Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
-Baba? -Efendim?
Yukarıda mısın?
16 HAZİRAN 1993
Baba, bu kâğıda annemin resmini yapmama yardım eder misin?
Alex, bana bak.
Kötü adamı gördüğünde benim gibi karşında mıydı
yoksa bu tarafta ya da şu tarafta mıydı?
-Karşımdaydı. -Direkt karşında mıydı?
Annen onu gördü mü?
-Sanırım görmedi. -Görmedi mi? Önce sen mi gördün?
Evet, önce ben gördüm.
Çantası var mıydı?
Evet.
-Çantayı açtı mı yoksa zaten açık mıydı? -Açtı.
-Ne çıkardı peki? -Bıçak.
-Sana ne yaptı? -Beni yere düşürdü!
-Yere düşürdü demek. -Evet.
Kötü adam anneme bir şeyler sapladı.
-Ne sapladı? -Bıçak. Bu, bıçağı.
Bıçağı gördün mü?
-Evet, gördüm. -Saplayışını gördün mü?
Evet, her şeyi gördüm.
Oğlum annesinin öldürülüşüne tanık oldu.
Ama bunu yapan kişiyi bulmanın ne kadar uzun süreceğini
kimse tahmin edemezdi.
RACHEL NICKELL CİNAYETİ
BİR YIL ÖNCE
GÜNEY LONDRA
-Elinde ne var? -Kamera var.
-Ne için? -Seni videoya çekmek için.
Sarılalım.
Hoşuna gitmiyor, değil mi?
Rachel'la Alex birbirlerinden hiç ayrılmazlardı.
O her daim Rachel'ın ilgi odağıydı.
Rachel gösterişli şeyleri sevmezdi. Hayattaki basit şeylerden keyif alırdı.
Değer verdiği insanlarla vakit geçirmekten.
En basit şeylerde eğlenceli bir yan bulabilen biriydi.
Sabırsızlanıyorum.
Uyku.
Molly'yi sev. Yere yatıp onu okşa.
O sırada haftada beş gün motorlu kuryelik yapıyor,
ülkenin her yerine gidiyordum.
Motoruma binmek üzereydim. Güne başlamaya hazırdım.
Önceden vedalaşmış olsak da kapıya çıktılar.
Sokağa inip bana el salladılar.
En çok hatırımda kalan, ikisinin gülümseyişi.
El ele merdivende duruşları.
Alex çok rahat görünüyordu. Rachel da çok güzeldi.
15 TEMMUZ 1992
Wimbledon Common'a düzenli olarak giderlerdi.
Orası güvenli bir yer olmasıyla ün salmıştı.
Alex'in de köpek kadar gezip koşturmaya ihtiyacı vardı.
Yoksa ikisi de yerinde duramazdı.
O gün işim Londra'daydı. Beni dış mahallelere göndermişlerdi.
Cep telefonları çıkmamıştı.
Her gün birkaç kez eve telefon eder, her şey yolunda mı diye sorardım.
Sabahın geç saatlerinde mola verdim, çalışan bir telefon buldum.
Evi aradım.
Telefona bir adam çıktı.
Kanım dondu resmen.
Büyük bir terslik olduğunu hemen anladım.
Adam "Polisim" dedi. Ben de "Rachel nerede?" dedim.
"Bir kaza oldu" dedi.
"Öldü mü?" dedim.
"Söyleyemem" dedi. "Söylemiş oldunuz zaten" dedim.
"Alex nerede?" diye sordum.
"Alex güvende. Hastanede" dedi.
"Olduğunuz yerde kalın, polis aracı göndereceğiz."
Telefonu kapadığım an yere yığılıp ağlamaya başladım.
André, karnını çekiyorum.
"Durdur"a bas.
Hey, ben…
Ne dediğini anlamıyorum.
Bunu sevdim.
-Sevdin mi? -Evet.
Gerçekliğin sabitliğiyle ilgili bütün inançlarım yıkıldı.
İçinde bulunduğum hâl
ancak deliliğin eşiği olarak tarif edilebilirdi.
15 Temmuz 1992'de,
parkta köpek gezdiren birinin bir ceset bulduğunu haber aldım.
İşimiz böyle durumları profesyonel biçimde yönetmek.
Bir insan olarak, gördüğümüz şeyle aramıza mesafe koymak.
Çimlerde yürürken
sağa dönünce koruda ufak bir açıklığa geldim.
Gördüğüm en feci suç mahalliydi.
Sanki saldırgan delirmişti.
Maktul saldırıya uğramış, sürüklenmiş,
boyun ve göğüs bölgesinden 49 kez bıçaklanmıştı.
Hâlâ kendini korumaya çalışıyormuş gibi ellerini yüzüne koymuş hâlde yatıyordu.
Korkunç bir sahneydi.
Dedektifler Rachel'ın arkadan saldırıya uğradığını söyledi.
Defalarca bıçaklanmış, cinsel saldırıya uğramıştı.
Alex annesinin cesedine sarılmış hâlde bulunmuştu.
Onu muayene etmek için cesetten zorla ayırmaları gerekmişti.
Alex'i hastaneye götürmüşlerdi.
Oraya vardığımda
Alex'i görmeden önce bir psikologla görüşmemi istediler.
Psikolog öncelikle "Çocuklar dayanıklıdır" dedi.
"En kötü şeyleri bile atlatabilirler."
Alex bu işin bittiğinden, saldırganın tekrar gelmeyeceğinden
emin olmalıymış.
Alex bir hemşirenin kucağında geldi. Çok durgun görünüyordu.
Gözlerinin altı kesilmiş, yanakları morarmıştı.
Gözlerinde çok yoğun bir ifade vardı.
Sanki vücudu genç ama ruhu çok yaşlıydı.
Onu kucağıma alıp psikoloğun söylediklerini tekrarladım.
"Bir kaza oldu, annen öldü ve geri gelmeyecek" dedim.
Bana bakıp durdu. Hiçbir soru sormadı.
Ama "Biliyorum zaten" demeye çalıştığı belliydi.
Anlatabildim mi? "Bunu bana açıklamana gerek yok."
Alex, bana dön ve el salla.
El salla.
Bir daha hiç "Annem nerede?" diye sormadı.
Polis, bir kadın cesedinin
parktaki biri tarafından bulunmasının ardından parkı kapattı.
Dedektifler kadının saldırıya uğradığını ve oğlunun buna tanık olduğunu söylüyor.
Haber editörü beni arayıp "Ajans geldi" dedi.
"Wimbledon Common'da biri bıçaklanarak öldürülmüş.
Hemen kamera ekibini alıp git."
Wimbledon çok güzel evlerin olduğu, çok varlıklı bir semt.
Wimbledon Common yaklaşık 450 hektar büyüklüğünde bir park.
Londra'nın merkezinin dibinde.
Cinayet güpegündüz işlendi
ve polis katilin giysilerinin kan içinde olduğundan emin.
Eve Richings, Sky News.
Olay yerindeki polis memurlarının ne kadar sarsıldığı belliydi.
Olay yerinden geçen biri maktulü yarı çıplak hâlde buldu.
Cesedine küçük bir çocuk sarılmıştı.
İlk brifingi
soruşturmanın başındaki polis, yani Başkomiser Bassett verdi.
Küçük çocuğun üstü başı çamur ve kanla kaplıydı.
Kan muhtemelen annesine aitti.
Baş dedektiftim ve olayın olduğu dönemde John Bassett'ın sağkoluydum.
Olay yerine varınca
maktulün saldırıda feci yaralar aldığını gördüm.
Cesedini incelediğimizde doğal bir pozisyonda olmadığını gördük.
Giysileri yırtılıp çıkarılmıştı.
Vücudunun içinde ve dışında ıslaklık vardı.
Bu, saldırının cinsel bir öğeye sahip olabileceğini gösteriyordu.
Böyle bir suç işleyebilecek birinin serbest dolaşıyor olması korkutucuydu.
Böyle bir şey yapan birinin aynı şeyi tekrar yapması olasıdır.
Bu adamı yine aynı şeyi yapmadan önce yakalamak zorundaydık.
Polis ekipleri ikinci günde,
vahşi cinayete dair ipucu bulmak için Wimbledon Common'ın tamamını taradı.
Parkın büyüklüğünden ötürü işimizin zor olacağını hemen anladım.
Normalde cinayet işlenince vakaya 10-15 polis memuru bakar.
Bunda 40 kişi vardı sanırım.
Büyük bir vaka olacağı başından beri belliydi.
Öldürülen annenin Rachel Nickell olduğu belirtildi.
Cesedi bugün oğlunun babası tarafından teşhis edildi.
Rachel Nickell'in resimlerini, onun nasıl biri olduğunu görünce
canlılığını, saçtığı pırıltıyı hemen fark ettim.
İnsanlar kendilerini o hayatla özdeşleştirebiliyordu.
23 yaşında olmanın,
küçük çocuk sahibi olmanın nasıl olduğunu hatırlıyorlardı.
Yayımlanan resimler bir aşk hikâyesini yansıtıyordu.
Anında bağ kurmuştuk.
Hiç öyle bir şey yaşamamıştım. Bir daha da yaşamadım.
Birbirimizden hiç ayrılmazdık. Aramızda müthiş bir bağ vardı.
İnsanların yaşamayı hayal ettiği türden bir deneyimdi.
Sırılsıklam âşık olmak ve o kişiyle tamamlanmış hissetmek.
