Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Papa? -Ja?
Ben je daar?
16 JUNI 1993
Papa, kun je me helpen om mama te tekenen op dit papier?
Alex, kijk me eens aan.
Was de gemene man voor je, zoals ik nu?
Of was aan deze kant of aan die kant?
Hij stond voor me. -Recht voor je?
Zag mama hem ook?
Ik denk van niet. -Nee? Zag jij hem eerst?
Ja, ik zag hem als eerste.
Had hij een tas?
Deed hij hem open of was hij al open?
Hij deed hem open. -Wat pakte hij?
Een mes.
Wat deed hij toen?
Hij duwde me omver. -Hij duwde je?
De gemene man stak zijn ding in haar.
Wat stak hij in haar?
Een mes. Dat is zijn mes.
Heb je dat gezien?
Ja, ik zag het mes. -Heb je alle keren gezien?
Ja, ik heb alles gezien.
Mijn zoon was getuige van de moord op zijn moeder.
Maar niemand wist dat het zo lang zou duren…
…voor ze de dader zouden vinden.
EEN JAAR EERDER
ZUID-LONDEN
Wat heb je daar?
Een camera. -Waarvoor?
Om foto's te maken.
Knuffelen.
Daar houden we niet van, hè?
Rachel en Alex waren een twee-eenheid. Hij was het middelpunt van haar leven.
Ze was niet op zoek naar glitter. Ze genoot van de kleine dingen.
Ze genoot van de mensen om wie ze gaf.
Ze maakte iets leuks van de simpelste dingen.
Kan niet wachten.
Slapen.
Aai Molly maar. Ga maar liggen en aai haar maar.
Ik werkte toen vijf dagen per week als koerier door het hele land.
Ik pakte mijn brommer, ik was klaar om te gaan.
We hadden al afscheid genomen, maar toch kwamen ze.
Ze kwamen me beneden uitzwaaien.
Dat blijft me bij, zij tweeën, met een glimlach. Hand in hand op de trap.
Alex helemaal ontspannen en Rachel die er prachtig uitziet.
15 JULI 1992
Ze gingen altijd naar Wimbledon Common.
Het was altijd een veilige plek geweest.
En Alex had net zoveel beweging nodig als de hond.
Anders braken ze de boel af.
Die dag was ik toevallig in Londen, aan de rand van de stad.
Dat was voor de mobieltjes.
Ik belde een paar keer per dag naar huis om te horen hoe het ging.
Eind van de ochtend stopte ik en vond ik een werkende telefoon.
Ik belde het nummer.
Er nam een man op.
Het bloed stolde in mijn aderen.
Ik wist meteen dat er iets helemaal mis was.
Hij zei: 'Ik ben agent.' Ik vroeg waar Rachel was.
Er was een ongeluk gebeurd. Ik vroeg of ze dood was.
Dat kon hij niet zeggen. Ik zei: 'Dat heb je net gedaan.
Ik vroeg waar Alex was.
'Hij is veilig, in het ziekenhuis.
Blijf waar je bent, we sturen een politiewagen.'
Toen hij ophing, stortte ik helemaal in.
André, ik film je buik. -Druk op pauze.
Hé, ik weet niet…
Ik weet niet wat je zegt.
Dat is een mooi stukje. -Is dat zo?
Mijn volledige vertrouwen in de stabiele werkelijkheid stortte in.
Ik balanceerde echt op wat je noemt het randje van de waanzin.
11.20 UUR
Op 15 juli 1992…
…vond een hondenbezitter een lichaam op de Common.
FORENSISCH RECHERCHEUR
Het is onze taak om daar professioneel mee om te gaan…
…om afstand te nemen van wat andere mensen zien.
Ik liep over het gras…
…en sloeg rechtsaf naar een kleine open plek.
Het was een vreselijke plaats delict.
Het was er heftig aan toe gegaan.
Het slachtoffer was aangevallen en versleept.
Ze was 49 keer gestoken rond de rek en de borst.
Ze lag met haar handen voor haar gezicht, alsof ze zich nog steeds verdedigde.
Het was gruwelijk.
De detectives vertelden dat Rachel van achteren was aangevallen.
Ze was meerdere keren gestoken en ze was aangerand.
Alex klampte zich vast aan haar lichaam.
Ze moesten hem echt lostrekken om hem mee te krijgen.
Hij was naar het ziekenhuis gebracht.
Toen ik daar aankwam, wilden ze dat ik eerst met een psycholoog praatte…
…voor ik Alex zag.
Hij zei dat kinderen veerkrachtig zijn.
Ze kunnen heel veel aan.
Ze moeten weten dat het definitief is, dat diegene niet terugkomt.
Alex werd gebracht door een verpleegkundige en keek heel ingetogen.
Zijn gezicht zat onder de krassen en blauwe plekken.
Hij had een intense blik in zijn ogen.
Als een oudere in een heel jong lichaam.
Ik tilde hem op en herhaalde wat de psycholoog had gezegd.
Er is iets ergs gebeurd, mama is dood en ze komt niet terug.
Hij bleef maar staren. Hij stelde geen vragen.
Maar het was duidelijk dat hij zei: 'Dat weet ik.
Dat hoef je me echt niet uit te leggen.'
Alex, zwaai eens naar me.
Zwaaien.
Hij heeft nooit gevraagd waar ze was. Nooit.
Politie verzegelt Wimbledon Common na de vondst van een halfnaakt lichaam.
De vrouw is bruut vermoord. Haar tweejarige zoon was getuige.
De nieuwsredacteur belde:
'We horen net van een fatale steekpartij op Wimbledon Common.
Je moet er nu heen met een crew.'
Wimbledon is een welgestelde wijk met mooie huizen.
Wimbledon Common is een park van zo'n 450 hectare…
…aan de rand van Central London.
Het gebeurde op klaarlichte dag…
…en volgende de politie moet de dader onder het bloed zitten.
Eve Richings, Sky News.
Het was merkbaar hoe geschokt de agenten ter plaatse waren.
Een voorbijganger trof haar halfnaakt aan.
Een jongetje zat aan haar vastgeklampt.
Hoofdinspecteur Bassett, die de leiding had over het onderzoek…
…gaf de eerste briefing.
De jongen zat onder de modder en het bloed, mogelijk van zijn moeder.
Ik was inspecteur en was destijds de rechterhand van John Bassett.
Toen we ter plaatse kwamen…
…kon ik zien dat ze vreselijk had geleden tijdens de aanval.
We ontdekten dat haar lichaam niet in een natuurlijke houding lag.
Haar kleren waren uitgetrokken.
We troffen vocht aan in en rond haar lichaam.
Dat wees erop dat er mogelijk een seksuele kant aan het verhaal zat.
Het was beangstigend dat de dader van zo'n misdaad op vrije voeten was.
Als er iemand is die zoiets doet, is er een grote kans op herhaling…
…en de druk is hoog om hem te pakken voor hij weer toeslaat.
16 JULI 1992 DE DAG NA DE MOORD
Politieteams kammen nog steeds de 400 hectare uit…
…op zoek naar aanwijzingen.
Wimbledon Common is zo groot dat ik meteen de complexiteit van de zaak inzag.
Normaal gesproken krijg je met een moord 10, 15 agenten.
In dit geval kregen we er zo'n 40.
Het was meteen duidelijk dat dit een grote zaak was.
De vermoorde moeder is Rachel Nickell.
Haar lichaam is geïdentificeerd door de vader van haar zoontje.
Als je de foto's ziet van Rachel Nickell, als je ziet hoe ze eruitzag…
…ze straalde een soort levenskracht uit.
Mensen konden zich dat leven voorstellen.
Ze herinnerden zich dat zij 23 waren of dat zij net ouders waren geworden.
We kregen een liefdesverhaal te zien in de vrijgegeven foto's.
Je voelt je meteen verbonden.
Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt en dat is ook nooit weer gebeurd.
We waren onafscheidelijk. We waren met elkaar vergroeid.
Die ervaring waar mensen van dromen.
Stapelverliefd worden en je compleet voelen met iemand.
We voelden ons beiden gezegend.
Toen Rachel zwanger raakte, was dat een schok.
Ik was 25, Rachel 19.
