Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
SPORTOWE OPOWIEŚCI
Jak leci, Jamie?
Cholera.
Muszę się napić.
- W porządku? - Jestem ciekawy.
Jednym słowem. Jak sądzisz, co przychodzi ludziom na myśl,
gdy słyszą „Jamie Vardy”?
Rany.
Jednym słowem.
Jednym słowem?
To trudne.
Szybkość.
Agresja.
Gole.
Lojalny.
- Kumpel. - Dobry przyjaciel.
Legenda.
POTĘGA LEICESTER
Niesamowity.
Jednym słowem?
Pewnie dupek.
To Vardy!
Wspaniałe zagranie Vardy’ego.
Ludzie widzą prowokatora.
Drażniącego kibiców rywali.
Ale jest kimś więcej.
To historia o pokonywaniu słabości.
Chłopak, który grał poza ligą.
To najwspanialsza piłkarska bajka.
Taki skok do Premier League to jak wejście na Everest bez tlenu.
Zrobiło się poważnie.
Były sygnały ostrzegawcze.
Kartoteka, picie, imprezowanie, bójki.
Jego osobowość ma przycisk samozniszczenia.
Jamie Vardy został ukarany grzywną.
Cholera. Co ja zrobiłem?
Schrzanisz wszystko, na co tak ciężko pracowałeś.
Cześć.
Wtedy wszystko się zmieniło.
Wszystko.
Wolej Vardy’ego. O tak!
Dzieje się tu coś wyjątkowego. Możemy osiągnąć niemożliwe.
Możemy wygrać ligę.
W futbolu wszystko może się zdarzyć.
Jamie Vardy przeszedł do historii.
Od księcia spoza ligi do króla Premier League.
To Jamie Vardy!
Kiedy to wszystko się zaczęło, Jamie?
Mogę najpierw napić się piwa?
- Jasne. Gdzie jest? - W szafce za tobą. W tej małej.
Na dole powinny być modelo.
- Tak. - Teraz będzie dziwnie.
- Tak. - I…
Wyciągniesz dużego drewnianego fiuta z szafki za tą panią?
Tak. Znalazłem.
No i proszę.
Super. Dzięki.
Dobra. Gotowy.
Od czego zaczyna się twoja historia?
- W futbolu czy w życiu? - W życiu.
Są ze sobą powiązane.
Zaczęło się w Sheffield, na obrzeżach Hillsborough.
Miałem 19, może 20 lat. Mieszkałem z rodzicami.
Życie rodzinne było w porządku. Pracowałem w fabryce.
Robiliśmy kule i chodziki dla osób z problemami z chodzeniem.
To była ciężka praca. Długie godziny. Odbijało się to na moich plecach.
Nie marzyłem o tym,
ale sądziłem, że tak będzie wyglądać moje życie.
To była moja ścieżka.
Więc kim chciałeś zostać, kiedy byłeś dzieckiem?
W dzieciństwie marzyłem, żeby grać w Sheffield Wednesday.
Co tydzień chodziłem na ich mecze.
Oglądałem Davida Hirsta.
I Hirst. To świetny gol.
Był napastnikiem.
Podaje z Waddle’em. Hirst przebija się i zdobywa gola!
Kibice skakali i świętowali, kiedy strzelał gola.
Pamiętam, jakie to uczucie. Chciałem naśladować to, co robił.
Chciałem być napastnikiem.
W wieku dziesięciu lat trafiłem do akademii młodzików Sheffield Wednesday.
To krok w kierunku
zostania zawodowym piłkarzem.
Wymaga dużo pracy, poświęceń i zaangażowania.
Ale dostanie się tam było najważniejsze.
W szkole na przerwach wciąż graliśmy.
I w czasie obiadu.
Trzy razy w tygodniu. Potem trening.
Naprawdę tego chciałem.
Dostałem się do młodzików poniżej 16 roku życia.
Byłem mały jak na swój wiek. Jeszcze nie urosłem.
Ale gdy już zajdziesz tak daleko,
myślisz, że wszystko w porządku. Będę grał w futbol, jak dorosnę.
Ale odmówili.
„Jesteś za mały, żeby być zawodowcem.
Wiem, że marzyłeś o tym, ale jesteś za słaby”.
To było trudne.
Szczerze mówiąc, potem nawet nie myślałem o zawodowstwie.
Jeśli przed dwudziestką nie jesteś w Premier League,
pewnie już ci się nie uda.
Wciąż czasem grałem w zespole o nazwie Stocksbridge.
- To był ósmy poziom, prawda? - Tak. Szaleństwo.
Długa droga na szczyt. Nie było na to szans.
Stocksbridge to pozaligowy klub South Yorkshire.
Mówi się, że jest spoza ligi, bo nie jest w lidze zawodowej.
Nie ma wody albo nie ma ciepłej. Światła gasną.
Kiepskie boisko.
Przychodzi tylko 100 do 200 fanów. Ale chodzi o kumpli, piłkę
i zabawę.
Podpisałem kontrakt z drużyną
na chyba 120 funtów tygodniowo.
Na jego pierwszym treningu był 12-minutowy bieg.
Nie pamiętam, ile razy mnie wyprzedził.
Był jak wyścigówka.
Mijając mnie, mówił: „Dawaj dalej, Brett. Dobrze ci idzie”.
Musi zagrać w lewo. Wchodzi na środek.
Dobry gol.
Dotarł z własnej połowy. Vardy.
Jamie miał wszystko.
Tempo, moc, zdolności, wytrwałość, odwagę.
To, czego mu brakowało pod względem fizycznym,
nadrabiał agresją.
Zawsze byłem mniejszy.
W starciu z wyrośniętymi kolesiami myślisz, że cię skopią.
Musisz wstać,
żeby pokazać, że to cię nie rusza
i że możesz oddać.
Co tydzień był naszym talizmanem na szczęście.
Mówiliśmy: „Masz talent. Czeka cię sukces”.
Ale nie ekscytował się. „Tak, jasne. Dzięki, Brett. Napijmy się”.
Chyba nie pojmował tego, że miał wyjątkowy talent,
o który trzeba było zadbać i który należało rozwijać.
Nigdy nie sądziłem, że z piłki wyjdzie coś poważniejszego.
Zwykle pracowałem od 8.00 do 17.00,
a po pracy chodziłem na trening.
Potem do domu, spać i znowu do pracy.
Piłem z kumplami zwykle w sobotę i niedzielę.
Po meczu w sobotę chodziłem prosto do pubu
z The Inbetweeners.
Mieliśmy takie same zainteresowania.
Lubiliśmy pić. Lubiliśmy futbol.
- I Wednesday. - Lubiliśmy klub.
- Łączyły nas zainteresowania. - A laski?
Lubiliśmy laseczki.
- Czemu nazywają was The Inbetweeners? - Od serialu.
Przyjaciel. Nowy przyjaciel.
Przyjaciel.
Spójrz na nas. Jesteśmy dziwakami.
Skąd przezwisko „L4”?
Z kim, kuźwa, gadałeś?
Tak, L4.
Nieźle mi wychodziło opuszczanie poniedziałków.
Naprawdę nieźle.
W tym momencie mojego życia nie było żadnej stabilności.
Wpakowałem się w kłopoty.
Pewnego wieczoru byłem z kumplem.
Ktoś nabijał się z niego, że nosi aparat słuchowy.
Zaczęliśmy się z nim szarpać
i wylądowaliśmy w radiowozie.
Oskarżono mnie o napaść.
Sędzia dał mi pół roku z opaską elektroniczną.
Musiałem być w domu od 18.00. Nie mogłem wyjść przed 6.00.
Nie mógł grać w tygodniu.
Wychodził wcześniej w soboty, by wrócić do domu na czas.
Łowcy talentów nie mogli go oglądać, co utrudniło przejście na wyższy poziom.
Zaczepiłem go w szatni i powiedziałem:
„Musisz dorosnąć i uświadomić sobie, jaki masz talent”.
Ciągle chodziło o zabawę i futbol.
Wciąż nie myślałem, że coś może z tego być.
No wpakowałem się w gówno.
Zawiodłem ludzi. Zawiodłem kolegów z drużyny.
To nie jest miłe uczucie.
Od tamtej pory myślałem, żeby nie być fiutem i już tak nie robić.
Gdyby nie piłka nożna, to pewnie
dalej wpadałbym w kłopoty i trafił gdzieś, gdzie nie chciałbym być.
Do więzienia.
Graliśmy w play-offach w pierwszym sezonie.
W drugim sezonie byliśmy niepokonani.
Wygraliśmy puchar Sheffield w Hillsborough
i razem awansowaliśmy. Jamie odegrał w tym ogromną rolę.
W tamtym momencie dobrze się bawiłem,
ale potrzebowałem czegoś nowego.
PROŚBA O TRANSFER
Wtedy podpisałem kontrakt z Halifaxem.
Smutno było go stracić,
ale to był dobry okres, żeby wykorzystał okazję.
Byli większym klubem.
Stadion był… To był stadion.
Zrobiłem krok naprzód.
Nigdy nie myślałem o dalszym awansie.
Normalna droga do Premier League wiedzie przez akademię.
Skok spoza ligi na szczyt piramidy to niewyobrażalne osiągnięcie.
