Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Tato?
Tak?
Jesteś tam?
16 CZERWCA 1993
Tatusiu, pomożesz mi narysować mamusię na tej kartce papieru?
Alex, spójrz na mnie.
Tamten zły człowiek był przed tobą jak ja?
A może był po tej stronie albo po tamtej?
- Był przede mną. - Tuż przed tobą?
- Tak. - Mama go widziała?
Chyba nie.
Nie? Zobaczyłeś go pierwszy?
Tak, zobaczyłem pierwszy.
Czy on miał torbę?
Miał.
Otworzył ją, czy była już otwarta?
Otworzył ją.
- I co z niej wyjął? - Nóż.
Co ci zrobił?
- Przewrócił mnie! - Przewrócił?
Tak.
Ten zły człowiek wkładał w nią swoje rzeczy.
Co on w nią wkładał?
Nóż. To jego nóż.
Widziałeś go?
Tak, widziałem nóż.
Przez cały czas?
Tak… Widziałem wszystko.
Mój syn był świadkiem zabójstwa matki.
Jednak wtedy nikt nie mógł wiedzieć, jak długo zajmie
namierzenie sprawcy.
MORDERSTWO RACHEL NICKELL
ROK WCZEŚNIEJ
POŁUDNIOWY LONDYN
Co tam masz?
- Mam kamerę. - Po co?
Żeby was nagrać.
Przytulaski.
Nie lubimy lizania, prawda?
Rachel i Alex byli jednością.
Alex był jej oczkiem w głowie.
Ani trochę nie pociągały jej błyskotki.
Uwielbiała prostotę w życiu.
Cieszyła ją obecność bliskich.
Była osobą, która cieszyła się z najprostszych rzeczy.
Nie mogę się doczekać.
Śpij.
Pogłaskaj Molly. Połóż się i ją pogłaskaj.
Pracowałem wtedy jako kurier pięć dni w tygodniu
i podróżowałem po całym kraju.
Wyciągałem motocykl i szykowałem się do pracy.
I choć już się pożegnaliśmy, oboje znów się pojawiali.
Schodzili po schodach i machali mi na pożegnanie.
Do dziś pamiętam, jak się uśmiechali,
stojąc na schodach, ręka w rękę.
Alex był spokojny, a Rachel wyglądała uroczo.
15 LIPCA 1992
Mieli w zwyczaju chodzić na Błonia Wimbledonu.
Miejsce to uchodziło za bezpieczne.
A Alex potrzebował równie dużo ruchu, co nasz pies.
Inaczej roznosiła go energia.
Tamtego dnia byłem w Londynie.
Wysłano mnie na przedmieścia.
Nie było wtedy komórek.
Dzwoniłem z budki kilka razy dziennie, by spytać, jak sobie radzą.
Późnym rankiem zrobiłem przerwę,
znalazłem działający telefon
i wybrałem numer.
Odebrał męski głos.
Zmroził mi krew w żyłach.
Od razu wiedziałem, że coś jest nie tak.
Powiedział: „Jestem z policji”.
Spytałem: „Gdzie Rachel?”.
Odparł: „Zdarzył się wypadek”.
Ja na to: „Zginęła?”. On: „Nie mogę powiedzieć”.
„Powiedziałeś”.
Spytałem: „Gdzie Alex?”.
Odparł: „Jest bezpieczny, w szpitalu”.
„Nie ruszaj się stamtąd. Wyślemy radiowóz”.
Odłożyłem słuchawkę, upadłem na ziemię i rozkleiłem się.
André, nagrywam twój brzuch.
Wciśnij pauzę.
Hej, ja nie…
Nie wiem, co ty do mnie mówisz.
To było fajne.
- Fajne? - Tak.
W jednej sekundzie cały mój świat się rozpadł.
Można powiedzieć,
że znalazłem się wtedy na granicy obłędu.
15 lipca 1992 roku
poinformowano mnie, że spacerowicz znalazł ciało na błoniach.
ŚLEDCZY, POLICJA STOŁECZNA
W takich sytuacjach musimy zachować profesjonalizm.
Zdystansować się od tej ludzkiej tragedii.
Przeszedłem przez łąkę,
a następnie skręciłem w prawo na małą polanę.
Nie widziałem gorszego miejsca zbrodni.
Wyglądało mi to na atak szaleńca.
Zaatakował ofiarę, ciągnął ją po ziemi,
dźgnął ją 49 razy w okolice szyi i klatki piersiowej.
Leżała z rękami zasłaniającymi twarz,
jak gdyby wciąż próbowała się bronić.
To był potworny widok.
Śledczy powiedzieli mi, że Rachel zaatakowano od tyłu.
Otrzymała wiele ciosów nożem i została zgwałcona.
Alex zaś jakby przywarł do ciała matki.
Praktycznie musieli odciągnąć go siłą,
żeby się nim zająć.
Alexa przewieziono do tego szpitala.
Gdy tam dotarłem,
zalecono mi, bym porozmawiał z psychologiem,
zanim zobaczę się z Alexem.
Psycholog powiedział, że dzieci są odporne.
Potrafią przetrwać najgorsze rzeczy.
Muszą jednak wiedzieć,
że to jest już na zawsze i że ta osoba już nie wróci.
Pielęgniarka przyniosła go na rękach. Wyglądał na niezwykle przybitego.
Miał rany pod oczami i posiniaczone policzki.
Jego spojrzenie było bardzo przenikliwe,
jak gdyby był starcem w skórze dziecka.
Wziąłem go na ręce i dokładnie powtórzyłem słowa psychologa.
Zdarzył się wypadek,
mama nie żyje i już nie wróci.
On tylko patrzył. O nic nie spytał.
Zrozumiałem jego przekaz: „Już to wiem.
Nie musisz mi tego tłumaczyć”.
Alex, odwróć się i pomachaj do mnie.
Pomachaj.
Nigdy więcej nie spytał, gdzie jest mama. Ani razu.
Policja zabezpieczyła teren
chwilę po tym, jak przechodzień znalazł półnagie ciało.
Według śledczych kobieta zginęła wskutek szaleńczego ataku,
którego świadkiem był jej dwuletni syn.
Szef wiadomości zadzwonił:
„Agencje piszą,
że doszło do śmiertelnego ataku nożem na Błoniach Wimbledonu”.
„Pojedź tam z ekipą”.
Wimbledon
to bardzo zamożna dzielnica z pięknymi domami.
Błonia Wimbledonu to około 450 hektarów terenu parkowego,
dosłownie na obrzeżach Centralnego Londynu.
Do morderstwa doszło w dzień.
Policja zakłada, że zabójca został mocno splamiony krwią.
Eve Richings, Sky News.
Widać było gołym okiem, że to wstrząsnęło policjantami.
Przypadkowy przechodzień znalazł półnagą ofiarę,
której ciała kurczowo trzymał się mały chłopiec.
Nadinspektor Bassett, który prowadził to śledztwo,
wystąpił na pierwszej konferencji prasowej.
Mały chłopiec był ubrudzony błotem i krwią,
prawdopodobnie pochodzącą od matki.
Byłem wtedy sierżantem śledczym
i prawą ręką Johna Bassetta.
Po dotarciu na miejsce zbrodni
zobaczyłem ofiarę, która musiała strasznie cierpieć
podczas tego ataku.
Zauważyliśmy, że jej ciało było ułożone w nienaturalnej pozycji.
Sprawca zdarł z niej ubranie.
W ciele i wokół ofiary znaleziono ślady biologiczne.
To wskazywało, że zdarzenie mogło mieć charakter seksualny.
Przerażała mnie myśl, że sprawca tak brutalnej zbrodni
był na wolności.
Skoro ktoś był zdolny do czegoś takiego,
mógł zaatakować ponownie.
Była presja, aby złapać tego człowieka, zanim znów to zrobi.
16 LIPCA 1992 DZIEŃ PO MORDERSTWIE
Policja już drugi dzień przeczesuje 400 hektarów błoni
w poszukiwaniu wskazówek.
Znając wielkość terenu
wiedziałem, że czekało nas trudne zadanie.
Na ogół, gdy dochodzi do zabójstwa,
w terenie pracuje 10-15 policjantów.
W tym przypadku było ich ze 40.
Od początku było jasne, że to będzie bardzo trudna sprawa.
Oficjalnie podano, że ofiara to Rachel Nickell.
Jej ciało zidentyfikował dziś ojciec jej synka.
Gdy patrzy się na zdjęcia Rachel Nickell,
żeby zobaczyć, jak wyglądała,
widać, że aż promieniała witalnością.
Ludzie mogli utożsamić się z jej życiem.
Przypomnieć sobie, jak sami mieli 23 lata
albo jak urodziło im się dziecko.
Na zdjęciach, które udostępniono, widać było historię miłosną.
Od razu coś nas połączyło.
Nie doświadczyłem tego nigdy wcześniej ani nigdy później.
Byliśmy nierozłączni. Połączyła nas nierozerwalna więź.
Jest to doświadczenie, o jakim marzy każdy człowiek.
Zakochać się po uszy i czuć się spełnionym przy kimś.
Oboje mieliśmy szczęście to przeżyć.
Gdy Rachel zaszła w ciążę, przeżyliśmy szok.
Miałem wtedy 25 lat, a Rachel 19.
Bardzo zależało jej na tym, żeby dokończyć studia,
znaleźć dobrą pracę.
Ale kiedy Rachel zobaczyła, że się zaangażowałem,
wiedziała, że może nam się udać.
Więc w to poszliśmy.
Gdy pierwszy raz trzymasz swoje dziecko
i widzisz, jak oddycha,
czujesz się nieziemsko.
Coś niezwykłego.
Nie wierzysz w magię, póki nie doświadczysz cudu narodzin.
Rachel odnalazła się w roli mamy.
Była przewspaniała.
Oboje bardzo się kochali.
Byli przy sobie tacy szczęśliwi.
Myślę, że to ludzka reakcja.
Wolałbym, żeby to spotkało mnie, a nie ich.
Śledczy zawiózł mnie do mieszkania,
żebym coś spakował.
Wrzucałem do torby ulubione rzeczy Alexa.
Jego ulubionego misia, spodenki i koszulki, piżamy
i baranicę, na której razem spali, odkąd się tylko urodził.
Więcej tam nie zamieszkaliśmy. To miejsce zostało skalane.
Partner Rachel Nickell, młodej matki zamordowanej na błoniach
w Południowym Londynie, apeluje o pomoc w szukaniu zabójcy.
Nie byłem w ogóle gotów na tę konferencję.
W sali było ze stu dziennikarzy.
Te wszystkie aparaty, teleobiektywy,
kamery skierowane na ciebie niczym wrogi batalion.
Wszyscy chcieli zobaczyć, jakim człowiekiem był partner Rachel.
Ktoś musi coś wiedzieć
o tym okrutnym ataku.
Ktoś musiał zauważyć mordercę.
Proszę każdego, kto zna tego człowieka,
nieważne, co ich łączy,
by go wydał, zanim zniszczy życie kolejnej osobie.
Poza tym wszyscy byli ciekawi, co z synem Rachel.
To było szokujące.
Nie powiedział ani słowa.
Nie wiem, jak będzie później, ale w tej chwili ma się całkiem nieźle.
Dzięki Bogu nie został ranny.
Na szczęście, jak mówią lekarze,
jest mały i niewiele zapamięta.
Wróciliśmy na błonia, żeby położyć Rachel różę na pożegnanie.
Trafiliśmy na pierwsze strony gazet.
Wydrukowano kolorowe zdjęcie Alexa, jak trzymam go na rękach.
Można było go rozpoznać.
Pokazano jedynego świadka zabójstwa jego matki.
Tamten obłąkaniec mógł przecież wrócić,
by pozbyć się jedynego świadka zbrodni.
O ile wcześniej nic nam nie groziło,
teraz byliśmy w największym zagrożeniu.
Dwuletni Alex Nickell jest dzielny,
ale wciąż jest w głębokim szoku.
Myślę, że dwulatek w ogóle nie rozumie, czym jest śmierć.
Jak długo może trwać jego trauma?
Nawet całe życie.
A wtedy spadł deszcz I pająka z rynny zmył
Udało nam się znaleźć schronienie w domu mojej matki.
Alex miał koszmary, straszne koszmary.
Nawet jeśli udało mu się przespać noc, to ostatnią godzinę
miał… bardzo ciężką.
Dlatego swoje uczucia musiałem tłumić,
odłożyć na później, inaczej nie dałbym rady.
Bez względu na to,
jaki koszmar przeżywałem, w tym konkretnym momencie
liczyły się potrzeby dziecka.
Do wytropienia mordercy policja zaangażowała 54 śledczych.
Jakie nazwisko?
To jedno z trzech centrów operacyjnych.
Odebraliśmy już 1500 telefonów.
Każdy wymaga oceny i podjęcia działań.
To była bardzo skomplikowana sprawa.
Centrum operacyjne.
Musieliśmy uporządkować ogromną ilość informacji.
Telefony się urywały.
CZASOWO ZAMKNIĘTE
Widział pan zdjęcia Rachel?
- Tak. - Tak?
- Widział ją pan tutaj? - Nie.
Zbieraliśmy zeznania na błoniach.
Ktoś musiał widzieć osobę
idącą w stronę miejsca zbrodni albo odchodzącą stamtąd.
Była ogromna presja, żeby znaleźć świadka.
Jestem z zespołu śledczych. Był pan już o coś pytany?
Reagujemy tak szybko, jak się da.
Jesteśmy nieco w plecy, nie ukrywam.
Ale na pewno każdego przesłuchamy.
To obowiązek mój i moich podwładnych.
Złapiemy go.
Pobraliśmy próbki z miejsca zbrodni
i wysłaliśmy je do laboratorium na badania DNA.
Nie było rezultatu.
Laboranci niczego nie znaleźli.
Dziwiłem się: „Ale jak to? A jej DNA?”.
„Nie, nic nie ma”.
Nigdy wcześniej nie spotkałem się z taką sytuacją.
Technik powiedział mi,
że zbadają jeszcze pod innym kątem.
Bez skutku.
Mieliśmy poczucie beznadziei, bo trzeba było namierzyć sprawcę, na już.
Minęły dwa czy trzy tygodnie,
a my nie zbliżyliśmy się do niego ani o krok.
Mieliśmy miejsce zbrodni, ale żadnych świadków
i dowodów.
I tyle. Co mieliśmy z tym zrobić?
Sytuacja była tak tragiczna,
że policja chciała porozmawiać z Alexem o tym, co widział.
Zależało nam,
żeby znaleźć tego człowieka
i powstrzymać go przed skrzywdzeniem kolejnych osób.
Musieliśmy postępować z Alexem bardzo ostrożnie.
Był przecież świadkiem traumatycznego wydarzenia.
Dlatego zasięgaliśmy porad, jak to zrobić.
Jak się masz?
Doradzono nam, aby z chłopcem porozmawiał psycholog dziecięcy.
Pokażesz Jean książeczkę o dinozaurach?
Lubię pterodaktyle.
Tak.
Byłam psychiatrą dzieci i młodzieży.
Ten przypadek był wyjątkowy.
Jedyna sprawa, przy której pracowałam,
w której dziecko było jedynym świadkiem przestępstwa z użyciem przemocy.
To moja książeczka o dinozaurach.
Ja lubię te, latające dinozaury.
Ja lubię wszystkie.
Naprawdę?
Zaproponowałam sesję w moim domu.
Na pierwszym spotkaniu byliśmy w składzie: policjant,
André, ja i chłopiec.
Policja miała wielką nadzieję,
że dziecko, choć małe, może przekazać dodatkowe informacje.
Nie wiedziałam, jak taka intensywna praca
może wpłynąć na małe dziecko.
Doskonale zdawałam sobie jednak sprawę,
że musimy spróbować zapobiec kolejnym morderstwom.
To była bardzo trudna decyzja.
Musiałem zachować czujność,
żeby przerwać, jeśli to będzie zbyt wiele.
Wczoraj było strasznie, prawda?
Co pamiętasz?
To był ten duży dinozaur.
Na ziemi leżał duży dinozaur.
Zjadały go trzy małe, prawda?
- Tak. - Były zakrwawione, prawda?
Zakrwawione? To musiało być straszne.
One tego nie zobaczą.
Ustaliliśmy, że najlepiej,
jeśli to ja będę zadawał pytania,
aby Alex odpowiadał jak najnaturalniej.
Alex był zakrwawiony, prawda? Miałeś na sobie krew.
Wszystkie twoje ubrania były we krwi, tak?
- Tak. - Kiedy byłeś z mamusią.
Próbowałam skupić się na Alexie i obserwować go.
Niewiele mówił.
Unikał kontaktu wzrokowego.
Ale… sądzę, że to była reakcja stresowa
po bardzo poważnej traumie.
Widać to było w jego mowie ciała i ruchach.
Już wiesz, że czasem nagle dzieją się straszne rzeczy.
Bardzo się przestraszyłeś.
Jean uznała, że lepiej będzie na niego naciskać.
Gdy zobaczyłeś tego mężczyznę,
patrzył na ciebie, czy na mamusię?
Na mamusię.
Nie powiedział nic do ciebie?
- Nie. - Nie krzyczał na ciebie?
- Krzyczał na ciebie czy nie? - Nie.
Gdy zacząłem pytać o to wydarzenie,
widać było w nim zmianę, zaczął się spinać.
Czy on cię uderzył?
- Nie. - Ręką?
Nie.
Nie martwiło mnie, ile informacji uda nam się uzyskać,
ale raczej, jak te sesje wpłyną na jego psychikę
i na ile przeszkodzą mu w powrocie do zdrowia.
Nie mogę ci tego powiedzieć.
To bardzo bolesne wspomnienie, prawda?
Co to znaczy, że nie możesz?
- Nie mogę ci tego powiedzieć. - Nie?
To, ile faktycznie widział, było tajemnicą.
Wolałbym, żeby nie widział nic.
Mieliśmy nadzieję, że został odepchnięty i że nie będzie rozumiał,
co się w ogóle wydarzyło.
A kiedy mama leżała na ziemi, a mężczyzna sobie poszedł?
- Mówiłeś coś do niej? - Nie.
- Rozmawiałeś z nią? - Nie.
Bałeś się?
Myślałeś, że zasnęła?
Tak?
Chciałeś, by się obudziła?
Chciałeś, by wstała?
Obudziła się?
Nie.
Było dość intensywnie.
Sesje odbywały się co kilka dni przez kilka tygodni.
Alex wykazał się niesamowitą pamięcią
jak na małego chłopca.
Wydarzenia, które miały miejsce,
w których zły człowiek
wyszedł im zza pleców
i jak po wszystkim odszedł,
umył ręce w strumieniu, a potem zniknął.
Alex, a jakie miał spodnie ten człowiek, który skrzywdził twoją mamusię?
- Takie. - Takie?
A potem… Alex zaczął opisywać tę osobę.
- Jakiego koloru? - Niebieskiego.
Jakiego koloru miał buty?
Takiego.
Opowiedział nam o młodym, białym mężczyźnie
w białej koszuli, niebieskich spodniach
i brązowych butach.
Ale najważniejszym szczegółem,
który podał Alex, był pas na białej koszuli,
jakby fartuch rzeźnika.
Opis Alexa pasował do opisu podanego przez jedną z kobiet,
która widziała mężczyznę idącego w stronę miejsca zbrodni
dziesięć minut przed morderstwem.
Miał białą koszulę, ciemne spodnie
i niósł jakąś torbę.
Doszliśmy do wniosku, że ze wszystkich ludzi na błoniach,
to właśnie on był naszym podejrzanym.
Teraz musieliśmy go znaleźć.
Nadinspektorze, zgodzi się pan,
że dotychczas nie poczyniliście dużych postępów?
To uczciwa ocena.
Liczyłem, że do tej pory już go aresztujemy,
ale wziąwszy pod uwagę wielkość terenu błoni,
to zrozumiałe, dlaczego tak nie jest.
Policja zwróciła się do psychologa kryminalnego
o pomoc w stworzeniu profilu napastnika.
To był czas, gdy oglądało się takie filmy jak Milczenie owiec.
Przesłuchujemy zatrzymanych seryjnych zabójców,
by opracować profil sprawcy.
W filmie psycholodzy próbują znaleźć podejrzanego
przez profilowanie przestępcy.
Zaciekawiło mnie to. Amerykanie mają w tej dziedzinie sukcesy.
Jednym z ekspertów jest Robert Ressler, emerytowany agent FBI.
Przesłuchiwał najgroźniejszych przestępców seksualnych w Ameryce,
jak Jeffrey Dahmer.
Twierdzi, że morderca Rachel Nickell jest niezorganizowany.
Ludzie chcą wiedzieć, czy to seryjny zabójca,
czy to się powtórzy za kilka dni lub tygodni.
Mamy do czynienia niezorganizowanym, oszalałym,
być może zaburzonym psychicznie człowiekiem.
Bassett spotkał się z Bobem Resslerem, ale była to krótka wizyta.
Uznaliśmy, że powinniśmy pójść w to profilowanie przestępcy.
I tak poprosiliśmy najsłynniejszego profilera kryminalnego,
który współpracował z policją,
aby został konsultantem w tym śledztwie.
Gdy policja prosi mnie o pomoc,
to zwykle na etapie, gdy śledztwo utknęło w martwym punkcie.
Z pewnością było tak w przypadku sprawy Rachel Nickell.
Paul Britton z Leicester University
pracował przy najgłośniejszych sprawach kryminalnych.
W każdym przypadku policja mówi:
„Chcemy od pana
czegoś, co pomoże nam zidentyfikować sprawcę”.
Dennis Nilsen, przesłuchiwany w więzieniu przez Paula Brittona,
atakował bezdomnych mężczyzn.
„Czegoś, co pozwoli nam zapobiec powtórzenia czynu przez sprawcę”.
Paul Britton, psycholog sądowy,
twierdzi, że Westowie nie są aż tak wyjątkowi.
Jest pewien, że na wolności są inni seryjni mordercy.
Poproszono mnie, żebym przyjrzał się sprawie
po trzech czy czterech tygodniach od zamordowania Rachel.
Poproszono mnie, abym przygotował opinię,
analizę psychologiczną potencjalnego sprawcy.
Dostałem materiały z miejsca zbrodni.
Miałem też nagranie i mapy błoni.
Potrzebowałem jednak
osobiście pojechać na miejsce zbrodni.
Przy wiatraku na Błoniach Wimbledonu znajduje się parking.
Zaparkowaliśmy
i udaliśmy się na miejsce zbrodni.
Czego szuka przestępca?
Miejsca, w którym może trafić na ofiarę.
Miejsca, z którego będzie mógł obserwować,
mieć szerszy ogląd.
Czekał tam, aż trafi się ktoś, kto odpowiada jego preferencjom.
Tutaj była to niestety Rachel Nickell.
Mógł przyglądać się jej i obserwować,
gdyż był obserwatorem, podglądaczem.
I bardzo często,
powiem to wprost, jeśli można,
myślał sobie:
„Ta suka spoglądałaby na mnie z góry”.
„Nie pozwolę na to”.
„Będę ją miał”.
Mamy tu bardzo konkretny zamiar pozbawienia życia tej młodej kobiety.
Ale Rachel Nickell raczej nie poddałaby się śmierci
bez jakiejkolwiek reakcji.
Jednak jeśli ktoś mówi:
„Rób, co mówię, bo skrzywdzę twoje dziecko”,
to wszystko zmienia.
Dziecko było zakładnikiem.
W tej sytuacji zostało kartą przetargową.
Wiedziała, że oddaje życie za życie swojego dziecka.
Mogłem stwierdzić z przekonaniem,
że on zabije ponownie.
To nie był statyczny obraz,
lecz kadr w trwającym filmie.
Gdy wróciłeś do mamusi, stała czy leżała?
Nie pamiętam.
Nie zadawaj mi już tych pytań, tatusiu.
Świetnie ci idzie, Alex.
Mijały kolejne dni, tygodnie, miesiące.
Dotarliśmy do punktu, w którym wszystko było powtarzalne.
Pomyślałem wtedy,
że coraz mniej z tego wynika i więcej już nie wyciągniemy.
- Gdy wróciłeś do mamusi… - Mam dość.
- Masz dość? - Tak.
- Ostatnie pytanie, Alex. - Nie. Już koniec.
Dobrze. Chodź tu.
Dobrze się spisałeś. Świetnie ci poszło.
Kiedyś pogadamy o reszcie.
Nie.
Nie, cały czas będę miał dość.
- Będziesz miał dość? - Tak.
To nie będziemy rozmawiać.
Policja chciała spróbować ten ostatni raz.
Wpadli na jeszcze bardziej desperacki pomysł,
żeby pojechać na błonia i odtworzyć zdarzenie.
Mieli nadzieję, że miejsce zabójstwa
wywoła jeszcze więcej wspomnień.
Uznałam, że to mało prawdopodobne,
ale nie mogłam im tego zabronić.
W porządku.
Nie była to kolejna powtarzalna sesja
w tym samym środowisku. Może miało to jakiś sens.
Gdy dotarliśmy na miejsce, nie chciał wysiąść z auta.
Przeszkadzała mu obecność tych wszystkich nieznanych mu dorosłych,
bo przyjechała też policja.
Śledczy, których już znał,
ale też kilku innych.
Wysiedliśmy i zaczęliśmy iść.
Był wtedy szczęśliwy.
Szliśmy ścieżką.
A potem zaczęliśmy biec, dla zabawy.
Podobało mu się, ale za nami biegli gliniarze
razem z psychologiem.
Policja nas kierowała,
ale widziałam, że chłopiec wie, dokąd idziemy…
przypominał sobie.
Zbliżaliśmy się do miejsca zbrodni.
Wiedziałam, że chłopiec zaczął się spinać
i jestem pewna, że pamiętał.
Alex?
Gdzie był człowiek, który zabił mamusię?
Tutaj?
Kiedy zaczął mówić do mamusi?
Pamiętasz?
Powiedziałeś mi,
że rozmawiał z mamusią, zanim ją zabił.
Pamiętasz, skąd do niej mówił?
Znad stawu?
W pewnym momencie potknął się i upadł.
Zaczął płakać i szlochać.
Wtedy André miał już dość.
To jakiś idiotyzm.
Płakał, a we mnie coś pękło.
Miałem tego dość.
Za bardzo się to na nim odbiło.
Na mnie też.
Już! Zabierajmy się stąd!
Wziąłem go na ręce i wróciliśmy do auta.
Odjechaliśmy z pełną prędkością, zostawiając za sobą kłęby kurzu.
Nie mogłem prowadzić.
Zatrzymałem się, gdy tylko znalazłem spokojne miejsce.
Wybuchnąłem płaczem.
Nie potrafiłem przestać.
Nie mogłem się powstrzymać.
Nie potrafiłem wtedy być silny.
Wiedziałem, że on na mnie patrzy. Był już spokojny.
Ale ja musiałem dać temu ujście.
A potem, gdy się pozbierałem,
przeprosiłem go
i powiedziałem, że wracamy do domu babci.
I odjechaliśmy.
Wtedy widziałam ich po raz ostatni.
Zrobiłam, co mogłam.
Nie byłam zadowolona, ale próbowałam i…
Było mi smutno.
Miałam świadomość, że moje próby się nie powiodły.
Najpierw powiemy o głośnej zbrodni,
o której pisały gazety w całym kraju.
Na Błoniach Wimbledonu młoda matka, Rachel Nickell,
została napadnięta i wielokrotnie dźgnięta.
Wygląda to na przypadkowe zabójstwo,
przez co bardzo trudno rozwiązać tę sprawę.
Dziś śledczy stawiają na jedną kartę.
Apelują o pomoc w ustaleniu tożsamości zabójcy.
Doszliśmy do etapu śledztwa,
w którym mieliśmy zadowalający opis potencjalnego sprawcy,
który mógł być naszym mordercą.
Nadszedł czas, by udać się do mediów
i sprawdzić, czy ktoś poda nazwisko
człowieka z rysopisu.
Mężczyzna ma około 20-30 lat.
Wysoki, około 180 cm, krótkie, brązowe włosy.
Miał na sobie białą koszulę na guziki i ciemne spodnie.
Niósł małą, ciemną torbę.
Co ciekawe, miał pasek zapięty na koszuli zamiast na spodniach.
Dodajmy do tego kilka przypuszczeń.
Psycholog kliniczny sporządził profil potencjalnego zabójcy.
Otrzymali ode mnie
analizę psychologiczną zabójcy punkt po punkcie.
Zabójca ma mniej niż 30 lat i mieszka w okolicy.
Ma niewielu przyjaciół i ma hobby dla samotnika.
Może interesować się sztukami walki.
Lubi pornografię.
Nie ma stałej dziewczyny.
Jeśli miał dziewczyny, był dla nich niewystarczający,
niedoświadczony seksualnie.
Napisałem, że to przestępca, który mieszka gdzieś w okolicy.
To ktoś, kto zna błonia jak własną kieszeń
i przemieszcza się pieszo.
Numer, pod który należy dzwonić…
Po opublikowaniu rysopisu
rozdzwoniły się telefony.
W sprawie morderstwa Rachel Nickell
otrzymaliśmy już 90 telefonów do studia.
Dziesięć zasługuje na uwagę.
Jedna osoba trafiła na szczyt listy podejrzanych.
Odebraliśmy telefony od kilku miejscowych,
że przedstawiona podobizna…
przypomina twarz Colina Stagga.
Wskazali, że jest on typem indywidualisty,
który mógłby dokonać tego zabójstwa.
On sam zaś przyznał, że był na błoniach
w czasie, gdy znaleziono ciało Rachel.
Kobieta, która widziała mężczyznę idącego w stronę miejsca zbrodni
wskazała następnie Stagga podczas okazania.
Policja podaje, że aresztowano go wczoraj koło południa.
Nadal jest przesłuchiwany.
Stagg mieszkał w pobliżu błoni,
więc gdy go aresztowano, przeszukano jego mieszkanie.
Było bardzo dziwacznie urządzone.
Gdy przyjechaliśmy, zobaczyliśmy coś na drzwiach wejściowych.
„Chrześcijanie, strzeżcie się” albo coś w tym stylu.
W jednym z pokoi
na podłodze były namalowane znaki zodiaku,
a wszędzie były gotyckie obrazy.
To było dziwaczne miejsce.
Jeden policjant znalazł szafkę,
w której był sprzęt do surwiwalu.
Były tam noże.
Była też pałka zakończona kulą.
To z pewnością wskazywało, że nie był to zwykły człowiek.
Było w nim coś dziwnego.
No i oczywiście pasował do profilu sprawcy.
Ale był jeden problem.
Pomimo tego, że pasował do profilu zabójcy,
nie mieliśmy dowodów, by powiązać go z morderstwem.
Przyznał, że opalał się nago na błoniach
i był oskarżony o obnażanie się, ale potem go wypuszczono.
Byliśmy rozczarowani, bo był nie tylko dobrym podejrzanym,
ale jedynym podejrzanym w toku całego śledztwa.
Musieliśmy się dowiedzieć, czy to jego szukaliśmy.
Bez dowodów kryminalistycznych
nie wiedzieliśmy.
Po wypuszczeniu Colina Stagga media nie dawały nam spokoju.
Alex był jedynym świadkiem morderstwa matki,
a sprawca wciąż był na wolności.
Alex był w niebezpieczeństwie.
Uznałem, że nie jest tu bezpiecznie
i musiałem go zabrać.
Nikomu nie ufaliśmy.
Podjęliśmy wszelkie środki ostrożności, ażeby nikt nas nie śledził
i wyruszyliśmy w drogę pod osłoną nocy.
Pojechaliśmy na wybrzeże,
by jak najbardziej oddalić się od zabójcy, który był na wolności,
a także od hien dziennikarskich.
Opuściliśmy przyjaciół i rodzinę. Zostawiliśmy cały dobytek.
Opuściliśmy nasz wspólny dom.
Zabraliśmy tylko tyle, ile mogliśmy unieść.
Przekroczyliśmy granicę i wkroczyliśmy w nowy świat.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Rozmawialiśmy z Rachel o przeprowadzce do Francji.
Spędziłem tam dużo czasu, gdy byłem nastolatkiem.
Dużo grałem w tenisa
i podróżowałem autostopem, więc dobrze znałem ten kraj.
Pojechaliśmy do małej wioski, kilka kilometrów od wybrzeża.
Zaparkowałem przed drzwiami
i otworzyłem je, trzymając klucze w dłoni.
To było wspaniałe uczucie zaczynać nowy rozdział.
Mam tylko dwa, a ty z 50.
Zajrzyj pod…
To była sielanka.
Uroczy, mały domek.
Widok na podwórze.
Chodziły tam sobie kurczaki, a wokół biegały szczeniaki.
W końcu mogliśmy się zatrzymać,
przemyśleć to wszystko i zaznać spokoju i ciszy.
Alex, spokojnie.
Powoli.
Inaczej rozboli cię brzuszek.
Czuliśmy, że zostawiliśmy za sobą bardzo dużo złego.
Znaleźliśmy spokojną przystań.
Wreszcie wszystko zaczęło nam się układać.
To było cudowne uczucie.
Znów byliśmy anonimowymi ludźmi.
Śledczy prowadzący sprawę Rachel Nickell,
kobiety zamordowanej rok temu na Błoniach Wimbledonu,
twierdzi, że śledztwu grozi zamknięcie, jeśli nie pojawią się nowe tropy.
Uznałem, że jeśli w ciągu dwóch miesięcy nie pojawią się nowe dowody,
to będzie trzeba zamknąć śledztwo.
Bassett powiedział mediom, że nie ma nowych tropów,
że w tej sprawie nic już nie da się zrobić
i trzeba ją zamknąć,
jednak cały czas coś się działo.
Napisał: „Załączam miły liścik,
a jeśli nie chcesz, nie musisz go czytać”.
Ale ciekawość wygrała i musiałam go przeczytać.
Zadzwoniła do nas kobieta, która widziała Colina Stagga w telewizji.
Powiedziała,
że wymienia z nim listy w klubie samotnych serc.
„Bardzo dziwne listy”.
Używa najbardziej wyuzdanych i obrzydliwych słów.
Zapytał, czy podoba mi się ten list.
Odparłam, że nie zrobił na mnie wrażenia.
Spytał, czy ma napisać kolejny
i go do mnie wysłać, ale odmówiłam.
Gdybym dostała kolejny list, poszłabym na policję.
Przesłała nam te listy,
a dzięki nim dowiedzieliśmy się więcej o sposobie myślenia Colina Stagga.
John Bassett zaprosił mnie do swojego gabinetu
i przedstawił mnie tej policjantce.
Powiedział: „To mój sierżant śledczy.
Informuj go o wszystkim”.
Potem wyjaśnił mi,
że planuje tajną operację,
aby sprawdzić, czy fantazje seksualne Colina Stagga
dostarczą jakichś danych o morderstwie,
które mógł znać tylko morderca.
Policja zwróciła się do mnie o pomoc w tajnej operacji.
Plan był taki,
że policjantka pracująca pod przykryciem miała napisać list do Colina Stagga
pod fałszywym nazwiskiem Lizzie James.
Miała nakłonić go do opisania jego fantazji seksualnych,
a jeśli odpisze jej
w sposób,
w jaki mógłby odpisać morderca Rachel Nickell
to mielibyśmy podstawy do dalszego śledztwa.
Colin Stagg odpisał.
Droga Lizzie, tak się cieszę, że lubisz moje listy,
masz równie szerokie horyzonty i jesteś nieskrępowana jak ja.
Chcę cię zdominować.
Będziesz płakać po tym, co ci zrobię.
Będziesz upokorzona i brudna.
Policję ucieszyły
pierwsze seksualne wzmianki, które Colin Stagg zamieścił w liście.
Uzasadniały one dalsze prowadzenie operacji,
aby uzyskać więcej informacji
i dowodziły, że ten czas nie był zmarnowany.
Pewnego dnia, po jakimś roku od wyjazdu,
Alex i ja bawiliśmy się w bitwę na miecze.
Powiedział: „Jest jak wtedy, gdy przyszedł zły człowiek”.
Zdziwiłem się,
ale próbowałem zachowywać się normalnie.
Pewnego ranka usiadłem przy czerwonym stoliku,
ustawiłem kamerę i…
i chciałem z nim porozmawiać o tym, co się stało.
Alex chciał rysować.
Miałem mu w tym pomóc.
Tatusiu, pomożesz mi narysować mamusię na tej kartce?
Gdy tak rysowaliśmy,
Alex zaczął dokładnie opowiadać, co wtedy widział.
Mamusia go widziała?
Chyba nie.
Nie? Ty zobaczyłeś go pierwszy?
Tak, zobaczyłem go pierwszy.
Miał jakąś torbę?
Tak.
Otworzył ją, czy była już otwarta?
Otworzył.
I co z niej wyciągnął?
Nóż.
Tu jest mamusia. A to ten zły człowiek.
Gdzie jest nóż?
- Co ci zrobił? - Przewrócił mnie.
- Przewrócił cię? - Tak.
Zły człowiek wkładał w nią swoje rzeczy.
Co on w nią włożył?
Nóż. To jego nóż.
Widziałeś to?
Widziałem nóż.
Widziałeś go cały czas?
Widziałem wszystko.
Wszystko.
Był tam, wszystko widział,
przetworzył to wszystko.
przetrwał prawie rok,
trzymając to wspomnienie w głowie.
- Czyli wszystko widziałeś? - Tak.
Odwróciłeś wzrok?
Tak.
Spojrzałem w bok, żeby sprawdzić, czy jeszcze coś się dzieje.
- Naprawdę? - Tak.
Było strasznie?
Tak, było strasznie.
Trudno było tego słuchać.
To przecież moje dziecko, mój synek.
On tam był. Rachel tam była. A ja nie.
Cały rok próbowałem sobie to wyobrazić.
W kółko, każdej nocy. Chciałem wiedzieć, co przeszli,
Chciałem móc coś z tym zrobić,
zrozumieć to jakoś.
A teraz dostałem potwierdzenie,
co dokładnie się tam wydarzyło i co zobaczył Alex.
Znów zacząłem sobie wyobrażać,
co każde z nich musiało wtedy czuć.
A kilka tygodni później
dowiedziałem się,
że oskarżą Colina Stagga o zamordowanie Rachel.
Policja informuje, że Colin Francis Stagg został aresztowany dziś o 17.30
w jego domu w Roehampton.
Mieszkanie Stagga
znajduje się kilometr od miejsca na Błoniach Wimbledonu,
w którym rok temu zginęła Rachel.
Policja przekopywała ogródek i skanowała ziemię wykrywaczem metali.
Colin Stagg został aresztowany i przywieziony na posterunek w Wimbledonie
pod zarzutem morderstwa.
Zatrzymano go dzięki tajnej operacji
z udziałem policjantki.
Nawiązała bliską relację ze Staggiem.
Chciałbyś się oficjalnie przedstawić?
Tak, jestem policjantką.
Na potrzeby przesłuchania nazywam się Lizzie James.
Gdybym ci pokazał jakieś 30-40 listów,
które wymieniłeś z Lizzie James,
czy miałbyś coś do powiedzenia o pragnieniu odbycia stosunku seksualnego
i praktyk seksualnych na Błoniach Wimbledonu,
w środku lasu i z użyciem noży…
Bez komentarza.
…gdzie poleje się krew?
Bez komentarza.
W trakcie trwania tajnej operacji
Colin Stagg spotkał się z policjantką
i wręczył jej list,
w którym pisał o nożach i wielu innych rzeczach
obecnych w fantazjach zabójcy.
Pamiętasz ten list, Colin?
Bez komentarza.
„Mężczyzna idzie do sterty ubrań
i wyciąga z niej sznurek i nóż”.
W fantazji zabójcy Rachel Nickell
znalazły się bardzo konkretne elementy,
które nie są tak powszechne.
Wydawało się, że Colin Stagg miał dokładnie takie same fantazje.
Musimy przyjrzeć się tym fantazjom, bo ewoluowały
w trakcie pisania z Lizzie James.
Rósł poziom dewiacji,
dominacji oraz przemocy,
potrzeby upokorzenia i wyższości.
Tak wiele przemawiało za tym, że to on był mordercą.
Myślę, że szedłeś ścieżką od wiatraka
i usiadłeś na skraju trawnika.
Chyba to opisałeś w jednym z listów do Lizzie James.
W oddali zobaczyłeś zbliżającą się piękną blondynkę.
- To spotkało Rachel? - Bez komentarza.
Obserwowałeś ją ze swojego punktu obserwacyjnego.
Pobiegłeś w dół i zaczaiłeś się na nią.
Popchnąłeś chłopca twarzą w dół,
tak że wpadł prosto w błoto.
- Bez komentarza. - Potem dźgnąłeś Rachel 49 razy.
Bez komentarza.
Piętnastego lipca 1992 roku na Błoniach Wimbledonu
zamordowałeś Rachel Nickell,
powodując jej śmierć poprzez liczne rany kłute.
Bez komentarza.
Po nocy w areszcie na pobliskim komisariacie
Colina Stagga przewieziono do Sądu Rejonowego Wimbledonu,
oskarżonego o zamordowanie Rachel Nickell.
Pozostanie w areszcie do przyszłego tygodnia.
Konsultowaliśmy się z prokuraturą
na temat wszystkich dowodów w postaci listów i przesłuchania.
Uznano je za wystarczające,
by oskarżyć go o morderstwo.
Colin Stagg został zatrzymany.
Uznałem sprawę za zamkniętą.
Uznałem, że to dobry moment, by zająć się czymś innym.
Odszedłem ze śledztwa.
Fakt, że Colin Stagg był w areszcie,
dał mi pewne uczucie ulgi.
Ale dobrze już wiedziałem,
po tych wszystkich naszych przejściach,
że wciąż muszę nas chronić i zachować czujność.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Policjanci z południowego Londynu szukają zabójcy dziewczynki i jej matki.
To jedna z najgorszych spraw, z jakimi mieli do czynienia.
Jestem mamusią.
Przyjaciele Samanthy i Jazmine Bisset
próbują zrozumieć, co się stało.
Policją wstrząsnęło okrucieństwo tych zbrodni.
Funkcjonariusz powiedział, że rany Sam Bisset były straszne.
Uważam się za dość twardego
mało co mnie rusza,
ale do dziś zastanawiam się,
co tam się, u licha, wydarzyło. To było coś przepotwornego.
Mickey Banks był nadinspektorem.
Był starszym oficerem śledczym.
Objął mnie ramieniem
i powiedział „Rog, trzymaj się, synu”.
„Najgorsza zbrodnia, jaką widziałem”. Pamiętam do dziś.
Pojechaliśmy z technikami kryminalistyki na oględziny mieszkania.
Było małe, jednopokojowe.
Samantha Bisset mieszkała w nim z czteroletnią córką.
Musiały zatem spać w jednej sypialni.
Była samotną matką, pewnie nie miała dużo pieniędzy.
W sypialni było mnóstwo zabawek, a na ścianach rysunki Jazmine.
Wyglądało na to, że były ze sobą blisko.
Gdy weszliśmy,
ustaliliśmy, że Samantha została zadźgana w korytarzu,
zaciągnięta do salonu
i położona na dużej poduszce z kończynami w kształt gwiazdy.
Została okaleczona.
Morderca próbował odciąć jej nogi
i rozciął jej ciało.
Wycofaliśmy się korytarzem.
Sypialnia była po prawej stronie przy wyjściu.
Weszliśmy do sypialni.
Spod kołdry wynurzała się główka dziewczynki.
Widzieliśmy tylko jej potargane włosy.
Okazało się, że została uduszona
i zgwałcona.
Była martwa, ale wyglądała, jakby spała.
Wiedziałem, że musimy złapać sprawcę,
bo to szaleniec”.
Wszyscy chcieli dorwać drania, który popełnił tę zbrodnię.
Byliśmy w tym zgodni,
że jeśli go nie złapiemy, on znów zabije.
Gdy taki człowiek raz zabije,
zmienia się w seryjnego mordercę.
Zabezpieczono setki odcisków palców,
które musiały przejść badania daktyloskopijne,
każdy z osobna.
Specjaliści oglądają je przez szkło powiększające
i identyfikują je na podstawie wzorów linii papilarnych,
co jest prawdziwą sztuką.
W ciągu dwóch miesięcy udało nam się wyeliminować wszystkie odciski palców,
co samo w sobie jest dość niezwykłe,
bo zwykle jeden czy dwa odciski pozostają niezidentyfikowane
i często należą do podejrzanego.
Nie było DNA. Nie było żadnych wskazówek.
Nie było niczego, co pomogłoby w śledztwie.
Nic nie znaleźliśmy, co było wręcz niespotykane.
Nie było śladów włamania do mieszkania,
a śledczy przyznają, że mają niewiele tropów.
Jeśli chodzi o motyw morderstwa matki i córeczki,
wydaje się, że zna go tylko zabójca.
Mój ówczesny nadinspektor zasugerował,
żeby sprowadzić Paula Brittona,
gdyż był ekspertem.
Miał duży wkład w śledztwo w sprawie Rachel Nickell.
Przywieziono mnie na miejsce zbrodni.
Mieszkanie, w którym mieszkały Samantha i Jazmine Bisset
ma duże znaczenie pod względem lokalizacji.
Zaraz za mieszkaniem
znajduje się ogród.
Za nim zaś
jest teren zadrzewiony,
gdzie sprawca siedzi, podgląda, spełnia swoje fantazje
i ma następujące myśli.
„Nie będziesz mnie drażnić”.
„Nie będziesz mnie wyśmiewać”.
„Ciekawe, co powiesz, gdy z tobą skończę”.
Paul Britton, psycholog kliniczny. Co pan o nim wie?
Dość dobrze wiemy, co działo się w jego głowie
w momencie morderstwa.
Ale chciałabym, by mi wyjaśnił, co doprowadziło go do tego,
że postanowił skrzywdzić i zabić Samanthę.
Chce pan, by wyjaśnił?
Raczej nie zadzwoni i nie spyta,
czy może z panem porozmawiać i panu odpowiedzieć.
Myślę, że jest taka możliwość, że zechce to zrobić.
Niezwykle rzadko mamy do czynienia z atakami na nieznajomych.
Obecność dzieci jest jeszcze rzadsza.
Prawdopodobnie zrobił już coś podobnego.
Nie był to jego pierwszy raz. Do takiego poziomu przemocy się dojrzewa.
Nie mogliśmy pojąć,
jak w ciągu 16 miesięcy
między morderstwem na Błoniach Wimbledonu a morderstwem w Plumstead,
dwie różne osoby mogły popełnić tak okrutne i zuchwałe zbrodnie.
Czy to możliwe, że popełniła je ta sama osoba?
Ofiary były w podobnym wieku i podobnie wyglądały.
Podczas ataku obie były z dziećmi.
Liczba ran zadanych Rachel Nickell i Samancie Bisset
oscylowała w granicach 50.
Na naszą prośbę
starsi śledczy ze sprawy Nickell przyszli do pokoju operacyjnego,
żeby omówić podobieństwa obu miejsc zbrodni.
W zasadzie odrzucili naszą sugestię,
że te dwie zbrodnie mogła popełnić ta sama osoba.
Bo przecież
Colin Stagg był w areszcie, gdy zamordowano Bisset.
Zasugerowaliśmy, że być może mają niewłaściwą osobę.
Jak to odebrali?
Z wrogością i kategorycznie…
odrzucili możliwość pomyłki.
Mieli podejrzanego
i nie byli zainteresowani dalszą dyskusją.
Byli przekonani, że dorwali sprawcę.
Otwieram prezenty!
Minęło półtora roku, a Alex miał się dobrze.
Nie ma już zbyt wielu prezentów pod choinką.
Jest ich całkiem sporo.
Zaadaptował się w szkole, miał kolegów.
Świetnie się rozwijał.
To duży dźwig.
W tamtym czasie
dowiedziałem się, że…
że policja chce, aby Alex zeznawał w procesie Colina Stagga.
Liczyli, że będzie w stanie opisać wygląd napastnika,
a także jego zachowanie przed atakiem i po nim.
Znów znaleźliśmy się między młotem a kowadłem.
Co mamy robić?
Jeśli to właściwa osoba, a my się nie pojawimy,
wyjdzie na wolność.
Ale jaką cenę zapłaci za to Alex,
gdy spotka się twarzą w twarz z mordercą matki?
POSTERUNEK POLICJI W PLUMSTEAD
To było tylko przeczucie.
Przeczucie, że coś tu jest nie tak.
To była jedna z pierwszych moich spraw,
w których zidentyfikowano wszystkie odciski palców.
Micky Banks powiedział mi,
że chce zlecić ponowne badanie odcisków palców,
zwłaszcza tych należących do Samanthy.
Micky bardzo na to nalegał.
Wydział badań daktyloskopijnych w końcu wyraził zgodę
i ponownie zbadano część podejrzanych odcisków
z mieszkania Bisset.
Jakiś czas później zadzwonił do mnie, mówiąc: „Mamy wyniki”.
Niektóre odciski,
które początkowo przypisano do Samanthy Bisset…
w rzeczywistości
należą do niejakiego
Roberta Nappera.
To był moment olśnienia.
Nigdy tego nie zapomnę. Byłem w siódmym niebie.
W mieszkaniu znaleziono trzy lub cztery odciski Nappera.
Jeden był na parapecie na zewnątrz
i kilka wewnątrz,
gdzie najwyraźniej dostał się przez okno balkonowe.
Mieszkał w okolicy. Miał krótką przeszłość kryminalną
i faktycznie spędził dwa miesiące w areszcie.
Nappera aresztowano w jego domu w piątek.
Mieszkał na Plumstead High Street,
niecały kilometr od miejsca zbrodni.
Po aresztowaniu i zbadaniu na posterunku
okazało się, że był chory psychicznie.
Podczas przesłuchania
udzielał dziwnych odpowiedzi w trzeciej osobie,
jakby mówił o kimś innym.
Był typem gościa, który myślał, że jest inny niż reszta.
Był to zdystansowany, dziwny facet.
Wszyscy mówili to samo, każdy, kto go spotkał. Był dziwny.
Udaliśmy się do jego mieszkania przy Plumstead High Street.
Była to maleńka kawalerka.
Nie miał łóżka ani materaca, co było dziwne.
Najwyraźniej spał na podłodze.
Zaczęliśmy przeszukiwać to mieszkanie.
Bardzo szybko znaleźliśmy czerwoną skrzynkę,
która stała na podłodze.
Zamknięta na kłódkę,
a my bardzo chcieliśmy poznać jej zawartość.
Gdy ją otworzyliśmy,
znaleźliśmy noże.
Była też książka,
a w niej opisy metod duszenia, jak mniemam,
oraz wrażliwych punktów na ciele,
których używa się podczas ataku, by kogoś unieruchomić lub zabić.
Był też atlas miejski.
Na mapach były różne znaki i gryzmoły.
Wtedy nie wiedzieliśmy, co oznaczały.
Pomyśleliśmy, że odegrają ważną rolę
w potencjalnej identyfikacji miejsc dokonanych przez niego zbrodni.
Ale jeden z rysunków
przedstawiał schody.
Mogły to być schody na taras w Heathfield.
Przy tym rysunku napisał słowa: „potencjalny obszar”.
Zidentyfikował go jako swój potencjalny cel.
Mężczyzna usłyszał zarzut morderstwa
samotnej matki, Samanthy Bisset, i jej czteroletniej córki.
Napper nie przyznał się do morderstwa, ale do nieumyślnego spowodowania śmierci.
Zabójca Samanthy ma jeszcze dziś usłyszeć wyrok.
Smutne w tej sprawie było też to, że Samantha była jedynaczką,
a jej matka, Margaret,
nigdy nie otrząsnęła się po stracie jedynej wnuczki
i jedynej córki.
Nie dość, że straciła córkę,
to jeszcze wnuczkę.
Rodzina przestała istnieć.
To okropna tragedia.
Na domiar złego
jej matka zmarła
dzień przed tym, jak Napper stanął przed sądem.
To bardzo smutna sprawa.
Jakiś czas później
przeglądałem jego mapy.
Choć większość oznaczeń była w południowo-wschodnim Londynie,
znalazłem jeden wyróżniający się punkt dość daleko od Plumstead,
w parku Richmond.
Było to Isabella Plantation,
czyli otwarty teren bardzo blisko Błoni Wimbledonu,
gdzie zamordowano Rachel Nickell.
14 WRZEŚNIA 1994 DWA LATA PO ŚMIERCI RACHEL
Stagga pierwszy raz przesłuchano rok temu we wrześniu.
Dziś ma stawić się w sądzie, oskarżony o zamordowanie Rachel Nickell.
Przed procesem powiadomiono mnie, że obecność Alexa
i jego zeznania nie są konieczne.
Z jednej strony cieszyłem się, że ominie go to piekło.
Z drugiej strony martwiłem się, że niedostatecznie się angażujemy.
Kilka dni później nadeszły szokujące wieści.
Przyjaciel zadzwonił, by spytać, czy słyszałem nowiny.
„Jakie nowiny?”
„To ty nic nie wiesz?”
„Wypuścili go”.
Oskarżony o brutalne morderstwo Rachel Nickell sprzed dwóch lat
wyszedł dziś na wolność jeszcze przed rozpoczęciem procesu.
To był szok.
Sędzia ostro skrytykował metody policyjne, oddalając sprawę
przeciwko oskarżonemu o zabójstwo Rachel Nickell.
Colin Stagg wyszedł na wolność, po ponad roku aresztu,
zamknięty po tajnej operacji policyjnej,
którą sędzia ostro skrytykował i uznał za niedopuszczalną.
Byłem zły, bo ten, kto uznał, że dowody są wystarczające
i skierował sprawę do sądu, ewidentnie popełnił wielki błąd.
Byłem też zły, że sędzia, który to wszystko odrzucił,
również szedł w skrajność, gdyż istniały mocne dowody poszlakowe.
Pojawiło się przekonanie, że jeśli ktokolwiek ma osądzić,
czy Colin Stagg popełnił morderstwo,
to musi to zrobić ława przysięgłych.
Ale nawet do tego nie doszło.
Obrońca William Clegg argumentował, że funkcjonariuszka James skłamała
i zachęcała oskarżonego do seksu i związku.
Sędzia Ognall powiedział,
że policja postępowała nie tylko nadgorliwie,
ale wręcz próbowała obciążyć podejrzanego
poprzez oszukańcze i rażące działania.
Zawiedliśmy.
Nie było to miłe uczucie.
„Moje życie zrujnowały niedopracowane teorie psychologiczne
i historyjki mające zaspokoić seksualne zachcianki
tajnej agentki policji”.
„Sędzia uznał, że nie było dowodów ani przyznania się do winy”.
Na pytanie, czy policja powinna przeprosić Colina Stagga,
komendant Condon odparł, że policja przeprosiła tych,
których uznała za stosowne.
Nie mam zamiaru przepraszać
za żadne działania policji stołecznej w tej sprawie.
W pełni popieram działania moich funkcjonariuszy
i biorę pełną odpowiedzialność za podjęte działania.
Czułem, że wróciliśmy do punktu wyjścia.
Zabójca znów był na wolności, a my nie mieliśmy ochrony.
Podkreśliła to wypowiedź komendanta, który powiedział,
że nie szukają nikogo innego.
W tej chwili nie ma nowych informacji
ani żadnych nowych tropów.
Dał do zrozumienia, że Colin Stagg się wywinął
i jest na wolności.
Czułem, że nikomu nie mogę ufać.
Zawsze zastanawiałem się, czy traktowano nas inaczej
ze względu na mój kolor skóry.
Straciłem wiarę w system.
Dla nas ważne było wtedy to,
żeby zapewnić sobie bezpieczeństwo,
bo nie mogliśmy polegać na tym, że ktoś inny nam je zapewni.
Przez wiele lat nie było żadnego postępu.
Nie dowiedzieliśmy się niczego nowego.
Od samego początku byliśmy we trójkę.
Mój ojciec, ja i nasza suczka, Molly.
To była nasza rodzina.
Mój ojciec wiedział, że zrozumiałem, co się stało.
Że moja matka mnie kochała
i nie chciała mnie zostawić.
Razem z ojcem
nie rozmawialiśmy o matce.
Nie rozmawialiśmy o przeszłości.
Ale wciąż czułem złość na to, co się stało
i że nie mogłem nic zrobić, by temu zapobiec.
Uważam, że jeśli doświadczasz takiego zła
jako małe dziecko,
to nie masz złudzeń, że rodzice,
choćby nie wiem, jak się starali,
dadzą radę cię ochronić.
Nie wierzysz w to.
Alex był uroczym chłopcem.
Była w nim radość.
Ale potem w wieku nastoletnim pojawił się u niego gniew,
całkiem słusznie skierowany w moją stronę.
Złościłem się na wiele rzeczy, których doświadczyliśmy.
Na sesje, które trwały tygodniami i miesiącami.
Najtrudniejsze było dla mnie ciągłe wracanie do tamtego dnia
i sugestie, co powinienem o tym myśleć.
Myślę, że długo to w sobie nosiłem.
Pakował się w kłopoty z policją.
Były to drobiazgi, ale policja czasem pukała do naszych drzwi.
Sądzę, że nie szanowałem ojca
i nie ufałem mu tak jak kiedyś.
Zasadniczo dlatego, że jako ojciec miał chronić rodzinę,
a niestety pozwolił, żeby to się stało.
Gdy byłem nastolatkiem, często się kłóciliśmy.
Miałam ogromne poczucie winy, że nie ochroniłem rodziny.
Było mi głupio.
Czułem się jak głupiec,
bo kazano nam oddać bezpieczeństwo w ręce innych ludzi.
Dawno temu, na Dzikim Zachodzie, każdy brał sprawy w swoje ręce
i chronił swoich bliskich, choćby nie wiem co.
Wtedy to do mnie doszło.
Ja tego nie zrobiłem.
Żałowałem tego.
Z każdym tygodniem, miesiącem, rokiem,
a my zaczęliśmy godzić się z tym, że sprawa nie zostanie rozwiązana.
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
PIĘKNA ZABITA PRZEZ BESTIĘ „POMÓŻ GO DORWAĆ”
Do roku 2002 sprawa Rachel Nickell pozostawała nierozwiązana.
Policja zwróciła się do mnie, abym się jej przyjrzała z moim zespołem.
Wiedziałam z gazet, że to był bardzo brutalny atak.
Wiedziałam też, że Colin Stagg został oskarżony,
a potem uniewinniony.
Mimo to nadal pozostawał podejrzanym.
Poproszono nas o to, żebyśmy spojrzeli świeżym okiem,
żeby sprawdzić,
czy wśród zebranych wtedy dowodów
znajdziemy cokolwiek,
co mogłoby pomóc w identyfikacji zabójcy Rachel.
Spojrzeliśmy na dowody zebrane na kawałki taśmy klejącej
z ciała Rachel,
zwłaszcza z intymnych części jej ciała.
Zauważyliśmy,
że analitycy nie znaleźli na nich żadnych śladów DNA.
Od razu wiedzieliśmy, że coś jest nie tak,
bo w zebranym materiale powinien być ogrom własnego DNA Rachel.
Myślę, że pobranych próbkach
znaleziono za dużo DNA,
co uniemożliwiło jego identyfikację.
Jednym z pierwszych naszych działań było powtórzenie badań,
ale przy użyciu innej techniki.
Zgodnie z oczekiwaniami znaleźliśmy dużo DNA Rachel.
Mieliśmy też ślady DNA mężczyzny.
Gdy pojawił się ślad męskiego DNA,
tak naprawdę nie wiedzieliśmy, czy uda się nam
pozyskać z niej na tyle informacji,
żeby zidentyfikować jedną konkretną osobę.
Opracowaliśmy więc nową technikę,
która była bardzo czuła.
Wymagała pobrania niewielkiej ilości materiału z próbki
i namnożeniu go, co nazywamy amplifikacją.
Uzyskuje się wielokrotność pierwotnej ilości,
która wystarcza do analizy.
Zajęło to jakieś dwa lata,
by rozwinąć tę technikę na tyle, żeby móc z niej korzystać.
Zanim przepuściliśmy informacje,
uzyskany profil, przez bazę danych,
porównaliśmy go z Colinem Staggiem.
DNA zdecydowanie nie pasowało.
Przepuściliśmy więc profil przez krajową bazę DNA.
Kiedy to zrobiliśmy, uzyskaliśmy dopasowanie.
Zadzwonił telefon,
niespodziewanie, policja miała dla nas wieści.
Poinformowano nas, że mają zgodność.
Powiedzieli, że zidentyfikowali zupełnie nową osobę.
Baza DNA wykazała zgodność
z DNA niejakiego Roberta Nappera.
A potem odkryliśmy, że Napper przebywał w Broadmoor,
ponieważ zamordował kobietę i jej córkę.
Mordercą przez cały czas był ktoś inny.
W tamtym momencie
spełnił się najgorszy scenariusz,
ponieważ były kolejne ofiary
zamordowane przez tego samego sprawcę.
Zniszczył kolejną rodzinę.
Zrozumiałem, jak wielkim szczęściem było to, że Alex przeżył,
gdy usłyszałem, co spotkało Samanthę i Jazmine.
Każdego dnia dziękuję Bogu.
Bo przetrwaliśmy to razem tylko dzięki bożej łasce.
I tylko dzięki bożej łasce on przeżył to fizycznie.
Pewnego wieczoru oglądałem mecz w telewizji.
Ktoś zapukał do drzwi.
Wkurzyłem się, bo przerwano mi oglądanie.
Przed drzwiami stało dwóch dziennikarzy.
„Wiesz, że aresztowano innego mężczyznę
w związku ze sprawą Nickell
i mają dowody DNA na jego winę?”
Odpowiedziałem: „Możecie wrócić za godzinę?”
„Oglądam mecz”.
Oni na to: „Nie ma problemu”. I poszli.
Miałem tego wszystkiego dość.
Sprawa ciągnęła się 15 lat.
Colin Stagg dostał dziś ochronę policji.
Sprawa Rachel Nickell wciąż się za nim ciągnie.
Gdy mnie aresztowano, w gazetach pojawiały się artykuły
nastawiające ludzi przeciwko mnie.
Ludzie krzyczeli: „Winny!”, „Powiesić go!”
i tym podobne.
Pan Stagg pozostał w centrum uwagi mediów
nawet po zwolnieniu.
Nie!
Wpajali ludziom,
że złapali właściwego człowieka, ale im się wymknął.
Musiałem z tym żyć.
Wielu uważało go za winnego,
ale nikt nigdy nie usłyszał o żadnych dowodach.
Przez lata tkwił w takim zawieszeniu.
Po 15 latach oskarżono innego mężczyznę.
To 41-letni Robert Napper.
Poprzedniego oskarżonego, Colina Stagga oczyszczono,
gdyż policjantka zastawiła na niego pułapkę.
Do wieku 29 lat nigdy nie miałem dziewczyny.
Kiedy dostałem list od Lizzie James,
poczułem się bardzo… szczęśliwy,
że kobieta się mną zainteresowała.
To oczywiste, że jest zupełnie niewinny i nie ma związku z tą sprawą.
Dziś przepraszam go
za błędy, jakie zostały popełnione na początku lat 90.
Miałem niską samoocenę, jeszcze zanim to się zaczęło.
Ta sprawa wycofała mnie jeszcze bardziej.
Wpadłem w paranoję.
Gdy przypadkiem spojrzałem na kobietę przechodzącą przez ulicę,
od razu myślałem: „Nie, odwróć wzrok”.,
bo ktoś mógł mnie obserwować
i pomyśleć, że ją prześladuję.
Myślałem, że tak już będzie wyglądało moje życie.
Muszę się z tym pogodzić i nikomu nie ufać.
16 GRUDNIA 2008 DWA DNI PRZED PROCESEM NAPPERA
Przed procesem
jeden z głównych śledczych poprosił mnie o spotkanie.
Powiedział, że muszę o czymś wiedzieć, zanim wejdę na salę sądową.
Spotkaliśmy się o 19:00 na komisariacie w Hendon.
Zaprowadził mnie na zaplecze.
Byliśmy tam tylko we dwóch. Pokazał mi teczkę z dokumentami.
POUFNE
To, co zobaczyłem w środku,
przedstawiało ogromny chaos i błędy,
jakie popełniono w śledztwie.
PRÓBA GWAŁTU
To było druzgocące.
Wróciłem myślami do dnia, gdy to się zaczęło.
Do tego telefonu,
pierwszej wiadomości o śmierci Rachel,
a także tego piekła, które przeszedł Alex.
Próbowaliśmy to zrozumieć
tygodniami, miesiącami i latami.
Wszystko eksplodowało.
Przeczytałem, że wszystkiemu można było zapobiec.
Latem 1989 roku
trzy lata przed morderstwem Rachel,
a także morderstwem Samanthy i Jazmine,
seryjny gwałciciel zaczął atakować kobiety,
niektóre przy dzieciach,
na szlaku Green Chain Walk,
który biegnie przez las i błonia w południowo-wschodnim Londynie.
Jest też niedaleko miejsca zabójstwa Bisset.
Badania DNA pozwoliły zidentyfikować jednego podejrzanego.
Dwie osoby po zobaczeniu plakatu skontaktowały się z policją
i powiedziały, że rysopis
przypomina niejakiego Roberta Nappera.
Dwaj detektywi prowadzący sprawę Green Chain Walk
udali się pod jego adres zamieszkania.
Był tam. Obaj z nim rozmawiali.
Poinformowali go, że został zidentyfikowany jako podejrzany.
Poprosili go, by przyszedł i dobrowolnie oddał krew do badań,
na co się zgodził.
Nie stawił się na komisariacie,
więc wrócili pod jego adres.
Spakował się i wyjechał.
Zniknął.
Następnie,
ze względu na to, że Napper był wyższy
od osoby z opisów ofiar gwałtów,
starszy oficer śledczy i jego zastępca podjęli decyzję
o wykluczeniu go jako podejrzanego w tym śledztwie.
Nie zrobiono nic.
Do dziś mnie to zdumiewa.
Gdyby Napper stawił się na policji,
tak jak obiecał, i gdyby pobrano próbkę krwi,
zostałby aresztowany za gwałty na Green Chain Walk.
Tak się nie stało.
Miało to katastrofalne skutki.
W dokumentacji było coś,
co jeszcze mocniej mnie zdruzgotało.
We wrześniu lub październiku 1989 roku, kilka lat przed śmiercią Rachel,
matka Roberta Nappera zadzwoniła na policję,
mówiąc, że przyznał się jej do gwałtu na błoniach Plumstead.
Ale policja tego nie sprawdziła.
To był kluczowy moment.
Gdyby policja zareagowała na telefon matki Nappera
i pobrała od niego próbkę krwi,
wszystkich kolejnych ataków mogłoby nie być.
W tym napaści, której świadkiem był Alex.
Śmierci Rachel można było zapobiec.
Śmierci Samanthy i Jazmine można było zapobiec.
Gdyby policja wykonała swoją pracę, siedziałby w więzieniu.
Oglądamy dziś
finał jednego z najgłośniejszych nierozwiązanych morderstw.
Dziś zabójca Nickell został uznany za winnego
zamordowania jej 16 lat temu na Błoniach Wimbledonu.
Nappera doprowadzono z celi
do centralnego sądu karnego.
Łysiejący mężczyzna na oczach rodziców Rachel Nickell,
przyznał się do zamordowania ich córki.
André, nagrywam cię…
Dzisiejsze przyznanie się do winy
zamyka jeden z najbardziej haniebnych rozdziałów w historii Scotland Yard.
Policja przyznaje, że mogła złapać Nappera i powstrzymać go przed zabijaniem.
Gdyby policja postąpiła inaczej,
Rachel Nickell oraz Samantha i Jazmine Bisset
nie straciłyby życia.
Można było i trzeba było zrobić więcej.
Gdyby zrobiono więcej, moglibyśmy zapobiec temu
i innym groźnym atakom Nappera.
Wychowaliśmy się na bajkach.
Ostrzegano nas, żeby nie wchodzić do lasu.
Ciemność, potwory, niebezpieczeństwo.
Ale to nie jest bajka.
Na tym świecie istnieje prawdziwe zło.
Byłem zmuszony pogodzić się z tym.
Najbardziej nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego to się stało.
Byłem wściekły na Boga,
że takie rzeczy dzieją się dobrym ludziom
bez żadnego wyjaśnienia.
Miałem misję,
a było nią przeprowadzenie syna Rachel przez tę sytuację
w najlepszy możliwy sposób.
Myślę, że trudności, które przechodzi się wspólnie,
albo niszczą całą relację,
albo sprawiają, że staje się ona silniejsza.
Musieliśmy jakoś zamknąć ten rozdział,
co ostatecznie wyszło nam na dobre.
W końcu uświadomiliśmy sobie,
że nie mamy innego wyboru, jak tylko pogodzić się z tym.
Moi rodzice wierzyli w nieskończoność duszy.
Mama zawsze będzie ze mną, gdziekolwiek bym nie poszedł.
Mój ojciec poświęcił dla mnie wszystko i dla tego, w co wierzył,
bez żadnych gwarancji, jak to się skończy.
Był na tyle odważny, by zrobić to, co uważał za słuszne.
Jestem mu za to dozgonnie wdzięczny.
Napisy: Agata Martelińska