Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
SPRAWIEDLIWOŚĆ OWIEC
Najdroższa Rebecco.
Wiem, że masz wiele pytań.
Ja także.
W końcu życie jest wielką tajemnicą.
Jeśli istnieje jedna odpowiedź na wszelkie zagadki,
sekret szczęścia,
to według mnie odpowiedzią tą…
są owce.
Poważnie.
Po prostu owce.
Idę już, idę.
W ostatnim liście pytałaś, czy któraś jest wyjątkowa.
Otóż wszystkie są. Dlatego każda ma imię.
Oto przykłady.
Nieco narwane bliźniaki to Ronnie i Reggie.
Dumny i szlachetny Sir Ritchfield.
Chmurka jest puszysta.
Moja dama.
Zora jest ciekawska.
Motyl – cierpliwy.
A Kudłacz…
Nic lepszego nie przyszło mi do głowy.
No dobra, mówiłem, że wszystkie owce są wyjątkowe,
ale dwie zdecydowanie się wyróżniają.
Sebastian
to mój największy baran.
I samotnik, jak ja.
Co jakiś czas sobie idzie.
I po jakimś czasie wraca.
No i Lily.
Najsprytniejsza w stadzie.
Ona zawsze wie, co myślę
i co czuję.
Co najważniejsze, daje mi spokój ducha, jaki znają tylko pasterze.
Wynika on z tego,
że troszczymy się o najmilsze stworzenia na świecie.
Każdego ranka dbam o ich zdrowie.
PASZA DLA OWIEC
Karmię je
i strzygę.
Zapewniam im rozrywkę.
Podaję im też lekarstwa. Gdyby umiały mówić, na pewno by powiedziały,
że im smakuje.
Otwieraj buziaczka. Tak jest.
Gdy wszystko już zrobię, a słońce powoli się chowa,
czytam im książki.
Powieści detektywistyczne i kryminały. Moje ulubione.
„Wiem zatem, kiedy zginął Rodney Hollingshead
i kto za jego śmiercią stoi”.
Lubię udawać, że rozumieją fabułę.
W głębi serca wiem jednak, że choć są wyjątkowe, to tylko…
owce.
Już wystarczy.
Sio, do owczarni.
Jutro wam przeczytam zakończenie.
No w takim momencie?
Właśnie miał wskazać zabójcę!
Masakra jakaś. To pokojówka, nie?
No przecież.
Gdzie tam, ogrodnik.
Ciągle ścina trawę, a nawet nie skosztuje?
Podejrzany gość.
Pogięło? To lekarz.
W życiu. To ta upiorna ciotka.
Ciotkę miałeś trzy książki temu.
I my mamy tych samych rodziców?
Zaczyna się.
No nic.
A ci znowu swoje.
Mylicie się.
Wiem już od dwóch rozdziałów.
I co, pokojówka?
Nie.
Bratanek, Bertie Hollingshead.
Lily, przecież detektyw uznał, że dowody przeciwko niemu
spreparował prawdziwy zabójca.
No właśnie.
Nie widzicie?
Spreparował dowody, żeby się wymigać od kary.
Bertie Hollingshead jest zabójcą.
A to za co?
George jutro doczyta i zobaczycie.
I tak sądzę, że to pokojówka.
„Bertie doskonale znał prawo.
Nie mógł zostać dwukrotnie oskarżony o to samo.
Dlatego spreparował dowody, żeby się wymigać od kary.
Bertie Hollingshead jest prawdziwym zabójcą”.
Większość moich owiec całymi dniami albo je,
albo rozmyśla o jedzeniu.
Ale mam też trzy niesforne jagnięta. Wulkany energii.
Te wesołe i beztroskie istotki urodziły się wiosną.
Niemal wszystkie owce rodzą się wiosną.
Ta jednak urodziła się zimą.
O, witaj.
- Stokrotka. - Oliver.
- Pyza. - Jak cię zwą?
Nie mam imienia.
Pobawimy się?
Nie! Sio!
Nie będziecie się bawić z zimowym jagnięciem.
Nie ma tu dla niego miejsca.
Z przyczyn znanych tylko owcom
stado często odrzuca jagnięta urodzone zimą.
Już dobrze.
Tylko dlatego, że są inne.
Pięknie. Pij.
Pytanko.
Czemu George jest dla niego taki miły?
Bo George nie jest owcą.
Nikt mu nie wyjaśnił, o co chodzi z zimowymi.
Jeszcze coś. Jeśli zechcesz przyjechać,
wiedz, że mieszkam w pobliżu Denbrook.
To miasteczko specyficznych ludzi.
Przykłady?
Cześć, Caleb.
Caleb, też pasterz.
Dzieńdoberek.
Nie lubię gościa.
Rzeźnik Ham.
Tego nie trawię.
Beth prowadzi gospodę.
Nie trawi mnie.
Kiedyś go zabiję.
Policjant Tim.
Kretyn.
Wielebny Hillcoate, samozwańczy pasterz ludzi.
Nasza relacja jest dość skomplikowana.
Dziś posłuchamy przypowieści o zagubionej owcy.
Zechcesz do nas dołączyć?
W domu Pana wszyscy są mile widziani.
Nawet rzeźnicy?
Nie dołączę.
Przyszedłem się rozliczyć.
Stary, dobry George.
Nasz George.
Dość już o ludziach.
Musisz poznać moje stado.
Owce chcą cię zobaczyć.
Ja także.
Przyjedź jak najszybciej.
Całuję, George.
Chmurko.
Pytanko.
Czy od mniszka będę mieć takie rzęsy?
Nie, na rzęsy nie pomoże.
Ale na wełenkę polecam.
Spójrz na Kudłacza.
Wcina tylko mniszka.
Tak to się nazywa? No dobra.
Zostawmy trochę mniszka Sebastianowi. Nie ma go już kilka dni.
Po kiego? George przytargał go nie wiadomo skąd,
a ten się szlaja do miasteczka.
Nie zasłużył.
Nie zależy mu na nas, ale nam na nim może.
Należy do stada.
Zobaczcie, to Caleb!
Psiaki!
Psiaczki, psinki!
Caleb! Tutaj!
Uwielbiam jego zapach.
To te wełniane swetry.
Jakie kolorowe!
- Można? - Odejdź.
Wchodzę.
Nówka funkiel. Taki błyszczący.
Myślisz o tym samym?
- Z barana go. - Z barana!
Reggie! Ronnie!
Rozmawialiśmy o tym. Kiedy można z barana?
Kiedy wystąpi uzasadniona potrzeba.
No właśnie.
Przyjechał trzeci raz w tym miesiącu.
Może być tylko jeden powód.
Łączą stada.
- Łączą stada! - Nowe owce!
- Nowe pastwiska! - Pieski?
Zastanowiłem się!
Miałeś szansę, ale mnie okłamałeś!
I nie wracaj.
Czyli się nie łączymy.
A tak się cieszyłam.
A teraz mi smutno i źle.
Chcę o tym zapomnieć.
Święte słowa. Szkoda.
Uwaga, wszyscy.
Na trzy zapominamy o przyjeździe Caleba.
Raz, dwa…
A Motyl? On nie umie zapomnieć.
Dlaczego?
Biedaczysko.
Cierpi na straszliwą chorobę.
Nie potrafi zapominać.
No tak.
Motyl, nie przypominaj nam, gdy już zapomnimy.
Na pewno? Nic złego się nie stało.
Dobrego też nie, szkoda zachodu.
Gotowi?
Raz.
Dwa.
