Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
- May nakikita ka ba? - Oo.
- Naghahanda nang mag-umpisa. - Ano'ng nakikita mo?
Champions League final sa Istanbul.
2005.
Magsisimula na tayo rito.
Liverpool laban sa AC Milan.
Kinakabahan akong panoorin 'to.
Walang nagbigay ng pagkakataon sa Liverpool sa simula ng campaign.
Kung may nagsabi sa 'kin
na papasok kami sa Champions League final,
iisipin kong baliw ka.
Napaka-average ng team namin.
Pero nasa mahiwagang paglalakbay kami na di namin inasahan,
at nasa Istanbul na kami ngayon.
Nasa pinto na ng kasaysayan ang Liverpool pero laban sa star-studded team ng Milan.
Wow. 'Yon ang haharapin namin.
Bawat isang player ay world-class.
Pakinggan mo ang paligid.
Talagang mag-iingay sila ngayong gabi.
Ramdam namin ang expectation ng Liverpool fans.
Nasa balikat mo ang bigat ng buong lungsod na naghihintay nang matagal ng final.
Ngayon na ang pagkakataon para makabawi sa nasayang na oras.
Dalawampu't isang taon ang paghihintay para sa major trophy na 'to.
Habang papalapit ka sa kick-off,
mas maniniwala kang mananalo ka.
Alam naming pagkakataon na namin ito para lumikha ng kasaysayan.
At pumasok!
Two-nil Milan!
At three-nil na!
Ang pinakamalaking laro ng buhay mo
ay naging 'yong pinakamalaking bangungot ng buhay mo.
Ito ang pinakamabigat na pagkatalo sa Champions League final.
Nalamangan sila. Ganap na nalamangan.
Sa three-nil, tapos na.
Ayun na 'yong half-time whistle.
Di pa ako naging ganito kalungkot bilang footballer dati.
Gagawa kami ng kasaysayan pero kahihiyan.
Ito ay talagang masama para sa Liverpool.
Kalat-kalat na sila.
Sobrang nakakahiya 'to.
Kailangan mong pumasok sa dressing room, at kumalma.
- Walang tsansa para sa Liverpool. - Himala ang kailangan ng Liverpool.
Mula no'ng gabing 'yon, di ako makapunta kahit saan sa mundo
nang walang nagtatanong sa nangyari no'ng half-time.
Ang laging tanong, "Ano'ng nangyari sa half-time?"
Inaalam ko pa rin ang nangyari.
Kung kailan akala mo nakita mo na lahat.
Ang napapansin ko sa mga dokumentaryo ngayon,
kung saan tahimik, 'yon ang kinukuhanan, at nilalagay.
Habang naghihintay sila sa unang tanong.
Nag-iisip.
Puwedeng magsalita ka, Jamie?
Liverpool, Istanbul, AC Milan, Netflix, blockbuster.
Pasabog. Blockbuster.
Saan mo sisimulan ang kuwentong ito, Jamie?
Para sa 'kin,
magsisimula ang kwento milya ang layo sa Liverpool,
noong summer ng 2004,
sa Portugal.
Sa Lisbon ngayong gabi, dinala ng England team bus ang players
sa isang hotel na may mahigpit na bantay sa may burol,
na sana ay maging tahanan nila hanggang sa unang linggo ng July.
Ito ang European Championships.
Kasama ko ang England squad,
sa tabi nina Michael Owen at Steven Gerrard ng Liverpool.
Kahit kasama namin 'yong England, iniisip namin ang Liverpool.
- Harap nang kaunti, Jamie. - Oo.
Nahirapan akong lumipat ng club.
- Diretsong tingin sa lens, please. - Jamie Carragher, defender.
Siguro isa sa mga dahilan bakit di gano'n katagumpay ang England.
Steven Gerrard, midfielder.
- Ayos ka lang, Steven? - Oo, ayos ako.
Sasakit ang likod ko mamaya, pero ayos lang ako sa ngayon.
Tingin nang diresto sa lens, at sabihing, "Michael Owen, striker."
- Saan haharap? 'Yong totoo? - Harap ka sa 'kin.
Kaming tatlo, kami ay nasa Liverpool mula no'ng ganito pa kami kalaki.
Sabi nila di na ako ga'nong lumaki.
Dumadaloy sa ugat namin ang Liverpool Football Club.
Kama ko 'to at 'yong gilid ng silid ko
ay kung saan may mga poster para ipaalala sa akin ang Liverpool.
Mamamatay kami para sa Liverpool Football Club.
Kailan ka dumating sa Liverpool? Kailan ka unang dumating?
Nine o ten ako no'n.
Anong numero ng damit ang gusto mong isuot sa club?
Number eight.
May kung anong espesyal at medyo iba pag galing kang baba.
Mas may bond.
Mas ramdam ang loyalty at gusto mong husayan para sa club.
Mahal at hilig ko 'yong Liverpool Football Club.
Ito ang aming buhay at hininga, at minahal at pinangarap namin ito.
Sa Portugal, may kaunting kawalan ng katiyakan sa players ng Liverpool.
Wala na ang manager namin. Wala na ang manager ng Liverpool.
GULO SA LIVERPOOL
100% NA TINANGGAL
Matapos ang anim na season, ang manager ng Liverpool ay umalis sa club.
Ang unang manager na sinibak ng club mula no'ng 1959.
BALIK SA BASIC PARA SA REDS
No'ng bata ako, isa ang Liverpool sa best teams sa Europa.
Apat na European Cups.
European Champions ang Liverpool sa ikaapat na beses.
Malayo ang kinabagsakan namin. Di na kami lumalaban sa top teams.
Hinila at lumayo sa goal! Kawalan ng pag-asa para sa Reds!
Average ang league form, average ang cup. Di maganda ang mga performance.
Grabe 'yon.
At nakapasok! Nakakahiya para sa Liverpool.
'Yong team, may ilang players do'n na iisipin mo,
"Kung mananalo ang Liverpool ng trophy, palitan dapat nila 'yong player na 'yon."
Nakakadismaya na di kami nananalo.
Pinalabas si Steven Gerrard!
Isa 'yong hamon na
marahil nagpapakita ng pagkadismaya na nararamdaman niya.
Ramdam ng lahat ang pagkadismaya.
Nalagasan kami. Paano namin puputulin ang pagkatalo?
Lumaki ako na nasa taas ang Liverpool. Lalaban pa kaya sila ulit sa tuktok?
Hindi, walang tsansa.
Talagang naiinis ako.
Kanina pa ako umiiyak.
Ang motto ng Liverpool ay "The best ang una at wala ang pangalawa."
Tingin ko, kailangan talaga ng bagong kaisipan sa Anfield.
Para sa players ng Liverpool sa England training camp,
ang pag-alis ng manager sa Anfield ay isang malaking distraction.
Ito ang pinag-uusapan
ng mga miyembro ng Liverpool ng England squad ngayon.
