1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.BZ

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.BZ

3
00:00:09,400 --> 00:00:10,280
พ่อฮะ

4
00:00:10,800 --> 00:00:11,680
ว่าไง

5
00:00:12,640 --> 00:00:14,240
อยู่ข้างบนเหรอฮะ

6
00:00:14,320 --> 00:00:15,320
อื้ม

7
00:00:20,200 --> 00:00:23,400
(16 มิถุนายน 1993)

8
00:00:23,480 --> 00:00:29,320
พ่อฮะ ช่วยวาดแม่ลงบนกระดาษแผ่นนี้ได้ไหม

9
00:00:30,800 --> 00:00:32,800
อเล็กซ์ มองพ่อนะ

10
00:00:32,880 --> 00:00:35,600
ตอนที่ลูกเห็นคนไม่ดี
เขาอยู่ข้างหน้าลูกแบบพ่อตอนนี้ไหม

11
00:00:35,680 --> 00:00:38,320
หรือว่าอยู่ฝั่งนี้ หรือว่าอยู่ฝั่งนั้น

12
00:00:38,400 --> 00:00:41,040
- อยู่ข้างหน้าผมฮะ
- อยู่ข้างหน้าลูกเหรอ

13
00:00:41,120 --> 00:00:43,280
- อืม
- แม่เห็นเขาไหม

14
00:00:44,760 --> 00:00:46,360
น่าจะไม่เห็น

15
00:00:46,440 --> 00:00:48,320
เหรอ ลูกเห็นเขาก่อนเหรอ

16
00:00:49,520 --> 00:00:51,440
ฮะ ผมเห็นก่อน

17
00:00:52,560 --> 00:00:54,440
เขาพกกระเป๋าไหม

18
00:00:55,240 --> 00:00:56,080
พกฮะ

19
00:00:56,160 --> 00:00:58,400
เขาได้เปิดกระเป๋าไหม หรือมันเปิดอยู่แล้ว

20
00:00:58,480 --> 00:00:59,400
เขาเปิดกระเป๋า

21
00:00:59,480 --> 00:01:00,800
แล้วเขาหยิบอะไรออกมา

22
00:01:00,880 --> 00:01:02,000
มีด

23
00:01:02,080 --> 00:01:03,240
แล้วเขาทำอะไรกับลูก

24
00:01:03,320 --> 00:01:05,200
- ผลักผมล้ม
- เขาผลักลูกล้มเหรอ

25
00:01:05,280 --> 00:01:06,240
ฮะ

26
00:01:06,320 --> 00:01:09,360
คนไม่ดีเอาไปแทงแม่

27
00:01:09,440 --> 00:01:10,760
เขาเอาอะไรไปแทงแม่

28
00:01:10,840 --> 00:01:12,880
มีดฮะ มีดของเขา

29
00:01:13,400 --> 00:01:14,480
ลูกเห็นเหรอ

30
00:01:15,280 --> 00:01:16,600
ฮะ ผมเห็นมีด

31
00:01:16,680 --> 00:01:18,120
เห็นตลอดเลยเหรอ

32
00:01:19,400 --> 00:01:21,840
ผมเห็น ใช่ฮะ เห็นหมด

33
00:01:25,080 --> 00:01:27,640
ลูกผมเห็นแม่ถูกฆาตกรรม

34
00:01:28,880 --> 00:01:32,560
แต่ตอนนั้นไม่มีใครรู้หรอกว่า
ต้องใช้เวลานานแค่ไหน

35
00:01:32,640 --> 00:01:34,560
กว่าจะหาตัวคนร้ายเจอ

36
00:01:34,640 --> 00:01:40,800
(คดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์)

37
00:01:51,640 --> 00:01:54,880
(หนึ่งปีก่อนหน้านี้)

38
00:01:56,440 --> 00:01:59,880
(เซาธ์ลอนดอน)

39
00:02:10,800 --> 00:02:13,680
นั่น… พ่อมีอะไร

40
00:02:13,760 --> 00:02:16,080
- มีกล้อง
- มีไว้ทำไม

41
00:02:16,600 --> 00:02:18,000
ไว้ถ่ายรูปลูกไง

42
00:02:19,560 --> 00:02:20,600
มากอดกัน

43
00:02:24,440 --> 00:02:26,400
เราไม่ค่อยชอบเนอะ อเล็กซ์

44
00:02:29,080 --> 00:02:31,920
เรเชลกับอเล็กซ์คือแพ็คคู่

45
00:02:32,560 --> 00:02:35,320
โลกของเรเชลในแต่ละวันจะหมุนรอบตัวเขา

46
00:02:37,400 --> 00:02:39,920
เรเชลเป็นคนไม่ชอบของหรูหราแวววาว

47
00:02:40,000 --> 00:02:42,480
เธอชอบความเรียบง่ายของชีวิต

48
00:02:42,560 --> 00:02:45,120
ชอบอยู่กับคนที่เธอแคร์

49
00:02:46,720 --> 00:02:51,520
เธอเป็นคนที่หาความสนุกได้จากสิ่งที่ธรรมดาที่สุด

50
00:02:52,640 --> 00:02:54,240
รอไม่ไหวแล้ว

51
00:02:56,040 --> 00:02:57,360
นอนเร็ว

52
00:02:57,440 --> 00:03:00,840
ลูบมอลลี่หน่อย นอนลงแล้วลูบมอลลี่ดีๆ

53
00:03:02,760 --> 00:03:06,800
ตอนนั้นผมเป็นพนักงานส่งของ
ทำงานอาทิตย์ละห้าวัน

54
00:03:07,320 --> 00:03:09,520
เดินทางไปทั่วประเทศ

55
00:03:12,320 --> 00:03:15,560
ผมเตรียมรถมอเตอร์ไซค์จะออกไปทำงาน

56
00:03:17,480 --> 00:03:20,960
เราบ๊ายบายกันไปแล้ว
แต่ทั้งสองคนก็ยังตามออกมาส่งผม

57
00:03:24,440 --> 00:03:28,600
พากันเดินลงบันไดมาโบกมือให้

58
00:03:30,080 --> 00:03:32,840
นั่นคือความทรงจำที่สลักอยู่ในใจผม
ภาพของพวกเขายิ้มแย้ม

59
00:03:32,920 --> 00:03:35,240
ยืนจับมือกันอยู่ที่บันได

60
00:03:35,320 --> 00:03:38,920
อเล็กซ์ในท่าทีผ่อนคลาย
ส่วนเรเชลก็ดูน่ารักมาก

61
00:03:41,240 --> 00:03:43,520
(15 กรกฎาคม 1992)

62
00:03:43,600 --> 00:03:47,360
พวกเขาไปทุ่งวิมเบิลดั้นกันเป็นกิจวัตร

63
00:03:49,400 --> 00:03:52,200
ที่นั่นขึ้นชื่อมาตลอดว่าปลอดภัย

64
00:03:52,840 --> 00:03:56,680
และอเล็กซ์ต้องปล่อยพลัง หมาเราก็ด้วย

65
00:03:56,760 --> 00:03:59,160
ไม่งั้นจะคึกเกินไป ทั้งคู่เลย

66
00:04:04,800 --> 00:04:06,680
วันนั้นบังเอิญผมต้องไปลอนดอน

67
00:04:07,440 --> 00:04:09,520
ถูกส่งไปแถวชานเมือง

68
00:04:16,320 --> 00:04:18,120
ยุคนั้นไม่มีมือถือ

69
00:04:18,200 --> 00:04:22,680
ผมเลยใช้วิธีโทรไปเช็คกับที่บ้านวันละสองครั้ง

70
00:04:26,640 --> 00:04:28,520
ช่วงสายของวันนั้น ผมพักจากงาน

71
00:04:28,600 --> 00:04:30,640
เจอตู้โทรศัพท์ที่ใช้งานได้

72
00:04:31,520 --> 00:04:32,800
โทรเข้าเบอร์บ้าน

73
00:04:42,720 --> 00:04:44,480
มีเสียงผู้ชายรับโทรศัพท์

74
00:04:45,120 --> 00:04:47,080
เลือดในตัวผมเย็นเฉียบ

75
00:04:47,800 --> 00:04:50,840
ผมรู้ทันทีว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแล้ว

76
00:04:53,680 --> 00:04:55,400
เขาพูดว่า "ผมเป็นตำรวจ"

77
00:04:55,920 --> 00:04:57,360
ผมถามไปว่า "เรเชลล่ะ"

78
00:04:58,040 --> 00:05:00,000
เขาตอบว่า "เกิดอุบัติเหตุขึ้น"

79
00:05:00,600 --> 00:05:03,080
ผมถาม "เธอตายแล้วเหรอ"
เขาก็ "ผมตอบคุณไม่ได้"

80
00:05:03,600 --> 00:05:04,680
ผมก็ "นั่นแหละคำตอบ"

81
00:05:11,440 --> 00:05:13,600
แล้วผมก็ถามว่า "อเล็กซ์ล่ะ"

82
00:05:15,640 --> 00:05:18,160
เขาบอกว่า "อเล็กซ์ปลอดภัย
ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล"

83
00:05:20,600 --> 00:05:23,600
เขาบอกว่า
"อย่าไปไหนนะ เราจะส่งรถตำรวจไปรับ"

84
00:05:23,680 --> 00:05:26,960
ทันทีที่วางหูโทรศัพท์ ผมก็ทรุดลงไปร้องไห้กับพื้น

85
00:05:30,160 --> 00:05:32,760
อังเดร โดนเข้าที่ท้องเต็มๆ เลย

86
00:05:32,840 --> 00:05:33,960
กดหยุดไว้ก่อน

87
00:05:34,680 --> 00:05:36,680
นี่ ผมไม่…

88
00:05:38,360 --> 00:05:41,200
ไม่รู้ว่าพ่อพูดอะไร

89
00:05:41,280 --> 00:05:42,440
อันนั้นดีนะ

90
00:05:42,960 --> 00:05:44,120
- ชอบแบบนั้นเหรอ
- ใช่

91
00:05:45,280 --> 00:05:49,720
ความเป็นจริงที่ผมเคยเชื่อมั่นพังลงไปในพริบตา

92
00:05:50,240 --> 00:05:51,240
ผมอยู่ในสภาพที่

93
00:05:51,320 --> 00:05:54,960
เรียกกว่าใกล้จะเสียสติก็ได้

94
00:05:58,960 --> 00:06:04,720
(11:20 น.)

95
00:06:07,080 --> 00:06:09,080
วันที่ 15 กรกฎาคม 1992

96
00:06:09,160 --> 00:06:14,320
ผมได้รับแจ้งว่า
มีคนพาหมาไปเดินเล่นแล้วพบร่างมนุษย์

97
00:06:17,960 --> 00:06:23,360
เรามีหน้าที่ต้องรับมือ
กับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้วด้วยอาชีพ

98
00:06:24,800 --> 00:06:28,560
ไม่ว่าจะเห็นอะไรเกิดกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
ก็ต้องแยกอารมณ์ออกไปให้ได้

99
00:06:30,240 --> 00:06:32,040
ผมเดินผ่านสนามหญ้า

100
00:06:32,120 --> 00:06:37,560
แล้วก็เลี้ยวขวาเข้าไปในบึงเล็กๆ

101
00:06:39,480 --> 00:06:42,160
สถานที่เกิดเหตุสภาพเลวร้ายมาก

102
00:06:43,320 --> 00:06:45,560
ดูเหมือนเป็นการลงมือแบบคลุ้มคลั่ง

103
00:06:47,440 --> 00:06:50,640
เหยื่อถูกทำร้าย ถูกลาก

104
00:06:51,880 --> 00:06:56,400
ถูกแทง 49 แผลเข้าที่คอ หน้าอกและรอบๆ

105
00:06:57,400 --> 00:07:01,000
ศพนอนในท่าที่มือหงายบังหน้าอยู่

106
00:07:01,080 --> 00:07:03,480
เหมือนว่ายังพยายามป้องกันตัวเอง

107
00:07:04,880 --> 00:07:06,560
เลวร้ายมาก

108
00:07:09,120 --> 00:07:13,320
เจ้าหน้าที่สืบสวนบอกผมว่า
เรเชลถูกทำร้ายจากด้านหลัง

109
00:07:13,400 --> 00:07:18,120
ถูกแทงหลายแผล ถูกล่วงละเมิด

110
00:07:22,600 --> 00:07:25,520
อเล็กซ์ถูกพบในลักษณะที่กอดร่างแม่เอาไว้

111
00:07:26,640 --> 00:07:29,640
เจ้าหน้าที่ต้องแงะตัวเขาออกมา

112
00:07:29,720 --> 00:07:31,280
เพื่อช่วยเหลือเขา

113
00:07:36,680 --> 00:07:39,360
อเล็กซ์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

114
00:07:40,720 --> 00:07:41,880
พอผมไปถึงที่นั่น

115
00:07:41,960 --> 00:07:44,960
เจ้าหน้าที่บอกว่าอยากให้ผมคุยกับนักจิตวิทยาก่อน

116
00:07:45,040 --> 00:07:47,200
แล้วค่อยเจออเล็กซ์

117
00:07:51,040 --> 00:07:53,800
นักจิตวิทยาบอกว่า
เด็กๆ มีความยืนหยุ่นทางจิตใจสูงมาก

118
00:07:54,720 --> 00:07:56,960
สามารถผ่านเรื่องเลวร้ายที่สุดไปได้

119
00:07:59,800 --> 00:08:01,200
เขาบอกว่าเด็กจำเป็นต้องรู้

120
00:08:01,280 --> 00:08:04,800
ว่าเรื่องนี้จะอยู่ไปถาวร
ว่าคนคนนี้จะไม่กลับมาแล้ว

121
00:08:10,120 --> 00:08:15,040
พยาบาลอุ้มอเล็กซ์ออกมา
ท่าทางเขาดูสงบอย่างเหลือเชื่อ

122
00:08:16,280 --> 00:08:19,480
ใต้ตามีแผลบาด ที่แก้มมีรอยฟกช้ำ

123
00:08:19,560 --> 00:08:23,920
และแววตาดูเครียดมาก

124
00:08:24,000 --> 00:08:26,600
เหมือนแววตาคนแก่ แต่ตัวเป็นเด็ก

125
00:08:28,720 --> 00:08:33,120
ผมอุ้มเขาขึ้น แล้วก็ทวนคำพูดของนักจิตวิทยา

126
00:08:33,200 --> 00:08:34,360
เกิดอุบัติเหตุขึ้น

127
00:08:34,440 --> 00:08:37,080
แม่ตายแล้ว แม่จะไม่กลับมาหาเรา

128
00:08:37,160 --> 00:08:40,240
เขาจ้องผมท่าเดียว ไม่ได้ถามอะไร

129
00:08:40,320 --> 00:08:43,760
แต่สีหน้าบอกชัดเจนว่า "ผมรู้แล้ว"

130
00:08:43,840 --> 00:08:48,840
แบบว่า "พ่อไม่ต้องอธิบายเรื่องนั้นกับผมก็ได้"

131
00:08:50,760 --> 00:08:53,200
อเล็กซ์ หันมาโบกมือให้แม่หน่อย

132
00:08:54,360 --> 00:08:55,480
โบกมือหน่อย

133
00:09:00,160 --> 00:09:03,520
เขาไม่ได้ถามอีกเลยว่าแม่อยู่ไหน
ครั้งเดียวก็ไม่เคย

134
00:09:11,560 --> 00:09:13,160
ตำรวจปิดล้อมทุ่งวิมเบิลดั้นทันที

135
00:09:13,240 --> 00:09:17,280
หลังจากมีคนเดินผ่านมาพบร่างหญิงสาว
ในสภาพเปลือยกายครึ่งตัว

136
00:09:17,360 --> 00:09:20,160
ตำรวจบอกว่าเป็นเหตุฆาตกรรม
และคนร้ายลงมืออย่างคลุ้มคลั่ง

137
00:09:20,240 --> 00:09:23,080
โดยลูกชายวัยสองขวบของเธอ
เป็นผู้เห็นเหตุการณ์

138
00:09:25,000 --> 00:09:26,760
บรรณาธิการข่าวโทรมาบอกว่า

139
00:09:26,840 --> 00:09:28,160
"เพิ่งได้ข้อมูลมาจากสายข่าว

140
00:09:28,240 --> 00:09:31,920
เกิดเหตุแทงกันจนเสียชีวิตที่ทุ่งวิมเบิลดั้น"

141
00:09:32,000 --> 00:09:33,960
"คุณต้องพาทีมไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"

142
00:09:36,160 --> 00:09:39,360
วิมเบิลดั้นเป็นย่านที่มั่งคั่งมาก

143
00:09:39,440 --> 00:09:41,200
มีบ้านสวยๆ เรียงราย

144
00:09:41,280 --> 00:09:47,400
ทุ่งวิมเบิลดั้นเป็นพื้นที่สวนสาธารณะ
กว้างราว 2,700 ไร่

145
00:09:47,480 --> 00:09:51,320
อยู่ติดกับใจกลางกรุงลอนดอนเลย

146
00:09:54,200 --> 00:09:56,200
การฆาตกรรมเกิดขึ้นตอนกลางวันแสกๆ

147
00:09:56,280 --> 00:09:59,960
และตำรวจบอกว่าฆาตกรน่าจะเปื้อนเลือดเต็มตัว

148
00:10:00,040 --> 00:10:02,520
อีฟ ริชชิ่งส์ จากสกายนิวส์

149
00:10:03,280 --> 00:10:07,680
เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจในที่เกิดเหตุ
อยู่ในอาการสะเทือนใจ

150
00:10:09,440 --> 00:10:13,520
มีคนเดินผ่านมาเจอเธอเปลือยครึ่งตัว

151
00:10:14,040 --> 00:10:17,920
และมีเด็กชายตัวเล็กๆ กอดร่างไว้แน่น

152
00:10:18,000 --> 00:10:19,160
ผู้กำกับบาสเซตต์

153
00:10:19,240 --> 00:10:22,840
ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการสืบสวน

154
00:10:22,920 --> 00:10:25,680
เป็นคนออกมาให้คำชี้แจงครั้งแรก

155
00:10:25,760 --> 00:10:29,920
เด็กชายคนนั้นเนื้อตัวเปื้อนไปด้วยโคลนและเลือด

156
00:10:30,000 --> 00:10:32,480
น่าจะเป็นเลือดของแม่

157
00:10:32,560 --> 00:10:35,280
ในช่วงการสืบสวนตอนนั้น
ผมเป็นสารวัตรสืบสวน

158
00:10:35,360 --> 00:10:37,520
เป็นมือขวาของจอห์น บาสเซตต์

159
00:10:38,840 --> 00:10:41,120
ตอนที่เราไปถึงที่เกิดเหตุ

160
00:10:42,880 --> 00:10:46,600
ผมดูแล้วรู้เลยว่าเธอน่าจะเจ็บปวดแสนสาหัส

161
00:10:46,680 --> 00:10:47,800
ในตอนที่ถูกเล่นงาน

162
00:10:48,960 --> 00:10:53,120
พอตรวจดูร่างอย่างใกล้ชิด
ก็พบว่าร่างนั้นอยู่ในท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติ

163
00:10:54,560 --> 00:10:56,800
เสื้อผ้าถูกฉีกกระชาก

164
00:10:57,800 --> 00:11:00,880
ทั้งภายในและภายนอกร่างมีความชื้น

165
00:11:01,680 --> 00:11:05,800
บ่งชี้ว่าน่าจะมีการล่วงละเมิดทางเพศด้วย

166
00:11:06,880 --> 00:11:10,440
คนที่ก่ออาชญากรรมแบบนี้ได้ลงคอยังลอยนวลอยู่

167
00:11:10,520 --> 00:11:11,400
แค่คิดก็หนาวแล้ว

168
00:11:12,560 --> 00:11:15,040
แน่นอน ถ้ามีใครสักคนทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ

169
00:11:15,120 --> 00:11:17,400
ก็มีโอกาสที่เขาจะทำอีก

170
00:11:17,480 --> 00:11:22,240
เราเลยรู้สึกกดดันว่าต้องจับชายคนนี้ให้ได้
ก่อนที่เขาจะก่อเหตุอีก

171
00:11:26,040 --> 00:11:30,200
ทีมตำรวจใช้เวลาวันที่สอง
ปูพรมค้นพื้นที่กว่าสองพันไร่ที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

172
00:11:30,280 --> 00:11:32,400
เพื่อหาเบาะแสการฆาตกรรมอันเหี้ยมโหด

173
00:11:33,600 --> 00:11:35,320
จากขนาดพื้นที่ของทุ่งวิมเบิลดั้น

174
00:11:35,400 --> 00:11:38,840
ผมรู้ทันทีเลยว่างานนี้หินแน่นอน

175
00:11:40,080 --> 00:11:42,800
ปกติแล้วเวลาเกิดเหตุฆาตกรรม

176
00:11:42,880 --> 00:11:45,000
จะใช้เจ้าหน้าที่ประมาณสิบหรือสิบห้าคน

177
00:11:45,080 --> 00:11:47,280
แต่คดีนี้ เราน่าจะใช้สัก 40 คนได้

178
00:11:48,000 --> 00:11:51,720
และเราก็รู้กันแต่แรกเลยว่างานนี้งานช้าง

179
00:11:53,240 --> 00:11:56,560
แม่ลูกหนึ่งที่ถูกฆาตกรรม
มีชื่อตามเอกสารว่าเรเชล นิกเคลล์

180
00:11:58,440 --> 00:12:02,400
วันนี้สามีและลูกได้ไปยืนยันศพแล้ว

181
00:12:04,160 --> 00:12:07,640
พอได้เห็นรูปของเรเชล นิกเคลล์

182
00:12:07,720 --> 00:12:10,560
ได้เห็นว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง

183
00:12:11,280 --> 00:12:14,720
เธอเป็นคนที่เปล่งประกายความมีชีวิตชีวา

184
00:12:16,240 --> 00:12:21,360
ถ้าได้เห็นเธอ คุณจะนึกภาพตัวเองออก

185
00:12:23,200 --> 00:12:25,800
นึกออกว่าตอนอายุ 23 เป็นยังไง

186
00:12:25,880 --> 00:12:29,240
นึกออกว่าชีวิตพ่อแม่มือใหม่เป็นยังไง

187
00:12:31,720 --> 00:12:35,480
เรามองเห็นเรื่องราวความรัก
จากภาพที่เผยแพร่ออกมา

188
00:12:39,000 --> 00:12:40,760
เราจูนกันติดทันที

189
00:12:40,840 --> 00:12:43,640
ผมไม่เคยเจออะไรแบบนั้นที่ไหน

190
00:12:43,720 --> 00:12:45,280
และหลังจากนั้นก็ไม่เคยเจออีก

191
00:12:46,760 --> 00:12:50,440
เราตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋
รู้สึกว่าเราผูกพันกันทั้งใจ

192
00:12:50,520 --> 00:12:55,800
หลายคนฝันอยากเจอใครสักคนแบบนั้น

193
00:12:55,880 --> 00:12:59,480
ได้ตกหลุมรักหัวปักหัวปำ
รู้สึกว่าแค่มีเขา ชีวิตก็ไม่ขาดเหลืออะไร