Trzy.
Chmurko.
Pytanko.
Czy od mniszka będę mieć takie rzęsy?
Nie, na rzęsy nie pomoże.
- Ale na wełenkę polecam. - Ale na wełenkę polecam.
Wszystko gra.
Będzie dobrze, obiecuję.
Tylko…
Sam nie wiem.
Liczyłem, że coś się zmieni.
Ale bez obaw.
Wszystko będzie dobrze.
U mnie też.
FESTIWAL KULTURY W DENBROOK
Hej.
No proszę. Co tam masz?
Listów nie ma, same rachunki i ulotki.
George? A on do kogo pisze?
Nie powinnam ci mówić, ale…
Niejaka Rebecca Hampstead. W Ameryce.
Kimkolwiek jest, piszą do siebie od wielu miesięcy.
No i to.
Śmiało.
Powąchaj.
O zapachu róż.
To listy miłosne.
Dasz wiarę?
W tym starym zrzędzie obudził się romantyk.
Kto by pomyślał.
Romantyk.
- Papatki. - Cześć.
Pa.
- Dzień dobry. - Dobry.
Przyjechałem na festiwal kultury w Denbrook.
Wspaniale.
Dobrze trafiłeś.
Za mną.
Trafiłem?
Witam na festiwalu kultury w Denbrook.
Autorka Beth Pennock
To żart?
Znaczy? To nasze dziedzictwo.
Powrót do Krainy Oz? Co to?
Najlepszy film świata.
Kręcili go tylko 60 kilometrów stąd.
Mówią, że przebija pierwowzór.
Nie znam.
Jak można tego nie znać.
Wybaczcie, ale po co tak reklamować takie coś?
Żeby ludzie przyszli. Inaczej to nie festiwal.
Bo to nie jest festiwal.
To trzy stoliki na krzyż.
Chcesz powiedzieć, że się nie znam?
Nie.
Racja. Przepraszam.
Źle zaczęliśmy.
Elliot Matthews, pracuję w Gazette.
Jako młodszy reporter.
Niech będzie. Piszę nekrologi.
Od dawna czekam na mocny temat.
Naczelny wysłał mnie tutaj,
na festiwal kultury w Denbrook.
- Robota jak marzenie. - Niby tak.
Ale na awans za tę chałturę nie liczę.
Tak mi przykro.
Dyszka. Gotówką.
Za co?
- Za wstęp. - Dobrze mówi.
Dziesięć.
Proszę.
Reszty nie trzeba.
Co za…
Dziwak.
WITAMY W DENBROOK
Gdzie George? Kiedy nam poczyta?
Powinien już być.
Nie ma się czego bać.
Sir Ritchfieldzie.
Już pora, byście poznały prawdę, dzieci,
bowiem taka jest kolej rzeczy.
Te chmury były niegdyś owcami, jak wy czy ja.
Gdy widzą, iż ziemia nazbyt wyschła,
rozpoczynają swój taniec.
Słyszycie teraz, jak kopią w niebo, by sprowadzić deszcz,
który podleje trawę i koniczynę.
Wszystkie owce stają się chmurami?
Tak, Pyza. Wszystkie.
Ja też zostanę chmurą. Jak moi rodzice.
Chociaż…
Nie pamiętam tego,
jak się zamienili w chmury.
Motyl, ty pamiętasz wszystko.
To na pewno był wspaniały dzień, prawda?
Niewątpliwie.
Pożegnali się z nami i radośnie wznieśli się w niebo.
Teraz są pięknymi chmurami,
które zerkają na nas
pełne miłości.
Po kres.
Dziękuję.
Nastał deszcz!
Tak miało być.
O tak.
Wszystko jest tak, jak miało być.
ZAKŁAD MIĘSNY
Przynajmniej z terminem trafił pan idealnie.
W samą porę na festiwal kultury w Denbrook!
Szczęściarz.
Byłam z siostrą, skosztowałyśmy sobie lokalnego serka.
Przepyszny, mówię panu.
Bije na głowę te wyroby dla mieszczuchów.
Siostra mówiła…
Widziała pani?
Co?
WITAMY W DENBROOK
Nie śpisz!
Prosiłem, żeby tego nie robić.
Zapomnieliśmy!
Zapomnieliśmy.
No tak.
Patrzcie!
- Czekajcie! - Powoli!
Lily? Co ty…
Chyba się z nami bawi. Nie ruszaj się.
Kto się ruszy, przegrywa.
To nie zabawa.
To co on robi?
Lily.
On…
On nie żyje.
George zmarł.
Że co? Jak to zmarł?
Nie może być.
Umiera się w książkach.
To tak na serio?
Ludzie umierają?
Zamieni się w chmurę?
Nie, tylko owce to spotyka.
- „Nie żyje”? - Co?
To tak się da?
Na to wygląda.
To my też umieramy?
Nie, my zmieniamy się w chmury. Ale…
To niemożliwe.
Kto mi poda leki na niesztowicę?
A co to jest?
Ano to.
Ohyda!
Do was chyba nie dociera, co ja mówię.
George’a już nie ma.
Nie wróci.
Był naszym pasterzem. Co teraz?
Jesteś najsprytniejsza na świecie, Lily. Co mamy robić?
Pozostało nam tylko jedno.
Musimy o nim zapomnieć.
Co? Przecież to nasz George, nie możemy…
Te wspomnienia tak bolą. Nie dam rady.
Dobrze mówi. Nie wolno nam tak się czuć.
Musimy świadomie zapomnieć.
Na trzy.
Chwileczkę…
Raz.
Proszę, no! To George!
Dwa.
Żadnego zapominania.
Sebastian.
Myśleliście, że pozwolę wam tak łatwo zapomnieć o moim pasterzu?
Był naszym pasterzem.
Kochaliśmy go.
To zbyt bolesne.
Dlatego zapomnimy.
Nie zapomnicie.
Zapamiętacie go, bo tak wypada.
Bo tak trzeba.
Co trze?
Nie „trze”. „Trzeba”.
Kim jest ba?
„Trzeba”. Należy.
Trzeba zwalczać zło.
Trzeba chronić słabych.
Trzeba pamiętać o przyjaciołach.
George okazał mi dobroć.
Odwdzięczę się.
To prawda, był dla nas dobry.
Dla każdego z was.
Dlatego trzymał was tylko na wełnę.
A na co miałby nas trzymać?
Na nic. Na wełenkę tylko. Milusią.
Pytanko!
Jaki jest sens ludzkiego życia, skoro tak się może skończyć?
Po co nam ludzie?
Skąd się wzięli? A my?
Co jest w drzewie? Gdzie księżyc?
Czemu zamordowano George’a?
Zamordowano? To znaczy?
Tak umierali ludzie w jego książkach.
To nie tak, Zora.
Książki są zmyślone. A to nie.
Prawda, Lily?
Zgadza się. Nie ma powodu sądzić, że George’a…
Jego kapelusz.
Przyjechałem po podpis, a on już tak leżał.
Chcesz go pożegnać?
Nie.
Caleb.
Co tu robi rzeźnik?
Pięć.
Sześć.
Chce zgarnąć owce.
Piętnaście.
Szesnaście.
Co tam kombinujesz?
Ciągle chodzi mi po głowie
jego kapelusz i płaszcz przeciwdeszczowy.
Co takiego?
Właśnie. Wyszedł bez nich w taką ulewę?
Chyba że…
Podsadź mnie.
Co?
Chciałbym móc to zapomnieć.
Widzisz coś?
Widzę wszystko.