Everest bez tlenu.
Wiedzieliśmy, że mu się uda.
Dwa lata wcześniej mówili mi, że futbol nie jest dla mnie.
Dalej chodziło o to samo, dobrą zabawę.
- Przyjemny występ, prawda? - Bardzo.
Słyszeliśmy, że zdobywali dużo goli.
Dobrze się bronili, a wyszło sześć do zera.
- Imponujące. - Czy kiedyś…
Mieszkałem w Sheffield, nadal z rodzicami.
Pracowałem w fabryce na pełny etat.
Wskakiwałem do auta, godzinę do Halifaxu, trenowałem i wracałem.
I szykowałem się na kolejną zmianę.
To wyczerpujące, ale mogłem uprawiać sport, który kochałem,
i strzelać gole.
Po raz pierwszy usłyszałem o Jamiem od jakiegoś zawodnika.
Grał w Halifax Town.
„Właśnie podpisaliśmy kontrakt z Jamiem Vardym.
To wariat, ale dzięki temu chłopakowi wygramy ligę”.
Zastanawiałem się, w której dywizji jest Halifax.
Spojrzałem na dół ligi. Byli na siódmym poziomie.
W Anglii na tym szczeblu zawodnicy nie mogą być szczególnie dobrzy.
Futbol był moim życiem. Chciałem być agentem piłkarskim.
Ciężko mi było umówić się z zawodnikiem, a co dopiero go reprezentować.
Uznałem, że przejadę się zobaczyć
szaleńca zwanego Jamiem Vardym.
Dalej, Jamie.
Rzuciło mi się w oczy, jak był szybki, a potem zobaczyłem magię.
Kiedy zagrywali do tyłu, był przy piłce.
I nie pudłował.
Co za gol! Jamie Vardy! Kto jak nie on?
Zastanawiałem się, czy ktoś inny to widział.
Nie miałem wątpliwości, że miał realną szansę.
Ciężko było go namierzyć.
Nie odbierał telefonu.
„Czemu nie mogę dotrzeć do zawodnika,
który gra na siódmym poziomie angielskiego futbolu?”
Pewnie był w pubie, rozumiecie.
Tak.
W końcu go złapałem i zgodził się na spotkanie.
Właśnie wstawałem, kiedy zadzwonił dzwonek.
Pukałem w garniturze do drzwi,
chciałem zrobić dobre wrażenie.
Podszedł do drzwi w samych szortach.
Otworzyłem mu w majtkach.
Patrzył na mnie łysy skinhead. „Czego chcesz?”
„Nazywam się John. Przyszedłem do ciebie”.
„Jasne, wejdź”.
Pamiętam, że powiedziałem mu: „Myślę, że masz talent.
Jeśli skupisz się na piłce i potraktujesz to poważnie,
możesz grać w reprezentacji”.
Jego mama zaśmiała się z kuchni.
Dosłownie marzenie ściętej głowy. Głupio w ogóle o tym myśleć.
Chciał być moim agentem. Zgodziłem się, żeby się go pozbyć.
Tak John Morris został moim agentem.
Jest nim do dziś.
- Jamie, będziesz tu za rok? - Podpisuję kontrakt z Ibizą.
Jadę na Ibizę i nigdy nie wrócę.
Awansowaliśmy, wygraliśmy ligę.
Oznajmiłem Johnowi: „Słuchaj, rzucam pracę”.
Powiedziałem, że przez rok poświęcę się piłce.
- Jak się nie uda, to nie. - Musiałem wkręcić go do ligi.
Byłem nieustępliwy.
Wydzwaniałem, prowadziłem rozmowy, pisałem, wysyłałem wiadomości.
Ale nikt go nie chciał.
Trzeba było przekonywać ludzi, by przymykali oko na problemy.
Nie był młody, miał 24 lata. To dużo w piłce nożnej.
Kartoteka, picie, imprezowanie, bójki.
Potem zadzwonił telefon. Znikąd pojawiła się drużyna.
John spytał: „Wiesz, gdzie jest Fleetwood?”.
Nie wiedziałem.
„Poszukaj. Tam idziesz”.
Fleetwood było na piątym poziomie.
W ogóle nawet nie braliśmy pod uwagę niczego powyżej.
Zawsze wierzyłem, że jestem dobry. Ale nie chciałem dać się ponieść.
To Jamie Vardy.
Vardy idzie do bramki. Jest!
Gol dla Fleetwood!
W sezonie z Fleetwood Town działa się magia.
Pierwszy raz w historii.
Od razu sieje postrach. Vardy zdobywa gola!
Jest szczęśliwy. Kocha życie. Drużyna z nim niemal oszukiwała.
Jamie Vardy!
Strzeliłem chyba 31 goli w 34 meczach.
Vardy strzelił dziewięć goli w ostatnich dziewięciu meczach.
Obserwują go łowcy talentów.
Dobrze mu szło w pierwszej połowie sezonu.
Nie musiałem szukać, to do mnie dzwoniono.
Nie przestawał. Wygrali ligę. Kolejny medal dla niego.
Był zawodnikiem roku. Był głównym bohaterem.
Pewnego dnia dostałem telefon od prezesa Fleetwood.
„Uzgodniłem warunki z trzema klubami z Championship”.
To drugi poziom angielskiego futbolu.
Udało się. Jazda.
Może mam rację, no nie?
Jednym z tych klubów było Leicester City pod kierownictwem Nigela Pearsona.
Jamie nie przyzna się, że jest jego fanem.
- Nigel był kapitanem Sheffield Wednesday. - To było ekscytujące.
Widziałem, jak grał w Sheffield Wednesday. To było dla mnie ważne.
Jego historia była ciekawa, tak samo jak spotkanie z nim.
Był bardzo cichy i bardzo…
Był bardzo cichy, kiedy wszedł, ale miał błysk w oku.
Myślę, że byłem cicho, bo dzień wcześniej trochę popiłem.
Kiepsko się czułem.
Nigel mówił: „To co, młody, zagrasz dla nas?”.
Tylko tam mogłem trafić.
Udało się.
To był kontrakt na około 8000 funtów tygodniowo.
Nigdy tyle nie zarabiał.
Byłem podekscytowany. To jest to.
Awans z siódmego poziomu do drugiego.
Jamie zareagował: „Dobra”, a nie: „Nie wierzę, John.
Idziemy do Championship”. Żadnych uścisków, przybijania piątki.
„Dobra”.
Gdy Leicester złożył ofertę,
zacząłem myśleć, że może jestem dobry w futbolu.
Ale miałem 25 lat i dopiero zaczynałem grać zawodowo.
Płynęliśmy po nieznanych wodach, bo to był ogromny skok.
To będzie duży krok, ale myślę, że dam radę.
Szef mnie obserwuje.
Wierzy we mnie. Obym mu się odwdzięczył.
Nie był typowym wychowankiem akademii.
Był nieoszlifowany.
Widać to było w jego oczach, gestach, w zachowaniu.
Sposób, w jaki podchodzi do meczu,
jest zupełnie inny niż graczy, z którymi pracowałem.
Napastnicy nie atakują. Jamie atakuje.
Ogłoszono to trzy dni później.
Byłem w pubie z The Inbetweeners.
Byliśmy tu. Kiedyś był tam telewizor.
- Siedzieliśmy przy stoliku. - Leciały wiadomości.
Zapisał się w księgach rekordów,
ale cena miliona funtów nie peszy Jamiego Vardy’ego.
To zaszczyt. Musiało mi świetnie iść w tym sezonie.
Jeśli chcą zapłacić, muszę móc grać i dowieść swojej wartości.
W telewizji i gazetach był szał.
„MOGĘ STRZELAĆ GOLE”
Nigdy nie było zawodnika spoza ligi sprzedanego za milion funtów.
Gdzieś w tym momencie wszystko stało się realne.
Co wtedy wiedziałeś o Leicester City?
Szczerze, niewiele wiedziałem o klubie.
Leicester jest pełne dumy.
Ale wtedy niczego nie wygrali.
Ani Pucharu Anglii, ani Premier League.
Nigdy nie byli mistrzami Anglii.
To niewyróżniający się klub z Anglii środkowej.
Spadli na dno. W 2008 roku przeszli do League One,
na trzeci szczebel rozgrywek, po raz pierwszy w historii.
Poza żałobą w rodzinie, to najgorsze, co można czuć.
Przez następne kilka lat powoli się odkuwali.
Po raz kolejny powrócili do Chamionship.
Wywalczyli powrót do Championship. Pojawiła się nowa nadzieja.
Na tę drużynę nikt nie stawia.
Oprócz mieszkańców Leicester wszyscy ją skreślają.
Nie uważano nas za kandydatów do tytułów.
Wielu zawodników uważano za zbędnych.
Skończyli kontrakty w innych klubach.
Byli wolnymi strzelcami, których nikt nie chciał.
Ale lubili zaskakiwać. Co sezon coś się dzieje.
Zawsze jakiś dramat, historia.
Już w szatni widać kaliber graczy.
Myślisz: „Kurwa”.
Może nie byłem onieśmielony, raczej zadziwiony.
Wcześniej o nim nie słyszałem.
Doszły mnie wieści, więc były duże oczekiwania.