Pumunta ako sa tournament na umaasang makalimot sa lahat ng ingay
at mag-focus sa England team, pero imposible 'yon.
Biglang may narinig kaming balita na may bagong manager na.
May elemento ng pananabik.
"Paano kaya sa manager na 'to."
At, "Saan papunta ang club?"
Nasa morning paper ng Liverpool ang tanong ng lahat.
"Sino ang susunod na mamamahala sa Anfield?"
Ikinalulugod naming ianunsyo na sasamahan tayo ni Rafael Benítez
bilang manager, sa limang taong kontrata.
Sa club,
may pakiramdam na naligaw kami ng landas.
Kinailangan naming magbago, at maliwanag na dapat magsimula
sa paghahanap ng tao
na may track record ng pagkapanalo sa mga pangunahing liga sa Europa.
May mahusay siyang track record.
Dalawang Spanish league titles sa tatlong taon.
Señor Benítez, welcome sa Anfield.
- Salamat. - Congratulations.
Gaano kahalaga sa 'yo na panatilihin
ang best players ng Liverpool na mayroon sila ngayon?
Dahil kulelat na kami, nag-aalala talaga ako na
mawawala sa 'min sina Michael Owen at Steven Gerrard,
na nakikitang best players ng club.
Club captain si Steven.
Gerrard... Ang gandang strike!
Magaling siyang player!
Malaki ang puso, matindi ang pagkahilig.
Steven Gerrard...
Magaling! Napakagandang goal ni Gerrard!
Ang pinakadiwa ng kung ano ang Liverpool.
Owen... Mahusay na balanse.
Gerrard! Three para sa Liverpool at Michael Owen sa sentro nito.
Si Michael, isa siyang star player.
European Footballer of the Year.
Napakabilis niya, mahusay na goalscorer.
Vaults sa unang challenge at sa pangalawa. Magaling!
Ang lupit na goal!
Michael Owen, isang goal machine.
Kung babalikan ang mga panalo,
nakita namin sila bilang nasa puso ng team.
Gerrard...
Ang galing ng bola na 'yon! Ang ganda!
'Yong Gerrard at Owen partnership na naman!
Ga'no ka-kritikal para sa mga plano mo na manatili sila?
Gusto ko silang kausapin tungkol sa mga ideya ko.
- Okay? Maraming salamat. - Maraming salamat. Salamat.
Ang unang gagawin ni Rafa
ay pumunta sa Portugal para siguruhin na manatili 'yong key players.
Para mapanatili ng club ang kanilang big stars sa hinaharap,
kailangang simulan nilang manalo, at patuloy na manalo,
para lumaban sa pinakamataas na level.
Mahalaga sa akin na makipagkita sa bagong manager ng Liverpool
pero mas mahalaga
na makipagkita si Rafa Benítez kina Steven Gerrard at Michael Owen.
Dismayado sila sa mga nangyayari sa club.
Iniisip ko, iisa lang ang career ko.
Baka kailanganin kong mag-isip ng ibang alternatibo
para ma-maximize ko 'yong career ko.
Kinakausap ako ng players ng England. "Halika at pumirma ka sa 'min."
Kumakatok ang mga tao sa hotel ko, "Ba't di ka pumirma sa 'min?"
Iniisip ko,
"Sana may masabi 'yong manager na gustong marinig no'ng dalawa."
- Spanish or English? - Kung alin ang natural.
Ready?
Okay?
Ayos ang tunog, maayos ang posisyon, ayos ba ang mga tanong?
Sinabi sa amin na darating siya para magpakilala.
Gusto niyang mag-hello at magsimula nang maayos.
Biglang papasok kami sa isang silid...
Inaasahan ko 'yong spiel na
kung gaano kami kagaling,
kung paano bubuuin ang team sa paligid nila...
at kabaliktaran ang nakuha namin.
- Nagrerecord ka ba? - Oo.
Oo. Makinig ka sa akin.
Pinakilos niya si Stevie sa board na ito.
Ako ang puntirya niya. "Ayaw ko nito, ayoko niyan."
"Problema ito. Kailangang baguhin ito."
"Madalas kang tumatakbo."
"Di ka puwedeng maglaro sa team maliban kung magtitiwala kami." Tindi.
Naalala ko ang sinabi ni Rafa Benítez kay Michael ay,
"Pag-aralan mong mas mabilis na mailihis 'yong bola."
Diyos ko! Wala pang nakapagsabi ng ganyan sa akin dati.
Parang...
Do'n ako pinakamahusay sa mundo no'ng panahong 'yon.
Iniisip ko, "Naku po..."
Hindi 'to ang gusto niyang marinig.
Doon namin naisip na...
"Iba ito."
Kakaiba 'to.
Iba ang pakiramdam.
Iba talaga.
Medyo negatibo.
Inisip ko, sinisiguro ko, kakailanganin mo ako bago kita kailanganin.
Siguradong...
di siya gumawa ng paraan para kumbinsihin ako
para manatili, sabihin na natin.
Ano ang tingin mong nangyari sa meeting?
Makikita mo kapag may kausap ka kung masaya siya sa pag-uusap.
Tingin ko, oo, sila ay... Medyo masaya sila.
...striker ng Liverpool, Michael Owen, ay papunta sa Real Madrid ng Spain.
Ang player, na dating kilala bilang boy wonder ng Liverpool,
ay aalis sa club na sinalihan niya sa edad na 11.
Magandang umaga sa lahat.
Gusto kong magpasalamat
sa pagbibigay ng pagkakataon na maglaro sa best team sa mundo.
Maraming salamat.
Naaalala ko 'yong hirap ko na sabihing,
"Oo, gusto kong umalis."
Dahil malinaw na nasa Liverpool ako buong buhay ko,
pero naisip ko na dapat akong umalis.
Ang Real Madrid 'yong pinakamatagumpay na team sa Europa,
at sa tingin ko, karamihan sa mga tao
ay maaakit sa pagkakataong manalo ng mga trophy.
Ang balita sa pag-alis ni Michael Owen ay nalalaman na ng fans dito sa Anfield.
Katapusan na nga 'to ng era.
Sa huling 13 taon, ang butuin ni Michael Owen ay nagliwanag mula dito
sa pinakatanyag sa football grounds.
- Ano na ang gagawin natin? - Tingin ko, nakakadismaya.
Parang paurong tayo.
Malaking dagok ang balita
sa mga tagasuporta ng Liverpool at sa ex-teammates ni Michael Owen.
Nadismaya ako.
Nasaktan ako.
May parte sa akin na naunawaan ko,
pero may parte sa akin na ayaw ko, kasi iniisip ko,
pag umalis siya, mas lalayo ako sa gusto ko ring puntahan.
Gusto kong manalo at magtagumpay ang Liverpool, tulad no'ng lumaki ako.
WELCOME SA THATCHERS BEIRUT
Isa akong pasaway na bata sa isang council estate.