Ze wilde haar studie afmaken carrière maken en een goede baan vinden.
Maar zodra ze zag dat ik ervoor ging, wist ze dat het goed zou komen.
Dus we gingen ervoor.
De eerste keer dat je een kind oppakt…
…en ziet hoe het ademt, is buitenaards.
Absoluut buitenaards.
Je moet wel in magie geloven als je een geboorte meemaakt.
Rachel was een geboren moeder.
Ze was adembenemend.
Die twee hielden zo van elkaar.
Ze waren zo tevreden met elkaar.
Het is denk ik een natuurlijke reactie dat je wilde dat jij het was geweest.
De rechercheur stelde voor dat we thuis wat spullen ophaalden.
Ik stopte Alex' lievelingsspullen in een tas.
Zijn teddybeer, wat broeken en shirts, zijn pyjama…
…en de schapenvacht waar hij al sinds zijn geboorte op sliep.
We hebben er nooit meer gewoond. Die plek was geschonden.
De vriend van Rachel Nickell, die gisteren werd vermoord in Zuid-Londen…
…vraagt om hulp bij het onderzoek.
Ik was niet voorbereid op wat ik daar zag.
Er zaten zeker 100 journalisten.
Dus camera's, telelenzen…
…tv-camera's, allemaal op jou gericht, als van een vijandig leger.
Iedereen wilde weten wie Rachels partner was.
Iemand moet iets weten…
…gezien de gewelddadige aanval.
Iemand moet hem hebben gezien.
Voor iedereen die deze persoon kent, wat je ook voor hem voelt…
…neem contact op voor hij nog een leven verwoest.
Maar iedereen wilde ook weten wat er met Rachels zoon was gebeurd.
Het was zo schokkend.
Hij heeft niets gezegd.
Ik weet niet hoe het later zal zijn, maar het gaat niet slecht.
Hij was gelukkig niet gewond.
En ik heb me laten vertellen dat hij zich er later weinig van zal herinneren.
We gingen naar de Common om een roos voor Rachel neer te leggen…
…en werden voorpaginanieuws.
Er verscheen een kleurenfoto van Alex in mijn armen, compleet herkenbaar.
Ze identificeerden de enige getuige van de moord…
…en een gestoord persoon kan proberen om van die getuige af te komen.
Ik wist toen: als we nog niet in gevaar waren, dan waren we dat nu zeker.
De tweejarige Alex doet het goed, maar is diep geschokt.
Een tweejarige heeft geen idee wat de dood inhoudt.
Hoelang duurt dit trauma? -Misschien wel zijn hele leven.
neer kwam de regen en spoelde alles weg…
We vonden enige rust bij mijn moeder thuis.
Alex had vreselijke nachtmerries.
Soms sliep hij 's nachts door, maar tegen de ochtend…
…kreeg hij het moeilijk.
Mijn eigen gevoel moest ik parkeren. Dat kwam later, dat kon nu niet.
Hoe vreselijk het voor mij op dat moment ook was…
…ons kind ging voor.
Om de moordenaar te vinden zijn er 54 rechercheurs ingezet.
Wat is de naam?
In de drie speciale meldkamers zijn al 1500 telefoontjes binnengekomen.
Elk telefoontje wordt opgevolgd.
Het was een complexe zaak.
Morgen, meldkamer.
We moesten uit die chaos zoveel mogelijk informatie halen.
De telefoons rinkelen.
PAD TIJDELIJK AFGESLOTEN
U hebt de foto's van Rachel vast gezien. Had u haar hier weleens gezien?
We namen ter plaatse verklaringen af.
Iemand moet diegene hebben gezien…
…op weg naar of op weg terug van de plaats delict.
Er moest een getuige worden gevonden.
Het Rachel Nickell-moordteam. U bent al ondervraagd?
We reageren zo snel mogelijk.
We hebben een achterstand. Dat zal ik niet ontkennen.
Maar uiteindelijk komt iedereen aan bod. Daar zorgen mijn agenten en ik voor.
We krijgen hem wel.
Monsters van de plaats delict worden in het lab onderzocht op DNA.
Maar er kwam maar niets uit.
De bioloog zei: 'We hebben niets.'
Ik dacht: hoe bedoel je? En haar DNA dan?
'Nee, we hebben niets.'
Dat had ik nog nooit meegemaakt. Dat was vreemd.
De onderzoeker zei: 'We kijken nogmaals, vanuit een ander perspectief.'
Maar nog steeds niets.
Dat voelde wel hopeloos, want diegene moest snel gepakt worden.
Maar na twee, drie weken waren we niet dichterbij dan op dag één.
We hadden een plaats delict, geen getuigen en geen forensisch bewijs.
Dat was het. Wat moet je dan?
Vanwege die nijpende situatie wilde de politie Alex vragen wat hij had gezien.
Want onze grootste zorg was om diegene te vinden, maar bovenal…
…om te voorkomen dat iemand anders dit moest meemaken.
We moesten voorzichtig zijn met de jonge Alex…
…want het was voor hem duidelijk een traumatische ervaring geweest.
Dus wonnen we advies in over hoe we dat moesten doen.
Hoe gaat het?
Het advies was dat we het moesten doen met een kinderpsycholoog.
Laat je Jean je dinosaurusboek zien?
Leuk, die pterodactylussen.
Ik was kinder- en jeugdpsychiater.
En dit was uniek in onze ervaring.
Het was mijn enige zaak ooit…
…waarbij een kind de enige getuige was bij een geweldsmisdrijf.
Kijk, mijn dinosaurusboek. -Deze vind ik leuk, de vliegende.
Maar ik vind ze allemaal leuk. -Allemaal, ja.
Het mocht bij mij thuis.
Bij het eerste gesprek waren er een agent aanwezig…
…André en ik, en de jongen.
De politie hoopte vurig…
…dat dit kind, hoe jong ook, ze meer informatie kon geven.
Ik had geen ervaring met het effect van dit intensieve werk op een kind.
Maar mijn verstand was het ermee eens dat het belangrijk was…
…om nog meer moorden te voorkomen. Dat was het dilemma.
Het was een moeilijke beslissing.
Ik probeerde gewoon goed op te letten.
Als ik vond dat het te ver ging, stopten we.
Er was iets engs gebeurd gisteren, toch?
Hoe ging dat?
Het was die grote dinosaurus. Er lag een enorme dino op de grond.
De drie kleintjes aten hem op. Ze zaten onder het bloed, hè?
Onder het bloed? Dat was vast zwaar.
Dat zien ze niet.
Er werd besloten dat ik het beste de vragen kon stellen…
…om een natuurlijke reactie te krijgen.
Er zat bloed op Alex, toch? Je had bloed op je.
Je kleren zaten onder het bloed. Toen je bij mama was die dag.
Ik probeerde me op Alex te richten en hem te observeren.
Hij had nog maar weinig gezegd.
Hij keek mensen liever niet aan.
Maar ik denk dat hij stress had…
…na een extreem trauma.
Dat zag je aan zijn hele lichaamstaal.
Ik denk dat je nu weet dat er ineens iets vreselijks kan gebeuren.
Ik denk dat je erg bang bent.
Jean dacht dat het beter was om aan te dringen.
Dus toen je die man zag staan…
…keek hij toen naar jou of naar mama?
Mama.
Dus hij zei niets tegen jou? -Nee.
Schreeuwde hij niet?
Schreeuwde hij of niet? -Nee.
Naarmate we richting het voorval gingen…
…zag je een verandering bij hem, een spanning.
Alex, heeft hij je geslagen? -Nee.
Met zijn hand? -Nee.
Mijn zorg was niet hoeveel informatie we uit hem konden krijgen…
…maar om hoeveel pijn zulke sessies hem deden…
…en hoeveel dat zijn herstel zou schaden.
Dat kan ik je niet vertellen.
Het doet pijn om eraan te denken, hè?
Kun je dat niet vertellen? -Dat kan ik je niet vertellen.
Het was niet duidelijk hoeveel hij precies had gezien.
Ik wou dat hij er niets van had gezien.
Dat was de hoop, dat hij was weggeduwd en dat het had plaatsgevonden…
…buiten zijn…
…zicht en begrip.