Şanslı olduğumuzu hissediyorduk.
Rachel'ın hamileliği beklenmedikti.
Ben 25 yaşındaydım, Rachel ise 19 yaşındaydı.
Okulunu bitirip kariyer yapma, iyi bir iş bulma yolunda ilerliyordu.
Ama Rachel ona olan bağlılığımı anlar anlamaz
bu işi yürütebileceğimizi gördü.
Böylece "Tamam" dedik.
Bir çocuğu ilk kez kucağınıza almak, nefes aldığını görmek
doğaüstü bir his.
Resmen doğaüstü.
Bir bebeğin doğumunu gördüyseniz o sihre şaşmışsınızdır.
Rachel doğuştan anaçtı.
Nefes kesici bir kadındı.
İkisi birbirine o kadar düşkündü ki. Birbirlerini tamamlıyorlardı.
Bence bu insani bir tepki.
"Onlara bir şey olacağına bana olsun" diyorsunuz.
Dedektif "Eve gidip birkaç parça eşya alın" dedi.
Alex'in en sevdiği şeyleri bir valize atıyordum.
En sevdiği pelüş ayı, şortlar, tişörtler, pijaması
ve doğduğundan beri her gece üzerinde yattıkları koyun postu.
Bir daha o eve dönmedik. Kirlenmiş gibi geliyordu.
Dün Güney Londra'da,
parkta öldürülen genç anne Rachel Nickell'in erkek arkadaşı
katilin bulunması için yardım istedi.
O odaya girdiğimde olacaklara hazır değildim.
En az 100 basın mensubu vardı galiba.
Fotoğraf makineleri, telefoto mercekler, TV kameraları
düşman askerlerin silahları gibi bana doğrultulmuşu.
Herkes Rachel'ın partnerinin nasıl biri olduğunu görmek istiyordu.
Saldırının hunharlığına bakılırsa biri mutlaka bir şey biliyordur.
O kişi fark edilmeden çekip gitmemiştir.
Bunu yapan kişiyi tanıyanlar, onu seviyor olsanız bile,
başka birinin daha hayatı kararmadan ortaya çıkın.
Ama herkes Rachel'ın oğluna ne olduğunu da merak ediyordu.
Şok ediciydi.
Alex hiçbir şey söylemedi.
Gelecekte ne olacak bilmiyorum ama durumu çok kötü değil.
Şükürler olsun ki yarası yok.
İşin en talihli kısmı da,
küçük olduğu için pek bir şey hatırlamayacak olması.
Rachel'a gül bırakarak veda etmek için parka tekrar gittik.
Artık ana sayfa haberiydik.
Alex'in kucağımda çekilmiş renkli bir fotoğrafı vardı.
Yüzü açıkça görünüyordu.
Annesinin cinayetinin tek tanığıydı.
Bunu yapan hasta ruhlu kişi
suçunun tek tanığını ortadan kaldırmaya çalışabilirdi.
Önceden tehlikede değilsek bile artık büyük tehlikede olduğumuzu anladım.
İki yaşındaki Alex Nickell'in
yaşadıklarından sonra şokta olduğu söyleniyor.
Bence iki yaşındaki bir çocuk ölüm kavramını anlayamaz.
Bu travma ne kadar sürebilir?
Ömür boyu sürebilir.
Yağmur başladı Örümceği süpürüp attı…
Annemin evine sığınınca biraz olsun huzur bulabildik.
Alex feci kâbuslar görüyordu.
Gece deliksiz uyuyabildiği zamanlarda bile sabahları kötü durumda oluyordu.
Yani her ne hissediyorsam saklamak, bir kenara bırakmak,
o hislerle sonra yüzleşmek zorundaydım.
Bilirsiniz işte,
o anda durumum ne kadar feci olursa olsun, çocuğumun ihtiyaçları öncelikliydi.
Katili arayan polis ekibinde 54 dedektif yer alıyor.
Adınız neydi?
Bu, üç özel vaka odasından biri.
Şimdiye kadar halktan 1.500 telefon geldi. Her birinin değerlendirilmesi gerekiyor.
Çok komplike bir vakaydı. İpuçlarını bir araya getirmek zordu.
Günaydın, vaka odası.
O kaos ortamında mümkün olduğunca bilgi toplamalıydık.
Telefon susmuyordu.
Rachel'ın resimlerini görmüşsünüzdür.
-Evet. -Değil mi?
-Onu burada gördünüz mü? -Hayır.
Parkta ifade alıyorduk.
Fail olay yerine gelirken ya da oradan giderken
biri mutlaka onu görmüş olmalıydı.
Tanık bulma baskısı büyüktü.
Rachel Nickell cinayet ekibi Wimbledon'da. Sizi durdurdular mı?
Olabildiğince hızlı davranıyoruz
ama birikmiş işler olduğunu söylemek zorundayım.
Ama er geç herkesle görüşeceğiz.
Sorumluluk bana ve benim için çalışan memurlara ait.
Onu yakalayacağız.
Olay yerinden numuneler alınıp DNA analizi için laboratuvara gönderildi.
Ama sonuç alamıyorduk.
Biyologlar "Bir şey çıkmıyor" diyordu.
"Nasıl olur?" diye düşünüyordum. "Ya Rachel'ın DNA'sı?"
"Hayır, hiçbir şey çıkmıyor."
Bu hiç rastladığım bir şey değildi. Biraz tuhaftı.
Bilim insanları "Başka açıdan tekrar bakacağız" diyordu.
Ama yine bir şey çıkmadı.
Çaresizliğe kapılıyorduk çünkü bu kişinin hemen bulunması şarttı.
Olayın üstünden iki üç hafta geçmişti ama hâlâ bir adım yol katedememiştik.
Elimizde tanığı olmayan bir cinayet vakası vardı.
Tıbbi kanıt da yoktu.
Durum bundan ibaretti. Nasıl hareket etmeliydik?
Durum iyi görünmediğinden
polis Alex'e neler gördüğünü sormak istedi.
Çünkü önceliğimiz bu kişiyi bulmak olsa da
en önemlisi mümkünse başka birine aynı şeyin olmasını önlemekti.
Küçük Alex'le konuşurken çok dikkatli olmamız lazımdı
çünkü travmatik bir olaya tanıklık ettiği son derece barizdi.
O yüzden elbette konuyla ilgili danışmanlık alıyorduk.
Nasıl gidiyor?
Alex'le bir çocuk psikoloğu eşliğinde görüşmemiz tavsiye edildi.
Jean'e dinozor kitabını gösterir misin?
Ben terodaktilleri seviyorum.
Evet.
Çocuk ve ergen psikoloğuydum.
Hiç buna benzer bir deneyim yaşamamıştık.
Bu, bir şiddet suçunun tek tanığının bir çocuk olduğu
ve benim baktığım tek vakaydı.
Bak, dinozor kitabım.
Evet, bu uçanları seviyorum.
-Ama ben hepsini seviyorum. -Evet, hepsini.
"Evime gelebilirsiniz" dedim.
İlk görüşmede
bir polis memuru, André, küçük çocuk ve ben vardık.
Polis, çocuğun çok küçük olsa da
bana bilgi verebileceğinden son derece umutluydu.
Deneyimim olmadığından böyle yoğun bir çalışmanın
bir çocuğu nasıl etkileyebileceğini bilmesem de
beynimin mantıklı kısmı başkalarının ölmesini önlemek için
bunu yapmamız gerektiğini söylüyordu.
Yani ikilem içindeydim.
Çok zor bir karardı. Elimden geldiğince tedbirli davranıyordum.
Sınırı aşarsak durmamız gerekiyordu.
Dün yaşananlar korkutucuydu, değil mi?
Nasıl bir şeydi?
Dinozor büyük olandı.
Yerde kocaman bir dinozor vardı. Üç küçük dinozor onu yiyordu, değil mi?
-Evet. -Kanla kaplılardı, değil mi?
Kanla mı? İzlemek zor olmuştur.
Bunu görmeyecekler.
Alex'in olabildiğince doğal cevap vermesi için
psikoloğun sorularının benden gelmesine karar verildi.
Alex'in üstünde kan vardı, değil mi?
Üstün başın kan içindeydi, değil mi?
-Evet. -O gün annenin yanındayken.
Çoğunlukla sadece Alex'e odaklanıp onu gözlemlemeye çalışıyordum.
O ana kadar pek konuşmamıştı. İnsanlara bakmak istemiyordu.
Ama bence çok ağır bir travmadan sonra
stres belirtileri gösteriyordu.
Bütün vücut dili, her hareketi buna dalaletti.
Bazen aniden feci şeyler olabileceğini anladın bence.
Bence çok korkuyorsun.
Jean'in görüşü ısrar etmek gerektiğiydi.
Orada duran adamı gördün. Sana mı bakıyordu, annene mi?
Anneme.
-Sana bir şey söylemedi mi? -Hayır.
Sana bağırmadı mı?
-Bağırdı mı, bağırmadı mı Alex? -Hayır.
Sorularım olaya yönelik olmaya başladıkça Alex'in değiştiğini, gerildiğini gördüm.
Alex, sana vurdu mu?
-Hayır. -Eliyle vurmadı mı?
Hayır.
Kaygım küçük bir çocuktan ne kadar bilgi alabileceğimiz değil,
böyle görüşmelerin onda nasıl bir stres yaratacağı,
iyileşmesini nasıl engelleyeceğiydi.