No'ng edad two, three, four,
nasa bakanteng lote ako, sinisipa ang kahit anong mahanap ko na bilog.
Nakarolyong medyas, prutas...
Papasok na may dalang graba, mga paso at duguan.
Papasok ako sa school na iniisip na football player ako.
Kakausapin ko ang sarili ko tungkol sa football players.
Seryoso at nakakatakot na pagkahumaling para sa Liverpool Football Club.
Sa unang beses na nag-sample ko sa Anfield, six, seven ako no'n.
Hindi mo mailalarawan. Ang galing lang.
Ang galing lang!
Ramdam ang pagmamahal at passion.
Pumunta kay Rush!
Para itong droga. Ayos 'to. 'Yan ang nakakapagpa-excite sa 'kin.
Ayan, ang trophy ng season, napanalunan ng English champions, ang Liverpool.
Ang legasiya ng European Cups.
Gano'n din ang pangarap na gusto kong makamit.
Pero kapag hindi mo naramdaman na parang posible 'yon...
nakakainis.
Di sapat 'yong team para mapanalunan ang Champions League.
Di competitive ang team sa domestic level.
Ilang milya ang layo nito. Kaya umalis si Michael Owen sa Liverpool.
10 BUWAN BAGO ANG ISTANBUL
Nakaupo sa alanganin at naiintriga,
gumagamit ng kahit ano ang fans ng Liverpool para makita ang team nila,
habang nagtitipon ang squad sa unang pagkakataon bago ang bagong season.
Sa simula ng 2004, papunta na ako sa huling taon ng aking kontrata.
Ang Liverpool ang pinakamamahal ko.
Gusto kong manatili sa Liverpool hangga't kaya ko.
May gumagawa ba ng picture?
Kailangan ko 'tong picture para sa Instagram.
Ako ay 31 na no'ng 2004/05 season.
Tatlong taon na ako sa Liverpool.
Pero minsan, sumasablay ako sa focus.
Nabitawan niya, Dudek, at ipinasok ito ni Forlan! Malaking pagkakamali.
Nainis ako sa sarili ko dahil do'n.
Lahat ng mababasa mo sa diyaryo
ay paanong kailangan ng coach ng bagong goalkeeper.
BAGONG 'KEEPER' TOP PRIORITY
Sana maintindihan ako ng mga tao sa French accent ko.
Nasa Liverpool ako ng maraming taon, pero ako,
nasa loob at labas ako ng squad. Kaunti lang ang nalaro ko.
Pero no'ng dumating si Rafa, parang nagsimula lahat sa parehong spot.
Kaya iniisip ko, "Okay, baka may pagkakataon akong maglaro."
Naging parte ako ng Liverpool system ng 13 taon.
Mula ako sa pinapahiram na player
sa biglaang pagkakaroon ng bagong manager na umaasa akong magbibigay
ng pagkakataong makapaglaro at maipakita ang kaya ko.
Hindi ako kilalang manlalaro.
Naglaro ako sa apat na reserve games, nakapuntos ng ten goals.
Pero may tsismis, si Rafa Benítez, nanonood siya ng ilang reserve games.
Kaya naisip ko, "Kung pinapanood niya sila,
may tsansa akong masama."
Kapag may bagong manager,
di mo ibibigay sa kanya ang opsyon na di ka piliin.
Lalo na kung gusto mo ng isa pang kontrata,
at wala kang maraming magagandang taon sa hinaharap.
Isa sa mga kaibigan ko si Didi Hamann.
Inaasahan na ni Rafa itong stereotype, na disiplinadong German.
At siya ang kabaligtaran no'n.
Oo, occasional akong naninigarilyo at occasional na pint.
Sampu kada araw. Sampu, 12 kada araw, dahil pakiramdam ko kailangan ko 'to.
Di 'to nakaapekto sa pisikal ko, dahil kung ramdam kong meron,
tumigil na ako.
Gano'n kadali.
Pag pumasok si Didi Hamann na umiinom ng tubig sa umaga,
tanda na 'yon na uminom siya no'ng gabi.
Naalala ko 'yong unang night out namin ni Didi.
Isang linggo pa lang siya sa club.
Masaya kaming lumabas. Paalis na kami pero di kami makakuha ng taxi.
Sabi ni Didi, "Ikukuha ko kayo ng taxi."
Iniisip ko, "Paano niya alam pa'no kumuha ng taxi?"
Humandusay lang siya sa gitna ng kalsada.
Sabi ko, "Hihiga ako sa kalsada, dahil kung hindi, walang titigil."
Di ka makakakuha ng taxi, gusto mo ng umuwi, matulog,
at magsasanay sa susunod na araw.
Pinasakay namin siya sa taxi. Paalis na siya, bumababa 'yong bintana,
at dumungaw siya sa bintana, at sinabing, "Saan ako nakatira?"
Ewan, kaibigan. Aalis na ako.
Sana maayos na ng bagong manager 'yong players at may extra...
na panindak sa kanila.
Naisip ko agad, nakatingin si Rafa sa team,
iniisip niya, "Di ito mabilis na solusyon."
No'ng kunin ako ng Liverpool,
sabi nila, "Lalaban tayo sa pinakamahusay sa Europa."
Pero mula sa unang araw,
nakita kong wala kaming 11 na top-class players,
at wala kaming top squad,
kaya kailangan silang labanan sa ibang paraan.
Ang pagsasanay ni Rafa, medyo kakaiba.
Walang bola,
at may cones lang sa paligid ng pitch,
at sasabihin ni Rafa, "'Yong bola ay nasa cone A,
ang bola ay nasa cone D, nasa cone F,"
at kailangan naming tumakbo kung saan kami dapat.
Iba talaga sa nakasanayan ko.
Parang sobrang organized.
Tapos titingin siya sa players, tapos sasabihing,
"Itaas mo pa ng dalawang yarda. Isang yarda pa sa kanan."
"Dalawang yarda ka pa sa loob."
Mga pawns sa cheesboard ang tingin niya sa 'min o bilang numero.
Kakaiba ang makatrabaho ang isang tao na may atensyon sa detalye.
Iniisip ng lahat, "Naku. Ba't natin ginagawa 'to?"
Perfectionist ako, kaya gusto kong isa-isahin 'yong detalye.
Gusto kong suriin ang mga bagay.
Isang sentimetro lang ang taas o baba,
iyon ang pagkakaiba sa pagitan ng tagumpay at pagkatalo.
Noon pa man, ganito na ang buhay ko.
Bilang batang lalaki, binigyan ako ni Papa ng notebook.
Matagal kong pinag-iisipan ang mga bagay,
paulit-ulit na binabalikan sa utak ko.
At isusulat ko ang bawat linya sa notebook na ito,
mula sa bawat laro para sa school team ko.
Isusulat ko ang stats, tulad ng goals,
average ratings, pagtira sa goal.
Sinimulan kong suriin ang mga galaw at katangian ng laro.
