Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Papa?
Ano 'yon?
Nandiyan ka ba?
Oo.
Pa, tulungan mo nga akong i-drawing si Mama dito sa papel?
Alex, tingnan mo ako.
Noong nakita mo 'yong masamang tao, nasa harap mo ba siya?
O dito ba siya sa side na 'to, o nasa kabila?
-Nasa harap ko siya. -Nasa harap mo siya?
-Oo. -Nakita ba siya ni Mama?
Parang hindi.
Hindi? Ikaw ang unang nakakita sa kanya?
Oo, ako'ng unang nakakita.
May dala ba siyang bag?
Oo.
Binuksan ba niya 'yon, o nakabukas na?
Binuksan niya.
Ano'ng inilabas niya?
Kutsilyo.
Ano'ng ginawa sa 'yo?
-Tinulak ako! -Tinulak ka niya?
Oo.
Tinutusok no'ng masamang tao 'yong gamit niya kay mama.
Ano'ng tinutusok niya?
Kutsilyo. Ayan ang kutsilyo niya.
Nakita mo ba 'yon?
Oo, nakita ko ang kutsilyo.
Nakita mo lahat?
Nakita ko… Oo, nakita ko lahat.
Nasaksihan ng anak ko ang pagpatay sa nanay niya.
Pero walang sinumang makapagsabi kung gaano katagal
bago mahanap ang gumawa nito.
ISANG TAON BAGO IYON
Ha? Ano'ng dala mo?
-May camera ako. -Para saan?
Para piktyuran ka.
Payakap.
Di ba ayaw natin no'n, Alex?
Sina Rachel at Alex, parang iisa lang sila.
Siya ang sentro ng atensiyon ni Rachel araw-araw.
Di siya naaakit sa mga kumikinang na bagay.
Mas gusto niya 'yong mga simpleng bagay sa buhay.
Masaya na siya sa piling ng mga taong mahalaga sa kanya.
Siya 'yong taong matutuwa kahit sa pinakasimpleng bagay.
Ang tagal naman.
Tulog na.
Haplusin mo na si Molly. Humiga ka na at haplusin mo siya.
Noon, nagtatrabaho ako limang araw kada linggo bilang dispatch rider
at bumibiyahe ako sa buong bansa.
Pumunta na ako sa motor ko, at handa na sa araw na 'yon.
Kahit nakapagpaalam na kami, nagpakita pa rin silang dalawa.
Bumaba sila ng hagdan at kinawayan ako.
Di ko malilimutan 'yon, 'yong nakangiti sila.
Nakatayo sila sa hagdan, hawak-kamay.
Kalmado lang si Alex at napakaganda ni Rachel.
Nakagawian na nilang pumunta sa Wimbledon Common.
Kilala ang lugar na 'yon sa pagiging ligtas.
At kailangan din ni Alex ng ehersisyo tulad no'ng sa aso.
Kung hindi, pareho silang di mapakali.
Nagkataong nasa London ako no'n.
Pinapunta ako sa labas ng bayan.
Wala pang mobile phone no'n.
Dalawang beses sa isang araw, tumatawag ako para masigurong maayos sila.
Magtatanghali no'ng huminto ako at nakahanap ng teleponong gumagana,
tapos tumawag ako.
Boses ng lalaki ang sumagot.
At bigla akong kinilabutan.
Alam ko na agad na may masamang nangyari.
Sabi niya, "Pulis ako."
Sabi ko, "Nasaan si Rachel?"
At sabi niya, "May aksidente."
Sabi ko, "Patay na ba siya?" Sabi niya, "'Di ko pwedeng sabihin."
Ako, "Nasabi mo na."
Tinanong ko, "Nasaan si Alex?"
Sabi niya, "Ligtas si Alex. Nasa ospital siya."
Sabi niya, "Diyan ka lang. Magpapadala kami ng police car."
Pagbaba ko ng telepono, napasalampak na ako't humagulgol.
André, nakasubsob ako sa tiyan mo.
I-pause mo na.
Uy, ayoko…
Di ko alam ang sinasabi mo.
O, ayos 'yon.
-Ayos ba 'yon? -Oo.
Lahat ng paniniwala ko sa realidad, biglang naglaho.
Nasa lagay ako
kung saan mailalarawan mo na nasa bingit na ako ng pagkabaliw.
No'ng ika-15 ng Hulyo '92,
sinabihan ako na may natagpuang bangkay sa common na nakita ng isang dog walker.
Trabaho naming harapin ang mga sitwasyon na ganito bilang mga propesyonal.
Kailangan naming ihiwalay 'yong simpatiya sa isang kapwa tao.
Naglalakad ako sa damuhan,
tapos lumiko ako sa kanan papasok sa kakahuyan.
Ito na ang pinakamalalang crime scene.
Parang galit na galit 'yong umatake.
Ang biktima ay inatake, kinaladkad,
sinaksak ng 49 na beses sa bandang leeg at dibdib.
At nakahiga siya na parang nakasangga ang kamay sa mukha niya.
Parang pinoprotektahan pa rin niya ang sarili niya.
Nakakapangilabot.
Sinabi sa akin ng mga detective na inatake si Rachel mula sa likod.
Sinaksak daw siya nang maraming beses at ginahasa siya.
Natagpuan daw si Alex na nakakapit sa nanay niya.
Kinailangan daw siyang akayin palayo
para matingnan siya.
Dinala si Alex sa ospital na ito.
Pagdating ko doon,
sabi nila na kausapin ko daw muna 'yong psychologist
bago ko makita si Alex.
Sabi ng psychologist, matatag daw ang mga bata.
Kaya nilang lampasan ang pinakamalala.
Dapat malaman daw nila
na di na talaga babalik 'yong taong ito.
Karga ng nurse si Alex paglabas, at mukhang kawawa.
May mga sugat siya sa ilalim ng mata at mga pasa sa pisngi.
Tapos ang lalim ng tingin niya, alam mo 'yon,
parang matanda sa loob ng batang katawan.
Tapos binuhat ko siya at sinabi ko 'yong mismong sinabi ng psychologist.
"Nagkaroon ng aksidente. Patay na si Mama, at di na siya babalik."
Tapos nakatitig lang siya. Hindi siya nagtanong.
Pero malinaw na sinasabi niya sa akin, "Alam ko na 'yan."
Para bang, "Di mo na kailangang ipaliwanag sa akin 'yan."
Alex, harap dito at kaway ka sa akin.
Kaway.
Di na siya nagtanong ulit kung nasaan ang nanay niya. Kahit minsan.
Isinarado ang Wimbledon Common
matapos matagpuan ng isang dumaraan ang kalahating-hubad na katawan ng babae.
Sabi ng mga detective, pinatay siya sa pananaksak,
na nasaksihan ng kanyang 2-anyos na anak.
Tinawagan ako ng news editor,
"Nabasa namin sa news na may pinatay sa saksak sa Wimbledon Common.
"Punta na kayo ng crew ngayon."
Pag sinabing Wimbledon,
napakasosyal na lugar ito at magaganda ang mga bahay.
Ang Wimbledon Common, nasa mga 1,100 acre ng parkland ito,
na nasa gilid mismo ng Central London.
Nangyari ang pagpatay sa kasikatan ng araw,
at sigurado daw ang mga pulis na may bahid ng dugo ang killer.
Eve Richings, Sky News.
Kitang-kita ang matinding pagkabigla ng mga pulis na nasa pinangyarihan.
Nakita ng isang dumaraan 'yong kalahating-hubad na katawan.
At nakakapit sa katawan ang isang batang lalaki.
Si Superintendent Bassett, ang opisyal na namamahala sa imbestigasyon,
ang nagbigay ng unang briefing.
'Yong bata ay puno ng putik at dugo.
Posibleng galing ang dugo sa ina niya.
Detective sergeant ako noong panahon ng imbestigasyon,
at kanang-kamay ni John Bassett.
Pagdating namin sa pinangyarihan,
nakita ko na kakila-kilabot ang dinanas niya
sa pag-atakeng ito.
Nang tingnan namin 'yong katawan, hindi natural ang posisyon nito.
Pinunit ang damit niya.
Medyo basa ang katawan niya at paligid nito.
Ibig sabihin, posibleng may nangyari na seksuwal dito.
Nakakatakot na 'yong taong kayang gumawa ng ganoong krimen ay pagala-gala.
Kung nandiyan 'yong taong gumawa nito,
posibleng mangyari ulit ito,
at malaki ang pressure na mahuli ang lalaking ito bago niya maulit ito.
Pangalawang araw ng pagsuyod ng mga pulis sa 1,000 acres ng Wimbledon Common
para sa mga palatandaan sa malupit na pagpatay.
Sa laki ng Wimbledon Common,
alam ko na agad na mahirap ang trabaho namin.
Karaniwan kapag may pagpatay,
malamang may 10 o 15 na opisyal.
Pero dito, parang nasa mga 40.
At halata naman sa simula pa lang na magiging malaki ito.
Opisyal na pinangalanan ang pinatay na ina bilang si Rachel Nickell.
Ang bangkay niya ay kinilala ngayon ng ama ng kanyang maliit na anak.
Kapag makita mo ang mga larawan ni Rachel Nickell,
kapag makita mo ang itsura niya,
parang punong-puno siya ng sigla.
Maaaring makita ng mga tao ang sarili nila sa buhay na iyon.
Matatandaan nila noong 23 sila
o maaalala ang pagiging bagong magulang.
Ramdam natin ang love story sa mga larawang inilabas nila.
May koneksiyon agad.
Parang di ko pa naranasan 'yon dati,
at di na naulit mula noon.
Hindi kami mapaghiwalay. Naramdaman namin na nagtugma kami.
Ito 'yong karanasan na pinapangarap ng mga tao.
'Yong ma-in love sa isang tao at kumpleto ka pag kasama mo siya.