Weet je nog toen mama op de grond lag en de man weg was?
Heb je iets tegen haar gezegd? -Nee.
Heb je tegen haar gepraat? -Nee.
Was je bang? -Mmm.
Dacht je dat ze sliep? -Mmm.
Ja? -Mmm.
Wilde je dat ze wakker werd? -Mmm.
Werd ze wakker?
Nee.
Het was intens.
Om de paar dagen was er een sessie. Dat ging weken zo door.
Alex kon op zijn kinderlijke manier navertellen hoe hij het zich herinnerde.
Hoe alles zich het afgespeeld…
…waar de gemene man vandaan kwam, van achter hen…
…en hoe hij na de tijd vertrok…
…zijn handen waste in een beekje en verdween.
Alex, de man die haar pijn deed, wat voor broek had hij aan?
Deze. -Die?
Toen begon Alex hem te beschrijven.
Welke kleur had hij? -Blauw.
Welke kleur hadden zijn schoenen? -Die kleur.
We kregen een beschrijving van een jonge witte man…
…een wit overhemd op een blauwe broek…
…bruine schoenen.
Maar het opvallendste ding…
…was dat hij een riem over zijn overhemd droeg…
…als een soort slagersschort.
Alex' beschrijving kwam overeen met die van een vrouw…
…die een man richting de plaats delict zag lopen, tien minuten voor de moord…
…met een wit bovenstuk, donkere broek en een soort tas.
We kwamen tot de conclusie dat hij van alle mensen daar…
…de meest waarschijnlijke verdachte was.
Nu moesten we hem alleen nog vinden.
Hoofdcommissaris, kunnen we stellen dat u nog weinig vooruitgang hebt geboekt?
Ja, dat lijkt me wel.
Ik had gehoopt dat we hem nu wel hadden…
…maar als je ziet hoe enorm mijn probleem hier is…
…snap je wel hoe het komt.
De politie zet nu een forensisch psycholoog in…
…om een daderprofiel op te stellen.
In die tijd keken we films als Silence of the Lambs…
We verhoren alle seriemoordenaars die vastzitten voor een gedragsprofiel.
…waarin forensisch psychologen een verdachte aanwezen…
…op basis van daderprofilering.
Dat spreekt me aan. De Amerikanen boeken er succes mee.
Zo raadpleegden ze Robert Ressler, een gepensioneerde FBI-agent.
Hij verhoorde beruchte Amerikaanse seksmoordenaars als Jeffrey Dahmer.
Volgens hem is de moordenaar van Rachel Nickell chaotisch.
Men wil weten: is dit een seriemoordenaar? Zal dit binnenkort opnieuw gebeuren?
We hebben te maken met een chaotisch, waanzinnig…
…wellicht geestelijk gestoord persoon.
John Bassett had slechts een vluchtige ontmoeting met Bob Ressler.
Maar we besloten verder te gaan met het idee van daderprofilering.
Dus werd de meest vooraanstaande daderprofiler die de politie kende…
…bij dit onderzoek betrokken als adviseur.
Als de politie mij erbij haalt…
CONSULTANT FORENSISCH PSYCHOLOOG
…is de boel meestal vastgelopen.
En dat gold denk ik ook voor de moord op Rachel Nickell.
Paul Britton van Leicester University heeft aan beruchte zaken gewerkt.
Bij elke zaak zegt de politie:
'Wat ik nodig heb, is iets wat me helpt om een dader te identificeren.'
Dennis Nilsen, later in de gevangenis verhoord door Paul Britton…
…aasde op dakloze jongemannen.
'Iets waarmee ik kan voorkomen dat deze persoon dit nogmaals doet.'
Volgens Britton, forensisch psycholoog, zijn de Wests niet zo uniek als gedacht.
Er zouden meer massamoordenaars vrij rondlopen.
Ik ben gevraagd om mee te kijken…
…drie, vier weken nadat Rachel werd vermoord.
Wat ze van me wilden, was mijn mening…
…een psychologische analyse van wie het gedaan kan hebben.
Ik krijg de info over de plaats delict, het videomateriaal en een kaart.
Maar wat ik moet doen is de plaats delict zelf bezoeken.
We parkeerden op een parkeerplaats bij een windmolen op Wimbledon Common.
We liepen naar de plaats delict.
Een dader zoekt naar een plek waar hij een toevallig slachtoffer kan vinden.
Een plek waar hij kan observeren, waar hij alles kan volgen.
Hij wacht tot hij iemand ziet die bij zijn voorkeur past…
…en dat was die arme Rachel Nickell.
Hij kon observeren, kijken, want hij is een kijker, een opzichter.
En vrij regelmatig, en ik zeg maar even waar het op staat…
…denkt hij dan:
Dat kreng zou op mij neerkijken.
Dat laat ik niet gebeuren.
Ik pak haar.
Er is een gerichte intentie om die jonge vrouw uit de weg te ruimen.
Maar Rachel Nickell zou zich niet zomaar overgeven…
…zonder enige reactie.
Maar iemand zegt: 'Je doet wat ik wil of ik doe het kind wat aan.'
En dat verandert alles.
Het kind is een gijzelaar.
Het kind is er als onderhandelingsmiddel.
Ze geeft haar leven voor haar kind.
Ik kon heel helder zijn.
Hij zal weer doden.
Dit is geen statisch beeld.
Dit een frame in een lopende film.
Toen je weer bij mama was, stond ze toen of lag ze?
Dat weet ik niet meer.
Hou op met die vragen, papa.
Je doet het heel goed, Alex.
Dagen worden weken, weken worden maanden.
Op een gegeven moment werd het zwaar en repetitief.
Ik kreeg het gevoel: dit…
Dit levert steeds minder op. Wat heeft hij nog te geven?
Toen je bij mama kwam… -Ik wil niet meer.
Wil je niet meer?
Nog één vraag, Alex. -Nee, niet meer.
Oké, dat is goed, kom hier. -Je hebt het heel goed gedaan.
De rest komt later, hè? -Nee.
Nee, dan wil ik nog steeds niet. -Nog steeds niet?
We houden erover op.
De politie wilde nog een poging doen.
Ze kwamen met het wanhopige plan om naar Wimbledon Common te gaan.
Ze hoopten dat de aanblik van die plek meer herinneringen zou triggeren.
De kans leek me klein. Maar ik kon het ze niet verbieden, vond ik.
Goed.
Oké, geen saaie sessie in dezelfde omgeving. Misschien heeft het zin.
Toen we aankwamen, wilde hij wel graag de auto uit.
Wat hij niets vond, waren al die onbekende volwassenen…
…want de politie was erbij. Niet alleen de bekende rechercheurs.
Er waren meer agenten aanwezig.
We stapten uit en begonnen te lopen.
Toen we liepen, was hij blij.
We liepen over dat pad.
We begonnen te rennen, gewoon voor de lol.
Hij had het naar zijn zin.
Maar er renden agenten en een psycholoog achter ons aan.
De politie leidde ons…
…maar de jongen wist waar we heen gingen…
…en herinnerde zich dingen.
We kwamen steeds dichter bij de plaats delict.
Ik zag het kind steeds verder verstarren.
Hij moet het zich hebben herinnerd.
Álex?
De man die mama vermoordde, waar was hij?
Hier?
Wanneer begon hij te praten?
Weet je dat nog?
Je zei een keer dat hij tegen haar praatte voor hij haar vermoordde.
Weet je nog waar hij met mama praatte?
Bij de vijver?
Op een gegeven moment struikelde hij en viel.
Hij huilde en snikte.
En toen was André er klaar mee.
Dit is achterlijk.
Hij huilde en er knapte iets bij mij.
Het was genoeg geweest.
Dit was te zwaar voor hem…
…en ook voor mij.
Weg hier, verdomme.
Ik tilde hem op en liep naar de auto.
We scheurden weg en lieten hen daar zo staan.
Maar ik voelde me niet goed, dus stopte snel op een rustige plek.
Ik barstte in tranen uit…
…en kon niet meer ophouden.
Ik kon er gewoon niets aan doen.
Ik kon even niet sterk zijn.
Ik wist dat hij naar me keek. Hij was weer rustig.
Maar het moest er gewoon uit.
