Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
DETEKTIVËT E DELEVE
E dashura Rebecca:
E di që ke shumë pyetje.
Kam edhe unë.
Në fund të fundit, jeta është një mister.
Por nëse ka një përgjigje për të gjitha enigmat e mëdha të universit,
një sekret për lumturinë,
unë propozoj thjesht një gjë:
Delet.
Jo, e kam seriozisht.
Sekreti janë delet.
Në rregull, po vij.
Në letrën tënde të fundit, më pyete nëse ndonjë nga delet e mia ishte e veçantë.
Epo, të gjitha janë të veçanta. Kjo është arsyeja pse i vura secilës një emër.
Për shembull:
Janë dy desh binjakë të zhurmshëm që i kam quajtur Ronnie dhe Reggie.
Dhe Sir Ritchfield shumë krenar dhe dinjitoz.
Cloud, e buta.
Është një diva.
Zora, kureshtarja më e madhe.
Mopple, më durimtari.
Dhe Wool-Eyes…
Epo, sepse nuk më shkoi në mend një emër më i mirë.
Dhe, në rregull, e di që thashë se të gjiha janë të veçanta,
por duhet ta pranoj që dy nga delet e mia janë më të veçantat.
Sebastian-i.
Dashi im më i madh,
dhe si unë, paksa i vetmuar.
Kohë pas kohe ai largohet.
Dhe ai kthehet prapë.
Dhe më në fund, Lily.
Delja ime më e zgjuar.
Ajo që duket se gjithmonë e di se çfarë jam duke menduar
dhe çfarë ndiej në zemrën time.
Mbi të gjitha, ajo më sjell atë lloj paqe që vetëm barinjtë e njohin.
Një paqe që vjen
nga kujdesi për krijesat më të dashura në tokë.
Çdo ditë fillon duke u kujdesur për shëndetin e tyre.
I mbaj të ushqyera mirë…
të krehura mirë.
Bëj çmos t'i mbaj të argëtuara.
Sigurohem që të marrin ilaçet e tyre, dhe mendoj se do të thoshin se i shijojnë…
sikur të mund të flisnin.
Koha për ilaçet e tua, mik. Ashtu pra.
Dhe kur punët e mia mbarojnë dhe dielli fillon të perëndojë,
zgjedh një libër për t'ua lexuar me zë të lartë.
Romane me detektivë, mistere. Të gjitha të preferuarat e mia.
"E di kur është vrarë Rodney Hollingshead,
dhe e di kush është vrasësi i vërtetë."
Më pëlqen të bëj sikur ato po ndjekin tregimin bashkë me mua.
Por e di në zemrën time se, sado të veçanta që janë, ato janë…
thjesht dele.
Jo, mjaft për sonte.
Shkoni tani.
Do t'ua lexoj fundin nesër.
Pse do të ndalej pikërisht aty?!
Ai ishte gati të thoshte se kush ishte vrasësi!
Kjo është një torturë! Ishte shërbëtorja, apo jo?
Sigurisht që e bëri shërbëtorja.
Jo, jo, jo, e bëri kopshtari.
Gjithmonë kosit barin por kurrë nuk e ha atë?
Po. E dyshimtë.
Jeni të çmendura? Atë e ka vrarë doktori.
Nuk ka mundësi. E ka vrarë teto e frikshme.
Teto e frikshme ishte tre tregime më parë, gjeni!
Si mund të kemi të njëjtët prindër?!
Oh, ja ku fillon sërish.
Mirë.
Oh, ata filluan përsëri.
E keni të gjitha gabim.
E kuptova dy kapituj më parë.
Shërbëtorja, apo jo?
Jo.
Ishte nipi, Bertie Hollingshead.
Por, Lily, nuk e vërtetoi detektivi se të gjitha provat kundër Bertie Hollingshead
ishin falsifikuar nga vrasësi i vërtetë?
Pikërisht.
Nuk e kuptoni?
Për t'i shpëtuar dënimit, ai i falsifikoi vetë provat.
Bertie Hollingshead ishte vrasësi i vërtetë.
Pse e bëre atë?
George do ta përfundojë tregimin nesër. Do ta shihni.
Unë vazhdoj të mendoj se e bëri shërbëtorja.
"Berti dinte gjithçka për ligjin që
thoshte se një person nuk mund të ndiqet penalisht dy herë për të njëjtin krim.
Dhe kështu, për t'i shpëtuar dënimit, ai i falsifikoi vetë provat.
Bertie Hollingshead ishte vrasësi i vërtetë."
Tani shumica e deleve të mia duket se e kalojnë ditën ose duke ngrënë,
ose duke menduar për të ngrënë.
Por unë kam tre qengja të rrëmujshëm me energji të pakufishme.
Krijesa të lumtura dhe të shkujdesura, që kanë lindur në pranverë.
Në fakt, pothuajse të gjithë qengjat lindin në pranverë.
Dhe pastaj, kam një qengj që ka lindur në dimër.
Oh. Përshëndetje.
-Jam Daisy. -Jam Oliver.
-Jam Pickles. -Si e ke emrin?
Unë nuk kam emër.
Dëshiron të luash me ne?
Jo! Largohu!
Nuk duhet të luani me atë qengjin e dimrit.
Ai nuk i përket kësaj kopeje.
Për arsye që kanë kuptim vetëm për një dele,
një kope shpesh refuzon një qengj të lindur në dimër.
S'ka gjë.
Vetëm sepse një qengj dimëror është më ndryshe.
Oh, ashtu pra. Mirë.
Kam një pyetje.
Pse George gjithmonë sillet mirë me atë qengj?
George nuk është një dele.
Askush nuk i ka treguar atij për qengjat e dimrit.
Oh, dhe një gjë të fundit, nëse pranon ftesën time,
duhet ta dish se unë jetoj pranë një qyteti të quajtur Denbrook.
Ka llojet e veta të veçanta të njerëzve.
Për shembull…
Mirëmëngjesi, Caleb.
Caleb, gjithashtu një bari.
Mirëmëngjesi, zonjusha.
Nuk më pëlqen ai.
Ham, kasapi.
Nuk më pëlqen aspak.
Beth, pronarja e bujtinës.
Nuk i pëlqej asaj.
Mund ta vrasë atë njeri.
Tim, polici.
Një idiot.
Dhe Pastori Hillcoate, i cili e konsideron veten bari njerëzish.
Kemi një marrëdhënie të ndërlikuar.
Dhe tani leximi i sotëm: Shëmbëlltyra e Deles së Humbur.
George, ke ardhur të bashkëngjitesh me ne?
Të gjithë jemi të mirëpritur në shtëpinë e Zotit.
Edhe kasapët?
Nuk kam ardhur të bashkëngjitem me ju.
Jam këtu për të shlyer një borxh.
George, i dashur si gjithmonë.
Por mjaft me njerëzit.
Dua që të takosh kopenë time.
Ato mezi po presin të të shohin.
Dhe unë gjithashtu.
Të lutem, eja sa më shpejt.
Me dashuri, George.
Cloud?
Kam një pyetje.
Do t'i bëjnë luleradhiqet qerpikët e mi të bukur si të tuat?
Jo, nuk kanë efekt tek qerpikët.
Por bëjnë mrekullira me leshin.
Thjesht shiko Wool-Eyes.
Ai ha vetëm luleradhiqe.
Oh, këto janë luleradhiqe? Në rregull.
Ne duhet të ruajmë ca për Sebastian-in. Ai ka ikur prej ditësh.
Kujt ia ndien? Që kur George e solli këtu, kush e di se nga cili vend,
ai vazhdon të endet në qytet.
Lëreni të vuajë nga uria.
Vetëm pse nuk interesohet për ne, nuk do thotë që nuk duhet të interesohemi për të.
Sebastian-i është pjesë e kopesë sonë.
Oh, oh, shikoni! Është Caleb-i!
Qentë!
Qentë, qentë, qentë, qentë, qentë.
Caleb! Këtej!
Oh, më pëlqen se si ai mban erë.
Janë pulovrat e tij prej leshi.
Janë të lyera aq bukur.
-Mund të hyj? -Largohu!
Unë po hyj.
Është kaq e re, e bukur dhe e shndritshme.
Po mendon atë që po mendoj unë?
-Dua ta godas! -Dua vërtet ta godas!
Reggie! Ronnie!
Ne e kemi diskutuar tashmë. Nuk i godasim gjërat përveç nëse…?
Përveç nëse ka një arsye të ligjshme për t'i goditur.
Ashtu pra.
Kjo është vizita e tretë e Caleb-it këtë muaj.
Ka vetëm një gjë për të cilën mund të flasin.
Për të bashkuar kopetë.
-Për të bashkuar kopetë! -Dele të reja.
-Fusha të reja? -Qentë?
Jam duke menduar për këtë!
Të dhashë një mundësi dhe ti më gënjeve, Caleb!
Dhe mos eja më.
Duket sikur nuk do t'i bashkojmë kopetë.
U ndjeva kaq e lumtur.
Dhe tani ndihem e trishtuar dhe e mërzitur.
Dua ta harroj që kjo ndodhi!
Ke të drejtë. Është shumë zhgënjyese.
Në rregull, të gjithë?
Do numërojmë deri në tre dhe do të zgjedhim ta harrojmë vizitën e Caleb-it.
Një. Dy--
Po Mopple? Ai nuk mund të harrojë gjërat.
Pse jo?
I gjori Mopple.
Ai ka lindur me një sëmundje të tmerrshme.
Për dallim nga ne, ai nuk mund të zgjedhë të harrojë gjërat.
Oh, po.
Mopple, pasi të harrojmë, të lutem mos na kujto që kjo ndodhi.