Pareho kaming pinagpala na meron kami no'n.
No'ng mabuntis si Rachel, nabigla ako.
Nasa 25 ako no'n, tapos 19 si Rachel.
Nakatutok siya sa pagtatapos ng pag-aaral, pagkakaroon ng career, magandang trabaho.
Pero no'ng sandaling nakita ni Rachel na desidido ako,
kita niya na kakayanin namin ito.
Kaya tinuloy lang namin.
'Yong unang pagbuhat mo sa anak mo
at makita siyang humihinga,
supernatural 'yon.
Talagang supernatural.
Mapapaniwala ka sa magic pagkakita mo ng batang ipinanganak.
Natural na ina si Rachel.
Ano siya… Napakagaling niya.
Matindi ang pagmamahalan nilang dalawa.
Talagang kontento sila sa isa't isa.
Baka normal na reaksiyon ito.
Sana sa akin na lang nangyari 'yon imbes na sa kanila.
Sabi ng detective na bumalik kami sa apartment
para kumuha ng ilang gamit.
Nilalagay ko 'yong mga paboritong gamit ni Alex sa bag.
Ang paborito niyang teddy bear, mga shorts, T-shirt, pajama,
pati 'yong sheepskin na hinihigaan nila gabi-gabi mula no'ng pinanganak siya.
Hindi na kami tumira ulit doon. Iba na 'yong pakiramdam ng lugar.
Ang nobyo ni Rachel Nickell,
ang inang pinatay sa Wimbledon Common sa South London kahapon,
ay umaapela ng tulong para mahanap ang killer.
Hindi ako handa pagpasok ko sa kuwartong iyon.
Baka nasa 100 na press ang nandoon.
Ang daming mga camera, mga telephoto lens,
mga TV camera na nakatutok na parang batalyon ng kalaban.
Gustong makita ng lahat ang itsura ng partner ni Rachel.
Siguradong mayroong may alam
dahil sa ganoong tindi ng pag-atake.
Hindi siya basta makakalakad nang hindi mapapansin.
At sa sinumang nakakakilala sa taong ito,
anuman ang koneksiyon ninyo,
lumapit na kayo bago pa siya makasira ng buhay ng iba.
Pero gusto rin talagang malaman ng lahat ang nangyari sa anak ni Rachel.
Nakakagulat lang talaga.
Wala pa siyang sinasabi.
Di ko alam kung paano siya sa hinaharap, pero ayos naman siya.
Di siya nasaktan, sa awa ng Diyos.
Tapos mabuti na nga lang daw,
na maliit pa siya at di niya ito maaalala.
Bumalik kami sa common para mag-iwan ng rosas para kay Rachel bilang paalam.
Ayun, nasa front page na kami ng diyaryo.
May nakaimprentang full-color picture ni Alex habang karga ko,
at makikilala talaga.
Pinakikilala nila ang tanging saksi sa pagpatay sa kanyang ina,
at may posibilidad na may baliw na babalik
para patahimikin ang nag-iisang saksi sa kanyang krimen.
Kung hindi kami nanganganib noon,
nasa pinakamatinding panganib na kami.
Matatag ang 2-anyos na si Alex Nickell,
pero tulala pa rin dahil sa kanyang pinagdaanan.
-Di pa alam ng 2-anyos ang kamatayan. -Gaano katagal ang trauma na ito?
Pwedeng panghabambuhay.
Down came the rain And washed the spider out…
Nakahanap kami ng kanlungan sa bahay ng nanay ko.
Binabangungot si Alex, grabeng mga bangungot.
Kung makatulog man siya nang mahimbing buong gabi, sa huling oras,
babangungutin na siya.
Kaya 'yong mga nararamdaman ko, nilunok ko na lang.
Itatago ko muna. Saka na lang. Di pa pwedeng harapin ngayon.
Pero kahit gaano pa kahirap ang sitwasyon ko sa sandaling iyon,
inuna ko ang kailangan ng anak namin.
Sa pagtugis ng pulisya sa killer, 54 na detective ang inatasan.
Ano'ng pangalan niyan?
Isa ito sa tatlong espesyal na insident room.
Mayroon nang 1,500 na tawag mula sa publiko.
Bawat isa ay dapat suriin at aksyunan.
Masalimuot na kaso ito kaya mahirap buoin.
Morning, incident room.
Hinarap namin 'yong magulo na pangangalap ng impormasyon.
Puro ring ang mga telepono.
Nakita mo na ang mga litrato ni Rachel.
-Oo. -Oo?
-Nakita mo na ba siya dati? -Hindi.
Sa common, kumukuha kami ng mga salaysay.
Siguradong may nakakita sa taong ito
papunta sa pinangyarihan o paalis sa pinangyarihan.
Matindi ang pressure sa paghahanap ng testigo.
'Yan ang Rachel Nickell murder squad sa Wimbledon. Nakausap ka na?
Binibilisan namin hangga't kaya.
Talagang tambak na kami. Hindi ko itatanggi 'yan.
Pero mahaharap din namin ang lahat.
Responsibilidad na namin 'to ng mga opisyal na kasama ko.
Huhulihin namin siya.
Kinuha ang mga sample sa crime scene
at ipinadala sa lab para sa DNA analysis.
Pero wala akong napapala.
Sabi ng biologist, "Wala kaming nakukuha."
Naisip ko, "Anong wala? Wala kahit DNA ni Rachel?"
"Wala nga kaming nakukuha."
Di ko pa naranasan iyon dati. Medyo kakaiba nga.
Kaya sabi no'ng scientist,
"Titingnan namin ulit sa ibang aspeto."
Pero wala pa rin.
Nakapanlulumo na dahil kailangang matunton ang taong ito sa lalong madaling panahon.
Eto kami, dalawa o tatlong linggo na
pero hindi pa kami nakakausad mula noong araw na iyon.
Bale mayroon tayong murder scene na walang saksi,
walang ebidensiyang forensic.
Ayun na 'yon. Ano'ng susunod mong gagawin?
Kahit kritikal ang sitwasyon,
gusto pa ring kausapin ng pulis si Alex tungkol sa nakita niya.
Ang pinakamalaking inaalala namin, mahanap ang taong ito, at higit sa lahat,
mapigilan natin na mangyari ito sa iba hangga't maaari.
Kailangan naming mag-ingat sa pagharap sa batang si Alex
kasi alam nating nakaka-trauma itong insidenteng nasaksihan niya.
Kaya naman humingi kami ng payo kung paano ito gagawin.
Kumusta?
At ang payo sa amin, dapat naming gawin ito
sa tulong ng child psychologist.
Ipakita mo kay Jean 'yong dinosaur book mo?
Gusto ko 'yong pterodactyls.
Oo.
Isa akong child and adolescent psychiatrist.
At kakaiba ito sa karanasan namin.
Ito lang ang kaso na tinrabaho ko
kung saan 'yong bata lang ang saksi sa krimen ng karahasan.
Ito 'yong dinosaur book ko.
Gusto ko ang mga ito, mga nakakalipad.
Pero gusto ko lahat.
Gusto mo lahat, sige.
Sabi ko, pwedeng gamitin ang bahay ko.
At no'ng unang interview, nandoon ang pulis,
si André, ako, at 'yong bata.
Talagang malaki ang pag-asa ng mga pulis
na ang batang ito, kahit batang-bata, makapagbibigay ng impormasyon.
Wala akong ideya kung ano'ng epekto ng mabigat na trabahong ito
sa isang maliit na bata.
Pero sang-ayon ang makatuwirang bahagi ng utak ko na mahalaga ito
para mapigilan ang mga patayan. Kaya may dilemma talaga.
Napakahirap na desisyon 'yon.
Kaya nag-iingat ako hangga't maaari.
Kung ramdam ko na sumobra na kami, tigil na.
May nangyaring nakakatakot kahapon, 'no?
Ano'ng pakiramdam?
Iyan 'yong malaking dinosaur.
May malaking dinosaur sa lupa.
Kinakain siya ng tatlong maliliit, di ba?
-Oo. -Duguan sila, di ba?
Duguan? Naku, kawawa naman.
Hindi na nila makikita 'yon.
Napagdesisyunan na mas makabubuti
kung ako 'yong magtatanong para sa kanya
para komportable sa pagsagot si Alex.
May dugo kay Alex, di ba? May dugo sa 'yo, 'no?
Puno ng dugo ang damit mo, di ba?
-Oo. -Noong kasama mo si Mama sa araw na 'yon.
Madalas naka-focus lang ako kay Alex para obserbahan din siya.
Wala siyang masyadong masabi no'n.
Parang ayaw niyang tumingin sa mga tao.
Pero parang nakikitaan siya ng stress
matapos 'yong matinding trauma.
Pinapakita 'yan ng buong katawan niya, bawat galaw niya.
Siguro alam mo na ngayon na bigla na lang may masamang nangyayari.
Siguro takot na takot ka.
Sa tingin ni Jean, mas mabuting magtuloy-tuloy.
No'ng makita mo 'yong lalaking nakatayo,
nakatingin ba siya sa 'yo o kay Mama?
Kay Mama.
Wala siyang sinabi sa 'yo?
-Wala. -Di ka niya sinigawan?
-Sinigawan ka ba niya o hindi, Alex? -Hindi.
Habang papunta ang mga tanong ko sa insidente,
makikita mong may pagbabago sa kanya. Naninigas siya.
Alex, sinaktan ka ba niya?
-Hindi. -Gamit ang kamay niya?
Hindi.
Di ito tungkol sa dami ng impormasyon na makukuha namin sa maliit na bata.
'Yong mga sesyon na ganito, anong problema ang idudulot nila
at ano'ng magiging pinsala nito sa paggaling niya.
Di ko pwedeng sabihin sa 'yo.
Masakit talagang alalahanin, 'no?