Toen ik me weer had herpakt…
…zei ik sorry…
…en gingen we terug naar oma's huis.
Dus we reden weg.
Dat was de laatste keer dat ik ze zag.
Ik had gedaan wat ik kon.
Ik was niet blij, maar ik had het geprobeerd en…
Verdriet. En…
…het besef dat deze poging niet had gewerkt.
Ten eerste een beruchte misdaad die twee maanden terug op de voorpagina's stond.
Op Wimbledon Common werd een jonge moeder, Rachel Nickell…
…belaagd en herhaaldelijk gestoken.
Het lijkt een willekeurige moord…
…waardoor die moeilijk op te lossen valt.
Vanavond gooien de rechercheurs alles open…
…en vragen ze uw hulp bij hun zoektocht.
In die fase van het onderzoek…
…waren we ervan overtuigd dat de beschrijving die we hadden…
…best weleens de moordenaar kon zijn. Dus toen zochten we de media op…
…om te zien of iemand een naam had voor die persoon.
De man was in de 20 of 30.
Hij was langer dan 1,80 en had kort bruin haar.
Hij droeg een wit overhemd met knopen, een donkere broek…
…en had een kleine, zwarte tas.
Hij had een riem om zijn overhemd in plaats van om zijn broek.
Dan komen daar wat gefundeerde vermoedens bij.
Een klinisch psycholoog stelt een waarschijnlijk daderprofiel op.
Ze kregen van mij een puntsgewijze psychologische analyse van de dader…
…in mijn visie.
Hij is onder de 30 en woont in de buurt.
Hij heeft weinig vrienden en eenzame hobby's.
Mogelijk geïnteresseerd in vechtsport. Hij houdt van porno.
Hij heeft geen vaste vriendin.
Eventuele vriendinnen vonden hem onbevredigend, seksueel onervaren…
Ik stelde dat de dader in de buurt woonde.
Hij kende het gebied, wist er de weg.
Hij zou te voet zijn gegaan.
U kunt bellen naar…
Na Crimewatch kwamen er talloze telefoontjes binnen.
Voor de Rachel Nickell-zaak zijn er al 90 telefoontjes binnengekomen.
Tien zijn veelbelovend.
Er staat al een man boven aan hun prioriteitenlijst.
We werden door minstens twee mensen uit de buurt gebeld…
…die zeiden dat de man op de tekening…
…Colin Stagg leek te zijn.
Ze gaven aan dat ze hem het type man vonden…
…die zo'n moord zou kunnen plegen.
Hij gaf toe in het gebied te zijn geweest rond de tijd dat Rachel was gevonden.
De vrouw die een man richting de plaats delict zag lopen…
…wees Stagg later aan in een line-up als die persoon.
De politie heeft gistermiddag een man gearresteerd.
Hij wordt nog ondervraagd.
Stagg woonde vlakbij.
Toen hij werd gearresteerd, werd zijn flat doorzocht.
Het was een vreemde boel daar.
We kwamen aan en er hing iets op de voordeur.
Er stond 'christenen, pas op' of iets in die trant.
En in een kamer waren de tekens van de dierenriem op de grond geschilderd…
…en overal waren gotische afbeeldingen.
Het was een bizarre woning.
Een van de agenten vond een kast met daarin een survivaluitrusting.
Er lagen messen.
Er lag een ook een staaf met een bal eraan.
Dat gaf aan dat we niet te maken hadden met een gewone burger…
…maar dat er iets vreemds aan hem was.
En hij paste bovenal perfect in het daderprofiel.
Maar er was een probleem.
Hij paste wel in het daderprofiel…
…maar we hadden niet genoeg bewijs.
Hij gaf toe dat hij soms naakt zonnebaadde op Wimbledon Common…
…en werd aangeklaagd wegens naaktlopen. Maar toen kwam hij vrij.
Het was teleurstellend, want hij was niet alleen een goede verdachte…
…maar ook de enige verdachte in het hele onderzoek.
Dus we moesten uitzoeken: is hij onze man?
En zonder forensisch bewijs…
…wisten we dat niet.
Toen Stagg vrijkwam, stond de pers voor onze deur.
Alex was de enige getuige van de moord…
…en wie dat had gedaan, liep nog vrij rond.
Dus hij was in gevaar.
Ik wist dat we daar niet veilig waren en dat we weg moesten.
We vertrouwden niemand.
We hebben er alles aan gedaan om niet te worden gevolgd…
…en vertrokken in het donker.
We reden naar de kust…
…om zo ver mogelijk weg te komen van de loslopende moordenaar…
…en de persmuskieten, die van geen ophouden wisten.
We lieten onze vrienden en familie achter. Alles wat we hadden.
We lieten ons huis achter.
Alleen wat we letterlijk konden dragen, namen we mee.
We staken de grens over en betraden een nieuwe wereld.
ZES MAANDEN LATER
Rachel en ik hadden het over emigreren naar Frankrijk.
Ik had er als tiener veel tijd doorgebracht.
Ik speelde er tennis…
…en trok rond, dus ik kende het land vrij goed.
We zaten in een dorpje op een paar kilometer van de kust.
We parkeerden de auto en staken de sleutels voor het eerst in de deur…
…en hadden het fijne gevoel dat dit iets nieuws was.
Ik heb er maar twee en jij vijftig. Kijk onder…
Het was absoluut idyllisch.
Een mooi huisje.
Zicht op de binnenplaats.
Kippen in een ren. Er liepen puppy's rond.
We konden eindelijk stilstaan…
…de balans opmaken en rust om ons heen ervaren.
Alex, rustig aan.
Rustig aan.
Je krijgt buikpijn als je zo snel eet.
Het voelde vooral alsof we het kwaad achter ons hadden gelaten.
We zaten op een vredige plek.
Het leek ons eindelijk voor de wind te gaan.
Het was zalig.
Om weer in anonimiteit te leven.
Goedenavond. De hoofdrechercheur in de Rachel Nickell-zaak…
…die vorig jaar werd vermoord op Wimbledon Common…
…zegt dat het onderzoek wordt afgeschaald als er niet snel iets gebeurt.
Als er binnen twee maanden niets cruciaals aan het licht komt…
…is dat het einde van het onderzoek.
John Bassett maakte bekend dat we niets nieuws hadden…
…dat we er alles aan hadden gedaan en het een aflopende zaak was…
…terwijl er zeker iets gebeurde.
Er stond: 'Ik heb je een brief geschreven…
…en als je niet wilt, hoef je hem niet te lezen.'
Maar ik was zo nieuwsgierig dat ik wel moest.
We kregen een telefoontje van een vrouw die Colin Stagg op tv had gezien…
…en ze zei: 'Met hem heb ik brieven uitgewisseld na een oproepje in de krant.
En het zijn vreemde brieven.'
Voor alles gebruikte hij de meeste smerige, vulgaire woorden.
Hij vroeg of de brief me beviel en ik zei dat ik niet onder de indruk was.
Hij zei dat hij me nog een had geschreven en dat hij die zou opsturen. Ik zei nee.
Als ik er nog een zou krijgen, zou ik die aan de politie geven.
Ze stuurde ons de brieven toe…
…die ons inzicht gaven in hoe Colin Stagg dacht.
Toen riep John Bassett me bij hem in zijn kantoor…
…en werd ik voorgesteld aan een politieagente.
Bassett zei: 'Dit is mijn inspecteur, hij moet op de hoogte worden gehouden.'
Toen kreeg ik te horen over een undercoveroperatie…
…om erachter te komen of Colin Staggs seksuele fantasieën…
…iets zouden onthullen over de moord dat alleen de dader kon weten.
De politie vroeg of ik wilde helpen bij een undercoveroperatie.
Het zou als volgt gaan…
…een undercoveragente zou Colin Stagg een brief schrijven…
…onder de naam Lizzie James.
Ze probeerde hem over zijn seksuele fantasieën te laten schrijven…
…zodat, als hij terug zou schrijven…
…op een manier die vergelijkbaar was…
…met de manier waarop de moordenaar van Rachel Nickell zou kunnen schrijven…
…ze een basis hadden voor vervolgonderzoek.
En Colin Stagg reageerde.