Przepraszam.
Serwus.
Nie wyjechał pan?
Kłopoty z autem. A to kto?
George Hardy, pasterz.
Co się stało?
Pewnie zawał.
Żaden mocny temat.
I nic nie zwróciło pańskiej uwagi?
Nie. Szukałem wszędzie.
Wokół przyczepy.
Pod przyczepą.
A w środku?
Nie zaszkodzi.
Nie radzę.
Znaczy?
Odciski pan zostawi.
No tak. Kryminalistyka.
No.
Na moje oko gra.
Chwileczkę.
Skoro miał zawał, to po co wstał i wyszedł?
Pewnie trafiło go tam.
Nie, tutaj.
Przewrócił fotel.
Nie był sam.
Daruj, chłopie.
To zawał i tyle.
Ignoruje pan dowody,
które temu przeczą.
Że niby boję się, że to zabójstwo?
A boi się pan?
Gdzie tam.
Marzę o tym, żeby ktoś tu kogoś zamordował.
Byłbym w siódmym niebie.
To jasne, że dziennikarz szuka sensacji.
Przykro mi.
George’a nie zamordowano.
George’a zamordowano.
Policjant tak powiedział?
Nie. Twierdzi, że to zawał, ale się myli.
Czyli nie było morderstwa.
To tylko domysły zwierzęcia z zagrody.
No dobrze.
George’a odwiedził ktoś znajomy, bo George zaproponował mu drinka.
Potem poczuł się źle.
Gość nikogo nie zawiadomił, co jednoznacznie wskazuje na winę.
A skoro nie widać obrażeń, wnioskuję, że George’a otruto.
Zielony kolor na dłoni wskazuje, że doszło do szarpaniny.
Zabójca zbiegł.
George uległ truciźnie i skonał.
Żadne domysły.
Policjant jest całkowicie nieporadny. Jak w książkach.
Dlatego zagadkę musi rozwikłać ktoś inny.
Kto?
George nas karmił.
Troszczył się o nas.
Kochał nas.
Zawdzięczamy mu wszystko.
Do czego zmierzasz?
Zamordowano nam pasterza.
Rozwiążemy tę zagadkę.
Co cię tak bawi?
O raju.
Po kolei.
Jesteście owcami!
Do ciebie mówi.
Sądzicie, że dacie radę rozwikłać sprawę zabójstwa?
Wiedzie, jak ludzie nazywają całkowicie bezmyślne osobniki?
Kaczki!
Barany!
A ty co, najsprytniejsza owca na świecie?
Ile tego świata widziałaś?
Dwie polanki?
Proszę cię.
Wracaj przeżuwać sianko i mniszki, zdrzemnij się czy coś.
Zabójstwa zostaw ludziom.
To co, bierzemy się do pracy?
Szukajcie wskazówek. Nie zniszczcie dowodów.
I nie jeść mi tu miejsca zbrodni!
A to co?
Chyba jestem we wskazówce!
O rety. Halo?
Mniejsza ze wskazówkami.
Czy ktoś coś widział w noc zbrodni?
Ja.
Widziałem ciebie, Sebastianie.
To Sebastian!
Morderca!
Tak, to ja.
Wszedłem przez te drzwi, za małe. I usiadłem w za małym fotelu.
A potem zabiłem własnego pasterza,
dodając mu parę kropel trucizny do szklanki
racicami.
- Niby racja. - O co chodzi?
Widzieliście jakichś ludzi?
Ja widziałem jego ducha.
- Nieprawda. - Prawda.
Nachylał się nad ciałem.
Nie widziałem wyraźnie, bo było ciemno,
ale pachniał jak George.
To nie jest pora na żarty.
Dzwony? Dzwoniły dwa dni temu.
Używają ich, by zwołać mieszkańców.
Chodzi o George’a.
No przecież.
W książkach też wszystkich zwołują, by wskazać sprawcę.
Morderca tam będzie.
Chodźmy tam.
Takaś odważna?
Nie opuszczaliście pastwiska.
Wasze racice znają tylko trawę.
Co w tym niby trudnego?
Nie boimy się.
- Co to jest? - Chyba droga.
- Z czego? - Z trawy na pewno nie.
Lily?
Tak?
Idziecie?
Tak, tylko…
Idź pierwszy.
Dlaczego krzyczysz?
Stoję kilka metrów od ciebie.
Tak blisko, a tak daleko.
Wystarczy przejść przez ulicę.
Nie mogę.
To niemożliwe.
To nie twoja wina.
Z naturą nie wygrasz.
Może spróbujemy przejść razem?
Dla George’a?
Dla George’a.
Razem.
- Ja nie chcę. - Ja też nie. Idź.
Sukces! Opuściliśmy dom!
I co? Możemy wszystko.
Żadnych granic.
Jeszcze trzy kilometry.
Błahostka.
A ta droga ile miała?
Jestem pod wrażeniem.
Zagadki nie rozwiążesz, ale zobaczysz świat.
Oczywiście, że rozwiążę.
I to dziś.
George przeczytał nam mnóstwo książek.
Kierują się prostą logiką.
Motyl?
Co? A, no tak. Jeden.
Zabójca zawsze wraca na miejsce.
Dwa!
Policja zawsze podejrzewa przybysza.
Zawsze ci przybysze.
Trzy.
Ktoś nieoczekiwany wszystko zmieni.
Cztery!
Ofiara to najważniejsza wskazówka.
Rzeczywiście proste.
Ale świat jest nieco bardziej złożony niż książka.
Tymczasem
witajcie w Denbrook.
A to co?
Kościół. Mieszka tu niejaki Bóg.
Kto to?
Trudno powiedzieć.
To pasterz.
Może się nami zająć?
Nie, bo jest też barankiem.
Co?
Jest też niewidzialny.
I zrobiony z chleba.
I zsyła do piekła.
Tam ich coś piecze?
Tak.
Czyli to wielki, gorący baranek z chleba?
Tak. Je się go w niedzielę.
Biedak.
Miałem już wracać,
ale najwyraźniej trafiłem na sprawę morderstwa.
Muszę kończyć.
Tu nas nie zobaczą.
Widzą was. I co z tego?
Jesteście owcami, litości.
Obywatele!
Krążą plotki, iż śmierć George’a była podejrzana.
Nie wolno mi komentować sprawy otrucia, dopóki…
Zamordowano go?
Ożeż.
Czym go otruto?
No dobrze.
Otruto go taksyną.
Występuje w cisie.
A taki cis gdzieś tu rośnie?
Tam.
Zatem zabiło jedno z nas.
O nie, nie.
To niemal na pewno jakiś przybysz.
A tym co?
Panie władzo.
Panie władzo!
Tak?
To ja, w sumie.
Lydia Harbottle? Kancelaria Harbottle i Bloom?
Rozmawialiśmy. Jestem prawniczką George’a Hardy’ego.
No tak. A pani?
Rebecca Hampstead.
Jego córka.
- Córka? - Miał córkę?
Ktoś nieoczekiwany wszystko zmieni.
U dołu strony był pani numer.
Stąd wiedziałem, żeby zadzwonić.
Jak detektyw.
Ale nie jest pan detektywem.
Wiem, ale…
Znalazł pan ten dokument na biurku w maleńkiej przyczepie.
Gdzie tu dedukcja?
No…
Zauważył pan ten dokument podczas drugiej wizyty w przyczepie?
Zgadza się.
Wróciłem tam, by ją dokładnie przeszukać.
Wszystko zabezpieczyłem taśmą. Strasznie klejąca.