Wiadomo, że potrafił strzelać gole. Ale czy na tym poziomie?
Musiało mu być ciężko na początku.
Pojawiał się w gównianym aucie, gównianych ciuchach i z gównianą fryzurą.
Wszedł do szatni
tak ubrany, jakby wracał prosto z wakacji.
Miał marszczone dżinsy, koszulkę w serek, biżuterię na nadgarstku.
To było prawie urocze.
„Chłopak się stara”.
Pierwszy mecz był z Torquay w pucharze.
Zdobyłem gola.
Pomyślałem, że jest jak zawsze.
Zrobiłem to, co robiłem w zeszłym roku.
Ale w futbolu to tak nie działa.
Nie do końca się odnalazł, nie odcisnął swojego piętna.
Pochodzi spoza ligi, gdzie przywykli do zamieszania.
Tam można przechytrzyć obrońców.
Vardy próbuje wykorzystać swoje tempo.
Gdy wkraczasz do Championship, obrońcy czytają twoje ruchy.
Odpowiadają na nie.
I wiem, że miał problemy w pierwszym sezonie.
Wchodzi. I główka Vardy’ego. W poprzeczkę!
- Był nieswój. - Zdecydowanie.
- Nie wyczuł tego. - To był za wysoki poziom.
- Za wysokie progi. - Tak to wyglądało.
Martin Waghorn zastąpi Jamiego Vardy’ego.
Nie to, że nie próbowałem.
Dawałem z siebie wszystko, ale to za mało.
Było ciężko, bo nagle wszyscy byli w to zamieszani.
JAMIE VARDY, TY IDIOTO.
Więcej fanów, gazet, wszystkiego.
JAMIE VARDY NIE UMIE STRZELAĆ GOLI…
To zaczyna mieszać ci w głowie.
„Może nie nadaję się do Championship”.
MOŻE TO NIE JEGO SEZON
Najcięższe było dla niego zostanie zawodowcem.
Kiedy rozmawiałem z nim w pierwszym sezonie, był zagubiony.
Próbował ocenić poziom futbolu,
na jakim miał grać.
Doznał szoku kulturowego.
Poziom sporo podskoczył, a próbował dalej żyć po staremu.
Nikt nie wziąłby go za zawodowca
po tym, co robił w pierwszym roku.
Kiedyś chodziłem pić, by o tym zapomnieć.
Spotkania z kumplami, rozmowy o przeszłości, wspominki.
Picie przeciągało się na dwa dni.
Przyznał się do używania alkoholu, by zniwelować presję, którą odczuwał.
Wytwarzał własny alkohol, wódkę z cukierków Skittles.
Siedział z ogromną butelką Belvedere.
Wrzucał skittlesy do środka, żeby się rozpuściły.
Mówił: „Smakuje jak skittlesy”. A smakowało paskudnie.
W mieszkaniu miał pudełka po pizzy,
listy na podłodze.
Zająłem się jego rachunkami, bo ich nie płacił.
Spóźnił się na trening kilka razy z rzędu.
Powiedziałem mu, że wyleci z ligi.
„Masz jedną szansę w życiu. Bierzesz albo nie”.
Ale Nigel był niezwykle pobłażliwy dla Jamiego.
To było jak relacja ojca z synem.
Wiedzieliśmy, że jest mu ciężko.
Jest pewien element jego osobowości, który ma przycisk samozniszczenia.
Vardy próbuje przejąć.
Czułem, że trzeba
dać mu dodatkowe wsparcie, którego desperacko potrzebował.
Było ciężko. Prosiłem, żeby odesłał mnie do Fleetwood.
Myślałem, że wrócę tam i znów będę strzelać gole.
Ale Nigel odwrócił się i powiedział: „Nie ma mowy.
Wierzymy w ciebie. Jesteś dobry. Nigdzie się nie wybierasz”.
Jeśli miałem zajść dalej, potrzebowałem stabilności.
Kogoś, kto będzie ze mną,
kto mi pomoże.
Właśnie zakończyłam niezbyt dobry związek.
Miałam synka
i pracowałam w klubie nocnym w Sheffield.
Ktoś do mnie zadzwonił.
„Mam przyjęcie urodzinowe. Proszę je zorganizować.
Nie powiem dla kogo”.
Moja pierwsza reakcja: „Na litość boską. Katastrofa”.
Dowiedziałam się, że to Jamie Vardy. Pomyślałam: „I co z tego?”.
Nawet nie wiedziałam wtedy, kim jest.
Kiedy okazało się, że to zawodowy piłkarz,
chciałam jak najszybciej uciekać.
Panuje przekonanie, że wszyscy oni są idiotami
i dupkami.
Gdy nadeszły urodziny Jamiego,
oczywiście przyszedł nawalony.
Przyjaciele podtrzymywali go po bokach.
Pomyślałam: „O Boże”.
Przyszedłem na własną imprezę kompletnie napruty.
Jego koledzy zaczęli zamawiać duże butelki szampana.
Wyszli na parkiet i polewali obcym.
- To było szalone. - Dobre.
Miałam tego dość.
To nie była zwykła paczka chłopaków.
Tylko jak z psychiatryka. Prostaki.
To przypomina moich kumpli.
- Tutaj? - Nie.
Nie? Z tej strony?
- Ten sam podpis. - Bardzo podobny.
Wes Morgan na parkiecie z butelką szampana.
Nalewał do ust każdemu, kto miał na to ochotę.
Następnie dwóch kumpli dosłownie wyniosło Jamiego z klubu.
Pomyślałam: „Dzięki Bogu. Chociaż jednego mniej”.
Wieczorem dostałam SMS-a od Jamiego.
„Chcę cię zobaczyć”. Usunęłam go.
Kiedy się obudziłem, prawie od razu napisałem.
Była ładna. Miała pewną aurę.
Naprawdę pomyślałem, że jest tą jedyną.
Jamie dalej nieustępliwie pisał. Potem dzwonił.
Odpowiadałam kilka razy: „Zapomnij o tym”.
Nie dawał mi spokoju.
Nie odpuszczałem. Nie było takiej możliwości.
Doszło do tego, że pomyślałam: „Chrzanić to.
Odpowiedz, spotkaj się i to będzie koniec”.
Im dłużej z nim siedziałam, tym bardziej zdawałam sobie sprawę,
że za tym szalonym pijusem i dzikim imprezowiczem
krył się ktoś naprawdę miły,
świetny słuchacz i wspaniały rozmówca.
Umówiliśmy się na jeszcze kilka randek, żeby zobaczyć, co dalej.
Samo bycie przy niej było niesamowite.
Potem zrobiło się poważnie.
Były inne dziewczyny.
Ludzie się na nim uwieszali. To sławny piłkarz.
Nie wiedział, jak to przyjąć, bo to mogło równie dobrze zniknąć.
Czułem, że Bex jest inna. Po paru tygodniach nazywał ją żoną.
Odkąd z nim byłem, nie miał poważnej dziewczyny.
Ale wkrótce Becky zaczęła przychodzić na mecze.
Pomyślałem, że może zostanie na dłużej.
Za drugim razem, gdy ją spotkałem, powiedziała, że jest w ciąży.
Naturalne jest zastanawianie się, czy ma szczere intencje.
Nie planowaliśmy tego, ale zdecydowaliśmy, że spróbujemy.
Chociaż ciągle ostro się upijał.
Co weekend. Znikał.
Zbliżało mi się badanie i nie mogłam go namierzyć.
Zniknął.
Zadzwoniłam do Johna Morrisa.
„John, znajdź go. Muszę z nim porozmawiać”.
Niektórzy piją przez osiem godzin. Jamie pił po 36 godzin.
I to zawsze z The Inbetweeners.
Mógłbym zapytać ich, gdzie jest.
Piliśmy w naszym okolicznym pubie.
Siedzieliśmy przy stoliku na dole. A potem nagle wpadła jak burza.
- Piorunujący wzrok. Była wściekła. - Była wkurzona.
Powiedziałam: „Ty, ja, rozmowa. Teraz”.
- Był jak uczniak. - Uwijał się szybciej niż na boisku.
Zapytałam go, co z nim nie tak. Co się dzieje?
Wiedziałem, że mogę powiedzieć jej wszystko
i to jej nie przytłoczy.
Zaczął się otwierać, dlaczego tak się zachowywał.
Mówił: „Teraz jestem pod presją,
bo wydali tyle pieniędzy.
Nie sądzę, że zdołam spełnić te oczekiwania”.
Spytałam: „Dlaczego w siebie wątpisz?
Masz niesamowitą szansę zrobić coś wyjątkowego.
Jak się z tym czujesz?”. A on na to: „Pewnie nigdy się nie uda”.
Mówił, że zawsze go odrzucali i mówiono mu, że nie jest dość dobry.
Naturalnie zaczął wierzyć, że to prawda.
Ale powiedziałam mu: „Schrzanisz wszystko,
na co tak ciężko pracowałeś,
jeśli nie zmienisz stylu życia”.
Nie każę ci przestać pić, ale to powściągnąć.
Miała rację. To naprawdę musiało się skończyć.
Musiałem to usłyszeć.
Rozmawialiśmy godzinami. To było dla niego jak terapia.
I wtedy wszystko się zmieniło.
I to w krótkim czasie.