Lieve Lizzie, wat fijn dat mijn brieven je bevallen…
…en dat je net zo ruimdenkend en ongeremd als ik bent.
Ik wil je domineren.
Van de dingen die ik bij jou ga doen, gaan je ogen tranen.
Je blijft vernederd en smerig achter.
De politie was opgewonden…
…over de eerste seksuele elementen in Staggs brieven.
Hun aanpak lijkt gerechtvaardigd.
Er viel meer te ontdekken…
en ze hadden hun tijd niet verspild.
Op een dag, na ongeveer een jaar…
…deden Alex en ik alsof we vochten met zwaarden.
En hij zei: 'Zo ging het ook met de gemene man.'
En ik probeerde…
Ik hield me in…
…en probeerde normaal te blijven doen.
Op een ochtend ging ik aan het rode tafeltje zitten…
…zette de camera aan en…
…probeerde met hem te praten over wat er was gebeurd.
Alex wilde tekenen en ik moest hem erbij helpen.
Papa, kun je me helpen mama te tekenen op dit papier?
Terwijl we bezig waren, kwam Alex met informatie…
…die duidelijk maakte wat hij had gezien.
Zag mama hem ook?
Ik denk van niet. -Nee? Zag jij hem eerst?
Ja, ik zag hem eerst.
Had hij een tas? -Ja.
Deed hij hem open of was hij al open? -Hij deed 'm open.
En wat haalde hij eruit? -Een mes.
Daar is mama. Daar is de gemene man.
Waar is het mes?
Wat deed hij met jou? -Duwde me omver.
Duwde hij je omver? -Ja.
De gemene man stak zijn ding in haar.
Wat stak hij in haar? -Een mes. Daar is zijn mes.
Heb je dat gezien? -Ja, ik zag het mes.
Heb je alle keren gezien?
Ja, ik heb alles gezien.
Alles.
Hij was erbij, had alles gezien, het in zich opgenomen…
…bijna een jaar overleefd, terwijl dit in zijn hoofd zat.
Dus je hebt eigenlijk alles gezien? -Ja, alles.
Heb je weggekeken?
Ja, die kant op.
Om te zien of er nog iets gebeurde. -O, ja?
Was het heel erg? -Ja, het was heel erg.
Dat was moeilijk.
Het is je kind, je baby.
Hij was erbij. Rachel was erbij. En ik niet.
Ik probeerde het me voor te stellen…
…nacht na nacht. Ik wilde weten wat ze hadden meegemaakt…
…want ik wilde iets kunnen doen of erin kunnen delen.
En nu kreeg ik bevestigd…
…wat er precies was gebeurd, wat Alex had gezien…
…en ik begon me meteen weer voor te stellen…
…hoe dat voor hen beiden moet zijn geweest.
En een paar weken later kwam het nieuws…
…dat ze Colin Stagg gingen aanklagen voor de moord op Rachel.
Scotland Yard meldt dat Stagg om 5.30 uur is aangehouden…
…in zijn huis in Zuidwest-Londen.
DERTIEN MAANDEN NA DE MOORD
Dat is binnen anderhalve kilometer van de plek waar Rachel werd vermoord.
De politie groef in zijn tuin en scande de grond met metaaldetectors.
Colin Stagg werd naar het politiebureau van Wimbledon gebracht…
…als moordverdachte.
Zijn arrestatie volgde op een undercoveroperatie…
…met een agente, die een band smeedde met Stagg.
Wil je jezelf voorstellen?
Ik ben dienstdoend agente.
Voor dit verhoor werk ik onder de naam Lizzie James.
Ik kan je 30, 40 brieven laten zien…
…tussen jou en Lizzie James.
Wil je iets zeggen over je verlangen om seks te hebben…
…en seksuele handelingen uit te voeren op Wimbledon Common…
…en in het bos, met gebruik van messen… -Geen commentaar.
…waarbij bloed vloeit? -Geen commentaar.
Tijdens de undercoveroperatie ontmoetten Stagg en de agente elkaar…
…en gaf hij haar een brief…
…waarin hij het had over messen en allerlei andere dingen…
…die bij de moordenaar pasten.
Herinner je je die brief nog, Colin? -Geen commentaar.
'De man loopt naar zijn hoopje kleren en pakt wat touw en een mes.'
De moordenaar van Rachel Nickell had een aantal specifieke fantasieën…
…die niet gangbaar zijn.
En Colin Stagg had precies diezelfde fantasieën.
We kijken naar de ontwikkeling van de fantasieën…
…die je in je brieven beschreef.
Steeds afwijkender, steeds dominanter, steeds gewelddadiger.
De wil om te vernederen en te domineren.
Zoveel wees erop dat hij de moordenaar was.
Ik denk dat je het windmolenpad hebt genomen…
…en op het gras bent gaan zitten.
Dat beschreef je ook in een van je brieven.
Dan zie je in de verte een knappe blondine naderen.
Ging het zo met Rachel? -Geen commentaar.
Je keek vanaf je uitkijkpunt en bespiedde haar.
Je snelde naar beneden en belaagde haar.
Je duwde het jongetje omver.
Met zijn gezicht in de modder.
Geen commentaar.
Toen stak je Rachel 49 keer. -Geen commentaar.
Op 15 juli 1992, op Wimbledon Common…
…vermoordde je Rachel Nickell…
…door haar meerdere messteken toe te brengen.
Geen commentaar.
Na een nacht op het politiebureau…
…werd Stagg voorgeleid en aangeklaagd voor de moord op Rachel Nickell.
Hij blijft tot volgende week in hechtenis.
Het Britse openbaar ministerie oordeelde op basis van de brieven en het verhoor…
…dat er genoeg bewijs was om het aan te klagen voor de moord.
Nu Colin Stagg vastzat, was het wat mij betreft allemaal klaar.
Dat leek me een goed moment om iets anders te gaan doen.
Dus ik verliet het onderzoek.
Het feit dat Stagg in hechtenis zat, was wel een opluchting.
Maar we hadden al geleerd…
Als je zoiets hebt meegemaakt als wij hadden meegemaakt…
…bescherm je jezelf constant en is het: eerst zien, dan geloven.
DRIE MAANDEN LATER
PLUMSTEAD, ZUIDOOST-LONDEN
De politie zoekt de moordenaar van een vierjarig meisje en haar moeder…
…in een van hun schokkendste zaken ooit.
Ik ben mama.
Naasten van Samantha en Jazmine Bisset kunnen het amper bevatten.
Het schokkendste was de wreedheid van de moorden.
Sam Bissets verwondingen waren afschuwelijk.
Ik ben best een harde…
…ben niet snel ontdaan, maar nu nog denk ik…
…wat is daar in hemelsnaam gebeurd? Het was gruwelijk.
Micky Banks was mijn commissaris.
Hij was de senior rechercheur en hij legde zijn arm om mijn schouders…
…en zei: 'Rog, zet je schrap, jongen.
Erger heb ik niet gezien.' Ik weet het nog goed.
We gingen met het forensisch team naar binnen om de flat te doorzoeken.
Het was er klein. Eén slaapkamer.
Samantha Bisset deelde de slaapkamer met haar vierjarige dochter.
Ze was alleenstaand en had waarschijnlijk weinig geld.
Het lag er vol speelgoed, er hingen kinderschilderijen.
Ze leken heel hecht.
En binnen zagen we dat Samantha was doodgestoken in de gang…
…door de kamer was gesleept…
…en op een groot kussen lag, in een sterhouding.
Ze was verminkt.
Er was geprobeerd haar benen eraf te halen…
…en het lichaam lag open.
Toen we terugliepen door de gang…
…was de slaapkamer rechts, vlak bij de voordeur.
We gingen naar binnen…
…en het hoofd van een meisje stak net boven een dekbed uit.
Je zag haar warrige haar…
…en ze bleek te zijn verstikt en te zijn aangerand.
Ze was dood, maar het leek alsof ze sliep.
Je denkt meteen: we moeten de dader pakken…
…want dit is een gestoorde gek.
Iedereen wilde de klootzak pakken die dit op zijn geweten had.
Daar waren we het allemaal over eens.
Of er zouden meer doden vallen.
Want als iemand hiermee begint, wordt diegene een seriemoordenaar.