Sabi mo, "Di ko pwedeng sabihin sa 'yo"?
-Di ko pwedeng sabihin sa 'yo. -Hindi?
Misteryo talaga kung gaano karami ang nakita niya.
Sana wala siyang nakitang kahit ano.
Umaasa ako na itinulak siya palayo at nangyari ang lahat ng ito,
nang di niya…
alam o nauunawaan.
Paano no'ng nakahiga si Mama sa lupa at wala na 'yong lalaki?
-May sinabi ka ba kay Mama? -Wala.
-Kinausap mo ba siya? -Hindi.
Natakot ka ba?
Mmm.
Akala mo ba tulog siya?
Mmm.
-Talaga? -Mmm.
Gusto mo siyang magising?
-Gusto mo siyang magising? -Mmm.
Nagising ba siya?
Hindi.
Medyo matindi 'yon.
Kada ilang araw, may sesyon ulit. Tumagal ito nang ilang linggo.
Naipakita ulit ni Alex 'yong pambihira na memorya ng isang maliit na bata.
Kung paano nangyari ang mga bagay
kung saan sumulpot 'yong masamang lalaki,
galing daw sa likod nila
at pagkatapos, lumayo na siya,
naghugas ng kamay sa batis, at biglang nawala.
Alex, 'yong lalaking nanakit sa Mama mo, ano'ng klaseng pantalon ang suot niya?
-Ito. -Iyan?
Tapos nagsimula nang ilarawan ni Alex ang taong ito.
-Ano'ng kulay no'n? -Asul.
Ano'ng kulay ng sapatos niya?
Iyan.
Lumabas sa paglalarawan niya ang nakababatang puting lalaki,
nakaputing shirt at asul na pantalon,
brown na sapatos.
Pero ang pinakamahalaga sa lahat,
naaalala ni Alex na may sinturon siya sa ibabaw ng damit,
parang apron ng butcher.
Pareho ang paglalarawan ni Alex sa sinabi ng isang babae
na nakakita ng lalaki na papunta sa pinangyarihan
sampung minuto bago ang pagpatay.
Nakasuot ito ng puting damit, maitim na pantalon,
at may dalang bag.
Kaya ang naging kongklusyon namin, sa lahat ng tao sa common,
malamang na siya na 'yong suspek.
Kailangan na lang natin siyang hanapin.
Superintendent, masasabi ba natin
na halos wala pang pag-usad sa ngayon?
Oo, tama naman 'yan.
Umaasa ako na mahuli na natin ang taong ito,
pero kapag makita mo ang laki ng problema ko dito sa common,
maiintindihan mo kung bakit.
Dahil walang ebidensiya, lumapit ang pulis sa criminal psychologists
para ma-profile ang salarin.
Napapanood noon 'yong mga pelikula gaya ng Silence of the Lambs…
Ini-interview namin lahat ng mga serial killer na nahuli
para sa psycho-behavioral profile.
…kung saan nakikilala ng mga criminal psychologist 'yong suspek
base sa offender profiling.
Interesado ako do'n. Gaya ng sinasabi ko, umubra ito sa mga Amerikano.
Isang eksperto na kinonsulta nila, si Robert Ressler, retiradong FBI agent.
Nakapanayam na ni Ressler ang mga kilalang sex killer sa America,
gaya ni Jeffrey Dahmer.
Sabi niya na aburido daw 'yong taong pumatay kay Rachel Nickell.
Unang maiisip ng mga tao na serial killer ito.
Makikita ba natin ulit ito ng ilang araw o linggo?
Ang kinahaharap natin, taong aburido, may matinding galit,
posibleng may sakit sa pag-iisip.
Kahit na nagkita sina John Bassett at Bob Ressler, sandali lang 'yon.
Pero naisip namin na dapat ituloy 'yong ideya ng offender profiling.
Kaya ang pinakaimportante na offender profiler,
na nakatrabaho na ng mga pulis dati,
sumama na sa imbestigasyong ito bilang tagapayo.
Kapag tinatawag ako ng pulisya para tumulong,
madalas na dahil ito sa mga bagay na di makausad-usad.
Siguro ganito ang sitwasyon sa pagpatay kay Rachel Nickell.
Si Paul Britton ng Leicester University
ay nagtrabaho na sa ilan sa mga pinakakilalang kaso ng krimen.
Sa bawat kaso, sasabihin ng pulisya,
"Ang kailangan ko
ay isang bagay na makakatulong sa akin para matukoy ang salarin."
Si Dennis Nilsen, nakapanayam sa kulungan ng psychologist na si Paul Britton,
nambiktima ng mga binatilyong homeless.
"Isang bagay na makakatulong para mapigilan siyang mambiktima ulit."
Si Paul Britton, forensic psychologist,
sinabing di espesyal ang mga West gaya ng paniniwala ng mga tao.
Sigurado siyang may iba pang mass murderer na gumagala.
Sinabihan akong sumama para tingnan ang kasong ito
sa pagitan ng tatlo hanggang apat na linggo matapos patayin si Rachel.
Ang gusto nila sa akin ay ang opinyon ko,
isang psychological analysis kung sino ang posibleng salarin.
Nasa akin 'yong mga nakuha sa crime scene.
Nasa akin 'yong video. May mga mapa ako ng common.
Pero ang kailangan kong gawin,
bumisita sa mismong pinangyarihan.
May paradahan malapit sa windmill sa Wimbledon Common.
Nag-park kami doon,
tapos tumawid kami papunta sa pinangyarihan ng krimen.
Ang tinitingnan ng salarin
ay isang lugar kung saan makakahanap siya ng biktima.
Lugar kung saan pwede siyang magmasid,
para magmanman.
Naghihintay siya para mahanap kung sino 'yong pinakamalapit sa gusto niya,
at minalas ang kawawang si Rachel Nickell.
Nagawa niyang magmasid at mag-abang
kasi nag-aabang siya. Mapagmatyag siya.
Kaya madalas talaga,
deretsahin ko na kung ayos lang,
pwedeng ganito…
"Mamaliitin lang ako ng babaeng 'yan."
"Hindi pwede 'yan."
"Dapat makuha ko siya."
Ang taong ito, matindi ang intensiyon niya na tapusin ang babaeng ito.
Pero si Rachel Nickell, baka hindi niya basta isusuko ang sarili sa kamatayan…
nang hindi man lang lumalaban.
Pero kung sinasabi sa 'yo,
"Gawin mo na ang gusto ko o sasaktan ko ang bata,"
ibang usapan na 'yan.
Nandoon ang bata bilang hostage.
Nandoon ang bata bilang alas niya.
Alam ni Rachel na sinasakripisyo niya ang buhay niya para sa anak niya.
Nalinaw ko na nang husto.
Papatay siya ng ibang tao.
Hindi lang ito parang nakapakong larawan.
Isa lang ito sa mga eksena sa isang pelikulang umaandar.
Pagbalik mo kay Mama, nakatayo ba siya o nakahiga?
Hindi ko maalala.
Tama na sa mga tanong na ito, Papa.
Ang galing mo, Alex. Ang galing mo.
Naging linggo ang mga araw. Ang mga linggo ay naging buwan.
Umabot kami sa punto
na mabigat na at paulit-ulit na lang.
At doon ko na naramdaman, "Ito ay…
"Wala na tayong nakukuha. Ano pa ba ang maibibigay niya?"
-Pagbalik mo kay Mama… -Ayaw ko na.
-Ayaw mo na? -Oo.
-Huling tanong, Alex. -Hindi. Tama na.
Sige, ayos lang. Halika dito.
Ang galing mo. Ang galing mo.
Sa susunod na 'yong iba, ha?
Hindi.
Hindi, ayaw ko pa rin.
-Ayaw mo pa rin? -Oo.
Hindi na tayo mag-uusap.
Gusto pang subukan ng pulis sa huling pagkakataon.
Naisip pa nila itong mas desperadong ideya
na baka pwede kaming pumunta sa Wimbledon Common.
Umasa sila na pag makita niya ang lugar ng pagpatay,
magdudulot pa ito ng mga alaala.
Sa tingin ko malabo 'yon,
pero hindi ko sila mapipigilan.
Sige.
Kaya hindi na ito katulad no'ng paulit-ulit na sesyon
sa parehong kapaligiran. Baka naman may mapala dito.
Pagdating namin doon, parang ayaw niyang bumaba ng kotse.
Ang nakabahala sa kanya, 'yong presensiya ng mga di niya kilala,
dahil dumating ang mga pulis.
Di lang mga detective na nakasanayan niya, may iba pang mga pulis.
Bumaba na kami ng kotse, at naglakad na kami.
No'ng naglalakad na kami, natuwa siya.
Naglalakad kami sa daan na iyon.
Tapos naghabulan kami ni Alex para katuwaan lang.
Nagsasaya siya. Pero may mga pulis sa likod namin
at may psychologist na nakasunod.
Hinahatid kami ng pulis,
pero parang alam no'ng bata ang pupuntahan namin…
at inaalala ang mga bagay.
Palapit na kami nang palapit sa lugar ng krimen.
Alam kong naninigas na 'yong bata,
at sigurado akong may naaalala siya.
Alex?
'Yong pumatay kay Mama, nasaan siya?
Dito ba iyon?
Kailan niya kinausap si Mama?
Naaalala mo ba?
Sinabi mo minsan
na kausap niya si Mama bago niya pinatay si Mama.
Naaalala mo ba kung saan niya kausap si Mama?
Sa may lawa ba?
Tapos dumating sa punto na natisod siya at nasubsob.
At humiyaw siya at humagulgol.
At iyon ang punto na umayaw na si André.
Kalokohan na ito.
Umiiyak siya, at nagalit na ako.
Tama na 'yon. Napuno na ako.
Masyado nang mabigat 'to sa kanya
at masyado nang mabigat sa akin.