Nie obchodzi mnie to.
Czytał pan testament?
Nie. To nie moja sprawa.
Przeciwnie.
Odczytam jego treść po południu.
Wskazano w nim następujące osoby, więc muszą być obecne.
Wielebny Hillcoate, Caleb Merrow…
Proszę notować.
Wielebny Hillcoate, Caleb Merrow, Beth Pennock,
Ham Gilyard, pan i Rebecca Hampstead.
Przenocuję w Partridge Inn.
O 17 odczytam tam dokument.
Siedemnasta. Zero, zero.
Mówiłam, że Rebecca mieszka w Ameryce, a zjawiła się w Denbrook w dniu,
w którym powiedział mi pan o śmierci George’a.
Czyli była w kraju, gdy zginął.
Nie skojarzył pan.
Skojarzyłem.
Jasna sprawa, że skojarzyłem.
To pana pierwsze zabójstwo?
Co?
Podejrzewa mnie pani?
Że moja pierwsza taka sprawa.
Wszystko na pańskiej głowie, panie Derry.
Do zobaczenia.
O piątej, panno Harbottle.
Pani Harbottle.
Musimy tam być.
Jest i gospoda.
Często tu podgryzam kwiaty.
Choć to bez znaczenia dla sprawy.
W książkach zawsze są testamenty.
Wymienione osoby zawsze są podejrzane.
Muszę ich zobaczyć.
Po co?
Bo ludzie kłamią, a to widać po oczach.
Właśnie.
My tu zostaniemy, a ty poszukaj okna z lepszym dojściem.
Tak jest.
To co?
Co wiesz o swojej matce?
Ojciec pisał, że zmarła przy porodzie.
On był młody, przerażony i ubogi.
Oddał mnie do adopcji.
Kościołowi.
Ja też mam pytanie.
Wybacz, kolego.
Miło widzieć.
Zauważyłem,
sam, oczywiście,
że nie mogła tu pani dolecieć z Ameryki w jeden dzień.
Była pani w kraju już wczoraj,
gdy George’a… zamordowano.
Nie oskarżam ani nic. Ale mam rację?
Brawo, detektywie.
Nie jestem detektywem.
Tylko zwykłym policjantem.
Ale zawsze czujnym.
No cóż.
Byłam w kraju, ale w Denbrook jestem pierwszy raz.
Drugie pytanie.
Ma pani
chłopaka?
Ale siara.
No co? Standardowe pytanie
w procesie dochodzeniowym.
Tak się składa, że właśnie się rozstałam.
Ojej.
Widzisz to samo, co ja?
Ta córka.
Uśmiecha się.
Ale oczy wyrażają strach.
O której pani wczoraj przyleciała?
Około 19. A potem…
Przepraszam.
- Już dobrze. - Miałam go dziś poznać.
To okropne.
- Dziękuję. - Proszę.
Dziękuję.
Wystarczy.
Okno. Dokąd bym poszedł, gdybym był oknem?
Warzywka.
No cześć. Marchewuniu!
O nie.
Ojciec wspominał, że mam brata bliźniaka.
Trafił do RPA.
Nieznany bliźniak z RPA. No złoto.
A pan to kto?
Elliot Matthews. Opisuję tę sprawę dla…
Nieważne. Precz.
Jako dziennikarz mam prawo…
Żadnego prawa tu nie masz. Won.
Dobrze.
I nie podglądaj.
Będę się pławił w luksusach apartamentu prezydenckiego.
Lily!
Lily, Sebastian!
Na pomoc!
Panie Van Vuuren, mówi Lydia Harbottle. Słychać mnie?
Ja. Głośno i wyraźnie.
Pan Van Vuuren to syn pana Hardy’ego.
Mieszka w RPA, dlatego rozmawiamy przez telefon.
Dwa miesiące temu otrzymałam testament pana Hardy’ego.
Lecz nie będę go dziś odczytywać.
Sporządził nowy.
- Znalazłem go. - Cisza.
Trzy dni przed śmiercią.
Nowy testament. Zawsze to samo.
„Oto testament i ostatnia wola George’a Hardy’ego.
Zebrałem tu waszą siódemkę,
bo z każdym z was mam niedokończone sprawy.
Część z was skrzywdziłem,
a część skrzywdziła mnie.
Pośród was tu obecnych
jest Głupiec, Zły Pasterz,
Wiosenne Jagnię, Zimowe Jagnię,
Ofiara
oraz dwoje Morderców”.
Dwoje?
Ja Złym Pasterzem?
- Jak mam to rozwikłać? - Głupca już znamy.
Hoduję francuskie owce. Najlepsze.
A ta druga ofiara?
Ktoś z nas zginie.
Mamy tu zabójcę.
Może pytaj, zamiast flirtować?
Dwoje zabójców?
Zimowe Jagnię.
„Oto co wam zostawiam”.
Cisza!
„Oto co wam zostawiam.
Świadomość, że dostrzegłem, jacy jesteście naprawdę.
Większość dostanie tylko tyle”.
Jak to „tylko tyle”? Nie zamierzam tu siedzieć.
Siadaj i stul dziób, Ham.
W życiu.
To ciąg dalszy. „Siadaj i stul dziób, Ham”.
George dobrze was znał.
Trochę ogłady.
- Chrzań się. - Chyba ty.
„Memu synowi, Peterowi Van Vuurenowi,
zostawiam 120 hektarów, które dzierżawi Caleb Merrow”.
To bardzo miłe.
„Córce, Rebecce Hampstead,
zostawiam sąsiednie 120 hektarów, które nazywam domem,
a wraz z nimi przyczepę, stodołę z zawartością oraz owce”.
W poprzednim testamencie pan Hardy przekazał resztę majątku
Towarzystwu Ochrony Dobrostanu Zwierząt.
W nowej wersji pisze natomiast tak:
„Niniejszym zapisuję resztę majątku mojej córce, Rebecce Hampstead”.
Nie ma się co nakręcać. Niczego nie miał.
Miał niesprawny rozrzutnik obornika,
trzy opłacone worki nawozu…
Przyda się.
…i lokatę, a na niej łączną sumę
30 milionów dolarów.
Trzydzieści milionów?
Mamy motyw.
Skąd wziął tyle forsy?
Dwa lata temu stworzył lekarstwo
na chorobę owiec zwaną niesztowicą.
- Niesztowicą? - Tak.
Ta niebieska maź, co ją zawsze bełtał, to lek?
Sprzedał patent pewnej korporacji za sumę…
Trzydziestu milionów.
Za niesztowicę.
- Ktoś tam jest. - Tim.
Idź sprawdzić.
Ejże!
Nic mi nie jest.
Wrócił!
P. REBECCA HAMPSTEAD
Zabierz go stąd!
Już!
Znalazłem okienko, Lily.
I już. Dobry baranek.
Proszę bardzo.
Bez pasterza będą ganiać jak kot z pęcherzem.
Zwłaszcza olbrzym.
Zabrał go z wesołego miasteczka.
To dzikus.
Tim! Zechcesz udzielić mi wywiadu?
Żadnych komentarzy. I nie mów mi po imieniu.
Znalazłeś jakieś tropy?
Całą masę. Sprawa pod kontrolą.
Ja potrzebuję tematu, a ty zatrzymania.
Nie chciałbyś poczuć, co to szacunek?
Wszyscy mnie tu szanują.
Jeśli znajdziesz sprawcę, będziesz bohaterem.
Współpracujmy.
Pomogę ci.