Zależało jej na nim.
- Wtedy wziął to na poważnie. - Potem go straciliśmy.
Vardy odszedł. Musieliśmy płacić za siebie.
Vardy przed i po Becky to dwie zupełnie różne osoby.
Stabilność i spokój w życiu znalazły odzwierciedlenie w jego grze.
Nadal Vardy. Kiwa.
Jamie Vardy, tak jest. Gol Jamiego Vardy’ego.
Wykopie. Gol. Jamie Vardy.
Popychała mnie do samodoskonalenia i w dobrym kierunku.
Tego właśnie potrzebowałem.
Podanie od Jaya Tabba.
Jamie Vardy, który jest w dobrym stanie psychicznym,
ma pozytywny wpływ na innych.
Jamie Vardy. Była tylko jedna opcja.
Oto Vardy. Gol.
Chcieliśmy awansować do Premier League.
Przelecieliśmy przez ligę.
Zdobyliśmy 102 punkty, w dużej mierze dzięki Vardy’emu.
Stał się graczem, który mógł być motorem zespołu.
Jamie Vardy, co za romantyczna historia.
Dwa lata temu był zawodnikiem Fleetwood Town.
W zeszłym sezonie trafił do Leicester za milion funtów.
Naprawdę pokazał swoją wartość.
W ciągu zaledwie pięciu lat wspiąłeś się z ósmego poziomu futbolu
do pierwszego.
- Ile lat? Pięć? Cholera. - Pięć.
Każdą dywizję dzieli przepaść,
ale największy skok jest z Championship do Premier League.
Najlepsi zawodnicy z całego świata
grają w Premier League.
Grają w Manchesterze United, Arsenalu, Liverpoolu, Manchesterze City.
To najbogatsza liga świata.
Istnieje związek między pieniędzmi a sukcesem w Premier League.
Takie kluby jak Leicester zwykle nie konkurują z elitą.
Drużyna, która awansowała, walczy przez cały sezon.
Jej głównym celem jest utrzymanie się w lidze.
Chciałem sprawdzić, czy dam radę na tym poziomie.
Wokół King Power Stadium panuje nastrój wytężonego oczekiwania.
Słońce wyszło jak na zawołanie.
21 WRZEŚNIA 2014 R.
W szatni czuć było podekscytowanie.
Przeżywali mecz z Manchester United.
Wszyscy oglądają tę drużynę, więc nagle
publika była nie tylko w Anglii, ale i na całym świecie.
Ogólnie rzecz biorąc, zawodnicy Leicester
byli na obrzeżach Championship.
To był wielki mecz Dawida z Goliatem.
Leicester na dekadę wypadło z Premier League.
Mierzyli się z Manchesterem United, królami w angielskim futbolu.
Bez żartów.
Nadchodzą. Leicester przeciwko Manchesterowi United.
Nie obchodzi mnie, z kim gram. Zawsze tak było.
Skup się na sobie. To było wtedy najważniejsze.
Do końca życia nie zapomnę meczu z Manchesterem United.
Bo miał głupiego irokeza.
Jamie Vardy zaczyna mecz w Premier League po raz pierwszy.
Co za głupek. Wylazł z takim fryzem.
Tak.
Kiedy wrócił od fryzjera, spytałam:
„Co z tobą? Dlaczego nie możesz być normalny?”.
Po prostu byłem sobą.
Czemu nie? Zacznijmy sezon i dajmy z siebie wszystko.
Falcao szuka van Persiego.
Jak na zawołanie, Robin Van Persie startuje w sezonie.
Rooney. Di María kontynuuje bieg.
Di María dobija. To wspaniały gol.
Szybko zdobyli gola.
Lepiej było zbyt dobrze się nie nastawiać.
Manchester musiał myśleć: „Łatwo pójdzie”.
To może być 4, 5, 6 do 0.
Ale nagle wkroczył Jamie Vardy.
To tylko jeden gol.
Naciskajmy dalej i zobaczmy, co się stanie.
Van Persie. Di María. Odbite i gol.
Herrera szaleje.
Przegrywaliśmy 3:1. Kiepsko to wyglądało. Jakby mecz już się skończył.
Jamie patrzy na ławkę. „Jesteś pewien?
Wciąż mamy mnóstwo czasu”.
Coś jeszcze może wyjść.
Biegał ze wszystkich sił, by stworzyć okazję dla drużyny
i dla siebie.
Wyglądał jak zbir na boisku. Dzikie zwierzę w klatce
z mocą, tempem, energią.
Był wszędzie.
Jakby było dwóch Vardych na boisku. Zastraszał ich.
Rafael odpowiada i oddaje rzut karny.
I Cambiasso.
A potem stało się coś cudownego.
Ritchie De Laet ma otwartego Vardy’ego.
Vardy mógłby tym wygrać.
Gol!
Powrót nad powrotami.
Byłem totalnie zachwycony.
Jamie Vardy ze swoim pierwszym golem w Premier League.
Zawsze ciężko strzelać gole, ale robienie tego w najlepszej lidze
pokazuje, że to tam powinienem być.
Myślę, że fryzura pomogła.
Jamie Vardy bibę kręci Przynieś wódkę i coś więcej
To jak bajka. Zasługuje na uznanie,
bo pokazał, że potrafi grać w Premier League.
Leicester pięć, Manchester United trzy.
Nie sądziliśmy, że to zobaczymy.
A właściwie Jamie Vardy pięć, Manchester United trzy.
To był dla ciebie wielki dzień?
Trzy lata temu grałeś dla Fleetwood przeciwko Kidderminsterowi.
Niesamowite, co?
To wielka rzecz. Moja podróż tutaj nie była łatwa.
Jesteśmy na szczycie, ale ważne, żeby tu zostać.
Trzy punkty. Pniemy się w górę.
Wiele osób nigdy o nim nie słyszało. Po tym meczu
wszyscy pytali: „Kim jest ten gość?”.
VARDY NAJLEPSZYM ASEM W RĘKAWIE
Wszyscy chcieli dowiedzieć się więcej o tym człowieku.
A on nienawidził udzielać wywiadów.
Do kurwy nędzy.
Nie był dość pewny siebie przed kamerami.
Nagrywamy?
- Byłem nieśmiały. - Obciachowy.
Ciężko się go oglądało.
Przyzwyczaiłem się do standardu futbolu i… Oj!
Laska dzwoni.
W akademiach przechodzą szkolenie.
Przerzucili go z Fleetwood i zostawili samemu sobie.
Młodziki są szkolone do wywiadów,
a ja robiłem to, co każdy dzieciak. Wskakiwałem na głęboką wodę.
Pływałem.
Możesz powtórzyć? Ale nie patrz tutaj.
Lubię tam patrzeć. Pozuję.
To najlepszy sposób na naukę.
- Becky. - Trochę się błyszczałeś.
- Jak to zauważyłaś? - Zapytałam.
- Zapytałaś? Do diabła, masz szpiegów? - Czekałam, aż skończysz.
Nie skończyłem. Byłem w połowie.
Nie marszcz się. Zrelaksuj się.
Dobra.
Nikt nie lubi lśniącego Vardy’ego.
Nikt nie lubi matowego Vardy’ego. Wyglądam lepiej przed kamerą?
Pięknie.
Po meczu z Manchesterem United przyszła na świat Sofia.
Poczułam atmosferę ekscytacji.
To były nowe początki.
Nowe początki dla wszystkich.
Jesteśmy na huśtawce?
Uśmiech. Cześć.
Oboje byliśmy w siódmym niebie.
Świetnie było w rodzinie.
Ja i Bex mieliśmy własny promyczek słońca.
Ale z futbolem było ciężej.
Leicester jest na dole ligi.
Ma marne nadzieje na gola, a co dopiero na zwycięstwo.
Mieliśmy kiepską passę i nie osiągaliśmy wyników.
Byli na dole tabeli przez 140 dni.
Nie było szans na przeżycie. Byli na samym dnie.
To zamieniało się w koszmar.
Leicester znów przegrało.
Pozostają na dole i czeka ich ogromna walka,
by zostać w Barclays Premier League.
Jest szansa, żeby nie spadli?
Muszą wygrać cztery z ośmiu meczów, żeby mieć tę szansę.
W całym sezonie wygrali tylko pięć. To trudne.
Pod koniec sezonu było już po nas.
Bukmacherzy przestali przyjmować zakłady.
Byliśmy skazani na porażkę.
11 KWIETNIA 2015 R.
Leicester City zaczyna mecz.
Gdyby nie wygrali, stanęliby w obliczu odejścia z ligi.
Kończył im się czas.
Dodano jeszcze cztery minuty. Już się zaczęły.
Dwa do dwóch. Było powyżej 90 minut. Leżeliśmy.
Kiedy słyszę, że czegoś się nie da,
robię wszystko, co możliwe, by udowodnić, że potrafię.
Z lewej nogi, Jamie Vardy. Co za gol Jamiego Vardy’ego!
Czy właśnie rzucił Leicester City koło ratunkowe w Premier League?
Ten gol dał nam potrzebną iskrę, żeby uwierzyć, że możemy to zrobić.
#NIEUSTRASZENI
„Pieprzyć to. Nie wylecimy”.
To była jego mantra. Mówił to i krzyczał.