Je e sigurt? Nuk ishte edhe aq keq.
Jo. Por as nuk ishte gjë e mirë. Pra pse ta mbajmë mend?
Gati?
Një.
Dy.
Tre.
Cloud?
Kam një pyetje?
Do t'i bëjnë luleradhiqet qerpikët e mi të bukur si të tuat?
Jo, nuk kanë efekt tek qerpikët.
-Por bëjnë mrekullira me leshin. -Por bëjnë mrekullira me leshin.
Jam mirë.
Do të jem mirë, të premtoj.
Është thjesht…
Nuk e di.
Epo, sepse shpresoja që gjërat të ndryshonin më shpejt.
Por nuk keni pse të shqetësoheni.
Do të jeni mirë.
Dhe unë do të jem mirë gjithashtu.
Ç'kemi.
Përshëndetje, përshëndetje. Ndonjë gjë interesante?
Është e hënë. Vetëm fatura dhe gjëra të panevojshme.
George. Kujt po i dërgon letra?
Epo, nuk duhet të them asgjë, por…
Zonjushës Rebecca Hampstead. Në Amerikë.
Kushdo që është ajo, ata kanë shkëmbyer letra me njëri-tjetrin për muaj me radhë.
Dhe…
Bëje.
Nuhate atë.
Letër me aromë trëndafili.
Janë letra dashurie.
Mund ta besosh?
Gërnjari, George Hardy, një romantik i zakonshëm.
Kush do ta mendonte.
George i zakonshëm.
Po.
-Kujdesu për veten. -Po, edhe ti.
Pafshim!
-Përshëndetje! Ç'kemi! -Përshëndetje!
Sapo kam ardhur nga qyteti për Festivalin Kulturor të Denbrook-ut.
Oh, fantastike.
Ky është.
Më ndiq mua.
Ky është çfarë.
Mirë se vini në Festivalin Kulturor të Denbrook-ut.
Po tallesh.
Çfarë? Kjo është trashëgimia e qytetit tonë.
Çfarë është Return to Oz?
Po, është filmi më i mirë i të gjitha kohërave.
Dhe e xhiruan vetëm 65 km poshtë rrugës.
Shumica e njerëzve bien dakord se është më i mirë se origjinali.
Nuk e kam parë kurrë.
Kush nuk e ka parë Return to Oz?
Më falni. Pse do të bënit një banderolë të madhe për këtë?
Dua që njerëzit të vijnë. Vështirë se mund të ketë festival pa njerëz.
Oh jo, ky nuk është një festival.
Jo. Janë thjesht disa tavolina.
Po më tregon si ta drejtoj biznesin tim?
Jo.
Ke të drejtë. Më vjen keq.
Nuk e filluam mbarë.
Emri im është Elliot Matthews. Jam reporter për Gazette.
Reporter fillestar.
Në rregull. Mirë. Punoj në redaksinë e nekrologjive.
Por kam kohë që kërkoj një histori të vërtetë,
dhe redaktori im i artikujve më dha këtë:
Festivali Kulturor i Denbrook-ut.
-Pra? Tingëllon si një ëndërr. -Po, është fantastike.
Nuk do ngrihem në detyrë duke shkruar për këtë, apo jo? Jo.
Shumë keq.
Dhjetë. Para në dorë.
Për çfarë?
-Tarifa e hyrjes. -Tarifa e hyrjes.
Dhjetë.
Merri--
Merri të gjitha.
Thjesht--
Njeri i çuditshëm.
Ku është George? Ku është tregimi ynë i natës?
Duhej të kishte dalë deri tani.
Ah, ky tingull nuk është aspak i frikshëm.
Sir Ritchfield?
Po, është koha t'ju thuhet, qengja të vegjël,
sepse kështu janë gjërat.
Të gjitha ato re dikur ishin dele, njësoj si unë dhe ju.
Dhe kur shohin se toka është bërë shumë e thatë,
ato fillojnë të kërcejnë.
Zhurma të mëdha bubullimash ndërsa lëshojnë shiun nga qielli
për të bërë që të rriten bari dhe tërfili.
Bëhen të gjitha delet re?
Po, Pickles. Të gjithë ne.
Një ditë do të bëhem re, ashtu si prindërit e mi para meje.
Edhe pse…
për disa arsye, nuk mbaj mend si ishte
kur prindërit e mi u shndërruan në re.
Mopple, ti i mban mend të gjitha.
Ajo ditë duhet të ketë qenë e mrekullueshme, apo jo?
Epo, po. Sigurisht.
Ata thanë lamtumirë dhe u ngritën me gëzim në qiell,
duke u bërë dy re të bukura me gëzof
që na shikonin të gjithave
me dashuri.
Përgjithmonë.
Faleminderit.
Dhe ja ku është!
Ashtu siç duhet të jetë.
Po.
Gjithçka është ashtu siç duhet të jetë.
Shiko anën pozitive, ti zgjodhe kohën e përsosur për të ardhur këtu.
Është Festivali Kulturor i Denbrook-ut!
Ti je me fat!
Epo, shkova fundjavën e kaluar me motrën time dhe hëngrëm pak djathë vendas.
Dhe ishte shumë më i shijshëm
se të gjitha djathërat e atyre dyqaneve luksoze.
Motra ime tha që unë jam--
E pe atë?
Çfarë?
Je zgjuar!
Ju kam thënë disa herë të mos e bëni këtë.
Ne harruam!
Ne harruam.
Sigurisht që keni harruar.
Shikoje atë!
-Më prit! -Prit, ngadalëso!
Lily? Çfarë po--?
Mendoj se është një lojë. Mos lëviz.
I pari që lëviz humbet.
Ai nuk po luan një lojë.
Epo, atëherë, çfarë po bën?
Lily.
Ai…
Ai ka vdekur.
George ka vdekur.
Çfa--? Çfarë do të thuash?
Nuk është e vërtetë.
Kjo ndodh vetëm në libra.
Është e vërtetë?
Njerëzit vdesin?
Do të shndërrohet në një re?
Jo. Vetëm delet e bëjnë atë.
-"Vdekur?" -"Vdekur?"
Mund të ndodh vërtetë?
Me sa duket.
Do të thotë kjo që delet mund të vdesin?
Jo, Pickles, ne shndërrohemi në re, por--
George nuk mund të ketë vdekur.
Kam nevojë për ilaçet e mia. Kam orf.
Ç'është orf-i?
Ja çfarë është orf-i.
E shpifur!
Nuk mendoj se e kuptoni atë që po them.
George ka vdekur.
Ai nuk do të kthehet më.
Por George ishte bariu ynë. Çfarë do të bëjmë?
Po, ti je delja më e zgjuar në botë, Lily. Na thuaj çfarë të bëjmë?
Duhet të bëjmë vetëm një gjë.
Duhet të harrojmë George-in.
Çfarë? Por, Lily, është George. Nuk mund thjesht--
Të kujtosh atë dhemb shumë. Nuk mund ta bëj.
Ajo ka të drejtë. Delet nuk janë të destinuara të ndiejnë gjëra të tilla.
Duhet të zgjedhim të harrojmë.
Numërojmë deri në tre.
Por prisni. Mos--
Një.
Jo, të lutem, mos! Është George!
Dy.
Nuk do të harroni asgjë.
Sebastian.
Vërtet mendove se do t'ju lija ta harroni kaq lehtë bariun tim?
Ai ishte bariu ynë, Sebastian.
Ne të gjithë e donim atë.
Është shumë e dhimbshme për ta duruar.
Dhe ne do ta harrojmë.
Jo, nuk do ta bëni.
Do ta kujtoni atë sepse është e drejtë.
Sepse kështu është e drejtë.
E drejtë çfarë?
Jo, nuk-- Dua të them drejtësi.
Drejtë çfarë?
Drej-tësi. Drejtësi.
Do të thotë që të mirët nuk duhet të dëmtohen nga të këqijtë.
Të dobëtit nuk duhet të dëmtohen nga të fortët.
Dhe një mik nuk duhet harruar kurrë.
George u tregua me mua i drejtë një herë.
Ai e meriton këtë në këmbim.
Është e vërtetë. George ishte gjithmonë i mirë me mua.
Me të gjithë ju.
Kjo është arsyeja pse ju rriti vetëm për leshin tuaj.
Për çfarë arsye tjetër do të rriste dikush dele?
Për asnjë arsye tjetër. Thjesht për leshin. Për leshin e bukur.
Ooh! Kam një pyetje.
Çfarë kuptimi ka jeta e njeriut nëse gjithçka mund të përfundojë në një çast?
Në fakt, pse njerëzit jetojnë në tokë?
Dhe kush i krijoi ata? Dhe kush na krijoi ne?
Dhe çfarë ka brenda një peme dhe ku shkon hëna gjatë ditës?
Dhe pse u vra George?
"U vra?" Çfarë do të thuash me "u vra?"
Në tregimet e mbrëmjes, të vdekurit vriten gjithmonë.
Jo, jo, Zora.
Ato janë trillime. Kjo është e vërtetë.
Apo jo, Lily?
Po, pikërisht. Nuk ka asnjë arsye që të mendojmë se George--
Kapela e tij.
Erdha që ai të nënshkruante disa dokumente dhe e gjeta kështu.
Do të mbash një fjalim?
Jo.
Caleb.
Çfarë po bën kasapi këtu?
Pesë.
Gjashtë.
Ai do delet.
Pesëmbëdhjetë.
Gjashtëmbëdhjetë.
Lily. Çfarë ke në mëndje?
Mund të mos jetë asgjë…
por nuk mund të ndaloj së menduari për kapelen dhe mushaman e George-it.
Çfarë kapele dhe mushama?