Gdy jechałem wczoraj lawetą,
widziałem latarkę na polu George’a. Około 21.
No dobrze.
Pasuje.
George zmarł między 20 a 23.
Zrobiłeś fotki ciała? Bo ja w sumie powinienem.
Całe mnóstwo. Prześlę ci.
To jak?
Bohaterze?
I mówi, że jest Głupiec, Ofiara, dwoje Morderców…
Sądzę, że to pokojówka.
Nie ma żadnej pokojówki!
To było w książce. I nawet tam nie zabiła pokojówka. Dość!
Barany.
Caleb się teraz nami zajmie, prawda?
Oczywiście. Trzeba tylko rozwikłać zagadkę.
Pytanko.
Czemu jej nie rozwikłałaś?
Te z książek ogarniasz w mig.
Niby tak, ale świat jest bardziej złożony
niż książki.
Książka.
To może być odpowiedź.
Muszę się dostać do przyczepy.
Spójrzcie.
To Rebecca?
Czego tu szuka?
Jak cię zwą?
To jego córka?
Pachnie jak on. Ale nie wygląda.
Pewnie urodziła się zimą.
Dlatego jej tu nie chciał.
No tak! Zimowe jagnię, mamy dowód.
Rebecca zabiła!
Morderczyni!
Tego nie wiemy.
- Normalka. - Cały czas mówiłam.
Od razu ją podejrzewałem.
A nie mówiłam?
Sebastianie?
Lily, co mówiłaś o tej przyczepie?
I o książce?
No dobrze.
Czytał nam o tym, jak zawęzić krąg podejrzanych.
Znajdę tę książkę i dam ją policjantowi.
Jeśli nam się poszczęści, przeczyta ją.
- Ja chcę, ja! - Nie, Zora.
Ale ja chcę podetektywować!
No dobrze. Znajdź książkę,
którą George zaczął czytać.
Z rozdziałem o środkach, motywie i okazji.
Pytanko. Co to rozdział?
Nieważne. Szukaj okładki z pociągiem.
- Pytanko. Co to pociąg? - Szereg przyczep.
Pytanko.
Zaczekaj. Co robisz, Kudłacz?
Przejście. Znajdę tę książkę dzięki wybornemu węchowi.
O, pomidorki. Częstujcie się.
Dalej, Kudłacz. Liczymy na ciebie.
Ja nie liczę.
Której książki dotykał jako ostatniej?
Tej? To marchewka.
- O rety. - Zostawię na później.
101 DOWCIPÓW O OWCACH
Tego szukacie?
Nie.
To może tego?
MORDERSTWO NA PRZEJEŹDZIE
Tak! Znalazłeś ją!
No przecież.
Lily, jak mniemam?
W końcu jestem detektywem.
Materiały dowodowe
Od: Elliot Matthews
Tim, przesyłam zdjęcia.
POLICJA
MORDERSTWO NA PRZEJEŹDZIE
Ładnie tu.
Choć nieco samotnie.
Dałam książkę policjantowi, żeby mu pomóc ze sprawą.
Czym jest wesołe miasteczko?
Nieważne. Wracaj do swojego stada.
Naszego stada.
Jest tam muzyka.
W wesołym miasteczku.
Kolejki i karuzele.
Każdego dnia dzieci głaskały mnie i karmiły.
Było wspaniale.
Ale urosłem.
Gdy zapadł zmrok,
pracownik wesołego miasteczka ustawił mnie w kręgu.
Ujrzałem psa.
Kazali mi z nim walczyć.
Do krwi.
Pewnej nocy
znalazł mnie George.
Zapłacił im
i mnie zabrał.
Tak wygląda wesołe miasteczko.
Jak w ogóle tam trafiłeś?
Gdzie twoje stado?
Sądziłem, że wielka detektyw Lily już to rozgryzła.
Byłeś zimowym…
Zimowe jagnię prędzej czy później odejdzie.
Jesteś! Ekstra.
Głodny?
To jak?
Halo?
Zawsze gdy dzieje się coś przełomowego,
one tam są.
Odbiło ci.
A nic jeszcze nie zrobiłeś.
Tu się nie zgodzę.
„Kto zabił George’a?”
Wskazał pięcioro podejrzanych.
Zabójca potrzebował trzech elementów.
Środków, motywu i okazji.
Udało się! Przeczytał książkę!
Po kolei.
Środki. Taksyna z owoców cisu.
Cis rośnie wokół kościoła.
Każdy mógł nazbierać owoców.
No to motyw. Dlaczego zginął?
Motyw Rebekki jest jasny.
Ale pozostali też mogli mieć motyw. Co ukrywają?
Okazja. Czy wszyscy mają alibi?
Środki, motyw, okazja.
Kto zaliczy bingo, jest trucicielem z Denbrook.
To ci naprawdę wyszło.
No cóż, jakby…
Samo przyszło.
No dobrze, zaczynajmy.
Ham.
Kim jesteś w jego testamencie?
Zapewne Mordercą.
Był wegetarianinem.
Kobiecie bym wybaczył, ale żeby facet?
Obrzydlistwo.
Beth.
Skąd masz list George’a do Rebekki?
Możliwe, że poczta popełniła pierwszy błąd w historii.
Dzień przed śmiercią powiedziałaś,
że „kiedyś go zabijesz”.
Ja tu jestem Ofiarą, nie morderczynią. Kropka.
Znam swoje prawa!
Caleb.
Tamtego ranka powiedziałeś,
że przyszedłeś do niego po podpis.
Wypowiedział mi dzierżawę.
Przyszedłem z kontrofertą.
Niepotrzebnie.
Zaczekaj, wypowiedział dzierżawę? Dlaczego?
Sam słyszałeś. Pewnie jestem Złym Pasterzem.
Hillcoate.
George nie bywał w kościele.
Nagle przyszedł tam dzień przed śmiercią
z olbrzymim datkiem.
Dlaczego?
Dlaczego zawsze jestem na dole?
Jakiś czas temu
opowiedział mi, że oddał dzieci do adopcji.
Gdy stanął na nogi, zaczął ich szukać,
ale nie mógł się niczego dowiedzieć.
Takie zasady Kościoła.
Spytał mnie, co musi zrobić,
żebym mu pomógł.
Gdyby to wyszło, skończyłoby się suspensą.
- Fuj. - Straciłby pracę.
Nie wziąłem pieniędzy.
Kościół wymaga remontu.
George przyszedł po pomoc, a ja go wykorzystałem.
To nie Caleb jest Złym Pasterzem.
To ja.
Rebecca.
Pani Hampstead.
Jak się podoba nasz festiwal?
Bardzo.
Garść prostych pytań.
Gdzie pani była między 20 a 23 w wieczór zabójstwa?
W hotelu przy lotnisku.
Zameldowałam się i oglądałam telewizję.
Nie mogłam spać przez jet lag.
Co pani oglądała?
Kanał informacyjny.
- Kanał informacyjny. - Kanał informacyjny.
No to wszystko jasne. Miłego dzionka życzę, pani Hampstead.
Wzajemnie. Do widzenia.
A może „pani Krampsz”?
Czastycja Krampsz. Tak się pani nazywa, nieprawdaż?
I nie widzi pan powodu,
żeby takie nazwisko zmienić?
Być może. Ale panią sprawdziłem.
Okazuje się, że łączyła panią relacja z pewnym przestępcą.
Dopuścił się fałszerstw.
A mieliście wspólne konto.
Każda ma takiego byłego.
Nie wiedziałam. I to było trzy lata temu.
Czyli dość dawne rozstanie.
- Fałszywe nazwisko. - To schemat.
Dostrzegam regularność.
No dobrze.
Była pani kiedyś w pobliżu cisów?
Nigdy w życiu.
A na farmie George’a?
Była tam pani kiedyś?
Nigdy.
Caleb i dzierżawa.
No ale Beth…
Dlaczego Rebecca kłamie?
I co to „wegetarianin”?
Gdzie tu sens?
Myśl, owco głupia!
Nie ma co kombinować. Córka zabiła i tyle.
- To Rebecca. - Właśnie.
Wcale nie!
Nie znacie jej. Jest dobra.
Pachnie jak George, a on mnie kochał.
Ciebie? Nie da się kochać zimowych jagniąt.
Tak to już z jest z wyrzutkami, że trzymają się razem.
Zaczekaj.
Powtórz to.
Mówię, że George mnie kochał.
Nie, wcześniej.
Że Rebecca pachnie jak George.
Już ktoś to powiedział.
A nie powinien.
Kto?
Ty.
Ja? Ale że jak?
To Chmurka!
Morderczyni!
Nie. Ale ma pewną tajemnicę.
Nieprawdaż?
Powiedziałaś, że Rebecca pachnie jak George.
Ale z tej odległości nie mogłaś tego poczuć.
Chyba że Rebecca już tu była.
Kiedy to takie piękne!
Co takiego?
Rzecz, co nie ma końca.
Widzicie?
Taka piękna. I nie ma końca.
Patrzyłam na nią godzinami. Krążę i krążę…
Chmurko!
Skąd to masz?
Rebecca była tu tamtej nocy.
Gdy zginął George.
Obudziłam się głodna, więc poszłam na pastwisko. Zobaczyłam ją.
A ona mnie. Powiedziała:
„Aleś ty śliczna”. No bo jestem śliczna.
Pogłaskała mnie,
a ta rzecz jej spadła z ręki.
Pomyślałam,
że powinna być moja.
Owce i rzeczy?
Owce nie mają rzeczy!
Wiem, ale…
Ta nie ma końca.
Sprawa rozwiązana.
Rebecca zabiła.
Morderczyni!
Kawałek metalu o niczym nie świadczy.
Jak to nie? To dowód!
Dowód? Niby na co?
Zeznała, że nigdy jej tu nie było.
A była, i to tej nocy, gdy zginął George!
Jest fałszywym, zakłamanym zimow…
No czym?
Śmiało.
Od początku jej nienawidzicie.
Wszyscy.
Dlaczego?
Bo urodziła się zimą.
Co za zbrodnia.
Nie słyszałeś?
Nikt cię nie chce.
Na nic nie zasługujesz!
To właśnie słyszą zimowe jagnięta, na okrągło,
aż zaczynają w to wierzyć.
Sebastianie…
To nie ona.
Skąd wiesz?
Spojrzałem jej w oczy.
Poza tym to oczywiste.
Ale nie dla was.
Nie.
Jesteście tylko stadem owiec.
Twoim stadem owiec.
Mówiłem ci.
Ja nie mam stada.
Nigdy nie miałem.
Lily.
Co zrobimy z rzeczą, co nie ma końca?
No przecież!
Szofer!
Czego?
No co?
Oddawaj. Ejże!
Wracaj tu!
To moja czapka!
Stój!
Dzięki.
Dziękuję wam wszystkim.
To chyba pani.
Pasuje do pozostałych.
- Spadła mi, dziękuję… - Była na pastwisku.
Na tym, na którym pani nie była.
Mam nakaz przeszukania pokoju.
Czego pan szuka?
Nie wiem.
Koło cisów też pani nie była?
Wiedziałam.
Nie byłam. To nie ja.
Uwierz mi, Tim.
„Panie władzo”.
Przysięgam, panie władzo.
Nie zabiłam ojca.
Pani Hampstead, jest pani zatrzymana pod zarzutem zabójstwa George’a Hardy’ego.
Przesłuchanie.
Czastycja Krampsz znana jako Rebecca Hampstead.
Czy zrzeka się pani prawa do pomocy adwokata?
Tak. Powiem wszystko, co wiem.
No dobrze. Zacznijmy od tego.
Czy była pani na terenie nieruchomości w wieczór śmierci ofiary?
Tak.
To po co piękne oczka i komplementy?
Udawała pani?
Nie powiedziała pani ani słowa prawdy.
Listy były prawdziwe.
Napisał, że szukał mnie od 20 lat,
że wszystko poukładał. Wysłał mi nawet kopię testamentu.
Tego obejmującego 30 baniek czy stadko owiec?
Tego bez pieniędzy.
Chciał mnie poznać.
No dobrze.
Przyleciała tu pani
i pojechała na farmę w wieczór jego śmierci.
Co dalej?
Rozmawialiśmy.
O czym?
O owcach.
Rozmawialiśmy o owcach.
O ich imionach.
Opowiadał, że każda powinna mieć imię.
Każdej je nadał, patrząc jej w oczy.
Bardzo chciał mi je przekazać.
Wybrał mnie.
Ale nie jestem głupia.
Byłam z nim sama w noc jego śmierci.
A ten nowy testament, pieniądze, do tego moja przeszłość…
Musiałam skłamać.
Musi mi pan uwierzyć.
„Kłamałam, więc proszę mi wierzyć”.
Tak?
Rano zawiozą panią do sądu.
Usłyszy pani oficjalne zarzuty.
Zatem to ona?
Pieniądze.
Korumpują ludzi.
George Hardy obstawił złe jagnię.
A właśnie. Van Vuuren zgodził się sprzedać trzodę i ziemię panu Calebowi.
Jutro spiszemy stosowne umowy.
Doskonale.
Źle pana oceniłam.
Przyznaję.
Jednak nie jest pan Głupcem.
Dobra robota.
Lily?
Co tu robisz? Wszystko w porządku?
W najlepszym. Jestem szczęśliwa.
Aresztowano Rebeccę, a od jutra zajmie się nami Caleb.
Cudownie.
Rebecca zaprzecza, ale ja miałam rację, a Sebastian nie.
To ona zabiła, prawda?
Oczywiście.
Dziękuję.
Sama tak powiedziałaś.
Co?
Zawsze pierwsza wiesz, jak kończą się książki.
Ufam ci.
To tylko książki.
A Rebecca jest prawdziwa. Co, jeśli…
Spójrz.
Pastwisko Caleba jest tuż za płotem.
Może pójdziemy poznać nowe stadko?
Nigdy się tam nie zapuszczaliśmy.
Przez ulicę też nie przechodziliśmy.
Chodź.
Jak w chmurze.
Może pomyliliśmy drogę?
Nie sądzę.
Halo?
Czołem!
Nazywam się Lily,
a to jest Motyl.
Jesteśmy zza miedzy.
Caleb będzie naszym pasterzem.
Co?
Uciekajcie.
Co? Chyba nie…
Jednak niepotrzebnie tu przyszliśmy.
Chodźmy stąd.
No dobrze.
Ale którędy?
Chyba tamtędy.
Zobacz, światło!
To pewnie owczarnia Caleba.
Tu będziemy bezpieczni.
Tak nie wygląda owczarnia.
Może lepiej…
Chwileczkę.
Co to jest?
Nie, Lily. Chodźmy już!
MIĘSO Z DENBROOK
Co ona taka w kreski?
Co oni im tu robią?
Caleb?
On…
Czy on…
Hej, psinki.
A im co?
Nie powinniśmy tu być.