Popychał ludzi tam, gdzie musieli być.
7 MECZÓW DO KOŃCA SEZONU
„Zostajemy”. Ten okrzyk rozbrzmiewa echem wokół King Power.
Tak, Ulloa!
W dolny róg.
Dadzą radę? Uda im się uciec?
Była duża presja, ale Vardy sprawił, że wszyscy się zrelaksowali
dzięki jego osobowości i charakterowi. To było zaraźliwe.
Zrelaksowany lepiej sobie radzę.
Co za szansa. Vardy tam był.
Cenna wygrana dla Leicester City.
Już prawie czują, że są bezpieczni.
Znowu szuka Vardy’ego. Morris!
Kolejne zwycięstwo Leicester City.
Prawie podwoili swój wynik w nieco ponad miesiąc. Niesamowite.
Odgwizdano koniec meczu na Stadium of Light.
Leicester City zapewniło sobie miejsce w Premier League w następnym sezonie
dzięki punktowi w Sunderland
i wyścigowi z przeciwnościami w Premier League.
Nie wiem, jak to się stało. Niesamowite.
Nazywają to „Wielką ucieczką”.
Klub zagra w Premier League w przyszłym sezonie.
To było niesamowite.
A Vardy był w centrum tego.
5 DNI PÓŹNIEJ 21 MAJA 2015 R.
Kupowałem świąteczne ciuchy.
Dostałem wiadomość. Wezwano mnie do reprezentacji Anglii.
Spojrzałem i to zamknąłem, bo myślałem, że ktoś się zbija.
Musiałeś się uszczypnąć?
Codziennie to robię, odkąd wspomniano o reprezentacji.
Spodziewałem się tego.
Jeśli wierzysz w to, gdy jest w siódmej lidze,
to czemu nie, gdy jest w pierwszej?
Pamiętam, jak kiedyś mówił:
„Zagrasz dla Anglii”. Wyśmiałem go.
Ale miał rację. Pierwszy raz miał rację.
Vardy i Rooney z przodu.
Rok czy dwa lata temu nikt by tak nie powiedział.
Nawet nie trzy miesiące temu.
Granie dla swojego kraju to zaszczyt.
Wkładanie koszulki z trzema lwami.
To jak marzenie.
Pewnie i jego. Urzeczywistnił je.
Jamie jest inny od typowych graczy Anglii,
bo oni byli w akademiach.
Mają najlepszych dietetyków.
Kondycjonowanie siłowe.
A tu wchodzi wybryk natury, Jamie Vardy,
żywiący się pizzą, pringlesami i red bullem.
Każdy chciał znać Jamiego Vardy’ego.
Nie był gotowy. Nie spodziewaliśmy się. I nagle wybuchło.
Chcieli wiedzieć wszystko.
Na Facebooku napisał kiedyś: „Za gadanie jest lanie”.
Co to znaczy?
W tym problem. Nie wiem.
Naprawdę nie wiem. Nie mam po… Wszyscy pytają.
Sądzę, że to był
typowy wtorkowy wieczór dla Jamiego Vardy’ego i chłopaków.
Ktoś gadał i oberwał.
- Wrzucił to na Facebooka. - „Za gadanie jest lanie”.
Napisał to i…
Ludzie to podchwycili.
Nie wiem, dlaczego to napisałem.
Myślę, że to było z 2012 roku.
Serio nie mam pojęcia. Ale to brzmi nieźle.
Za gadanie jest lanie
Od razu stało się to hasłem, które fani podchwycili.
Internetowe memy i piosenki.
Były koszulki i tatuaże. Pełno tego było.
Będzie lanie, stawiać ich
Jamie Vardy stawał się postacią kultową i to go podsumowało.
Jeśli pyskujesz, to oberwiesz.
Wiadomość dla obrońców w Premier League.
- Co? - Lanie.
- Za gadanie jest… - Lanie.
W nowym sezonie sądziliśmy, że wiemy, jak wygrywać mecze.
Unoszę się na Księżycu
Wciąż mieliśmy rozpęd z poprzedniego roku.
Czy go utrzymamy?
Według różnych źródeł Nigel Pearson został zwolniony
z pozycji managera Leicester City. To niepotwierdzone doniesienia.
Jest to szokujące, ponieważ Pearson wykonał świetną robotę.
Uratował Leicester i utrzymał go w lidze.
Dokonał największej ucieczki w historii Premier League.
Byłem w szoku, bo tyle dla mnie zrobił.
Przyjął mnie, wspierał i wierzył we mnie.
Byłem zdruzgotany.
To dzięki niemu Leicester City nie wypadło z ligi.
Miesiąc później został zwolniony przez klub.
Ciężko było odejść w tych okolicznościach, ale…
To nie był łatwy okres.
Przeżywałem trudne chwile.
FOXES ZWALNIAJĄ PEARSONA
To był dla wszystkich szok. Tak jest zawsze.
Gdy nadchodzi wielka zmiana, jest niepewność.
Po wielkiej ucieczce oczekiwano, że wykorzystają ten moment.
Ale gdy Nigel Pearson odszedł, było wiele wątpliwości,
a najważniejsze pytanie brzmiało: „Kto go zastąpi?”.
Koniec poszukiwań nowego managera Leicester City.
Ogłoszono, że mianowano nim Claudio Ranieriego.
- Serio? Claudio Ranieri. - Claudio Ranieri.
Claudio Ranieri.
- Co, kurwa? - To szok.
Myślano, że Ranieri już nie wróci.
Dziwny wybór. Podjęli ogromne ryzyko.
Dla mnie to bardzo dobre i ekscytujące,
że rozpoczynam nowy sezon.
Ma w swoim CV pracę z 14 różnymi zespołami.
Ostatnio przewodził drużyną Grecji przez cztery mecze.
Przegrali z Wyspami Owczymi. Został zwolniony.
To różne osobowości.
Nigel wspierał ducha zespołu,
a Claudio dużo zmieniał, robił roszady.
Zwano go majsterkowiczem.
Czułem, że to może być przepis na katastrofę.
Niewiele wiedziałem. Tylko że był w Chelsea. To wszystko.
Nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać.
Miało być inaczej niż do tej pory.
Nie chcę za wiele zmieniać,
ale chcę dodać swoją włoską taktykę.
W sezonie 2015/16 nie mieliśmy dużego składu.
Nie mieliśmy żadnych gwiazd.
To była grupa kumpli zebrana na bardzo niskim budżecie.
Wszystko wydawało się przeciwko nim w tym sezonie.
Szanse na wygraną Leicester City w Premier League wynosiły 5000 do 1.
Za każdego funta mogłeś dostać 5000 funtów z powrotem.
To była najmniejsza szansa w historii ligi
na wygranie tytułu.
Była większa szansa na odnalezienie Elvisa Presleya żywego.
To jak stawianie na niemożliwe.
Drużyna jak Leicester nie wygra Premier League.
Czemu tak mówisz? Czemu to niemożliwe?
Nie ma szans.
Myślę, że naszym głównym celem było…
uniknąć spadku. Ale lubię pokonywać słabości.
To zawsze 11 kontra 11.
Nieważne, jaka to drużyna. Wszystko może się zdarzyć.
Jak to w futbolu.
Powrócił po 11 latach rozłąki z angielskim futbolem.
Były majsterkowicz Chelsea teraz rządzi Leicester City.
8 SIERPNIA 2015 R.
Pierwszy mecz sezonu jest zawsze zagadką.
Nie wiesz, jaki masz poziom sprawności
w porównaniu z innymi drużynami.
Świetny początek.
Albrighton dał radę. Huth odbił.
Trafiła. Jamie Vardy.
Leicester prowadzi.
Kontynuują passę z ostatniego sezonu.
To było powściągliwe świętowanie.
Czy dlatego, że był w kadrze i przywykł do strzelania goli,
czy też coś innego działo się w tle?
Parę tygodni przed meczem
wyszedłem z żoną, kolegami z drużyny i ich partnerkami
zagrać w pokera w kasynie.
Był tam jakiś facet. Zaglądał ludziom w karty
i mówił innemu kolesiowi przy stoliku, co mieliśmy.
Po prostu się zaczęło.
WY*******AJ.
Wszędzie latały kieliszki.
Karty się posypały.
Tamtego wieczoru Jamie był na całego chłopakiem z Sheffield.
Powiedział parę słów za dużo.
Pewnego wieczoru siedziałam w łóżku.
Zadzwonił telefon.
Media dostały nagrania z monitoringu.
Będą mówić o rasizmie.
Cholera, co ja narobiłem?
Japoniec.
Spadaj.
Nie sądziłem, że to obraźliwe.
Myślałem, że tak się mówi na kogoś z Japonii.
Wpakowałem się w kłopoty.
VARDY W SPRZECZCE NA TLE RASOWYM
Jaki rasizm? To nie w moim stylu.
- Był szczerze zdruzgotany. - Tak.
- Bo on taki nie jest. - Nic z tych rzeczy.
VARDY RASISTA RASISTOWSKI ZŁAMAS
TYPOWY RASISTA
Codziennie dzieliliśmy szatnię. Walczymy za siebie.
W każdy weekend.
Nigdy nie nazwałbym go rasistą.