Di ko namamalayan, may paraan na ako para maunawaan ang football.
Ipapasa ko ito sa players,
para mapabuti pa ang bawat player at 'yong team nang kaunti.
May epekto ang maliit na mga detalye.
Dahil dito, mapeperpekto mo ang laro mo.
9 NA BUWAN BAGO ANG ISTANBUL
Simulan na ang laro!
Welcome sa Gillette Soccer Saturday, sa unang araw ng bagong season
pagkatapos ng isa sa pinakamadramang tag-init na naitala.
Nakikita ko ang sarili ko sa tabi ng Stevie G.
Patas na sabihin na ang simula ng season na 'yon sa ilalim ni Rafa Benítez
ay medyo isang bangungot.
Magandang pagliko, bilis, at mahusay na pagpasok. Dapat. At ito nga!
One-nil Bolton Wanderers!
Sumipa si Giggs, si Silvestre ulit!
'Yong Spanish Inquisition ng Liverpool ay magsisimula pa lang.
Pinakamasaklap na simula.
Ito mismo ang ayaw namin.
Isa na namang horror show, walang kalidad, walang ideya,
pero ang pinakamalaking puna ay walang laban.
Binigay na ni Alonso kay Downing!
Naalala ko ang game na 'yon.
Palapit na ang Middlesborough. Hasselbaink. Nahanap niya si Zenden!
Di 'yon maganda, iyon.
Umaalis na ang Liverpool fans bago matapos ang laban. Sapat na ang nakita nila.
Suot nila 'yong shirt. Naku naman, maglaro kayo, please!
MAY ILALALA BA PA?
Si Cole... Nahanap niya ang daan papasok!
Walang passion, walang drive, ang hirap panoorin.
Kailangang maka-recover si Benítez.
Walang marka si Crouch. Malayong poste. Heto na siya!
Kahit si Crouchy ay nakapuntos laban sa amin.
Gano'n ito kasama.
Nakawala ito.
Iniwan ni Carragher si Dudek na may gagawin. Si Anelka!
Shit.
Isa na namang bangungot na kakalimutan ng keeper ng Liverpool, Jerzy Dudek.
Si Dudek ay isang ganap at lubos na walang kuwenta, at hindi 'to sapat.
Itong season ang pinakamahirap sa karera ko sa football.
Chaplow.
Naku, ito na 'yon.
O, sariling goal 'to!
Nakakatawang binigyan ng score ni Djimi Traoré ang kalaban!
Ano'ng iniisip ni Traoré?
Maganda ang pagtatapos para sa defender.
Burnley, ang una nilang goal sa FA Cup laban sa Liverpool sa loob ng 36 na taon.
Di ako makapaniwalang hirap kami. Ang saklap talaga ng Liverpool.
Kahit sa Europa, hirap talaga kami.
Sobrang hirap.
Problemado ang Liverpool.
Napakagandang goal!
Lahat sila na naglaro kagabi ay walang kuwenta.
Iniisip ko, hindi na ito puwedeng lumala pa.
Saviola!
Sa Europa, may expectation mula sa Liverpool fans.
Naramdaman ko lahat ng emosyon. Walang kwenta, walang silbi, hindi sapat.
Walang puntos, kaya walang katiyakan ang kapalaran ng Liverpool sa Europa.
Isa pang pagkakataon pagdating ng Olympiacos sa Anfield.
Mga mga oras na iisipin mo,
makakabalik kaya kami sa pagiging malaking club?
6 NA BUWAN BAGO ANG ISTANBUL
Matagal kong di maalala sa sama ng laro nila.
Walang passion, walang desire. Basura.
Talagang nagmamalasakit ako sa Liverpool.
Kita mo, masakit. Pisikal na sakit sa akin 'to.
Mahirap sa pag-iisip kapag hindi maganda ang nangyayari.
Mararamdaman mo ang mga emosyon sa lungsod.
Puwede ba kaming magpakita ng passion, ng kaunting commitment?
May emosyonal na football clubs, emosyonal na lungsod.
At emosyonal ang mga tao rito.
Dapat siyang humingi ng tawad sa fans ng Liverpool do'n kagabi.
Hindi karaniwang laro ng Liverpool ang laro ng team.
Walang away, walang kaluluwa, walang passion.
No'ng sumali ako sa Liverpool,
may kulturang nakabatay sa emosyon.
Higit pa riyan ang kailangan sa football.
Kung talagang emosyonal ka, di mo mahahanap ang tagumpay.
Stratego!
Stratego, napakahusay na laro ng diskarte ni Milton Bradley para sa dalawa.
Mabilis, madaling laruin, at exciting...
Bilang bata, dinala sa 'kin ni Papa 'yong larong Stratego.
Sa Spain sa panahong 'to, nag-iisa lang 'to.
Sa summer, pupunta kami sa mga bundok ng Madrid.
Naglalaban-laban kaming magkakaibigan.
May kaklase ako na talagang magaling.
At natalo ako isang araw at sobrang sama ng loob ko.
Umiiyak ako sa bahay, sa kuwarto ko.
Higit pa sa tagumpay ang itinuturo ng pagkatalo.
At napagtanto ko
na mas mahalagang maglaro gamit ang utak kaysa puso mo.
Di na ulit ako natalo.
Kailangan mong turuan ang players mo
na maglaro ka gamit ang utak mo at di lang ang iyong puso.
Ang laro ko, tungkol sa emosyon.
Passion, desire, commitment.
Para sa badge, para sa Liver bird, para sa pamilya.
Nasa loob ko 'to,
at pakiramdam ko gusto niya akong i-remodel at baguhin.
Walang makakapagpasaya sa kanya.
Gusto kong maging demanding sa players ko.
Tingin ko, 'yon ang susi.
Dito manggagaling ang tagumpay.
Pakiramdam ko, mababa tingin niya sa 'kin, wala siyang tiwala, ayaw niya sa akin.
Malinaw na gusto kong maging player ng Liverpool, at Liverpool player lang.
Pero sa pagdududa at sa kalamigan na 'yon,
at maging bahagi ng team na di naniniwala na kaya mong makipagkumpitensya sa tuktok,
do'n ako naakit sa offers.
Iniuugnay ang pangalan ni Steven Gerrard na aalis sa hometown club niya.
Pag nawala ang tulad ni Gerrard,
dapat nilang tanggapin na di na sila malaking club.
Sa pananaw niya,
kung magiging top-rated international siya,
dapat naglalaro siya sa pinakamataas na level, at wala siya sa Liverpool.
Gusto ni Gerrard na maglaro nang regular sa level ng mundo.
Iyon ang Champions League at maglaro sa final.
5 BUWAN BAGO ANG ISTANBUL
Ang countdown sa dapat na maipanalong game ng Liverpool sa Champions League
ay talagang nagsimula na.
Magagarantiya ng panalo laban sa Olympiacos sa Anfield ang progreso.
Malamig na taglamig para sa Liverpool.