W nogi!
Prędzej!
Nie mogę! Nie dam rady!
Sebastian.
Nie!
Sebastianie.
Jak dobrze, że się zjawiłeś. Już myślałam…
Sebastianie?
Sebastian, wstawaj!
Lily.
Nie dam rady.
Dlaczego nie?
Nie rozu…
Lily.
On umiera.
Co?
Przecież owce nie umierają.
Zmieniamy się w chmury.
Zmień się w chmurę, Sebastianie. Proszę.
Chciałbym.
Niepotrzebnie wróciłeś.
Dlaczego to zrobiłeś?
Musiałem.
Jesteście moim stadem.
Widzę go.
Widzę George’a.
Nie.
To Caleb.
Musimy iść.
No dalej!
Obudźcie się wszyscy!
- Pobudka! - Pobudka!
Za mną!
Za nią!
Stać!
Chodźcie! Musimy uciekać!
Uciekać? O czym ty mówisz?
Sebastian nie żyje.
Mówiłaś, że zmieniamy się w chmury.
Myliłam się.
Umieramy.
Sama widziałam.
Jeśli nie uciekniemy, czeka nas taki sam los.
Caleb robi z owiec żywność…
Dość! Nawet tak nie mów!
Muszę o tym natychmiast zapomnieć!
Nie rób tego.
A po co mam pamiętać coś tak okropnego?
Bo to prawda!
Nie jeśli zapomnę.
- Raz. - Zaczekaj!
Dwa.
Ronnie, Reggie, proszę was. Odwagi.
Trzy!
No hej, Lily.
Pytanko.
Co tu robimy?
Nie podoba mi się tu. Wracamy!
Na pastwisko!
Nie, proszę was!
Sebastian miał rację.
Stado głupich, przerażonych owiec.
Nie pierwszy raz widziałam śmierć owcy, prawda?
Nie.
Ile razy o tym zapominałam?
Więcej, niż zliczę.
Cały czas nosiłeś to w sobie?
Tak.
Pamiętam wszystko, co złe.
Ale i to, co dobre.
Pamiętam oblicze mojej matki.
Dawnych przyjaciół i ich miłość.
Ty też zapamiętasz Sebastiana.
To boli.
Pamięć boli.
Wiem.
Ale jeśli zapomnisz, nie ocalisz reszty, a jego śmierć pójdzie na marne.
Caleb jutro się zjawi,
a ty pójdziesz za nim jak reszta „głupich, przerażonych owiec”.
I nadejdzie nasz koniec.
Przykro mi, Lily. Naprawdę.
Bliscy żyją w nas dzięki naszym wspomnieniom.
Przepraszam cię, Sebastianie.
Nie jestem taka silna jak ty.
Raz. Dwa.
Może i jesteś najsprytniejsza, ale to Motyl ma wielką mądrość.
TAJEMNICA MOSTU BROCKLEBANK
Też kogoś straciłem.
Wiem, jak to boli.
Ale z czasem zostają tylko dobre wspomnienia.
To naprawdę ty?
Oczywiście.
Bo o mnie pamiętasz. Tak to działa.
Tylko że to już bez znaczenia. Caleb…
Caleb wam nie zagraża, bo ocalisz stado.
Ale jak?
Dobrze wiesz.
Jeśli znajdziesz sprawcę,
Rebecca przejmie i ocali stado.
A jeśli nie wiem, kto cię zabił?
Przeczytałem wam mnóstwo książek.
Kierują się prostą logiką.
Logika nie pomogła.
Wiadomo, że to nie przybysz.
Każdy mógł tu wrócić.
Nieoczekiwany gość to Rebecca. No i…
Tak?
Ofiara to najważniejsza wskazówka.
Zielony ślad na dłoni.
Jakie kolorowe!
Obstawił złe jagnię.
Widziałem jego ducha.
Zuch owieczka.
- To nie Rebecca! - Zwolnij.
- Wiem, kto zabił. Jeśli udowodnię… - Co?
Nie ubrudził się trawą.
- Jak mam… - Momencik.
Chyba że… Wiem!
Nie zmieszczę się tam.
Ja się wszędzie mieszczę.
I wciąż pamiętam.
Zanurz całą nogę.
A teraz drugą w tej puszce.
Idziemy.
Świetnie. Przełaź.
Dziwne to miasteczko.
Myślisz, że się uda?
Nie wiem. Pozostało nam zaczekać.
Co powiedział ci George tamtego dnia?
Wyszeptał ci coś do ucha.
Powiedział, że zimowe jagnięta są najlepsze.
- Ronnie. - No?
Masz czasem wrażenie, że o czymś zapomniałeś?
Masz na myśli, że Lily chciała nam coś powiedzieć,
a my ze strachu woleliśmy zapomnieć?
Może niekoniecznie ze strachu.
Ale jakoś tak.
Co robimy, bracie?
Nie wiem. Ale nie będziemy tak sterczeć. Zrobimy… coś!
Genialne.
No to do dzieła. Co my, barany?
W życiu!
Kto tu nabrudził?
Jagnię. Weszło tu przez lufcik.
Jagnię weszło przez lufcik?
To nie wszystko.
Nie wiem, czy coś przebije lufcikowe jagnię.
Mam wrażenie,
że jagnię wykonywało polecenia owcy.
No dobrze.
Co to oznacza?
Że…
Nic.
Zupełnie nic.
To owce.
Tylko owce.
Proszę podpisać i ją zabierzemy.
Dobrze.
Nie udało się.
Daj mu chwilę.
Panie Derry.
Podpisik.
FORMULARZ PRZEKAZANIA
Nie rób tego.
PODPIS WYDAJĄCEGO
Stójcie!
To nie ona.
Wiem kto.
Wiem, kto zabił George’a.
Pani Harbottle.
A skądże.
Jednak byłem Głupcem, ale już nie jestem.
Rebecca Hampstead była główną podejrzaną, odkąd się tu zjawiła.
Miała motyw i kłamała.
Była na farmie tamtego wieczoru.
Na to liczył zabójca.
A nie był nawet podejrzanym.
Tylko jedna osoba z testamentu miała alibi.
Wymówkę doskonałą.
Nie było jej nawet w kraju.
- Chyba nie… - A jednak.
Peter Van Vuuren.
- Z RPA. - Z RPA.
Rebecco, ojciec wysłał ci testament.
Twojemu bratu zapewne również.
Ten dowiedział się, jakim majątkiem dysponował George.
Postanowił zdobyć te pieniądze, choćby miał zabić ojca.
Miał jednak olbrzymi problem.
Motyw!
To chciałem powiedzieć.
Zrobił pan ze mnie zabójcę.
Motyw!
Gdyby ofiara zapisała synowi majątek, syn stałby się podejrzany.
Ale jeśli majątek otrzyma siostra, która zostanie skazana…
Pieniądze trafią do…
- Brata! - Brata!
Ja tu przeżywam swoje pięć minut!
Przepraszam.
Do brata!
Pozostaje pytanie.
Gdzie on się ukrył?
Kogo mam szukać?
Najciemniej pod latarnią.
Mógł zmienić nazwisko.
Jak Czastycja Krampsz,
która stała się Rebeccą Hampstead.
A Peter Van Vuuren…
A Peter Van Vuuren
stał się Elliotem Matthewsem.
O nie!
Duch George’a.
Żadne domysły.
Nie ośmieszaj się.
Nie mieszkam w RPA, tylko tutaj. Jestem dziennikarzem…
Wiem.