WSTYD DLA KLUBU JAMIE VARDY TO RASISTOWSKI ŚMIEĆ
Nie powiedział tego dlatego, że jest rasistą.
Powiedział to, bo jest niedoedukowany.
Po prostu tak rzucił,
ale przyznał się nam od razu, że to zrobił.
Myślę, że klub zaczął działać, by to naprawić.
Mogliby rozwiązać mój kontrakt, nałożyć ogromne grzywny, sprzedać mnie.
Bycie w takiej sytuacji było straszne.
Leicester City potwierdziło ukaranie Vardy’ego grzywną.
Przejdzie szkolenie na temat różnorodności.
Na pewno mi to pomogło. Nikt tego nie uczy.
Zwłaszcza w…
W szkole i w czasie dorastania uczą cię, kim jest rasista,
jakich terminów nie używać, co na 100% nie powinno być używane.
Myślę, że to było dla mnie potężna lekcja.
Od tamtej pory był tylko trening i dom.
Nie stawiałem się w sytuacji, w której mogło
zdarzyć się coś głupiego lub złego.
Zdaliśmy sobie sprawę, że nie byliśmy już normalnymi ludźmi.
Choć staraliśmy się udawać i żyć normalnie,
nie mogliśmy już tego robić.
To wydarzenie na pewno pokazało, że wszystko się zmieniło.
Będę tęsknić.
Wszystko.
Klub musiał szybko się otrząsnąć,
a Vardy znów przekonać do siebie ludzi.
Nikt nie oczekiwał tego, co było dalej.
Jamie Vardy wbija piłkę.
Oto Vardy. Jamie Vardy!
Był niewiarygodny. Strzelał bramkę za bramką.
Vardy się przebija. Niesamowite.
- Nie mógł przestać strzelać goli. - Vardy!
Jego passa jest nieprzerwana.
Pięć z rzędu od Vardy’ego.
Nie dało się go powstrzymać.
I popchnął zespół do przodu.
Chcieliśmy zobaczyć,
ile zdobędziemy punktów i jak wysoko skończymy.
Przejmuje Vardy. Jest przy bramce! Znowu strzelił! Daje czadu.
Pierwszy raz zdałem sobie sprawę, że mam pasmo goli,
gdy graliśmy z Crystal Palace u siebie.
Znowu to zrobił. Siedem meczów z rzędu.
Wcześniej nie wiedziałem.
Oto Jamie Vardy. Może zdobyć kolejnego gola.
Jamie Vardy ciągle strzela gole.
Rekord bramek w kolejnych meczach w lidze
należał do Ruuda van Nistelrooya. Dziesięć meczów z rzędu.
Otoczony białymi koszulkami i dalej idzie.
Co za bieg van Nistelrooya. Co za gol.
Van Nistelrooy był królem futbolu. Strzelał w największych klubach.
A Jamie Vardy wywodził się z biedoty w Sheffield.
Nie było mowy, żeby pobił rekord.
Czy to szansa dla Jamiego Vardy’ego?
Tak jest!
Jego niezwykła passa trwa.
Zdobył gola w dziewiątym meczu z rzędu w Premier League.
Byłem o jeden gol od zrównania się z rekordem.
Uwaga skupia się na tym człowieku.
Jamie Vardy walczy o rekord.
21 LISTOPADA 2015 R.
Dziesięć meczów z rzędu.
Wszyscy w szatni mówili: „To mecz o zrównanie rekordu”.
Wszyscy o tym pamiętali.
Poprzedni rekord van Nistelrooya też był ustanowiony przeciwko Newcastle.
Wszystko było podobne.
Oto Vardy.
W tak ciasnej grze często to on ich rozdziela.
Oto Jamie Vardy!
Twórca historii.
Dziesięć na dziesięć.
Bajka toczy się dalej. Jamie Vardy spełnia marzenia.
Będą pisać o Vardym, który strzelił gola w dziesięciu meczach z rzędu,
a co z Leicester City, niepokonanym w dziesięciu meczach?
Nigdzie się nie wybierają.
Trudno to wyjaśnić.
Dzięki, chłopaki. Nie zrobiłbym tego bez was.
Szef powiedział, że będzie piwo do autokaru i samolotu.
Tak!
Wyrównał rekord, ale czy mógł go pobić?
Dzięki tej bajkowej atmosferze,
bo to był Manchester United, drużyna van Nistelrooya,
której Vardy mógł strzelić jedenastego gola,
było jeszcze lepiej.
Strony boiska wybrane, światła włączone.
28 LISTOPADA 2015 R.
Najlepsze dni naszego życia.
Lepiej być nie może.
Wszystko w tym meczu wydawało się znamienne.
Wszyscy kibicowali, żeby zdobył gola.
Ale nikt o tym nie mówił.
Nie chcieliśmy mu przeszkadzać i wywierać zbyt dużej presji.
Ale szczerze mówiąc, nie wyglądał, jakby czuł presję.
Przed meczem z Manchester United zadzwoniłem do niego.
„Nie szkodzi, jeśli nie pobijesz rekordu.
Masz dziesięć. To niesamowite”.
Odpowiedział bez emocji.
„Nie martw się o jutro. Zdobędę gola”.
Wszyscy chcieli podać do tego gola.
Szukali go.
Prawie poświęcaliśmy nasze, żeby on strzelił.
To była wieczorna gra pod światłami.
Wszyscy kibicowali Vardy’emu.
Jest w środku.
Christian Fuchs podał mu w tempo.
Fuchs.
Co myślałeś, kiedy Fuchs podał i strzeliłeś?
Nie spudłuj.
Vardy!
Jest 11. To raj dla Jamiego Vardy’ego.
Zatrzymać prasy drukarskie.
Zawodnik Leicester pobił rekord.
Kiedy zdobyłem gola, emocje poszybowały.
Moje, kurwa, moje.
Wczułem się w tę chwilę.
Nie każdy może pobić rekord,
ale to, że zrobił to bliski kolega z drużyny,
jest świetne. Cieszyliśmy się jego szczęściem.
Jakbyśmy to my strzelili.
W życiu nie słyszałem takich wiwatów.
JAMIE VARDY BIBĘ KRĘCI
Podczas tej passy wszyscy mnie wspierali.
Chciałem to zrobić, ale dla nich.
Wysłał mi wiadomość z szatni: „Poszło nieźle”.
DOBRA ROBOTA, VARDY7!
Ruud wysłał mi wtedy tweeta.
To był mój rekord w tym momencie.
Całkiem nieźle.
Po jego passie
znaleźliśmy się w górnej części tabeli.
To było niesamowite.
Żona powiedziała: „Możecie wygrać Premier League”.
Spojrzałem na nią. „Nie bądź śmieszna”.
Mieliśmy świętować od razu, więc polecieliśmy samolotem.
Gdy wylądowałem, zadzwoniła do mnie żona.
„Twój agent próbuje cię złapać”.
Zadzwoniłem do niego.
„Daję ci znać, że jutro w gazetach będzie artykuł”.
Spytałem: „O czym?
Nie zrobiłem nic złego”. A on na to:
„Znaleźli twojego prawdziwego tatę”. Zapytałem: „Co?”.
Zadzwonili do mnie z Mail Online:
„Na dzisiejszym meczu był ojciec Jamiego”.
Jego ojciec? Nie było go na meczu.
Powiedzieli: „Nie, jego biologiczny ojciec był na meczu”.
Powiedziałem: „Dobra”. Nie wiedziałem, czy wie.
Najpierw zadzwoniłem do jego mamy. Zapłakiwała się, mówiąc:
„Powstrzymaj to. To nie fair”.
Długo szukali
i znaleźli twojego prawdziwego ojca.
Zawieźli go do Swansea,
zapłacili za bilet, żeby zrobić mu zdjęcia
na stadionie Swansea,
i zrobili z nim długi wywiad.
Prasa, fotografowie i paparazzi zaczęli się pojawiać
w Kopenhadze, żeby zrobić zdjęcia Jamiemu.
Musiałam zabrać go do domu.
Poleciałem do domu, żeby uciec od tego wszystkiego.
Próbowałem wszystko pojąć i zrozumieć,
co się, kurwa, działo.
Wiedziałeś w ogóle, że ojciec, który cię wychował,
nie był twoim biologicznym ojcem?
Miałem pewne przeczucie w młodości.
Ludzie mówili mi: „Znam twojego tatę”,
ale byli z zupełnie innych okolic…
„Twojego prawdziwego tatę”.
Szczerze, odpychałem to od siebie. Nie chciałem wiedzieć.
Ale potem, rzecz jasna, wyszło to. „Kurwa”.
Nie rozumiem, dlaczego w interesie publicznym było
traumatyzowanie kogoś.
To było okrutne.
Pobijasz rekord bramek i jest wspaniale.
A następnego dnia media chcą ci dowalić
i zniszczyć wszystko, co zrobiłeś.
To był trudny okres.
Do klubu przychodziły listy
od rodziny mojego rzekomego taty.
W listach pisali: „Jeśli chcesz porozmawiać, jestem twoją ciocią”.
To nie dla mnie.
- Czy próbował… - Nie kontaktował się.
Niczego nie próbował.
Pewnie dostał kasę za ten artykuł, był szczęśliwy, więc… Proszę bardzo.