194
00:12:59,560 --> 00:13:02,000
เราทั้งคู่โชคดีที่รู้สึกแบบนั้น

195
00:13:05,120 --> 00:13:08,200
ตอนที่เรเชลท้อง เราช็อกไปเลย

196
00:13:08,800 --> 00:13:12,600
ผมอายุ 25 ส่วนเรเชล 19

197
00:13:13,680 --> 00:13:17,960
เธอกำลังมุ่งมั่นกับเส้นทางชีวิตว่าจะเรียนให้จบ

198
00:13:18,040 --> 00:13:19,760
ได้มีอาชีพ ได้มีงานดีๆ

199
00:13:20,600 --> 00:13:23,960
แต่ตอนที่เรเชลเห็นว่าผมตั้งใจมาก

200
00:13:24,560 --> 00:13:26,600
เธอก็รู้เลยว่าเราจะเป็นพ่อกับแม่ได้

201
00:13:27,960 --> 00:13:29,440
แล้วเราก็เดินหน้า

202
00:13:32,440 --> 00:13:35,800
ตอนที่ได้อุ้มลูกเป็นครั้งแรก

203
00:13:35,880 --> 00:13:37,640
ได้เห็นลูกหายใจ

204
00:13:38,160 --> 00:13:39,880
มันคือสิ่งมหัศจรรย์

205
00:13:40,680 --> 00:13:42,000
มันคือความมหัศจรรย์ล้วนๆ

206
00:13:42,080 --> 00:13:45,440
ถ้าคุณได้เห็นเด็กคลอด
ยังไงก็ต้องเชื่อว่าเวทมนตร์มีจริง

207
00:13:50,120 --> 00:13:52,320
เรเชลมีสัญชาตญาณความเป็นแม่ในตัว

208
00:13:53,000 --> 00:13:55,320
เธอเป็นสุดยอดคุณแม่

209
00:13:57,360 --> 00:13:59,720
สองแม่ลูกรักกันมาก

210
00:13:59,800 --> 00:14:02,680
ต่างก็เติมเต็มกันและกัน

211
00:14:07,640 --> 00:14:09,200
ผมว่าคงเป็นปฏิกิริยาตามปกติของคน

212
00:14:09,280 --> 00:14:12,400
ที่อยากให้ตัวเองรับเคราะห์แทนพวกเขา

213
00:14:21,160 --> 00:14:23,400
ตำรวจแนะนำให้เรากลับไปที่แฟลต

214
00:14:23,480 --> 00:14:25,000
เก็บข้าวของที่ต้องใช้มา

215
00:14:27,400 --> 00:14:31,040
ผมหยิบของหลายๆ อย่างที่อเล็กซ์ชอบใส่กระเป๋า

216
00:14:32,440 --> 00:14:35,920
ตุ๊กตาหมีตัวโปรด
กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืด ชุดนอน

217
00:14:36,000 --> 00:14:41,960
และหนังแกะที่อเล็กซ์นอนกับแม่
ตั้งแต่คืนแรกที่อเล็กซ์เกิดมา

218
00:14:43,400 --> 00:14:47,520
เราไม่ได้กลับไปอยู่ที่แฟลตนั้นอีก
เพราะรู้สึกเหมือนเราถูกรุกล้ำพื้นที่ไปแล้ว

219
00:14:50,800 --> 00:14:52,280
เรเชล นิกเคลล์

220
00:14:52,360 --> 00:14:54,360
คุณแม่วัยสาวที่ถูกฆาตกรรมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

221
00:14:54,440 --> 00:14:55,760
ที่เซาธ์ลอนดอนเมื่อวานนี้

222
00:14:55,840 --> 00:14:57,960
แฟนของเธอได้ออกมาขอให้ช่วยตามหาฆาตกร

223
00:15:01,320 --> 00:15:04,240
ตอนที่เดินเข้าประตูห้องไป ผมไม่พร้อมนะ

224
00:15:04,320 --> 00:15:07,000
มีนักข่าวมากันเป็นร้อย

225
00:15:07,080 --> 00:15:10,800
มีกล้อง มีเลนส์ซูม

226
00:15:10,880 --> 00:15:15,840
กล้องทีวีจ่อมาทางผม
ทำให้รู้สึกเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูเป็นกองทัพ

227
00:15:16,640 --> 00:15:21,320
ทุกคนอยากเห็นว่าแฟนของเรเชลเป็นยังไง

228
00:15:22,040 --> 00:15:23,960
ต้องมีใครรู้หรือเห็นอะไรบ้างแน่นอน

229
00:15:25,080 --> 00:15:27,520
เพราะการก่อเหตุรุนแรงขนาดนั้น

230
00:15:28,520 --> 00:15:31,160
เป็นไปไม่ได้ที่คนร้ายจะเดินไปไหนมาไหน
โดยไม่เป็นที่สังเกต

231
00:15:32,000 --> 00:15:34,680
และผมขอพูดกับใครก็ตามที่รู้จักคนคนนั้น

232
00:15:34,760 --> 00:15:36,560
ไม่ว่าคุณจะรู้สึกยังไงกับเขา

233
00:15:37,160 --> 00:15:40,400
ก็ได้โปรดออกมาพูดเถอะ
ก่อนที่เขาจะทำลายชีวิตคนอื่นอีก

234
00:15:40,480 --> 00:15:45,200
แต่สิ่งที่ทุกคนอยากรู้จริงๆ คือ
เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของเรเชล

235
00:15:45,280 --> 00:15:46,760
เป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก

236
00:15:47,520 --> 00:15:49,120
เขายังไม่พูดอะไรเลย

237
00:15:50,440 --> 00:15:54,440
ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง
แต่ก็… ถือว่าไม่แย่เกินไปนัก

238
00:15:54,520 --> 00:15:56,240
เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ขอบคุณพระเจ้า

239
00:15:56,320 --> 00:15:59,600
และความโชคดีที่สุดคือเจ้าหน้าที่บอกผมว่า

240
00:15:59,680 --> 00:16:01,920
เขายังเด็กมาก ไม่น่าจะจำอะไรได้เยอะนัก

241
00:16:04,800 --> 00:16:10,680
เรากลับไปที่ทุ่ง
เพื่อวางกุหลาบให้เรเชลและบอกลา

242
00:16:10,760 --> 00:16:14,120
และรูปเราก็ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์

243
00:16:15,000 --> 00:16:18,960
ภาพที่ผมอุ้มอเล็กซ์เอาไว้ถูกตีพิมพ์เป็นภาพสี

244
00:16:19,040 --> 00:16:20,720
เห็นหน้าชัดเจน

245
00:16:21,480 --> 00:16:24,400
นักข่าวเปิดเผยหน้าตา
ของพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเหตุฆาตกรรม

246
00:16:24,920 --> 00:16:28,120
แถมมีความเป็นไปได้ว่าคนบ้าคนนั้นอาจกลับมา

247
00:16:28,200 --> 00:16:30,880
เพื่อกำจัดพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเขาก่อเหตุ

248
00:16:30,960 --> 00:16:33,240
ผมรู้เลยว่าถ้าก่อนหน้านี้เราไม่มีอันตราย

249
00:16:33,320 --> 00:16:35,760
ตอนนี้แหละอันตรายร้ายแรงแน่ๆ

250
00:16:35,840 --> 00:16:38,120
มีรายงานว่าอเล็กซ์วัยสองขวบ
รับมือกับเหตุการณ์ได้

251
00:16:38,200 --> 00:16:40,880
แต่ตกอยู่ในภาวะช็อกอย่างรุนแรง
จากสิ่งที่เผชิญมา

252
00:16:40,960 --> 00:16:44,520
ฉันว่าเด็กสองขวบน่าจะยังไม่เข้าใจความตาย

253
00:16:45,040 --> 00:16:47,080
ความบอบช้ำครั้งนี้จะอยู่กับเขานานแค่ไหน

254
00:16:47,160 --> 00:16:48,680
อาจอยู่ไปตลอดชีวิตเลยก็ได้

255
00:16:50,360 --> 00:16:54,480
ฝนตกลงมา พัดเจ้าแมงมุมปลิวไป

256
00:16:54,560 --> 00:16:58,000
เราใช้บ้านของแม่ผมเป็นที่หลบภัย

257
00:16:58,880 --> 00:17:01,840
อเล็กซ์ฝันร้าย ฝันร้ายน่ากลัว

258
00:17:01,920 --> 00:17:05,400
เขาอาจนอนหลับอย่างเป็นสุขตลอดคืน
แต่ในชั่วโมงสุดท้าย

259
00:17:05,480 --> 00:17:08,840
เขาจะ… เขาจะไม่สงบ

260
00:17:13,280 --> 00:17:16,560
ผมเลยจำเป็นต้อง
กล้ำกลืนความรู้สึกของตัวเองไว้

261
00:17:16,640 --> 00:17:20,160
กดมันไว้ ค่อยสะสางมันทีหลัง เอาไว้ก่อน

262
00:17:22,160 --> 00:17:23,640
ไม่ว่าจะยังไง

263
00:17:23,720 --> 00:17:27,560
ไม่ว่าผมจะเจอ
สถานการณ์เลวร้ายแค่ไหนในตอนนั้น

264
00:17:27,640 --> 00:17:29,480
ความต้องการของลูกต้องมาก่อน

265
00:17:33,240 --> 00:17:37,040
ตำรวจระดมกำลังเจ้าหน้าที่สืบสวน 54 นาย
เพื่อตามล่าตัวฆาตกร

266
00:17:37,120 --> 00:17:38,880
แล้วชื่ออะไรคะ

267
00:17:38,960 --> 00:17:41,920
นี่คือหนึ่งห้องจากสามห้องปฏิบัติการคดีพิเศษ

268
00:17:42,000 --> 00:17:45,120
จนถึงตอนนี้ มีสายจากประชาชน
โทรเข้ามาแล้วกว่าพันห้าร้อยสาย

269
00:17:45,200 --> 00:17:47,960
ทุกสายต้องถูกตรวจสอบ
และดำเนินการอย่างรอบคอบ

270
00:17:48,600 --> 00:17:52,640
คดีนี้เป็นคดีที่รวบรวมหลักฐานได้ยากมาก

271
00:17:54,240 --> 00:17:55,480
ครับ ห้องปฏิบัติการพิเศษครับ

272
00:17:55,560 --> 00:17:59,400
เราต้องจัดการกับความโกลาหลทั้งหมดทั้งมวล
เพื่อรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุด

273
00:17:59,480 --> 00:18:01,080
โทรศัพท์ดังไม่หยุด

274
00:18:02,760 --> 00:18:04,920
คุณต้องเคยเห็นรูปของเรเชลแน่ๆ

275
00:18:05,000 --> 00:18:06,160
- เคย
- ใช่ไหม

276
00:18:06,240 --> 00:18:08,160
- เคยเห็นเธอมาที่นี่ไหม
- ไม่เคย

277
00:18:08,240 --> 00:18:11,200
เราไปเก็บปากคำที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

278
00:18:11,280 --> 00:18:13,560
ต้องมีใครเห็นคนร้ายบ้างสิ

279
00:18:13,640 --> 00:18:16,880
ตอนที่คนร้ายไปที่จุดเกิดเหตุ
หรือออกจากจุดเกิดเหตุ

280
00:18:18,360 --> 00:18:20,840
แรงกดดันในการตามหาพยานพุ่งสูง

281
00:18:20,920 --> 00:18:24,800
นั่นทีมสืบคดีเรเชล นิกเคลล์ที่วิมเบิลดั้น
พวกเขาสอบถามคุณรึยัง

282
00:18:24,880 --> 00:18:26,800
เราพยายามตอบกลับให้เร็วที่สุด

283
00:18:26,880 --> 00:18:30,080
ส่วนที่ตอบช้าก็มี ผมไม่ปฏิเสธ

284
00:18:30,160 --> 00:18:32,360
แต่เราจะตอบทุกคนแน่นอน

285
00:18:33,040 --> 00:18:36,280
หน้าที่นี้ตกอยู่ที่ผม
กับเจ้าหน้าที่ที่ทำงานตามคำสั่งผม

286
00:18:36,360 --> 00:18:37,520
เราจะจับเขาให้ได้

287
00:18:38,760 --> 00:18:41,040
มีการเก็บตัวอย่างจากที่เกิดเหตุ

288
00:18:41,560 --> 00:18:44,960
และส่งไปให้ห้องแล็บวิเคราะห์ดีเอ็นเอ

289
00:18:45,040 --> 00:18:46,760
และผมก็เจอแต่ทางตัน

290
00:18:47,800 --> 00:18:50,480
นักชีววิทยาบอกว่า "ไม่เจออะไร"

291
00:18:51,000 --> 00:18:54,480
ส่วนผมก็
"ไม่เจออะไรได้ไง แล้วดีเอ็นเอเธอล่ะ"

292
00:18:54,560 --> 00:18:56,360
"ไม่ ไม่เจออะไรเลย"

293
00:18:56,440 --> 00:18:59,640
ผมไม่เคยเจออะไรแบบนั้นมาก่อน
แปลกๆ อยู่เหมือนกัน

294
00:19:00,160 --> 00:19:02,080
ทีมวิทยาศาสตร์ก็พูดว่า

295
00:19:02,160 --> 00:19:04,960
"เดี๋ยวเราจะตรวจสอบอีกทีด้วยวิธีอื่น"

296
00:19:05,520 --> 00:19:07,160
แต่ก็ยังไม่เจออะไร

297
00:19:07,760 --> 00:19:13,480
รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาเลย
เพราะเราต้องตามคนร้ายให้เจอโดยเร็วที่สุด

298
00:19:13,560 --> 00:19:15,760
แล้วนี่ผ่านมาสองสามอาทิตย์แล้ว

299
00:19:15,840 --> 00:19:20,120
เรายังไม่คืบหน้าจากวันเกิดเหตุเลย

300
00:19:21,480 --> 00:19:24,520
มีแค่ที่เกิดเหตุ ไม่มีคนเห็นเหตุการณ์

301
00:19:25,040 --> 00:19:26,800
ไม่มีหลักฐานทางนิติเวช

302
00:19:26,880 --> 00:19:31,360
แค่นั้นเลย แล้วเราจะไปทางไหนต่อ

303
00:19:34,960 --> 00:19:37,360
สถานการณ์เข้าขั้นหลังชนฝา

304
00:19:37,440 --> 00:19:41,840
ตำรวจเลยอยากขอคุยกับอเล็กซ์
ว่าเขาเห็นอะไรวันนั้น

305
00:19:44,520 --> 00:19:45,800
สิ่งที่เรากังวลที่สุด

306
00:19:45,880 --> 00:19:48,240
คือการตามหาคนร้ายให้เจอ แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น

307
00:19:48,320 --> 00:19:51,520
คือเราต้องป้องกัน
ไม่ให้ใครต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก ถ้าเราทำได้

308
00:19:51,600 --> 00:19:55,440
เราต้องระวังให้มากในการคุยกับอเล็กซ์ที่ยังเด็ก

309
00:19:55,520 --> 00:20:00,280
เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือบาดแผลทางใจ

310
00:20:01,560 --> 00:20:05,000
ดังนั้นเราเลยขอคำแนะนำว่าต้องคุยยังไง

311
00:20:07,400 --> 00:20:08,360
เป็นไงบ้าง

312
00:20:10,200 --> 00:20:12,720
และคำแนะนำที่ได้รับมาคือเราต้องคุยกับเขา

313
00:20:12,800 --> 00:20:14,760
โดยให้นักจิตวิทยาเด็กพูดแทน

314
00:20:16,400 --> 00:20:18,800
เอาหนังสือไดโนเสาร์ให้จีนดูหน่อยสิ

315
00:20:20,040 --> 00:20:21,800
พ่อชอบเทอโรแดคทิล

316
00:20:22,440 --> 00:20:23,280
ใช่

317
00:20:23,880 --> 00:20:27,720
ฉันเป็นนักจิตวิทยาเด็กและเด็กวัยรุ่น

318
00:20:29,600 --> 00:20:32,280
และเราเองก็ไม่เคยเจอเคสแบบนี้

319
00:20:32,360 --> 00:20:35,320
นี่เป็นเคสเดียวที่ฉันได้เกี่ยวข้องโดยตรง

320
00:20:35,400 --> 00:20:39,520
ที่เด็กเป็นพยานเพียงคนเดียว
ในคดีอาชญากรรมรุนแรง

321
00:20:39,600 --> 00:20:42,080
นี่ไง หนังสือไดโนเสาร์ของผม

322
00:20:42,160 --> 00:20:44,520
พ่อชอบเจ้าพวกนี้ พวกที่บินได้

323
00:20:44,600 --> 00:20:46,120
แต่ผมชอบทุกตัวเลย

324
00:20:46,200 --> 00:20:47,520
ชอบทุกตัวเลยเหรอ

325
00:20:47,600 --> 00:20:49,840
ฉันเสนอไปว่าคุยที่บ้านฉันก็ได้

326
00:20:49,920 --> 00:20:53,840
ในการพูดคุยครั้งแรก มีตำรวจคนนึง

327
00:20:53,920 --> 00:20:57,800
มีอังเดร ตัวฉัน กับเด็ก

328
00:20:58,320 --> 00:21:01,480
ตำรวจตั้งความหวังไว้สูงมาก

329
00:21:01,560 --> 00:21:05,600
ว่าเด็กคนนี้ ต่อให้จะอายุแค่นี้
ก็จะให้ข้อมูลเพิ่มเติมได้

330
00:21:05,680 --> 00:21:09,360
ฉันไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน
ว่างานที่เข้มข้นขนาดนี้

331
00:21:09,440 --> 00:21:11,400
จะมีผลกับเด็กเล็กยังไง

332
00:21:11,480 --> 00:21:15,480
แต่สมองส่วนที่ใช้เหตุผล
ก็เห็นด้วยเต็มที่ว่างานนี้สำคัญ

333
00:21:15,560 --> 00:21:19,160
เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครถูกฆ่าอีก
ก็เลยกลายเป็นว่ากลืนไม่เข้า คายไม่ออก

334
00:21:19,240 --> 00:21:21,320
เป็นการตัดสินใจที่ยากมาก

335
00:21:21,400 --> 00:21:23,960
ผมเลยพยายามลับประสาทให้ไวที่สุด

336
00:21:24,040 --> 00:21:26,760
ถ้ารู้สึกว่าโดนล้ำเส้น ก็ต้องหยุดทันที

337
00:21:27,280 --> 00:21:29,680
เมื่อวานมีเรื่องน่ากลัวใช่ไหมจ๊ะ

338
00:21:30,760 --> 00:21:32,120
เรื่องเป็นยังไงเหรอ

339
00:21:32,720 --> 00:21:36,960
เจ้าตัวโตตัวนั้นคือไดโนเสาร์ฮะ

340
00:21:37,040 --> 00:21:39,080
มีไดโนเสาร์ตัวโตอยู่ที่พื้นดิน

341
00:21:39,160 --> 00:21:41,480
แล้วก็ตัวเล็กสามตัวกำลังกินใช่ไหม

342
00:21:41,560 --> 00:21:44,000
- ฮะ
- เลือดเปื้อนเต็มตัวเลยใช่ไหม

343
00:21:44,080 --> 00:21:47,040
เลือดเปื้อนเต็มตัวเหรอ แบบนั้นก็แย่สิ

344
00:21:50,080 --> 00:21:51,880
พวกมันไม่เห็นหรอก

345
00:21:51,960 --> 00:21:53,960
มีการตัดสินใจว่าทางที่ดีที่สุด

346
00:21:54,040 --> 00:21:56,120
คือให้ผมเป็นคนถามแทนเธอ

347
00:21:56,200 --> 00:21:58,720
เพื่อให้อเล็กซ์ตอบอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

348
00:21:59,480 --> 00:22:02,440
อเล็กซ์ตัวเปื้อนเลือดใช่ไหม
หนูมีเลือดเปื้อนตัวใช่ไหมจ๊ะ

349
00:22:03,000 --> 00:22:05,760
เสื้อผ้าหนูก็เปื้อนเลือดไปหมดเลยใช่ไหม

350
00:22:05,840 --> 00:22:08,600
- ฮะ
- ตอนที่อยู่กับแม่วันนั้นน่ะ

351
00:22:13,520 --> 00:22:17,840
หลักๆ แล้วฉันพยายามโฟกัสที่อเล็กซ์
คอยสังเกตเขา

352
00:22:20,480 --> 00:22:22,640
ในวัยนั้น เขารู้จักคำศัพท์ไม่เยอะ

353
00:22:22,720 --> 00:22:25,240
ลังเลที่จะมองหน้าคนอื่น

354
00:22:25,320 --> 00:22:29,800
แต่… ฉันว่าเขามีท่าทางเครียด

355
00:22:29,880 --> 00:22:32,800
หลังจากที่บอบช้ำทางใจอย่างรุนแรง

356
00:22:33,680 --> 00:22:36,360
มันสื่อออกมาทางภาษากายและการเคลื่อนไหว

357
00:22:37,480 --> 00:22:41,760
หนูในตอนนี้น่าจะรู้แล้วว่า
เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นได้โดยไม่เลือกเวลา

358
00:22:42,280 --> 00:22:44,320
หนูน่าจะกลัวมาก

359
00:22:44,400 --> 00:22:47,960
จีนมองว่าถ้ากดดันเขานิดหน่อยจะดีกว่า

360
00:22:49,080 --> 00:22:51,000
แล้วตอนที่เห็นผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น

361
00:22:51,080 --> 00:22:53,320
เขาได้มองมาที่ลูกไหม หรือว่ามองที่แม่

362
00:22:53,400 --> 00:22:54,600
แม่

363
00:22:55,560 --> 00:22:57,600
เขาไม่ได้พูดอะไรกับลูกเหรอ

364
00:22:57,680 --> 00:22:59,760
- ไม่ฮะ
- ไม่ได้ตะคอกใส่เหรอ

365
00:23:01,840 --> 00:23:04,160
- เขาได้ตะคอกลูกรึเปล่า อเล็กซ์
- เปล่าฮะ

366
00:23:04,680 --> 00:23:07,120
ยิ่งผมถามไปทางนั้นมากเท่าไหร่

367
00:23:07,200 --> 00:23:10,000
ก็จะยิ่งเห็นว่าท่าทีเขาเปลี่ยนไป เขาเกร็งขึ้น

368
00:23:11,320 --> 00:23:13,080
อเล็กซ์ เขาได้ตีลูกไหม

369
00:23:13,160 --> 00:23:14,800
- ไม่
- ด้วยมือนะ

370
00:23:15,320 --> 00:23:16,360
ไม่

371
00:23:16,440 --> 00:23:20,240
ผมไม่ได้สนใจว่า
เราจะเก็บข้อมูลจากเด็กตัวเล็กๆ ได้แค่ไหน

372
00:23:20,320 --> 00:23:23,920
การพูดคุยลักษณะนี้
จะสร้างความเครียดให้เขาแค่ไหน

373
00:23:24,000 --> 00:23:26,960
จะกระทบการรักษาแผลใจของเขาแค่ไหน

374
00:23:27,560 --> 00:23:29,640
เรื่องนั้นเล่าไม่ได้

375
00:23:29,720 --> 00:23:31,960
พอนึกถึงแล้วรู้สึกเจ็บใช่ไหม

376
00:23:32,040 --> 00:23:33,960
เมื่อกี้บอกว่า "เล่าไม่ได้" เหรอ

377
00:23:34,040 --> 00:23:37,560
- เรื่องนั้นเล่าไม่ได้
- ไม่ได้เหรอ

378
00:23:37,640 --> 00:23:41,640
สิ่งที่เราไม่รู้คือเขาเห็นเหตุการณ์มากน้อยแค่ไหน

379
00:23:41,720 --> 00:23:44,200
ผมไม่อยากให้เขาเห็นเลยแม้แต่นิด

380
00:23:44,280 --> 00:23:49,960
ผมหวังอยากให้เขาถูกผลักออกไปห่างๆ
และเกิดเหตุโดยที่