-O kısmı anlatamam. -Hatırlamak acı veriyor, değil mi?
"O kısmı anlatamam" mı diyorsun?
-O kısmı anlatamam. -Anlatamaz mısın?
Olayın ne kadarını gördüğü belli değildi.
Keşke hiçbir şey görmeseydi.
Katilin onu bir kenara itip uzaklaştırdığına dair bir umut vardı.
Durumu kavramadığına dair
bir umut işte.
Hani annen yerde yatıyordu ve adam gitmişti ya?
-Annene bir şey dedin mi? -Hayır.
-Onunla konuştun mu? -Hayır.
Korkuyor muydun?
Anneni uyuyor mu sandın?
Öyle mi? Uyanmasını istedin mi?
Uyanmasını istedin mi?
Uyandı mı?
Hayır.
Zorlu bir deneyimdi.
Birkaç günde bir görüşme oluyordu. Bu birkaç hafta sürdü.
Alex tekrar tekrar, küçük bir çocuğa göre müthiş bir hafızası olduğunu gösterdi.
Olayları, nasıl geliştiklerini, kötü adamın nereden geldiğini,
arkalarından yaklaştığını,
ardından uzaklaştığını, ellerini derede yıkadığını,
sonra çekip gittiğini hatırlıyordu.
Alex, annene zarar veren adamın pantolonu nasıldı?
-Bundandı. -Bundan mı?
Sonra Alex bu kişiyi tarif etmeye başladı.
-Ne renkti? -Mavi.
-Ayakkabısı ne renkti? -Bu renk.
Gençten bir beyaz adamı tarif ediyordu.
Mavi pantolonlu, beyaz gömlekli ve kahverengi ayakkabılı birini.
Ama Alex'in hatırladığı en önemli ayrıntı, adamın gömleğinin üstüne
kasap önlüğüne benzer bir kemer takmış olmasıydı.
Alex'in tarifi, cinayetten 10 dakika önce
bir adamı olay yerine doğru yürürken gören bir kadının
verdiği tarifle uyuşuyordu.
O da beyaz üst, koyu renk pantolon ve çantadan bahsetmişti.
Böylece o anda parkta olan kişiler arasından en olası zanlının
o adam olduğu kanaatine vardık.
Şimdi tek yapmamız gereken onu bulmaktı.
Başkomiser, şu ana kadar çok az yol katettiğiniz söylenebilir mi?
Evet, yerinde bir değerlendirme.
Adamı çoktan gözaltına almış olmayı umuyordum
ama parktaki sorunumun büyüklüğünü görünce sebebi anlayacaksınız.
Kanıt olmadığından,
polis kriminal psikologlara saldırganın profilini çıkarttırdı.
O sıralar Kuzuların Sessizliği gibi filmler izliyorduk…
Psiko-davranışsal profil çıkarmak için gözaltındaki suçlularla görüşüyoruz.
Kriminal psikologlar saldırgan profilleme yoluyla
zanlıyı tespit ediyor.
Bu konuyla ilgileniyorum. Dediğim gibi, Amerika epey başarılı oldu.
Danıştıkları uzmanlardan biri emekli FBI ajanı Robert Ressler.
Ressler, Jeffrey Dahmer gibi
Amerika'da meşhur olan birçok seks katiliyle görüştü.
Rachel Nickell'i öldüren kişinin düzensiz olduğunu söylüyor.
Akla ilk gelen şey "seri katil."
Olay birkaç gün ya da hafta içinde tekrarlanacak mı?
Düzensiz, aşırı telaşlı,
muhtemelen akli dengesi bozuk olan bir bireyle karşı karşıyayız.
John Bassett, Bob Ressler'la çok kısa görüştü.
Ama saldırgan profili planına ağırlık vermemiz gerektiği düşünülüyordu.
Daha önce polisle iş birliği yapmış olan en önemli saldırgan profilcisi
böylece bu soruşturmaya danışman olarak katıldı.
Polis gelip yardım etmemi istiyorsa genelde bir noktada takılıp kalmıştır.
Rachel Nickell cinayetinde de durumun bu olduğundan eminim.
Leicester Üniversitesi'nden Paul Britton ülkenin en meşhur suç vakalarında çalıştı.
Polis her vakada şunu söyler.
"Senden, faili tespit etmemizi sağlayacak herhangi bir şey istiyoruz."
Sonradan cezaevinde Paul Britton'ca sorgulanan Dennis Nilsen
evsiz gençleri hedef alıyordu.
"Beni bu kişinin yine aynı şeyi yapmasını önlemeye yaklaştıracak bir şey."
Adli tıp psikoloğu Paul Britton
"West'ler insanların sandığı kadar eşsiz değil" diyor.
Serbest dolaşan başka seri katiller olduğundan emin.
Rachel öldürüldükten üç dört hafta sonra
gelip vakaya göz atmam istendi.
Görüşümü almak istiyorlardı.
Bunu yapan kişiye dair psikolojik analiz istiyorlardı.
Olay yeri materyallerine baktım.
Elimde video ve parkın haritası vardı.
Ama asıl yapmam gereken olay yerini bizzat ziyaret etmekti.
Wimbledon Common'da yel değirmeninin orada bir otopark var.
Aracı oraya park edip olay yerine yürüyerek gittik.
Saldırgan muhtemelen
bir kader kurbanı bulabileceği bir yer aramıştı.
Kurbanını gözlemleyebileceği, izleyebileceği bir yer.
Tercihine en yakın kişiyi bulana kadar bekledi.
O kişi zavallı Rachel Nickell'di.
Rachel'ı dikkatle seyretti
çünkü o gözlemci biri.
Kusura bakmayın, açık konuşacağım ama sıklıkla şöyle bir düşünce olur.
"O karı bana tepeden bakar.
Buna göz yumamam. Ona sahip olacağım."
Bu genç kadını yok etmeye çok kararlı olduğu belli.
Ama Rachel Nickell ölüme doğrudan teslim olacak biri değildi.
Mutlaka karşılık verirdi.
Ama biri size
"İstediğimi yapmazsan çocuğa zarar veririm" derse işler değişir.
Çocuk rehine görevi gördü.
Çocuk bir pazarlık kozu olarak oradaydı.
Anne, çocuğu için kendi hayatını feda ettiğini biliyordu.
Polisle çok açık konuştum. Bu adam yine can alacaktı.
Bu, sabit bir fotoğraf değildi. Devam eden bir filmden tek bir kadrajdı.
Annenin yanına döndün. Ayakta mıydı, yatıyor muydu?
O kısmı hatırlayamıyorum.
Bana böyle sorular sorup durma baba.
Çok iyi gidiyorsun Alex. Çok iyisin.
Günler haftalara, haftalar aylara dönüştü.
Vardığımız noktada her şey çok ağırdı ve tekrarlanıyordu.
O noktada şöyle düşündüm.
"Boşuna uğraşıyoruz. Alex daha ne anlatabilir ki?"
-Annenin yanına dönünce… -Bıktım.
-Bıktın mı? -Evet.
-Son bir soru Alex. -Hayır, yeter.
Tamam o zaman. Buraya gel.
Çok iyiydin. Aferin sana.
-Gerisini sonra konuşuruz. -Hayır.
Hayır, hâlâ bıkkın olurum.
-Bıkkın mı olursun? -Evet.
Konuşmayız o zaman.
Polis son bir deneme yapmak istiyordu.
O çaresizlikle, Wimbledon Common'a gidip olayları yeniden yaşayın dediler.
Sanırım gerçek olay yerini görünce daha çok şey hatırlamasını umuyorlardı.
Bana göre başarı ihtimali çok düşüktü ama bunu yapmalarını yasaklayamazdım.
Tamam.
İşe yarama ihtimali vardı çünkü farklı bir fikirdi.
Aynı ortamda yapılan, aynı tarzda bir görüşme değildi.
Oraya vardığımızda Alex arabadan inmek istemedi.
Tanımadığı yetişkinlerin varlığı onu rahatsız ediyordu.
Alıştığı dedektifler dışında polisler de gelmişti.
Başka birçok polis memuru vardı.
Eninde sonunda arabadan inip yürümeye başladık.
Yürümeye başlayınca neşelendi.
Patikada yürüyorduk.
Alex'le ikimiz eğlencesine koşmaya başladık.
Alex'in keyfi yerindeydi ama birkaç polis ve bir psikolog
arkamızdan koşuyordu.
Polis bize eşlik ediyordu
ama çocuğun nereye gittiğimizi bildiği belliydi.
Bir şeyler hatırladığı da.
Olay yerine gitgide yaklaşıyorduk.
Çocuğun kaskatı kesildiğini fark ettim ve hatırladığından emin oldum.
Alex? Anneni öldüren adam neredeydi?
Burada mıydı?
Annenle konuşmaya ne zaman başladı? Hatırlıyor musun?
Bir keresinde "Annemi öldürmeden önce onunla konuştu" demiştin.
Adamın annenle nerede konuştuğunu hatırlıyor musun?
Göletin orada mı?
Alex bir noktada tökezleyip yere kapaklandı.
Feryat edip ağlamaya başladı.
O noktada André'nin canına yetti.
Çok saçma bir şey bu.
Ağlıyordu. Bende film koptu.
Canıma yetmişti artık.
Bu durum onu çok ağır etkiliyordu. Beni de etkilediği gibi.
Gidelim artık! Hadi yahu!
Onu kucağıma alıp arabaya götürdüm.
Gaza basıp uzaklaştık. Herkesi arkamızda bıraktık.
Ama ben iyi durumda olmadığımdan ilk fırsatta durup sakin bir yer buldum.
Orada gözyaşlarına boğuldum. Ağlamamı durduramıyordum.
Kendime engel olamıyordum. Artık gücüm kalmamıştı.
Alex'in beni izlediğini biliyordum. Sakinleşmişti.
Ama acımı dışa vurmak zorundaydım.
Kendimi toplamayı başarınca
ondan özür diledim ve babaannesinin evine döndük.
Kendimizi geri çektik.
Bu, onları son görüşümdü.
Elimden geleni yapmıştım. Durumdan memnun değildim ama çabalamıştım.
Çok üzücüydü. Ve…
Girişimin işe yaramadığının farkındaydım.
İlk haberimiz, iki ay önce işlenen ve bütün manşetlere çıkan feci bir suç.
Rachel Nickell adlı genç anne
Güneybatı Londra'daki Wimbledon Common'da pusuya düşürülüp bıçaklandı.
Rastgele bir cinayet gibi görünüyor. Dolayısıyla vakayı çözmek çok zor.
Dedektifler bu akşam bütün bilgileri paylaştı.
Katilin bulunması için halktan yardım istediler.
Soruşturmada gelinen aşamada
elimizdeki tariften yeterince emin olmuştuk.
Katilin o olması gayet olasıydı.
O yüzden basınla iş birliği yapıp
bu kişinin adını bilen birini bulmanın vakti gelmişti.
Adam 20-30 yaşlarındaydı.
Boyu 1,80'e yakındı. Saçları kısa ve kahverengiydi.
Beyaz gömlekliydi. Pantolonu koyu renk, belki maviydi.
Ufak, koyu renk bir çantası vardı.
Kemerini ilginç bir biçimde gömleğinin üstünden bağlamıştı.
Bundan sonrası bilgi kaynaklı varsayımlar.
Klinik psikolog olan bir danışman katilin profilini çıkarıyor.
Kanaatimce
onlara sunduğum şey katilin ayrıntılı psikolojik analiziydi.
Katil 30 yaşın altında. Yakınlarda yaşıyor.
Az arkadaşı ve tek kişilik hobileri var. Dövüş sanatlarıyla ilgileniyor olabilir.
Pornografi seviyor. Düzenli bir kız arkadaşı yok.
Kız arkadaşı olduysa da
onu cinsel açıdan beceriksiz, deneyimsiz bulmuştur…
Polise saldırganın uzakta yaşıyor olamayacağını söyledim.
Parkı ve parktaki yolları bilen biriydi. Büyük ihtimalle yaya geziyordu.
Aranacak telefon numarası…
Crimewatch'tan sonra çok telefon geldi.
Ekiple son konuştuğumdan beri
stüdyoya cinayetle ilgili 90 telefon gelmiş.
Aralarından 10'u epey ilginç. Bir adam doğrudan listenin başına oturdu.
Civarda yaşayan birden çok kişiden telefon geldi.
Ressamın çiziminin
Colin Stagg adında bir adama benzediğini söylediler.
Onun bu cinayeti işleyebilecek türden biri olduğuna dair sözler sarf ettiler.
Stagg de Rachel'ın bulunduğu saatlerde parkta olduğunu itiraf etti.
Olay yerine doğru yürüyen bir adam gören kadın
sonradan suçlu teşhis sürecinde diğer kişiler arasından Stagg'i seçti.
Polis, adamın dün öğlen sularında tutuklandığını söylüyor.
Kendisi hâlâ sorguda.
Stagg'in evi parkın yakınındaydı. Tutuklandığında evi de arandı.
Evin düzeni son derece garipti.
Eve vardığımızda kapıda bir şey gördüğümüzü hatırlıyorum.
"Hristiyanlar, uzak durun" gibi bir şey yazıyordu.
Odalardan birinde de zemine Zodyak burçları çizilmişti.
Her yerde gotik imgeler vardı. Çok tuhaf bir yerdi.
Polislerden biri bir dolapta hayatta kalma ekipmanı buldu.
Bıçaklar vardı. Ucunda topuz olan bir sopa da vardı.
Bu kesinlikle, Stagg'in halkın normal bir mensubu olmadığına,
onda bir tuhaflık olduğuna dalaletti.
Tabii saldırgan profiline bire bir uyduğu gerçeği de vardı.
Ama bir sorun vardı.
Saldırgan profiline uymasına rağmen
onu cinayete bağlayan yeterince kanıtımız yoktu.
Parkta çıplak güneşlendiğini,
kendisine teşhircilikten dava açıldığını itiraf etmiş
ama sonra salıverilmişti.
Büyük hayal kırıklığı oldu
çünkü sağlam bir zanlı olmasının yanı sıra soruşturmadaki tek zanlıydı.
O yüzden katilin o olup olmadığını çözmek zorundaydık.
Ama adli tıp kanıtı olmadığı için emin olamıyorduk.
Colin Stagg salıverilince basın kapımıza dayandı.
Alex, annesinin cinayetinde tek tanıktı
ve suçu işleyen kişi hâlâ serbest dolaşıyordu.
Yani Alex tehlikedeydi.
Artık orada güvende olmadığımızı, taşınmamız gerektiğini anladım.
Kimseye pek güvenimiz yoktu.
Takip edilmemek, izimizin sürülmemesi için her türlü önlemi aldık.
Karanlıkta yollara düştük.
Serbest dolaşan katille
ve duru durağı olmayan basınla aramıza olabildiğince mesafe koymak için
kıyının yolunu tuttuk.
Arkadaşlarımızı, ailemizi, bütün eşyalarımızı bıraktık.
Paylaştığımız evi terk ettik.
Yanımıza sadece taşıyabildiğimiz şeyleri aldık.
Sınırı aşıp yeni bir dünyaya adım attık.
ALTI AY SONRA
Rachel'la hep Fransa'ya taşınmayı konuşurduk.
Gençken Fransa'da epey kalmıştım.
Tenis oynadığım, otostop yaptığım için ülkeyi bayağı iyi biliyordum.
Kıyıdan birkaç kilometre uzakta, ufak bir köydeydik.
Arabayı kapının önüne park ettik, elimizdeki anahtarla kapıyı açtık.
Yeni bir sayfa açacağımız için çok iyi hissediyorduk.
Bende iki tane var, sende 50 tane.
Altına bak…
Çok güzel bir yerdi.
Şirin, küçük bir ev.
Manzaralı bir avlu.
Serbest dolaşan tavuklar, köpek yavruları vardı.
Sonunda durup dinlenebilecek,
huzurun ve sessizliğin tadını çıkarabilecektik.
Alex, sakin ol.
Sakin ol. Öyle yersen karnın ağrır.
Kötü şeylerin çoğunu ardımızda bıraktığımızı hissediyorduk.
Huzurlu bir yerde olduğumuzu.
Sanki sonunda hayatımızda iyi bir şey oluyordu.
Mutluluktan uçuyorduk.
Bilirsiniz, sırf tanınmadığımız için bile.
İyi akşamlar. Bir yıl önce işlenen Rachel Nickell cinayetindeki baş dedektif
büyük bir gelişme olmazsa soruşturmanın daraltılacağını söyledi.
Önümüzdeki iki ay içinde önemli bir bilgi elde edemezsek
soruşturmayı bitirmemiz gerekecek.
John Bassett basına yeni bir ipucu olmadığını,
elden gelen her şeyin yapıldığını, kapsamın daraltılacağını söylüyordu
ama aslında baştan beri bir şey oluyordu.
Şöyle yazmıştı.
"Heyecan verici bir mektup yazdım. İstemiyorsan okumak zorunda değilsin."
Ama tabii meraka kapıldım ve mektubu okumadan edemedim.
Colin Stagg'i televizyonda gören bir kadın telefon edip şöyle dedi.
"O adamla birbirimize yalnız kalpler mektupları yazıyorduk.
Mektupları çok tuhaftı."
Kullandığı her kelime aşırı müstehcen ve bayağıydı.
Yazdığı mektubu sevip sevmediğimi sordu. Pek etkilenmediğimi söyledim.
Bir mektup daha yazdığını söyledi. Göndereyim mi diye sordu, hayır dedim.
Yine yazarsa mektubu polise verecektim.
Kadın mektupları bize gönderince
Colin Stagg'in düşüncelerine dair bilgi edinebildik.
Sonra John Bassett beni yukarı, ofisine çağırdı.
Kadın bir polis memuruyla tanıştırıldım.
Bassett, "Bu baş dedektifim" dedi. "Olaylardan haberdar olsun istiyorum."
Sonra bana, gizli operasyon yapılacağını açıkladılar.
Amaç Colin Stagg'in cinsel fantezilerinin
cinayetle ilgili, sadece katilin bilebileceği şeyleri
açığa çıkarıp çıkarmayacağını görmekti.
Polis beni arayıp gizli operasyon için yardım istedi.
İşe yaramasının tek yolu
sivil polis memurunun sahte Lizzie James adıyla
Colin Stagg'e mektup yazmasıydı.
Stagg'in kendisiyle cinsel fantezilerini paylaşmasını sağlamaya çalıştı.