Zakładam, że już dość długo żyjesz tu jako „Elliot Matthews”.
Wyuczyłeś się akcentu.
George powiedział ci o wizycie Rebekki.
Znalazłeś okazję, by ją wrobić.
Potrzebowałeś powodu, by przyjechać do Denbrook.
Takiego jak festiwal kultury.
Plan był prosty.
Po pierwsze,
ostentacyjnie stąd wyjechać.
A potem wrócić, bo akurat przypadkiem rozbiłeś samochód.
Gdy Rebecca wyszła od ojca,
postanowiłeś wcielić swój plan w życie.
Wejdź.
Na zdrowie.
Otrułeś własnego ojca.
Podłożyłeś testament.
Tylko że ojciec okazał się silny.
Doszło do szarpaniny.
Ostatecznie go pokonałeś.
Wystarczyło się upewnić, że wina spadnie na twoją siostrę.
Wykazałeś się sprytem.
Wiedziałeś, że pani Harbottle cię wyprosi.
Panie Van Vuuren, mówi Lydia Harbottle. Słychać mnie?
Ja. Głośno i wyraźnie.
Podłożenie owoców cisu Rebecce to pestka.
To tylko mała gospoda.
Zamek łatwo otworzyć.
Plan niemalże idealny.
Nie wiedziałeś jednak czegoś, co sam dopiero pojąłem.
Zostawiłeś wskazówkę.
Dłonie George’a.
Jedna niebieska, druga zielona.
Niebieska to lek, na którym się wzbogacił.
Ale skąd ta zieleń?
Z pomocą przyszli mi przyjaciele.
Wyśmienici detektywi.
Skłonili mnie do namysłu.
Niebieski i żółty.
Te kolory razem tworzą zieleń.
Taką jak na dłoni George’a.
I taką jak na niebieskiej poduszce,
na której spałeś po tym, jak zabiłeś George’a.
Obie dłonie George’a były zabarwione na niebiesko od lekarstwa.
Ale chwycił kogoś za włosy.
Kogoś, kto pofarbował je zmywalną i tanią farbą.
Ta w deszczu
przebarwiła dłoń na zielono.
To włosy kogoś, kto pospiesznie przefarbował włosy,
by nikomu nie przyszło do głowy,
że jest podobny do siostry lub ojca.
Czy to prawda, Peter?
Tak!
Nie.
To obłędna teoria, do tego nie do udowodnienia.
Czyli mogę to sobie wziąć?
A bierz.
Przyznaję, przefarbowałem się.
Poza tym wybielam zęby i depiluję klatkę.
Wegetarianin jak nic.
Chcesz mnie oskarżyć przez farbę do włosów?
W sądzie to nie przejdzie.
I to ja pozwę ciebie.
Nie rozumiesz.
Nie chodzi mi o farbę,
tylko o DNA.
Jeśli jesteś synem George’a,
to jesteś Peterem Van Vuurenem
i prawdziwym zabójcą.
Mam cię.
Brawo, Tim.
Lily!
Ronnie, Reggie, jesteście!
Tak!
A co?
Stój!
Otóż wystąpiła uzasadniona potrzeba. I można z barana.
- Dzięki. - Wreszcie!
Tak trzeba.
Trze. No ba!
Miał miliony na koncie! Miliony!
Jestem jego synem.
Należy mi się.
Wiedziałam, że to nie ona.
Bzdura.
Posłuchaj.
Przepraszam cię z całego serca
w imieniu całej policji z Denbrook.
To macie innych policjantów?
Nie.
To ja przepraszam.
Dziękuję.
Spójrz.
Lufcikowe jagnię?
Lufcikowe jagnię.
Zostaniesz jeszcze jakiś czas?
Dopiero wyszłam z więzienia, muszę chwilę odetchnąć.
Obyś odetchnęła.
Spróbuję.
Rebecco.
Bardzo cię przepraszam.
Na koszt firmy.
Dziękuję.
Zaczekaj.
Przepraszam.
Zobaczyłam ten list.
Listonoszka go miała. Nie wiedziałam, że jesteś jego córką.
Sama kupiłam mu tę różaną papeterię.
Sama rozumiesz.
Kochałaś go?
Cóż.
A on…
Próbował.
Kochał twoją matkę.
Nie potrafił pokochać nikogo innego.
Zawsze się zastanawiałam, jak wyglądała.
Teraz już wiem.
Szkoda, że mi już o niej nie opowie.
Nie znam nawet jej imienia.
Lily.
Miała na imię Lily.
Oczywiście podrobiony testament jest nieważny,
ale odziedziczysz trzodę i nieruchomości.
- Pani Hampstead. - Zawsze coś.
Przepraszamy za kłopot.
Mamy pomysł na nowy interes.
Bank udzieli nam pożyczki.
Chcemy odkupić ziemię i owce pani ojca.
Dwóch Morderców.
Proszę?
Ojciec dowiedział się, że zabijacie owce.
Ci Mordercy to wy.
Raczej „przedsiębiorcy”.
Dobrze nam płacą.
Znacie w ogóle ich imiona?
Owce mają imiona.
Jest Lily.
I Motyl.
Taka puchata Chmurka, ponoć wielka dama.
A ten z kudłami na oczach to Kudłacz.
Dość oczywiste imię, ale nigdy się nie skarżył.
- Pani Hampstead… - Hardy.
Rebecca Hardy.
Zmieniam nazwisko.
Tym się nie zajmuję.
Przykro mi, ale życzę powodzenia.
Do widzenia.
Chwileczkę.
A gdybym chciała kupić więcej owiec?
Też dostanę pożyczkę?
Jak tyś to rozwikłała, Lily?
Normalnie.
To najsprytniejsza owca na świecie.
Tak o sobie myślałam, ale to nieprawda.
Popełniłam błędy.
Powinnam była uwierzyć zimowemu, że widział ducha George’a.
Chodźcie. Śmiało.
Jak cię zwą? Masz braci?
Długo tu jesteś? Mam milion pytanek.
Przepraszam bardzo.
Gdzie masz buzię?
Masz niesztowicę.
Ja też!
Lily.
HODOWLA OWIEC WEDŁUG HARDY’EGO
„Rozdział pierwszy.
Powszechnie uważa się, że spośród zwierząt hodowlanych
owce są najgłupsze.
Lecz to nieprawda.
Są nie tylko inteligentne, ale też inspirujące.
Przed wiekami powstała nawet dziecięca rymowanka.
»Była sobie pastereczka, uciekła jej owieczka. Szukała jej wkoło
Lecz nie wadząc nikomu Owca wróci do domu
Ogonkiem merdając wesoło«”
Pięknie tu.
Ale trochę samotnie.
George.
Tak masz na imię.
Każda owca powinna mieć imię.
George.
„Całe stado uroczych, puchatych, bialutkich owieczek.
Często mówi się, że są identyczne,
ale każda z nich ma inne cechy
i niepowtarzalną osobowość.
Są wśród nich owce przyjazne i płochliwe.
Sprytne i nieco pokraczne. Nieśmiałe i dumne”.
- Jak masz na imię? - Jestem George.
Hej, George!
„Zwierzęta te są obecne w każdej kulturze.
Owce występują w języku i w sztuce.
Są symbolem miłości, niewinności i pokoju.
Podobnie jak ludzie, cenią sobie przynależność.
Świadomie przynależą do nas,
dlatego my
przynależymy do nich”.
SPRAWIEDLIWOŚĆ OWIEC
I tak sądzę, że to pokojówka.
Napisy: Konrad Szabowicz