Pangpito sa liga, di sila nakaka-goal. Kailangan nila ng goal ngayon.
Naglalaro sila para sa buhay Champions League nila.
Napakalaking laro 'to.
Ang tanging nagmo-motivate sa 'min
ay 'yong Champions League.
Natalo na ang Liverpool sa Olympiacos sa Greece.
Pangatlo sila sa section nila.
Ang panalo lang ay baka hindi sapat para makapasok ang Liverpool sa last 16.
Kailangan nilang manalo at mag-dominate.
Kailangan ng dalawang malinaw na goal. Hindi sapat ang manalo.
At ang headlines bago ang laro...
BIGYAN MO AKO NG MGA TROPHY
...ay nagdagdag ng pressure sa 'min.
MAGBIBITIW AKO
Hindi ako masaya sa progreso ng club sa nakaraang dalawang taon,
sa unang pagkakataon sa karera ko, naisip ko
ang posibilidad na mag-move on.
Gusto ko sa Champions League, gano'n din ang iba
at napagtanto namin gaano kahalaga 'to para sa football club at sa aming sarili.
Gusto kong maglaro Champions League football, gano'n kasimple.
Magsisimula na kami sa Champions League match.
Ang mahalaga, dapat manalo ang Liverpool.
Mahalaga sa fans ang tagumpay sa Europa.
Bahagi ito ng pamana, bahagi ng kaluluwa ng club na 'to.
Nagdesisyon si Rafa Benítez na palitan ang goalkeeper niya.
Si Jerzy Dudek sa bangko sa mahalagang gabing ito para sa Liverpool.
Ang malaman na di ako maglalaro ay mahirap tanggapin.
Napakahalaga nito para maging number one keeper ako.
Nasa DNA ko 'to.
Naapektuhan talaga ako mentally.
Ang plano ay magsimula nang maayos, makuha ang suporta ng fans...
manguna kami.
Rivaldo.
Pero biglang...
Rivaldo pa rin. Rivaldo pa rin!
Mukhang pinasadya para sa Brazilian brilliance ni Rivaldo.
Ayan na. Tahimik lang at wala si Kirkland! Tinamaan sa baba at tumama sa net!
Napakasaklap para sa Liverpool.
Kailangang maka-score ang Liverpool nang at least tatlong goal.
'Yon na ang half-time whistle, at di ito umaayon sa Liverpool.
Sa sandaling 'yon,
akala ko aalis sa Liverpool Football Club si Steven Gerrard.
Kakailanganin ng malaking pagsisikap para sa Liverpool.
Pag di maganda ang nangyayari,
kung dismayado 'yong players at tinanggap na ang kapalaran nila,
kailangang bigyan mo sila ng solusyon.
Stratego, isang strategy game mula kay Milton Bradley.
Si Rafa Benítez ay hindi takot gumawa ng pagbabago.
Ang mga pagbabago niya ngayong gabi ay mga sorpresa.
Ang mga kabataan na sina Sinama Pongolle at Neil Mellor.
Sa tingin mo, mababaliktad ng players na 'to ang mga talo namin?
Hindi, hindi talaga.
'Yong kaba, mahirap na di ito maramdaman bilang batang player.
Kailangan ng tatlong goals.
Tumunog na ang whistle para sa simula ng second half.
Patong-patong na ang posibilidad laban sa Liverpool.
Kakailanganin ito ng matinding pagsisikap.
Lumiko si Sinama Pongolle sa loob.
Tuloy pa rin si Sinama Pongolle, pero di napasa kay Kewell.
Anumang substitution ay sugal.
Gerrard.
Ang galing.
Ang dagundong ay para kay Mellor na nasa deck.
Kung gagana, henyo ka. Kung hindi, nagkamali ka.
Kusa ng pumapasok ang pagdududa
dahil wala kaming mahusay na team.
Iniisip mo, sapat ba'ng goals sa team kung saan kami uunlad?
Kailangan ng tatlo.
Kewell, sumipa sa defender. Nilagpasan siya sa penalty area.
Kinaladkad ni Kewell. Naka-score si Sinama Pongolle!
Iyon ang gusto nila at ng Anfield. One-one.
Kailangan nila ng dalawa at walang bawi.
May tsansa. Bumagsak si Carragher. Walang penalty kick.
Tumawid si Pongolle. Pagkakataon na. Tinamaan ito ni Finnan.
Ipinasok sa net. Nakapuntos ang Liverpool.
At nakuha ni Neil Mellor ang goal.
Pero baka di 'to mahalaga. Kailangan naming maka-score.
Sampung minuto na lang.
Paulit-ulit na pag-atake.
Nakakakaba para sa lahat sa Anfield.
Ang emosyon ay lumalabas sa katawan ko.
Bawat counter-press, bawat forward pass, maririnig mo na umaasa ang mga tao.
Do'n mo mararamdaman ang hatak. Isang mahiwagang pakiramdam.
Carragher.
Ang laro ko...
ay tungkol sa pag-ibig.
Tungkol 'to sa passion.
Gerrard!
Ang galing mo!
Grabe, bata! Ang galing!
Ang galing lang! Isang sumisigaw na half-foot volley!
Ang galing!
Liverpool three, Olympiacos one.
Steven Gerrard.
Di mo maiisip ang Liverpool nang wala siya.
Sapat na ba ang last 16 place para makumbinsi siyang manatili?
Ano'ng ibig sabihin ng gabing ito sa kanya sa desisyon niyang mananatili o aalis?
Di ko iniisip ang isang gabi ng football sa Anfield ay sapat na.
Si Steven Gerrard ang Captain ng Liverpool at ang inspirasyon ng Liverpool.
Pero hanggang kailan?
Sa kamakailang performance ay nakuha niya ang atensyon
ng pinakamalaking gumagastos sa football, ang Chelsea.
CASH IN NI GERRARD SA CHELSEA
Ang sabi ng diyaryo kanina na ang captain ng Liverpool
ay handang lumipat sa Chelsea sa sahod na £125,000 kada linggo.
Ang team na binili ni Abramiovich.
Naka-strikes si Lampard! At nakapuntos si Lampard!
£76 milyong halaga ng talento ang na-recruit sa West London.
Dinala ni Mourinho ang Chelsea sa ibang level.
Tingin ko, espesyal ako.
Ito'ng club na pinag-uusapan ng lahat sa European football,
at gusto nilang bilhin ang best players sa England at Europe.
At parehong si Stevie 'yon.
TINATANGGAP NAMIN SI GERRO
Laging nakatingin ang Chelsea sa pinakamagaling.
Magaling na manlalaro si Steven at matagumpay siya.
Kinansel ko 'yong Chelsea. at may mga tawag ang ahente ko.
Nasa telepono si Mourinho, ang pinakamahusay na manager sa mundo,
nag-aalok ng well-paid na kontrata, na makapagpapabago ng isip mo.