Byłam wkurzona, bo myślałam,
jak można pozwolić swojemu dziecku iść przez życie, wierząc w coś
bez solidnego potwierdzenia, że to prawda?
To niewybaczalne.
Ciężko było to usłyszeć.
To chyba jedna z najtrudniejszych rzeczy, które musiałem znieść.
Wkurzyłem się na matkę.
Uważałem, że powinienem wiedzieć.
Dalej mi tego nie powiedzieli.
Nie widzieli moich dzieci.
Podjąłem decyzję, że na tym koniec.
Mam żonę i dzieci.
- Było dobrze? - Tak.
Jesteśmy szczęśliwi.
- Widziałem twój wolej. - Tak?
Tylko to się liczy.
Naprawdę tylko to się dla mnie liczy.
Żeby byli szczęśliwi.
Gdy pojawiły się wiadomości, szykował się mecz.
Myślałam, że nie jest w dobrym stanie psychicznym.
Martwiłam się, że nagromadzona uraza i złość
zamanifestują się w bardzo zły sposób.
14 GRUDNIA 2015 R.
Czy to może go wykoleić? Zepsuć sezon Leicester?
Martwiłem się.
Mahrez! Vardy!
Ale nie.
Udało mu się wszystko wyłączyć, jakby to się nie działo.
Gdzie kryje ból?
Gdzie kryje smutek? Nie wiem, gdzie to schował.
Miał traumę, przekracza białą linię
i daje radę.
Może to jego terapia.
Przekraczanie linii, skupienie na wygranej, dobra gra, gole.
Chyba tak sobie z tym poradziłem.
Jego pewność siebie i sposób, w jaki grał, były zaraźliwe.
To on nadawał ton.
Wszyscy go naśladowali.
Odbiła się do Vardy’ego. Okazaki. Znowu weszli.
Kolejny gol.
Leicester szybuje.
Vardy omija Butlanda.
Gdy dotarli na szczyt Premier League
i widziałeś to na ekranie, to wyglądało na literówkę.
Wiedziałem. To przeznaczenie Leicester.
Jesteśmy na szczycie!
Ciężko było uwierzyć. „Czy to się dzieje naprawdę?”
Wszystkie narodowości i wyznania oglądają futbol.
Ich sukces stworzył lokalnych odważnych przedsiębiorców.
Na wynos możesz dostać Mighty Mahreza
albo Vardy Burgera,
a do tego kawę Vardy.
Nie dało się przygotować na to, co stało się w tym roku.
Wszyscy się cieszą.
Dobrze się bawiliśmy. Graliśmy z uśmiechem na twarzy.
Dlatego mieliśmy wyniki.
Ale eksperci mówili:
„Przegrają z Liverpoolem i koniec”.
Mieli trzy mecze, które były szczególnie trudne.
Liverpool, Manchester City i Arsenal.
Jeśli przegrasz trzy mecze, odpadniesz.
To by znaczyło koniec marzenia o tytule.
Wszyscy myśleli, że Leicester obleje ten test.
Mahrez. Górą. Znajdzie Vardy’ego? Tak.
Wolej Vardy’ego.
O tak! To gol sezonu!
Jamie Vardy, co za finisz!
„Pieprzcie się. 1:0. Proszę. Do zobaczenia”.
Chyba nie widziałem lepszej bramki w tym sezonie.
To jeden z najlepszych goli.
Leicester dalej pisze niezwykłą historię
na przekór oczekiwaniom.
Pokonanie Liverpoolu to jedno, ale żeby zdobyć tytuł
musisz wygrać w najtrudniejszych miejscach.
Wyjazd do Manchesteru City
to była najtrudniejsza próba sezonu.
City to jeden z najbogatszych klubów.
Kupują najlepszych graczy.
Tworzą super drużynę i dominują angielski futbol.
Leicester pojawił się z zespołem,
który jest wart niecałą jedną dziesiątą drużyny City.
Wyglądało to złowieszczo. To mogło ich przerosnąć.
Jeśli Leicester wyda 500 milionów funtów,
będą mieli szansę na wygraną.
- To ich najlepsza szansa na wygraną. - Nie wygrają.
Ale to ich najlepsza szansa.
Nie za trzy lata. Teraz, prawda?
Wszyscy uważali, że Manchester wróci na szczyt,
Leicester spadnie, a City wygra tytuł.
Stawiano 5000 do 1 na wygraną Leicester
na początku sezonu. Niezwykła historia.
Kto wyjdzie szczęśliwy…
6 LUTEGO 2016 R.
…z ostatniego rozdziału?
Nie było strachu. Wszystko toczyło się swobodnie.
Na zdrowie.
Za Okazakim i wcisnął się do bramki!
Robert Huth strzelił dla Leicester City w ciągu dwóch i pół minuty.
Riyad Mahrez.
2:0 dla Leicester.
Huth główką. Trzy. Rewelacyjnie.
Nie tylko pokonują najbogatszy klub w kraju,
rozrywają go na strzępy na ich własnym boisku.
To, co wyróżniało nas na tle innych drużyn, to wspólnota.
Nasza grupa chłopaków zrobiłaby dla siebie wszystko.
Po meczu z Manchesterem szansa, że Leicester będzie mistrzem,
zaczęła się zmieniać na ich korzyść.
Dadzą radę. Możemy wygrać ligę.
Działo się coś wyjątkowego.
Mogliśmy osiągnąć niemożliwe, ale presja zaczęła rosnąć.
Może więcej nie będzie takiej okazji. Nie możemy jej stracić.
Zaszliśmy tak daleko. Musimy skorzystać z tej możliwości.
Musimy ją złapać obiema rękami.
Leicester, po wygranej w Manchesterze, wygrywał z Arsenalem.
14 LUTEGO 2016 R.
Potem stracili zawodnika. Stracili gola.
Arsenal tego potrzebuje.
Özil wciska. Welbeck!
Oto wasza bajka.
Możecie płakać nad Leicester.
Ale Arsenal wszystko wycisnął w ostatnich sekundach.
Wszyscy myśleli: „To może być koniec.
Bańka pękła. Po wszystkim”.
Ale tłum z Leicester zachowywał się, jakbyśmy wygrali 3:0.
Owacja na stojąco. Wariowali, jakbyśmy wygrali.
Wspaniali fani.
Niezależnie od wyniku chcą widzieć, że dajesz z siebie wszystko.
Tak było. Daliśmy z siebie wszystko.
„Wciąż jesteśmy na szczycie tabeli.
Jeśli zdobędziemy dość punktów, możemy wygrać ligę”.
Gdy czujesz, że fani i zawodnicy w to wierzą,
wtedy w środku coś zaczyna się dziać.
Wszyscy nagle
zmienili się w fanów Leicester.
Ludzie wiedzieli o Leicester, bo stali się znani na całym świecie.
Wszyscy kibicowali Leicester.
Żeby wszystkiego nie przejęły korporacyjne pieniądze,
żeby nie wygrała najdroższa drużyna.
Żeby dalej mogły wygrywać miłość i pasja do gry.
Dlatego tylu ludzi się zaangażowało.
Jeśli Leicester wygra, pierwszy raz od 12 lat
Premier League nie wygra jeden z wielkich klubów:
Manchester United, Manchester City ani Chelsea.
Jeśli to ktoś taki jak my, to daje ludziom nadzieję,
że oni też mogą wygrać.
Wiemy, że nie uwierzycie
Ale wygramy ligę
Fan Leicester o tym nie marzy. Inne kluby wygrywają.
Nigdy nie wygrasz ligi.
A nagle to jest możliwe.
Nie tylko poza stadionem, ale też w środku.
Czują, że to jest w zasięgu ręki.
Jesteś tak blisko, a potem wszystko się zmieniło.
17 KWIETNIA 2016 R.
Oto Vardy.
Piłka przeszła, ale nogi się zaplątały.
Leżałem na ziemi. Słyszałem gwizdek. Myślałem, że dał karę.
A potem przyszedł i wskazał na drugą stronę.
Dał im rzut wolny, a mnie posądził o symulowanie.
Napastnik, Jamie Vardy, kontrowersyjnie wyrzucony z boiska.
Zamroczyło mnie i nazwałem go pizdą.
VARDY MÓGŁ ZAPRZEPAŚCIĆ TYTUŁ
Napłynęły informacje, że Vardy opuści dwa kolejne mecze.
Jak sobie poradzi Leicester? Ich główny zawodnik odpada z drużyny.
Przez moją reakcję na sędziego
przegapiłem Swansea w domu i Manchester na wyjeździe.
Myślałem, że to koniec. Wszyscy na to czekali.
To było okropne wyczucie czasu.
Zostały cztery mecze i było bardzo blisko.
Tottenham był tuż za nami.
Harry Kane, główny napastnik i kapitan Tottenhamu,
w mediach społecznościowych wrzucił zdjęcie lwów na polowaniu.
„Idziemy po was”.
Vardy był niepowtarzalny,
ale oznaką dobrej drużyny jest radzenie sobie w kłopotach.
Chcieliby go wystawić. Tracą zawodnika wartego 22 bramki.
Dziś jest fanem.
Było napięcie przed meczem ze Swansea.
Zabrano im kluczowego napastnika.