Pikërisht. Ai doli në mes të një stuhie. Pse nuk i veshi ato?
Përveç nëse…
Më ndihmo të ngrehem.
Çfarë?
Thashë, do të doja ta harroja këtë.
Sheh ndonjë gjë?
Unë shoh gjithçka.
Më falni?
Mirëmëngjesi.
Më fal, çfarë po bën akoma këtu?
Probleme me makinën. Kush është ky?
Ai quhet George Hardy. Ai është një bari.
Çfarë ndodhi?
Me gjasë arrest kardiak.
Kam frikë, nuk ka ndonjë histori për ty këtu.
Përveç nëse ka diçka të pazakontë. Apo jo?
Jo. Kontrollova gjithandej.
Përreth rulotes.
Poshtë rulotes.
Po brenda rulotes?
Ia vlen ta provosh.
Oh, ndoshta nuk…
Çfarë?
Ka gjurmë gishtash, apo jo?
Po. Mjekësia ligjore.
Po.
Epo, gjithçka duket në rregull.
Prit, një sekondë, një sekondë.
Pse një njeri që pëson atak në zemër do të ngrihej dhe do të dilte jashtë?
Ndoshta kur ndodhi ataku ai ndodhej jashtë.
Jo, jo. Ka ndodhur këtu.
Ai rrëzoi karrigen e tij.
Dhe ai nuk ishte vetëm.
Eja, mik.
Ishte një atak në zemër.
Më duket se po e injoron qëllimisht faktin
se ka prova që sugjerojnë të kundërtën.
Çfarë po thua? Që kam frikë se është vrasje?
Ke frikë.
Mos u bëj i marrë.
Do të doja të kishte vrasje në Denbrook. Do të doja të kishte çdo ditë vrasje.
Asgjë nuk do të më bënte më të lumtur.
Dëgjo, e di që të duhet një histori për karrierën tënde në gazetari.
Por më vjen keq…
George Hardy-n nuk e kanë vrarë.
George Hardy-n e kanë vrarë.
Polici tha se ishte vrasje?
Jo. Polici tha se ishte atak në zemër. Por ai gabohet.
Oh. Pra, nuk është vërtet një vrasje.
Është thjesht një hamendësim i çmendur nga një kafshë stalle.
Në rregull.
George u vizitua nga dikush që e njihte mjaftueshëm sa për t'i ofruar një pije.
Pastaj ai u sëmur.
Meqë mysafiri i tij nuk njoftoi dikë sugjeron se ishte përgjegjës,
dhe mungesa e plagëve të dukshme tregon që ai është helmuar.
Njolla jeshile e barit në dorën e tij tregon për një përleshje.
Vrasësi u arratis.
George vdiq nga helmimi.
Unë kurrë nuk hamendësoj.
Polici është plotësisht i pashpresë, ashtu siç janë gjithmonë në tregime.
Kjo është arsyeja pse dikush tjetër duhet të vijë dhe ta zgjidhë krimin.
Kush?
Geroge na ushqeu.
George u kujdes për ne.
George na donte.
Ne i detyrohemi gjithçka.
Çfarë po thua?
Bariu ynë është vrarë.
Dhe ne duhet të zgjidhim krimin.
Çfarë ka për të qeshur?
Para së gjithash…
ju jeni dele!
Ai e ka fjalën për ty.
Ju mendoni se jeni aq të zgjuara për të zgjidhur një krim?
E dini si i quajnë njerëzit budallenj që nuk kanë aftësi të mendojnë?
Rosa!
Dele!
Dhe ti. "Delja më e zgjuar në botë."
Ku ke qenë "në botë?"
Këtu? Dhe atje?
Të lutem.
Thjesht kthehu te sana dhe luleradhiqet dhe gjumi yt
dhe ua lër çështjet e vrasjeve njerëzve.
Pra. Të fillojmë?
Kërkoni për të dhëna. Mos prekni asnjë provë.
Dhe mos hani vendin e krimit!
Hej, çfarë është kjo?
Djema! Mund të jem brenda një të dhëne!
Oh Zot. Përshëndetje?
Në rregull, le t'i lëmë të dhënat.
Keni parë ndonjëra gjë në natën e vrasjes?
Po.
Të pashë ty, Sebastian.
E bëri Sebastian-i.
Vrasës!
Po. Unë e bëra.
Hyra nga një derë që nuk më zë dot, u ula në një karrige që nuk më mban dot,
dhe vrava bariun tim pa asnjë arsye
duke shtrydhur me delikatesë pika helmi në gotën e tij
duke përdorur këto.
-Ai ka të drejtë. -Çfarë po ndodh?
Keni parë ndonjë njeri?
Unë pashë fantazmën e George.
-Jo, nuk e ke parë. -Po, e pashë.
Fantazma doli nga trupi i tij.
Dua të them, nuk mund të shihja shumë mirë në errësirë,
por mbante erë si të George-it dhe--
Të lutem, qengj dimëror, nuk është momenti i duhur.
Kambana? Por kambanat ranë dy ditë më parë.
I përdorin kambanat për të thirrur tubimet e qytetit.
Kjo ka të bëjë me George-in.
Sigurisht!
Në tregimet e natës, gjithmonë ka një tubim për të njoftuar vrasjen.
Dhe vrasësi gjendet gjithmonë mes tyre.
Duhet të shkojmë atje.
Mendon se ke aq guxim sa për të dalë nga shtëpia?
Asnjëra prej jush nuk është larguar kurrë nga ky livadh.
Thundrat tuaja nuk kanë prekur asgjë tjetër përveç barit.
Pse është kaq e vështirë për të lënë shtëpinë?
Ne nuk kemi frikë.
-Mopple, çfarë është ajo? -Mendoj se është një rrugë.
-Por nga çfarë është bërë? -Epo, jo nga bari, këtë e them me siguri.
Lily?
Po!
Po vjen?
Unë thjesht…
Ti vazhdo përpara.
Pse po bërtet?
Jam vetëm disa metra larg teje.
Por duket shumë larg.
Gjithçka që duhet të bësh është të kalosh rrugën.
Jo. Jo, nuk mundem.
Është e pamundur.
Nuk është faji yt.
Ne jemi ato që jemi.
Ndoshta mund ta kalojmë së bashku.
Për George-in?
Për George-in.
Së bashku.
-Dua të kthehem. -Edhe unë. Vazhdo të ecësh.
Ne ia dolëm! U larguam nga shtëpia!
E shihni? Delet mund të bëjnë gjëra.
Në fakt, mund të bëjmë çdo gjë.
Vetëm tre kilometra të tjera kanë mbetur.
Nuk ka fare problem.
Dhe sa kilometra bëmë?
E pranoj, jam i impresionuar.
Nuk do ta zgjidhësh misterin, por të paktën po sheh pak nga bota.
Sigurisht që do ta zgjidh misterin.
Do ta zgjidh sonte.
George na lexoi dhjetëra tregime të tilla.
Ato ndjekin rregulla shumë të thjeshta.
Mopple?
Huh? Oh. Një!
Vrasësi gjithmonë kthehet në vendin e krimit.
Dy!
Policia gjithmonë mendon se e ka bërë ndonjë endacak.
Oh, ato gjithmonë flasin për një indacak.
Tre.
Një person i papritur vjen dhe ndryshon gjithçka.
Katër!
Viktima është e dhëna më e rëndësishme.
Epo, kjo është e thjeshtë.
Por do të zbuloni se bota reale është pak më e komplikuar se një libër.
Meqë ra fjala…
Mirë se vini në Denbrook.
Çfarë është kjo?
Kjo është kisha ku dikush me emrin "Zot" jeton.
Kush është Zoti?
Është paksa konfuze.
Zoti është një bari.
Pra ai mund të jetë bariu ynë?
Jo. Sepse edhe ai është një qengj.
Çfarë?
Dhe është i padukshëm.
Dhe është i bërë nga buka.
Dhe ai i mallkon gjërat.
Si një kastor?
Po.
Pra, Zoti është një qengj i madh dhe i padukshëm, i bërë nga buka?
Po. Dhe e hanë të dielave.
I gjori Zot.
E di që duhej të kthehesha,
por ndoshta kam hasur në misterin tim të parë të një vrasje në një qytet të vogël.
Duhet të shkoj, duhet të shkoj.
Ejani. Ata nuk do të na shohin nga këtu.
Ata tashmë ju shohin dhe askujt nuk i intereson për ju.
Për të 100-tën herë, ju jeni dele.
Qytetarë të Denbrook-it.
E di që ka thashetheme se vdekja e George Hardy ishte e dyshimtë.
Por nuk më lejohet të komentoj për helmimin deri në hetimin--
Prit! George-in e kanë vrarë?
Oh dreqin.
Më fal, çfarë helmi?
Dëgjoni.
George u helmua nga diçka që quhet taksinë.
Gjendet në manaferrat e pemës së bërshenit.
Dhe këto pemë, rriten këtej rrotull?
Rriten atje.
Atëherë njëri prej nesh e ka vrarë atë.
Jo, jo. Jo. Jo.
Të lutem. Me gjasë e ka bërë një endacak.
Pse po sillen ashtu?
Officer Derry?
Officer Derry.
Po.
Çfa--? Uh, po unë jam ai.
Lydia Harbottle? Harbottle and Bloom?
Ne folëm më herët. Jam avokatja e të ndjerit George Hardy.
Po. Dhe ti je?
Jam Rebecca Hampstead.
Vajza e George-it.
-Ai kishte një vajzë. -George kishte një vajzë?
Një person i papritur arrin dhe ndryshon gjithçka.
Numri juaj i telefonit në fund të faqes.