Ang laki ng ginagastos ng Chelsea.
May garantisadong tagumpay do'n.
Inaasahan ng lahat na aalis na sila at manalo ng Champions League.
Sa Liverpool, tingin mo aalis si Gerrard?
Kung 'yong mga numero, £150,000 kada linggo, ay totoo,
napakahirap para sa player na sabihing,
"Hindi ako lilipat ng club."
Di ko mabalewala ang relasyon ko sa Liverpool, 'yong pakiramdam, imposible.
Pero gusto mong maging matagumpay hangga't kaya mo.
Nang dumating sila,
di ko alam kung saan pupunta.
Niloloko ng fans ang sarili nila kung iisipin nila na di siya lilipat.
Sinuportahan ko ang Liverpool ng 25 taon.
Steven Gerrard, kung nakikinig ka, ikaw ang kapitan ng aming club.
Ipinanganak ka sa Liverpool. Kung aalis ka, kahihiyan 'yan, pare ko.
Mentally, di ako okay. Ang gulo ng isip ko.
Sa labas ng training ground ng Liverpool, nakikiusap ang fans.
Kailangan ni Stevie ng yakap no'n.
Kumustahin siya, sabihin kung gaano siya kagaling.
Pero di gagawin 'yon ni Rafa Benítez. Nakapa-unemotional niya.
Bilang coach,
kung ang best player mo ay nag-iisip na umalis,
iintindihin mo 'yong dahilan at para makumbinsi siya
na may magagawa kami sa ibang paraan.
Hindi ako masyadong emosyonal sa labas, tama?
Kaya ang tanging paraan ko...
O kaya mas magsisikap ako.
Gumagawa kami ng videos ng lahat ng games,
at sinusuri namin ang lahat na nangyayari sa pitch.
Marami kaming gustong itama.
Ang football ay emosyonal na sport.
Pero bilang coach, palagi kang dapat nakatuon sa trabaho mo,
at di nagsasayang ng maraming enerhiya sa ingay sa paligid mo.
Obsessive lang si Rafa, sa umaga, tanghali at gabi,
pinag-uusapan ang taktika, ang laro, players.
Tuwing kausap ko si Rafa, puro football lang.
Sino'ng may alam tungkol sa football?
Puwede bang tanggalin 'to?
Football, football, football.
Dalawang striker, dalawang player na dumepensa.
Nasaan ang gap?
Man-to-man, dapat ganyan ka. Body position.
- Parang 'yon lang ang alam niya. - Go!
- Kaya siyang depensahan? - Okay!
- Hindi. - Dahil hinaharangan kita.
Maaari mo siyang makasagupa sa corridor, sa kusina.
Lahat ng bagay, babanggitin niya ang football, imo-move niya.
Ilan ang mayroon tayo? Dos, cuatro, seis.
At 'tong players, may kalayaan silang gumalaw.
- Obsessive? - Oo, sobrang obsessive.
Akala nila baliw na ako.
Pero alam ko na
'yong paraan ng pagtatrabaho ko at paggawa ng mga bagay
ang naging daan ko sa tagumpay.
Benítez, laging nagtuturo.
Super pass, onside, goal!
Hamann.
Oo nga!
May nabubuo na kami. Nasasanay sa manager.
Bawat sistema ay ginagawa ko noong nagno-notes ako.
Ito no'ng 19 taong gulang ako. Lahat ng training sessions ko.
Ito na naman si Gerrard. García! Nakuha ng Liverpool ang goal!
Nag-click na sa lahat, 'yong pananaw niya sa football.
Papasok na ang Liverpool sa last eight ng UEFA Champions League.
'Yong players na hindi naniniwala sa gagawin mo,
bigyan mo sila ng paniniwala.
Akala ko, nasa tamang landas kami.
Sinubukan ni Luis Garcia ang kanyang suwerte. Goal!
Napakagandang goal, napakagandang gabi!
Isa sa mga mature at mahusay na performance dito
ng English team sa Europe na nakita ko sa maraming, maraming taon.
Habang nag-iimprove ang performance,
naniwala ang players na malaki ang makakamit namin.
Ilang segundo na lang. Kumapit kayo sa lahat.
Tapos na! Pasok na ang Liverpool ang semi-final ng Champions League.
Napakahusay na performance mula sa Liverpool,
na di makapaniwala sa nakamit nila.
Sa likod ng isip ko, para sa bawat supporter ng Liverpool,
ang halaga ng season na 'to ay ang tsansa na mapanatili ang kapitan namin.
3 LINGGO BAGO ANG ISTANBUL
Sa football, ito ay all-English semi-final sa Champions League,
dahil lalabanan ng Liverpool ang Chelsea.
Naku po.
Champions ang Chealsea!
Hindi kailanman nagkaroon ang Barclays English Prime League
ng mas karapat-dapat na champions.
Chelsea ang pinakamahusay na team sa bansa.
Wala ng igaganda pa ang season nila.
Campeones!
Campeones! Olé, olé, olé!
May dagdag na halaga sa katotohanan na,
sa huling anim na buwan, gusto nilang bilhin ang kapitan namin,
at di sila nag-aalinlangan.
TULOY ANG PAGHABOL NG CHELSEA KAY GERRARD
May kayabangan 'yong Chelsea.
Nasa kanila ang pera ni Abramovich, superstar players sa buong mundo,
at nasa kanila ang mayabang na si Mourinho,
at mataas ang tingin nila sa sarili nila.
Ang saya na makapasok sa semi-final.
Masuwerte ako. Di pa ako natalo sa semi-final buong buhay ko.
Dumating ako dito dala ang ego ko...
na malaki!
Mas mataas na ngayon!
Walang makakapaghiwalay sa Liverpool at Chelsea sa ikalawang leg.
Pagdedesisyonan ito sa Anfield ngayong gabi.
Ang Reds ang underdog laban sa laging panalo na Chelsea,
na natalo na ang panig ni Rafa Benitez nang tatlong beses ngayong season.
DI MO BIBILHIN 'TONG ISANG 'TO, CHELSKI
Malaking bagay ito para sa club,
malaki ito sa amin bilang team, para sa 'kin.
Malinaw, dahil naugnay ako sa Chelsea at 'yong pakikipag-usap kay Mourinho,
dahil alam kong di masaya 'yong fans, gusto kong nasa nananalong panig ako.
Sinasabi nila lagi na pinakamasaklap matalo sa semi-finals.
Makikita mo ang tensyon sa lahat ng mga mukha.
Kakabalik lang ni Jerzy Dudek sa Liverpool team.
Lumapit sa akin si Rafa at sinabing, "Jerzy, bumalik ka na."
Sabi ko sa sarili ko, "Handa ka na."
Ramdam mo 'yong tensyon.
Ramdam ito ng lahat. Si Rafa, 'yong players, 'yong fans.
Nakatutok talaga si Rafa kay Mourinho.
Siya ang gusto niyang talunin higit kanino man.
Gusto mo bang talunin si Jose?
Ang gusto ko lang ay manalo.
Gusto kong manalo para sa Liverpool.
At dahil 'yong Chelsea iyon,
at si Mourinho 'yong coach...
Dagdag motibasyon 'to, sigurado.
Ngayong gabi, ang laban hanggang matapos.
Alinman sa Liverpool o Chelsea ang magiging Champions League finalists.
Kaldero 'yon.
Timpla ito ng iba't ibang emosyon.
Di ito sa pagiging kulelat ng Liverpool, para ito pigilan ang Chelsea.
Ramdam mo ang paligid.
Pero kailangang maging matiyaga, parang sa chess.
Riise.
May espasyo si Gerrard. Bumagsak papunta kay Baroš.
Tumawid ba?
Goal!
Goal ba 'yon?
Hindi ko alam, pero sana hindi.
Dahil alam kong nakakainis.
Pero goal ba 'yon?
Sobrang dikit.
Ang totoo, naibigay 'yong goal. At iyon na.
Si Lampard naman ngayon. Mahusay na pagsagip ni Dudek.
At sa lahat, alam nila ang dapat nilang gawin.
Maglaro gamit 'yan, hindi 'yan.
Napakalaking hamon, kay Gerrard naman ngayon.
Organisado kami, solid kami.
Ang galing ni Jamie Carragher!
Pakiramdam ko, lahat ng pinaghirapan namin ay umaayon.
Nasa bingit ang Liverpool ng European Cup final.
Ang kaya lang nilang gawin ay kumanta, para ma-motivate ang team nila.
Dumating na ang oras para maglaro ang Liverpool sa European Cup final.
Si Rafa Benítez at ang team niya ay bumalik sa nakaraan.
Parang dati lang.
Kahit may pera sila, players, at si José Mourinho.
Pero wala sila no'ng kasaysayan namin. 'Yong lungsod.
Anfield.
Steven Gerrard, iisipin ba niyang
umalis sa club na kakaabot lang ng European Cup final?
Isang club na nasa dugo niya.
Paalam, Mourinho!
Rafa, Rafael! Rafa, Rafael! Rafael Benítez!
May ingay sa dulo ng laro,
dahil di kami makapaniwala kung ano ang nangyari, totoo.
Papunta lahat sa bayan, lahat ay lalabas.
At sabi ng assistant ni Rafa Benítez,
"Kung may uuwi bago mag-alas kuwatro ng umaga, pagmumultahin ka."
Muntik nang masabi ni Rafa na di niya alam, sabihin na natin,
kaya galing sa assistant.
Pero sigurado akong alam ni Rafa Benítez
na wala sa amin ang umuwi bago mag-alas kuwatro ng umaga.
Sa mga travel agent sa buong lungsod,
nagkakagulo silang maghanap ng fans flights para sa final sa Istanbul.
Nakarating na kami sa John Lennon Airport sa wakas.
Mahigit 30,000 fans ng Liverpool ang inaasahan sa Istanbul
para sa Champions League final, sa laban nila sa paborito, AC Milan.
Ito ang pinakamalaking laban ng team nila sa loob ng 20 taon.
The best 'to ever.
Panglima sa liga, at puwedeng maging European Champions.
Di kapani-paniwala.
At itataas ng Liverpool ang cup sa ikalimang beses!
Tara na, Redmen.
Nang malakas ang loob, isa pang planeload ang dumating sa terminal
sa pinakamalaki at pinakaabalang event sa 72 taong kasaysayan ng airport.
Gusto ko ng makarating. Excited na. Itataas namin ang cup.
Itinayo ang club na ito sa Champions League at European Cups.
Walang makakapantay na ibang British club. Iuuwi namin 'to, sana, mamaya.
- Kapag ang mga Santo - Kapag ang mga Santo
Nagmartsa papasok
Best feeling ever na nasa kamay ko 'to.
Ang final ticket ng European Cup. Istanbul.
Rafa Benítez!
Para sa fans ng Reds, hindi ito kaso kung paano ka makakarating dito, punta na.
Mga eroplano, trains, trams, mga bus... Kahit 'yong kakaibang long-distance taxi.
Ang mga kalye ng Istanbul ay nagsisimula nang mapuno ng mga tao.
Wala nang natirang hotel sa lungsod.
O, ang galing nito! The best 'to.
Nasa pilgrimage ang supporters para makita nila ang team nila sa Turkey.
Umaasang manalo ang mga bayani nila.
Sige na, kaya n'yo 'yan!
Habang papalapit ka na sa laro,
mas kinukumbinsi ko ang sarili ko na mananalo kami.
Pero halos ang realization na 'to...
Makakalaro namin ang pinakamahusay na team sa mundo, ang AC Milan.
Kapag dumaan ka sa team, di mo mapigilang matawa.
Dahil nandito ang mga VIP. Mga maimpluwensiyang tao sa football.
Nasa kanila si Ancelotti, pinakamagaling na Champions League manager of all time.
Si Maldini, isa sa pinakamagaling na defender sa laro.
Ever.
Si Jaap Stam, parang si Goliath, na nanalo na ng Champions League dati.
Si Clarence Seedorf, na nanalo ng European Cup kasama ang dalawa pang club.
Si Gattuso, na napanalunan ang Champions League kasama ang AC Milan.
At nasa kanila si Shevchenko, na pinakamahusay na striker sa mundo,
at pinakamagaling na player sa mundo noon.
Hindi lang sila world-class players.
Ilan sa greatest players of all time.
Masaya kami.
Nakamit namin ang layunin
na itinakda namin sa sarili namin sa simula ng season.
Nandito sa Istanbul para sa final.
Alam mo paano makapuntos laban sa Liverpool?
Kung paano talunin si Jerzy Dudek, 'yong goalkeeper ng Poland?
Oo, alam namin kung paano gawin 'yon, oo.
Sabihin mo. Sabihin mo kung paano.
Bukas makikita mo.
Lagpas hatinggabi na rito,
pero may libo-libong Liverpool supporters pa rin sa paligid ng parisukat.
Anuman ang mangyari sa pitch,
mukhang ang fans ng Liverpool ay pumunta rito para magsaya.
Hindi ako makatulog kasi...
bukas na ang European Cup final.
4 NA ORAS BAGO ANG FINAL
Namumuo ang pananabik dito.
Ilang oras na lang bago ang pinakamalaking laro ng Liverpool sa loob ng 20 taon.
Kaya bang bumalik ng Liverpool sa mga libro ng kasaysayan?
Bago kami umalis sa stadium,
may pinakitang video si Rafa.
Ito ay lahat ng panalo sa European Cup
ng Liverpool noong '70s at '80s.
Siguradong napanalunan na ang European Cup.
Bruce Grobbelaar ulit, mga kalokohan sa linya.
Hindi nasalo!
European Champions ang Liverpool!
Sa ikaapat na beses.
Anong saya!