Sige na! Tara na!
Kaya binuhat ko na siya at bumalik na ako sa kotse.
Humarurot talaga kami at iniwan na namin sila.
Pero wala ako sa kondisyon,
kaya huminto agad ako pagkahanap ko ng tahimik na lugar.
At talagang napaiyak ako,
at di ko talaga mapigilan.
Basta di ko mapigilan ang sarili ko.
Di ko kayang magpakatatag sa puntong iyon.
Alam kong pinapanood niya ako. Kumalma na siya no'n.
Pero kailangan ko lang ilabas.
Tapos ayun, no'ng gumaan na ang pakiramdam ko,
nag-sorry ako,
at bumalik na kami sa bahay ni Lola.
Kaya lumayo na kami.
Iyon na ang huling pagkikita namin.
Ginawa ko ang makakaya ko.
Hindi ako masaya sa ginawa ko, pero sinubukan ko at…
Kalungkutan. At saka…
kaalaman na sinubukan mo naman pero hindi gumana.
Una, isang nakakakilabot na krimen
dalawang buwan na ang nakalipas ang balita sa Britain.
Sa Wimbledon Common sa Southwest London, isang ina na si Rachel Nickell
ang hinarang at pinagsasaksak.
Mukhang ramdom lang ang pagpatay,
kaya lalong napakahirap nitong lutasin.
Ngayong gabi, magsasalita na ang mga detective,
at umaapela sila sa taumbayan para mapangalanan na ang pumatay.
Umabot kami sa punto ng imbestigasyon
kung saan kontento na kami sa paglalarawang meron kami,
na posibleng siya 'yong pumatay.
Kaya oras na para pumunta sa media
para makita kung may taong makakatukoy
kung sino ang taong iyon.
Ang lalaki ay nasa 20s o 30s.
Matangkad siya, higit sa 5'10", maikli at brown ang buhok.
Nakaputing polo na de-butones at maitim na pantalon, posibleng asul,
at may dalang maliit at maitim na bag.
Nakakapagtakang nasa ibabaw ng damit niya ang sinturon imbes na sa pantalon.
Mula dito, magdagdag tayo ng makabuluhang haka-haka.
Ang isang consultant clinical psychologist ay gumagawa ng profile ng killer.
Ang nakuha nila sa akin,
punto-por-puntong psychological analysis ng killer base sa pananaw ko.
Mas bata sa 30 'yong killer. Tagaroon lang siya.
Iilan lang ang kaibigan niya at pang-solo ang libangan.
Baka may interes siya sa martial arts.
Mahilig sa pornograpiya.
Wala siyang seryosong nobya.
Kung nagka-nobya man siya, hindi ito naging masaya,
walang kaalaman sa sex…
Sinabi ko sa kanila na itong salarin, hindi siya nakatira sa malayo.
Ito 'yong taong kabisado ang common, alam ang pasikot-sikot.
Baka naglalakad lang siya.
Ang tatawagang numero…
Pagkatapos ng Crimewatch,
ang daming tawag sa telepono.
Para sa pagpatay kay Rachel Nickell,
may 90 na tawag dito sa studio noong huling nakausap ko ang team.
Sampu daw dito ang interesante.
Isang lalaki ang nanguna sa listahan ng mga priyoridad nila.
May mga tawag kami mula sa dalawa o higit pang tagaroon,
na 'yon daw impresyon ng artist…
kamukha ng lalaki na nagngangalang Colin Stagg.
At ipinahiwatig nila na siya 'yong tipo ng indibidwal
na kayang gumawa ng ganitong pagpatay.
At inamin niyang nasa common nga siya
sa halos parehong oras nang matagpuan si Rachel.
'Yong babaeng nakakita sa lalaki na naglalakad papunta sa pinangyarihan,
pinili din si Stagg sa identification parade
bilang taong iyon.
Ayon sa pulisya, naaresto ang lalaki bandang tanghali kahapon.
Iniimbestigahan pa rin siya.
Nakatira si Stagg malapit sa common,
kaya noong naaresto siya, hinalughog ang bahay niya.
Kakaiba 'yong ayos ng apartment na iyon.
Naalala ko noong dumating kami doon, may kung ano sa pinto.
Ang sabi, "Ingat kayong mga Kristiyano," parang ganoon.
At may isang kuwarto
kung saan nakapinta ang mga Zodiac sign sa sahig,
at may mga larawang gothic sa buong lugar.
Basta kakaiba 'yong lugar.
May nakitang cabinet ang isang pulis,
tapos sa loob ng cabinet, may ilang survivalist equipment.
May mga kutsilyo.
May club din na may bola sa dulo.
At ipinahihiwatig talaga nito na hindi siya normal na mamamayan,
na may kakaiba sa kanya.
At siyempre, saktong-sakto siya sa profile ng salarin.
Pero may problema.
Sa kabila ng katotohanan na tugma siya sa profile ng salarin,
kulang ang ebidensiya na mag-uugnay sa kanya sa pagpatay.
Inamin niya na nagpapaaraw siya nang hubo't hubad sa common.
Kaya kinasuhan siya ng indecent exposure. Pero pinalaya din siya kalaunan.
Siyempre nakakadismaya, dahil bukod sa pasok siyang maging suspek,
pero siya lang ang suspek mula sa buong imbestigasyon.
Kaya kinailangan naming sagutin, "Siya ba talaga ang killer?"
Kung walang ebidensiyang forensic,
hindi namin alam.
Matapos palayain si Colin Stagg, nasa pintuan namin ang media.
Si Alex lang ang saksi sa pagpatay sa kanyang ina,
at kung sino man ang gumawa noon ay pagala-gala pa rin.
Kaya nasa panganib siya.
Doon ko naisip na hindi kami ligtas dito,
at kailangan ko siyang ilayo.
Wala kaming masyadong tiwala kahit kanino.
Kaya ginawa namin ang lahat para di kami masundan, hindi matunton…
Tapos ayun, naglaho kami sa dilim.
Tapos 'yon nga, pumunta kami sa baybayin
para makalayo kami sa killer na di pa nahuhuli
at sa grupo ng press na walang inuurungan.
Iniwan namin ang mga kaibigan at pamilya. Iniwan namin ang lahat.
Iniwan namin ang bahay namin.
'Yong mga kaya lang naming dalhin ang kinuha namin.
Tumawid kami sa border at pumasok sa bagong mundo.
MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN
Pinag-uusapan namin ni Rachel ang paglipat sa France.
Matagal din akong tumira sa France noong teenager ako.
Naglaro ako ng tennis
at nakisakay ako kung saan-saan, kaya kabisado ko 'yong bansa.
Nasa maliit na nayon kami, ilang milya lang mula sa baybayin.
Pumarada kami sa tapat ng pinto sa unang pagkakataon hawak ang susi.
Binuksan ko ang pinto,
at ramdam agad namin ang magandang bagong simula.
May dalawa ako. May 50 ka diyan.
Tingnan mo sa ilalim…
Talagang payapa.
Maganda't maliit na bahay.
May view sa tapat ng courtyard.
May mga gumagalang manok. May mga tuta na nagtatakbuhan.
At talagang makakahinto na kami sa wakas
para makapag-isip-isip at damhin ang kapayapaan sa paligid namin.
Alex, dahan-dahan.
Dahan-dahan.
Sasakit ang tiyan mo kung ganyan ka kumain.
Para bang naiwan na namin ang malaking bahagi ng kasamaan.
Para kaming nasa lugar ng kapayapaan.
Sa wakas, parang pabor na sa amin ang mga bagay-bagay.
Ang sarap sa pakiramdam.
Ang saya lang na di kami nakikilala ulit.
Ayon sa nangungunang detective sa paghahanap sa killer ni Rachel Nickell,
ang babaeng pinatay sa Wimbledon Common noong isang taon,
huhupa na ang imbestigasyon sa loob ng ilang linggo,
maliban kung may malaking pagbabago.
Sa tingin ko, kung walang importante na lalabas sa susunod na dalawang buwan,
masasabi kong tapos na ang imbestigasyon.
Sinabi ni John Bassett sa press na wala nang bagong lead,
na umabot na sa hangganan 'yong imbestigasyon,
at humihina na ito,
pero sa panahong 'yon, may nangyayari pala.
Ang sabi, "May inilakip ako na magandang sulat,
at kung ayaw mong basahin, ayos lang."
Pero naintriga ako at binasa ko 'yong sulat.
Nakatanggap kami ng tawag ng isang babae na nakakita kay Colin Stagg sa telebisyon,
at sabi niya, "Siya 'yong
lalaki na kasulatan ko sa lonely hearts club.
Kakaiba 'yong mga sulat niya."
Bawat salita niya, lahat na yata ng kabastusan na maiisip mo.
Tinanong niya kung nagustuhan ko 'yong sulat niya.
Sinabi kong hindi ko nagustuhan,
at sinabi niyang susulat siya ulit.
Ipadala niya ba raw sa akin, at sabi kong hindi.
Kung makatanggap pa ako ng sulat niya, ibibigay ko na sa pulis.
Ipinadala niya ang mga sulat sa amin,
na nagbigay sa amin ng kaalaman sa takbo ng isip ni Colin Stagg.
Tapos pinaakyat ako ni John Bassett sa opisina niya,
at ipinakilala ako sa isang babaeng pulis.
Sabi ni Bassett, "Ito ang detective sergeant ko,
at gusto kong malaman niya ang nangyayari."
Tapos ipinaliwanag niya sa akin
na magkakaroon ng undercover operation
para matuklasan kung 'yong mga seksuwal na pantasya ni Colin Stagg
ay maglalantad ng ilang impormasyon tungkol sa pagpatay
na 'yong killer lang ang nakakaalam.
Pinuntahan ako ng pulis
at tinanong kung matutulungan ko sila sa undercover operation.
Bale ang mangyayari,
susulat 'yong undercover na pulis kay Colin Stagg
gamit ang pekeng pangalang Lizzie James.
Kukumbinsihin siya ni Lizzie na sumulat tungkol sa mga sexual fantasy niya
para kung sakaling sumagot siya
sa paraang katulad
no'ng pagpatay ng killer kay Rachel Nickell,
may basehan ka na para sa karagdagang imbestigasyon.
At sumulat nga si Colin Stagg.
Dear Lizzie, natutuwa ako na gusto mo ang mga sulat ko
at malawak ang isip mo at pareho tayong prangka.
Gusto kitang abusuhin.
'Yong mga gagawin ko sa 'yo, literal na mapapaluha ka.
Maiiwan kang kahiya-hiya at marumi.
Tuwang-tuwa 'yong mga pulis
sa mga unang sexual element na galing kay Colin Stagg.
May pakiramdam na sila na makatuwiran ang operasyon nila,
na marami pa silang malalaman,
at hindi sila nag-aaksaya ng oras.
Isang araw, pagkatapos ng isang taon na pagtira namin doon,
naglalaro kami ng espadahan ni Alex.
At sabi niya, "Ganito noong dumating 'yong masamang tao."
Tapos sinubukan ko…
Nagpigil lang ako,
at nagpatuloy ako na parang wala lang.
Kaya isang umaga, umupo ako sa maliit na pulang mesa,
ipinuwesto ko 'yong camera, tapos…
sinubukan ko lang siyang kausapin tungkol sa nangyari.
Gusto ni Alex mag-drawing,
at tulungan ko daw siyang mag-drawing.
Papa, tulungan mo nga akong i-drawing si Mama sa papel na ito?
Habang gumuguhit kami,
may mga impormasyon si Alex
na nagbigay ng linaw kung ano ang nakita niya.
Nakita ba siya ni Mama?
-Parang hindi. -Hindi? Ikaw ang unang nakakita sa kanya?
Oo, ako'ng unang nakakita sa kanya.
May dala ba siyang bag?
Oo.
Binuksan ba niya 'yon o nakabukas na?
Binuksan niya.
Ano'ng inilabas niya?
Kutsilyo.
Ayan si Mama. Ayan ang masamang tao.
Nasaan ang kutsilyo?
-Ano'ng ginawa niya sa 'yo? -Tinulak ako.
-Tinulak ka niya? -Oo.
Tinutusok ito ng masamang tao kay Mama.
Ano'ng itinutusok niya?
Kutsilyo. Ayan ang kutsilyo niya.
Nakita mo ba 'yon?
Nakita ko ang kutsilyo.
Nakita mo ba lahat?
Nakita ko… Oo, nakita ko lahat.
Lahat.
Nandoon siya, nakita niya lahat.
Dala-dala niya ang lahat ng ito,
lumipas ang halos isang taon
na kinikimkim niya ito sa isip niya.
-Nakita mo ba lahat? -Oo, nakita ko lahat.
Umiwas ka ba ng tingin?
Oo, tumingin ako doon.
Tumingin ako doon para makita kung may iba pang nangyayari.
-Talaga? -Oo.
Nakakatakot ba talaga?
Oo, nakakatakot talaga.
Napakahirap pakinggan.
Isipin mo kung anak mo ito. Baby mo ito.
Nandoon siya. Nandoon si Rachel. Wala ako doon.
Iniisip ko 'yon sa buong taon na 'yon, paulit-ulit, gabi-gabi.
Gusto kong malaman ang pinagdaanan nila kasi gusto kong makatulong
o makibahagi kahit paano.
Tapos eto na nga, nakumpirma na sa akin
'yong eksaktong nangyari, 'yong mga nakita ni Alex.
Kaya napaisip na naman ako
kung gaano kahirap 'yong pinagdaanan nilang dalawa.
At pagkalipas ng ilang linggo,
dumating ang balita
na kakasuhan nila si Colin Stagg para sa pagpatay kay Rachel.
Sabi ng Scotland Yard, inaresto nila si Colin Francis Stagg kaninang 5:30 a.m.
sa kanyang bahay sa Roehampton sa Southwest London.
Ang address kung saan siya inaresto
ay isang milya mula sa lugar sa Wimbledon Common
kung saan pinatay si Rachel noong isang taon.
Maghapong naghukay ang pulis sa garden niya
at nag-scan sa lupa gamit ang metal detector.
Inaresto si Colin Stagg at dinala sa Wimbledon Police Station
bilang suspek sa pagpatay.
Nakulong siya kasunod ng undercover operation
kung saan kakutsaba ang babaeng pulis.
Nakipaglapit siya kay Stagg.
Maaari ka bang magpakilala nang pormal?
Oo, isa akong aktibong pulis.
Para sa panayam na ito, kilala ako bilang Lizzie James.
Kung ipapakita ko sa 'yo 'yong mga 30 o 40 na sulat
na pinadala mo kay Lizzie James,
ano'ng masasabi mo tungkol sa gusto mo daw makipagtalik
at gumawa ng mga sexual na bagay sa Wimbledon Common
at sa kakahuyan na may kinalaman sa paggamit ng kutsilyo…
Wala akong masabi.
…kung saan magpapadanak ka ng dugo?
Wala akong masabi.
Noong undercover operation,
nakipagkita si Colin Stagg sa undercover na pulis,
at ang ginawa ni Stagg, inabutan siya ng sulat
na naglalarawan ng konsepto ng kutsilyo at kung ano-ano pa
na nasa mga pantasya ng killer.
Naaalala mo na ba ang sulat na ito, Colin?
Wala akong masabi.
"Pumunta ang lalaki sa tumpok ng damit niya
at kumuha ng tali at kutsilyo."
'Yong taong pumatay kay Rachel Nickell,
mayroon siyang mga partikular na elemento sa pantasya niya
na hindi karaniwan.
At lumalabas na si Colin Stagg ay may parehong mga pantasya.
Tingnan natin 'yong mga pantasya kung paano nagpatuloy
sa mga sulat mo kay Lizzie James.
Lumalala ang malisya,
lumalala ang dominasyon, tumitindi ang karahasan.
Gusto mong manghiya at manakit.
Ang dami nang nagtuturo sa kanya na siya 'yong killer.
Bale naglakad ka doon sa daanan papuntang windmill,
tapos umupo ka sa maliit na damuhan.
Inilarawan mo 'yon sa isa sa mga sulat mo kay Lizzie James.
Tapos nakita mo itong magandang blonde na babae
na papalapit mula sa malayo.
-Iyon ba ang nangyari kay Rachel? -Walang komento.
Nakapuwesto ka sa taas at minanmanan mo siya.
Tumakbo ka pababa at tinambangan mo siya.
Itinulak mo 'yong bata at nasubsob siya.
Itinulak mo 'yong bata sa putikan.
-Walang komento. -At sinaksak mo si Rachel ng 49 na beses.
Wala akong masabi.
Noong July 15, 1992, sa Wimbledon Common,
pinatay mo si Rachel Nickell,
sa pamamagitan ng maraming saksak.
Wala akong masabi.
Pagkatapos makulong magdamag sa malapit na presinto,
dinala agad si Colin Stagg sa Wimbledon Magistrates Court,
at kinasuhan sa pagpatay kay Rachel Nickell.
Mananatili siya sa kulungan hanggang sa susunod na linggo.
Kinonsulta ang Crown Prosecution Service
sa lahat ng ebidensiya tungkol sa mga sulat at panayam,
at napagdesisyunan na may sapat na ebidensiya
para kasuhan siya sa pagpatay.
Ngayong nahuli na si Colin Stagg,
para sa akin, tapos na ang lahat ng ito.
Kaya naisip kong magandang panahon ito para sa ibang bagay.
Kaya iniwan ko na ang imbestigasyon.
Ngayong nasa kustodiya na si Colin Stagg,
nagbigay ito ng ginhawa.
Pero natutunan na namin nang maaga,
na kapag dumaan ka na sa sitwasyong tulad sa amin,
lagi ka nang nag-iingat, at may mentalidad na maghintay muna kung ano'ng mangyayari.
MAKALIPAS ANG TATLONG BUWAN
Ayon sa South London police na naghahanap sa pumatay ng 4-anyos at kanyang ina,
isa ito sa mga pinakanakakagulat na kaso na hinawakan nila.
Ako si Mama.
Ang mga kaibigan ni Samantha at Jazmine Bisset,
hindi pa rin makapaniwala sa nangyari.
Ikinagulat ng pulisya ang lupit ng mga pagpatay.
Sabi ng senior officer na malagim ang sinapit ni Sam Bisset.
Masasabi kong matibay ang sikmura ko,
at di ako madaling maapektuhan,
pero hanggang ngayon, naiisip ko pa rin,
"Grabe, ano'ng nangyari doon?" Nakakakilabot talaga, alam mo 'yon?
Si Micky Banks ang detective superintendent ko.
Siya ang senior investigating officer, at sinabi niyang…
Naalala kong inakbayan niya ako
at sinabing, "Rog, basta humanda ka."
"Ito na ang pinakamasamang nakita ko." Naaalala ko pa rin ngayon.
At sabay kaming pumasok kasama ang forensic team
at naghalughog.
Maliit na apartment, isa ang kuwarto,
at nakita namin na nakatira si Samantha Bisset doon
kasama ang 4-anyos na anak niya at magkakuwarto sila.
Single mom siya, malamang walang gaanong pera.
Maraming laruan sa kuwarto, maraming painting ni Jazmine sa pader.
Mukhang malapit sila sa isa't isa.
At pagpasok namin,
makikita na posibleng sinaksak si Samantha hanggang mamatay sa may pasilyo,
kinaladkad sa sala,
inilagay sa malaking unan at nakapormang parang star.
Pinagtataga siya.
Sinubukan pang putulin ang mga binti niya,
at winakwak 'yong katawan.
Noong naglakad kami pabalik sa pasilyo,
nasa kanang bahagi 'yong kuwarto malapit sa pinto.
At pumasok kami sa kuwarto,
at may ulo ng batang babae na nakasilip mula sa ilalim ng kumot.
Makikita mo lang 'yong gusot na buhok,
at nalaman na sinakal pala siya
at ginahasa.
Patay na siya, pero mukhang tulog siya.
Unang naisip ko, "Dapat mahuli ang gumawa nito,
dahil isang baliw ito."
Gustong mahuli ng lahat ang gagong ito na gumawa ng krimeng ito.
Nagkakasundo lahat sa bagay na 'yan,
kasi kung di siya mahuli, mauulit ito.
Dahil kapag sinimulan nila ito,
halata namang magiging serial killer sila.
May daan-daang fingerprint sa apartment,
at siyempre, kailangang dumaan ito sa fingerprint department,
para matingnan isa-isa.
Titingnan ng mga fingerprint officer sa magnifying glass
ang fingerprint para matukoy ito base sa mga swirl at marka,
na isang sining talaga.
Pero sa loob ng dalawang buwan, na-eliminate din namin lahat ng marka,
na talagang kakaiba
dahil karaniwang may isa o dalawang marka na hindi pa nakikilala,
at madalas sa suspek 'yon.
Walang DNA. Walang mga palatandaan.
Wala talagang kahit ano na makakatulong sa imbestigasyon.
Wala kaming nakita, na talagang kakaiba.
Walang senyales ng panloloob sa apartment,
at inamin ng mga detective na walang ebidensiya sa kasong ito.
Tungkol naman sa motibo sa pagpatay sa mag-ina,
ang killer lang ang nakakaalam niyan.
Nilapitan ako ng detective chief superintendent ko no'n
at sinabing ipasok ko daw si Paul Britton
dahil eksperto siya.
Marami siyang ginawa sa imbestigasyong Rachel Nickell.
At dinala nga ako sa pinangyarihan ng mga pagpatay.
Ang apartment na tinirhan nina Samantha at Jazmine Bisset,
talagang mahalaga ang lokasyon nito.
Sa likod mismo ng apartment,
may garden doon.
At sa di kalayuan,
may lugar na maraming puno,
kung saan siya nakaupo, nanonood, tinutupad ang mga pantasya niya.
May mga naiisip siya.
"Hindi mo ako aasarin."
"Hindi mo ako pagtatawanan."
"Tingnan natin ang mangyayari pagkatapos ko sa 'yo."
Paul Britton, gaano mo siya kakilala?
Alam na natin kung ano'ng tumatakbo sa isip niya
sa oras ng pagkakasala,
pero gusto kong sabihin niya sa akin kung paano siya nagsimula sa landas
na humantong sa pagpatay niya, para saktan si Samantha.
Sabihin niya sa 'yo?
Malabong tumawag siya at sabihing,
"Pakausap kay Paul Britton?" at ito ang mga sagot niya.
Tingin ko may posibilidad na baka gusto niyang gawin iyon.
Bihira lang umatake ang mga estranghero sa publiko.
Mas bihira pa kapag may bata.
Baka nagawa na niya ang ganito dati.
Di siya basta lumabas at ginawa ito. May pinagsimulan ang ganyang karahasan.
At hindi namin maisip kung paano,
sa loob ng 16 na buwan
sa pagitan ng Wimbledon Common murder at Plumstead murder,
paano magagawa ng dalawang magkaibang tao ang ganoon kalupit at katinding krimen.
Kaya posible bang iisang tao ang gumawa sa dalawang krimen?
Halos pareho ang mga biktima sa edad at hitsura.
Parehong nandoon 'yong anak nila noong inatake sila.
At 'yong bilang ng mga saksak kay Rachel Nickell at Samantha Bisset,
malapit-lapit sa 50.
Kaya sa aming kahilingan,
pumunta sa incident room namin 'yong mga senior detective kay Nickell
para pag-usapan ang pagkakatulad ng dalawang pangyayari.
At di nila sineryoso 'yong mungkahi namin
na pwedeng iisang tao ang gumawa sa dalawang krimen.
Kasi siyempre,
nakakulong si Colin Stagg noong pinatay ang mga Bisset.
Sinubukan naming ipaintindi sa kanila na baka maling tao ang dinampot nila.
Ano'ng reaksiyon nila?
May pagkaagresibo at talagang…
"Imposibleng hindi siya 'yon."
May suspek na sila,
kaya di na sila interesadong makipag-usap.
Kumbinsido sila na tama ang hinuli nila.
Bubuksan ko na ang mga regalo!
Isa't kalahating taon na, at nasa mabuting kalagayan na si Alex.
Kakaunti na lang ang regalo sa ilalim ng puno.
Marami pang regalo sa ilalim ng puno.
Ayos na siya sa school, masaya sa mga kaibigan niya.
At talagang nakaka-adjust na siya.
Ang laking crane.
Noong mga panahong iyon,
nabalitaan ko na…
gusto ng pulis na tumestigo si Alex para sa paglilitis ni Colin Stagg.
Umaasa silang mailalarawan niya ang itsura ng salarin
pati 'yong mga galaw niya bago at pagkatapos ng pag-atake.
Kaya naipit na naman kami sa sitwasyon.
Ano'ng gagawin natin?
Kung ito 'yong tao at hindi tayo sumipot,
makakalaya siya.
Pero ano ang epekto nito kay Alex
sa harap-harapang pagkikita sa taong gumawa nito?
Pakiramdam ko lang naman 'yon.
Pakiramdam ko lang na may mali dito.
Dahil isa ito sa mga unang krimen na napuntahan ko
kung saan na-eliminate ang bawat print na nandoon.
Kinausap ako ni Micky Banks,
at gusto niyang tingnan ulit 'yong mga finger mark,
lalo na 'yong kay Samantha Bisset.
Nagpumilit talaga si Micky para magawa iyon,
at pumayag din sa wakas 'yong fingerprint branch
at pumayag na suriin ulit 'yong ilan sa mga kahina-hinalang marka
na natagpuan sa Bisset apartment.
Di nagtagal, tinawagan niya ako at sinabing, "May resulta na kami."
Ilan sa mga fingerprint
na unang nakilala bilang print ni Samantha Bisset…
ang totoo,
print ng taong nagngangalang
Robert Napper.
Para talaga akong nabunutan ng tinik.
Hindi ko makakalimutan 'yon. Aba, tuwang-tuwa talaga ako.
May nakita silang tatlo o apat na bakas ni Napper sa apartment.
Ang isa ay nasa pasimano sa labas ng pinto ng patio,
at may ilan sa loob,
sa dinaanan niyang mga French window.
Tagaroon siya. Maikli lang ang criminal history niya.
At sa katunayan, dalawang buwan siya sa kustodiya.
Inaresto si Napper sa bahay niya noong Biyernes.
Nakatira siya sa Plumstead High Street,
kalahating milya mula sa pinagpatayan.
Matapos siyang arestuhin at suriin, lumabas na may sakit siya sa pag-iisip.
At noong na-interview siya,
kakaiba 'yong mga sagot niya na parang third person,
parang ibang tao ang tinutukoy niya.
Siya 'yong tao na akala niya, iba siya sa ating lahat.
Di siya palakibo. Weirdo na tao.
Ganoon din ang sinabi ng mga nakasalamuha niya. Weirdo daw siya.
Pumunta kami sa apartment niya sa Plumstead High Street,
maliit na studio apartment.
Wala siyang kama o kutson, na talagang kakaiba.
Bale sa sahig siya natutulog.
At ayun, hinalughog namin 'yong lugar.
Tapos nakita namin agad 'yong pulang toolbox,
na nasa sahig.
Nakakandado ito,
at talagang desperado kami na malaman ang nasa loob.
Pagbukas namin,
may mga kutsilyo.
May libro doon.
At sa libro, may mga pamamaraan ng pagsakal yata 'yon
at mga delikadong bahagi ng katawan,
na pinupuntirya sa pag-atake ng mga tao para paralisahin sila o patayin.
May A to Z map doon.
At sa A to Z niya, may kung ano-anong marka at doodle.
Noong oras na 'yon, di namin alam kung ano sila.
At naisip namin na magiging importante sila
sa posibleng pagkakakilanlan ng mga pinangyarihan ng krimen niya.
At sa isa sa mga doodle,
may mga hagdanan
na posibleng 'yon ang Heathfield Terrace.
At sa doodle na 'yon, sinulat niya ang "potential area."
Tinukoy niya ito bilang posibleng target niya.
Isang 28-anyos na lalaki ang kinasuhan sa pagpatay
sa single mother, Samantha Bisset,
at ang kanyang 4-anyos na anak noong Nobyembre.
Itinanggi ni Robert Napper ang murder pero inamin ang manslaughter.
Ang pumatay kay Samantha, inaasahang sesentensiyahan mamaya.
Ang nakakalungkot sa kasong ito, nag-iisang anak si Samantha,
at ang kanyang ina na si Margaret,
hindi na niya kinaya ang pagkawala ng nag-iisang apo at anak.
Masama na 'yong mawalan ka ng anak,
pero pati ba naman apo mo?
Walang natira sa pamilya.
Trahedya talaga ito. Grabe.
At bilang dagdag pa sa bigat ng kasong ito,
namatay ang ina niya
isang araw bago litisin si Napper sa Old Bailey.
Kaya napakalungkot na kaso ito.
Di nagtagal,
tumingin ulit ako sa mapa niya,
kahit karamihan sa mga marka ay nasa Southeast London…
may partikular na marka na malayo sa Plumstead
sa Richmond Park, Southwest London.
Ito ang Isabella Plantation,
isang bakanteng lote malapit sa Wimbledon Common,
ang pinangyarihan ng pagpatay kay Rachel Nickell.
Unang tinanong si Mr. Stagg ng mga detective noong Setyembre.
Haharap siya sa korte
sa kasong pagpatay kay Rachel Nickell ngayong umaga.
Sinabihan ako bago ang paglilitis na hindi na kailangan si Alex,
hindi na kailangan ang testimonya niya.
Gumaan ang loob ko kasi di na niya kailangang pagdaanan 'yon.
Pero nag-aalala din ako
na hindi namin binibigay ang makakaya namin.
Ilang araw lang, dumating ang nakakagulat na balita.
Tumawag ang kaibigan ko para mangumusta, kung kinakaya ko daw ang balita.
Sabi ko, "Anong balita?"
At sabi niya, "Hindi mo alam?"
Sabi niya, "Binasura na."
Ang lalaking akusado sa brutal na pagpatay kay Rachel Nickell
sa Wimbledon Common dalawang taon na,
nakalaya ngayon sa korte bago pa man magsimula ang paglilitis.
Nakakagulat talaga.
Isang Old Bailey judge ang bumatikos
sa pamamaraan ng pulisya ngayon matapos ibasura ang kaso
laban sa lalaking akusado sa pagpatay kay Rachel Nickell.
Nakalaya si Colin Stagg, na nakulong ng higit isang taon
matapos siyang mabitag sa undercover police operation
na mahigpit na binatikos ng hukom at hindi tinanggap na ebidensiya.
Nagalit ako dahil kung sino man ang nagdesisyong okay ang ebidensiyang ito
at hindi mapapabulaanan, kitang-kitang nagkamali siya.
At nagalit ako kasi 'yong taong nagpasyang ibasura 'yon,
sumobra na siya dahil may matibay na circumstantial evidence.
Baka may pakiramdam na kung may gagawing desisyon
kung pumatay nga ba si Colin Stagg,
dapat jury na ang magdedesisyon no'n.
Pero hindi kami umabot doon.
Si William Clegg QC, dumepensa, sinabing nagsinungaling si WPC James,
pinang-akit ang sex at relasyon.
Sabi ni Mr. Justice Ognall,
ang ginawa ng mga pulis, hindi lamang pagiging sobrang masigasig
kundi lantarang pagdidiin sa suspek
gamit ang mapanlinlang na diskarte at panloloko.
Pumalpak kami.
At hindi maganda sa pakiramdam 'yon.
"Nasira ang buhay ko sa pinaghalong kalokohang psychological theories
at ilang kuwentong isinulat para sa seksuwal na kahilingan
ng isang undercover na pulis.
Kinilala ng hukom na walang ebidensiya laban sa akin,
walang ebidensiyang forensic, walang pag-amin, wala."
Tinanong kung dapat humingi ng tawad ang pulisya kay Colin Stagg.
Sabi ni Sir Paul Condon na humingi na sila ng tawad
sa mga tingin nilang mahalaga.
Hindi ako humihingi ng anumang paumanhin
sa imbestigasyon ng Metropolitan Police sa kasong ito.
Suportado ko ang kilos ng aking mga opisyal,
at inaako ko ang responsibilidad para sa aksiyon ng pulisya sa kasong ito.
Parang bumalik ulit kami sa unang araw,
na pagala-gala ang killer at wala kaming proteksiyon.
At lalo pang nagpatunay niyan,
sabi ni Paul Condon, ang pinuno ng Met,
na wala na silang hinahanap na iba.
Sa ngayon, walang bagong impormasyon,
walang bagong lead na puwedeng sundan.
Nilinaw nila na nakalusot si Colin Stagg sa pagpatay
at malaya na ngayon.
Pakiramdam ko, wala na akong mapagkakatiwalaan.
Tapos napapaisip nga ako kung iba ang trato nila sa amin
dahil isa akong lalaking may kulay.
Mawawalan ka ng tiwala sa sistema.
Ngayon, anuman 'yong closure na…
na talagang makabuluhan sa amin, kami na mismo ang hahanap,
at hindi na pwedeng umasa sa labas para ibigay sa amin iyon.
Sa loob ng maraming taon, wala talagang pag-usad.
Wala talagang nagbago pagdating sa kung ano'ng alam namin.
Mula sa unang araw, kaming tatlo lang.
Kami lang ng tatay ko at 'yong aso namin na si Molly.
Iyon na kami bilang pamilya.
Alam ng tatay ko na naintindihan ko ang nangyari.
Na mahal ako ng nanay ko,
at hindi niya ginustong iwan ako.
Kaya kami ng tatay ko,
hindi namin pinag-usapan ang nanay ko.
Hindi namin pinag-usapan ang nakaraan.
Pero nakakaramdam pa rin ako ng galit na nangyari 'yon,
at kahit ano pa'ng gawin ko no'n, hindi ko mapipigilan na mangyari 'yon.
Sa tingin ko kung nasaksihan mo ang ganoong klaseng kasamaan,
bilang isang maliit na bata,
'yong ilusyon mo na ang mga magulang mo,
kahit gaano pa sila kagaling
sa pagprotekta sa 'yo sa kapahamakan,
guguho talaga 'yon.
Si Alex ay talagang mabait na bata.
Makikitaan mo siya ng saya.
Pero sa pagbibinata niya, may galit na.
Tapos ang galit niyang 'yon, nakadirekta sa akin.
Galit na galit ako sa maraming bagay na pinagdaanan namin.
'Yong mga sesyon na nangyari ng ilang linggo at buwan.
Ang pinakamahirap sa akin, ibinabalik ako sa araw na iyon nang paulit-ulit
at didiktahan pa ako kung ano'ng dapat kong maramdaman.
At alam mo na, nadala ko 'yon.
Nasangkot nga siya sa gulo sa mga awtoridad.
Maliliit na mga bagay lang, pero kinakatok kami ng pulis minsan.
Nawala 'yong parehong respeto ko,
parehong tiwala ko sa tatay ko kumpara no'ng dati.
Ang pangunahing punto dito, tagaprotekta siya ng pamilya bilang ama
at sa kasamaang palad, hinayaan niyang mangyari ito sa amin.
Kaya noong kabataan ko, alam mo na, madalas kaming mag-away.
Sinisisi ko ang sarili ko na hindi ko naprotektahan ang pamilya ko.
Pakiramdam ko ang tanga ko.
Parang tanga talaga,
dahil sinabihan kaming ipagkatiwala ang seguridad sa kamay ng ibang ahensiya.
Noong unang panahon, parang Wild West, ikaw na ang magpataw ng hustisya,
at poprotektahan mo ang mga mahal mo sa buhay kahit anong paraan pa 'yan.
'Yon ang naisip ko noon.
Di ko 'yon ginawa.
At sana pala ginawa ko.
Sa bawat linggong lumilipas, sa bawat buwan na lumilipas,
sa bawat taon na lumilipas,
medyo natatanggap ko na rin, kahit paano,
na hindi na ito malulutas.
MAKALIPAS ANG SAMPUNG TAON
BEAUTY PINASLANG NG BEAST "PAKIHULI SIYA"
Noong 2002, ang Rachel Nickell case ay hindi na umusad.
Nagtanong 'yong mga pulis kung pwede naming tingnan ito ng team ko.
Nabasa ko na dati sa diyaryo na isa itong napakarahas na pag-atake.
Pero alam kong inakusahan si Colin Stagg
at napawalang-sala.
Pero sa tingin ko, suspek pa rin siya ng mga pulis.
Kaya naman gusto nilang matingnan ulit ito ng ibang team
para makita kung 'yong mga bagay na nakolekta nila noon,
kung may makukuha doon
na posibleng magamit para matukoy ang umatake kay Rachel.
May mga taping, o 'yong mga madikit na tape lift,
na ginawa sa katawan ni Rachel
lalo na sa maseselang bahagi ng katawan niya.
Napansin namin
na 'yong original na scientist walang nakuhang DNA sa mga taping na ito.
Kaya alam na namin agad na may mali,
dahil dapat may napakaraming DNA si Rachel
sa mga taping.
Baka ang nangyari,
kung masyadong marami ang DNA sa sample,
pwedeng ma-overload nito 'yong proseso kaya wala kang makikita.
Kaya isa sa mga unang ginawa namin, siyempre, ulitin ito.
Pero gagawin ito sa medyo ibang paraan.
Ayun na nga, marami kaming nakuhang DNA ni Rachel.
Pero may kaunting bakas din ng DNA ng lalaki.
No'ng may pahiwatig ng DNA ng lalaki, di kami sigurado kung mabubuo namin ito,
kung may makukuhang impormasyon mula dito
para makilala ang isang tao.
Kaya gumawa kami ng bagong technique,
bagong sensitive technique.
Bale kukuha kami ng napakaliit na DNA mula sa isang sample
at pararamihin namin 'yong DNA,
o tinatawag naming amplifying.
Kaya dumami na 'yong DNA mula sa orihinal,
kaya may sapat na para sa pagsusuri.
Inabot ng dalawang taon
para mapulido ang technique na ito hanggang sa punto na magagamit na natin.
Bago namin ipatakbo ang impormasyong mayroon kami,
itong DNA profile namin doon sa database,
sinuri muna namin kay Colin Stagg,
at hindi talaga 'yon tumugma sa kanya.
At pinasok namin ito sa National DNA Database.
At noong ginawa namin 'yon, doon na may tumugma.
Tumunog ang telepono isang araw.
Biglaan, at 'yong pulis pala. May balita sila.
Tapos ang balita, mayroon daw positibong pagkakakilanlan.
At sabi nila na 'yong taong nakilala,
bagong pangalan.
Sa DNA database, may tumugma
na isang Robert Napper.
At natuklasan namin na si Napper, nasa Broadmoor pala
dahil pumatay din siya ng isang ina at batang babaeng anak nito.
Ibang tao pala talaga ito.
Sa panahong iyon,
nangyari na pala ang pinakamasamang pwedeng mangyari,
na may iba pa palang pinatay
ng parehong tao sa parehong sitwasyon.
Isa pang pamilya ang nasira.
Kaya kung hindi ko man alam gaano ako pinagpala na nakaligtas si Alex,
noong nalaman namin ang sinapit nina Samantha at Jazmine,
nagpapasalamat ako sa Diyos araw-araw.
Dahil sa awa ng Diyos kaya nakaraos kami nang magkasama,
at awa ng Diyos na nakaligtas siya.
Nanonood ako ng football match sa TV isang gabi.
May kumatok sa pinto ko,
at medyo nainis ako dahil di ko natututukan 'yong laban.
May dalawang journalist na nakatayo doon. At sabi nila,
"Alam mo bang may ibang inaresto ang pulisya
kaugnay sa Nickell murder,
at may DNA sila na patunay na nagkasala siya?"
Sabi ko, "Pwede bang balik kayo sa loob ng isang oras?
Nanonood ako ng laban, e."
Sabi nila, "Sige," at umalis na sila.
Sawang-sawa na ako sa lahat ng 'yon.
Tumagal ito ng 15 taon.
May proteksiyon si Colin Stagg ngayon
dahil patuloy siyang ginugulo ng Rachel Nickell case.
Mula noong naaresto ako, may mga artikulo sa diyaryo
na sumusulsol sa mga tao laban sa akin.
Sigaw sa akin, "Guilty," "Bitayin siya,"
at mga ganoong bagay.
Hindi na nakawala si Mr. Stagg sa atensiyon ng media
kahit nakalaya na siya.
Huwag!
Itinatanim sa isip ng mga tao,
"Alam naming siya 'yong salarin, pero nakalaya dahil sa teknikalidad,"
Di ba? Kaya kinailangan kong tiisin 'yon.
Maraming nag-aakalang guilty siya,
pero walang nakarinig ng ebidensiya, pabor man o laban sa kanya.
Kaya parang nabubuhay siya sa alanganin sa mga taong ito.
Ngayon, 15 taon na ang nakalipas, isang lalaki ang kinasuhan.
Siya ang 41-anyos na si Robert Napper.
Ang huling nakasuhan na si Colin Stagg,
naabsuwelto dahil sinubukan siyang idiin ng isang policewoman.
Di ako nagkaroon ng seryosong nobya hanggang mag-29 ako.
Kaya noong nakatanggap ako ng sulat mula kay Lizzie James,
napakasaya ko no'n
na may babaeng nagkainteres sa akin.
Malinaw na inosente siya sa anumang pagkakasangkot sa kasong iyon.
Humihingi ako ng paumanhin sa kanya
para sa mga pagkakamaling nagawa noong 1990s.
Mababa na ang kumpiyansa ko bago pa ito magsimula.
Mas lalo lang akong nilugmok nito, lalo akong nabaon.
Talagang na-paranoid ako.
Kung aksidenteng mapatingin ako sa babaeng tumatawid sa kalsada,
Iniisip ko agad, "Hindi, ibaling ang tingin,"
dahil baka may nanonood sa akin
at iniisip, "Sinusundan niya 'yong babae."
Sa isip ko, "Alam mo, ito na ang buhay mo ngayon.
Harapin mo na lang. Wag kang magtitiwala kahit kanino."
16TH DECEMBER 2008 DALAWANG ARAW BAGO ANG TRIAL NI NAPPER
Noong naghahanda sa paglilitis,
sabi ng isa sa mga lead detective,
"Pagdating mo dito, magkita tayo.
May kailangan akong malaman bago tayo pumunta sa mismong hukuman."
Alas-siyete ng gabi, nagkita kami sa Hendon Police Station.
Dinala niya ako sa likod.
Kaming dalawa lang doon, at nilapag niya 'yong mga papeles sa mesa.
Ang nakita ko sa mga papeles,
isang magulong catalog ng mga pagkakamali
sa buong imbestigasyong ito.
Talagang nakapanlulumo.
Binalik ako nito sa pinakaunang araw.
'Yong unang tawag,
'yong pinakaunang balita na kinuha si Rachel sa amin,
at 'yong grabeng pinagdaanan ni Alex.
Sinusubukan naming unawain iyon
linggo-linggo, buwan-buwan, taon-taon.
At sumabog lahat 'yon.
Kasi sabi dito, maiiwasan sana ang lahat.
Noong summer ng 1989,
tatlong taon bago patayin si Rachel Nickell
at 'yong mga pagpatay kina Samantha at Jazmine,
isang serial rapist ang nagsimulang umatake ng mga babae,
may kasamang bata 'yong iba,
sa Green Chain Walk pathway,
na bumabagtas sa kakahuyan at bakanteng lupa sa Southeast London,
na hindi rin malayo mula sa pinangyarihan ng pagpatay sa mga Bisset.
Tinukoy ng DNA ang isang suspek sa mga serye ng panggagahasa.
Dalawang taong nakakita ng poster ang tumawag sa pulis at sinabing,
"'Yong impresyon ng artist,
kamukha ni Robert Napper."
Dalawang detective na nag-iimbestiga sa mga rape sa Green Chain Walk
ang pumunta sa address ng kanyang tirahan.
Nagpakita siya. Kinausap nila siya.
Sinabi sa kanya na pinaghihinalaan siyang suspek.
Tapos sinabihan siyang pumunta para kusang magbigay ng dugo,
at pumayag naman siya.
Pero hindi siya pumunta sa presinto,
kaya bumalik sila sa tirahan niya.
Nag-empake na siya at umalis na.
Wala na siya.
Pagkatapos no'n,
dahil mas matangkad siya
kaysa sa mga paglalarawan ng mga biktima ng rape,
napagdesisyunan ng senior investigating officer at kinatawan niya
na hindi na siya isali bilang suspek sa imbestigasyong 'yon.
Kaya wala talaga silang ginawa.
Na palaisipan pa rin sa akin.
Kung pumunta sana si Napper sa presinto,
gaya ng sinabi niya, at nakuhanan siya ng dugo,
naaresto na sana siya para sa mga rape sa Green Chain Walk.
Hindi iyon nangyari, at…
Napakalaki ng pinsalang dinulot.
Tapos may nakalagay sa mga papeles
na mas nakapanlulumo para sa akin.
Noong Setyembre o Oktubre ng 1989, at ilang taon bago pinatay si Rachel,
nagsumbong ang ina ni Robert Napper sa pulis
na umamin daw siyang nanggahasa siya ng babae sa Plumstead Common.
Pero hindi ito inimbestigahan.
Nasa pagdedesisyon ito.
Kung sineryoso ng mga pulis ang tawag ng ina ni Robert Napper
at nakuhanan siya ng dugo,
napigilan sana nito lahat ng mga pag-atakeng sumunod.
Maiiwasan 'yong pag-atake na nakita ni Alex.
Maiiwasan ang pagkamatay ni Rachel.
Maiiwasan ang pagkamatay ni Samantha at ni Jazmine.
Kung inayos sana nila ang trabaho nila, nahuli sana siya agad.
Nasaksihan natin
na nalutas din sa wakas ang isa sa mga murder na di pa nalulutas.
Ang pumatay kay Rachel Nickell ay napatunayang nagkasala
sa pananaksak na kanyang ikinamatay sa Wimbledon Common mga 16 taon na.
Inilabas si Robert Napper sa selda,
inakyat sa dock ng Court 1 dito sa Old Bailey,
maputla at nakakalbo, pinagmamasdan ng mga magulang ni Rachel Nickell,
umamin na siya sa pagpatay sa kanilang anak.
André, nakasubsob na ako sa…
Isinasara ng pag-amin ngayon
ang isa sa mga pinakamabibigat na kaso sa kasaysayan ng Scotland Yard.
Inamin nila na nahuli sana nila si Napper
at napigilan siyang pumatay.
Kung iba ang naging aksiyon ng pulisya,
si Rachel Nickell, at sina Samantha at Jazmine Bisset ay buhay pa sana.
Sana mas marami pang dapat nagawa.
Kung mas marami lang sanang nagawa, napigilan sana ito
at iba pang seryosong pag-atake ni Napper.
Lumaki tayong lahat sa mga fairy tale.
Lumaki tayo sa babala na huwag pumunta sa gubat.
Nandiyan ang kadiliman, mga halimaw, panganib.
Pero hindi ito fairy tale.
Talagang may kasamaan sa mundo.
Napilitan talaga akong tanggapin 'yon.
Di ko lang maintindihan kung bakit, alam mo 'yon?
Alam mo 'yong galit sa Diyos na…
na pwedeng mangyari ito sa mabubuting tao
nang walang paliwanag.
Kaya may misyon ako,
at iyon ang alalayan ang anak ni Rachel para malampasan ito
sa pinakamagandang paraan.
Sa tingin ko, 'yong mga tao na kasama mo sa hirap,
pwedeng sila ang sisira sa 'yo at sa relasyon ninyo
o pwedeng sila ang mas magpapatibay ng relasyon.
Napilitan kaming hanapin ang sarili naming closure,
pero parang mabuti na rin 'yon.
Kaya naisip ko din sa huli,
wala na akong magagawa pa kundi tanggapin ito.
Tanggapin na lang.
Naniwala ang mga magulang ko na walang hangganan ang espiritu.
Kaya kasama ko ang nanay ko palagi kahit saan ako magpunta.
Isinakripisyo ng tatay ko ang lahat para sa akin at sa paniniwala niya,
nang walang garantiya kung ano ang mangyayari.
Naglakas-loob siyang gawin ang alam niyang tama sa puso niya.
Utang na loob ko 'yan sa kanya.
Nagsalin ng Subtitle: Jewel T