We vonden honderden vingerafdrukken…
…die door de afdeling vingerafdrukken elk afzonderlijk werden bekeken.
Ze keken door een vergrootglas…
…en identificeerden de afdrukken aan de hand van de lijnen…
…en dat is een kunst.
Maar binnen twee maanden werden al die afdrukken uitgesloten…
…wat op zich al ongebruikelijk is…
…omdat er meestal een paar ongeïdentificeerd blijven…
…en die zijn vaak van de verdachte.
Er was geen DNA. Er waren geen aanwijzingen.
Niets waarmee we verder konden.
We vonden helemaal niets, hoogst ongebruikelijk.
Er waren geen sporen van inbraak en er zijn verder ook weinig aanwijzingen.
Het motief voor de moord op een moeder en haar dochtertje…
…is alleen bekend bij de moordenaar.
Ik werd benaderd door mijn commissaris dat ik Paul Britton moest inschakelen…
…want hij was een expert en had aan de Rachel Nickell-zaak gewerkt.
Ik werd meegenomen naar de plaats delict.
De flat waar Samantha en Jazmine Bisset woonden…
…is veelzeggend vanwege de ligging.
Direct achter de flat ligt een soort tuin.
En daarachter een gebied vol bomen…
…waar hij kan zitten kijken, zijn fantasieën kan uitleven…
…en dingen zit te denken als: plaag me niet zo.
Maak me niet belachelijk. Wacht maar tot ik klaar met je ben.
Paul Britton, hoe goed ken je hem?
We weten vrij precies wat er ten tijde van de moord in zijn hoofd omging…
…maar ik hoor graag van hem hoe hij op het pad is beland…
…wat uiteindelijk leidde tot de moord op Samantha.
Dat wilt u van hem horen? Hij zal u niet bellen en zeggen:
'Mag ik Paul Britton?' En dat hij dan antwoordt.
Ik denk dat het zou kunnen dat hij dat wel wil.
Het gebeurt zelden dat onbekenden iemand belagen.
Een aanwezig kind is nog zeldzamer.
Hij heeft vast eerder zoiets gedaan.
Dit doe je niet zomaar even. Zulk geweld, daar werk je naartoe.
En we konden er niet bij hoe…
…met 16 maanden…
…tussen de Wimbledon Common-moord en de Plumstead-moord…
…hoe twee verschillende personen zulke gruwelijke misdaden konden begaan.
Kon het dezelfde persoon zijn?
De slachtoffers leken qua uiterlijk en leeftijd op elkaar.
Er was bij beide aanvallen een kind aanwezig.
Het aantal steekwonden van Rachel Nickell en Samantha Bisset…
…lag rond de 50.
Dus op ons verzoek kwamen de rechercheurs van het Nickell-onderzoek…
…naar onze meldkamer om de overeenkomsten tussen de zaken te bespreken.
Ze wezen onze suggestie van de hand…
…dat één persoon beide moorden had gepleegd.
Want Colin Stagg zat natuurlijk vast toen de Bissets werden vermoord.
We probeerden ze ervan te overtuigen dat ze misschien de verkeerde hadden.
Hoe namen ze dat op?
Heel afwijzend en gewoon…
'Het is onbestaanbaar dat wij fout zitten.'
Ze hadden hun verdachte en ze wilden het daar verder niet over hebben.
Ze wisten zeker dat ze de goede hadden.
Cadeautjes openmaken.
Het was anderhalf jaar geleden en het ging goed met Alex.
Er liggen niet veel cadeaus onder de boom nu.
Er liggen bergen cadeautjes.
Hij was gewend op school, had vrienden.
Het ging echt goed.
Het is een grote kraan.
Rond die tijd kreeg ik te horen…
…dat de politie Alex nodig had om te getuigen tegen Colin Stagg.
Hij moest een fysieke beschrijving geven…
…en vertellen hoe het voor en na de moord was gegaan.
Weer een lastig dilemma.
Wat moet je?
Als hij het is en we komen niet opdagen…
…komt hij weer vrij.
Maar welke prijs betaalt Alex…
…als hij oog in oog komt te staan met de dader?
POLITIEBUREAU PLUMSTEAD
Het was gewoon een gevoel.
Een gevoel dat er iets niet klopte.
Wat het was voor mij de eerste plaats delict…
…waar alle vingerafdrukken werden uitgesloten.
Micky Banks sprak me aan…
…en hij wilde dat de vingerafdrukken opnieuw werden onderzocht…
…vooral die van Samantha Bisset.
Micky drong daar erg op aan…
…en uiteindelijk gaf de afdeling vingerafdrukken toe.
Ze zouden een paar verdachte vingerafdrukken opnieuw onderzoeken…
…die waren gevonden in de flat.
Een tijdje later belde hij me op en zei: 'We hebben wat gevonden.'
Een aantal vingerafdrukken waren eerst toegeschreven aan Samantha Bisset…
…maar bleken van een man te zijn, genaamd…
…Robert Napper.
Dat was een eureka-moment, echt waar.
Dat zal ik nooit vergeten. God, ik was door het dolle heen.
Ze vonden drie of vier afdrukken van Napper in de flat.
Een op een rand buiten bij de tuindeur…
…en een paar binnen…
…waar hij was binnengekomen door de balkondeur.
Hij woonde vlakbij. Hij had een kort crimineel verleden…
…en had twee maanden vastgezeten.
Napper is vrijdag gearresteerd in zijn huis in Plumstead High Street…
…op 800 meter van de plaats delict.
Na zijn arrestatie werd duidelijk dat hij een psychische aandoening heeft.
In verhoren gaf hij vreemde antwoorden in de derde persoon…
…alsof het over een ander ging.
Hij was het type man dat dacht dat hij anders was dan de rest.
Hij was gereserveerd. Vreemde kerel.
Iedereen die hem ontmoette, zei hetzelfde. Hij was raar.
We gingen naar zijn appartement aan Plumstead High Street…
…een klein studiootje.
Hij had geen bed of matras, wat ik raar vond.
Hij sliep blijkbaar op de grond.
We begonnen de woning te doorzoeken.
Al snel vonden we de rode gereedschapskist…
…op de vloer.
Hij zat op slot…
…en we wilden natuurlijk weten wat erin zat.
We maakten hem open…
…er zaten messen in.
En een boek.
Daarin stonden methodes om iemand te wurgen…
…en kwetsbare punten van het lichaam…
…gebruikt om mensen aan te vallen om ze uit te schakelen of doden.
Een stadsplattegrond.
Op de plattegrond was van alles gemarkeerd en gekrabbeld…
We hadden niet meteen door wat het was.
Maar het leek ons belangrijk…
…om mogelijk meer plaats delicten te identificeren.
Tussen de krabbels…
…vonden we twee trappen…
…die zich in Heathfield Terrace leken te kunnen bevinden.
En daarbij stonden de woorden 'potentieel gebied'.
Daarin had hij een mogelijk doelwit gevonden.
Een 28-jarige man is aangeklaagd voor de moord op Samantha Bisset…
…en haar dochtertje, in november.
Vandaag heeft Robert Napper moord ontkend, maar doodslag bekend.
Hij hoort zijn straf waarschijnlijk later vandaag.
Het treurige aan deze zaak is dat Samantha enig kind was…
…en dat haar moeder, Margaret…
…nooit over het verlies heen is gekomen van haar kleinkind en dochter.
Het is erg genoeg om je dochter te verliezen, maar ook je kleindochter?
Het hele gezin is weg.
Een tragedie. Vreselijk.
En om het nog erger te maken…
…overleed haar moeder de dag voor Nappers rechtszaak.
Een trieste zaak dus.
Een tijdje later…
…bekeek ik de kaarten weer…
…en de meeste markeringen waren in Zuidoost-Londen…
…maar er was één markering ver weg van Plumstead…
…in Richmond Park, Zuidwest-Londen.
Het heet Isabella Plantation…
…een stuk open land dicht bij Wimbledon Common…
…waar Rachel Nickell was vermoord.
TWEE JAAR NA RACHELS MOORD
Stagg werd vorig jaar september voor het eerst verhoord.
Hij verschijnt vanmorgen voor de rechter voor de moord op Rachel Nickell.