Olur da Stagg
Rachel Nickell'in katilinin
yazabileceği şekilde cevap yazarsa
soruşturmayı devam ettirmek için gerekçeleri olacaktı.
Colin Stagg gerçekten cevap yazdı.
Sevgili Lizzie, mektuplarımı sevmene çok sevindim.
Benim kadar açık fikirli, çekincesiz olmana da.
Seni domine etmek istiyorum.
Sana yapacağım şeyler resmen gözlerini yaşartacak.
Küçük düşecek, kirleneceksin.
Stagg'den gelen bu ilk cinsel öğeler
polisi çok heyecanlandırdı.
Operasyonu düzenlemekte haklı olduklarını,
yeni şeyler öğreneceklerini, boşa vakit harcamadıklarını düşündüler.
Taşındıktan bir yıl kadar sonra, bir gün Alex'le kılıç kalkan oynuyorduk.
"Kötü adamın gelişi gibi" dedi.
Kendimi toplamaya, olabildiğince normal davranmaya çalıştım.
Bir sabah küçük kırmızı masaya oturdum, kamerayı kurdum
ve olanları konuşma girişiminde bulundum.
Alex resim çizmek istedi. Benden de yardım istedi.
Baba, bu kâğıda annemin resmini yapmama yardım eder misin?
Çizime devam ettikçe
Alex gördüklerini apaçık ortaya döken bilgiler verdi.
Annen onu gördü mü?
-Sanırım görmedi. -Görmedi mi? Önce sen mi gördün?
Evet, önce ben gördüm.
Çantası var mıydı?
Evet.
-Çantayı açtı mı yoksa zaten açık mıydı? -Açtı.
-Ne çıkardı peki? -Bıçak.
Bu annem, bu da kötü adam.
Bıçak nerede?
-Sana ne yaptı? -Beni yere düşürdü.
-Yere düşürdü demek. -Evet.
Kötü adam anneme bir şeyler sapladı.
-Ne sapladı? -Bıçak. Bu, bıçağı.
Bıçağı gördün mü?
-Evet, gördüm. -Saplayışını gördün mü?
Evet, her şeyi gördüm.
Her şeyi.
Her şeyi görmüş,
olanları sindirmiş ve neredeyse bir yıl ayakta kalmıştı.
Bunu tek başına yapmıştı.
-Hemen her şeyi gördün mü? -Evet, gördüm.
Başka yere mi baktın?
Evet, şu tarafa baktım.
Başka bir şey oluyor mu diye baktım.
-Öyle mi? -Evet.
-Çok mu feciydi? -Evet, çok feciydi.
Kabullenmek çok zordu. Sonuçta o benim çocuğumdu, bebeğimdi.
Rachel'la ikisinin yanında olamamıştım.
O sene boyunca her gece tekrar tekrar olanları hayal etmeye çalıştım.
Ne yaşadıklarını anlamak,
bir şeyler yapabilmek, bir şekilde paylaşabilmek istiyordum.
Sonunda tam olarak ne yaşandığını,
Alex'in ne gördüğünü öğrenmeye başlıyordum.
Bunun sonucunda yine ikisinin neler hissettiğini
hayal etmeye başladım.
Bundan birkaç hafta sonra
Rachel'ın cinayeti için Colin Stagg'in itham edileceği haberi geldi.
Scotland Yard, Stagg'in bu sabah 05.30'da
Güneybatı Londra, Roehampton'daki evinde tutuklandığını söyledi.
Tutuklamanın yapıldığı adresle
Rachel'ın bir yıl kadar önce parkta öldürüldüğü nokta arasında
iki kilometre bile yok.
Polis gün boyu Stagg'in bahçesini kazıp dedektörlerle zemini taradı.
Colin Stagg tutuklanıp
cinayet zanlısı olarak Wimbledon Karakolu'na getirildi.
Bir kadın polis memurunun dâhil olduğu gizli operasyonla gözaltına alındı.
Polis memuru, Stagg'le samimiyet kurdu.
Kendinizi resmen tanıtır mısınız?
Evet, hâlihazırda polis memuruyum.
Bu görüşmenin amacı doğrultusunda Lizzie James'im.
Sana Lizzie James'le birbirinize yazdığınız
30-40 mektubu göstersem
Wimbledon Common'da cinsel ilişkiye girme
ve ilişki sırasında bıçak kullanma arzunla ilgili
herhangi bir şey söyler misin?
Yorum yok.
Kan dökülen bir ilişki.
Yorum yok.
Gizli operasyon sırasında
Colin Stagg sivil kadın memurla buluşup ona bir mektup vermişti.
Mektupta katilin fantezisinde yer alan bıçakların
ve başka birçok şeyin bahsi geçiyordu.
-Bu mektubu hatırladın mı Colin? -Yorum yok.
"Adam bunun ardından giysi yığınına gider, ip ve bıçak alır."
Rachel Nickell'in katilinin fantezisinde
pek de yaygın olmayan, çok dikkat çekici öğeler vardı.
Colin Stagg de aynı fantezilere sahip gibi görünüyordu.
Lizzie James'e yazdığın mektuplarda gitgide gelişen fantezilere göz attık.
Sapkınlık dozu, dominasyon ve şiddet fantezileri artmış.
Küçük düşürme, domine etme ihtiyacı.
Katilin o olduğuna işaret eden çok şey vardı.
Zannımca yel değirmenine giden yolda yürüdün
ve çimlere oturdun.
Lizzie James'e yazdığın bir mektupta orayı tarif etmiştin sanırım.
Uzaktan sana doğru gelen güzel, sarışın bir kadın görüşünü.
-Rachel'ın başına bu mu geldi? -Yorum yok.
Gözetleme yerinden aşağı baktın ve Rachel'ı gördün.
Aceleyle oraya gidip ona pusu kurdun.
Çocuğu itip düşürdün, yere kapaklandı.
Onu çamurun içine düşürdün.
-Yorum yok. -Sonra Rachel'ı 49 kez bıçakladın.
Yorum yok.
15 Temmuz 1992'de, Wimbledon Common'da,
Rachel Nickell'i defalarca bıçaklayarak ölümüne sebep oldun.
Yorum yok.
Colin Stagg yakındaki bir karakolda bir gece gözaltında tutulduktan sonra
hızlıca sulh mahkemesine götürülüp Rachel Nickell'i öldürmekle suçlandı.
Hâkimler onu gelecek haftaya kadar gözaltında tutacak.
Mektuplara ve sorguya dair eldeki bütün kanıtlarla
Kraliyet Savcılığı'na danışıldı
ve Stagg'in itham edilmesi için yeterince kanıt olduğuna karar verildi.
Colin Stagg artık serbest değildi. Dolayısıyla bana göre bu iş bitmişti.
Başka vakalara eğilmek için iyi bir zaman gibi geldi.
Soruşturmayı bıraktım.
Colin Stagg artık gözaltında olduğundan içimiz bir nebze rahatlamıştı.
Ama erkenden anladığımız gibi,
bizimkine benzer bir durum yaşadığınız takdirde
sürekli kendinizi koruyorsunuz ve kötü bir şey olmasını bekliyorsunuz.
ÜÇ AY SONRA
PLUMSTEAD, GÜNEYDOĞU LONDRA
Güney Londra'da bir kız çocuğuyla annesinin katilini arayan polis
soruşturdukları en şok edici vakalardan olduğunu söylüyor.
Ben annesi.
Samantha ve Jazmine Bisset'ın yakınları olanları sindirebilmiş değil.
Polisi şok eden, cinayetlerin vahşiliği oldu.
Kıdemli bir memur "Sam Bisset'ın yaraları feciydi" dedi.
Kendimi nasırlaşmış biri olarak görüyorum.
Öyle her şeyden etkilenmem ama şu anda bile olayı hatırlayınca
"Tanrım, orada ne oldu? O kadar feciydi ki" diye düşünüyorum.
Baş dedektifim Micky Banks'ti. Kıdemli soruşturma memuruydu ve…
Bana sarılmış,
"Rog, kendini hazırla. Bu, gördüğüm en kötü vaka" demişti.
Hâlâ hatırlıyorum.
Sonra adli tıp ekibiyle beraber evde arama yaptık.
Ufak bir daireydi. Bir artı birdi.
Samantha Bisset'ın orada dört yaşındaki kızıyla yaşadığını öğrendik
ama aynı odada yatıyorlardı.
Kendisi bekâr bir anneydi. Muhtemelen çok parası yoktu.
Yatak odasında birçok oyuncak, duvarlarda Jazmine'in çizimleri vardı.
Anne-kız çok yakın gibilerdi.
Eve girince
Samantha'nın muhtemelen holde bıçaklanarak öldürüldüğünü anladık.
Oturma odası boyunca sürüklenmiş, büyük bir mindere sere serpe yatırılmıştı.
Cesedi parçalanmıştı.
Bacaklarını kesme girişiminde bulunulmuş, vücudu yarılıp açılmıştı.
Hole geri dönünce
giriş kapısının sağında olduğunu gördüğümüz yatak odasına girdik.
Yorganın altından küçük bir kız kafası görünüyordu.
Saçları dağılmıştı.
Küçük kız boğularak öldürülmüş ve cinsel saldırıya uğramıştı.
Ölmüştü ama uyuyor gibi görünüyordu.
İlk düşüncem şu oldu.
"Bunu yapanı yakalamalıyız çünkü o bir manyak."
Herkes bu suçu işleyen şerefsizi yakalamak istiyordu.
Bu konuda hepimiz hemfikirdik. Yakalanmazsa yine cinayet işleyecekti.
Çünkü bir insan bir kere bunu yapmaya başlayınca
seri katile dönüşeceği kesindi.
Evde yüzlerce parmak izi vardı.
Tabii parmak izi bölümüne gönderilmeleri, hepsine tek tek bakılması gerekti.
Parmak izi uzmanları parmak izlerine büyüteçle bakıp
hatlarını, belirgin kısımlarını inceler.
Bu bir sanattır.
Ama iki ay içinde bütün parmak izlerini elemeyi başardık.
Sırf bu bile sıra dışıydı
çünkü çoğu zaman teşhis edilemeyen bir iki iz olur
ve bunlar genelde zanlıya aittir.
DNA yoktu. Hiç ipucu yoktu.
Soruşturmaya faydalı olacak hiçbir şey yoktu.
En ufak bir şey bulamadık, ki bu son derece sıra dışı.
Daireye zorla girilme belirtisi yoktu
ve dedektifler çok az ipucu olduğunu kabul etti.
Bir anne ve küçük kızının katledilmesindeki amacı ise
yalnızca katil biliyor gibi.
O sıralar baş dedektifim olan kişi, Paul Britton'la konuşmamı tavsiye etti.
Çünkü alanında uzmandı
ve Rachel Nickell vakasında çok yardımcı olmuştu.
Sonra beni cinayetlerin işlendiği yere götürdüler.
Samantha ve Jazmine Bisset'ın yaşadığı daire
konumu açısından çok önemli.
Evin hemen arkasında yeşil bir alan var.
Onun arkasında da etrafı ağaçlarla sarılı bir alan var.
Katil orada oturup onları izlemiş, şöyle düşüncelere kapılmış olmalı.
"Benimle alay etmeyeceksin. Benimle dalga geçmeyeceksin.
Seninle işim bittiğinde hâlini görelim."
Paul Britton, katili ne kadar tanıyorsunuz?
Bence suç işlendiği sırada
aklından ne geçtiğini bilecek kadar iyi tanıyorum
ama yine de Samantha'ya zarar vermesine, onu öldürmesine yol açan yola
nasıl girdiğini anlatmasını isterim.
Bunu mu istiyorsunuz?
Sonuçta telefon edip
"Paul Britton'la görüşebilir miyim?" diyecek hâli yok.
Bence bunu yapmak isteme ihtimali var.
Yabancıların rastgele birini hedef alması son derece enderdir.
Çocukların varlığı daha da enderdir.
Muhtemelen daha önce benzer bir şey yaptı.
Durduk yere böyle bir şey yapmadı. Bu şiddet seviyesine direkt gelinmez.
Wimbledon Common'daki cinayetle
Plumstead'deki cinayet arasındaki 16 ayda
iki ayrı insanın böyle feci, korkunç suçlar işlemesi ihtimali de
bize hiçbir şekilde akla yatkın gelmiyordu.
O hâlde iki suçu da aynı insan işlemiş olabilir miydi?
Maktuller yaş ve görünüş açısından birbirine çok benziyordu.
Her iki saldırıda da bir çocuk hazır bulunuyordu.
Rachel Nickell ve Samantha Bisset'ın aldığı bıçak yarası sayısı da
50 civarındaydı.
Nickell soruşturmasına bakan kıdemli dedektifler ricamız üzerine
iki suç mahalli arasındaki benzerlikleri konuşmak için vaka odamıza geldiler.
İki suçun aynı insan tarafından işlenmiş olabileceği iddiamıza
zerrece kulak asmadılar.
Sebep, Bisset'lar öldürüldüğü sırada Colin Stagg'in gözaltında olmasıydı.
Yanlış kişiyi tutuklamış olabileceklerini anlatmaya çalıştık.
Bu nasıl karşılandı?
Düşmanca bir tavırla ve tek kelimeyle…
"Yanlış kişi olmasına imkân yok."
Zanlılarını yakalamışlardı ve konuyu tekrar açmak istemiyorlardı.
Doğru adamı yakaladıklarından eminlerdi.
Hediyeleri açıyorum!
Aradan bir buçuk yıl geçmişti. Alex iyi durumdaydı.
Şu an ağacın altında çok hediye yok.
Bir sürü hediye var.
Okuluna alışmıştı, arkadaşlarını seviyordu.
Çok yol katetmişti yani.
Büyük bir vinç.
Tam da o günlerde kulağıma şu haber geldi.
Polisin Colin Stagg'in duruşmasında kanıt sunmak için Alex'e ihtiyacı vardı.
Saldırganın fiziksel tarifini vermesini umuyorlardı.
Saldırıdan önceki ve sonraki hareketlerinin de.
Yine iki tatsız seçenek arasında kalmıştık yani.
Ne yapacaktık?
Doğru kişiyi yakaladılarsa ve duruşmaya katılmazsak
adam beraat edecekti.
Ama Alex cinayeti işleyen kişiyle yüz yüze gelince
nasıl bir bedel ödeyecekti?
PLUMSTEAD POLİS KARAKOLU
Sanırım içime doğdu. Büyük bir terslik olduğunu hissediyordum.
Çünkü daha önce hiç
bütün parmak izlerinin elendiği bir olay yerinde bulunmamıştım.
Micky Banks benimle konuştu.
Parmak izlerinin tekrar araştırılmasını istiyordu,
özellikle Samantha Bisset'ınkilerin.
Micky bu konuda çok ısrarcı oldu.
Parmak izi bölümü sonunda pes etti
ve Bisset'ların evinde bulunan, görece şüpheli parmak izlerini
tekrar incelemeye razı oldu.
Bir süre sonra Micky beni arayıp "Bir sonuç elde ettik" dedi.
Başta Samantha Bisset'a ait sanılan bazı parmak izleri…
…aslında Robert Napper adında bir adama aitti.
Büyük bir keşif anıydı gerçekten.
O anı hiç unutmayacağım. Tanrım, sevinçten uçmuştum resmen.
Dairede Napper'a ait üç dört parmak izi bulundu.
Biri bahçe kapısının dış pervazında, bazıları içerideydi.
Belli ki Fransız balkonundan girmişti.
Yakınlarda yaşıyordu. Kısa da olsa sabıka kaydı vardı.
Hatta iki ay gözaltında kalmıştı.
Napper cuma günü evinde tutuklandı.
Evi Plumstead'in ana caddesinde, olay yerine bir kilometre uzaktaydı.
Tutuklanıp değerlendirmeye alındığında, akli dengesinin bozuk olduğu anlaşıldı.
Sorgulandığında da
başka birinden bahseder gibi üçüncü şahıs kullanarak
çok tuhaf cevaplar verdi.
Geri kalanımızdan farklı olduğunu düşünen türden biriydi.
Soğuk ve tuhaf bir adamdı.
Onunla tanışan herkes aynı şeyi, tuhaf olduğunu söylüyordu.
Plumstead ana caddedeki evine gittik. Tek odalı, ufak bir daireydi.
Ne yatağı, ne karyolası vardı. Bunu tuhaf buldum.
Görünüşe göre yerde yatıyordu.
Sonra evde arama yapmaya başladık.
Çok geçmeden de yerde duran kırmızı alet kutusunu bulduk.
Asma kilitliydi.
Tabii içinde ne olduğunu çok merak ediyorduk.
Kutuyu açınca içinde bıçaklar olduğunu gördük.
Bir kitap vardı.
Kitapta boğarak öldürme yöntemlerine benzer şeyler
ve vücuttaki savunmasız noktalar vardı.
İnsanları hareketsiz kılmak ya da öldürmek için kullanılan yöntemler.
Bir de harita kitabı vardı.
Bu kitapta birçok işaret ve karalama vardı.
O sırada ne olduklarını anlayamadık.
Tabii bunların, suçları işlediği yerleri tespit etme açısından
çok önemli olacağını düşündük.
Karalamalardan birinde
basamaklar vardı.
Orasının Heathfield Terrace olabileceğini düşündük.
O karalamanın altına "potansiyel bölge" yazmıştı.
Orayı olası bir hedef olarak belirlemişti.
28 yaşındaki bir adam geçen kasım
bekâr anne Samantha Bisset'la kızını öldürmekle suçlandı.
Napper bugün cinayeti inkâr etti ama kasıtsız öldürmeyi kabul etti.
Samantha'nın katilinin bugün hüküm giymesi bekleniyor.
Bu vakanın en üzücü yanı Samantha'nın tek çocuk olması
ve annesi Margaret'ın
tek torununun ve tek kızının kaybını hiç atlatamamasıydı.
Kızınızı kaybettiğiniz yetmezmiş gibi bir de torununuzu kaybediyorsunuz.
Aile silinip gitti resmen.
Bu bir trajedi. Feci bir şey.
Vakanın yarattığı baskıya ek olarak
Sam'in annesi, Napper'ın Old Bailey'de yargılanmasından bir gün önce öldü.
O yüzden çok üzücü bir vaka.
Bir süre sonra
haritalara tekrar bakınca,
çoğu işaret Güneydoğu Londra'da olsa da
Plumstead'den epey uzakta,
güneybatıdaki Richmond Park'ta bir işaret olduğunu fark ettik.
Isabella Plantation adında,
Rachel Nickell'in öldürüldüğü Wimbledon Common'a çok yakın,
açık bir arazide.
RACHEL CİNAYETİNDEN İKİ YIL SONRA
Bay Stagg önce geçen eylülde dedektiflerce sorgulandı.
Bu sabah, Rachel Nickell'i öldürme suçundan
mahkemeye çıkacak.
Duruşmadan önce,
Alex'in gelip ifade vermesine gerek olmadığı bilgisini aldım.
Bir açıdan çile çekmesi gerekmeyeceği için minnettardım.
Diğer yandan endişeliydim
çünkü elimizden geleni yapmadığımız hissi vardı.
Birkaç gün sonra şok edici bir haber aldım.
Bir arkadaşım haberden sonra hâlimi hatırımı sormak için aradı.
"Ne haberi?" dedim. "Duymadın mı?" dedi. "Suçlamalar düştü."
İki yıl önce Rachel Nickell'i parkta hunharca öldürmekle suçlanan adam
bugün daha duruşma başlamadan serbest bırakıldı.
Büyük bir şoktu.
Bir Old Bailey hâkimi
Rachel Nickell'i öldürmekle suçlanan adamı beraat ettirdikten sonra
polis yöntemlerini sertçe eleştirdi.
Hâkimin sertçe yerdiği ve mahkemeye sunulmasını reddettiği
gizli polis operasyonuyla tuzağa düşürülen Colin Stagg
bir yılı aşkın zaman gözaltında kaldıktan sonra serbest bırakıldı.
Öfkeliydim çünkü kanıtın sağlam ve reddedilemez olduğunu
düşünen kişi her kimse büyük bir hata yapmıştı.
Suçlamaları düşüren kişinin aşırıya kaçtığını,
sağlam dolaylı kanıtlar olduğunu düşündüğüm için de kızgındım.
Colin Stagg'in cinayet işleyip işlemediğine dair bir karar verilecekse
bu kararı bir jürinin vermesi gerektiği yönünde düşünceler vardı.
Ama o kadar ilerleyemedik.
Savunma avukatı William Clegg, kadın polis memurunun yalan söylediğini,
seks ve ilişki vadettiğini iddia etti.
Hâkim Ognall, polisin eyleminin aşırıya kaçmakla kalmayıp
muazzam derecede aldatıcı bir yöntemle
zanlıyı suçlu durumuna düşürme girişimi olduğunu söyledi.
Başarısız olduk. Bu güzel bir his değil.
"Yarım yamalak psikolojik teoriler
ve bir polisin tuhaf cinsel isteklerini karşılamak için yazılan hikâyeler
hayatımı mahvetti.
Hâkim aleyhimde tıbbi kanıt olmadığını, benden itiraf alınmadığını gördü."
Polisin Colin Stagg'den özür dileyip dilemeyeceği sorulduğunda
Sör Paul Condon polisin gerekli kişilerden çoktan özür dilediğini söyledi.
Bu vakaya dair Büyük Şehir Polisi soruşturması için
kimseden özür dileme ihtiyacı duymuyorum.
Memurlarımın eylemlerini destekliyor,
bu vakadaki polis eylemlerinin sorumluluğunu alıyorum.
Başladığımız yere dönmüş gibiydik.
Katil serbestti ve bizi koruyan kimse yoktu.
Emniyet müdürü Paul Condon'ın
başka bir zanlı aramadıklarını belirtmesi de
bunu iyice gözümüze sokmuş oldu.
Şu an yeni bir bilgi ya da takip edilecek yeni bir ipucu yok.
Colin Stagg'in cinayetten yırtıp serbest kaldığını düşündükleri açıktı.
Kimseye güvenemezmişim gibi hissediyordum.
Ben genç bir siyahi adam olduğum için farklı muamele görüp görmediğimizi
merak etmemek elde değildi.
Sisteme olan inancımızı kaybettik.
Olanları geride bırakmak için
gerçekten anlamlı bir yol varsa onu kendimiz bulmak zorundaydık.
Bunu dış etkenlerin sağlamasına bel bağlayamazdık.
Yıllarca doğru düzgün yol katedilemedi.
Elimizdeki bilgiler açısından hiçbir şey değişmemişti.
İlk günden beri sadece üçümüz vardık.
Babam, ben ve köpeğimiz Molly. Ailemiz bundan ibaretti.
Babam olanları anladığımı biliyordu.
Annemin beni çok sevdiğini, beni bırakmayı hiç istemediğini bildiğimi.
O yüzden babamla annem hakkında konuşmuyorduk.
Geçmişi konuşmuyorduk.
Yine de başıma bunlar geldiği için içimde bir öfke vardı.
Ne yaparsam yapayım bunun olmasına önleyemediğim için.
Bu seviyede bir kötülüğe tanık olunca,
hele de küçük bir çocuksanız,
ne kadar iyi ebeveynleriniz olursa olsun,
zarar görmenize engel olabileceklerine dair inancınız
yerle bir oluyor.
Alex çok tatlı bir çocuktu.
İçinde bir mutluluk vardı.
Ama ergenliğe girmeden önceki yıllarda bile öfkeliydi.
O öfke haklı olarak bana yönelikti.
Katlanmamız gereken şeylerin birçoğundan ötürü öfkeliydim.
Haftalarca, aylarca devam eden görüşmelerden ötürü.
Beni en çok strese sokan şey tekrar tekrar o güne döndürülmek
ve olanlar konusunda hissetmem gerekenlere dair telkinlerdi.
Sanırım bunu uzunca bir süre içimde taşıdım.
Yetkililerle başı derde girdi.
Ufak şeylerdi ama polisin evimize geldiği oldu.
Babama bir zamanlar duyduğum kadar saygı ve güven duymuyordum sanırım.
Asıl mesele babam olarak ailenin koruyucusu olmasına rağmen
başımıza bunların gelmesine engel olamamasıydı.
O yüzden ergenlik yıllarımda çok sürtüşme yaşadık.
Ailemi koruyamadığım için müthiş bir suçluluk hissediyordum.
İnsan aptal kendini gibi hissediyor
çünkü bize güvenliğimizi başka kişilere emanet etmemiz söyleniyor.
Bir zamanlar dünya Vahşi Batı'ydı. Kanunu kendiniz uygulardınız.
Sevdiğiniz insanları ne pahasına olursa olsun korurdunuz.
O sırada bana ağır gelen buydu. Bunu yapmamış olmak.
Keşke yapsaydım.
Aradan haftalar, aylar, yıllar geçtikçe
olayın hiçbir zaman çözülemeyebileceği gerçeğini
bir nebze kabul ediyorsunuz.
10 YIL SONRA
CANAVAR, GÜZEL KADINI ÖLDÜRDÜ
2002 yılına gelmiştik
ve Rachel Nickell vakası faili meçhul cinayetler arasına girmişti.
Polis gelip ekibimle dosyaya göz atmamızı rica etti.
Çok hunhar bir saldırı olduğunu gazetelerde okumuştum.
Colin Stagg'in suçlanıp ardından salıverildiğinden de haberdardım.
Ama sanırım kendisi polisin nazarında hâlâ zanlıydı.
Dosyaya yeni insanların göz atmasını,
o dönemde topladıkları kanıtların arasında
Rachel'a saldıran kişiyi teşhis edebilecek bir şey olup olmadığına
bakmamızı istiyorlardı.
Kanıt toplama amacıyla
Rachel'ın cesedine,
özellikle mahrem yerlerine bantlar yapıştırılmıştı.
Başta vakaya bakan bilim insanlarının
bu bantlarda hiç DNA bulamadığını fark ettik.
Bir terslik olduğunu hemen anladık
çünkü o bantlarda Rachel'ın DNA'sı muazzam miktarda bulunmalıydı.
Bence muhtemelen şöyle oldu.
Bir numunede çok fazla DNA varsa
tekniği o kadar bulandırır ki hiçbir şey görmezsiniz.
O yüzden yaptığımız ilk şeylerden biri testi tekrarlamak oldu
ama biraz farklı şekilde yaptık.
Beklediğimiz gibi, Rachel'ın DNA'sına çokça rastladık.
Ama çok ufak bir erkek DNA'sı da bulduk.
DNA'yı bulmuştuk bulmasına
ama DNA'yı tek bir bireyi teşhis edecek kadar geliştirip
bundan yeterince bilgi çıkarıp çıkaramayacağımızdan
emin değildik.
Biz de yepyeni, hassas bir teknik geliştirdik.
Bu teknik, bir numuneden çok az miktarda DNA alıp
onu çoğaltmayı ya da bizim deyimimizle yükseltmeyi içeriyordu.
Böylece baştaki miktarın birkaç katı DNA elde ediyorsunuz.
Analize yetecek kadar.
Bu tekniği kullanılabilecek hâle getirmek iki yıl kadar sürdü.
Elimizdeki bilgiyi, DNA profilini veri tabanından geçirmeden önce
Colin Stagg'inkiyle kıyasladık.
Kesinlikle uyuşma vardı.
Sonra numuneyi Ulusal DNA Veri Tabanı'na yükledik.
Bunu yapınca da bir eşleşme bulduk.
Bir gün telefon çaldı.
Aniden. Arayan polisti ve yeni haberler vardı.
Bu haber, olumlu kimlik teşhisi olmasıydı.
Teşhis edilen kişinin tamamen yeni biri olduğunu söylediler.
DNA veri tabanında eşleşme bulunmuştu.
Robert Napper adlı biriyle.
Sonra Napper'ın bir anneyi ve kızını da öldürdüğü için
akıl hastanesinde olduğunu öğrendik.
Baştan beri başka biriymiş.
O an aklımızdaki en kötü senaryonun gerçek olduğunu öğrenmiş olduk.
Başka birileri daha aynı kişi tarafından, aynı durumda öldürülmüştü.
Bir aile daha yok olmuştu.
Alex sağ kaldığı için ne kadar şanslı olduğumu bilmiyordum.
Samantha'yla kızına olanları duyduğumdan beri
her gün Tanrı'ya şükrediyorum.
Çünkü birlikte ayakta kalmamız Tanrı'nın lütfuydu.
Alex'in fiziksel olarak sağ kalması da.
Bir akşam televizyonda futbol maçı izliyordum.
Kapı çalındı. Maçı kaçıracağım için biraz sinir oldum.
Kapıda iki gazeteci vardı. Şöyle dediler.
"Polisin Nickell cinayetinden ötürü başka bir adamı tutukladığını,
ellerinde DNA kanıtı olduğunu biliyor musunuz?"
"Bir saat sonra gelebilir misiniz?" dedim. "Maç izliyorum."
"Sorun değil" deyip gittiler.
Bıkmış usanmıştım artık. Bu iş 15 yıldır devam ediyordu.
Rachel Nickell vakasından ötürü
hâlâ nefret edilen Colin Stagg bugün polis korumasındaydı.
Tutuklandığımda gazetelerde
insanları bana karşı kışkırtan makaleler çıkmıştı.
İnsanlar bağırıyor, "Suçlu", "Asın onu" gibi şeyler diyordu.
Bay Stagg aklandıktan sonra bile basının ilgisinden kurtulamadı.
Yapma!
Akıllara şunu soktular.
"Doğru adamı yakaladığımızı biliyoruz ama teknik bir ayrıntıdan yırttı."
Bilirsiniz işte. Buna katlanmam gerekti.
Onu suçlayan çok kişi vardı
ama kimsenin elinde lehinde ya da aleyhinde kanıt yoktu.
O yüzden yıllar boyunca bir nevi arafta kaldı.
Aradan 15 yıl geçti ve bir adam itham edildi.
41 yaşındaki Robert Napper.
İtham edilen son kişi olan Colin Stagg polis ona tuzak kurduğu için aklanmıştı.
29 yaşına kadar doğru düzgün kız arkadaşım olmamıştı.
O yüzden Lizzie James'ten mektup gelince
bir kadın bana ilgi gösterdiği için çok mutlu olmuştum.
Bu vaka nezdinde tamamen suçsuz olduğuna şüphe yok.
Bugün, 1990'ların başında yapılan hatalardan ötürü
kendisinden özür diliyorum.
Bu iş başlamadan önce de kendime pek güvenim yoktu.
Olanlar beni daha da kötü duruma düşürdü.
Son derece paranoyaktım.
Karşıdan karşıya geçen bir kadına kazara bakarsam
"Hayır, başka yere bak" diye düşünüyordum
çünkü biri beni izleyip "Kadının peşinde" diye düşünebilirdi.
"Kabul et, bundan sonra böyle yaşayacaksın.
Kimseye güvenme" diye düşünüyordum.
16 ARALIK 2008 NAPPER'IN DURUŞMASINDAN İKİ GÜN ÖNCE
Duruşma yaklaşırken
baş dedektiflerden biri "Sen ülkeye gelince buluşalım" dedi.
Mahkeme salonuna girmeden önce öğrenmem gereken bir şey varmış.
Akşam yedide Hendon Karakolu'nda buluştuk.
Beni arka odaya götürdü.
Sadece ikimiz vardık. Masaya bir dosya koyup önüme itti.
GİZLİ
Dosyada gördüğüm şey
soruşturmanın başından beri yapılan,
kaosla dolu hata listesiydi.
TECAVÜZE TEŞEBBÜS
Yıkıldım resmen.
O ilk güne geri dönmüş gibi oldum.
Gelen ilk telefona,
Rachel'ın bizden koparıldığı ve Alex'in feci bir şey yaşadığı haberine.
Haftalardır, aylardır, yıllardır duruma anlam vermeye çalışıyorduk.
Şimdi her şey yerle bir olmuştu.
Çünkü dosyada hepsinin önlenebileceği yazıyordu.
1989 yazında, Rachel Nickell cinayetinden üç yıl önce
ve Samantha ve Jazmine öldürülmeden önce
bir seri tecavüzcü, Güneydoğu Londra'da
koruluk alanın ve kamuya açık alanın
içinden geçen Green Chain Walk yürüyüş yolunda
yanlarında çocuk olan kadınlara saldırmaya başlamıştı.
Bu tecavüz serisinde bir zanlı aleyhinde DNA kanıtı varmış.
Posteri gören iki kişi polisle iletişime geçip
ressamın çiziminin Robert Napper adlı bir adama
çok benzediğini söylemiş.
Green Chain Walk tecavüzlerini soruşturan iki dedektif
Napper'ın kayıtlı adresine gitmiş.
Kapıyı açan Napper'la konuşmuşlar.
Ona olası zanlı olarak teşhis edildiğini söylemişler.
Sonra merkeze gelip kendi rızasıyla kan vermesini istemişler,
o da tamam demiş.
Ama karakola gitmemiş. Onlar da tekrar evine gitmişler.
Eşyalarını toplayıp gitmiş.
Yok olmuş.
Ardından, kıdemli soruşturma memuru ve muavini
tecavüz kurbanlarının tarifindeki adama kıyasla
daha uzun boylu olduğu gerekçesiyle
onu soruşturmadaki zanlı listesinden çıkarmaya karar vermiş.
Yani başka bir şey yapılmamış.
Buna hâlâ hayret ediyorum.
Napper dediği gibi karakola gelmiş olsa ve kanı alınsaydı
Green Chain Walk tecavüzleri için tutuklanacaktı.
Ama öyle olmadı ve bunun sonuçları feci oldu.
Dosyada bana göre daha da kahredici olan bir şey vardı.
1989'un eylül ve ekim aylarında, yani Rachel öldürülmeden yıllar önce,
Robert Napper'ın annesi polise, Napper'ın Plumstead Common'da
bir kadına tecavüz ettiğini itiraf ettiğini bildirmiş.
Ama polis hiçbir şey yapmamış.
Bu bir yol ayrımıydı.
Polis Napper'ın annesinin ihbarı üzerine harekete geçip
ondan kan örneği alsa
bunu takip eden bütün saldırılar önlenebilirdi.
Alex'in tanık olduğu saldırı, Rachel'ın ölmesi önlenebilirdi.
Samantha ve Jazmine'in ölmeleri önlenebilirdi.
İşlerini düzgün yapsalar Napper serbest dolaşamazdı.
Bugün, çözülemeyen çok büyük bir vakanın sonunda çözülüşüne tanık oluyoruz.
Bugün Rachel Nickell'in katili
onu 16 yıl önce Wimbledon'da bıçaklayarak öldürmekten suçlu bulundu.
Robert Napper hücresinden alınıp Old Bailey'deki birinci salona götürüldü
ve gri benizli, kelleşen adam Rachel Nickell'in ailesinin gözleri önünde
kızlarını öldürdüğünü sonunda itiraf etti.
André, karnını…
Bugünkü itirafla
Scotland Yard tarihindeki en utanç verici dönemlerden biri
sona ermiş bulunuyor.
Napper'ı daha erken durdurabileceklerini kabul ettiler.
Polisin eylemleri farklı olsa
Rachel Nickell ile Samantha ve Jazmine Bisset
canından olmayacaktı.
Daha fazlası yapılabilirdi ve yapılmalıydı.
Daha fazlası yapılmış olsa bu saldırıyı
ve Napper'ın diğer çok ciddi saldırılarını önlemeyi başarabilirdik.
Hepimiz peri masallarıyla büyüdük.
Ormana girmeme uyarılarıyla büyüdük.
Karanlık, canavarlar, tehlike.
Ama peri masalı değil bu. Dünyada gerçek kötülükler var.
Bunu kabullenmek zorunda bırakıldım.
Kafamı en çok karıştıran sebebi anlayamamaktı.
İyi insanların başına hiçbir açıklama olmaksızın
böyle şeyler gelebildiği için Tanrı'ya kızgındım.
O yüzden bir görevim vardı.
Olan biten her şeye rağmen
Rachel'ın çocuğunu olabildiğince iyi büyütmeliydim.
Biriyle birlikte çok zorluk atlatırsanız
bunun ya sizi ve ilişkinizi yıkacağına
ya da ilişkiyi çok daha güçlü kılacağına inanıyorum.
Olanlara kendimiz anlam vermek zorunda kaldık
ve bence bu iyi bir şey.
Bunu sağlayan da nihayetinde
kabullenmekten başka çare olmadığını fark etmemizdi.
Kabulleniş.
Annem babam ruhun sonsuzluğuna inanırdı.
Nereye gidersem gideyim annemin yanımda olacağına.
Babam benim için ve inançları için her şeyi feda etti.
Sonunun ne olacağını bilmeden.
İçten içe doğru olduğunu bildiği şeyi yapma cesaretini gösterdi.
Bunun için ona hep minnettar olacağım.
Alt yazı çevirmeni: Bilge Gündüz Smith