Kështu e dija si të të telefonoja.
Unë gjithmonë jam duke hetuar.
Por ti nuk je një detektiv, apo jo?
E di, por--
Ti e gjete këtë dokument mbi një tryezë në një rulot të vogël.
Ky nuk është "hetim." apo jo?
Epo…
Pra, e vutë re këtë dokument herën e dytë që hytë në ruloten e zr. Hardy?
Po.
Më duhej të kthehesha atje, të kontrolloja mirë vendin e ngjarjes.
Vendosa shiritin e policisë. Më ngjitës nga ç'prisja.
Nuk më intereson mua, dhe askujt tjetër.
E ke lexuar? I ke hedhur një sy të paktën?
Jo. Nuk më takon mua.
Sigurisht që të takon ty.
Do ta lexoj testamentin këtë pasdite.
Personat e mëposhtëm janë përmendur, pra sigurohu që të jenë të pranishëm.
Pastori Hillcoate, Caleb Merrow…
Shkruaje këtë.
Pastori Hillcoate, Caleb Merroë, Beth Pennock,
Ham Gilyard, ti, dhe Rebecca Hampstead.
Do të qënroj te bujtina Partridge.
Do ta lexojmë testamentin atje saktësisht në ora 17:00.
Në ora 17:00.
Të thashë që Rebecca jeton në Amerikë dhe megjithatë ja ku ndodhet në Denbrook
pikërisht në ditën që më the se i ati kishte vdekur.
Domethënë, ajo ishte tashmë në këtë vend natën që ai u vra.
Por ti nuk e vure re këtë, apo jo?
Po.
Jo. Po. Sigurist që po.
Kjo është vrasja juaj e parë, apo jo?
Çfarë?
Ti mendon se unë e vrava atë?
Oh. Oh.
Do të thuash që kjo është hera e parë që hetoj një vrasje.
Epo, e gjitha barra është mbi supet e tua, Oficer Derry.
Shihemi në ora 17:00.
Shihemi në ora 17:00, Zonjusha Harbottle.
Zonja Harbottle.
Duhet të jemi të pranishëm në leximin e testamentit.
Kjo është bujtina Partridge.
Unë ha lule këtu ndonjëherë.
Megjithatë, nuk e di se si ka rëndësi kjo gjë.
Në tregime gjithmonë ka një testament,
dhe njerëzit në testament janë gjithmonë të dyshuarit.
Duhet të shoh fytyrat e tyre.
Pse?
Sepse njerëzit shpesh gënjejnë, dhe kjo mund të shihet në sytë e tyre.
Pikërisht.
Mopple, shiko përreth nëse ka ndonjë më të mirë.
Në rregull.
Vazhdojmë?
Çfarë di për nënën tëne biologjike?
Në letrat e tij ai tha se ajo vdiq duke më lindur mua.
Dhe se ai ishte shumë i ri, shumë i frikësuar dhe shumë i varfër…
dhe më dha për birësim.
Në fakt, nëpërmjet kishës.
Kam edhe unë një pyetje.
Më vjen keq, mik.
Gëzohem që të shoh.
Sapo kuptova,
vetë,
se nuk mund të kishe ardhur këtu sot nga Amerika, apo jo?
Kjo do të thotë se ti ishe tashmë në këtë vend mbrëmë
kur George u… vra.
Nuk po të akuzoj, por është e vërtetë?
Shumë e zgjuar, detektiv.
Jo, nuk jam detektiv.
Jam thjesht një oficer…
i cili gjithmonë është duke hetuar.
Epo, unë… unë…
Kam qenë në këtë vend, por nuk kam qenë kurrë në Denbrook deri më sot.
Pyetja e radhës:
Ke një
të dashur?
Kjo është shumë e sikletshme.
Çfarë? Kjo është një pyetje standarde
që çdo hetues do të bënte në këtë situatë.
Sa e çuditshme që më bën këtë pyetje. Sapo u ndamë.
Oh jo.
Sheh atë që shoh unë?
Vajza.
Fytyra e saj është e lumtur…
Por sytë e saj janë të frikësuar.
Pra, në çfarë ore mbërritët mbrëmë saktësisht?
Rreth orës 19:00 dhe…
Më falni.
-S'ka gjë. -Do ta takoja sot.
Jam shumë e emocionuar.
-Oh, faleminderit. -Merre. Merre.
Faleminderit.
Është në rregull. Faleminderit shumë.
Dritare, dritare, dritare. Nëse do të isha një dritare, ku do të shkoja?
Perime.
Përshëndetje. Do ha vetëm një karrotë të vogël.
Oh. Oh jo. Oh-jo-jo-jo.
Ai më tha gjithashtu se kam një vëlla, në fakt një binjak,
i cili mendoj, se është dërguar në Afrikën e Jugut?
Një binjak nga Afrika e Jugut që kurrë nuk e ke takuar. Ky është një thesar.
Dhe kush je ti?
Jam Elliot Matthews. Po raportoj për këtë ngjarje për--
Nuk më intereson. Dil jashtë.
Epo, në fakt, si një gazetar unë kam--
Nuk ke asnjë të drejtë. Qërohu.
Në rregull.
Dhe mos përgjo.
Do të jem në "Suiten Presidenciale," duke shijuar të gjitha komoditetet luksoze.
Lily!
Lily, Sebastian!
Ndihmë!
Zr. Van Vuuren, jam Lydia Harbottle. Më dëgjon?
Po. Dëgjoj shumë mirë. Faleminderit.
Zr. Van Vuuren është djali i zr. Hardy,
dhe jeton në Afrikën e Jugut, prandaj po na bashkohet përmes telefonit.
Tani, zr. Hardy më dërgoi një kopje të testamentit të tij rreth dy muaj më parë.
Por ky nuk është testamenti që do të lexoj sot.
Ai shkroi një testament të ri.
-Unë e gjeta atë. -Hesht.
Shkruar tre ditë para vdekjes së tij.
Sigurisht. Ka gjithmonë një testament të ri.
"Ky është testamenti i fundit i zr. George Hardy.
Ju kam mbledhur të shtatëve këtu
sepse kam punë të papërfunduara me secilin prej jush.
U kam bërë padrejtësi disave prej jush,
dhe disa prej jush më kanë bërë padrejtësi mua.
Në mesin tuaj, në këtë dhomë,
ndodhet një Budalla, një Bari i Keq,
një Qengj Pranvere, një Qengj Dimri,
një Viktimë,
dhe Dy Vrasës."
Dy Vrasës?!
Më quan Bari të Keq?
-Si duhet ta zgjidh këtë? -Të paktën e dimë kush është budallai.
Unë rrisë dele franceze. Raca më e mirë në botë.
Dhe çfarë është kjo për një viktimë tjetër?
Pra, njëri prej nesh e ka radhën.
Njëri prej nesh mund të jetë vrasësi.
Pse nuk bën pyetje në vend që të flirtosh?
Dy Vrasës?
Një Qengj Dimri.
"Kjo është çfarë po ju lë."
Hej! Hej!
"Kjo është çfarë po ju lë.
Dijeninë se ju pashë për atë që ishit në të vërtetë.
Dhe për shumicën prej jush, kjo është e gjitha që do të merrni."
Çfarë do të thotë me kjo është e gjitha që do marrim? Atëherë, çfarë po bëj këtu unë?
Ulu dhe qepe gojën, Ham.
Nuk do ta bëj.
Jo, ky është rreshti tjetër në testament. "Ulu dhe qepe gojën, Ham."
Me sa duket, George të njihte mjaft mirë.
Ke pak më shumë edukatë.
-Qepe gojen. -Qepe ti.
"Birit tim, Peter Van Vuuren,
300 hektarët që aktualisht i janë dhënë me qira Caleb Merrow-it."
Oh, sa gjest i këndshëm.
"Bijës sime, Rebecca Hampstead,
300 hektarët ngjitur, që i quaj shtëpi,
përfshirë ruloten time, hambarin tim, gjithçka që përmbajnë dhe delet e mia."
Në testamentin e mëparshëm, zr. Hardy ia la pjesën tjetër të pasurisë së tij
një organizate bamirësie, Shoqatës për Mbrojtjen e Kafshëve.
Megjithatë, në testamentin e ri, ky paragraf lexon si më poshtë:
"Gjithçka tjetër që zotëroj ia lë bijës time, Rebecca Hampstead."
Mos u gëzo shumë. Ai nuk kishte asgjë.
Epo, në fakt ka një shpërndarës plehrash jo funksional,
tre qese me pleh…
Mund të jenë të dobishme.
…dhe një llogari në tregun monetar me shumën prej afërsisht…
tridhjetë milionë dollarësh.
Mos tha gjë tridhjetë milionë?
Pra, gjetëm motivin.
Tridhjetë milionë? Si?
Dy vjet më parë, George Hardy krijoi një ilaç
për një sëmundje të deleve të njohur si orf.
-Orf? -Orf.
Pra, po më thua se pluhuri blu që ai e përziente gjithmonë, ishte ilaç?
Ai ia shiti patentën një korporate të madhe bujqësore për shumën prej--
Tridhjetë milionë.
Për orf.
-Dikush ndodhet atje jashtë. -Tim.
Shko kapi. Shko! Shko.
Hej-Hej! Hej!
Jam mirë. Jam mirë.
Oh, ai u kthye!
Nxirre jashtë!
Jashtë!
Lily, gjeta dritaren.
Ashtu pra. Çun i mbarë.
Ashtu pra.
Këto dele do të vazhdojnë të vrapojnë si të çmendura nëse nuk kanë një bari, mirë?
Sidomos ai dashi i madh.
George e mori nga një karnaval.
Është praktikisht i egër.
Prit, Tim! Do të japësh një deklaratë?
Jo. Jo. Jo. Asnjë koment. Dhe më thirr oficer.
Po të dhënat? Ke ndonjë të dhënë?
Po. Po, kam shumë, dhe kam gjithçka nën kontroll.
Shiko. Më duhet një ngjarje. Duhet të bësh një arrestim.
Nuk do të ishte mirë që njerëzit të të respektonin një herë të vetme?
Hej. Njerëzit më respektojnë.
Nëse e zgjidh këtë, do të bëheshe një hero.
Ne mund të punojmë së bashku.
Mund të të ndihmoj.
Mbrëmë, kur po më merrnin makinën,
pashë një elektrik dore rreth orës 21:00 pranë fushës së George-it.
Në rregull. Në rregull.
Kjo përputhet.
Mjeku ligjor tha se George vdiq mes orës 20:00 dhe 23:00.
Ti bëre fotografi të trupit, apo jo? Sepse në të vërtetë duhej ta kisha bërë unë.
Bëra shumë fotografi. Do t'i dërgoj të gjitha.
Si thua…
Oficer Heroi?
Dhe pastaj ajo tha një Budalla, një Viktimë, Dy Vrasës--
Unë ende mendoj se e bëri shërbëtorja.
Nuk ka shërbëtore!
Ai ishte vetëm një tregim, dhe as aty nuk e bëri shëbëtorja. Mjaft me shërbëtoren!
Dele.
Caleb do të jetë bariu ynë i ri, apo jo, Lily?
Sigurisht. Thjesht duhet të presim derisa të zgjidhet misteri.
Kam një pyetje.
Pse nuk e ke zgjidhur ende misterin, Lily?
Tregimet e natës ti i zgjidh menjëherë.
E di, por bota reale është pak më e komplikuar
se një… libër.
Një libër.
Libri mund të jetë zgjidhja.
Thjesht duhet të futem brenda rulotes së George-it dhe…
Shikoni.
Është ajo Rebecca?
Çfarë po kërkon?
Si e ke emrin?
Ajo është vajza e George-it.
Ajo mban erën e tij. Por ajo nuk ngjan me të.
Vë bast se ajo ka lindur në dimër.
Prandaj George nuk e donte atë këtej pari.
Sigurisht. Një qengj libri. Kjo gjë e vërteton.
Rebecca e ka bërë!
Vrasëse!
Ne nuk e dimë atë!
-E dija! -Këtë doja të thoja dhe unë.
Menjëherë, thashë, "Rebecca, mendoj se ajo sjell telashe."
E thashë që në fillim.
Sebastian?
Lily? Ti po thoje diçka për ruloten e George-it?
Dhe një libër?
Libri i fundit që na lexoi George kishte të bënte si të përcaktonim një të dyshuar.
Duhet ta gjej atë libër dhe t'ia çoj policit.
Nëse kemi fat, ai do ta lexojë dhe do të mësojë diçka.
-Më lër mua! Më lër mua! Më lër mua! -Jo, jo. Zora!
Dua të jem detektivja! Më lër mua!
Mirë. Thjesht duhet të gjesh librin
që George kishte filluar të na lexonte
me kapitullin mbi mjetet, motivin dhe mundësinë.
Kam një pyetje. Çfarë është një kapitull?
Nuk ka rëndësi. Thjesht gjej librin me trenin në kopertinë.
-Kam një pyetje. Çfarë është një tren? -Është një rresht i gjatë karvanësh.
Kam një pyetje.
Prit një minutë. Wool-eyes, ç'po bën?
Zmbrapsuni! Do ta gjej këtë libër me nuhatjen time të mprehtë.
Oh, ka disa domate. Mund t'i hani ato.
Forca, Wool-Eyes. Të gjithë po llogarisin tek ti.
Jo, nuk po e bëjmë.
Ishte libri i fundit që George e preku, apo jo?
Është--? Jo, ajo është një karrotë.
-Oh, hë pra. -Ndoshta do të kthehem më vonë për atë.
Është ky libri që po kërkon?
Jo!
Oh! Po ky?
Të lumtë! Wool-Eyes, e gjete!
Sigurisht që e gjeta.
Po flas me Lily-n, apo jo?
Në fund të fundit, jam një dele detektive.
Ç'kemi, Tim Këtu janë fotot që i kam bërë.
Është bukur këtu lartë.
Por të bën të ndihesh i vetmuar.
Oh, i dhashë një libër policit për ta ndihmuar të zgjidh çështjen.
Çfarë është një karnaval?
Nuk ka rëndësi. Kthehu tek kopeja jote.
Kopeja jonë.
Është muzikë.
Në karnaval ka muzikë.
Dhe parqe.
Çdo ditë fëmijët vinin të më ledhatonin dhe të më ushqenin.
E doja këtë gjë.
Derisa u rrita.
Dhe pastaj, kur binte nata,
burrat nga karnavali vinin dhe më çonin në një rreth.
Dhe në atë rreth ishte një qen.
Dhe më bënin të luftoja.
Të luftoja derisa gjakosesha.
Dhe një natë…
ai më gjeti.
Ai i pagoi ata…
dhe më mori me vete.
Ja çfarë është karnavali.
Por si përfundove në një vend kaq të tmerrshëm?
Pse nuk ishe me kopenë tënde?
Mendoja se Lily, detektivja e madhe, do ta kishte kuptuar tashmë këtë.
Pra ti ishe një qengj--
Herët apo vonë, një qengj dimri dëshiron të largohet.
Ja ku është ai! Po!
Oh, shpresoj je i uritur, Tim.
Jemi të uritur?
Përshëndetje?
Sa herë që ndodh diçka interesante me këtë çështje,
ato shfaqen.
E ke humbur mendjen.
E ke humbur mendjen, dhe nuk ke bërë asgjë! Tim!
Jo tamam asgjë.
"Kush e vrau George-n?"
Pesë të dyshuar të emëruar në testament.
Kushdo që vrau George-n kishte nevojë për tre gjëra:
Mjetet, motivin, mundësinë.
Funksionoi! Ai e lexoi librin!
Le t'i shqyrtojmë një nga një, apo jo?
Mjetet: Taksina nga manaferrat e një bërsheni.
Kemi dru tërsheni kudo në territorin e kishës.
Të gjithë kishin mjetet.
Motivi: Pse duhet të vrisnin George-n?
Rebecca ka motivin më të madh.
Por të gjithë mund kenë arsye. Çfarë po fshehin?
Mundësia: Ka ndonjëri nga këta njerëz alibi?
Mjetet, motivi, mundësia.
Duhet të gjejmë atë që i ka të treja dhe do të kapim Helmuesin e Denbrook-ut.
Tim. Kjo është me të vërtetë punë shumë e mirë.
Po, epo, thjesht…
më erdhi në mendje gjatë natës.
Në rregull. Le të fillojmë.
Ham.
Dhe cili je ti nga testamenti i George-it?
Me gjasë vrasësi.
Ai ishte një vegjetarian.
Mund ta kuptojë një grua. Por një burrë?
Shpifëse.
Beth.
Letrën e George-it për Rebecca-n. Pse e kishe ti?
Ndoshta shërbimi postar gaboi për herë të parë në histori.
Dhe para se George të vdiste,
ti më the se mund ta "vrisja atë njeri."
Nuk jam vrasësja. Jam viktima. Dhe kjo është e tëra që do të them.
I di të drejtat e mia!
Caleb.
Dhe mëngjesin që gjete George-in,
më the se po i sillje disa dokumente.
Po, ai sapo ma anuloi kontratën e qirasë.
E di, po i sillja një propozim për ta rimenduar.
Dhe mundi më shkoi huq.
Prit. George të anuloi kontratën e qirasë. Pse?
Ti e dëgjove testamentin. Me sa duket jam Bari i Keq.
Hillcoate.
George nuk shkeli kurrë në kishën tënde.
Dhe papritmas ai hyn një ditë para se të vdiste
dhe bën një donacion të madh.
Pse?
Pse jam gjithmonë në fund?
George erdhi tek unë pak kohë më parë
dhe më tregoi për kishën që i kishte dhënë fëmijët e tij për birësim.
Por sapo mori veten, ai fillioi t'i kërkonte ata.
Kisha nuk pranoi t'i tregonte se ku ishin.
Politikë e rreptë, me sa duket.
Dhe kështu më pyeti çfarë do të duhej
që unë t'ia siguroja atë informacion.
Dhe nëse kisha do ta zbulonte, mund të më kishin çkishëruar.
-Oh. -Do thotë të më kishin pushuar nga puna.
Por paratë nuk ishin për mua.
Kjo kishë ka nevojë urgjente për riparim.
George erdhi tek unë kur kishte nevojë dhe unë përfitova nga kjo.
Caleb-i nuk është Bariu i Keq.
Jam unë.
Dhe Rebecca.
Zonjusha Hampstead.
Po e shijon Festivalin Kulturor të Denbrook-ut?
Po. Shumë.
Pyetje. Pyetje të lehta.
Ku ishit mes orës 20:00 dhe 23:00 natën e vrasjes?
Në hotelin pranë aeroportit.
Dhe po shikoja televizor.
Nuk mund të flija. Ndihesha e lodhur nga fluturimi. E di?
Çfarë po shikoje?
Një kanal lajmesh 24-orësh.
-Një kanal lajmesh 24-orësh. -Një kanal lajmesh 24-orësh.
Mirë, atëherë. Këto ishin pyetjet. Ditë të mbarë, zonjusha Hampstead.
Dhe ty gjithashtu. Pafshim.
Apo duhet të them zonjusha Crampfs?
Emri juaj i vërtetë është Chastity Crampfs, apo jo?
Dhe mund të mendosh për ndonjë arsye
pse dikush do të donte ta ndryshonte emrin nga Chastity Crampfs?
E drejtë. Por bëra një kontroll të së kaluarës.
Dhe rezulton se një kohë ti shoqëroheshe me një kriminel të njohur.
Me disa akuza për falsifikim.
Madje kishe edhe një llogari bankare të përbashkët me të.
Në rregull.
Në rregull. Nuk njoh askënd që nuk pendohet për një lidhje.
Oh, pra jo një ndarje të kohëve të fundit, atëherë.
-Nuk është një emër i vërtetë. -Duket si një model.
Po, duket si një model.
Pra, ma thuaj.
Ke qenë ndonjëherë pranë pemës së bërshenit në oborrin e kishës?
Jo. Absolutisht jo.
Po tek ferma e George-it?
Ke qenë aty?
Kurrë.
Caleb kishte kontrantën e qirasë…
Oh, por pastaj Beth tha…
Pse po gënjen Rebecca?
Dhe çfarë është një vegjetarian?
Si përputhen të gjitha këto?
Mendo, dele torollake, mendo!
Mos mendo kaq shumë, Lily. Vajza e ka bërë, është e qartë.
-Sigurisht që e bëri Rebecca! -Ajo ka të drejtë.
Jo, nuk e ka bërë ajo.
Ju nuk e njihni atë. Ajo është e mirë.
Ajo mban erë si George, dhe George më donte mua.
Të donte? Askush nuk e do një qengj dimri.
Një qengj dimri që mbron një tjetër. Kështu janë ata.
Prit.
Çfarë the?
Thashë George më donte.
Jo. Para kësaj.
Ti the se Rebecca mban erë si George.
Dikush e tha këtë më herët.
Dikush që nuk duhet ta kishte thënë.
Kush?
Ti.
Çfarë, unë?! Çfarë do të thuash, unë?
Cloud e ka bërë!
Vrasëse!
Jo. Por ajo ka mbajtur një sekret.
Apo jo, Cloud?
Mbrëmë the që Rebecca mbante erë tamam si George.
Por ajo ishte kaq larg, nuk mund ta dije çfarë ere mbante.
Përveç nëse Rebecca kishte qenë këtu më parë.
Por është kaq e bukur!
Çfarë është kaq e bukur?
Gjëja pa fund.
E sheh?
Është kaq e bukur dhe thjesht nuk mbaron kurrë.
E kam shikuar për orë të tëra, duke u sillur rreth saj.
Cloud. Cloud!
Ku e more këtë?
Rebecca ishte këtu atë natë.
Natën kur u vra George.
U zgjova dhe ndjeva uri, kështu që dola në livadh dhe ja ku ishte ajo.
Dhe ajo më pa dhe tha:
"A nuk je e bukur?" Sepse jam. Dua të them, unë jam më e bukura.
Dhe ajo më ledhatoi leshin,
dhe Gjëja ra, kështu që unë--
vendosa që…
duhet të jetë e imja.
Pra tani ne kemi gjëra në pronësi.
Delet nuk zotërojnë gjëra!
E di, por…
Nuk ka fund.
Dhe misteri u zgjidh.
E bëri Rebecca.
Vrasëse!
Pak metal i shndritshëm nuk zgjidh asgjë.
Sigurisht që po. Është provë.
Provë? Provë për çfarë?
Ajo i tha policit se ajo nuk kishte qenë kurrë këtu,
por ajo ishte këtu dhe pikërisht natën kur u vra George,
Ajo është gënjeshtare, mashtruese, dhe është një--
Një çfarë?
Thuaje.
E ke urryer që në fillim.
Të gjitha ju.
Dhe pse?
Sepse ajo ka lindur në dimër.
Krimi më i rëndë që mund të imagjinohet.
Nuk ke dëgjuar?
Askush nuk të do ty.
Ti nuk meriton asgjë.
Kjo është ajo që një qengj dimri dëgjon, vazhdimisht, derisa një ditë
fillon ta besojë se është e vërtetë.
Sebastian--
Ajo nuk e ka vrarë atë.
Por nga e di?
Sepse shikova në sytë e saj.
Sepse është e dukshme.
Por jo për ju.
Jo.
Jo një kopeje delesh.
Ne jemi kopeja jote.
Ta thashë.
Nuk nuk kam një kope.
Nuk kam pasur kurrë.
Lily.
Çfarë duhet të bëjmë me gjënë që nuk ka fund?
Sigurisht!
Shoferi!
Çfarë?
Hej!
Ma jep. Hej!
Hej!
Kthehu këtu!
Ajo është kapela ime!
Ndaloni! Ndaloni!
Faleminderit. Faleminderit për këtë.
Faleminderit të gjithave.
Mendoj se gjeta diçka tëndën.
Përputhet me të tjerat.
-Duhet të të ketë rënë. Faleminderit-- -E gjeta në livadhin e Georget-it.
E di, atje ku nuk ke qenë kurrë?
Kam një urdhër për të kontrolluar dhomën tënde.
Çfarë po kërkon?
Nuk e di.
Nuk ke qenë kurrë pranë pemës së bërshenit, apo jo?
E dija.
Nuk kam qenë. Nuk do ta bëja.
Tim, Tim, duhet të më besosh.
Oficer Derry.
Oficer Derry, të betohem.
Nuk e kam vrarë babain tim.
Rebecca Hampstead, je nën arrest për vrasjen e George Hardy-t.
Intervista e të dyshuares,
Chastity Crampfs, e njohur si Rebecca Hampstead.
Zonjushë, mund të konfirmoni që po hiqni dorë nga e drejta për të pasur një avokat?
Po. Nuk më intereson. Jam gati t'ju tregoj gjithçka.
Mirë. Le të fillojmë me këtë.
Ishe në pronën e George Hardy-t natën e vrasjes së tij?
Po.
Në rregull, pra të gjitha ato buzëqeshje dhe, "Oh, je shumë i zgjuar, detektiv."
Ishin të gjitha një akt. Apo jo?
Në fakt, nuk ke thënë asnjë të vërtetë që kur je shfaqur.
Letrat. Ajo pjesë është e vërtetë.
Ai shkroi se më kishte kërkuar për më shumë se 20 vjet, dhe se po
fillonte t'i vinte gjërat në rregull, madje më dërgoi një kopje të testamentit.
Testamentin ku merr 30 milionë apo testamentin ku merr një tufë delesh?
Jo, atë pa para.
Ai tha se donte të më takonte.
Pra…
Ti vjen këtu,
dhe pastaj shkon në fermën e tij në natën e vrasjes.
Dhe pastaj çfarë ndodhi?
Ne folëm.
Për çfarë?
Për dele.
Ne folëm për dele.
Dhe emrat e tyre.
Ai tha se çdo dele duhet të ketë një emër.
Dhe i zgjidhte të gjitha duke parë në sytë e tyre.
Dhe donte që unë t'i kisha një ditë.
Ai më zgjodhi mua.
Por, shiko, nuk jam një budallaqe.
Isha vetëm me të natën që u vra.
Dhe testamenti i ri dhe të gjitha ato para dhe gjithçka nga e kaluara ime?
E vetmja zgjedhje ime ishte të gënjeja.
Duhet të më besosh.
"Unë gënjeva, pra duhet të më besosh."
Kështu?
Në mëngjes, do të të çojmë në gjykatën e qarkut
dhe do të akuzohesh zyrtarisht për vrasje me dashje të George Hardy-t.
Pra e bëri ajo.
Paratë.
Çfarë nuk do të bënin njerëzit për para.
Me sa duket, George Hardy zgjodhi qengjin e gabuar.
Meqë ra fjala, Van Vuuren ka rënë dakord t'i shesë delet dhe tokën Caleb Merrow-it,
kështu që do të përgatisim dokumentet për këtë nesër në mesditë.
Mirë.
Të gjykova gabim, oficer.
Po, e bëra.
Me sa duket, nuk je ti Budallai në fund të fundit.
Të lumtë.
Lily?
Çfarë po bën këtu? Je mirë?
Po. Jam shumë mirë. Jam e lumtur.
Ata arrestuan Rebecca-n. Nesër, Caleb-i do jetë bariu ynë i ri.
Kjo është e mrekullueshme.
Ajo e mohon, sigurisht, por unë kam të drejtë dhe Sebastian-i gabohet.
Rebecca e bëri, apo jo?
Sigurisht që ajo e ka bërë.
Faleminderit.
Sepse ti the që ajo e bëri.
Çfarë?
Epo, ti gjithmonë e kupton se si mbarojnë tregimet përpara se ato të mbarojnë.
Unë kam besim tek ty.
Por ato ishin thjesht tregime.
Bëhet fjalë për një njeri. Çfarë nëse--?
Lily, dëgjo.
Livadhi i Caleb-it është në anën tjetër të atij gardhi.
Pse nuk shkojmë të takojmë kopenë tonë të re?
Por ne nuk kemi qenë kurrë më parë në livadhin e Caleb-it.
Epo, edhe rrugët nuk i kalonim më parë.
Eja.
Duket sikur jemi brenda një reje.
Mendon se jemi në vendin e gabuar?
Nuk mendoj kështu.
Përshëndetje?
Përshëndetje!
Unë quhem Lily.
Dhe ky është Mopple.
Ne jemi nga ana tjetër e livadhit.
Caleb-i do të jetë edhe bariu ynë.
Çfarë?
Vraponi.
Çfarë? Por unë--
Ndoshta nuk duhej të kishim ardhur këtu, në fakt.
Duhet të shkojmë.
Në rregull.
Nga cili drejtim është livadhi ynë?
Mendoj andej?
Shiko! Ka një dritë.
Duhet të jetë hambari i Caleb-it.
Do të jemi të sigurta aty.
Nuk mendoj se është një hambar.
Ndoshta ne duhet…
Prit.
Çfarë është kjo?
Lily, mos. Duhet të shkojmë.
Pse është kështu ajo dele?
Çfarë po u bëjnë atyre?
Caleb?
Ai…
Oh. Përshëndetje, qenushë.
Çfarë nuk shkon me ta?
Nuk duhet të jemi këtu.
Vrapo!
Më shpejt, Lily!
Nuk mundem! Nuk do t'ja dal!
Sebastian.
Jo!
Sebastian.
Oh, faleminderit Zotit që erdhe. Mendova se do të--
Sebastian?
Sebastian, ngrihu!
Lily.
Nuk mundem.
Pse?
Nuk kupto--
Lily.
Ai po vdes.
Çfarë?
Jo, delet nuk vdesin.
Ne shndërrohemi në re.
Shndërrohu në re, Sebastian. Shndërrohu në re.
Do të doja shumë.
Nuk duhej të ishe kthyer.
Pse u ktheve?
Duhej ta bëja.
Jeni kopeja ime.
E shoh atë.
E shoh George-in.
Jo.
Është Caleb-i.
Duhet të shkojmë.
Tani, Lily!
Zgjohuni! Zgjohuni, të gjitha!
-Zgjohuni! -Zgjohuni!
Më ndiqni!
Ndiqeni atë!
Ndaloni!
Mos ndaloni! Duhet të largohemi! Tani!
Të largohemi? Çfarë po thua?
Sebastian-i ka vdekur.
Por ti the që ne shndërrohemi në re.
E kisha gabim.
Ne vdesim.
E pashë Sebastian-in duke vdekur.
Dhe nëse nuk largohemi sonte, do të vdesim edhe ne.
Caleb-i bën delet ushqim dhe--
Mjaft! Mjaft më me këto gjëra të tmerrshme!
Do ta harroj që kjo ndodhi. Menjëherë!
Jo, nuk mundesh!
Pse?! Pse do të mbaja mend diçka kaq të tmerrshme?
Sepse është e vërtetë!
Nuk është e vërtetë nëse nuk e mbaj mend.
-Një. -Prisni.
Dy.
Ronnie, Reggie, ju lutem. Bëhuni të guximshëm.
Tre!
Oh, përshëndetje, Lily.
Kam një pyetje.
Çfarë po bëjmë këtu?
Nuk më pëlqen. Kthehemi tek livadhi.
Jo! Mos! Ju lutem!
Sebastian-i kishte të drejtë për ne.
Ne jemi thjesht dele budallaqe dhe të frikësuara.
Sonte nuk është hera e parë që pashë një dele të vdesë, apo jo?
Jo.
Sa herë kam harruar?
Më shumë seç mund të numëroj.
E ke mbajtur këtë barrë krejt i vetëm, gjithë këtë kohë?
Po.
Mbaj mend çdo gjë të keqe.
Por mbaj mend edhe gjëra të mira.
E mbaj mend fytyrën e nënës sime.
Mbajn mend miqtë e vjetër dhe si më donin.
Dhe ti do mbash mend Sebastian-in.
Dhemb.
Të mbash mend dhemb.
E di.
Por nëse harron, nuk mund t'i shpëtosh të tjerët dhe Sebastian-i do ketë vdekur kot.
Caleb-i do të vijë për ty nesër, dhe ti do ta
ndjekësh bariun tënd të ri njësoj si "delet tjera budallaqe dhe të frikësuara."
Dhe… do të gjitha do të vdesim.
Më vjen keq, Lily. Vërtet.
Por është kujtesa jonë që i mban gjallë ata që i duam.
Më fal, Sebastian.
Nuk jam aq e fortë sa ti.
Një. Dy.
Ti mund të jesh delja më e zgjuar, por Mopple është më i mençuri.
Kam humbur dikë njëherë.
E di që dhemb.
Por, me kohë, gjithçka që mbetet janë vetëm kujtimet e bukura.
Je vërtet…? Je vërtet këtu?
Sigurisht që jam.
Sepse ti nuk më harrove. E sheh si funksionon?
Po, epo, por nuk ka më rëndësi. Calebi-i do të--
Caleb-i nuk do t'i bëjë asgjë kopesë time sepse ti do t'i shpëtosh.
Por si?
Ti e di tashmë se si.
Nëse e kupton se kush e bëri vërtet, Lily,
Rebecca do ta marrë kopenë dhe ju të gjitha do të jeni të sigurta.
Po sikur të mos e di se kush e bëri vërtet?
Sinqerisht, të kam lexuar dhjetëra nga këto tregime.
Ato ndjekin rregulla shumë të thjeshta.
Por rregullat nuk kanë ndihmuar.
Policia e di që nuk ishte një endacak.
Kushdo mund të ishte kthyer në vendin e krimit.
Rebecca ishte personi i papritur dhe--
Dhe?
Viktima është e dhëna më e rëndësishme.
Njollë jeshile në dorën e tij.
Të lyera shumë bukur.
Zgjodhi qengjin e gabuar.
Pashë fantazmën e George-it.
Të lumtë.
-Rebecca nuk e ka bërë! -Lily, ngadalëso.
-E di kush e ka bërë. Dhe nëse mund-- -Të vërtetosh çfarë?
Nuk ishte njollë e barit.
-Dhe supozohet që unë--? -Prit-prit.
Përveç nëse… Po!
Oh, por jam shumë i madh. Nuk më zë.
Unë mund të futem kudo.
Dhe nuk kam harruar.
Fute të gjithë këmbën brenda.
Tani fute këmbën tjetër aty.
Në rregull. Shko tani.
Ashtu pra. Futu aty.
Ky është një qytet shumë i çuditshëm.
Mendon se do të funksionojë?
Nuk e di. E tëra çfarë mund të bëjmë është të presim.
Çfarë të tha George mëngjesin para se të vdiste?
E pashë të pëshpëriste diçka në veshin tënd.
Ai tha se një qengj dimri është qengji më i mirë.
-Hej, Ronnie. -Po?
Ke ndonjëherë ndjesinë sikur ke harruar diçka?
E ke fjalën për diçka që Lily u përpoq të na e tregonte mbrëmë,
por pastaj ne zgjodhëm ta harronim sepse ishim, e di, të frikësuar?
Epo, jo të frikësuar. Absolutisht jo të frikësuar.
Por po. Për këtë e kam fjalën.
Çfarë duhet të bëjmë, vëlla?
Nuk kam ide, por s'mund të rrimë duarkryq, pra duhettë bëjmë… diçka!
Ide gjeniale.
Po, eja, atëherë! Jemi qengja?
Apo jemi desh?
Kush e bëri këtë?
Një qengj hyri nga dritarja.
Bëhet më keq.
Nuk mund të jetë më keq se një qengj në dritare.
Jam e sigurt
që qengji po merrte urdhra nga një dele tjetër.
Po.
Çfarë do të thotë?
Do të thotë…
Asgjë.
Asgjë!
Ato janë dele.
Nëse e nënshkruani transferimin, do ta marrim me vete.
Në rregull.
Nuk funksionoi.
Jepi një mundësi.
Oficer Derry.
Formulari.
Mos e bëj.
Ndaloni! Ndaloni!
Ajo nuk e bëri. Ajo nuk e bëri.
Por unë e di kush e bëri.
Unë e di kush e vrau George Hardy-n.
Znj. Harbottle.
Jo-Jo-Jo.
Doli që unë isha Budallai, por ndoshta nuk jam më.
Që nga momenti që Rebecca Hampstead erdhi në Denbrook, ishte e dyshuara kryesore.
Ajo kishte motivin më të fortë. Plus, ajo gënjeu.
Ajo ishte në fermën e George-it natën e vrasjes.
Pikërisht ajo që vrasësi po priste.
Një vrasës që nuk e konsideruam kurrë, sepse as nuk ishte një i dyshuar.
I vetmi person i përmendur në testamentin e George-it që kishte një alibi.
Një alibi e përsosur.
Një alibi që thotë se ai nuk ndodhet në qytet.
-Nuk e ke fjalën--? -Po.
Peter Van Vuuren.
-Nga Afrika e Jugut. -Nga Afrika e Jugut.
Rebecca, ti the se George të dërgoi një kopje të testamentit.
Por vë bast se i dërgoi një edhe vëllait tënd,
i cili bëri disa kërkime dhe zbuloi se sa vlente në të vërtetë George dhe vendosi
se do t'i merrte ato tridhjetë milionë edhe nëse do t'i duhej të vriste për to.
Por ai kishte një problem të madh.
Motivin!
Doja ta thoja këtë.
Epo, sapo e bëre të dukej sikur unë isha vrasësja.
Motivin!
Nëse një i vrarë të lë një pasuri në testamentin e tij, je i dyshuari kryesor.
Por nëse ai ia lë atë motrës sate dhe ajo dënohet për krimin…
Paratë shkojnë automatikisht te--
-Personi tjetër më i afërt. -Personi tjetër më i afërt.
Të lutem?! Po kaloj një moment triumfi.
Më vjen shumë keq.
Personi tjetër më i afërt!
E vetmja pyetje që mbetet…
ku është fshehur ai?
Kë po kërkoj?
Dikush që fshihet në sy të publikut.
Dikush që ka ndryshuar emrin.
Për shembull, Chastity Crampfs…
u bë Rebecca Hampstead.
Dhe Peter Van Vuuren…
u bë Elliot Matthews.
Jo!
Fantazma e George-it.
Unë kurrë nuk hamendësoj.
Tim, po e turpëron veten.
Unë nuk jetoj në Afrikën e Jugut. Jetoj në këtë vend dhe punoj për një gazetë--
E di.
Unë supozoj se ke jetuar në këtë vend për ca kohë si "Elliot Matthews".
Duke bërë një theks të rremë.
George të tha që Rebecca do të vinte për vizitë, apo jo?
Një mundësi e përkryer për ta bërë të duket fajtore.
Të duhej vetëm një arsye për të ardhur në Denbrook.
Si për një festival kulturor.
Plani yt ishte i thjeshtë.
Së pari…
ta bëje të qartë se po largoheshe nga Denbrook.
Pastaj gjoja një problem me makinën të solli përsëri këtu.
Më vonë atë natë, pasi Rebecca u largua,
ti bëre atë për të cilën kishe ardhur.
Eja, eja, eja.
Gëzuar.
E helmove babanë tënd…
dhe krijove testamentin e ri.
Por babai yt ishte më i fortë nga sa prisje.
Kishte një përleshje.
Por ti fitove në fund.
E vetmja gjë që mbetej për të bërë ishte të sigurohesh që motra jote të fajësohej.
Veprove me zgjuarësi.
Ditën që znj. Harbottle lexoi testamentin, e dije se do të të nxirrte jashtë.
Z. Van Vuuren, jam Lydia Harbottle. Më dëgjoni?
Po. ju dëgjoj shumë mirë. Faleminderit.
Sa për kokrrat e bërshenit vendosja e tyre në dhomën e Rebecca-s ishte shumë e lehtë.
Një bujtinë e vogël.
Dry që hapen lehtë.
Ishte pothuajse perfekte, Elliot.
Por ajo që ti nuk e dije dhe që unë nuk e kuptova deri tani
është se ti le pas një të dhënë.
Duart e George-it.
Njëra ishte blu, tjetra ishte jeshile.
Ngjyra blu kishte kuptim. Ilaçi që e bëri të pasur.
Por ngjyra jeshile? Pse jeshile?
Dhe pastaj ca miq…
ca miq që janë detektivë shumë të mirë…
më bënë të mendoj.
Blu dhe jeshile.
Bluja dhe e verdha të përziera së bashku krijojnë jeshilen.
Si njolla jeshile që pashë në dorën e George-it.
Si njolla jeshile që pashë në një mbulesë jastëku blu në bujtinën
ku fjete natën që vrave George-in!
Atë natë, të dyja duart e George-it ishin bërë blu nga ilaçi.
Por pastaj ai i kapi flokët dikujt.
Dikush që përdori një llojë boje të të lirë për flokë, ngjyrë të verdhë
që rrjedh kur bie shi,
duke ia njollosur George-it dorën me ngjyrë jeshile.
Dikush që u bë bjond me nxitim para se të vinte në Denbrook
sepse nuk donte që askush të mendonte
se i ngjante shumë motrës ose babait të tij.
Apo jo, Peter?
Po!
Jo!
Jo, është çmenduri dhe krejtësisht e pavërtetueshme.
Atëherë nuk e ke bezdi nëse e marr këtë.
Aspak.
Duhet ta pranoj që nuk jam biond natyral.
Megjithëse duhet ta pranoj gjithashtu që i zbardh dhëmbët dhe e depiloj gjoksin.
Vë bast se është vegjetarian.
Pra, nëse ke guximin të më akuzosh për vrasje sepse kam bojë në flokë,
nuk do të më çosh në gjyq.
Do të të çoj unë ty.
Ke keqkuptuar.
Nuk dua bojën e flokëve të tu.
Dua ADN-në.
Nëse je djali i George Hardy-t,
atëherë je Peter Van Vuuren,
dhe ti je vrasësi i vërtetë.
Të kapëm.
Bravo, Tim.
Hej!
Lily!
Ronnie! Reggie! Ju erdhët!
Po!
Pse erdhëm?
Hej! Ndalo! Ndalo!
Sepse ka një arsye të ligjshme për ta goditur atë.
-Faleminderit. -Më në fund!
Po!
Drejtësi?
Jo. Vetëm ne.
Po!
Ai kishte miliona! Dëgjuat?! Miliona!
Jam djali i tij.
Ato miliona duhet të kishin qenë të miat.
E di që është amerikane, por e dija që nuk e bëri ajo.
Oh, epo, kjo nuk është e vërtetë.
Dëgjo.
Në emër të të gjithë Departamentit të Policisë së Denbrook-ut,
ju kërkojmë ndjesë.
Ka ndonjë tjetër përveç teje?
Jo.
Do të doja të kërkoja ndjesë.
Faleminderit.
Dëgjo.
Qengji i dritares?
Qengji i dritares.
Mendon se do të qëndrosh edhe për pak kohë?
Unë sapo dola nga burgu, kështu që ndoshta më duhet pak kohë për të marrë veten.
Shpresoj ta bësh.
Ndoshta.
Rebecca.
Rebecca. Dua vetëm të them se nuk mund të kërkoj falje sa duhet.
Të qerasim ne.
Faleminderit.
Prit.
Më vjen keq.
E pashë këtë.
Ishte në çantën postare dhe, dua të them, nuk e dija që ishe vajza e tij.
Dhe i bleva atë letër me aromë trëndafili, kështu që…
Mund ta kuptosh.
Ti ishe e dashuruar me të?
Epo…
Dhe ishte ai në dashuri me--?
Ai u përpoq.
Por George donte nënën tënde.
Dhe nuk kishte vend në zemrën e tij për askënd tjetër.
Më parë pyesja veten se si dukej ajo.
Por tani nuk kam pse ta bëj.
Do të doja ta kisha pyetur më shumë rreth saj.
As emrin nuk ia di.
Lily.
Emri i saj ishte Lily.
Sigurisht që testamenti i falsifikuar nuk është i vlefshëm.
Por ti prapë do t'i marrësh delet dhe të gjithë tokën e tij.
-Zonjusha Hampstead. -Pra është gjë e mirë.
Më vjen keq që ju shqetësojmë.
Shiko, unë dhe Ham, jemi përpjekur ta nisim një biznes të ri.
Kemi një bankë të mirë që na mbështet.
Dhe në thelb duam të blejmë livadhin dhe delet e babait tënd nga ti.
Dy Vrasësit.
Më falni?
Babai im zbuloi se ju po therrnit delet në tokën e tij.
Ju jeni Dy Vrasësit.
Epo, dy biznesmenët.
Të cilët ofrojnë një çmim të mirë.
Ua dini emrat atyre?
Ai më tha emrat e tyre.
Ka një Lily.
Dhe Mopple.
Dhe ajo e madhja është Cloud. Ai tha se ajo është një divë e vërtetë.
Dhe atë me lesh në sy ai e quajti Wool-Eyes,
gjë që mua më dukej pak e dukshme, por ai tha, "Ai nuk është ankuar kurrë."
-Po, dëgjo, zonjusha Hampstead-- -Hardy.
Rebecca Hardy.
Po e ndryshoj emrin.
Unë nuk bëj ndryshime emrash.
Më vjen shumë keq, zonjusha Hardy, por të uroj fat.
Pafshim.
Prit.
Po çfarë nëse do të doja më shumë dele?
Mund të gjej një bankë të mirë që më mbështet?
Lily, si arrite ta zgjidhësh?
Sigurisht që e zgjidhi.
Ajo është delja më e zgjuar në botë.
Oh, epo. Mendoja se isha, por nuk jam.
Kam bërë gabime.
Duhet ta kisha dëgjuar kur qengji i dimrit tha se pa fantazmën e George-it, por në--
Ejani. Forca.
Si quhesh? Ke ndonjë vëlla apo motër?
Sa kohë ke që je këtu? Kam një mijë pyetje.
Oh! Më falni.
Ku e ke fytyrën?
Kam sëmundjen orf.
Edhe unë!
Lily.
"Kapitulli një:
Është një bindje e përhapur se nga të gjitha kafshët e fermës,
delet janë padyshim më budallaqet.
Por, në fakt, kjo nuk është e vërtetë.
Delet nuk janë vetëm inteligjente, por edhe frymëzuese.
Një vjershë për fëmijë nga shekuj më parë fillon:
Little Bo Peep i ka humbur delet e saj Dhe nuk di ku t'i gjejë
Por lërini rehat ato Dhe ato do të kthehen në shtëpi
Duke tundur bishtin pas tyre"
Është bukur këtu lart.
Por të bën të ndihesh i vetmuar.
George.
Ky është emri yt.
Çdo dele duhet të ketë një emër.
George.
"Një grup delesh të ëmbla, të buta, të adhurueshme dhe të gjitha të bardha.
Shpesh mendohet se të gjitha delet janë njësoj.
Por një kope delesh në fakt përmban kafshë
me karakteristika dhe personalitete të ndryshme.
Do të ketë të sjellshme, të shoqërueshme dhe të rezervuara.
Të zgjuara dhe të marra. Të turpshme dhe që duan të duken."
-Ç'kemi, si e ke emrin? -Emri im është George.
"Këto kafshë të buta kanë pasur një vend në pothuajse çdo kulturë njerëzore,
të përfaqësuara shpesh si në gjuhë ashtu edhe në imazhe
si simbole të dashurisë, pafajësisë dhe paqes.
Sepse, ashtu si njerëzit, ato vlerësojnë përkatësinë mbi të gjitha.
Ato lejojnë veten të na përkasin neve.
Dhe kështu ne zbulojmë…
se u përkasim atyre."
DETEKTIVËT E DELEVE
Unë akoma mendoj se e bëri shërbëtorja.