381
00:23:50,040 --> 00:23:51,600
โดยที่เขาไม่…

382
00:23:53,160 --> 00:23:54,680
ไม่รับรู้และไม่เข้าใจ

383
00:23:54,760 --> 00:23:58,040
ตอนที่แม่นอนอยู่บนพื้น และคนไม่ดีไปแล้ว

384
00:23:58,120 --> 00:24:00,440
- ลูกได้พูดอะไรกับแม่ไหม
- ไม่ฮะ

385
00:24:00,520 --> 00:24:02,600
- ได้คุยกับแม่ไหม
- ไม่

386
00:24:02,680 --> 00:24:04,040
ลูกกลัวไหม

387
00:24:04,120 --> 00:24:05,080
อืม

388
00:24:06,120 --> 00:24:07,720
คิดว่าแม่นอนหลับใช่ไหม

389
00:24:08,240 --> 00:24:09,080
อืม

390
00:24:09,160 --> 00:24:10,480
- เหรอ
- อืม

391
00:24:10,560 --> 00:24:12,120
อยากให้แม่ตื่นขึ้นมาไหม

392
00:24:12,760 --> 00:24:14,040
อยากให้แม่ตื่นขึ้นมาไหม

393
00:24:14,120 --> 00:24:15,000
อืม

394
00:24:15,520 --> 00:24:16,800
แล้วแม่ตื่นไหม

395
00:24:18,760 --> 00:24:19,760
ไม่

396
00:24:23,040 --> 00:24:24,440
หนักหน่วงมาก

397
00:24:25,440 --> 00:24:29,160
มีการมานั่งคุยแบบนี้ทุกสองสามวัน
ต่อเนื่องอยู่หลายอาทิตย์

398
00:24:34,160 --> 00:24:37,760
อเล็กซ์แสดงให้เราเห็นอีกครั้ง
ว่าเขาจำอะไรได้เยอะมาก

399
00:24:37,840 --> 00:24:39,520
สำหรับเด็กเล็ก

400
00:24:41,400 --> 00:24:43,480
จำได้ว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นยังไง

401
00:24:43,560 --> 00:24:46,960
คนไม่ดีโผล่ออกมาจากทางไหน

402
00:24:47,040 --> 00:24:49,080
จากข้างหลังพวกเขา

403
00:24:49,160 --> 00:24:53,040
แล้วเขาไปจากที่นั่นยังไงหลังเกิดเหตุ

404
00:24:53,120 --> 00:24:55,880
เขาล้างมือในลำธาร แล้วก็เดินหายไป

405
00:24:56,600 --> 00:25:02,160
อเล็กซ์ คนที่ทำร้ายแม่น่ะ
เขาใส่กางเกงแบบไหน

406
00:25:03,800 --> 00:25:06,120
- แบบนี้
- แบบนี้เหรอ

407
00:25:06,640 --> 00:25:09,640
แล้วอเล็กซ์ก็เริ่มบอกลักษณะชายคนนั้น

408
00:25:09,720 --> 00:25:12,000
- สีอะไร
- น้ำเงิน

409
00:25:12,720 --> 00:25:14,600
รองเท้าเขาสีอะไร

410
00:25:14,680 --> 00:25:15,960
สีนั้น

411
00:25:16,680 --> 00:25:19,840
รูปพรรณสัณฐานที่ได้จากอเล็กซ์คือ
คนคนนั้นเป็นชายหนุ่มผิวขาว

412
00:25:19,920 --> 00:25:23,080
สวมเสื้อสีขาวทับกางเกงสีน้ำเงิน

413
00:25:23,160 --> 00:25:24,800
รองเท้าสีน้ำตาล

414
00:25:24,880 --> 00:25:27,560
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ

415
00:25:27,640 --> 00:25:30,520
อเล็กซ์จำได้ว่าเขาใส่เข็มขัดทับเสื้อขาว

416
00:25:30,600 --> 00:25:32,280
เหมือนผ้ากันเปื้อนของคนขายเนื้อ

417
00:25:34,360 --> 00:25:38,160
รูปพรรณสัณฐานที่อเล็กซ์บอก
คล้ายกันมากกับที่ผู้หญิงคนนึงให้การไว้

418
00:25:38,240 --> 00:25:41,240
เธอเห็นชายคนนึงเดินไปทางจุดเกิดเหตุ

419
00:25:41,840 --> 00:25:44,120
สิบนาทีก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม

420
00:25:45,920 --> 00:25:48,760
เขาสวมเสื้อสีขาว กางเกงสีเข้ม

421
00:25:48,840 --> 00:25:50,320
ถือกระเป๋าอะไรสักอย่าง

422
00:25:50,400 --> 00:25:54,840
เราเลยสรุปกันว่าในบรรดาคนที่ไปทุ่งวันนั้น

423
00:25:54,920 --> 00:25:58,320
คนคนนั้นมีสิทธิ์เป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุด

424
00:25:59,760 --> 00:26:02,440
ทีนี้ก็แค่ต้องหาตัวให้เจอ

425
00:26:02,520 --> 00:26:04,360
ท่านผู้กำกับครับ เราพูดได้ไหมว่า

426
00:26:04,440 --> 00:26:07,240
ในความเป็นจริงแล้วพวกคุณแทบไม่คืบหน้าเลย

427
00:26:07,760 --> 00:26:10,360
ครับ ถือเป็นการประเมินที่ถูกต้อง

428
00:26:10,440 --> 00:26:13,400
ผมเองก็หวังอยากให้ตอนนี้เราจับคนร้ายได้แล้ว

429
00:26:13,920 --> 00:26:17,440
แต่ถ้าคุณเห็นว่า
พวกเราที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเจอปัญหาระดับไหน

430
00:26:17,520 --> 00:26:19,920
คุณจะเข้าใจว่าทำไม

431
00:26:20,600 --> 00:26:23,680
เมื่อไม่มีหลักฐาน
ตำรวจก็หันไปพึ่งนักจิตวิทยาด้านอาชญากรรม

432
00:26:23,760 --> 00:26:26,040
ให้ช่วยสร้างโปรไฟล์ของคนร้าย

433
00:26:26,640 --> 00:26:30,440
ตอนนั้นมีหนังอย่างเรื่อง "อำมหิตไม่เงียบ"

434
00:26:31,200 --> 00:26:33,880
เราจะสัมภาษณ์ฆาตกรต่อเนื่องทุกคนที่ถูกคุมขังอยู่

435
00:26:33,960 --> 00:26:35,880
เพื่อสร้างโปรไฟล์ทางจิตและพฤติกรรม

436
00:26:35,960 --> 00:26:39,600
ในหนังพวกนั้น
นักจิตวิทยาด้านอาชญากรรมจะหาตัวผู้ต้องสงสัย

437
00:26:39,680 --> 00:26:41,360
โดยสร้างโปรไฟล์คนร้ายขึ้นมา

438
00:26:41,440 --> 00:26:46,680
ผมเองก็สนใจ เพราะอย่างที่บอก
ฝั่งอเมริกาเขาประสบความสำเร็จหลายเคสแล้ว

439
00:26:47,200 --> 00:26:52,240
หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญที่ตำรวจขอคำปรึกษาคือ
โรเบิร์ต เรสเลอร์ อดีตเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ

440
00:26:52,760 --> 00:26:56,720
เรสเลอร์เคยสัมภาษณ์
ฆาตกรชื่อกระฉ่อนหลายคนที่ก่อเหตุทางเพศ

441
00:26:56,800 --> 00:26:58,000
อย่างเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์

442
00:26:58,840 --> 00:27:02,840
เขาบอกว่าคนที่สังหารเรเชล นิกเคลล์
เป็นคนไม่มีระเบียบแบบแผน

443
00:27:02,920 --> 00:27:05,280
สิ่งแรกที่ผู้คนนึกถึงคือ "นี่คือฆาตกรต่อเนื่อง"

444
00:27:05,360 --> 00:27:08,640
เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นอีก
ในหลักวันหรือหลักสัปดาห์ไหม

445
00:27:08,720 --> 00:27:12,480
คนร้ายในคดีนี้
เป็นคนไร้ระเบียบแบบแผน คลุ้มคลั่ง

446
00:27:12,560 --> 00:27:15,120
อาจเป็นคนที่มีความผิดปกติทางจิตใจ

447
00:27:15,640 --> 00:27:20,080
ถึงจอห์น บาสเซตต์จะเคยเจอกับบ็อบ เรสเลอร์
แต่ก็เป็นการพบกันสั้นๆ เท่านั้น

448
00:27:20,160 --> 00:27:25,360
แต่ทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่า
เราควรสานต่อไอเดียวิเคราะห์โปรไฟล์คนร้าย

449
00:27:26,160 --> 00:27:30,000
ดังนั้น นักวิเคราะห์โปรไฟล์คนร้าย
ที่มีความสำคัญที่สุด

450
00:27:30,080 --> 00:27:32,000
และเคยทำงานกับตำรวจมาก่อน

451
00:27:32,080 --> 00:27:36,320
ก็ได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการสืบสวนนี้
ในฐานะที่ปรึกษา

452
00:27:38,440 --> 00:27:41,080
ตอนที่ตำรวจขอให้ผมเข้ามาช่วย

453
00:27:41,160 --> 00:27:45,080
ปกติจะเป็นเพราะพวกเขาเจอทางตัน

454
00:27:45,160 --> 00:27:48,680
และผมค่อนข้างแน่ใจ
ว่าคดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์เจอทางตัน

455
00:27:50,560 --> 00:27:52,240
พอล บริตตันจากมหาวิทยาลัยเลสเตอร์

456
00:27:52,320 --> 00:27:55,400
เคยมีส่วนร่วมใน
คดีอาชญากรรมที่ฉาวโฉ่ที่สุดของประเทศ

457
00:27:55,920 --> 00:27:59,080
ในแต่ละคดี ตำรวจจะพูดว่า

458
00:27:59,160 --> 00:28:00,120
"สิ่งที่ผมต้องการ

459
00:28:00,200 --> 00:28:04,280
คือสิ่งที่จะช่วยให้ผมระบุตัวผู้กระทำผิดได้"

460
00:28:04,360 --> 00:28:08,320
พอล บริตตัน
เคยไปสัมภาษณ์เดนนิส นิลเซนในเรือนจำ

461
00:28:08,400 --> 00:28:10,200
คนร้ายที่เลือกเหยื่อเป็นชายหนุ่มไร้บ้าน

462
00:28:10,280 --> 00:28:15,120
"อะไรก็ได้
ที่จะช่วยให้ผมป้องกันไม่ให้คนคนนี้ก่อเหตุอีก"

463
00:28:15,200 --> 00:28:17,080
พอล บริตตันนักจิตวิทยาด้านนิติเวชบอกว่า

464
00:28:17,160 --> 00:28:20,360
คดีเฟร็ดกับโรส เวสต์
ไม่ได้เฉพาะตัวอย่างที่คนคิด

465
00:28:20,440 --> 00:28:23,520
เขามั่นใจว่ายังมีฆาตกรต่อเนื่องรายอื่นๆ
ยังลอยนวลอยู่อีกหลายคน

466
00:28:24,920 --> 00:28:28,320
ผมได้รับคำขอให้เข้ามาช่วยดูคดี

467
00:28:28,400 --> 00:28:32,360
หลังจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมเรเชลไปได้
สามหรือสี่อาทิตย์แล้ว

468
00:28:35,400 --> 00:28:39,240
และตำรวจอยากได้ความเห็นของผม

469
00:28:39,320 --> 00:28:42,880
อยากได้การวิเคราะห์ทางจิตวิทยาว่า
ใครเป็นคนก่อเหตุ

470
00:28:46,840 --> 00:28:48,840
ผมมีข้อมูลสถานที่เกิดเหตุ

471
00:28:49,480 --> 00:28:52,160
มีวิดีโอ มีแผนที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

472
00:28:53,240 --> 00:28:54,760
แต่สิ่งที่ผมต้องทำ

473
00:28:54,840 --> 00:28:57,720
คือการไปดูที่เกิดเหตุจริงด้วยตัวเอง

474
00:29:00,120 --> 00:29:03,600
ข้างกังหันลมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น มีลานจอดรถอยู่

475
00:29:03,680 --> 00:29:04,720
เราจอดรถไว้ตรงนั้น

476
00:29:04,800 --> 00:29:08,800
แล้วก็เดินไปที่เกิดเหตุ

477
00:29:12,240 --> 00:29:14,320
สิ่งที่คนร้ายมองหาก็คือ

478
00:29:14,400 --> 00:29:17,760
สถานที่ที่เขาจะสามารถเจอเหยื่อได้โดยบังเอิญ

479
00:29:20,000 --> 00:29:22,640
ที่ที่เขาสามารถสังเกตการณ์

480
00:29:23,760 --> 00:29:25,080
คอยเฝ้าดู

481
00:29:25,800 --> 00:29:30,160
เขารอจนเจอคนที่
ใกล้เคียงกับความชอบของเขาที่สุด

482
00:29:30,240 --> 00:29:32,960
และโชคร้ายที่เป็นเรเชล นิกเคลล์

483
00:29:33,480 --> 00:29:36,320
เขามอง คอยเฝ้าดู

484
00:29:37,280 --> 00:29:39,560
เพราะเขาเป็นพวกตามดู เป็นพวกสังเกตการณ์

485
00:29:43,480 --> 00:29:45,400
และบ่อยครั้งที่…

486
00:29:45,480 --> 00:29:48,080
ขอพูดตรงๆ เลยนะ อย่าถือสา

487
00:29:48,680 --> 00:29:50,480
บ่อยครั้งที่เขาจะคิดว่า…

488
00:29:52,680 --> 00:29:55,280
"นังนั่นเหยียดฉัน"

489
00:29:56,480 --> 00:29:57,880
"ฉันไม่ยอม"

490
00:29:58,680 --> 00:29:59,960
"ต้องจัดการ"

491
00:30:02,240 --> 00:30:08,280
เขาเกิดความตั้งใจแน่วแน่
ว่าจะกำจัดหญิงสาวคนนี้

492
00:30:11,160 --> 00:30:16,120
แต่เรเชล นิกเคลล์
คงไม่ยอมก้มหน้ารับความตายง่ายๆ

493
00:30:18,240 --> 00:30:20,840
โดยที่ไม่โต้ตอบอะไรเลย

494
00:30:22,960 --> 00:30:25,080
แต่ถ้าคนร้ายพูดว่า

495
00:30:25,160 --> 00:30:28,600
"ทำตามที่บอก ไม่งั้นฉันจะทำร้ายเด็ก"

496
00:30:28,680 --> 00:30:30,160
ทุกอย่างเปลี่ยนเลยนะ

497
00:30:32,920 --> 00:30:34,960
เด็กคือตัวประกัน

498
00:30:35,040 --> 00:30:39,560
เด็กคือเครื่องมือสำหรับต่อรอง

499
00:30:39,640 --> 00:30:44,920
เรเชลยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยลูก

500
00:30:53,240 --> 00:30:55,320
ผมกล้าพูดได้อย่างชัดเจน

501
00:30:55,400 --> 00:30:57,040
เขาจะฆ่าอีก

502
00:30:57,120 --> 00:31:00,040
นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดครั้งเดียว

503
00:31:00,120 --> 00:31:04,080
นี่คือรูปแบบที่จะเกิดซ้ำอีกหลายครั้ง

504
00:31:09,480 --> 00:31:13,120
ตอนที่กลับไปหาแม่ แม่ยืนอยู่หรือว่านอนอยู่

505
00:31:14,280 --> 00:31:17,080
จำไม่ได้ฮะ

506
00:31:17,160 --> 00:31:20,480
พ่อ เลิกถามอะไรแบบนี้ได้แล้ว

507
00:31:20,560 --> 00:31:24,280
ลูกเก่งมากนะอเล็กซ์ เก่งมากเลย

508
00:31:25,120 --> 00:31:28,040
จากวันเคลื่อนเป็นสัปดาห์
จากสัปดาห์เคลื่อนเป็นเดือน

509
00:31:28,120 --> 00:31:29,160
และเราก็ไปถึงจุดหนึ่ง

510
00:31:29,240 --> 00:31:31,520
ที่ทุกอย่างมันหนักเกินไป แล้วก็วนลูป

511
00:31:32,040 --> 00:31:34,120
และจุดนั้นแหละที่ผมรู้สึกว่า "นี่…"

512
00:31:34,200 --> 00:31:37,880
"ผลลัพธ์ที่ได้มันน้อยลงเรื่อยๆ
อเล็กซ์จะให้ข้อมูลอะไรได้มากกว่านี้อีกเหรอ"

513
00:31:37,960 --> 00:31:40,480
- ตอนที่กลับไปหาแม่…
- ผมเบื่อแล้ว

514
00:31:40,560 --> 00:31:41,920
- เบื่อเหรอ
- ใช่

515
00:31:42,000 --> 00:31:45,160
- คำถามสุดท้ายนะอเล็กซ์
- ไม่ ไม่เอาแล้ว

516
00:31:45,240 --> 00:31:47,280
โอเค ก็ได้ ไม่เป็นไร มานี่นะ

517
00:31:47,360 --> 00:31:49,760
ลูกเก่งมาก ทำได้ดีมาก

518
00:31:57,080 --> 00:31:59,000
ไว้ค่อยคุยส่วนที่เหลือกันใหม่เนอะ

519
00:31:59,080 --> 00:32:00,160
ไม่เอา

520
00:32:00,680 --> 00:32:04,000
ไม่เอา ผมก็จะยังเบื่ออยู่

521
00:32:04,080 --> 00:32:05,880
- จะยังเบื่ออยู่เหรอ
- ฮะ

522
00:32:05,960 --> 00:32:07,600
งั้นไม่คุยแล้วเนอะ

523
00:32:08,120 --> 00:32:11,280
ตำรวจอยากลองทุกวิถีทาง

524
00:32:12,040 --> 00:32:14,920
ผุดไอเดียที่หดหู่ยิ่งกว่าเดิม

525
00:32:15,000 --> 00:32:17,760
ว่าเราน่าจะไปรำลึกเหตุการณ์ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเลย

526
00:32:20,160 --> 00:32:23,160
ตำรวจคงหวังว่าพอเห็นจุดที่มีการสังหารจริงๆ

527
00:32:23,240 --> 00:32:25,880
อเล็กซ์จะนึกออกเยอะกว่าเดิม

528
00:32:25,960 --> 00:32:28,120
ส่วนฉันมองว่าโอกาสสำเร็จมีน้อยมาก

529
00:32:28,640 --> 00:32:30,760
แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปห้าม

530
00:32:30,840 --> 00:32:31,960
โอเค

531
00:32:34,480 --> 00:32:40,040
ผมว่าอย่างน้อยก็ไม่ใช่การถามคำถามเดิมซ้ำๆ
ในสภาพแวดล้อมเดิมๆ

532
00:32:40,120 --> 00:32:41,360
มันอาจมีประโยชน์จริงๆ ก็ได้

533
00:32:44,600 --> 00:32:47,840
ตอนที่ไปถึงทุ่ง อเล็กซ์ลังเลไม่อยากลงจากรถ

534
00:32:51,200 --> 00:32:56,440
สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจคือ
มีผู้ใหญ่หลายคนที่เขาไม่รู้จัก

535
00:32:56,520 --> 00:32:58,240
เพราะตอนนั้นตำรวจก็ไป

536
00:32:58,760 --> 00:33:00,760
ไม่ใช่แค่สารวัตรสืบสวนที่อเล็กซ์เจอจนชิน

537
00:33:00,840 --> 00:33:02,880
แต่มีตำรวจคนอื่นอีกหลายคน

538
00:33:04,360 --> 00:33:07,080
เราลงจากรถและออกเดิน

539
00:33:08,840 --> 00:33:10,720
พอเริ่มออกเดิน อเล็กซ์ก็เริ่มมีความสุข

540
00:33:12,360 --> 00:33:13,920
เราเดินไปตามทางเส้นนั้น

541
00:33:14,960 --> 00:33:17,840
เราเริ่มออกวิ่ง อเล็กซ์กับผมวิ่งสนุกๆ

542
00:33:21,320 --> 00:33:24,680
อเล็กซ์สนุก แต่มีตำรวจวิ่งตามเราเป็นขบวน

543
00:33:24,760 --> 00:33:26,720
นักจิตวิทยาก็มาแจมด้วย

544
00:33:30,200 --> 00:33:31,680
ตำรวจนำทางเราไป

545
00:33:31,760 --> 00:33:34,640
แต่ฉันดูออกว่าเด็กคนนี้รู้ว่าเราจะไปไหน

546
00:33:36,920 --> 00:33:38,640
และเขากำลังนึกถึงเรื่องต่างๆ

547
00:33:48,440 --> 00:33:51,280
เราเข้าใกล้จุดเกิดเหตุมากขึ้นทุกที

548
00:33:55,000 --> 00:33:57,920
ฉันดูออกว่าเด็กเริ่มเกร็งขึ้นเรื่อยๆ

549
00:33:58,000 --> 00:34:00,320
และแน่ใจมากว่าเขาจำได้

550
00:34:01,120 --> 00:34:01,960
อเล็กซ์

551
00:34:02,480 --> 00:34:04,800
คนที่ฆ่าแม่น่ะ อยู่ตรงไหน

552
00:34:07,400 --> 00:34:08,480
ตรงนี้รึเปล่า

553
00:34:11,080 --> 00:34:13,000
เขาเริ่มคุยกับแม่เมื่อไหร่

554
00:34:13,920 --> 00:34:14,960
จำได้ไหม

555
00:34:17,920 --> 00:34:18,920
ลูกเคยบอกพ่อว่า

556
00:34:19,000 --> 00:34:22,000
เขาคุยกับแม่ก่อนแล้วค่อยฆ่าแม่

557
00:34:22,080 --> 00:34:25,520
จำได้ไหมว่าตรงไหนที่เขาคุยกับแม่

558
00:34:26,800 --> 00:34:28,120
ข้างสระน้ำรึเปล่า

559
00:34:33,400 --> 00:34:37,360
มีจุดหนึ่งที่อเล็กซ์สะดุดล้มไปข้างหน้า

560
00:34:40,240 --> 00:34:42,200
แล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น

561
00:34:44,760 --> 00:34:47,400
จุดนั้นแหละที่อังเดรไม่เอาด้วยแล้ว

562
00:34:47,480 --> 00:34:49,200
โคตรงี่เง่าเลย

563
00:34:51,680 --> 00:34:54,960
เขาร้องไห้ ผมฟิวส์ขาด

564
00:34:55,040 --> 00:34:56,880
ผมพอแค่นั้น พอกันที

565
00:34:56,960 --> 00:35:01,440
มันหนักเกินไปสำหรับเขา

566
00:35:01,520 --> 00:35:03,440
หนักเกินไปสำหรับผมด้วย

567
00:35:03,520 --> 00:35:05,480
ไปเร็ว ไปกันได้แล้ว

568
00:35:07,800 --> 00:35:10,800
ผมก็เลยอุ้มเขาขึ้น เดินกลับไปที่รถ

569
00:35:23,480 --> 00:35:28,120
เราขับออกจากที่นั่น
เหยียบคันเร่งมิด ทิ้งคนพวกนั้นไม่เห็นฝุ่น

570
00:35:28,640 --> 00:35:30,240
แต่สภาพจิตใจผมตอนนั้นไม่พร้อม

571
00:35:30,320 --> 00:35:33,840
ก็เลยรีบจอดข้างทาง หาทำเลเงียบๆ

572
00:35:34,360 --> 00:35:36,360
แล้วก็ร้องไห้ออกมา

573
00:35:36,440 --> 00:35:39,120
แล้วก็หยุดร้องไม่ได้

574
00:35:39,640 --> 00:35:42,320
ผมบังคับตัวเองไม่ได้

575
00:35:42,400 --> 00:35:44,640
ตอนนั้นผมเข้มแข็งไม่ไหว

576
00:35:44,720 --> 00:35:47,760
และผมรู้ว่าลูกมองอยู่ ตอนนั้นเขาสงบลงแล้ว

577
00:35:47,840 --> 00:35:50,080
แต่ผมต้องระบาย

578
00:35:50,600 --> 00:35:53,760
แล้วพอรวบรวมสติได้

579
00:35:54,640 --> 00:35:57,400
ผมก็ขอโทษลูก

580
00:35:57,480 --> 00:36:00,760
แล้วเราก็กลับไปบ้านคุณย่า

581
00:36:00,840 --> 00:36:02,760
เราถอนตัว

582
00:36:06,120 --> 00:36:08,240
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอคนพวกนั้น

583
00:36:09,080 --> 00:36:10,800
ฉันทำสุดความสามารถแล้ว

584
00:36:10,880 --> 00:36:14,240
ไม่ได้พอใจเท่าไหร่นักกับสิ่งที่ทำไป
แต่ฉันพยายามแล้วและ…

585
00:36:15,520 --> 00:36:18,200
ความเศร้า และ…

586
00:36:22,280 --> 00:36:25,520
ฉันตระหนักดีว่านั่นคือความพยายามที่ไม่บังเกิดผล

587
00:36:28,680 --> 00:36:30,960
ข่าวแรก คดีอาชญากรรมฉาว

588
00:36:31,040 --> 00:36:33,640
ที่ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกสำนักในอังกฤษ

589
00:36:33,720 --> 00:36:37,400
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นในเซาธ์เวสต์ลอนดอน
เรเชล นิกเคลล์คุณแม่ยังสาว

590
00:36:37,480 --> 00:36:40,040
ถูกแทงซ้ำหลายแผล

591
00:36:40,120 --> 00:36:42,360
ดูเหมือนเป็นการสังหารแบบสุ่ม

592
00:36:42,440 --> 00:36:45,320
ซึ่งทำให้คดีนี้ไขได้ยากมาก

593
00:36:45,400 --> 00:36:48,120
คืนนี้ ตำรวจสืบสวนจะหงายไพ่ทุกใบในมือ

594
00:36:48,200 --> 00:36:51,520
และจะวิงวอนให้ประชาชนช่วยบอกชื่อฆาตกร

595
00:36:51,600 --> 00:36:53,360
การสืบสวนดำเนินมาถึงขั้นที่

596
00:36:53,440 --> 00:36:58,800
เราพอใจกับรูปพรรณสัณฐานที่มี

597
00:36:58,880 --> 00:37:00,920
มีโอกาสสูงมากว่านี่จะเป็นฆาตกร

598
00:37:01,000 --> 00:37:03,640
ดังนั้นตอนนี้เราต้องคุยกับสื่อ

599
00:37:03,720 --> 00:37:06,640
เพื่อดูว่ามีใครพอนึกชื่อออกบ้าง

600
00:37:07,160 --> 00:37:09,440
เพื่อหาว่าคนคนนี้เป็นใคร

601
00:37:10,360 --> 00:37:12,200
ชายคนร้ายอยู่ในวัย 20 หรือ 30 ปี

602
00:37:12,280 --> 00:37:15,600
รูปร่างสูง สูงเกิน 178 เซนติเมตร
ผมสั้นสีน้ำตาล

603
00:37:15,680 --> 00:37:19,480
สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุม
สวมกางเกงสีเข้ม อาจเป็นสีน้ำเงิน

604
00:37:19,560 --> 00:37:21,840
และพกกระเป๋าสีเข้มใบเล็กๆ

605
00:37:21,920 --> 00:37:25,720
เราสงสัยว่าเขาคาดเข็มขัดทับเสื้อ
แทนที่จะทับกางเกง

606
00:37:26,400 --> 00:37:29,520
ทีนี้มาลองเพิ่มการคาดการณ์อย่างมีข้อมูลกันบ้าง

607
00:37:30,480 --> 00:37:35,520
นักจิตวิทยาด้านคลินิก
กำลังวิเคราะห์และเขียนโปรไฟล์ของของฆาตกร

608
00:37:37,360 --> 00:37:39,080
สิ่งที่ผมให้พวกเขาไป

609
00:37:39,160 --> 00:37:44,000
คือการวิเคราะห์ทางจิตวิทยาแบบแยกทีละข้อ

610
00:37:44,080 --> 00:37:45,000
ในมุมมองของผม

611
00:37:45,080 --> 00:37:48,320
ฆาตกรอายุไม่ถึง 30 ปี อาศัยอยู่ในละแวกนั้น

612
00:37:48,400 --> 00:37:51,440
มีเพื่อนน้อยคน มีงานอดิเรกที่ทำตามลำพัง

613
00:37:51,520 --> 00:37:53,720
อาจสนใจศิลปะการต่อสู้

614
00:37:53,800 --> 00:37:55,200
ชอบหนังโป๊

615
00:37:55,280 --> 00:37:57,120
ไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน

616
00:37:57,200 --> 00:38:00,400
ถ้าเคยมีแฟนมาก่อนก็ทำให้แฟนพึงพอใจไม่ได้

617
00:38:00,480 --> 00:38:01,640
ขาดประสบการณ์ทางเพศ

618
00:38:02,280 --> 00:38:07,560
ผมบอกพวกเขาว่าผู้กระทำผิดในคดีนี้อยู่ไม่ไกลนัก

619
00:38:07,640 --> 00:38:11,160
เขาเป็นคนที่รู้จักทุ่งวิมเบิลดั้นเป็นอย่างดี
รู้หนทางเข้าออก

620
00:38:11,240 --> 00:38:13,280
น่าจะสัญจรด้วยการเดินเท้า

621
00:38:13,360 --> 00:38:15,320
เบอร์โทรศัพท์สำหรับ…

622
00:38:15,400 --> 00:38:17,040
หลังจากไครม์วอตช์ออกอากาศ

623
00:38:17,560 --> 00:38:19,440
มีโทรศัพท์เข้ามาหลายสายมาก

624
00:38:19,520 --> 00:38:21,880
ในส่วนของคดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

625
00:38:21,960 --> 00:38:24,960
เท่าที่ผมถามทีมงานล่าสุด
มีคนโทรเข้าสตูดิโอเรา 90 สายแล้ว

626
00:38:25,040 --> 00:38:27,240
สิบสายในนั้นค่อนข้างน่าสนใจ

627
00:38:27,320 --> 00:38:30,800
พวกเขาบอกชื่อชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะใช่ที่สุด

628
00:38:32,680 --> 00:38:36,480
มีคนท้องที่อย่างน้อยสองคนโทรเข้ามา

629
00:38:36,560 --> 00:38:38,920
บอกว่าภาพเหมือนที่ศิลปินวาด

630
00:38:41,240 --> 00:38:44,880
ดูแล้วคล้ายชายที่ชื่อคอลิน สแต็ก

631
00:38:47,080 --> 00:38:51,160
และพวกเขายังบอกด้วยว่าคอลินเป็นคนประเภทที่

632
00:38:51,240 --> 00:38:53,280
สามารถฆ่าคนในลักษณะนี้ได้

633
00:38:53,840 --> 00:38:55,800
และเขาเองก็เคยยอมรับว่าได้ไปที่ทุ่ง

634
00:38:55,880 --> 00:38:58,800
ในช่วงใกล้ๆ กันกับที่มีการพบร่างของเรเชล

635
00:39:01,120 --> 00:39:04,960
ผู้หญิงคนนึงเห็นชายคนนึงเดินไปทางจุดเกิดเหตุ

636
00:39:05,040 --> 00:39:09,160
และจากบรรดาคนที่ยืนเรียงรายในห้องชี้ตัว
เธอได้ชี้ไปที่สแต็ก

637
00:39:09,240 --> 00:39:10,320
ว่าเขาคือคนที่เธอเห็น

638
00:39:10,880 --> 00:39:14,320
ตำรวจบอกว่า
ชายคนนั้นถูกจับช่วงเที่ยงของเมื่อวาน

639
00:39:14,400 --> 00:39:15,960
ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างสอบปากคำ

640
00:39:17,480 --> 00:39:19,720
สแต็กอาศัยอยู่ไม่ไกลจากทุ่ง

641
00:39:20,320 --> 00:39:23,480
ตอนที่เขาถูกจับ ตำรวจค้นแฟลตเขาด้วย

642
00:39:24,000 --> 00:39:27,600
แฟลตห้องนั้นตกแต่งได้แปลกประหลาดมาก

643
00:39:28,560 --> 00:39:32,680
จำได้ว่าตอนที่เราไปถึง
มีอะไรบางอย่างอยู่ที่ประตูทางเข้า

644
00:39:33,880 --> 00:39:36,240
(สแต็ก)

645
00:39:36,600 --> 00:39:39,800
มีป้ายเขียนว่า "คริสเตียนจงระวัง"
หรือคำพูดที่ความหมายประมาณนั้น

646
00:39:40,720 --> 00:39:42,040
แล้วก็มีห้องหนึ่ง

647
00:39:42,120 --> 00:39:45,880
ที่มีสัญลักษณ์จักรราศีวาดอยู่ที่พื้น

648
00:39:45,960 --> 00:39:48,440
และมีภาพแบบกอธิคตกแต่งอยู่ทั่วไปหมด

649
00:39:48,520 --> 00:39:50,200
เป็นที่ที่แปลกประหลาดมาก

650
00:39:50,280 --> 00:39:52,160
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเจอตู้หลังหนึ่ง

651
00:39:52,240 --> 00:39:55,640
และในตู้หลังนั้นมีอุปกรณ์การเอาตัวรอด

652
00:39:55,720 --> 00:39:56,960
มีมีด

653
00:39:57,640 --> 00:40:00,600
แล้วก็มีกระบองที่มีลูกตุ้มติดอยู่ที่ปลาย

654
00:40:00,680 --> 00:40:05,640
มันชี้ชัดว่าคนคนนี้ไม่ปกติ

655
00:40:05,720 --> 00:40:08,120
มีบางอย่างแปลกๆ ในตัวเขา

656
00:40:08,200 --> 00:40:12,000
แถมโปรไฟล์เขายังตรงกับของคนร้ายเป๊ะ

657
00:40:13,720 --> 00:40:15,680
แต่มีปัญหาหนึ่ง

658
00:40:16,560 --> 00:40:20,120
ถึงเขาจะตรงกับโปรไฟล์ของคนร้าย

659
00:40:20,640 --> 00:40:23,600
แต่เราไม่มีหลักฐานพอที่จะ
โยงเขาเข้ากับการฆาตกรรม

660
00:40:24,520 --> 00:40:28,440
เขายอมรับว่าเคยแก้ผ้าอาบแดดที่ทุ่ง

661
00:40:28,520 --> 00:40:33,560
เราเลยตั้งข้อหาอนาจาร
แต่ต่อมาเขาก็ได้ปล่อยตัว

662
00:40:35,480 --> 00:40:40,320
แน่นอนว่าเราผิดหวัง
เพราะเขาเข้าเค้าเป็นผู้ต้องสงสัยที่สุด

663
00:40:40,880 --> 00:40:44,120
แถมเป็นผู้ต้องสงสัยรายเดียวในการสืบสวนด้วย

664
00:40:44,200 --> 00:40:48,520
เราก็เลยต้องหาคำตอบว่า "เขาใช่คนร้ายไหม"

665
00:40:48,600 --> 00:40:50,560
แต่ถ้าไม่มีหลักฐานทางนิติเวช

666
00:40:51,280 --> 00:40:52,400
เราก็ไม่รู้

667
00:40:57,480 --> 00:41:01,280
หลังจากตำรวจปล่อยตัวคอลิน สแต็ก
สื่อก็ตามมาถึงหน้าบ้านเรา

668
00:41:04,360 --> 00:41:07,400
อเล็กซ์เป็นพยานคนเดียว
ที่เห็นแม่เขาเองถูกฆาตกรรม

669
00:41:07,960 --> 00:41:11,200
และไม่ว่าผู้กระทำผิดจะเป็นใคร
เขายังคงลอยนวล

670
00:41:11,280 --> 00:41:12,760
แปลว่าอเล็กซ์ตกอยู่ในอันตราย

671
00:41:13,880 --> 00:41:15,840
ตอนนั้นแหละที่ผมคิดได้ว่าอยู่ที่นี่เราไม่ปลอดภัย

672
00:41:15,920 --> 00:41:17,640
และผมต้องพาเขาไปให้ไกล

673
00:41:21,320 --> 00:41:23,920
เราไม่ค่อยไว้ใจใครเท่าไหร่

674
00:41:25,560 --> 00:41:30,280
ก็เลยต้องระวังตัวทุกทาง
ไม่ให้ใครตามได้ ไม่ทิ้งร่องรอย

675
00:41:33,440 --> 00:41:35,760
ออกเดินทางกันตอนกลางคืน

676
00:41:40,080 --> 00:41:43,080
เราขับรถไปทางทะเล

677
00:41:43,160 --> 00:41:47,760
พยายามอยู่ให้ห่างจากฆาตกรที่ยังลอยนวล

678
00:41:47,840 --> 00:41:50,560
อยู่ให้ห่างจากกองทัพสื่อที่ตามตื๊อไม่เลิก

679
00:41:51,440 --> 00:41:55,160
เราทิ้งเพื่อนกับญาติพี่น้องไว้ข้างหลัง
ทิ้งข้าวของทุกอย่างไว้ข้างหลัง

680
00:41:55,240 --> 00:41:56,960
ทิ้งบ้านที่เราเคยอยู่ด้วยกันไว้ข้างหลัง

681
00:41:57,040 --> 00:42:00,240
สิ่งที่เราเอาติดตัวไปด้วยก็มีเท่าที่พอจะขนไหว

682
00:42:00,760 --> 00:42:04,480
เราข้ามพรมแดนเข้าสู่โลกใบใหม่

683
00:42:09,360 --> 00:42:14,280
(หกเดือนต่อมา)

684
00:42:23,840 --> 00:42:27,000
ผมกับเรเชลคุยกันมาตลอดว่า
อยากย้ายมาอยู่ฝรั่งเศส

685
00:42:32,760 --> 00:42:35,840
สมัยเป็นวัยรุ่น ผมมาฝรั่งเศสบ่อยมาก

686
00:42:36,640 --> 00:42:38,000
เล่นเทนนิสบ่อยมาก

687
00:42:38,560 --> 00:42:42,320
โบกรถเดินทางไปทั่ว ผมเลยรู้จักประเทศนี้ดี

688
00:42:44,120 --> 00:42:47,800
เราอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ
ห่างจากชายฝั่งไปไม่กี่กิโล

689
00:42:48,680 --> 00:42:50,960
ครั้งแรกที่ผมจอดรถหน้าบ้าน

690
00:42:51,040 --> 00:42:53,560
ถือกุญแจไว้ในมือ เปิดประตูเข้าไป

691
00:42:55,080 --> 00:42:58,240
ผมรู้สึกดีมาก เหมือนอะไรใหม่ๆ กำลังเริ่มต้นขึ้น

692
00:43:00,720 --> 00:43:03,400
พ่อมีแค่สองอัน ลูกมีห้าสิบอันได้มั้ง

693
00:43:03,480 --> 00:43:04,640
ดูข้างใต้…

694
00:43:04,720 --> 00:43:06,720
เป็นช่วงเวลาที่สวยงาม

695
00:43:07,960 --> 00:43:09,480
บ้านหลังเล็กๆ น่ารัก

696
00:43:10,440 --> 00:43:12,160
มองออกไปเห็นลานบ้าน

697
00:43:12,240 --> 00:43:15,520
มีไก่เดินไปมา มีลูกหมาวิ่งหยอกกัน

698
00:43:16,120 --> 00:43:19,720
ในที่สุดเราก็ได้หยุดพัก

699
00:43:19,800 --> 00:43:24,080
ได้ถอยมามองภาพรวม
ได้สัมผัสความเงียบและความสงบรอบตัว

700
00:43:26,960 --> 00:43:28,440
อเล็กซ์ ใจเย็นๆ

701
00:43:29,200 --> 00:43:30,240
ใจเย็น

702
00:43:31,000 --> 00:43:33,480
กินแบบนั้นเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก

703
00:43:33,560 --> 00:43:37,880
ความรู้สึกตอนนั้นคือ
เราทิ้งความชั่วร้ายมากมายไว้ข้างหลัง

704
00:43:37,960 --> 00:43:40,640
รู้สึกเหมือนได้อยู่ในที่ที่สงบสุข

705
00:43:42,440 --> 00:43:46,480
สิ่งต่างๆ ดูจะเป็นใจให้เราสักที

706
00:43:47,000 --> 00:43:49,480
นั่นคือความสุขที่แท้จริง

707
00:43:51,320 --> 00:43:54,080
ได้เป็นคนที่ไม่มีใครรู้จักอีกครั้ง

708
00:44:04,080 --> 00:44:07,600
สวัสดีครับ
ตำรวจที่นำทีมล่าฆาตกรสังหารเรเชล นิกเคลล์

709
00:44:07,680 --> 00:44:10,480
หญิงสาวที่ถูกฆาตกรรมในทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อปีก่อน

710
00:44:10,560 --> 00:44:13,080
ได้ออกมาบอกว่าอีกไม่กี่สัปดาห์
อาจต้องชะลอการสืบสวน

711
00:44:13,160 --> 00:44:14,800
เว้นแต่จะมีเบาะแสใหม่ที่สำคัญจริงๆ

712
00:44:14,880 --> 00:44:20,560
ผมคิดว่าถ้าในสองเดือนข้างหน้านี้
เราไม่ได้เบาะแสสำคัญ

713
00:44:20,640 --> 00:44:23,560
การสืบสวนก็คงต้องยุติลงเพียงเท่านั้น

714
00:44:23,640 --> 00:44:26,680
จอห์น บาสเซตต์บอกกับสื่อว่าไม่มีเบาะแสใหม่

715
00:44:27,240 --> 00:44:29,960
และการสืบสวนคงมาได้แค่นี้

716
00:44:30,040 --> 00:44:31,400
และกำลังจะชะลอลง

717
00:44:32,280 --> 00:44:34,920
ทั้งที่มีความเคลื่อนไหวตลอดเวลาที่ผ่านมา

718
00:44:39,880 --> 00:44:42,840
มันเขียนว่า "ผมแนบจดหมายฉบับพิเศษมาด้วย

719
00:44:42,920 --> 00:44:45,800
แต่ถ้าคุณไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องลำบากใจ"

720
00:44:46,760 --> 00:44:50,000
แต่ฉันอยากรู้มากกว่า ก็เลยอ่านจดหมายฉบับนั้น

721
00:44:50,080 --> 00:44:56,520
เราได้รับโทรศัพท์จากผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่เคยเห็นคอลิน สแต็กในทีวี

722
00:44:56,600 --> 00:44:57,920
และบอกว่า "ชายคนนั้น

723
00:44:58,000 --> 00:45:03,440
คือเพื่อนทางจดหมาย
จากชมรมคนขี้เหงาที่ฉันคุยด้วย"

724
00:45:04,920 --> 00:45:06,920
"และจดหมายจากเขาก็แปลกมาก"

725
00:45:08,280 --> 00:45:12,320
ทุกคำ เขาจะใช้คำที่หยาบโลนที่สุด โสมมที่สุด

726
00:45:12,880 --> 00:45:15,560
เขาถามว่าฉันชอบจดหมายที่เขาเขียนให้ไหม

727
00:45:16,080 --> 00:45:18,560
ฉันตอบไปว่าฉันไม่ปลื้ม

728
00:45:18,640 --> 00:45:20,760
แล้วเขาก็บอกว่ามีอีกฉบับที่เขาเขียนให้

729
00:45:21,280 --> 00:45:24,000
และถามว่าอยากให้ส่งให้ไหม ฉันตอบไปว่าไม่

730
00:45:24,080 --> 00:45:27,440
ถ้าฉันได้รับจดหมายจากเขาอีก
ฉันจะเอาไปให้ตำรวจ

731
00:45:28,120 --> 00:45:30,840
เธอส่งจดหมายพวกนั้นมาให้เรา

732
00:45:30,920 --> 00:45:35,480
และนั่นคือข้อมูลเชิงลึก
ที่ช่วยให้เราเข้าใจวิธีการคิดของคอลิน สแต็ก

733
00:45:37,080 --> 00:45:41,200
แล้วจอห์น บาสเซตต์ก็ขอให้ผมขึ้นไปหาที่ออฟฟิศ

734
00:45:41,720 --> 00:45:44,360
เขาแนะนำให้ผมรู้จักกับตำรวจหญิงคนหนึ่ง

735
00:45:44,440 --> 00:45:46,840
บาสเซตต์บอกว่า
"นี่สารวัตรสืบสวนในบังคับบัญชาผม

736
00:45:46,920 --> 00:45:49,360
และผมอยากให้เขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

737
00:45:50,240 --> 00:45:52,440
แล้วเขาก็อธิบายให้ผมฟัง

738
00:45:52,520 --> 00:45:54,840
ว่าจะมีปฏิบัติการนอกเครื่องแบบ

739
00:45:55,640 --> 00:45:59,800
เพื่อดูว่าจินตนาการทางเพศของคอลิน สแต็ก

740
00:45:59,880 --> 00:46:02,960
จะเปิดเผยข้อมูลที่เกี่ยวกับเหตุฆาตกรรม

741
00:46:03,040 --> 00:46:05,400
ที่มีแต่ฆาตกรเท่านั้นที่รู้หรือไม่

742
00:46:05,480 --> 00:46:06,640
ตำรวจมาหาผม

743
00:46:06,720 --> 00:46:10,000
ขอให้ผมช่วยพวกเขาทำปฏิบัติการนอกเครื่องแบบ

744
00:46:11,160 --> 00:46:12,880
ลักษณะของปฏิบัติการนั้นคือ

745
00:46:12,960 --> 00:46:18,320
ตำรวจนอกเครื่องแบบ
จะเขียนจดหมายถึงคอลิน สแต็ก

746
00:46:18,400 --> 00:46:21,280
โดยใช้ชื่อปลอมว่าลิซซี่ เจมส์

747
00:46:21,360 --> 00:46:25,760
เธอพยายามจะล่อให้คอลินเขียนจดหมายถึงเธอ
เพื่อเล่าจินตนาการทางเพศที่เขามี

748
00:46:25,840 --> 00:46:30,120
และถ้าเขาตอบจดหมาย

749
00:46:30,200 --> 00:46:32,920
ในลักษณะที่ประเมินแล้วเห็นว่า

750
00:46:33,000 --> 00:46:38,240
ถ้าฆาตกรที่ฆ่าราเชล นิกเคลล์เป็นคนเขียนตอบ
ก็น่าจะเขียนประมาณนี้

751
00:46:38,320 --> 00:46:41,800
แบบนั้นเราก็จะมีแนวทางให้สืบต่อ

752
00:46:43,320 --> 00:46:45,440
และคอลิน สแต็กก็ตอบจดหมาย

753
00:46:46,440 --> 00:46:49,560
ถึงลิซซี่ ผมดีใจมากนะที่คุณชอบจดหมายผม

754
00:46:49,640 --> 00:46:54,040
คุณเป็นคนใจกว้าง
แต่ไม่อยู่ในกรอบสังคม เหมือนผมเลย

755
00:46:54,120 --> 00:46:55,840
ผมอยากมีอำนาจเหนือคุณ

756
00:46:55,920 --> 00:46:59,440
สิ่งที่ผมจะทำกับคุณ
รับรองว่าต้องทำให้คุณถึงกับน้ำตาไหล

757
00:47:00,160 --> 00:47:03,040
คุณจะต้องอับอายและรู้สึกสกปรกโสมม

758
00:47:03,120 --> 00:47:04,840
ตำรวจพากันตื่นเต้นมาก

759
00:47:05,440 --> 00:47:10,240
ที่คอลิน สแต็กตอบจดหมาย
โดยมีเนื้อหาทางเพศเป็นครั้งแรก

760
00:47:11,160 --> 00:47:15,280
ทีนี้ตำรวจก็รู้สึกว่าปฏิบัติการนี้ชอบธรรมแล้ว

761
00:47:15,360 --> 00:47:17,120
ว่ามีอะไรให้ตามสืบอีก

762
00:47:17,200 --> 00:47:20,240
ว่าพวกเขาไม่ได้เสียเวลาเปล่า

763
00:47:35,360 --> 00:47:38,520
อยู่มาวันหนึ่ง หลังจากเราอยู่ที่นั่นมาปีนึงได้

764
00:47:38,600 --> 00:47:41,440
ผมกับอเล็กซ์เล่นฟันดาบกัน

765
00:47:45,800 --> 00:47:49,400
แล้วเขาก็พูดว่า "เหมือนตอนที่คนไม่ดีมาเลย"

766
00:47:50,560 --> 00:47:52,320
และผมพยายาม…

767
00:47:52,400 --> 00:47:53,560
ผมระงับสติไว้

768
00:47:53,640 --> 00:47:55,960
และพยายามเล่นต่อไปให้เป็นธรรมชาติที่สุด

769
00:48:00,000 --> 00:48:04,280
แล้วเช้าวันหนึ่ง ผมนั่งลงที่โต๊ะสีแดงตัวเล็กๆ

770
00:48:04,360 --> 00:48:06,960
หยิบกล้องขึ้นมาและ…

771
00:48:08,000 --> 00:48:11,480
และพยายามพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

772
00:48:17,480 --> 00:48:18,920
อเล็กซ์อยากวาดรูป

773
00:48:19,000 --> 00:48:21,480
และอยากให้ผมช่วยวาดรูป

774
00:48:22,880 --> 00:48:28,720
พ่อฮะ ช่วยวาดรูปแม่ลงบนกระดาษได้ไหม

775
00:48:29,520 --> 00:48:31,240
เราวาดรูปกันไปเรื่อยๆ

776
00:48:31,320 --> 00:48:32,920
อเล็กซ์ก็เริ่มให้ข้อมูล

777
00:48:33,000 --> 00:48:35,840
ซึ่งบอกเราชัดๆ ว่าเขาเห็นอะไรบ้าง

778
00:48:36,640 --> 00:48:38,000
แม่เห็นเขาไหม

779
00:48:39,320 --> 00:48:41,000
น่าจะไม่เห็น

780
00:48:41,080 --> 00:48:42,960
เหรอ ลูกเห็นเขาก่อนเหรอ

781
00:48:44,120 --> 00:48:46,040
ฮะ ผมเห็นก่อน

782
00:48:47,160 --> 00:48:49,120
เขาพกกระเป๋าไหม

783
00:48:49,840 --> 00:48:50,680
ฮะ

784
00:48:50,760 --> 00:48:53,000
แล้วเขาได้เปิดกระเป๋าไหม หรือมันเปิดอยู่แล้ว

785
00:48:53,080 --> 00:48:54,040
เขาเปิดกระเป๋า

786
00:48:54,120 --> 00:48:55,440
แล้วเขาหยิบอะไรออกมา

787
00:48:55,520 --> 00:48:56,480
มีด

788
00:48:58,200 --> 00:49:01,080
นี่แม่ นี่คนไม่ดี

789
00:49:01,600 --> 00:49:02,680
แล้วมีดล่ะ

790
00:49:10,680 --> 00:49:12,920
- เขาทำอะไรกับลูก
- ผลักผมล้ม

791
00:49:13,000 --> 00:49:14,560
- เขาผลักลูกล้มเหรอ
- ฮะ

792
00:49:15,080 --> 00:49:17,920
คนไม่ดีเอาไปแทงแม่

793
00:49:18,000 --> 00:49:19,360
เขาเอาอะไรไปแทง

794
00:49:19,440 --> 00:49:21,480
มีดฮะ มีดของเขา

795
00:49:22,000 --> 00:49:23,200
ลูกเห็นเหรอ

796
00:49:23,920 --> 00:49:25,280
ฮะ ผมเห็นมีด

797
00:49:25,360 --> 00:49:26,920
เห็นตลอดเลยเหรอ

798
00:49:28,040 --> 00:49:30,320
ผมเห็น ใช่ฮะ เห็นหมด

799
00:49:30,840 --> 00:49:32,200
เห็นหมดเลย

800
00:49:33,200 --> 00:49:34,760
เขาอยู่ตรงนั้น เห็นทุกอย่าง

801
00:49:34,840 --> 00:49:37,920
ซึบซับทุกอย่างเอาไว้

802
00:49:38,000 --> 00:49:39,800
และอยู่กับมันมานานเกือบปี

803
00:49:39,880 --> 00:49:42,040
เก็บทุกอย่างไว้ในหัวตัวเอง

804
00:49:42,920 --> 00:49:45,840
- ลูกเห็นทุกอย่างเลยเหรอ
- ฮะ เห็นทุกอย่าง

805
00:49:45,920 --> 00:49:47,360
ได้มองไปทางอื่นไหม

806
00:49:48,520 --> 00:49:51,200
ฮะ มองไปทางนั้น

807
00:49:51,920 --> 00:49:55,560
มองไปทางนั้น ดูว่ามีอะไรรึเปล่า

808
00:49:55,640 --> 00:49:56,960
- เหรอ
- ฮะ

809
00:49:57,040 --> 00:49:58,240
รู้สึกแย่มากเลยใช่ไหม

810
00:49:58,760 --> 00:50:01,040
ฮะ แย่มากเลย

811
00:50:03,920 --> 00:50:05,520
ได้ยินแล้วปวดใจมาก

812
00:50:05,600 --> 00:50:08,400
นี่ลูกเราแท้ๆ ลูกเราเอง

813
00:50:09,120 --> 00:50:11,720
เขาอยู่ตรงนั้น เรเชลอยู่ตรงนั้น แต่ผมไม่อยู่

814
00:50:11,800 --> 00:50:15,920
ตลอดปีที่ผ่านมา
ผมพยายามจินตนาการซ้ำๆ คืนแล้วคืนเล่า

815
00:50:16,000 --> 00:50:17,680
ผมอยากรู้ว่าพวกเขาเจอกับอะไรบ้าง

816
00:50:17,760 --> 00:50:20,200
เพราะผมอยากทำอะไรได้บ้าง

817
00:50:20,280 --> 00:50:22,160
ผมอยากเจ็บไปกับเขา

818
00:50:22,240 --> 00:50:25,240
แล้วมาตอนนี้ผมก็ได้แน่ใจว่า

819
00:50:25,320 --> 00:50:29,440
เกิดอะไรขึ้นบ้าง อเล็กซ์เห็นอะไรบ้าง

820
00:50:29,520 --> 00:50:33,880
และนั่นทำให้ผมกลับไปจินตนาการอีก

821
00:50:33,960 --> 00:50:36,920
ว่าพวกเขาทั้งคู่รู้สึกยังไงในตอนนั้น

822
00:50:39,920 --> 00:50:42,280
แล้วสักสองอาทิตย์ให้หลัง

823
00:50:42,360 --> 00:50:43,880
ก็มีข่าวว่า

824
00:50:43,960 --> 00:50:47,800
ตำรวจจะตั้งข้อหาคอลิน สแต็ก
ในคดีฆาตกรรมเรเชล

825
00:50:48,360 --> 00:50:52,880
สกอตแลนด์ยาร์ดกล่าวว่า
คอลิน ฟรานซิส สแต็กถูกจับกุมตอนตีห้าครึ่งวันนี้

826
00:50:52,960 --> 00:50:55,400
ที่บ้านของเขาในโรแฮมป์ตัน
ในเซาธ์เวสต์ลอนดอน

827
00:50:55,480 --> 00:50:57,320
ที่พักของเขาซึ่งตำรวจบุกไปจับกุม

828
00:50:57,400 --> 00:51:00,320
อยู่ห่างจากทุ่งวิมเบิลดั้นประมาณสองกิโลเมตร

829
00:51:00,400 --> 00:51:02,760
สถานที่ที่เรเชลถูกฆ่าเมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน

830
00:51:02,840 --> 00:51:04,800
ตำรวจใช้เวลาทั้งวันขุดสวนของคอลิน

831
00:51:04,880 --> 00:51:07,040
และใช้เครื่องตรวจจับโลหะสแกนตามพื้นดิน

832
00:51:07,120 --> 00:51:12,400
คอลิน สแต็กถูกจับ
และถูกนำตัวมาที่สถานีตำรวจวิมเบิลดั้น

833
00:51:13,120 --> 00:51:14,560
ในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม

834
00:51:15,600 --> 00:51:18,360
ตำรวจจับกุมเขาหลังจบปฏิบัติการลับ

835
00:51:18,440 --> 00:51:20,440
ซึ่งมีเจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งเข้าร่วมด้วย

836
00:51:20,520 --> 00:51:23,400
เธอสานสัมพันธ์กับสแต็กเพื่อเข้าถึงตัวเขา

837
00:51:23,480 --> 00:51:25,800
อยากแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการไหม

838
00:51:26,320 --> 00:51:28,640
ค่ะ ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
อยู่ระหว่างปฏิบัติหน้าที่

839
00:51:28,720 --> 00:51:31,920
สำหรับการสัมภาษณ์ครั้งนี้ขอใช้ชื่อว่าลิซซี่ เจมส์

840
00:51:32,000 --> 00:51:35,880
ถ้าผมให้ดูจดหมายสัก 30 หรือ 40 ฉบับ

841
00:51:36,920 --> 00:51:39,040
ที่คุณรับส่งกับลิซซี่ เจมส์

842
00:51:40,400 --> 00:51:44,720
คุณจะพูดอะไรไหม
เรื่องที่คุณต้องการมีเพศสัมพันธ์

843
00:51:44,800 --> 00:51:49,080
และมีกิจกรรมทางเพศที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

844
00:51:49,160 --> 00:51:52,480
ในพื้นที่ป่าสาธารณะ มีการใช้มีด…

845
00:51:52,560 --> 00:51:53,560
ไม่ขอให้ปากคำ

846
00:51:53,640 --> 00:51:56,440
เพื่อทำให้มีการหลั่งเลือด

847
00:51:56,520 --> 00:51:57,480
ไม่ขอให้ปากคำ

848
00:51:57,560 --> 00:52:00,280
ในปฏิบัติการลับครั้งนั้น

849
00:52:00,360 --> 00:52:03,200
คอลิน สแต็กได้นัดเจอกับ
ตำรวจหญิงนอกเครื่องแบบ

850
00:52:03,280 --> 00:52:06,280
และเขามอบจดหมายให้เธอหนึ่งฉบับ

851
00:52:06,880 --> 00:52:10,440
ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องมีดกับสิ่งอื่นๆ

852
00:52:10,520 --> 00:52:12,760
ซึ่งอยู่ในจินตนาการทางเพศของฆาตกร

853
00:52:12,840 --> 00:52:15,000
จำจดหมายฉบับนี้ได้ไหม คอลิน

854
00:52:15,080 --> 00:52:16,240
ไม่ขอให้ปากคำ

855
00:52:17,360 --> 00:52:19,400
"แล้วผู้ชายคนนั้นก็ค้นเสื้อผ้าของเขาที่กองอยู่

856
00:52:19,480 --> 00:52:22,040
และหยิบเชือกกับมีดออกมา"

857
00:52:22,560 --> 00:52:25,720
ฆาตกรที่สังหารเรเชล นิกเคลล์

858
00:52:25,800 --> 00:52:29,560
มีจินตนาการทางเพศ
ซึ่งมีลักษณะเฉพาะหลายอย่าง

859
00:52:29,640 --> 00:52:31,360
ซึ่งพบได้ยากมาก

860
00:52:32,600 --> 00:52:37,640
และคอลิน สแต็กก็ดูเหมือนจะมี
จินตนาการทางเพศแบบเดียวกันเป๊ะ

861
00:52:39,760 --> 00:52:42,920
เราต้องดูว่า
จินตนาการทางเพศนั้นเป็นไปในทิศทางไหน

862
00:52:43,000 --> 00:52:45,000
ตลอดช่วงที่คุณเขียนจดหมายถึงลิซซี่ เจมส์

863
00:52:45,800 --> 00:52:47,160
ความผิดเพี้ยนทวีขึ้น

864
00:52:47,240 --> 00:52:50,160
ความต้องการมีอำนาจทวีขึ้น ความรุนแรงทวีขึ้น

865
00:52:50,680 --> 00:52:53,080
ความอยากมีอำนาจเหนือกว่า
และทำให้อีกฝ่ายอับอาย

866
00:52:53,160 --> 00:52:56,400
มีหลายอย่างที่บ่งชี้ว่าเขาเป็นฆาตกร

867
00:52:57,000 --> 00:53:00,120
ผมว่าเหตุการณ์เป็นอย่างนี้
คุณเดินไปตามเส้นทางกังหันลม

868
00:53:00,200 --> 00:53:02,320
แล้วก็นั่งลงบนผืนหย่อมหญ้า

869
00:53:02,400 --> 00:53:06,360
เหมือนคุณจะเขียนบอกเล่าในจดหมายฉบับนึง
ที่ส่งถึงลิซซี่ เจมส์ด้วย

870
00:53:07,440 --> 00:53:10,480
ว่าคุณเห็นผู้หญิงสวยผมบลอนด์

871
00:53:10,560 --> 00:53:12,560
เดินมาจากไกลๆ

872
00:53:13,200 --> 00:53:15,160
- นั่นคือเรเชลเหรอ
- ไม่ขอให้ปากคำ

873
00:53:15,240 --> 00:53:18,560
คุณมองลงมาจากตำแหน่งที่สูงกว่า สอดแนมเธอ

874
00:53:18,640 --> 00:53:21,040
แล้วก็รีบวิ่งลงไปทำร้ายเธอโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

875
00:53:21,120 --> 00:53:24,040
แล้วคุณก็กดเด็กผู้ชายให้คว่ำหน้า

876
00:53:25,000 --> 00:53:27,320
กดหน้าเขาให้จมลงไปในโคลน

877
00:53:28,600 --> 00:53:32,960
- ไม่ขอให้ปากคำ
- แล้วคุณก็แทงเรเชล 49 ครั้ง

878
00:53:33,040 --> 00:53:33,920
ไม่ขอให้ปากคำ

879
00:53:34,000 --> 00:53:40,120
วันที่ 15 กรกฎาคม 1992 ที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

880
00:53:40,200 --> 00:53:42,440
คุณฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

881
00:53:42,520 --> 00:53:45,400
ด้วยการแทงหลายแผล เป็นเหตุให้เสียชีวิต

882
00:53:45,920 --> 00:53:46,960
ไม่ขอให้ปากคำ

883
00:53:50,040 --> 00:53:52,920
หลังจากถูกฝากขังที่สถานีตำรวจใกล้ๆ

884
00:53:53,000 --> 00:53:56,360
คอลิน สแต็กก็ถูกนำตัวไปยัง
ศาลผู้พิพากษาวิมเบิลดั้นอย่างเร่งด่วน

885
00:53:56,440 --> 00:53:58,760
โดยถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

886
00:54:01,960 --> 00:54:05,080
ศาลผู้พิพากษามีคำสั่ง
ให้คุมขังเขาไว้จนถึงสัปดาห์หน้า

887
00:54:05,680 --> 00:54:09,120
สำนักงานอัยการสูงสุดได้พิจารณาหลักฐานทั้งหมด

888
00:54:09,200 --> 00:54:12,680
ทั้งจดหมายและการสอบสวน

889
00:54:12,760 --> 00:54:15,120
และมีมติว่าหลักฐานที่มีอยู่เพียงพอแล้ว

890
00:54:15,200 --> 00:54:17,320
ที่จะตั้งข้อหาฆาตกรรมกับเขา

891
00:54:19,560 --> 00:54:22,080
พอคอลิน สแต็กไม่ได้อยู่ในสังคมอีกต่อไป

892
00:54:22,160 --> 00:54:25,360
สำหรับผม เรื่องทั้งหมดถือว่าสิ้นสุดแล้ว

893
00:54:26,680 --> 00:54:30,720
ผมเลยตัดสินใจว่าน่าจะได้เวลาไปทำคดีอื่นสักที

894
00:54:31,240 --> 00:54:33,520
ก็เลยออกจากทีมสืบสวนคดีนี้

895
00:54:35,600 --> 00:54:38,680
คอลิน สแต็กถูกคุมขังแล้ว

896
00:54:38,760 --> 00:54:41,000
นั่นทำให้ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นประมาณหนึ่ง

897
00:54:41,560 --> 00:54:42,960
แต่เราได้รู้ตั้งแต่ช่วงเริ่มแรก

898
00:54:43,040 --> 00:54:48,640
และถ้าคุณผ่านเหตุการณ์แบบเดียวกัน
ก็จะรู้เหมือนกัน

899
00:54:49,400 --> 00:54:55,400
คุณจะคอยปกป้องตัวเองอยู่ตลอดเวลา
และจะระมัดระวัง รอดูท่าทีไปก่อน

900
00:55:04,960 --> 00:55:08,600
(3 เดือนต่อมา)

901
00:55:09,120 --> 00:55:11,840
(พลัมสเตด เซาธ์อีสต์ลอนดอน)

902
00:55:11,920 --> 00:55:15,800
ตำรวจเซาธ์ลอนดอนกำลังตามล่าคนร้าย
ที่สังหารหนูน้อยวัยสี่ขวบและมารดา

903
00:55:15,880 --> 00:55:19,520
ทางตำรวจกล่าวว่า
นี่เป็นหนึ่งในคดีที่น่าตกใจที่สุดที่เคยสืบสวนมา

904
00:55:19,600 --> 00:55:21,040
นี่แม่เอง

905
00:55:22,080 --> 00:55:24,120
เพื่อนสนิทของซาแมนธาและจัสมิน บิสเซตต์

906
00:55:24,200 --> 00:55:26,120
ยังรับความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้

907
00:55:27,720 --> 00:55:30,720
เป็นการฆาตกรรมที่โหดร้ายจนตำรวจถึงกับช็อก

908
00:55:30,800 --> 00:55:34,360
นายตำรวจอาวุโสคนหนึ่งบอกว่า
บาดแผลของแซม บิสเซตต์น่ากลัวมาก

909
00:55:35,160 --> 00:55:37,960
ผมคิดว่าตัวเองจิตแข็งพอควร

910
00:55:38,760 --> 00:55:40,360
ไม่ค่อยหวั่นไหวกับอะไร

911
00:55:40,440 --> 00:55:44,160
แต่พอเจอเคสนี้ ขนาดผมยังคิดว่า

912
00:55:44,240 --> 00:55:46,560
"พระเจ้า นี่มันฝีมือของปีศาจตัวไหน"

913
00:55:46,640 --> 00:55:48,920
สยดสยองมาก

914
00:55:50,000 --> 00:55:52,080
มิกกี้ แบงก์สเป็นสารวัตรใหญ่ฝ่ายสืบสวน

915
00:55:52,160 --> 00:55:55,560
เขาเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวน และเขา…

916
00:55:55,640 --> 00:55:57,320
ผมจำได้ว่าเขาโอบไหล่ผม

917
00:55:57,400 --> 00:56:02,640
แล้วพูดว่า "ร็อก เตรียมใจไว้ด้วยนะ
ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นอะไรโหดขนาดนี้"

918
00:56:02,720 --> 00:56:04,160
ผมจำได้จนถึงวันนี้

919
00:56:06,800 --> 00:56:09,840
แล้วเราก็เดินเข้าไปพร้อมกับทีมนิติเวช

920
00:56:09,920 --> 00:56:11,120
เดินดูทั่วทั้งแฟลตห้องนั้น

921
00:56:12,360 --> 00:56:14,560
มันเป็นแฟลตเล็กๆ ขนาดหนึ่งห้องนอน

922
00:56:14,640 --> 00:56:17,720
และเราเข้าใจว่า
ซาแมนธา บิสเซตต์อาศัยอยู่ที่นั่น

923
00:56:17,800 --> 00:56:20,840
กับลูกสาววัยสี่ขวบ แต่ว่าต้องนอนห้องเดียวกัน

924
00:56:21,880 --> 00:56:25,120
ซาแมนธาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว คงมีเงินไม่มาก

925
00:56:26,160 --> 00:56:31,000
ในห้องนอนมีของเล่นเยอะมาก
มีภาพที่จัสมินวาดติดอยู่เต็มผนัง

926
00:56:32,480 --> 00:56:35,000
น่าจะเป็นแม่ลูกที่สนิทกันมาก

927
00:56:36,680 --> 00:56:37,720
แล้วพอเราเดินเข้าไป

928
00:56:37,800 --> 00:56:42,880
ก็ได้เห็นว่า
ซาแมนธาน่าจะถูกแทงจนเสียชีวิตที่โถงทางเดิน

929
00:56:44,560 --> 00:56:46,320
แล้วก็ถูกลากมาที่ห้องนั่งเล่น

930
00:56:46,400 --> 00:56:50,000
ถูกวางไว้บนเบาะขนาดใหญ่
ในลักษณะคล้ายรูปดาว

931
00:56:50,880 --> 00:56:53,200
เธอถูกหั่นร่าง

932
00:56:53,800 --> 00:56:56,600
มีการพยายามจะหั่นท่อนขาให้ขาด

933
00:56:56,680 --> 00:56:59,120
และส่วนลำตัวถูกผ่า

934
00:57:01,760 --> 00:57:04,200
พอเราเดินย้อนกลับไปตามโถงทางเดิน

935
00:57:04,280 --> 00:57:07,280
เห็นห้องนอนอยู่ทางขวาใกล้กับประตูหน้า

936
00:57:07,360 --> 00:57:09,280
เราเข้าไปในห้องนอน

937
00:57:09,360 --> 00:57:14,440
และเห็นศีรษะของเด็กตัวเล็กๆ
เลยออกมาจากใต้ผ้าห่ม

938
00:57:15,920 --> 00:57:18,440
มองไปเห็นเส้นผมยุ่งๆ

939
00:57:18,520 --> 00:57:21,160
พอตรวจดูก็พบว่าเธอถูกทำให้ขาดอากาศหายใจ

940
00:57:21,240 --> 00:57:22,640
และถูกล่วงละเมิดทางเพศ

941
00:57:23,160 --> 00:57:25,600
เธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่ดูเหมือนแค่นอนหลับ

942
00:57:28,600 --> 00:57:31,080
ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาคือ
"ต้องจับคนที่ทำแบบนี้ให้ได้

943
00:57:31,160 --> 00:57:33,000
เพราะนี่มันไม่ปกติแล้ว"

944
00:57:35,160 --> 00:57:39,320
ทุกคนอยากจับไอ้ชั่วที่ก่อคดีนั้นให้ได้

945
00:57:39,400 --> 00:57:42,440
เราทุกคนเห็นพ้องตรงกัน

946
00:57:42,520 --> 00:57:44,720
เพราะไม่งั้น ต้องมีอีกศพแน่

947
00:57:44,800 --> 00:57:46,640
เพราะเมื่อคนประเภทนี้เริ่มก่อเหตุแล้ว

948
00:57:46,720 --> 00:57:50,640
ต้องกลายไปเป็นฆาตกรต่อเนื่องแน่นอน

949
00:57:53,960 --> 00:57:56,160
ในแฟลตห้องนั้นมีลายนิ้วมือเป็นร้อยๆ

950
00:57:56,240 --> 00:57:59,960
และแน่นอนว่าต้องส่งเรื่องให้ฝ่ายตรวจลายนิ้วมือ

951
00:58:00,040 --> 00:58:02,000
ไล่ดูไปทีละลาย

952
00:58:05,720 --> 00:58:08,560
เจ้าหน้าที่ตรวจลายนิ้วมือจะต้องใช้แว่นขยาย

953
00:58:08,640 --> 00:58:12,280
ดูลายนิ้วมือทีละลาย จำแนกลวดลายและจุดต่างๆ

954
00:58:12,360 --> 00:58:14,000
ถือเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง

955
00:58:15,040 --> 00:58:21,440
แต่ภายในเวลาแค่สองเดือน
เราก็ระบุและตัดลายนิ้วมือออกไปได้ทั้งหมด

956
00:58:22,600 --> 00:58:24,960
ซึ่งค่อนข้างผิดปกติ

957
00:58:25,040 --> 00:58:29,200
เพราะโดยทั่วไปแล้วจะมีสักหนึ่งหรือสองลาย
ที่ระบุตัวตนไม่ได้

958
00:58:29,280 --> 00:58:31,640
และมักจะเป็นของผู้ต้องสงสัย

959
00:58:31,720 --> 00:58:35,000
ไม่มีดีเอ็นเอ ไม่มีเบาะแสอะไรเลย

960
00:58:35,080 --> 00:58:38,600
ไม่มีอะไรที่จะเป็นประโยชน์ต่อการสืบสวนเลย

961
00:58:38,680 --> 00:58:41,920
เราไม่เจออะไรเลย ซึ่งผิดปกติมาก

962
00:58:42,000 --> 00:58:44,400
ไม่มีร่องรอยการงัดแงะที่แฟลตเลย

963
00:58:44,480 --> 00:58:47,360
และเจ้าหน้าที่สืบสวนก็ยอมรับว่า
คดีนี้แทบไม่มีเบาะแสอะไรเลย

964
00:58:47,440 --> 00:58:50,840
ส่วนแรงจูงใจ
ในการฆาตกรรมแม่และลูกสาวตัวน้อย

965
00:58:50,920 --> 00:58:53,280
คงมีเพียงฆาตกรเท่านั้นที่รู้คำตอบ

966
00:58:54,040 --> 00:58:57,800
ตอนนั้นสารวัตรใหญ่ฝ่ายสืบสวนได้เข้ามาคุยกับผม

967
00:58:57,880 --> 00:59:00,760
บอกว่าควรเชิญพอล บริตตันเข้ามาช่วย

968
00:59:02,480 --> 00:59:03,800
เพราะเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ

969
00:59:03,880 --> 00:59:07,000
เขามีส่วนช่วยหลายอย่าง
ในการสืบคดีของเรเชล นิกเคลล์

970
00:59:10,560 --> 00:59:15,040
แล้วก็มีคนพาผมไปที่เกิดเหตุฆาตกรรม

971
00:59:15,600 --> 00:59:20,160
ทำเลของแฟลตที่ซาแมนธากับจัสมินอาศัยอยู่

972
00:59:20,240 --> 00:59:22,840
มีความสำคัญมากต่อคดีนี้

973
00:59:22,920 --> 00:59:25,520
ส่วนด้านหลังที่ติดกับแฟลต

974
00:59:25,600 --> 00:59:28,000
เป็นพื้นที่สวน

975
00:59:31,920 --> 00:59:33,160
และถัดจากนั้นไป

976
00:59:34,000 --> 00:59:35,880
เป็นบริเวณที่มีต้นไม้ขึ้นเป็นแนว

977
00:59:35,960 --> 00:59:39,600
ซึ่งเขาจะนั่งตรงนั้น คอยเฝ้าดู
เสพจินตนาการทางเพศ

978
00:59:40,320 --> 00:59:41,880
และคิดอะไรไปหลายอย่าง

979
00:59:41,960 --> 00:59:43,840
"อย่าบังอาจมายั่วฉัน"

980
00:59:43,920 --> 00:59:46,320
"อย่ามาล้อเล่นกับฉัน"

981
00:59:46,400 --> 00:59:48,880
"เดี๋ยวก็รู้ว่าพอฉันลงมือเสร็จแล้ว
แกจะอยู่ในสภาพไหน"

982
00:59:49,640 --> 00:59:52,640
พอล บริตตันครับ คุณคิดว่ารู้จักเขาดีแค่ไหน

983
00:59:52,720 --> 00:59:55,640
ผมว่าเรารู้ดีทีเดียวว่า
ในหัวเขาตอนนั้นคิดอะไรอยู่

984
00:59:55,720 --> 00:59:57,360
ตอนที่เกิดเหตุทำร้าย

985
00:59:57,440 --> 01:00:01,720
แต่ผมอยากให้เขาเป็นคนบอกผมเอง
ว่าเริ่มเส้นทางสายนี้ได้ยังไง

986
01:00:01,800 --> 01:00:05,160
เส้นทางที่นำไปสู่การฆ่าหรือทำร้ายซาแมนธา

987
01:00:05,240 --> 01:00:06,680
อยากให้เขามาบอกเหรอ

988
01:00:06,760 --> 01:00:09,000
เขาไม่น่าจะโทรมาแล้วก็

989
01:00:09,080 --> 01:00:12,120
"ขอสายพอล บริตตันหน่อย"
และบอกคำตอบให้คุณรู้หรอก

990
01:00:12,200 --> 01:00:15,720
ผมว่ามีความเป็นไปได้นะ
ว่าเขาอาจอยากทำแบบนั้น

991
01:00:17,400 --> 01:00:21,480
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก
ที่คนแปลกหน้าจะทำร้ายประชาชนทั่วไป

992
01:00:23,320 --> 01:00:26,160
และที่หายากยิ่งกว่าคือมีเด็กอยู่ด้วย

993
01:00:27,960 --> 01:00:31,120
เขาน่าจะเคยก่อเหตุลักษณะคล้ายกันมาก่อน

994
01:00:31,200 --> 01:00:35,640
ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ ก็ทำรุนแรงถึงขั้นนี้เลย
แต่ต้องค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไป

995
01:00:37,560 --> 01:00:40,760
และสิ่งที่เรานึกยังไงก็นึกไม่ออก

996
01:00:40,840 --> 01:00:44,880
คือภายในช่วงเวลาแค่ 16 เดือน

997
01:00:44,960 --> 01:00:50,120
จากเหตุฆาตกรรมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น
จนถึงเหตุฆาตกรรมที่พลัมสเตด

998
01:00:50,640 --> 01:00:57,560
จะเป็นไปได้เหรอว่า
ผู้ที่ก่อเหตุโหดเหี้ยมและอุกอาจแบบนี้มีถึงสองคน

999
01:00:57,640 --> 01:01:01,360
หรือเป็นไปได้ไหมว่าทั้งสองคดีนี้
ผู้ก่อเหตุเป็นคนคนเดียวกัน

1000
01:01:03,280 --> 01:01:08,040
เหยื่อทั้งสองรายอายุไล่เลี่ยกัน หน้าตาคล้ายกัน

1001
01:01:08,720 --> 01:01:12,280
ทั้งสองคดีมีเด็กอยู่ด้วยในตอนเกิดเหตุ

1002
01:01:12,960 --> 01:01:17,040
จำนวนแผลจากการแทง
บนตัวราเชล นิกเคลล์กับซาแมนธา บิสเซตต์

1003
01:01:17,120 --> 01:01:18,640
มีประมาณ 50 แผล

1004
01:01:21,160 --> 01:01:22,880
เราเลยส่งคำขอไป

1005
01:01:22,960 --> 01:01:25,960
ให้เจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวนที่สืบคดีนิกเคลล์

1006
01:01:26,040 --> 01:01:27,480
มาที่ห้องปฏิบัติการของเรา

1007
01:01:28,720 --> 01:01:32,320
เพื่อหารือว่าจุดเกิดเหตุของทั้งสองคดีนี้
มีอะไรคล้ายกันบ้าง

1008
01:01:33,720 --> 01:01:37,800
แต่พวกเขาปฏิเสธข้อชี้แนะของเราอย่างไม่ใยดี

1009
01:01:37,880 --> 01:01:41,160
ที่ว่าทั้งสองคดีนี้อาจเป็นฝีมือของคนคนเดียวกัน

1010
01:01:41,240 --> 01:01:42,520
เพราะแน่นอนว่า

1011
01:01:42,600 --> 01:01:45,800
ตอนที่สองแม่ลูกบิสเซตต์ถูกฆาตกรรม
คอลิน สแต็กถูกคุมขังอยู่

1012
01:01:48,480 --> 01:01:53,520
เราเลยพยายามชี้ให้พวกเขาเห็นว่า
พวกเขาอาจจับผิดคนก็ได้

1013
01:01:55,640 --> 01:01:57,000
แล้วได้ผลยังไง

1014
01:01:57,520 --> 01:02:01,960
ก็โดนเขม่นแล้วก็…

1015
01:02:03,200 --> 01:02:05,440
"เราไม่มีทางจับคนร้ายผิดตัวแน่นอน"

1016
01:02:07,520 --> 01:02:08,920
พวกเขาได้ตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว

1017
01:02:09,000 --> 01:02:12,720
และไม่สนใจอยากเสวนากับเรา

1018
01:02:13,800 --> 01:02:16,200
พวกเขาเชื่อว่าจับถูกตัวแล้ว

1019
01:02:30,000 --> 01:02:32,400
เปิดของขวัญล่ะนะ

1020
01:02:34,040 --> 01:02:38,160
ผ่านมาหนึ่งปีครึ่ง อเล็กซ์สภาพจิตใจเป็นปกติดี

1021
01:02:38,240 --> 01:02:42,520
ใต้ต้นไม้มีของขวัญไม่ค่อยเยอะเลย

1022
01:02:42,600 --> 01:02:44,480
ใต้ต้นไม้มีของขวัญตั้งหลายกล่อง

1023
01:02:44,560 --> 01:02:47,120
เขาปรับตัวกับโรงเรียนใหม่ได้แล้ว
มีเพื่อนๆ ที่เล่นด้วยกัน

1024
01:02:47,680 --> 01:02:49,280
พัฒนาการดีในทุกด้าน

1025
01:02:49,840 --> 01:02:51,320
นกกระเรียนตัวใหญ่

1026
01:02:55,360 --> 01:02:56,880
ช่วงนั้น

1027
01:02:57,440 --> 01:02:59,480
ผมได้ข่าวมาว่า…

1028
01:03:00,480 --> 01:03:05,800
ตำรวจอยากให้อเล็กซ์ไปให้ปากคำในศาล
ในการพิจารณาคดีของคอลิน สแต็ก

1029
01:03:08,240 --> 01:03:11,480
ตำรวจหวังว่า
อเล็กซ์จะบอกรูปพรรณสัณฐานของผู้ก่อเหตุ

1030
01:03:11,560 --> 01:03:14,600
รวมถึงการเคลื่อนไหวของเขา
ช่วงก่อนและหลังก่อเหตุได้

1031
01:03:16,920 --> 01:03:19,880
เราก็เลยตกอยู่ภาวะกลืนไม่เข้า คายไม่ออก

1032
01:03:20,760 --> 01:03:21,760
จะเลือกทางไหนดี

1033
01:03:21,840 --> 01:03:26,040
ถ้าเขาเป็นคนร้ายจริงๆ แล้วเราไม่ไปให้การ

1034
01:03:26,120 --> 01:03:27,400
เขาก็จะกลับมาอยู่ในสังคมอีก

1035
01:03:27,480 --> 01:03:29,600
แต่คำถามคืออเล็กซ์จะเป็นยังไง

1036
01:03:29,680 --> 01:03:32,960
ถ้าต้องเผชิญหน้ากับคนที่ก่อเหตุ

1037
01:03:38,920 --> 01:03:42,280
(สถานีตำรวจพลัมสเตด)

1038
01:03:47,680 --> 01:03:50,320
ผมมีลางสังหรณ์

1039
01:03:50,840 --> 01:03:53,760
ลางสังหรณ์ว่ามีอะไรสักอย่างไม่เข้าท่าเข้าที

1040
01:03:59,560 --> 01:04:02,600
เพราะผมไม่เคยเจอที่เกิดเหตุแบบนี้

1041
01:04:02,680 --> 01:04:06,200
ที่ลายนิ้วมือทุกลายที่พบถูกตัดออกหมด

1042
01:04:12,960 --> 01:04:16,400
มิกกี้ แบงก์สมาคุยกับผม

1043
01:04:16,920 --> 01:04:21,640
เขาอยากให้มีการตรวจลายนิ้วมืออีกครั้ง

1044
01:04:22,240 --> 01:04:24,360
โดยเฉพาะลายนิ้วมือของซาแมนธา บิสเซตต์

1045
01:04:25,520 --> 01:04:28,520
มิกกี้ตื๊อหนักมากเพื่อให้มีการดำเนินการ

1046
01:04:29,120 --> 01:04:32,320
จนในที่สุดฝ่ายลายนิ้วมือก็ยอม

1047
01:04:32,400 --> 01:04:37,640
และตกลงว่าจะตรวจลายนิ้วมือที่น่าสงสัยบางลาย

1048
01:04:37,720 --> 01:04:39,840
ซึ่งเก็บได้จากแฟลตของซาแมนธาซ้ำอีกรอบ

1049
01:04:46,040 --> 01:04:51,560
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็โทรบอกผมว่า
"ได้เรื่องแล้ว"

1050
01:04:53,040 --> 01:04:54,160
ลายนิ้วมือบางลาย

1051
01:04:54,240 --> 01:04:57,960
ที่ในทีแรกถูกระบุว่า
เป็นลายนิ้วมือของซาแมนธา บิสเซตต์

1052
01:05:00,840 --> 01:05:02,000
ที่จริงแล้ว

1053
01:05:02,720 --> 01:05:04,400
เป็นของผู้ชายที่ชื่อ

1054
01:05:05,200 --> 01:05:06,240
โรเบิร์ต แนปเปอร์

1055
01:05:07,680 --> 01:05:10,480
ตอนนั้นเหมือนมีแสงสว่างส่องลงมาจากฟ้าเลย

1056
01:05:11,600 --> 01:05:15,520
ผมจะจำนาทีนั้นไปตลอด โห ผมดีใจจนตัวลอย

1057
01:05:16,120 --> 01:05:20,800
เจ้าหน้าที่เจอลายนิ้วมือของแนปเปอร์ในแฟลตนั้น
ประมาณสามสี่จุด

1058
01:05:20,880 --> 01:05:24,120
จุดนึงอยู่ที่ขอบด้านนอกของประตูระเบียง

1059
01:05:24,200 --> 01:05:25,640
มีบางจุดอยู่ด้านใน

1060
01:05:25,720 --> 01:05:29,680
ซึ่งชัดเจนว่าเขาเข้ามาทางประตูระเบียง

1061
01:05:31,200 --> 01:05:34,440
เขาอาศัยอยู่ในละแวกนั้น
มีประวัติอาชญากรรมแค่เล็กน้อย

1062
01:05:34,520 --> 01:05:38,160
และเคยถูกคุมขังมาแล้วเป็นเวลาสองเดือน

1063
01:05:38,720 --> 01:05:40,920
เมื่อวันศุกร์ ตำรวจบุกไปจับกุมแนปเปอร์ถึงบ้าน

1064
01:05:41,000 --> 01:05:42,800
เขาอาศัยอยู่ที่ถนนพลัมสเตดไฮ

1065
01:05:42,880 --> 01:05:45,120
ห่างจากจุดที่เกิดเหตุฆาตกรรมไม่ถึงกิโล

1066
01:05:46,200 --> 01:05:48,720
หลังจากที่เขาถูกจับและถูกประเมิน เราก็พบว่า

1067
01:05:48,800 --> 01:05:51,040
เขามีอาการของโรคทางจิตบางอย่าง

1068
01:05:51,120 --> 01:05:52,880
และระหว่างการสอบสวน

1069
01:05:53,720 --> 01:05:56,840
คำตอบของเขาแปลกมาก
เขาใช้สรรพนามบุรุษที่สาม

1070
01:05:56,920 --> 01:05:58,800
เหมือนพูดถึงคนอื่นอยู่

1071
01:06:00,040 --> 01:06:03,720
เขาเป็นคนประเภทที่คิดว่า
ตัวเองต่างจากคนอื่นทั้งหมด

1072
01:06:03,800 --> 01:06:06,440
เย็นชา ท่าทีแปลกๆ

1073
01:06:06,520 --> 01:06:10,360
ทุกคนที่เคยเจอเขาต่างพูดเหมือนกันหมด
เขาเป็นคนแปลกๆ

1074
01:06:11,760 --> 01:06:15,200
เราไปที่แฟลตเขาที่ถนนพลัมสเตดไฮ

1075
01:06:15,280 --> 01:06:17,160
เป็นห้องสตูดิโอเล็กๆ

1076
01:06:19,800 --> 01:06:22,840
ไม่มีเตียง ไม่มีฟูก ซึ่งผมคิดว่าแปลก

1077
01:06:22,920 --> 01:06:24,440
ดูเหมือนว่าเขาจะนอนกับพื้นเลย

1078
01:06:26,560 --> 01:06:29,880
แล้วเราก็เริ่มค้นแฟลตห้องนั้น

1079
01:06:31,400 --> 01:06:35,760
และในไม่ช้าก็เจอกล่องเครื่องมือสีแดง

1080
01:06:35,840 --> 01:06:37,760
วางอยู่กับพื้น

1081
01:06:39,680 --> 01:06:41,000
มีแม่กุญแจล็อกไว้

1082
01:06:41,080 --> 01:06:44,360
เราอยากรู้ใจจะขาดว่าข้างในมีอะไร

1083
01:06:44,440 --> 01:06:45,680
พอเปิดกล่องดู

1084
01:06:46,320 --> 01:06:48,360
ในนั้นมีมีด

1085
01:06:50,040 --> 01:06:51,040
มีหนังสือเล่มนึง

1086
01:06:51,120 --> 01:06:54,840
และรู้สึกว่าในหนังสือเล่มนั้น
บอกวิธีการรัดคอแบบต่างๆ

1087
01:06:54,920 --> 01:06:57,760
บอกจุดอ่อนบนร่างกาย

1088
01:06:57,840 --> 01:07:03,120
ซึ่งเอาไปใช้ทำร้ายคนได้
ทำให้หมดสติหรือปลิดชีพเลยก็ได้

1089
01:07:04,080 --> 01:07:05,720
มีหนังสือแผนที่เอทูแซด

1090
01:07:08,720 --> 01:07:12,280
และในหนังสือเล่มนั้น
มีรอยขีดเขียนและภาพวาดเล็กๆ เต็มไปหมด

1091
01:07:13,160 --> 01:07:15,640
ตอนนั้นเราไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร

1092
01:07:18,520 --> 01:07:21,360
ทีแรกเราคิดว่ามันน่าจะมีความสำคัญมาก

1093
01:07:21,440 --> 01:07:26,160
เพราะอาจช่วยระบุสถานที่ที่เขาใช้ก่อเหตุได้

1094
01:07:26,240 --> 01:07:28,840
และมีภาพวาดหนึ่ง

1095
01:07:30,200 --> 01:07:32,400
เป็นภาพขั้นบันไดหลายขั้น

1096
01:07:33,960 --> 01:07:37,760
ซึ่งดูเหมือนจะเป็นบริเวณฮีธฟิลด์เทอร์เรซ

1097
01:07:40,280 --> 01:07:44,360
และในภาพนั้น
เขาเขียนคำว่า "เป็นไปได้" เอาไว้

1098
01:07:45,800 --> 01:07:48,920
เขาเขียนกำกับไว้เลยว่า
จุดนั้นสามารถเป็นทำเลเป้าหมายได้

1099
01:07:49,720 --> 01:07:52,040
ชายวัย 28 ปีถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม

1100
01:07:52,120 --> 01:07:53,840
ซาแมนธา บิสเซตต์คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

1101
01:07:53,920 --> 01:07:56,200
กับลูกสาววัยสี่ขวบเมื่อเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา

1102
01:07:56,280 --> 01:08:00,280
วันนี้โรเบิร์ต แนปเปอร์ปฏิเสธข้อหาฆาตกรรม
แต่ยอมรับสารภาพข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา

1103
01:08:00,800 --> 01:08:04,360
คาดว่าศาลจะพิพากษาลงโทษ
ฆาตกรที่สังหารซาแมนธาภายในวันนี้

1104
01:08:05,600 --> 01:08:09,640
เรื่องน่าเศร้าของคดีนี้คือ
ซาแมนธาเป็นลูกคนเดียว

1105
01:08:09,720 --> 01:08:12,120
และมาร์กาเร็ตแม่ของเธอ

1106
01:08:12,640 --> 01:08:15,640
ก็ทำใจไม่ได้ที่ต้องสูญเสียหลานเพียงคนเดียว

1107
01:08:15,720 --> 01:08:16,720
กับลูกเพียงคนเดียว

1108
01:08:18,320 --> 01:08:20,880
แค่ต้องเสียลูกไปก็เลวร้ายพอแล้ว

1109
01:08:20,960 --> 01:08:22,800
แต่นี่ต้องเสียหลานไปด้วย

1110
01:08:24,080 --> 01:08:25,840
หายไปทั้งครอบครัว

1111
01:08:27,800 --> 01:08:30,120
เป็นโศกนาฏกรรม หดหู่มาก

1112
01:08:30,200 --> 01:08:34,600
แต่คดีนี้ก็เกิดเรื่องน่าเศร้าเพิ่มอีก

1113
01:08:35,120 --> 01:08:36,200
มาร์กาเร็ตเสีย

1114
01:08:36,280 --> 01:08:39,760
หนึ่งวันก่อนที่แนปเปอร์จะขึ้นศาลที่โอลด์ ไบลีย์

1115
01:08:42,520 --> 01:08:45,480
คดีนี้น่าเศร้าอย่างที่สุด

1116
01:08:55,600 --> 01:08:57,040
ต่อมาอีกระยะหนึ่ง

1117
01:08:58,480 --> 01:09:00,240
ผมกลับไปดูแผนที่ของเขาอีกครั้ง

1118
01:09:01,880 --> 01:09:05,560
ถึงรอยขีดเขียนส่วนใหญ่
จะอยู่ในพื้นที่เซาธ์อีสต์ลอนดอน

1119
01:09:07,360 --> 01:09:09,000
(ริชมอนด์)

1120
01:09:09,080 --> 01:09:14,680
แต่ก็มีจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากพลัมสเตดออกไปไกล

1121
01:09:14,760 --> 01:09:17,160
ที่ริชมอนด์พาร์ก ในเซาธ์เวสต์ลอนดอน

1122
01:09:18,120 --> 01:09:20,040
ชื่อว่า "ไร่อิซาเบลลา"

1123
01:09:21,800 --> 01:09:26,280
ซึ่งเป็นพื้นที่โล่งใกล้กับทุ่งวิมเบิลดั้น

1124
01:09:26,840 --> 01:09:28,600
ซึ่งเป็นสถานที่ฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

1125
01:09:30,680 --> 01:09:32,760
(14 ก.ย. 1994
สองปีหลังเหตุฆาตกรรมเรเชล)

1126
01:09:32,840 --> 01:09:35,960
เจ้าหน้าที่สอบปากคำนายสแต็กครั้งแรก
เมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว

1127
01:09:36,680 --> 01:09:38,160
เขามีกำหนดขึ้นศาลเช้าวันนี้

1128
01:09:38,240 --> 01:09:40,960
ในข้อหาฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

1129
01:09:46,680 --> 01:09:51,120
ก่อนการพิจารณาคดี
ผมได้รับแจ้งว่าอเล็กซ์ไม่ต้องไปให้การ

1130
01:09:51,200 --> 01:09:53,160
เพราะคำให้การของเขาไม่จำเป็นแล้ว

1131
01:09:53,240 --> 01:09:56,640
ในใจส่วนหนึ่งผมรู้สึกโล่ง
ที่เขาไม่ต้องนึกถึงเหตุการณ์ร้ายๆ อีก

1132
01:09:56,720 --> 01:09:58,200
แต่อีกส่วนก็อดกังวลไม่ได้

1133
01:09:58,280 --> 01:10:01,160
ว่าเราไม่ได้ช่วยอย่างเต็มที่ ทั้งที่เราช่วยได้

1134
01:10:04,720 --> 01:10:07,840
แล้วไม่กี่วันต่อมาก็มีข่าวน่าตกใจ

1135
01:10:08,360 --> 01:10:12,160
เพื่อนคนนึงโทรมาถามไถ่
ว่าผมโอเคไหมกับข่าวที่ออก

1136
01:10:12,240 --> 01:10:13,680
ผมก็ถามเขาว่า "ข่าวอะไร"

1137
01:10:13,760 --> 01:10:16,040
เขาก็ถามกลับว่า "นายไม่รู้เหรอ"

1138
01:10:16,120 --> 01:10:18,560
เขาบอกว่า "คดีถูกยกฟ้อง"

1139
01:10:20,000 --> 01:10:22,920
ชายผู้ถูกกล่าวหาว่า
ฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์อย่างโหดเหี้ยม

1140
01:10:23,000 --> 01:10:24,720
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อสองปีก่อน

1141
01:10:24,800 --> 01:10:28,560
วันนี้ได้เดินออกจากศาลพร้อมอิสรภาพ
ก่อนที่การพิจารณาคดีจะเริ่มต้นด้วยซ้ำ

1142
01:10:28,640 --> 01:10:30,240
ผมได้แต่อึ้ง

1143
01:10:30,320 --> 01:10:34,080
ผู้พิพากษาของโอลด์ ไบลีย์
ได้ตำหนิวิธีการทำงานของตำรวจอย่างรุนแรง

1144
01:10:34,160 --> 01:10:38,400
หลังจากมีคำสั่งยกฟ้องคดีที่กล่าวหา
ชายที่ตำรวจสงสัยว่าสังหารเรเชล นิกเคลล์

1145
01:10:38,480 --> 01:10:41,920
คอลิน สแต็กได้รับอิสรภาพ
หลังจากถูกคุมขังมานานกว่าหนึ่งปี

1146
01:10:42,000 --> 01:10:45,240
เนื่องจากถูกล่อลวงในปฏิบัติการลับของตำรวจ

1147
01:10:45,320 --> 01:10:50,000
ผู้พิพากษาวิจารณ์อย่างรุนแรง
และไม่รับฟังหลักฐานที่ได้จากปฏิบัติการนั้น

1148
01:10:50,080 --> 01:10:51,680
ผมโกรธมาก

1149
01:10:51,760 --> 01:10:58,440
เพราะมีคนตัดสินใจว่าหลักฐานนั้นดีพอ
และจะรับมือกับการซักค้านได้

1150
01:10:58,520 --> 01:11:00,200
แต่คนคนนั้นประเมินผิดอย่างร้ายแรง

1151
01:11:00,280 --> 01:11:03,600
ผมโกรธที่มีคนตัดสินใจสุดโต่งว่า

1152
01:11:03,680 --> 01:11:07,560
จะไม่ยื่นหลักฐานอื่น
ทั้งที่คดีนี้มีหลักฐานแวดล้อมที่ค่อนข้างแข็งแรง

1153
01:11:08,200 --> 01:11:11,960
ตอนนั้นผมรู้สึกว่าถ้าจะต้องมีการตัดสินใจ

1154
01:11:12,040 --> 01:11:16,000
ว่าคอลิน สแต็กเป็นผู้ก่อเหตุฆาตกรรมหรือไม่

1155
01:11:16,080 --> 01:11:18,400
ก็ควรเป็นการตัดสินใจของคณะลูกขุน

1156
01:11:19,000 --> 01:11:20,800
แต่เราไปไม่ถึงขั้นนั้น

1157
01:11:20,880 --> 01:11:22,840
วิลเลียม เคล็กก์
ทนายระดับควีนส์เคาน์เซลของฝ่ายจำเลย

1158
01:11:22,920 --> 01:11:25,600
แย้งว่าตำรวจหญิงเจมส์โกหก

1159
01:11:25,680 --> 01:11:28,160
และได้เสนอความสัมพันธ์ทางเพศ
และความรักเป็นสิ่งล่อใจ

1160
01:11:28,240 --> 01:11:29,760
ผู้พิพากษาอ็อกนัลกล่าวว่า

1161
01:11:29,840 --> 01:11:33,920
พฤติกรรมของตำรวจในคดีนี้
เป็นการกระทำที่เกินเลย

1162
01:11:34,000 --> 01:11:36,560
และยังจงใจพยายามใส่ร้ายผู้ต้องสงสัย

1163
01:11:36,640 --> 01:11:40,080
ด้วยพฤติกรรมการหลอกลวงที่น่ารังเกียจที่สุด

1164
01:11:40,160 --> 01:11:41,200
เราล้มเหลว

1165
01:11:41,720 --> 01:11:44,560
และนั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่ดี

1166
01:11:45,480 --> 01:11:49,200
"ชีวิตผมต้องมาพัง
เพราะทฤษฎีทางจิตวิทยาที่จับแพะมาชนแกะ

1167
01:11:49,280 --> 01:11:52,160
ผสมกับนิยายที่แต่งขึ้น
เพื่อสนองคำขอทางเพศอันแปลกประหลาด

1168
01:11:52,240 --> 01:11:54,200
ของตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่ง"

1169
01:11:54,280 --> 01:11:57,160
ผู้พิพากษาเองก็ยอมรับว่า
ไม่มีหลักฐานที่บอกว่าผมผิด

1170
01:11:57,240 --> 01:11:59,920
ไม่มีหลักฐานทางนิติเวช
ไม่มีคำรับสารภาพ ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

1171
01:12:00,000 --> 01:12:03,880
เมื่อถูกถามว่าตำรวจควรขอโทษคอลิน สแต็กไหม

1172
01:12:03,960 --> 01:12:06,760
เซอร์พอล คอนดอนก็ตอบว่า
ตำรวจได้ขอโทษไปแล้ว

1173
01:12:06,840 --> 01:12:08,640
แก่คนที่ตำรวจคิดว่าต้องขอโทษ

1174
01:12:09,680 --> 01:12:12,960
ผมว่าไม่จำเป็นต้องขอโทษใคร

1175
01:12:13,040 --> 01:12:16,600
ในการสืบสวนคดีนี้ของตำรวจนครบาล

1176
01:12:16,680 --> 01:12:19,520
ผมสนับสนุน
การทำงานของเจ้าหน้าที่ทุกคนอย่างเต็มที่

1177
01:12:19,600 --> 01:12:23,320
และขอรับผิดชอบทุกอย่างที่ตำรวจทำลงไปในคดีนี้

1178
01:12:28,600 --> 01:12:31,400
รู้สึกเหมือนวนกลับไปวันแรก

1179
01:12:32,120 --> 01:12:35,920
ฆาตกรลอยนวล ไม่มีคนคุ้มครองเรา

1180
01:12:38,320 --> 01:12:40,120
และสิ่งที่ตอกย้ำความรู้สึกนั้น

1181
01:12:40,200 --> 01:12:42,880
คือแถลงการณ์ของพอล คอนดอน
หัวหน้าตำรวจนครบาล

1182
01:12:42,960 --> 01:12:45,320
ที่พูดว่าตำรวจไม่ได้มองหาผู้ต้องสงสัยคนอื่นเลย

1183
01:12:45,400 --> 01:12:48,240
ตอนนี้เราไม่มีข้อมูลใหม่

1184
01:12:48,320 --> 01:12:50,880
ไม่มีเบาะแสใหม่ให้ตาม

1185
01:12:53,040 --> 01:12:56,320
จากท่าทีก็เห็นได้ชัดว่าตำรวจเชื่อว่า
คอลิน สแต็กก่อคดีฆาตกรรมแต่รอด

1186
01:12:56,400 --> 01:12:57,760
และตอนนี้ลอยนวล

1187
01:12:58,840 --> 01:13:02,000
ผมรู้สึกว่าไว้ใจใครไม่ได้เลย

1188
01:13:02,080 --> 01:13:06,600
และอดสงสัยไม่ได้ว่า
นี่เราได้รับการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมรึเปล่า

1189
01:13:06,680 --> 01:13:09,840
เพราะผมอายุน้อย แถมผิวสี

1190
01:13:11,320 --> 01:13:13,880
ผมสูญเสียความเชื่อมั่นในระบบ

1191
01:13:14,480 --> 01:13:16,680
มาทีนี้ บทสรุปใดๆ ก็ตามที่เรา…

1192
01:13:17,200 --> 01:13:21,080
เราต้องตามหาบทสรุปของเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
บทสรุปที่มีความหมายจริงๆ

1193
01:13:21,160 --> 01:13:25,040
อย่าไปหวังว่า
จะได้บทสรุปอะไรจากปัจจัยภายนอก

1194
01:13:37,480 --> 01:13:41,000
หลายปีผ่านไป ไม่มีอะไรคืบหน้า

1195
01:13:43,000 --> 01:13:47,360
ข้อเท็จจริงที่เรารู้ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

1196
01:13:52,080 --> 01:13:54,440
เรามีกันสามคนมาตั้งแต่วันแรก

1197
01:13:55,200 --> 01:13:58,960
ผม พ่อผม กับหมาของเราชื่อมอลลี่

1198
01:13:59,040 --> 01:14:01,280
นั่นคือครอบครัวของเรา

1199
01:14:02,080 --> 01:14:05,400
พ่อรู้ว่าผมเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

1200
01:14:06,360 --> 01:14:08,000
ว่าแม่รักผม

1201
01:14:08,600 --> 01:14:12,400
ว่าแม่ไม่ได้อยากจากผมไป

1202
01:14:13,760 --> 01:14:15,520
พ่อกับผม

1203
01:14:15,600 --> 01:14:18,080
ไม่ได้คุยกันเรื่องแม่เลย

1204
01:14:18,160 --> 01:14:20,320
เราไม่คุยกันเรื่องอดีต

1205
01:14:22,720 --> 01:14:26,800
แต่ผมยัง… รู้สึกโกรธที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

1206
01:14:26,880 --> 01:14:32,160
และผมห้ามไม่ให้มันเกิดขึ้นไม่ได้
ไม่ว่าจะทำยังไงก็ตาม

1207
01:14:35,840 --> 01:14:40,240
ผมว่าถ้าคุณได้เห็นความชั่วร้ายระดับนั้น

1208
01:14:40,320 --> 01:14:42,880
ตั้งแต่ยังเล็กๆ

1209
01:14:44,440 --> 01:14:47,440
ภาพลวงตาที่เด็กมักมี ความเชื่อว่าพ่อแม่

1210
01:14:47,520 --> 01:14:50,120
ไม่สำคัญว่าจะทำหน้าที่พ่อแม่ได้ดีแค่ไหน

1211
01:14:50,200 --> 01:14:52,640
แต่พ่อแม่ปกป้องเราจากอันตรายได้

1212
01:14:52,720 --> 01:14:55,600
ผมว่าความเชื่อนั้น… มันพังทลายลง

1213
01:14:56,880 --> 01:15:00,000
อเล็กซ์เป็นเด็กที่น่ารักมาก

1214
01:15:00,520 --> 01:15:03,120
เป็นเด็กที่มีความสดใสในตัว

1215
01:15:04,520 --> 01:15:08,240
แต่ในช่วงก่อนโตเป็นวัยรุ่น เขาเริ่มมีความโกรธ

1216
01:15:08,320 --> 01:15:12,040
และเขาเอาความโกรธนั้นมาลงที่ผม

1217
01:15:13,520 --> 01:15:17,000
ผมโกรธมาก
กับหลายสิ่งหลายอย่างที่เราต้องเผชิญ

1218
01:15:18,120 --> 01:15:21,840
การพูดคุยที่ยาวนานเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน

1219
01:15:21,920 --> 01:15:25,000
สิ่งที่ทำให้ผมทรมานที่สุดคือ
การต้องกลับไปนึกถึงวันนั้น

1220
01:15:25,080 --> 01:15:26,920
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

1221
01:15:27,000 --> 01:15:30,920
การที่คนอื่นมาบอกผมว่าผมควรต้องรู้สึกยังไง

1222
01:15:31,000 --> 01:15:34,600
และผมว่าผมแบกความรู้สึกนั้นติดตัวมาโดยตลอด

1223
01:15:37,160 --> 01:15:39,400
เขาเคยมีปัญหากับเจ้าหน้าที่บ้านเมืองอยู่บ้าง

1224
01:15:39,960 --> 01:15:44,040
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ
แต่บางทีตำรวจก็มาเคาะประตูบ้าน

1225
01:15:47,000 --> 01:15:50,240
ผมว่าผมไม่ได้เคารพพ่อเหมือนเดิม

1226
01:15:50,320 --> 01:15:53,520
ไม่ได้เชื่อใจพ่อเหมือนอย่างเมื่อก่อน

1227
01:15:55,360 --> 01:16:00,120
และประเด็นหลักเลยก็คือ
พ่อคือพ่อ คือคนที่มีหน้าที่ปกป้องครอบครัว

1228
01:16:02,080 --> 01:16:06,680
แต่พ่อปล่อยให้เราเจอเรื่องแบบนี้

1229
01:16:07,520 --> 01:16:11,920
ช่วงที่ผมเป็นวัยรุ่น เราเลยทะเลาะกันบ่อย

1230
01:16:14,680 --> 01:16:19,440
ผมรู้สึกผิดมากที่ปกป้องครอบครัวไว้ไม่ได้

1231
01:16:21,520 --> 01:16:23,120
และรู้สึกโง่

1232
01:16:23,200 --> 01:16:24,520
รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่

1233
01:16:24,600 --> 01:16:30,240
เพราะเราถูกสอนให้เชื่อใจหน่วยงานต่างๆ
ว่าจะดูแลความปลอดภัยของเรา

1234
01:16:30,320 --> 01:16:34,400
ในอดีต เราต้องเป็นผู้รักษากฎหมายเอง
เหมือนในแดนเถื่อนตะวันตก

1235
01:16:34,480 --> 01:16:38,680
และเราต้องปกป้องคนที่เรารักเอง
ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

1236
01:16:39,960 --> 01:16:42,040
และนั่นคือสิ่งที่บาดใจผม

1237
01:16:43,000 --> 01:16:44,320
ผมปกป้องพวกเขาไม่ได้

1238
01:16:44,920 --> 01:16:46,280
ผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้

1239
01:16:54,720 --> 01:16:58,320
แต่ละสัปดาห์ที่ผ่านไป แต่ละเดือนที่ผ่านไป

1240
01:16:58,400 --> 01:17:00,400
แต่ละปีที่ผ่านไป

1241
01:17:00,480 --> 01:17:03,560
เราก็เริ่มทำใจได้ในระดับหนึ่ง

1242
01:17:03,640 --> 01:17:05,560
ว่าอาจไม่มีวันไขคดีนี้ได้ก็ได้

1243
01:17:11,120 --> 01:17:17,160
(สิบปีต่อมา)

1244
01:17:18,760 --> 01:17:21,320
(โฉมงามถูกอสูรสังหาร
"ช่วยจับคนร้ายที")

1245
01:17:23,480 --> 01:17:29,280
พอถึงปี 2002
คดีของเรเชล นิกเคลล์ก็กลายเป็นคดีแช่แข็ง

1246
01:17:33,360 --> 01:17:38,320
ตำรวจมาหาฉันกับทีม
ขอให้เราช่วยตรวจสอบคดีนี้อีกครั้ง

1247
01:17:42,080 --> 01:17:46,640
ฉันเคยอ่านหนังสือพิมพ์
เลยรู้ว่านี่เป็นการก่อเหตุที่โหดร้ายมาก

1248
01:17:47,440 --> 01:17:51,840
ฉันรู้ด้วยว่าคอลิน สแต็กเคยถูกตั้งข้อหา

1249
01:17:51,920 --> 01:17:53,160
แล้วได้รับการยกฟ้อง

1250
01:17:53,240 --> 01:17:56,840
แต่ฉันคิดว่าในมุมของตำรวจ
เขาก็ยังคงเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่ดี

1251
01:17:57,880 --> 01:18:01,920
ตำรวจเลยอยากให้เรามองคดีนี้ในมุมมองใหม่ๆ

1252
01:18:02,000 --> 01:18:05,760
และดูว่าในหลักฐานทั้งหมดที่เก็บไว้ตั้งแต่ตอนนั้น

1253
01:18:06,280 --> 01:18:08,080
ยังมีอะไรที่อาจนำไปสู่

1254
01:18:08,160 --> 01:18:14,400
การระบุตัวคนร้ายที่ฆ่าเรเชลได้ไหม

1255
01:18:17,520 --> 01:18:21,720
มีเทปกาวบางส่วน
เป็นเทปที่ใช้เก็บร่องรอยหลักฐาน

1256
01:18:22,520 --> 01:18:24,920
จากร่างของเรเชล

1257
01:18:25,000 --> 01:18:27,960
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากบริเวณส่วนลับ

1258
01:18:30,840 --> 01:18:31,800
แล้วเราก็สังเกตเห็น

1259
01:18:31,880 --> 01:18:36,280
ว่าทีมนิติวิทยาศาสตร์ชุดแรก
ไม่พบดีเอ็นเอใดๆ บนเทปพวกนั้นเลย

1260
01:18:36,360 --> 01:18:40,440
แล้วเราก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

1261
01:18:41,240 --> 01:18:44,520
เพราะตามหลักแล้ว
ต้องมีดีเอ็นเอของเรเชลเป็นจำนวนมาก

1262
01:18:44,600 --> 01:18:45,520
ติดอยู่บนเทป

1263
01:18:46,440 --> 01:18:48,800
ฉันคิดว่าสิ่งที่น่าจะเกิดขึ้นก็คือ

1264
01:18:48,880 --> 01:18:51,680
ถ้าในตัวอย่างที่เก็บมามีดีเอ็นเอมากเกินไป

1265
01:18:51,760 --> 01:18:55,480
มันจะกลบกระบวนการตรวจ
ทำให้ไม่เห็นผลลัพธ์อะไร

1266
01:18:55,560 --> 01:18:59,680
ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่เราทำเป็นอย่างแรกก็คือ
ทดสอบซ้ำอีกครั้ง

1267
01:18:59,760 --> 01:19:02,280
แต่คราวนี้ใช้วิธีที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย

1268
01:19:07,360 --> 01:19:10,560
เป็นไปตามคาด
เราพบดีเอ็นเอของเรเชลจำนวนมาก

1269
01:19:15,880 --> 01:19:19,080
แล้วเราก็พบร่องรอยเล็กๆ
ของดีเอ็นเอผู้ชายด้วย

1270
01:19:22,320 --> 01:19:25,040
ตอนที่เราพบร่องรอยดีเอ็นเอของผู้ชาย

1271
01:19:25,120 --> 01:19:28,720
ตอนนั้นเรายังไม่แน่ใจว่าจะสามารถพัฒนา

1272
01:19:28,800 --> 01:19:31,360
หรือขยายผลได้เพียงพอ

1273
01:19:31,440 --> 01:19:35,600
ที่จะระบุตัวบุคคลใดบุคคลหนึ่งไหม

1274
01:19:37,720 --> 01:19:41,040
เราก็เลยพัฒนาเทคนิคใหม่ขึ้นมา

1275
01:19:41,120 --> 01:19:42,800
เป็นเทคนิคที่มีความไวสูงมาก

1276
01:19:43,680 --> 01:19:48,680
โดยนำดีเอ็นเอเล็กน้อยจากตัวอย่าง

1277
01:19:48,760 --> 01:19:52,840
มาเพิ่มปริมาณให้มากขึ้นหลายเท่าตัว

1278
01:19:52,920 --> 01:19:54,840
หรือที่เรียกว่าการขยายดีเอ็นเอ

1279
01:19:54,920 --> 01:19:58,400
และเราก็ได้ดีเอ็นเอมากขึ้นหลายเท่าตัว

1280
01:19:58,480 --> 01:20:00,680
จนสามารถนำไปวิเคราะห์ได้จริง

1281
01:20:01,880 --> 01:20:03,440
ใช้เวลาประมาณสองปี

1282
01:20:03,520 --> 01:20:08,160
กว่าจะพัฒนาเทคนิคนี้
จนถึงจุดที่นำมาใช้งานจริงได้

1283
01:20:11,000 --> 01:20:14,480
ก่อนที่จะนำข้อมูลดีเอ็นเอที่ได้

1284
01:20:14,560 --> 01:20:17,160
ไปรันในระบบฐานข้อมูลส่วนกลาง

1285
01:20:17,240 --> 01:20:19,360
เราได้ลองเทียบกับดีเอ็นเอของคอลิน สแต็กก่อน

1286
01:20:20,000 --> 01:20:22,680
และผลออกมาว่าไม่ตรงกัน

1287
01:20:24,880 --> 01:20:28,000
จากนั้นเราก็ส่งมันเข้าฐานข้อมูลดีเอ็นเอแห่งชาติ

1288
01:20:28,520 --> 01:20:32,920
และพอรันในระบบ เราก็เจอการจับคู่ที่ตรงกัน

1289
01:20:35,480 --> 01:20:37,000
อยู่มาวันนึง โทรศัพท์ดัง

1290
01:20:38,200 --> 01:20:41,360
ตำรวจโทรมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
เขาโทรมาแจ้งข่าว

1291
01:20:41,880 --> 01:20:45,800
และข่าวนั้นก็คือตำรวจระบุตัวคนร้ายได้แล้ว

1292
01:20:45,880 --> 01:20:48,960
และตำรวจบอกว่าชื่อที่ระบุตัวได้

1293
01:20:49,040 --> 01:20:50,600
เป็นชื่อใหม่ที่เราไม่เคยพูดถึง

1294
01:20:52,200 --> 01:20:55,800
ฐานข้อมูลดีเอ็นเอ
แสดงผลการจับคู่ว่ามันไปตรงกับ

1295
01:20:56,920 --> 01:20:58,880
คนที่ชื่อโรเบิร์ต แนปเปอร์

1296
01:21:06,200 --> 01:21:10,600
แล้วเราก็พบว่าแนปเปอร์ถูกคุมขัง
อยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชบรอดมอร์

1297
01:21:10,680 --> 01:21:16,080
เพราะเขาก่อคดีอีกคดี ฆ่าแม่และลูกเล็ก

1298
01:21:20,680 --> 01:21:23,280
เราสงสัยผิดคนมาตลอด

1299
01:21:24,360 --> 01:21:25,600
ช่วงเวลานั้น

1300
01:21:25,680 --> 01:21:29,360
คือจุดที่ได้รู้ว่า
กรณีเลวร้ายที่สุดที่เราคิดไว้ได้เกิดขึ้นจริง

1301
01:21:29,440 --> 01:21:31,200
มีคนอื่นถูกฆ่าเหมือนกัน

1302
01:21:31,280 --> 01:21:33,680
โดยคนคนเดียวกัน ในลักษณะเดียวกัน

1303
01:21:33,760 --> 01:21:35,360
อีกหนึ่งครอบครัวต้องพังลง

1304
01:21:38,360 --> 01:21:42,560
ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ว่า
ผมโชคดีแค่ไหนที่อเล็กซ์รอดมาได้

1305
01:21:43,160 --> 01:21:45,840
แต่ตอนที่เราได้รู้ว่า
ซาแมนธากับจัสมินเจอชะตากรรมแบบไหน

1306
01:21:46,680 --> 01:21:48,680
ผมก็เริ่มขอบคุณพระเจ้าทุกวัน

1307
01:21:48,760 --> 01:21:52,680
เพราะถ้าพระเจ้าไม่เมตตา
เราคงไม่รอดมาด้วยกัน

1308
01:21:52,760 --> 01:21:55,800
ถ้าพระเจ้าไม่เมตตา อเล็กซ์คงไม่รอดชีวิตมาได้

1309
01:22:09,800 --> 01:22:12,840
คืนวันนึง ผมนั่งดูแข่งบอลอยู่

1310
01:22:15,280 --> 01:22:16,760
แล้วก็มีเสียงเคาะประตู

1311
01:22:17,280 --> 01:22:20,880
ผมหงุดหงิดนิดหน่อย เพราะกำลังดูแข่งมันๆ

1312
01:22:24,320 --> 01:22:27,200
ที่หน้าประตูมีนักข่าวสองคนยืนอยู่
พวกเขาพูดว่า

1313
01:22:28,200 --> 01:22:30,720
"รู้ไหมว่าตำรวจจับชายอีกคน

1314
01:22:30,800 --> 01:22:32,440
ในคดีฆาตกรรมนิกเคลล์

1315
01:22:32,520 --> 01:22:35,280
แถมมีผลดีเอ็นเอเป็นหลักฐานเอาผิดด้วย"

1316
01:22:35,360 --> 01:22:38,000
ผมก็ "อีกสักชั่วโมงค่อยกลับมาใหม่ได้ไหม"

1317
01:22:38,080 --> 01:22:39,720
"ผมดูบอลอยู่"

1318
01:22:39,800 --> 01:22:42,120
พวกเขาก็ "ได้เลย" แล้วก็เดินออกไป

1319
01:22:43,600 --> 01:22:45,880
ผมไม่ไหวจะทนกับเรื่องนี้แล้ว

1320
01:22:45,960 --> 01:22:48,040
ยืดเยื้ออยู่ 15 ปีได้

1321
01:22:48,120 --> 01:22:50,760
วันนี้คอลิน สแต็กได้รับการคุ้มครองจากตำรวจ

1322
01:22:50,840 --> 01:22:53,680
ในขณะที่คดีของเรเชล นิกเคลล์
ยังคงตามหลอกหลอนเขา

1323
01:22:53,760 --> 01:22:56,960
ตั้งแต่ตอนที่ผมถูกจับ หนังสือพิมพ์ก็ลงข่าว

1324
01:22:57,040 --> 01:22:59,240
ปลุกปั่นให้คนโกรธแค้นผม

1325
01:22:59,320 --> 01:23:01,880
บางคนตะโกนประมาณว่า
"มีความผิด" "แขวนคอเลย"

1326
01:23:01,960 --> 01:23:03,360
กับอะไรทำนองนั้น

1327
01:23:03,440 --> 01:23:06,600
นายสแต็กต้องเผชิญกับความอึดอัด
จากการที่สื่อจับตามอง

1328
01:23:06,680 --> 01:23:08,280
แม้แต่หลังจากที่ได้รับการปล่อยตัวแล้ว

1329
01:23:08,920 --> 01:23:09,880
อย่านะ

1330
01:23:11,040 --> 01:23:12,880
พวกเขาฝังความคิดไว้ในหัวคนว่า

1331
01:23:12,960 --> 01:23:17,240
"เรารู้ว่าเราจับถูกคนแล้ว
แต่เขารอดเพราะเรื่องเทคนิค"

1332
01:23:17,320 --> 01:23:20,040
อะไรอย่างนั้น ผมเลยต้องทนอยู่กับมัน

1333
01:23:20,560 --> 01:23:22,240
หลายคนคิดว่าเขามีความผิด

1334
01:23:22,320 --> 01:23:26,360
แต่ไม่เคยมีใครได้ยินว่า
มีหลักฐานที่เอาผิดหรือช่วยให้เขาพ้นผิดได้

1335
01:23:26,440 --> 01:23:29,720
แปลว่าเขาอยู่ในสภาพ "ไม่รู้จะยังไง"
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

1336
01:23:29,800 --> 01:23:32,720
ตอนนี้ผ่านมา 15 ปี มีการตั้งข้อหาชายคนหนึ่ง

1337
01:23:32,800 --> 01:23:34,800
นั่นคือโรเบิร์ต แนปเปอร์ อายุ 41 ปี

1338
01:23:34,880 --> 01:23:37,880
คอลิน สแต็กที่เคยถูกตั้งข้อหาได้รับการยกฟ้อง

1339
01:23:37,960 --> 01:23:40,720
ด้วยเหตุผลว่าตำรวจหญิงพยายามล่อให้เขาติดกับ

1340
01:23:41,320 --> 01:23:45,080
ผมไม่เคยมีแฟนจนอายุ 29

1341
01:23:45,160 --> 01:23:48,320
เพราะงั้นตอนที่ได้รับจดหมายจากลิซซี่ เจมส์

1342
01:23:48,400 --> 01:23:51,480
ผมรู้สึกดีใจมากจริงๆ

1343
01:23:51,560 --> 01:23:54,040
ที่มีผู้หญิงสักคนแสดงออกว่าสนใจในตัวผม

1344
01:23:54,800 --> 01:24:00,320
เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าเขาบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับคดีนั้นเลย

1345
01:24:00,840 --> 01:24:03,360
และวันนี้ ผมอยากขอโทษเขา

1346
01:24:03,440 --> 01:24:06,840
สำหรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นช่วงต้นยุค 90

1347
01:24:08,200 --> 01:24:11,400
ก่อนที่จะเกิดเรื่องทั้งหมดนี้
ผมก็เป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองต่ำอยู่แล้ว

1348
01:24:11,960 --> 01:24:15,520
แต่เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้มันต่ำกว่าเดิม

1349
01:24:17,960 --> 01:24:19,640
มันทำให้ผมรู้สึกหวาดระแวง

1350
01:24:19,720 --> 01:24:23,720
ถ้าผมบังเอิญหันไปมองผู้หญิงคนนึงที่กำลังข้ามถนน

1351
01:24:23,800 --> 01:24:26,680
ในหัวผมจะคิดทันทีว่า "ไม่ได้ มองไปทางอื่น"

1352
01:24:26,760 --> 01:24:28,640
เพราะอาจมีใครจับตาดูผมอยู่

1353
01:24:28,720 --> 01:24:30,840
เดี๋ยวเขาจะคิดว่า
"นายคนนี้สะกดรอยตามผู้หญิง"

1354
01:24:31,520 --> 01:24:35,200
แล้วผมก็คิดว่า
"ชีวิตเราจากนี้ไปคงเป็นแบบนี้แหละ"

1355
01:24:35,280 --> 01:24:39,920
"ต้องยอมรับและอยู่กับมันให้ได้
อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น"

1356
01:24:45,440 --> 01:24:50,280
(16 ธันวาคม 2008
สองวันก่อนการพิจารณาคดีของแนปเปอร์)

1357
01:24:50,360 --> 01:24:51,800
ก่อนถึงวันขึ้นศาล

1358
01:24:51,880 --> 01:24:53,920
หนึ่งในเจ้าหน้าที่สืบสวนที่นำทีมบอกว่า

1359
01:24:54,440 --> 01:24:57,000
"พอคุณบินมาถึงแล้ว ขอเจอหน่อยนะ"

1360
01:24:57,520 --> 01:25:01,920
มีเรื่องที่ผมต้องรู้ก่อนที่จะเดินเข้าห้องพิจารณาคดี

1361
01:25:03,200 --> 01:25:06,360
เรานัดเจอกันที่สถานีตำรวจเฮนดอนตอนหนึ่งทุ่ม

1362
01:25:07,920 --> 01:25:09,760
เขาพาผมเข้าไปในห้องด้านหลัง

1363
01:25:11,320 --> 01:25:15,240
มีแค่เราสองคนในนั้น
แล้วเขาก็ส่งแฟ้มเอกสารเล่มนึงมาให้

1364
01:25:15,640 --> 01:25:17,800
(ลับ)

1365
01:25:17,880 --> 01:25:20,000
สิ่งที่ผมเห็นในแฟ้มนั้น

1366
01:25:20,080 --> 01:25:25,440
คือรายการข้อผิดพลาดที่แสนเละเทะ

1367
01:25:25,960 --> 01:25:27,680
ของการสืบสวนคดีนี้ในอดีต

1368
01:25:27,760 --> 01:25:28,960
(พยายามข่มขืน)

1369
01:25:30,280 --> 01:25:32,080
ผมทำใจไม่ถูกเลย

1370
01:25:33,800 --> 01:25:36,720
รู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปวันนั้น

1371
01:25:37,520 --> 01:25:38,680
กลับไปยังสายแรกที่ได้รับ

1372
01:25:38,760 --> 01:25:41,960
ครั้งแรกที่มีคนแจ้งข่าวว่าเรเชลถูกพรากไปแล้ว

1373
01:25:42,040 --> 01:25:44,520
และอเล็กซ์ต้องเจอความโหดร้ายนั้น

1374
01:25:45,040 --> 01:25:46,760
เราพยายามทำความเข้าใจ

1375
01:25:47,280 --> 01:25:50,040
สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า
เดือนแล้วเดือนเล่า ปีแล้วปีเล่า

1376
01:25:51,760 --> 01:25:53,640
แต่ความพยายามไม่เป็นผล

1377
01:25:55,600 --> 01:25:58,560
เพราะในเอกสารนั้นระบุไว้ว่า
นี่เป็นคดีที่ป้องกันได้

1378
01:26:06,520 --> 01:26:08,320
ฤดูร้อนปี 1989

1379
01:26:08,400 --> 01:26:10,560
สามปีก่อนการฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

1380
01:26:10,640 --> 01:26:13,400
และการฆาตกรรมซาแมนธากับจัสมิน

1381
01:26:13,480 --> 01:26:17,600
คนร้ายข่มขืนต่อเนื่องรายหนึ่งเริ่มก่อเหตุกับผู้หญิง

1382
01:26:17,680 --> 01:26:19,520
ในบางเคสมีเด็กอยู่ด้วย

1383
01:26:20,200 --> 01:26:22,440
จุดเกิดเหตุคือเส้นทางเดิน "กรีนเชน"

1384
01:26:22,520 --> 01:26:27,200
ซึ่งทอดยาวผ่านป่า ผ่านทุ่งโล่ง
ในเซาธ์อีสต์ลอนดอน

1385
01:26:28,040 --> 01:26:32,440
ซึ่งไม่ไกลจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมแม่ลูกบิสเซตต์

1386
01:26:33,960 --> 01:26:36,360
(ทางเดินกรีนเชน)

1387
01:26:36,440 --> 01:26:40,480
ผลดีเอ็นเอจากคดีข่มขืนต่อเนื่อง
ชี้ไปที่ผู้ต้องสงสัยหนึ่งราย

1388
01:26:43,040 --> 01:26:46,640
พลเมืองสองคนเห็นโปสเตอร์
แล้วโทรแจ้งตำรวจว่า

1389
01:26:46,720 --> 01:26:49,200
"ภาพเหมือนที่ศิลปินวาด

1390
01:26:49,280 --> 01:26:51,600
ดูคล้ายมากกับชายที่ชื่อโรเบิร์ต แนปเปอร์"

1391
01:26:52,960 --> 01:26:56,520
เจ้าหน้าที่สืบสวนสองนาย
ซึ่งทำคดีข่มขืนในเส้นทางกรีนเชน

1392
01:26:56,600 --> 01:26:59,320
ได้ไปตามที่อยู่ของเขา

1393
01:26:59,400 --> 01:27:01,840
เขาออกมาพบ เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนได้คุยกับเขา

1394
01:27:01,920 --> 01:27:06,240
และบอกเขาว่า
เขาถูกระบุตัวว่าอาจเป็นผู้ต้องสงสัย

1395
01:27:06,320 --> 01:27:10,280
แล้วเจ้าหน้าที่ก็ขอให้เขา
มาให้ตัวอย่างเลือดโดยสมัครใจ

1396
01:27:10,360 --> 01:27:11,720
ซึ่งเขาก็ตอบตกลง

1397
01:27:12,800 --> 01:27:14,960
แต่เขากลับไม่ไปที่สถานีตำรวจตามนัด

1398
01:27:15,560 --> 01:27:17,480
ตำรวจเลยกลับไปหาเขาที่บ้าน

1399
01:27:17,560 --> 01:27:19,640
แต่เขาชิงเก็บของหนีไปก่อนแล้ว

1400
01:27:21,120 --> 01:27:22,080
เขาชิงหนีไปก่อน

1401
01:27:25,040 --> 01:27:26,120
ต่อมา

1402
01:27:26,200 --> 01:27:29,160
ด้วยความที่เขาตัวสูง

1403
01:27:29,240 --> 01:27:31,480
กว่ารูปพรรณสัณฐานที่ผู้เสียหายเคยให้ไว้

1404
01:27:31,560 --> 01:27:32,800
เจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวน

1405
01:27:32,880 --> 01:27:36,320
กับผู้ช่วยเลยตัดสินใจ

1406
01:27:36,400 --> 01:27:40,640
ตัดเขาออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัย

1407
01:27:42,320 --> 01:27:44,160
ไม่มีการดำเนินการอะไรต่ออีกเลย

1408
01:27:46,680 --> 01:27:48,400
เล่นเอาผมงงมาจนทุกวันนี้

1409
01:27:52,280 --> 01:27:54,680
ถ้าแนปเปอร์ไปที่สถานีตำรวจ

1410
01:27:54,760 --> 01:27:57,760
ตามที่เขาบอกว่าจะไป
และยอมให้เก็บตัวอย่างเลือด

1411
01:27:57,840 --> 01:28:02,640
เขาก็คงถูกจับตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
ในคดีข่มขืนตามเส้นทางเดินกรีนเชน

1412
01:28:03,400 --> 01:28:04,840
แต่ก็ไม่เป็นอย่างนั้น ซึ่ง…

1413
01:28:05,360 --> 01:28:07,320
มันส่งผลร้ายแรงตามมา

1414
01:28:09,880 --> 01:28:12,680
ในแฟ้มเอกสารนั้นยังมีอย่างอื่นอีก

1415
01:28:12,760 --> 01:28:15,920
ซึ่งผมมองว่าน่าสะเทือนใจกว่าเรื่องแรก

1416
01:28:17,560 --> 01:28:22,600
ในเดือนกันยายนหรือตุลาคมปี 1989
ซึ่งเป็นเวลาหลายปีก่อนที่เรเชลจะถูกฆ่า

1417
01:28:22,680 --> 01:28:25,680
แม่ของโรเบิร์ต แนปเปอร์ได้แจ้งตำรวจว่า

1418
01:28:25,760 --> 01:28:29,680
แนปเปอร์สารภาพว่า
ข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่งในพื้นที่ทุ่งพลัมสเตด

1419
01:28:30,720 --> 01:28:32,840
แต่ตำรวจไม่ได้ตามเรื่องนั้นต่อ

1420
01:28:36,040 --> 01:28:37,400
นั่นคือจุดพลิกผันเลยนะ

1421
01:28:37,920 --> 01:28:41,240
ถ้าตำรวจให้ความสำคัญกับ
สายที่แม่ของโรเบิร์ต แนปเปอร์โทรไป

1422
01:28:42,000 --> 01:28:43,920
และเก็บตัวอย่างเลือดจากเขา

1423
01:28:44,000 --> 01:28:47,760
ทุกการก่อเหตุที่ตามมาก็อาจจะไม่เกิดขึ้น

1424
01:28:48,720 --> 01:28:51,320
แบบนั้นการก่อเหตุที่อเล็กซ์ได้เห็นก็จะไม่เกิด

1425
01:28:51,840 --> 01:28:53,600
การตายของเรเชลก็จะไม่เกิด

1426
01:28:55,640 --> 01:28:58,440
การตายของซาแมนธากับจัสมินก็จะไม่เกิด

1427
01:28:59,760 --> 01:29:03,560
ถ้าตำรวจทำหน้าที่อย่างถูกต้องตั้งแต่แรก
เขาก็คงถูกจับไปแล้ว

1428
01:29:05,200 --> 01:29:06,040
วันนี้เราได้เห็น

1429
01:29:06,120 --> 01:29:10,280
หนึ่งในคดีฆาตกรรมที่ค้างคาใจผู้คนมานาน
ถูกไขได้ในที่สุด

1430
01:29:10,360 --> 01:29:13,160
คนร้ายที่สังหารเรเชล นิกเคลล์ด้วยการแทง

1431
01:29:13,240 --> 01:29:16,480
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อ 16 ปีก่อน
ถูกตัดสินว่ามีความผิดแล้ววันนี้

1432
01:29:18,560 --> 01:29:20,480
โรเบิร์ต แนปเปอร์ถูกพาออกจากห้องขัง

1433
01:29:20,560 --> 01:29:22,840
มาขึ้นแท่นจำเลยในห้องบัลลังก์หนึ่ง
ที่ศาลโอลด์ ไบลีย์

1434
01:29:22,920 --> 01:29:27,120
เขามีสีหน้าซีดเซียว ผมบาง
และระหว่างที่พ่อแม่ของเรเชลจ้องมอง

1435
01:29:27,200 --> 01:29:29,880
เขาก็สารภาพออกมาว่า
เป็นคนสังหารลูกสาวของพวกเขาเอง

1436
01:29:29,960 --> 01:29:32,440
อังเดร โดนเต็มๆ เลย…

1437
01:29:35,920 --> 01:29:38,440
คำสารภาพในวันนี้ถือเป็นการปิดฉาก

1438
01:29:38,520 --> 01:29:42,320
เหตุการณ์ที่ทำให้เกียรติของสกอตแลนด์ยาร์ด
ต้องด่างพร้อยครั้งประวัติศาสตร์

1439
01:29:43,160 --> 01:29:45,720
ตำรวจยอมรับว่าควรจับแนปเปอร์ได้เร็วกว่านี้

1440
01:29:45,800 --> 01:29:47,120
รวมถึงหยุดไม่ให้เขาฆ่าใคร

1441
01:29:47,200 --> 01:29:49,240
ถ้าตำรวจดำเนินการต่างออกไป

1442
01:29:49,320 --> 01:29:52,080
เรเชล นิกเคลล์, ซาแมนธากับจัสมิน บิสเซตต์

1443
01:29:52,160 --> 01:29:53,680
ก็คงไม่ต้องจบชีวิตแค่นั้น

1444
01:29:53,760 --> 01:29:56,640
ในตอนนั้นตำรวจทำได้และควรทำ

1445
01:29:57,600 --> 01:30:01,960
ถ้าตำรวจไม่หยุดแค่นั้น
เราก็คงป้องกันโศกนาฏกรรมนี้ไว้ได้

1446
01:30:02,040 --> 01:30:05,120
และแนปเปอร์คงไม่ได้ก่อคดีร้ายแรงอื่นๆ

1447
01:30:21,680 --> 01:30:23,640
เราทุกคนโตมากับเทพนิยาย

1448
01:30:25,960 --> 01:30:29,080
เราทุกคนโตมากับคำเตือนว่าอย่าเข้าไปในป่า

1449
01:30:29,160 --> 01:30:32,440
มันมืดมิด มีสัตว์ประหลาด แถมอันตราย

1450
01:30:33,720 --> 01:30:35,440
แต่นี่ไม่ใช่เทพนิยาย

1451
01:30:35,960 --> 01:30:38,000
โลกเรามีความชั่วร้ายอยู่จริงๆ

1452
01:30:43,480 --> 01:30:47,920
ผมถูกบีบให้ต้องยอมรับความจริงนั้น

1453
01:30:49,920 --> 01:30:54,440
สิ่งที่ทำให้ผมสับสนที่สุดก็คือ "ทำไม"

1454
01:30:54,520 --> 01:30:57,440
ผมโกรธพระเจ้าที่…

1455
01:30:58,600 --> 01:31:01,040
ที่เกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้กับคนดีๆ

1456
01:31:01,120 --> 01:31:03,360
โดยที่ไม่มีเหตุผลใดๆ เลย

1457
01:31:06,400 --> 01:31:08,080
ผมเลยตั้งภารกิจให้ตัวเอง

1458
01:31:08,160 --> 01:31:13,160
ว่าจะจูงมือลูกของเรเชล
ให้ก้าวข้ามผ่านเหตุการณ์นี้ไปให้ได้

1459
01:31:13,240 --> 01:31:14,880
อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

1460
01:31:16,920 --> 01:31:21,440
ผมว่าเวลาที่คนเรา
เผชิญเรื่องหนักหนาสาหัสด้วยกัน

1461
01:31:21,960 --> 01:31:25,560
มีสองผลลัพธ์ที่เป็นไปได้
หนึ่งคือพังทั้งตัวเราทั้งสายสัมพันธ์ของเรา

1462
01:31:25,640 --> 01:31:28,720
สองคือสายสัมพันธ์ของเราแข็งแรงยิ่งกว่าเดิม

1463
01:31:29,760 --> 01:31:32,400
สุดท้ายเราก็จำเป็นต้อง
หาบทสรุปให้กับเรื่องนี้เอง

1464
01:31:32,480 --> 01:31:35,480
ซึ่งผมคิดว่าก็ดีแล้วล่ะ

1465
01:31:35,560 --> 01:31:37,880
เพราะในที่สุดเราก็ได้ตระหนักว่า

1466
01:31:37,960 --> 01:31:40,960
เรามีแต่ต้องยอมรับมันให้ได้เท่านั้น

1467
01:31:41,040 --> 01:31:42,000
ทำใจยอมรับมันให้ได้

1468
01:31:45,800 --> 01:31:50,600
พ่อแม่ผมเชื่อว่าจิตวิญญาณนั้นไร้ขอบเขต

1469
01:31:51,560 --> 01:31:56,000
แม่จะอยู่กับผมเสมอ ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน

1470
01:32:01,040 --> 01:32:05,600
ส่วนพ่อก็ยอมสละทุกอย่าง
เพื่อผม เพื่อสิ่งที่เขาเชื่อ

1471
01:32:06,120 --> 01:32:09,400
ทั้งที่ไม่มีอะไรการันตีว่าอนาคตจะเป็นยังไง

1472
01:32:12,520 --> 01:32:17,120
พ่อกล้าหาญมากที่ทำตามความรู้สึกในใจ

1473
01:32:19,320 --> 01:32:21,680
ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณเลย

1474
01:33:43,640 --> 01:33:46,680
คำบรรยายโดยอัจฉริยา สุกใส