Voor de rechtszaak hoorde ik dat Alex' verklaring niet nodig was.
Deels was ik blij dat hij dat niet hoefde te doorstaan.
Maar ik was ook bang dat we er nu niet alles aan deden.
Een paar dagen later kwam het schokkende nieuws.
Een vriend belde om te horen hoe het met me ging na het nieuws.
Ik zei: 'Welk nieuws?'
En hij zei: 'Weet je dat niet? De zaak is geseponeerd.'
De verdachte van de moord op Rachel Nickell op Wimbledon Common…
…is vandaag vrijgelaten, nog voor de rechtszaak was begonnen.
Dat was een schok.
De rechter sprak vandaag harde woorden over politiemethodes na een seponering…
…van de zaak rond de moord op Rachel Nickell.
Colin Stagg is vrijgelaten na een jaar in hechtenis…
…nadat hij werd gepakt na een undercoveroperatie…
…sterk bekritiseerd door de rechter en niet-ontvankelijk verklaard.
Ik was boos, want degene die dacht dat het bewijs goed was…
…en overeind zou blijven, had duidelijk een fout gemaakt.
En ik was boos dat de hele zaak werd verworpen…
…omdat dat wel ver ging, aangezien er sterk indirect bewijs was.
Er heerste waarschijnlijk een gevoel dat als er moest worden besloten…
…of Colin Stagg een moord had gepleegd…
…dat een jury dat zou moeten beslissen. Maar zo ver zijn we niet gekomen.
William Clegg, advocaat, stelde dat agente James had gelogen…
…door te hinten op seks en een relatie.
Rechter Ognall stelde…
…dat de politie niet alleen een te grote ijver aan de dag had gelegd…
…maar had gepoogd een man te beschuldigen…
…door bedrog van het smerigste soort.
We hebben gefaald. En dat is geen goed gevoel.
Mijn leven is verpest door een mix van halfbakken psychologie…
…en wat verhalen om de seksuele verlangens van een undercoveragent te bevredigen.
De rechter erkende dat er geen forensisch bewijs is, geen bekentenis, niets.
Op de vraag of Colin Stagg excuses moet krijgen van de politie…
…zei Paul Condon excuses te hebben aangeboden aan wie dat nodig was.
Ik maak helemaal geen excuses voor het onderzoek in deze zaak.
Ik sta volledig achter mijn agenten…
…en neem de verantwoordelijkheid voor het politieoptreden.
Het voelde alsof we terug bij af waren.
De moordenaar op vrije voeten en geen bescherming.
Wat dat nogmaals benadrukte, was de verklaring van Paul Condon…
…dat ze niemand anders zochten.
Er is op dit moment geen nieuwe informatie.
Er zijn geen aanknopingspunten.
Volgens hen was Colin Stagg weggekomen met moord.
En hij was nu vrij.
Ik had het gevoel dat ik niemand kon vertrouwen.
We vroegen ons af of we anders waren behandeld…
…omdat ik van kleur was.
Je verliest je vertrouwen in het systeem.
Dus echte afsluiting…
…wat echt iets zou betekenen, moesten we nu zelf vinden…
…en we konden niet vertrouwen dat iets buiten ons dat zou opleveren.
Jarenlang gebeurde er eigenlijk niets.
Er was niets veranderd in de zin van wat wij wisten.
Vanaf dag één was het wij drieën.
Mijn vader en ik en onze hond, Molly.
Dat was ons gezin.
Mijn vader wist dat ik begreep wat er was gebeurd.
Dat mijn moeder van me hield en ze me niet wilde verlaten.
Dus mijn vader en ik praatten niet over mijn moeder.
We praatten niet over het verleden.
Maar ik voelde me nog steeds boos om wat er was gebeurd.
Wat ik ook deed, ik kon het niet voorkomen.
Als je getuige bent van zoiets wreeds…
Als klein kind…
…heb je de illusie dat je ouders…
…hoe goed of slecht ze het ook doen…
…je beschermen tegen kwaad…
En dat beeld stort dan in.
Alex was een heel lief jongetje.
Hij bezat een bepaalde vreugde.
Maar als prepuber was er die woede…
…en die richtte hij vrij direct op mij.
Ik was boos over veel dingen die we hadden meegemaakt.
De sessies die weken, maanden doorgingen.
Wat ik het zwaarste vond, was steeds teruggaan…
…naar die dag en suggesties over wat ik erbij zou moeten voelen.
En dat heb ik met me meegedragen.
Hij kreeg problemen met autoriteiten.
Kleine dingen, maar de politie stond soms voor de deur.
Ik had niet meer het respect voor en vertrouwen in mijn vader dat ik ooit had.
Het belangrijkste was dat hij de beschermer van het gezin was…
…en dat dit ons toch had kunnen overkomen.
In mijn tienerjaren botsten we heel erg.
Ik voelde me heel schuldig dat ik mijn gezin niet had beschermd.
Je voelt je stom. Je voelt je een dwaas.
We moeten onze veiligheid in de handen van andere instanties leggen.
Ooit had je het Wilde Westen en dan nam je het recht in eigen hand…
…en beschermde je je dierbaren, wat er ook nodig was.
En dat trof me toen zo.
Dat had ik niet gedaan.
Had ik dat maar gedaan.
Met elke week, elke maand, elk jaar dat voorbijgaat…
…leg je je er meer bij neer dat dit misschien nooit wordt opgehelderd.
TIEN JAAR LATER
BELLE GEDOOD DOOR HET BEEST 'HELP MEE'
In 2002 werd de Rachel Nickell-zaak een cold case.
De politie vroeg of ik er met mijn team naar wilde kijken.
Ik wist nog dat het een brute moord was.
FORENSISCH WETENSCHAPPER
Maar ik wist dat Colin Stagg beschuldigd en vrijgesproken was.
Maar de politie zag hem vast nog als verdachte.
Dus wilden ze een frisse blik om te zien of er misschien…
tussen al het materiaal dat ze destijds hadden verzameld, iets zat…
…waarmee Rachels moordenaar mogelijk kon worden geïdentificeerd.
Er was met tape wat materiaal verzameld…
…van Rachels lichaam…
…en met name van haar intieme delen.
Het viel ons op dat de onderzoekers geen DNA hadden gevonden op dat tape.
We wisten meteen dat er iets mis was…
…want er zou enorm veel DNA van haarzelf op dat tape moeten zitten.
Het meest waarschijnlijk is dat als je te veel DNA in een sample hebt…
…dat dat de techniek overspoelt, en dan zie je niets.
Dus dat hebben we meteen opnieuw gedaan…
…maar op een iets andere manier.
Zoals verwacht vonden we vooral Rachels DNA.
Maar we vonden ook een spoortje mannelijk DNA.
Toen we dat mannelijke DNA-spoor vonden…
…wisten we niet of we het genoeg zouden kunnen ontwikkelen…
…om er genoeg informatie uit te halen om één persoon te kunnen identificeren.
Dus ontwikkelden we een nieuwe techniek, een gevoelige techniek…
…waarbij we een kleine hoeveelheid DNA uit een monster haalden…
…en dat vermenigvuldigden, of vermeerderden, zoals wij het noemen.
Dan heb je meerdere keren de oorspronkelijke hoeveelheid…
…en heb je genoeg om te analyseren.
Het duurde zo'n twee jaar…
…om die techniek door te ontwikkelen tot we die echt konden inzetten.
Voor we de informatie die we hadden…
…dat DNA-profiel, door de database haalden…
…vergeleken we het met Colin Stagg…
…en dat was absoluut geen match.
Dus haalden we het door de nationale DNA-databank.
En toen we dat deden, vonden we een match.
Op een dag ging de telefoon…
…vanuit het niets, de politie. Ze hadden nieuws.
En dat was dat ze een positieve identificatie hadden.
En de persoon die was geïdentificeerd…
…was een nieuwe naam.
De DNA-database gaf een match…
…voor een man, Robert Napper.
Toen kwamen we erachter dat hij in Broadmoor zat…
…omdat hij ook een moord had gepleegd op een moeder en een dochter.
Het was al die tijd iemand anders geweest.