To było stresujące. Okropność.
Pewnie czuł, że nas zawiódł, ale tak nie myśleliśmy.
Byliśmy tam dzięki niemu, a teraz od nas zależało
utrzymanie się do jego powrotu.
Mahrez.
Mahrez zdobywa bramkę.
Obserwowałem chłopaków. Niewiarygodne.
Grey. Dobita przez Albrightona.
Wszystkim pokazaliśmy.
Możecie gadać, ale nigdzie się nie wybieramy.
Z Vardym czy bez niego, jesteśmy dobrym zespołem.
Nie da się powstrzymać Leicester.
To nieuniknione.
Jeśli wygrasz mecz przeciwko Manchesterowi,
nic cię nie powstrzyma przed zostaniem mistrzem.
Wątpiono w Leicester.
1 MAJA 2016 R.
Odpowiedzieli na niezręczne pytania.
Ciężko się gra, wiedząc, że musisz wygrać,
zwłaszcza na Old Trafford.
Pewny początek Manchester United.
- Lingard. - Gonili nas przez pierwsze 20 minut.
Jakby mówili:
„Za kogo się mają, że chcą wygrać na naszym stadionie?
Zwłaszcza nie Leicester”.
Jest Martial!
Sporo przepychania. Morgan się wtrącił.
Kiedy strzeliłem w meczu z Manchesterem United,
to była wyjątkowa chwila. Biegałem i wskazywałem na moją mamę.
Kapitan, Wes Morgan, biegnie do kibiców Leicester.
Nie wygraliśmy, żeby zostać mistrzami,
ale to był krok we właściwym kierunku.
Leicester zdobyło punkt, ale to szansa dla Tottenhamu,
bo zgodnie z punktacją wciąż mogą zostać mistrzami.
Ostateczna chwila będzie opóźniona dla Leicester,
ale ciężar spoczywa na ich rywalach, Spurs.
Tottenham musiał wygrać z Chelsea,
by utrzymać się w wyścigu o tytuł.
Gdyby Tottenham nie wygrał z Chelsea,
to zostalibyśmy mistrzami, bo by nas nie dogonili.
Danny Drinkwater!
Vardy zaprosił na oglądanie meczu do siebie.
Zadzwonił do mnie.
„Chłopaki wpadają na oglądanie meczu z Chelsea”.
- „Wszyscy?” - Pomyślałem, że to świetny pomysł.
Wieści się rozeszły,
bo fani zaczęli pojawiać się u nas w domu,
wystawali pod bramą.
Pomyślałam: „Leicester jeszcze nie wygrało”.
Tego wieczoru Leicester jest jak dziecko w Wigilię,
czuje motylki
i emocje z powodu bliskości wspaniałej utopii.
Potrzebowaliśmy remisu albo wygranej Chelsea.
Wtedy nikt by nas nie dogonił.
Ale jeśli Tottenham pokona Chelsea, zgarnie dwa punkty.
Przejdziemy do następnego tygodnia. Zrobi się nerwowo.
W światowym sporcie to się nie zdarzyło.
5000 do 1, zero wygranych tytułów, wyścigów czy spotkań.
Klub Leicester City jest o krok
od zmiany lokalnych, krajowych i międzynarodowych podręczników historii.
Wszyscy mówili: „Podaj mi piwo. Muszę się napić.
Za bardzo się denerwuję. Nie dam rady”.
Kane! Gol!
Tottenham żyje! Wciąż…
- W porządku. Jest jeszcze czas. - Nie.
Son zdobywa bramkę. Tottenham 2:0 przed przerwą.
- Wszyscy siedzieli w ciszy. - Dziś to się nie wydarzy.
Ale potem zaczęła się druga połowa. Chelsea odkuła jedną bramkę.
Chelsea wraca do gry.
Myślę, że cały kraj, poza fanami Tottenhamu,
chciał, żebyśmy wygrali.
Chelsea chciało, żeby Tottenham nie wygrał.
No i wykazać się dla Claudio.
A potem Eden Hazard
zrobił coś spektakularnego.
Diego Costa. Eden Hazard!
Wspaniały gol.
Gol Leicester.
Zwariowaliśmy. Zaczęliśmy na siebie skakać.
Ale to jeszcze nie koniec.
Przygotuj się, Leicester. Przygotuj się.
To się musi udać.
Zaraz się stanie.
Dmuchaj.
Zabrzmiał końcowy gwizdek na Stamford Bridge.
Leicester City to mistrzowie Premier League.
Po odgwizdaniu końca meczu byłem totalnie zachwycony.
Śmialiśmy się do siebie. „Wygraliśmy ligę. To niesamowite”.
Mistrzowie! Olé! Olé! Olé!
Emocje wybuchają w tobie, nie możesz uwierzyć, że to się stało.
Świetna robota.
To było wspaniałe uczucie.
Leicester są mistrzami angielskiej Premier League. Dacie wiarę?
Poza stadionem kibice Leicester imprezowali do późna w nocy,
by uczcić najbardziej niezwykły wyczyn w futbolu.
Udało się!
Mistrzowie! Olé! Olé! Olé!
To bez wątpliwości największe osiągnięcie
w historii naszego sportu.
Leicester dało inspirację
każdemu managerowi, zawodnikowi i kibicowi,
że oni też mogą wygrać.
Niesamowite. Nigdy więcej tego nie zrobimy.
To wyjątkowe.
Współczesny cud futbolu.
Powalili na kolana rywali.
Wszystkich nas powalili.
Mistrzowie Premier League 2016.
Wspaniałe Leicester City.
To niewiarygodne.
Myślę, że to marzenie każdego piłkarza.
MISTRZOWIE
To nie był fart Vardy’ego.
Zdobył Złoty But,
Puchar Anglii, Tarczę Wspólnoty i tytuł Drużyny sezonu.
Biorąc pod uwagę jego początki,
jak późno wszedł do gry,
chyba nikt nie pobije jego osiągnięć
w tych okolicznościach.
Widzę tu same osiągnięcia.
Ale na pewno chcę stąpać twardo po ziemi,
nie dać się ponieść emocjom.
Gdyby było inaczej, nie byłoby tego tutaj, więc…
Chciałabym, żeby Jamie mógł być bardziej refleksyjny
wobec swojej niesamowitej kariery,
którą miał i nadal ma.
Zamiast umniejszać to, co osiągnął.
Pomyślę o tym wszystkim na emeryturze.
To wszystko
będzie do długiego przemyślenia,
kiedy w końcu odwieszę buty.
Kiedy przejdziesz na emeryturę?
Cholera. To pytanie za milion dolarów.
Nie wiem.
Wierzę, że nogi podpowiedzą mi, kiedy nadejdzie czas.
Wciąż mam ten głód i siłę napędową.
Leicester od samego początku dawało mi szansę.
Myślę, że się w pełni odwdzięczyłem.
24 KWIETNIA 2025 R.
Mamy ważne wieści. Jamie Vardy opuści Leicester City
pod koniec sezonu po 13 latach w klubie.
W końcu nadszedł czas.
Myślę, że to dobry moment.
Chcę wam wszystkim podziękować.
Leicester zawsze będzie w moim sercu.
To moje pożegnanie, ale niedługo się spotkamy, obiecuję.
Kiedy dowiesz się, do którego klubu idziesz?
- Będę wiedział, kiedy przestaniesz pytać. - Tak?
Na pewno ci powiem.
Boję się tej.
Wygląda na miłą.
Co? Ta jest miła?
Tak?
To nie jest miłe. Za co chcesz mnie wyrzucić do kosza?
Tylko jeśli strzelisz gola.
Dzięki, Mins.
Dałaś tacie miłą kartkę?
„Strzelaj gole albo leć do kosza”.
- Nie. Naprawdę? - Tak.
UWIERZ W SIEBIE DASZ RADĘ!
- Gotowa? Tak? - Tak.
Ostatni raz?
Tak.
Kocham cię.
18 MAJA 2025 R.
Dzisiaj ostatni mecz Vardy’ego dla Leicester.
Jego 500. występ i próba strzelenia 200. gola dla klubu.
LEGENDA
ŻEGNAJ, LEGENDO
Świetny bieg. James Justin. Jamie Vardy!
Dwusetna bramka dla klubu.
To musiał być jego dzień.
Dziewiątka w Leicester. Jamie Vardy.
Dziękuję za przyjęcie mnie i mojej rodziny.
Mam nadzieję, że się odwdzięczyłem.
Jakie szanse dawałeś Vardy’emu na to wszystko?
Może milion do jednego, ale nie sądzę, że milion.
Może dziesięć miliardów do jednego.
To największa historia o pokonywaniu słabości wszech czasów.
Tyle osiągnął mimo skromnych korzeni i tego, z czym musiał się mierzyć.
BĘDZIEMY TĘSKNIĆ!
Nie wiem, jak to zrobiłem, jak to się stało i dlaczego.
Ale to szaleństwo.
DZIĘKUJEMY, VARDY
Ale wiem, że jeśli ciężko pracujesz,
nie poddajesz się, właściwi ludzie są po twojej stronie…
i masz kochającą rodzinę, która chce, żebyś był jak najlepszy,
stajesz się tym, w co wierzysz.
Jestem tego dowodem.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz