Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
AS OVELLAS DETECTIVES
Querida Rebecca:
Sei que tes moitas preguntas.
Eu tamén as teño.
Despois de todo, a vida é un misterio.
Pero se existe unha resposta para resolver os misterios do universo,
para obter a felicidade,
eu diría que é esta:
as ovellas.
Non, de verdade.
Son as ovellas.
Vale, xa vou.
Na túa última carta preguntáchesme se algunha das miñas ovellas era especial.
Son todas especiais. Por iso todas teñen nome.
Por exemplo:
teño dous alborotadores que se chaman Ronnie e Reggie.
E o orgulloso e digno señor Ritchfield.
Esta é Nube, a máis dondiña.
É un pouco diva.
Zora, a máis curiosa.
Mopple, o máis paciente.
E Ollos de Lá…
É que non se me ocorre nada mellor.
Ben, sei que dixen que todas eran especiais,
pero recoñezo que dúas delas sono aínda máis.
Temos a Sebastian.
É o carneiro máis grande.
Un pouco solitario, coma min.
Antes ou despois, acaba marchando.
Antes ou despois, acaba volvendo.
E, por último, Lily.
A miña ovella máis lista.
Parece que sempre sabe o que estou a pensar
e como me sinto.
Ela é quen me proporciona esa paz que só os pastores coñecen,
unha paz que provén
de coidar das criaturas máis boas da Terra.
Empezo o día coidando da súa saúde.
ALIMENTO PARA OVELLAS
Doulles ben de comer,
acicáloas.
Fago o que podo para que se divirtan.
Cando esperte, sei que quero ser
ese home que esperta xunto a ti.
Asegúrome de darlles a medicina, que sei que lles encanta.
Se puidesen falar…
Tes que tomar a medicina, amigo. Aí vai.
E cando remato coas tarefas e o sol se empeza a poñer,
escollo un libro e léollelo en alto.
Novelas de detectives, de misterio, de policías. Todas as miñas favoritas.
"Sei cando mataron a Rodney Hollingshead,
e sei quen é o asasino."
Gústame crer que seguen a miña historia.
Pero no fondo do meu corazón sei que, aínda que son especiais,
son ovellas.
Non hai máis.
Veña, liscade.
Mañá lereivos o final.
Por que parou aí?
Ía dicir quen era o asasino!
Vaia tortura! Foi a criada, non si?
Pois claro que foi ela.
Non! Foi o xardineiro.
Corta a herba e non a come?
Si, é sospeitoso.
Sodes parvos? Foi o doutor.
Nin de broma. Foi a rariña da tía.
A tía xa foi hai tres historias, xenio.
Como podemos ser irmáns?
Vaia, xa empezamos.
Xa.
Xa están outra vez.
Trabucádesvos todos.
Eu hai xa dous capítulos que o sei.
Foi a criada, verdade?
Non foi a criada.
Foi o sobriño, Bertie Hollingshead.
Non demostrou o detective que as probas que incriminaban a Bertie Hollingshead
as manipulara o verdadeiro asasino?
Xustamente.
Non o vedes?
Para que non o condenasen, manipulou el as probas.
Bertie Hollingshead era o verdadeiro asasino.
Por que fixeches iso?
George contaranos mañá o final. Xa veredes.
Sigo pensando que é a criada.
"Bertie sabíao todo sobre a lei
que impedía condenar unha persoa polo mesmo crime dúas veces.
Entón, para que non o condenasen, manipulou el mesmo as probas.
Bertie Hollingshead era o verdadeiro asasino."
A maioría das miñas ovellas pasan o día comendo
ou pensando en comer.
Pero teño tres años revoltosos cheos de enerxía.
Son criaturas felices e alegres que naceron na primavera.
En realidade, case todos os años nacen na primavera.
Pero eu teño un año que naceu no inverno.
Ei, ola.
- Son Daisy. - Eu Oliver.
- Eu Pickles. - Ti como te chamas?
Non teño nome.
Queres xogar connosco?
Non! Fóra!
Non podedes xogar con ese año de inverno.
Non forma parte deste rabaño.
Por motivos que só as ovellas entenden,
os rabaños rexeitan os años que nacen no inverno.
Tranquilo.
Os años que nacen en inverno son diferentes.
Iso é. Moi ben.
Teño unha pregunta.
Por que George trata ben ese año?
George non é unha ovella.
Ninguén lle contou a verdade sobre os años de inverno.
E unha última cousa. Se aceptas a miña invitación,
que saibas que vivo na aldea de Denbrook.
Nela hai xente ben especial.
Por exemplo…
Bos días, Caleb.
Caleb tamén é pastor.
Bos días, señoritas.
Non che me cae ben.
Ham, o carniceiro.
Non me cae nada ben.
Beth, a dona do hostal.
Non lle caio eu ben.
Podería matalo.
Tim, o policía.
PISTOLA ELÉCTRICA
Parvo de todo.
E o reverendo Hillcoate, que di que é o pastor dos homes.
Temos unha relación complicada.
A lectura de hoxe é a parábola da ovella perdida.
George, hoxe vasnos acompañar?
Todos son benvidos na casa do Señor.
Ata os carniceiros?
Non vos veño acompañar.
Veño saldar unha débeda.
O bo de George.
Pero deixemos xa a xente.
Quero que coñezas o meu rabaño.
Devecen por verte.
E eu tamén.
Ven axiña.
Con cariño, George.
Nube?
Teño unha pregunta.
Os mexacáns faranme ter as pestanas tan bonitas coma as túas?
Non, non che farán nada nas pestanas.
Pero son estupendos para a lá.
Mira Ollos de Lá.
Só come mexacáns.
Ai, chámanse así? Moi ben.
Gardádelle algúns a Sebastian. Hai días que non vén.
E que? Dende que George o trouxo de sabe Deus onde,
escapa seguido cara á aldea.
Que pase fame.
Igual el non se preocupa por nós, pero nós debemos preocuparnos por el.
Sebastian é parte do rabaño.
Ei, mirade! É Caleb!
Canciños!
Caleb! Aquí!
Ai, encántame como cheira.
Son os xerseis de lá.
Están moi ben tinguidos.
- Podo entrar? - Lisca!
Vou entrar.
É moi nova, bonita e brillante.
Pensas o mesmo ca min?
- Quero darlle un golpe! - Quero darlle un bo golpe!
Reggie! Ronnie!
Xa o falamos. Non damos golpes a non ser que…
A non ser que teñamos un bo motivo.
Iso é.
Caleb veu tres veces este mes.
Só poden estar a falar dunha cousa.
De unir os rabaños.
- Unir os rabaños! - Ovellas novas.
- Campos novos! - Canciños?
Estouno pensando!
Deiche a oportunidade e mentíchesme, Caleb!
Non volvas por aquí.
Vaia, parece que non van unir os rabaños.
Eu xa me emocionara.
E agora estou triste e desgustada.
Quero esquecer o que pasou!
Tes razón. É unha decepción.
Moi ben, rapaces.
Á de tres, imos esquecer que Caleb estivo aquí.
Unha, dúas…
E Mopple? Non pode esquecer nada.
Por que?
Meu pobre.
Naceu cunha terrible enfermidade.
El non pode decidir cando esquecer as cousas coma nós.
Certo.
Mopple, cando o esquezamos, ti non nos recordes o que pasou.
Estades seguros? Non foi tan malo.
Non, pero tampouco foi bo. Para que o imos recordar?
Listos?
Unha,
dúas,
tres.
Nube?
Teño unha pregunta.
Os mexacáns faranme ter as pestanas tan bonitas coma as túas?
Non, non che farán nada nas pestanas.
- Pero son estupendos para a lá. - Pero son estupendos para a lá.
Estou ben.
Estarei ben, prométocho.
É que…
Non sei.
É que esperaba que as cousas cambiasen pronto.
Pero non te preocupes.
Estaredes ben.
E eu tamén.
FESTIVAL CULTURAL DE DENBROOK
Ola.
Ola. Algo interesante?
Non hai moito correo para ser luns. Facturas e propaganda.
SEÑOR GEORGE HARDY
George. A quen lle escribe?
A ver, non debería contar nada, pero…
a unha tal Rebecca Hampstead dos EUA.
Non sei quen é, pero levan meses intercambiando cartas.
E…
Veña.
Chéiraa.
Recende a rosas.
Son cartas de amor.
Que che parece?
O rosmón de George Hardy é un vello romántico e sentimental.
Quen o ía dicir.
O sentimental de George.
Si.
- Cóidate. - Ti tamén.
Adeus!
- Ola! - Ola!
Veño da cidade para o Festival Cultural de Denbrook.
Estupendo.
É aquí.
Sígame.
É aquí?
Benvido ao Festival Cultural de Denbrook.
OBRAS ORIXINAIS DE BETH PENNOCK
Está de broma?
Que? Este é o noso patrimonio.
Que é Oz, un mundo fantástico?
É a mellor película da historia.
E gravárona a uns 60 km de aquí.
Moitos están de acordo en que é mellor que a orixinal.
Non a vin.
Quen non viu Oz, un mundo fantástico?
A ver, perdoe. Por que fixo un cartel tan grande para isto?
Quero que veña xente. Sen xente, non hai festival.
Pero isto non é un festival.
Non. Só son unhas mesas.
Vaime dicir como levar o meu negocio?
Non.
Ten razón. Desculpe.
Empezamos con mal pé.
Son Elliot Matthews e son periodista no xornal Gazette.
Estou empezando.
Vale, si, traballo na sección de obituarios.
Pero hai tempo que busco unha historia de verdade,
e o editor xefe deume isto:
o Festival Cultural de Denbrook.
- E ben? Parece todo un soño. - Si, soa ben.
Se escribo sobre isto, non me van ascender, verdade? Non.
Que mágoa.
Son dez. En metálico.
O que?
- A entrada. - A entrada.
Dez.
Quede…
Quede con todo.
É que…
Que rariño.
BENVIDOS A DENBROOK
Onde está George? E o noso conto antes de durmir?
Xa debería estar aquí.
Ei, non lle teñades medo a ese ruído.
Señor Ritchfield?
Si, pequenos años, é hora de que saibades
como son as cousas.
Esas nubes foron todas ovellas, coma vós e coma min.
E cando ven que o solo está demasiado seco,
comezan a bailar.
Con eses ruídos empurran a chuvia dende o ceo
para que a herba poida medrar.
Convértense todas as ovellas en nubes?
Si, Pickles, todas.
Eu tamén serei unha nube algún día, igual ca meus pais.
Pero…
por algunha razón, non recordo o que pasou
cando meus pais se converteron en nubes.
Mopple, ti lembras todo.
Seguro que foi un día xenial, non si?
Pois si, claro.
Dixeron adeus e comezaron a voar alegremente cara ao ceo
ata converterse en nubes fermosas
que nos miran dende arriba
con amor.
Para sempre.
Grazas.
Aí está!
Como ten que ser.
Si.
Todo é como ten que ser.
CARNICERÍA GILYARD
Míreo polo lado bo. Escolleu bo momento para quedar aquí.
Celébrase o Festival Cultural de Denbrook!
Que sorte ten!
Eu fun a semana pasada coa miña irmá e comemos queixo da zona.
É moito mellor que o que mercas
nas tendas de queixo esas da cidade.
Miña irmá dixo que…
Viu iso?
O que?
BENVIDOS A DENBROOK
Ben! Espertaches!
Xa che dixen que non fagas iso.
Esquecémolo!
Esquecémolo.
Claro que si.
Mira iso!
- Esperade por min! - Amodo!
Cando esperte,
sei que quero ser ese home que esperta…
Lily? Que…?
Creo que é un xogo: Quieto parado.
Quen se mova primeiro, perde.
Non está xogando.
E entón que está a facer?
Lily.
Está…
Está morto.
George morreu.
Que? Como que morreu?
A morte non existe.
Só sae nos libros.
Existe?
A xente morre?
Vaise converter nunha nube?
Non, iso é só para as ovellas.
- Morreu? - Morreu?
A morte existe?
Parece que si.
E as ovellas tamén poden morrer?
Non, Pickles, nós convertémonos en nubes, pero…
George non pode morrer.
Preciso a miña medicina. Teño ectima.
Que é iso?
Pois isto.
Que noxo!
Creo que non entendedes o que vos digo.
George xa non está.
Non vai volver.
Pero era o noso pastor. Que imos facer?
Ti es a ovella máis lista do mundo, Lily. Dinos que podemos facer!
Só podemos facer unha cousa.
Temos que esquecer a George.
Que? Lily, é George. Non podemos…
Recordalo doe demasiado. Eu non podo.
Ten razón. As ovellas non debemos ter estes sentimentos.
Temos que escoller e esquecer.
Á de tres.
Esperade. Non…
Unha.
Non, por favor! É George!
Dúas.
Non faredes tal cousa.
Sebastian.
Pensabades que vos ía deixar esquecer o meu pastor?
Tamén era o noso pastor, Sebastian.
Todos o queriamos.
A dor é moi grande.
E imos esquecelo.
Non, non o faredes.
Recordarédelo porque é o correcto,
porque iso é xusto.
Xusto o que?
Non, a ver… É o axeitado.
O axustado?
Axeitado.
As cousas malas non deben danar as boas.
Os fortes non deben danar os débiles.
E un amigo non se debe esquecer.
George portouse axeitadamente comigo.
Merece que fagamos o mesmo con el.
É certo. George sempre me tratou ben.
A todos.
Por iso só vos quería pola lá.
Para que outra cousa nos ía querer?
Para nada máis. Só pola lá, a nosa querida lá.
Ei, eu teño unha pregunta.
Que sentido ten a vida humana se pode rematar dun día para outro?
De feito, por que existen os humanos?
Quen os creou? E a nós?
E que hai dentro das árbores? A onde vai a lúa polo día?
E por que asasinaron a George?
Asasinar? Que queres dicir con iso?
Nas historias, a xente morre porque alguén a asasina.
Non, Zora.
Iso é todo ficción. Isto é real.
Non é así, Lily?
Exacto. Non hai nada que indique que a George…
O seu sombreiro.
Vin para que asinase uns papeis e atopeino así.
Queres dicir unhas palabras?
Non.
Caleb.
Que fai aquí o carniceiro?
Cinco.
Seis.
Quere as ovellas.
Quince.
Dezaseis.
Lily, que fas?
Igual non é nada,
pero non deixo de pensar no sombreiro e no chuvasqueiro de George.
O que?
Pois iso. Saíu durante a tormenta. Por que non os puxo?
A non ser…
Súbeme.
Que?
Que me gustaría esquecer isto.
Ves algo?
Véxoo todo.
Desculpe.
Bos días.
Perdoe, por que segue aquí?
Tiven problemas co coche. Quen é?
É George Hardy, un pastor.
Que lle pasou?
Pode que fose un infarto.
Non é moita noticia, por desgraza.
A non ser que haxa algo raro, non?
Non, xa mirei todo.
Arredor da caravana,
tamén debaixo dela.
E dentro da caravana?
Podemos mirar.
Igual é mellor que…
Que?
Haberá marcas dixitais, non?
Certo. O tema das probas.
Si.
Vale, parece que todo está ben.
Ei, espere.
Por que sairía para fóra se lle estaba dando un infarto?
Igual xa estaba fóra cando pasou.
Non, foi aquí.
Tirou a súa cadeira.
E non estaba só.
Veña, rapaz.
Foi un infarto.
Parece que quere ignorar á mantenta
as evidencias que demostran o contrario.
Que quere dicir? Que teño medo de que sexa un asasinato?
Ten medo?
Por favor.
Oxalá houbese un asasinato en Denbrook. Oxalá houbese un cada día.
Nada me faría máis feliz.
A ver, sei que precisa unha historia para a súa carreira.
Pero síntollo.
A George Hardy non o asasinaron.
A George Hardy asasinárono.
Iso foi o que dixo o policía?
Non, o policía dixo que fora un infarto. Pero trabúcase.
Entón non é un asasinato de verdade.
É só a conxectura dun animal de curral.
Moi ben.
A George visitouno alguén que coñecía ben e ofreceulle algo de beber.
E despois púxose mal.
Que esa persoa non avisase a ninguén indica que é culpable.
E non hai feridas visibles, así que usou veleno.
As marcas verdes de herba na man indican que pelexaron.
O asasino liscou.
George morreu por culpa do veleno.
Non fago conxecturas.
O policía é un inútil, como pasa en todas as historias.
Por iso precisamos que outra persoa resolva o crime.
Quen?
George alimentounos.
George coidounos.
George queríanos.
Debémosllo todo.
Que queres dicir?
Mataron o noso pastor.
Nós resolveremos o crime.
De que te ris?
Vaia.
Para empezar,
sodes ovellas!
Está a falar de ti.
Credes que sodes listas abondo para resolver un crime?
Sabedes cales cren os humanos que son os animais máis parvos?
Os patos!
As ovellas!
E ti, que es "a ovella máis lista do mundo",
en que partes do mundo estiveches?
Aquí? E tamén alí?
Por favor.
Ti sigue coa túa herba seca, cos mexacáns e as sestas,
e déixalles os asasinatos aos humanos.
Ben, comezamos?
Buscade pistas, non destruades probas.
E non comades a escena do crime!
Ei, que é isto?
Rapaces! Igual estou dentro dunha pista!
Ceo santo. Ola?
Vale, esquezamos as pistas.
Alguén viu algo a noite do asasinato?
Eu si.
Vinte a ti, Sebastian.
Foi Sebastian!
Asasino!
Xa, fun eu.
Entrei pola porta pola que non collo, sentei na cadeira que non pode comigo
e matei o meu pastor sen motivo
cando lle puxen delicadamente unhas gotas de veleno no vaso
usando isto.
- Ten razón. - Que pasa?
Alguén viu algún humano?
Eu vin a pantasma de George.
- Non tal. - Si tal.
A pantasma saíu do seu corpo.
Non a puiden ver moi ben na escuridade,
pero cheiraba coma George e…
Veña, Año de Inverno, non é o momento.
Campás? Xa soaron hai dous días.
Usan as campás para xuntar os veciños.
Trátase de George.
Iso é!
Nas historias sempre fan unha xuntanza para anunciar o asasinato.
E o asasino sempre está alí.
Temos que ir.
Es valente abondo para saír da casa?
Nunca saístes deste prado.
Os vosos pezuños só camiñaron pola herba.
É tan difícil saír da casa?
Non temos medo.
- Mopple, que é iso? - É unha estrada.
- De que está feita? - De herba non.
Lily?
Si!
Vés?
É que…
Ti vai indo.
Por que berras?
Só estou a uns pasos de ti.
Parece que estás moi lonxe.
O único que tes que facer é cruzar a estrada.
Non, non podo.
É imposible.
Non é culpa túa.
Somos quen somos.
E se cruzamos xuntos?
Por George?
Por George.
Xuntos.
- Quero volver. - Eu tamén. Ti sigue.
Conseguímolo! Saímos da casa!
Ves? As ovellas podemos facelo.
De feito, podemos con todo.
Só faltan tres quilómetros.
Sen problema.
E cantos quilómetros atravesamos?
Admítoo. Estou impresionado.
Non resolverás o misterio, pero polo menos vas ver mundo.
Claro que vou resolver o misterio.
Resolvereino esta noite.
George leunos moitas historias polas noites.
Seguen unhas regras simples.
Mopple?
Que? Ah! Primeira!
O asasino sempre volve á escena do crime.
Segunda!
A policía sempre cre que o fixo un forasteiro.
Sempre falan dos forasteiros.
Terceira.
Chega unha persoa inesperada e todo cambia.
Cuarta!
A vítima é a pista máis importante.
Si que é simple.
Pero tes que saber que o mundo real é algo máis complicado ca os libros.
E falando diso:
Benvidos á Denbrook.
Que é isto?
É a igrexa onde vive un tal Deus.
Quen é Deus?
É algo confuso.
Deus é un pastor.
Podería ser o noso pastor?
Non. Tamén é un año.
Que?
E é invisible.
E está feito de pan.
E exerce represalias.
Fai represas? Coma os castores?
Si.
Entón Deus é un año-castor xigante invisible que está feito de pan?
Si, e cómeno os domingos.
Pobre Deus.
Sei que tiña que volver,
pero creo que atopei o meu primeiro misterio de asasinato.
Déixote.
Veña, aquí non nos verán.
Xa vos viron, e tanto lles ten.
Sodes ovellas, non o volverei repetir.
Veciños de Denbrook.
Sei que se di que George Hardy morreu de forma sospeitosa.
Pero non podo falar do envelenamento ata que a investigación…
Que? Asasinaron a George?
Merda.
Desculpe, que veleno usaron?
A ver,
a George envelenárono con taxina.
Pódese atopar nas bagas do teixo.
E esas árbores medran por aquí?
Xusto alí.
Entón matouno un de nós.
Non.
Por favor, estou seguro de que foi un forasteiro.
Que lles pasa?
Axente Derry?
Axente Derry.
Si.
Que? Si, ese son eu.
Lydia Harbottle, de Harbottle and Bloom.
Falamos antes. Son a avogada de George Hardy.
Certo. E vostede?
Eu son Rebecca Hampstead.
Son a filla de George.
- Tiña unha filla? - George ten unha filla?
Chega unha persoa inesperada e todo cambia.
O seu número aparece ao final da páxina.
Por iso a chamei.
Sempre investigo.
Pero non é investigador, verdade?
Xa o sei, pero…
Atopou este documento no interior dunha pequena caravana.
Viuno sen máis, non si?
Pois…
Entón viu este documento a segunda vez que entrou na caravana?
Así é.
Tiven que volver para revisar ben a escena.
Puxen a cinta policial. É máis pegañenta do que pensaba.
Tanto me ten. A ninguén lle importa.
Leuno? Botoulle un ollo?
Non, non é cousa miña.
Pois eu creo que si.
Lerei o testamento esta tarde.
Asegúrese de que estas persoas están presentes.
O reverendo Hillcoate, Caleb Merrow…
Escriba os nomes.
O reverendo Hillcoate, Caleb Merrow, Beth Pennock,
Ham Gilyard, vostede e Rebecca Hampstead.
Hospédome no hostal Partridge.
Faremos a lectura ás 17:00.
Ás 17:00.
Díxenlle que Rebecca vivía nos EUA, pero aparece en Denbrook
xusto o día no que vostede me di que seu pai morreu.
Polo tanto, xa estaba no país cando o mataron.
Pero vostede non se deu conta, verdade?
Si tal.
Non. Si. Claro que si.
É o seu primeiro asasinato, non?
Que?
Cre que eu o matei?
Ah!
Quere dicir que é o meu primeiro caso.
A responsabilidade é súa, axente Derry.
Vémonos ás 17:00.
Vémonos, señorita Harbottle.
Señora Harbottle.
Temos que ir á lectura.
Este é o hostal Partridge.
Como flores aquí de cando en vez.
Pero non sei eu se iso importa moito.
Sempre hai un testamento en todas as historias.
Todos os que aparecen nel son sempre sospeitosos.
Teño que verlles as caras.
Por que?
Porque os humanos adoitan mentir e nótaselles nos ollos.
Xusto.
Tentaremos usar esta ventá. Mopple, ti mentres busca outra mellor.
Vou.
Empezamos?
Que sabe de súa nai?
El nas cartas díxome que morreu cando eu nacín.
E que el era moi novo, moi pobre e que estaba asustado…
e deume en adopción.
A través da igrexa.
Eu tamén teño unha pregunta.
Perdoe.
Alégrame vela.
Deime conta,
eu soíño,
de que non chegou hoxe dos EUA, non?
Polo tanto, xa estaba no país onte pola noite
cando asasinaron a George.
Non a estou acusando, pero non é así?
É moi listo, detective.
Non son detective.
Só son un axente…
que sempre detecta.
Ben, eu…
Estaba no país, pero é a primeira vez que estou en Denbrook.
Seguinte pregunta.
Ten
mozo?
Non o podo crer.
Que? É unha pregunta normal
que faría calquera investigador nesta situación.
Mire que coincidencia. Acabamos de romper.
Ai, non.
Ves o que eu vexo?
A filla.
Pon cara feliz…
Pero os ollos mostran medo.
A que hora chegou onte exactamente?
Cheguei ás 19:00 e…
Perdoen.
- Tranquila. - Quedaramos en vernos hoxe.
Isto é demasiado.
- Grazas. - Tome.
Grazas.
Xa me chegan. Grazas.
Ventá. A onde iría eu se fose unha ventá?
Verduras.
Ola. Só unha pequena cenoria.
Ai, non.
Tamén me dixo que teño un irmán, un xemelgo,
e que o enviaron a Suráfrica, creo.
Un xemelgo surafricano que non coñece. Ouro puro.
E vostede quen é?
Son Elliot Matthews. Estou cubrindo a historia…
Tanto me ten. Fóra.
En realidade, como xornalista, teño…
Non ten dereito ningún. Fóra.
Moi ben.
Nada de espreitar.
Estarei no cuarto presidencial gozando de todo o luxo.
Lily!
Lily, Sebastian!
Axuda!
Señor Van Vuuren, son Lydia Harbottle. Escóitame?
Si, a conexión é boa. Grazas.
Señor Van Vuuren é o fillo do señor Hardy.
Vive en Suráfrica. Por iso falamos por teléfono.
O señor Hardy envioume unha copia do testamento hai dous meses.
Pero non vou ler ese testamento hoxe.
Escribiu un novo.
- Atopeino eu. - Cale.
Escribiuno tres días antes de morrer.
Claro, sempre hai un novo testamento.
"Este é o último testamento do señor George Hardy.
Reuninvos aquí aos sete
porque teño asuntos pendentes con todos vós.
Obrei mal con algúns,
e algúns obrastes mal comigo.
Entre vós, neste mesmo cuarto,
hai un parvo, un mal pastor,
un año de verán, un año de inverno,
unha vítima
e dous asasinos."
Dous asasinos?
Chamoume mal pastor.
- Como o vou resolver? - Xa sabemos quen é o parvo.
Crío ovellas francesas, a mellor raza.
Como que hai outra vítima?
Un de nós é o seguinte.
Un de nós podería ser o asasino.
Por que non fas preguntas e deixas de mocear?
Dous asasinos?
Un año de inverno.
"Isto é o que vos deixo."
Ei!
"Isto é o que vos deixo.
Infórmovos de que sei quen sodes en realidade.
E para moitos de vós, iso é todo."
Que quere dicir con iso? Que fago eu aquí?
Cala e senta, Ham.
Non o farei.
Esa é a seguinte frase do testamento. "Cala e senta, Ham."
Parece que George o coñecía ben.
Compórtate.
- Cala a boca. - Cala ti.
"Ao meu fillo, Peter Van Vuuren,
déixolle os terreos que ten arrendados Caleb Merrow."
Que amable.
"Á miña filla, Rebecca Hampstead,
déixolle o terreo do lado, a miña casa,
e tamén a caravana, o pendello, todo o que conteñen, e as miñas ovellas."
No anterior testamento, o señor Hardy deixáballe o resto
a unha organización benéfica: a Sociedade para a Protección dos Animais.
Non obstante, neste novo testamento di:
"Déixolle o resto das miñas pertenzas á miña filla, Rebecca Hampstead."
Non se emocione. Non tiña nada.
En realidade ten un espallador de esterco avariado,
tres sacos de fertilizante,
que lle poden vir moi ben,
e unha conta bancaria na que ten uns…
trinta millóns de dólares.
Dixo trinta millóns?
Pois xa temos o motivo.
Trinta millóns?
Hai dous anos, George Hardy creou un remedio
para curar a ectima das ovellas.
- Ectima? - Ectima.
Entón ese unto azul que mesturaba sempre era medicina?
Vendeulle a patente a unha grande empresa agrícola por…
Trinta millóns.
Por ectima.
- Aí hai alguén. - Tim.
Vai ti. Veña.
Ei!
Estou ben.
Que volve!
SEÑORITA REBECCA HAMPSTEAD
Sácao de aquí!
Fóra!
Lily, atopei a ventá.
Iso é, moi ben.
Aí tes.
Estas ovellas seguirán desbocadas sen un pastor, entendedes?
Sobre todo, o máis grande.
George colleuno nunha feira.
É case salvaxe.
Espere, Tim! Quere dicir algo?
Non, sen comentarios. E chámeme axente.
Ten pistas? Ten algunha pista?
Si, claro. Teño moitas pistas e estounas a revisar todas.
Mire, eu preciso unha historia. Vostede ten que arrestar alguén.
Non lle gustaría que o respectasen?
Ei, a min respéctanme.
Se o resolve, será un heroe.
Podemos traballar xuntos.
Podo axudar.
Cando me remolcaban o coche onte pola noite,
vin unha luz sobre as 21:00 na leira de George.
Moi ben.
Ten sentido.
O forense dixo que George morreu entre as 20:00 e as 23:00.
Quitou fotos do corpo? Debino facer eu.
Quitei moitas fotos. Enviareillas todas.
Que me di,
axente heroe?
E dixo que había un parvo, unha vítima, dous asasinos…
Dáme que foi a criada.
Non hai criada!
Esa era unha historia, e nin fora a criada. Nada de criadas!
Ovellas.
Caleb será o noso pastor, non si, Lily?
Claro. Pero temos que esperar a que se resolva o misterio.
Teño unha pregunta.
Por que non o resolviches aínda, Lily?
Sempre os resolves nas historias.
Xa o sei, pero o mundo real é algo máis complicado
ca os libros.
Un libro.
Igual esa é a resposta.
Teño que entrar na caravana de George e…
Mirade.
É Rebecca?
Que anda a buscar?
Como te chamas?
É a filla de George?
Cheira coma el, pero non se parece a el.
Seguro que naceu no inverno.
Por iso George non quixo quedar con ela.
Claro, un año de inverno. Esa é a proba.
Foi Rebecca!
Asasina!
Non o sabemos!
- Sabíao! - Iso quería dicir eu.
Pensei: "Rebecca vai causar problemas."
Díxeno dende o principio.
Sebastian?
Lily? Dixeches algo da caravana de George?
Algo dun libro?
ESCENA DO CRIME
No último libro que nos leu George falábase de como atopar un sospeitoso.
Teño que atopar o libro e levarllo ao policía.
Se temos sorte, lerao e aprenderá algo.
- Vou eu! - Non, Zora!
Quero ser a detective! Vou eu!
Moi ben. Preciso que atopes o libro
que George comezou a lernos
co capítulo sobre medios, motivo e oportunidade.
Teño unha pregunta. Que é un capítulo?
Tanto ten. Busca un libro cun tren na portada.
- Teño unha pregunta. Que é un tren? - Unha fila longa e delgada de caravanas.
Teño unha pregunta?
Un momento. Ollos de Lá, que fas?
Atrás todos. Atoparei eu o libro co meu agudo olfacto.
Aquí hai tomates. Quedade con eles.
Veña, Ollos de Lá. Todos confían en ti.
Non tal.
Foi o último libro que George tocou, non?
É…? Non, é unha cenoria.
- Vaia. - Igual volvo despois por ela.
101 CHISTES MALOS SOBRE OVELLAS
Buscabades isto?
Non!
E isto?
ASASINATO NO PASO A NIVEL
É ese! Ollos de Lá, atopáchelo!
Pois claro.
Es Lily, non?
Despois de todo, son unha ovella detective.
FOTOS
DE: ELLIOT MATTHEWS
Ola, Tim. Estas son as fotos que quitei.
COMISARÍA DE POLICÍA
ASASINATO NO PASO A NIVEL
Aquí estase ben.
Pero é algo solitario.
Deille un libro ao policía para que poida resolver o caso.
Que é unha feira?
Nada. Volve co teu rabaño.
O noso rabaño.
Hai música.
Nunha feira hai música.
E atraccións.
Os nenos viñan todos os días para aloumiñarme e darme de comer.
Gustábame.
Pero medrei demasiado.
Cando se facía de noite,
os homes da feira levábanme a un círculo.
No círculo había un can.
E facíanme pelexar.
Pelexaba ata que sangraba.
E unha noite…
el atopoume.
Pagoulles…
e levoume de alí.
E iso é unha feira.
E como remataches nun sitio tan terrible?
Por que non estabas co teu rabaño?
Pensei que Lily, a gran ovella detective, xa o sabería.
Eras un año de inverno…
Antes ou despois, o año de inverno quere liscar.
Aí estás! Si!
Espero que teñas fame, Tim.
Tes fame?
Ola?
Cando pasa algo interesante no caso,
aí están elas.
Fóiseche a cabeza.
Fóiseche a cabeza e non fixeches nada, Tim.
Algo si que fixen.
"Quen matou a George?"
Cinco sospeitosos no testamento.
Quen matou a George precisaba tres cousas:
medios, motivo e oportunidade.
Funcionou! Leu o libro!
Revisemos un por un, si?
Medios: a taxina das bagas do teixo.
Hai teixos arredor da igrexa.
Todos tiñan os medios.
Motivo: por que matar a George?
Rebecca tiña o motivo máis claro.
Pero todos poderían ter un motivo. Que agochan?
Oportunidade: teñen unha coartada?
Medios, motivo e oportunidade.
Se atopamos alguén que teña os tres, atoparemos O Envelenador de Denbrook.
Tim, isto está moi ben.
Si, é coma…
se me viñese pola noite.
Veña, comecemos.
Ham.
Quen es ti no testamento de George?
Pode que o asasino.
El era vexetariano.
Podo perdoarllo a unha muller. Pero a un home?
Noxento.
Beth.
Por que tiñas ti a carta que George lle escribiu a Rebecca?
Igual os do correo cometeron un erro por primeira vez na vida.
O día antes de que George morrese
dixéchesme que poderías matalo.
Non son a asasina, son a vítima. E non direi máis.
Coñezo os meus dereitos!
Caleb.
Cando atopaches a George,
dixéchesme que lle levabas uns papeis.
Si, cancelou o arrendamento.
Leváballe unha proposta para que o reconsiderase.
Xa vedes vós.
Un momento. Por que cancelou George o arrendamento?
Xa o escoitastes. Parece ser que son un mal pastor.
Hillcoate.
George nunca viña pola igrexa.
De súpeto, un día antes de morrer, entra
e fai unha xenerosa doazón.
Por que?
Por que sempre estou eu abaixo?
George veu xunta min hai tempo
e contoume que a igrexa puxera os seus fillos en adopción.
Pero cando tivo estabilidade, empezou a buscalos.
Os da Igrexa non lle dicían onde estaban.
Parece ser que é parte da política.
E preguntoume que tería que facer
para que eu lle dese esa información.
Se a Igrexa o sabe, faranme colgar os hábitos.
- Que noxo. - Quere dicir que o botarían.
Os cartos non eran para min.
A igrexa precisa moitos amaños.
George pediume axuda, e eu aproveiteime.
Caleb non é o mal pastor.
Son eu.
E Rebecca.
Señorita Hampstead.
Gústalle o Festival Cultural de Denbrook?
Si, moito.
Teño unha preguntiña sinxela.
Onde estaba entre as 20:00 e as 23:00 na noite do crime?
Nun hotel preto do aeroporto.
Cheguei e vin a tele.
Non podía durmir. Cousas do cambio horario, sabe?
Que estivo vendo?
A canle das noticias.
- A canle das noticias. - A canle das noticias.
Moi ben, pois xa está. Que teña bo día, señorita Hampstead.
Vostede tamén. Adeus.
Ou debería dicir señorita Crampfs?
Chastity Crampfs é o seu nome real, non si?
E non lle parece razoable
querer cambiar un nome coma o de Chastity Crampfs?
Ten razón. Pero estívena investigando un pouco.
Parece ser que tivo unha relación cun criminal.
Acusárono por falsificación.
E ata tiñan unha conta en común.
Moi ben. Moita xente se arrepinte dalgunha relación.
E eu non o sabía. Hai tres anos que pasou.
Entón non romperon hai pouco.
- E o nome non é real. - Parece un padrón.
Temos un pequeno padrón.
Ben, dígame.
Achegouse aos teixos que hai na igrexa?
Non, claro que non.
E á granxa de George?
Estivo alí?
Nunca.
Caleb e o arrendamento…
Pero Beth dixo…
Por que mente Rebecca?
Que é un vexetariano?
Como encaixa todo?
Pensa, ovella estúpida, pensa!
Non penses tanto, Lily. Está claro que foi a filla.
- Claro que foi Rebecca! - Ten razón.
Non foi ela.
Non a coñecedes. É boa.
Cheira coma George, e George queríame.
Que te quería? Ninguén quere un año de inverno.
Un año de inverno defende a outro. Iso é o que fan.
Esperade.
Que dixeches?
Que George me quería.
Non, antes diso.
Dixeches que Rebecca cheira coma George.
Alguén dixo iso antes.
Alguén que non debería sabelo.
Quen?
Ti.
Que? Eu? Como que eu?
Foi Nube!
Asasina!
Non, pero garda un segredo.
Verdade, Nube?
Onte dixeches que Rebecca cheiraba coma George.
Pero estaba moi lonxe, non podías saber como cheiraba.
A non ser que Rebecca xa estivese aquí antes.
É que é moi fermosa!
O que?
A cousa sen fin.
Vedes?
É fermosa e non ten fin.
Mireina durante horas, e deille voltas e máis voltas.
Nube!
Onde a atopaches?
Rebecca estivo aquí aquela noite.
A noite que mataron a George.
Espertei e tiña fame, así que fun ata o prado, e alí estaba ela.
Viume e dixo:
"Que bonita es." E son. A ver, son a máis bonita.
E acariñoume a lá,
e caeulle a cousa, entón…
E decidín que…
agora era miña.
Agora temos cousas.
As ovellas non teñen cousas!
Xa o sei, pero…
Non ten fin.
Xa o resolvemos.
Foi Rebecca.
Asasina!
Non se resolve cun metal brillante.
Claro que si. É unha proba.
Unha proba? Unha proba de que?
Díxolle ao policía que non estivera aquí,
pero estivo aquí onte pola noite e a noite que mataron a George.
É unha mentireira, unha falsa, un año…
O que?
Dío.
Odiáchela dende o principio.
Todos!
E por que?
Porque naceu no inverno.
O peor dos crimes posibles.
Non o sabías?
Ninguén te quere.
Non mereces nada!
Iso é o que escoita un año de inverno todo o tempo, ata que cre
que é verdade.
Sebastian.
Non foi ela.
E como o sabes?
Porque lle mirei os ollos,
porque é obvio.
Pero non para ti.
Non.
Non para un rabaño de ovellas.
O teu rabaño de ovellas.
Xa cho dixen.
Eu non teño rabaño.
Nunca o tiven.
Lily.
Que facemos coa cousa sen fin?
Pois claro!
O chofer!
Que?
Ei!
Veña. Ei!
Ei!
Volve aquí!
É a miña gorra!
Para! Para xa!
Grazas. Grazas por isto.
Grazas a todas.
Creo que atopei algo seu.
É igual que as outras.
- Debeume caer. Grazas… - Atopeina no prado de George.
Xa sabe, no sitio ese no que nunca estivo.
Teño unha orde para rexistrar o seu cuarto.
Que está a buscar?
Non o sei.
Nunca estivo preto dos teixos?
Sabíao.
Pois non. Eu non o faría.
Tim, ten que crerme.
Axente Derry.
Axente Derry, xúrollo.
Eu non matei a meu pai.
Rebecca Hampstead, queda detida polo asasinato de George Hardy.
Interrogatorio da sospeitosa
Chastity Crampfs, coñecida como Rebecca Hampstead.
Señorita Crampfs, confirma que non quere que veña o seu avogado?
Si, tanto me ten. Contareillo todo.
Ben, pois comecemos con isto.
Estivo vostede na propiedade de George a noite do asasinato?
Si.
E todos eses sorrisos, o de dicirme que era listo,
foi todo mentira, non si?
De feito, non fixo máis ca mentir dende que chegou.
O das cartas era verdade.
Nelas dicíame que levaba 20 anos buscándome,
que agora se estaba estabilizando. Ata me enviou unha copia do testamento.
O testamento no que recibe 30 millóns ou no que recibe as ovellas?
Non, o que non menciona os cartos.
Dixo que quería coñecerme.
Así que…
veu en avión
e conduciu ata a súa granxa a noite do asasinato.
E que pasou?
Falamos.
De que?
Das ovellas.
Falamos das ovellas,
dos seus nomes.
Dixo que todas as ovellas tiñan que ter nome.
Escollera os nomes mirándoas aos ollos.
E quería que eu quedase con elas.
Escolleume a min.
Pero, mire, non son parva.
Estaba soa con el a noite que o mataron.
E o tema do novo testamento, dos cartos, do meu pasado…
Só podía mentir.
Ten que crerme.
"Mentín, así que ten que crerme."
Non é así?
Levarana pola mañá ao xulgado do condado
onde a acusarán oficialmente polo asasinato de George Hardy.
Así que foi ela.
Os cartos…
Mira o que fai a xente por eles.
Parece ser que George Hardy non escolleu ben o año.
Por certo, Van Vuuren aceptou venderlle as ovellas e o terreo a Caleb Merrow.
Prepararemos o papelame mañá.
Moi ben.
Xulgueino mal, axente.
De verdade.
Parece que o parvo non é vostede.
Bo traballo.
Lily?
Que fas aquí? Estás ben?
Si, estou xenial. Estou feliz.
Arrestaron a Rebecca. Mañá Caleb será o noso novo pastor.
Que ben!
Ela négao, pero eu teño razón e Sebastian non.
Foi Rebecca, non si?
Pois claro que si.
Grazas.
Foi o que ti dixeches.
Que?
Ti sempre resolves as historias antes de que rematen.
Confío en ti.
Pero só son historias.
Falamos dunha persoa real. E se…?
Lily, mira.
O prado de Caleb está do outro lado do cerrado.
Por que non imos saudar o noso novo rabaño?
Nunca estivemos no prado de Caleb.
E tampouco cruzaramos estradas antes.
Veña.
Isto parece unha nube.
Cres que nos trabucamos de sitio?
Non creo.
Ola?
Ola!
Eu son Lily.
Este é Mopple.
Vivimos no outro lado do prado.
Caleb vai ser o noso pastor tamén.
Que?
Correde.
Que? Non…
Igual non deberiamos estar aquí.
Temos que marchar.
Vale.
Por onde temos que ir?
Creo que por alí.
Mira! Hai luces.
Será o pendello de Caleb.
Alí estaremos a salvo.
Creo que isto non é un pendello.
Igual deberiamos…
Espera.
Que é isto?
Lily, para. Deberiamos marchar.
CARNE DE DENBROOK
Que fan esas ovellas así?
Que lles fan?
Caleb?
El…
Ola, canciños.
Que lles pasa?
Non deberiamos estar aquí.
Corre!
Máis rápido, Lily!
Non podo! Non darei chegado!
Sebastian.
Non!
Sebastian.
Menos mal que viñeches. Pensei que iamos…
Sebastian?
Sebastian, érguete!
Lily.
Non podo.
Por que?
Non entendo…
Lily.
Está morrendo.
Que?
Non, as ovellas non morren.
Convértense en nubes.
Convértete nunha nube, Sebastian. Convértete nunha nube.
Oxalá puidese.
Non debiches volver.
Por que volviches?
Tiña que volver.
Sodes o meu rabaño.
Estouno vendo.
Vexo a George.
Non.
É Caleb.
Temos que marchar.
Veña, Lily!
Espertade! Arriba todo o mundo!
- Espertade! - Espertade!
Seguídeme!
Seguídea!
Parade!
Non paredes! Temos que marchar xa!
Marchar? Pero que dis?
Sebastian morreu.
Dixeches que nos convertiamos en nubes.
Trabuqueime.
Morremos.
Vin como Sebastian morría.
E se non marchamos xa, imos morrer todas.
Caleb converte as ovellas en comida e…
Para xa! Non digas esas cousas!
Vouno esquecer todo agora mesmo!
Non, non podes!
Por que? Por que ía querer recordar algo así?
Porque é verdade!
Non é verdade se non o lembro.
- Unha. - Espera!
Dúas.
Ronnie, Reggie, por favor. Sede valentes.
Tres!
Ola, Lily.
Teño unha pregunta.
Que facemos aquí?
Isto non me gusta. Volvamos ao prado.
Volvamos ao prado.
Non! Non o fagades, por favor!
Sebastian tiña razón.
Somos unhas ovellas parvas e asustadas.
Hoxe non foi a primeira vez que vin morrer unha ovella, non?
Non.
Cantas veces esquecín?
Xa perdín a conta.
Viviches con isto ti só todo este tempo?
Si.
Lembro todas as cousas malas.
Pero tamén lembro as cousas boas.
Lembro a cara de miña nai.
Lembro vellos amigos e o moito que me querían.
E ti lembraraste de Sebastian.
Doe.
Lembrar doe moito.
Xa o sei.
Pero se o esqueces, non poderás salvar os demais e Sebastian morrería en van.
Caleb virá mañá,
e ti seguirás o teu novo pastor coma todas as ovellas parvas e asustadas.
E… morreremos todos.
Síntoo, Lily, de verdade.
Pero só os nosos recordos nos manterán con vida.
Síntoo, Sebastian.
Non son tan forte coma ti.
Unha, dúas…
Ti serás a máis lista, pero Mopple é máis sabio.
O MISTERIO DA PONTE BROCKLEBANK
Eu tamén perdín alguén.
Sei que doe.
Pero, co tempo, só quedan as cousas boas.
Estás…? Estás aquí?
Pois claro que si.
Non me esqueciches. Ves como funciona?
Si, pero tanto ten. Caleb vai…
Caleb non lle fará nada ao meu rabaño porque o vas salvar ti.
Como?
Xa o sabes.
Se descobres quen o fixo, Lily,
Rebecca quedará co rabaño e estaredes a salvo.
E se non sei quen o fixo?
A verdade é que vos lin moitas historias.
Seguen unhas regras simples.
Pero as regras non axudaron.
A policía sabe que non foi un forasteiro.
Calquera puido volver á escena do crime.
Rebecca era a persoa inesperada e…
E?
A vítima é a pista máis importante.
Marcas verdes de herba na man.
Moi ben tinguidos.
Non escolleu ben o año.
Vin a pantasma de George.
Iso é.
- Non foi Rebecca! - Lily, tranquila.
- Sei quen foi. Se podo demostralo… - Demostrar o que?
Non eran marcas de herba.
- E como vou…? - Espera.
A non ser que… Si!
Son moi grande, non collo.
Eu si que collo.
E non esquecín nada.
Mete a pata aí.
Agora mete a outra pata no outro.
Moi ben, imos aló.
Iso é. Por aí.
Que sitio máis raro.
Cres que funcionará?
Non o sei. Teremos que esperar.
Que che dixo George antes de morrer?
Vin como che murmuraba algo.
Dixo que o año de inverno era o mellor.
- Ronnie. - Si?
Algunha vez sentes que esqueciches algo?
Falas do que Lily tentou contarnos onte,
pero que decidimos esquecer porque tiñamos medo?
Medo non tiñamos. Diso nada.
Pero si, falo diso.
Que imos facer, irmán?
Non o sei. Non podemos non facer nada, así que teremos que facer… algo.
Es un xenio.
Pois veña! Somos años?
Ou somos carneiros?
Quen fixo isto?
Un año entrou polo oco da ventá.
A cousa empeora.
Non creo que poida empeorar moito.
Estou segura
de que ao año lle daba ordes outra ovella.
Xa.
Que significa?
Significa…
Non significa nada.
Nada!
Son ovellas.
Asine o traslado e marchamos.
Moi ben.
Non funcionou.
Dádelle un momento.
Axente Derry.
Asine.
FORMULARIO DE TRASLADO DATOS DA TRANSFERENCIA
Non o fagas.
AXENTE AO MANDO SINATURA
Paren!
Non foi ela.
Pero sei quen o fixo.
Sei quen matou a George Hardy.
Señorita Harbottle.
Non!
Igual eu si que era o parvo, pero xa non.
Rebecca Hampstead foi sospeitosa dende que chegou a Denbrook.
Tiña un bo motivo, e mentiu.
Estivo na granxa de George a noite do asasinato.
Iso era o que o asasino esperaba.
Un asasino que non consideramos porque non era sospeitoso.
A única persoa do testamento que tiña unha coartada,
unha coartada perfecta.
Porque non estaba no país!
- Quere dicir…? - Si.
Peter Van Vuuren.
- De Suráfrica. - De Suráfrica.
Rebecca, dixo que George lle enviou unha copia do testamento.
Seguro que tamén lla enviou a seu irmán.
El investigou, descubriu o que tiña George
e decidiu que ata mataría para poder quedar cos 30 millóns.
Pero tiña un grave problema.
Motivo!
Iso quería dicilo eu.
Xa, pero parecía que me estaba acusando a min.
Motivo!
Se a vítima che deixa unha fortuna no testamento, es o principal sospeitoso.
Pero se lla deixa a túa irmá e a ela a culpan do crime…
Os cartos van para…
- Un parente directo! - Un parente directo!
Por favor! Este é o meu momento.
Desculpe.
Un parente directo!
O que temos que saber…
é onde se agocha.
A quen estou a buscar?
Alguén que se agocha a simple vista.
Alguén que cambiou o nome.
Por exemplo, Chastity Crampfs
converteuse en Rebecca Hampstead.
E Peter Van Vuuren…
en Elliot Matthews.
Non!
A pantasma de George.
Non fago conxecturas.
Tim, non fagas o ridículo.
Eu non vivo en Suráfrica. Vivo neste país e traballo para un xornal…
Xa o sei.
Supoño que levas un tempo vivindo aquí como "Elliot Matthews".
Ata pos acento.
George díxoche que Rebecca viña de visita, non?
Un momento perfecto para culpala.
Só precisabas un motivo para vir a Denbrook.
Coma un festival cultural.
O teu plan era simple.
Primeiro
farías que marchabas de Denbrook.
Volverías por algún problema co coche.
Esa noite, cando Rebecca marchou,
fixeches o que tiñas pensado facer.
Entra.
Saúde.
Envelenaches a teu pai…
e deixaches o novo testamento.
Pero teu pai era máis forte do que pensabas.
Pelexastes.
E gañaches ti.
Só tiñas que converter a túa irmá en culpable.
Fuches listo.
O día que a señorita Harbottle leu o testamento, sabías que te botaría.
Señor Van Vuuren, son Lydia Harbottle. Escóitame?
Si, a conexión é boa. Grazas.
Foiche fácil deixar as bagas no cuarto de Rebecca.
O hostal dunha aldea pequena.
As fechaduras son fáciles de abrir.
Foi case perfecto, Elliot.
Pero o que ti non sabías, e eu non entendera ata agora,
foi que deixaches unha pista.
As mans de George.
Unha estaba azul, a outra verde.
O azul tiña sentido, fixérase rico con aquilo.
Pero o verde? Por que verde?
Ata que uns amigos,
uns que son moi bos detectives…
fixeron que pensase.
Azul e amarelo.
Se mesturas azul e amarelo, sae verde.
Igual que o verde que tiña George na man.
Igual que o verde que vin na funda da almofada do hostal
sobre a que ti durmiches a noite que mataches a George!
George tiña as mans azuis esa noite pola medicación.
Pero tiroulle do pelo a alguén.
Unha persoa que usara unha tintura amarela barata para o pelo
que esvaece coa chuvia,
e que lle puxo a man verde a George.
Unha persoa que se tinguiu antes de vir a Denbrook
porque non quería que ninguén pensase
que se parecía a súa irmá ou a seu pai.
Non é así, Peter?
Si!
Non!
Non, é unha loucura e non podes probalo.
Impórtache se collo isto?
Claro que non.
Admito que non son louro.
E tamén podo confesar que branqueo os dentes e depilo o peito.
Seguro que é vexetariano.
Se pretendes culparme polo asasinato só porque tingo o pelo,
non serás ti quen me leve ao xulgado,
levareite eu a ti.
Non me entendiches.
Non quero a tintura do pelo.
Quero o ADN.
Se es o fillo de George Hardy,
entón es Peter Van Vuuren,
o verdadeiro asasino.
Pilleite.
Moi ben, Tim.
Ei!
Lily!
Ronnie! Reggie! Viñestes!
Si!
Por que?
Ei! Para!
Porque tedes un bo motivo para dar golpes.
- Grazas. - Por fin!
Si!
Axustado?
Non, axeitado.
Si!
Tiña millóns! Escoitades? Millóns!
Son o seu fillo.
Os millóns tiñan que ser meus.
Sei que é americana, pero sabía que non era ela.
Iso non é certo.
Mire.
Pídolle desculpas en nome
do Departamento de Policía de Denbrook.
Hai alguén máis ca vostede?
Non.
Quería desculparme.
Grazas.
Mire.
O año da ventá?
O año da ventá.
Pensa quedar un tempo?
Acabo de librarme do cárcere, así que vou precisar tempo.
Espero que quede.
Igual si.
Rebecca.
Rebecca, só lle quería pedir perdón.
É gratis.
Grazas.
Espera.
Síntoo.
Vin isto.
Estaba na bolsa do correo. Non sabía que eras súa filla.
Fun eu quen lle merquei ese papel, así que…
Xa podes imaxinalo.
Estabas namorada del?
Si…
E el estaba namorado…?
Intentouno.
Pero George quería a túa nai.
No seu corazón non había sitio para máis ninguén.
Preguntábame como era ela.
Agora xa o sei.
Oxalá lle preguntase máis por ela.
Non sei nin o seu nome.
Lily.
Chamábase Lily.
O testamento falso non ten validez.
Pero queda coas ovellas e coa terra.
- Señorita Hampstead. - Non está mal.
Perdoe que a molestemos.
Ham e eu queremos comezar un negocio.
Xa conseguimos o apoio dun banco.
Queremos mercarlle as ovellas e as terras de seu pai.
Dous asasinos.
O que?
Meu pai sabía que mataban ovellas nas súas terras.
Son os dous asasinos.
Somos dous homes de negocios.
E ofrecémoslle un bo prezo.
Saben os nomes?
El díxome os nomes.
Está Lily.
E Mopple.
E a máis dondiña é Nube. Dixo que era unha diva.
E a que ten lá nos ollos, chámase Ollos de Lá,
que é bastante obvio, pero el díxome: "Nunca se queixou."
- Mire, señorita Hampstead. - Hardy.
Rebecca Hardy.
Vouno cambiar.
Eu non fago esas cousas.
Síntoo, señorita Hardy. Boa sorte.
Adeus.
Espere.
E se quero máis ovellas?
Podería ter o apoio dun banco?
Lily, como conseguiches resolvelo?
Como non o ía facer?
É a ovella máis lista do mundo.
A ver, eu pensaba que era tal, pero non.
Cometo erros.
Debín escoitar o año de inverno cando me falou da pantasma de George…
Vamos, bonitas.
Como te chamas? Tes irmáns?
Canto tempo levas aquí? Teño moitas preguntas.
Ai, perdoa.
Onde tes a cara?
Tes ectima.
Eu tamén!
Lily.
MANUAL DE HARDY PARA CRIAR OVELLAS
"Capítulo un:
Todos cren que de todos os animais da granxa
as ovellas son as máis parvas.
Pero iso non é certo.
As ovellas son intelixentes e inspiradoras.
Unha canción de berce de hai tempo di:
A pequena Bo Peep perdeu as ovellas e non sabe onde buscalas.
Pero se as deixas soas axiña han volver
movendo o rabiño."
Aquí estase ben.
Pero é algo solitario.
George.
Ese é o teu nome.
Todas as ovellas deben ter nome.
George.
"Un grupo de ovellas brancas, adorables e dondiñas.
Crese que todas as ovellas son iguais,
pero cada rabaño ten animais
con características e personalidades diferentes.
Hainas boas, amigables e ariscas.
Hainas listas e parviñas, tímidas e presumidas."
- Como te chamas? - Chámome George.
Ola, George.
"Estes doces animais teñen un lugar en todas as culturas,
e represéntanse, tanto en palabras como en imaxes,
como símbolos de amor, inocencia e paz.
Igual ca os humanos, queren ser aceptadas.
Deixan que nós as aceptemos.
E así descubrimos…
que elas tamén nos aceptan."
AS OVELLAS DETECTIVES
Sigo pensando que foi a criada.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira, Deluxe