Op dat moment…
…bleek ons slechtste scenario werkelijkheid te zijn geworden…
…dat hij nog iemand had vermoord, onder dezelfde omstandigheden.
Nog een gezin verwoest.
Dus als ik niet wist hoe gezegend ik ben dat Alex het heeft overleefd…
Toen we hoorden van Samantha en Jazmine…
Ik dank God iedere dag.
Want bij de gratie Gods hebben we het samen overleefd…
…en heeft hij het fysiek overleefd.
Op een avond keek ik een voetbalwedstrijd.
Er werd aangeklopt en ik was boos dat ik de wedstrijd miste.
Er stonden twee journalisten voor de deur:
'Wist u dat er een man is gearresteerd voor de moord op Nickell…
…en dat ze DNA-bewijs tegen hem hebben?'
Ik zei: 'Kunt u over een uur terugkomen? Ik kijk voetbal.'
Dat was geen probleem en ze gingen.
Ik was er zo klaar mee.
Het duurde al 15 jaar voort.
Colin Stagg kreeg politiebescherming. De Nickell-zaak blijft hem achtervolgen.
Sinds mijn arrestatie verschenen er krantenartikelen om mensen op te hitsen.
Ze riepen 'schuldig' en 'knoop hem op', dat soort dingen.
Meneer Stagg bleef ongemakkelijk in de spotlights…
…zelfs na zijn vrijlating.
Niet doen.
Mensen hadden in hun hoofd:
'We hadden de goede te pakken, maar hij kwam vrij op een detail.'
Daar moest ik mee leven.
Mensen dachten dat hij schuldig was, zonder het bewijs voor of tegen te kennen.
Dus hij zat jaren in een limbo.
Nu, 15 jaar later, is er een man aangeklaagd.
De 41-jarige Robert Napper.
De vorige verdachte, Colin Stagg, werd vrijgesproken…
…omdat een agente hem in de val had gelokt.
Ik had nooit een vriendin gehad en ik was toen 29.
Toen ik een brief kreeg van Lizzie James…
…prees ik me gelukkig dat een vrouw interesse in me toonde.
Het is duidelijk dat hij onschuldig is en niet betrokken is bij de zaak.
Ik bied mijn excuses aan voor de fouten die zijn gemaakt in de jaren negentig.
Ik had daarvoor al een slecht zelfbeeld.
Dit was nog een klap, en het werd alleen maar erger.
Ik voelde me erg paranoïde.
Soms keek ik per ongeluk naar een vrouw die de weg overstak…
…en dan dacht ik meteen: nee, wegkijken…
…want misschien kijkt iemand en denkt diegene dat ik haar stalk.
En ik dacht gewoon: dit is nu je leven.
Hier moet je het mee doen. Je kunt niemand vertrouwen.
16 DECEMBER 2008 TWEE DAGEN VOOR NAPPERS RECHTSZAAK
In aanloop naar de rechtszaak zei een van de hoofdrechercheurs:
'Als je hierheen vliegt, spreken we elkaar.'
Ik moest iets weten voor we de rechtbank in gingen.
Om zeven uur 's ochtends ontmoetten we elkaar op het bureau.
Hij nam me mee naar een achterkamertje.
We waren met zijn tweeën en hij schoof een dossier naar me toe.
VERTROUWELIJK
In dat dossier was te zien…
…hoe fout op fout was gestapeld…
…in dit hele onderzoek.
POGING TOT VERKRACHTING
Het was verwoestend.
Het wierp me terug naar dag één.
Het eerste telefoontje, het nieuws dat Rachel ons was ontnomen…
…en wat Alex had moeten doorstaan.
Dat hadden we proberen te begrijpen…
…week na week, maand na maand, jaar na jaar.
Dat ontplofte.
Want het had allemaal voorkomen kunnen worden.
In de zomer van 1989, drie jaar voor de moord op Rachel Nickell…
…en de moorden op Samantha en Jazmine…
…begon een serieverkrachter vrouwen te belagen…
…soms met kinderen erbij…
…op het Green Chain Walk-pad…
…dat door het bos loopt en over open land in Zuidoost-Londen…
…niet ver van de plaats waar de Bissets werden vermoord.
DNA wees op één verdachte voor die reeks verkrachtingen.
Twee mensen die de poster hadden gezien belden de politie:
'Die daderschets lijkt heel erg op een man die Robert Napper heet.'
Twee rechercheurs op de Green Chain Walk-zaak…
…gingen naar zijn huis.
Hij deed open en ze spraken met hem.
Hij kreeg te horen dat hij een mogelijke verdachte was.
Hij werd gevraagd om vrijwillig bloed te laten afnemen…
…waar hij mee instemde.
Maar hij kwam niet opdagen, dus gingen ze weer naar zijn huis.
Maar hij had zijn koffers gepakt.
Hij was weg.
Vervolgens bleek hij langer te zijn dan slachtoffers hadden beschreven…
…en op basis daarvan werd door de senior rechercheur en zijn adjunct…
…besloten om hem uit te sluiten als verdachte.
En toen gebeurde er niets meer.
Verbijsterend.
Als Napper naar het bureau was gekomen en zijn bloed was afgenomen…
…was hij gearresteerd voor de Green Chain Walk-verkrachtingen.
Dat gebeurde niet en dat had rampzalige gevolgen.
In het dossier stond nog iets, wat ik nog erger vond.
ROBERT NAPPER – TIJDLIJN
In het najaar van 1989, jaren voor Rachel werd vermoord…
…meldde Nappers moeder bij de politie…
…dat hij had bekend dat hij een vrouw had verkracht op Plumstead Common.
Maar daar gaven ze geen gevolg aan.
Dit was een kruispunt.
Als ze dat telefoontje hadden opgevolgd…
…en bloed hadden afgenomen…
…had dit alle aanvallen daarna kunnen voorkomen.
De aanval die Alex zag was te voorkomen. Rachels dood was te voorkomen.
Samantha's en Jazmines dood waren te voorkomen.
Als ze hun werk goed hadden gedaan, was hij toen opgepakt.
We zien vandaag hoe een van de grootste onopgeloste moordzaken is opgelost.
Rachel Nickells moordenaar is schuldig bevonden…
…aan haar dood op Wimbledon Common 16 jaar terug.
Robert Napper werd uit de cel gehaald om terecht te staan in Old Bailey…
…en daar, lijkbleek en kalend, terwijl Rachel Nickells ouders toekeken…
…bekende hij hun dochter te hebben vermoord.
André, ik zie alleen je…
Deze bekentenis maakt een einde…
…aan een vernietigende episode uit de geschiedenis van Scotland Yard.
Ze erkennen dat ze hem hadden kunnen pakken voor hij de moorden pleegde.
Hadden ze het anders aangepakt…
…waren Rachel Nickell en Samantha en Jazmine Bisset niet vermoord.
Er had meer kunnen en moeten gebeuren.
Dan hadden we deze moord kunnen voorkomen…
…net als andere brute aanvallen van Napper.
We zijn opgegroeid met sprookjes.
Met de waarschuwing niet het bos in te gaan.
Het donker, de monsters, het gevaar.
Maar het is geen sprookje.
Er is echt kwaad in de wereld.
Daar moest ik me bij leren neerleggen.
Mijn grootste verwarring lag in het waarom.
De woede naar God toe, dat…
…dat goede mensen dit soort dingen overkomen, zonder enige uitleg.
Dus had ik een missie…
…en dat was om Rachels kind hier doorheen te krijgen…
…op de best mogelijke manier.
Met mensen met wie je zware tijden hebt doorgemaakt…
Die zware tijden breken jou en verbreken de band…
…of ze maken de band met diegene sterker.
We moesten zelf afsluiting zien te vinden…
…wat denk ik goed is.
Dat was uiteindelijk het besef dat…
…je geen andere keuze hebt dan er vrede mee te hebben.
Mijn ouders geloofden in de oneindigheid van de geest.
Dat mijn moeder altijd bij me zou zijn, waar ik ook ging.
Mijn vader heeft alles opgeofferd voor mij en voor waar hij in geloofde…
…zonder garanties op een goede afloop.
Hij was zo moedig om te doen wat goed voelde.
Daar blijf ik hem voor altijd dankbaar voor.
Vertaling: Sanne van der Meij