Natutuwa ang Merseyside.
Kapag sumali ka sa isang team, sa kasong ito, sa Liverpool,
matututo ka habang tumatagal.
At napagtanto ko ang ibig sabihin nito
para sa fans, para sa lungsod, at ang emosyon sa likod ng lahat ng ito.
Maaantig ka sa kaibuturan.
May gusto kang gawin para sa lungsod.
Iyon ang espesyal na koneksyon. Ang club ay 'yong fans at kasaysayan.
Mula sa Liverpool bilang Scouser,
pag nakita mo 'yon, gusto mo ang kaunti nito.
Gusto mong gumawa ng marka.
Gusto mong bigyan ang mga tao ng pag-asa at paniniwala.
Bahagi ng responsibilidad natin na maramdamdam ng mga tao ang pride.
Nang matapos ito, sabi namin, "Tayo naman ang gumawa ng kasaysayan."
ANG FINAL
Pakinggan mo ang paligid.
Mag-iingay talaga sila ngayong gabi.
Pag tumingala ka, Liverpool lahat.
Isang dagat ng pula.
Tungkol ito sa pagiging laser-focused, maging handa papunta sa laban.
Napakaraming sandali ng kahinaan at maraming pagpuna,
pero dumating na ang pagkakataon para baguhin ang lahat.
Magsisimula na tayo rito.
Liverpool laban sa AC Milan, ang final ng 2005 Champions League sa Istanbul.
Heto na ang pinakamahalagang gabi ng buhay ko.
Pagkakataon namin ito para lumikha ng kasaysayan.
Simula na ng Liverpool, at magsisimula ng maayos dito.
Traoré, malapit sa field, at shaky ball 'yon galing sa kanya.
Dalawampu't isang taon na naghihintay sa sandaling 'to.
Sabi ko, "Wag magkakamali."
Kaká. Sa tapat parating si Traoré.
At maagang nagbigay ng free kick 'yong referee dito sa Milan.
Unang test para kay Jerzy Dudek.
Papasok ang free kick at tira papasok sa goal!
Maldini! Isang minuto siguro, lamang, ng laro!
Pangit na simula para sa Liverpool.
May lima o anim na players sa Liverpool team
na di nakahawak ng bola, at ang AC Milan ay one-nil up.
Alam mo, dapat di na ulit magkamali.
Milan, umaatake dito.
Heto si Shevchenko. Tumawid siya. Two-nil.
Unti-unti nang nawawala, habang nanonood ang buong mundo.
Kaká. Patungo kay Crespo.
Dumaan si Crespo. Baka three-nil 'to! Three-nil nga!
Nakakagulat ang first half para sa Liverpool. Nakakagulat talaga.
Kalat-kalat na sila.
Sa three-nil, tapos na.
Ayun na ang half-time whistle.
Walang tsansa para sa Liverpool.
Manhid na ako sa loob.
Mahihiya kang tumingin sa supporters.
Gagawa kami ng kasaysayan pero kahihiyan.
Pag natalo ka ng three-nil sa half-time, kung ibang laro, maraming masasabi.
Walang gano'n, katahimikan lang.
Tulala lang ako, tingin ko, lahat kami, sinusubukang intindihin lahat ng nangyari.
Nahihiya ako sa performance ko at ng team.
At nagkaroon na ng kaguluhan.
May kaunting emosyon. "Dapat ginagawa mo 'to. Kinuha mo sana."
Nagsasagutan at nag-aaway, at,
"Kasalanan mo. Di mo ginagawa 'to, hindi mo ginagawa 'yan."
Malinaw na naguguluhan 'yong team.
Naririnig ko sila, pero nakatutok ako sa dapat kong gawin ngayon.
May 15 minuto kami para mabago ang mga bagay.
Sinabi ni Rafa kay Djimi Traoré na lalabas na siya.
Sabi niya, "Traoré, shower."
"Traoré, shower."
Para sa akin, tapos na 'yong laro. Tapos na.
Wasak siya. Papalitan siya sa pinakamalaking laro ng buhay niya.
Nagshower si Djimi.
Pinag-warm up si Didi Hamann, dahil papasok siya sa half-time.
Ang una kong reaksyon ay "Ano'ng dapat kong gawin ngayon, Rafa?"
Three-nil na kami laban sa World XI.
Ang pagkakataong makabalik ay halos wala na.
Pero lumabas ako, nag-warm up ako,
at ang huling nakita ko ay hinuhubad ni Djimi ang kit niya
at naglalakad ng hubad sa shower.
Dalawang kamay ko sa pader, nag-iisip lang.
Sobrang dismayado ako sa sarili ko.
Alam kong bigo ako, di lang teammates ko, ang football club.
Kaya sobrang negatibo ako, mentally.
Pagkatapos maligo ni Djimi,
sinabi ng physio kay Rafa na si Steve Finnan,
isa sa aming defenders, ay nasugatan at di makapagpatuloy.
Naalala ko na napatigil si Rafa.
Sabi niya, "Finnan, maligo ka."
At may isa pang pause mula kay Rafa.
"Traoré, labas sa shower."
Lumapit si Rafa, at sinabing, "Djimi, pasok."
Sabi ko, "Ano'ng ibig mong sabihin?" "Tara. Bumalik na tayo. Pasok ka."
Lumabas si Djimi, magpapalit ulit, ibinalik niya lahat ng kit niya.
Bumalik si Didi Hamann.
Bumalik ako sa dressing room,
at ang unang nakita ko ay si Djimi Traoré,
na kakapasok lang sa shower.
Sabi ko, "Sama ako." Sabi niya, "Sino'ng aalis?" "Ewan."
Wala akong ideya sa nangyayari.
Kaunting gulo.
Magulo. Oo.
Nagsimulang magsulat si Rafa sa whiteboard.
Kailangan natin ng solusyon.
At nag-iisip ako pa'no makahanap ng solusyon.
Sa gano'ng kalaking sitwasyon, kailangan mo ng higit pa sa taktika.
Maririnig mo 'yong referee na kumakatok sa pinto, para sa second half.
Nakakaloka na lahat. "Bumalik ka."
Ang bilis ng pangyayari na halos di ko masundan.
Ang gulo na ng isip mo.
Di ko pa rin alam ang nangyayari.
Sa paglabas sa second half, may takot. "Medyo nakakakilabot 'to."
Pero di ko makakalimutan,
sa tunnel palabas, maririnig mo 'yong supporters...
kumakanta ng, "You'll Never Walk Alone."
Lakad lang, lakad lang
Nang may pag-asa sa puso mo
At di ka kailanman maglalakad mag-isa
Halos inawit na parang isang himno.
Karaniwan, kung three-nil ka pababa, hindi ka kakantahan ng fans.
Pero kinakanta ng fans ng Liverpool 'yong "You'll Never Walk Alone."
At di ka kailanman maglalakad mag-isa
Hindi ka kailanman maglalakad...
Kasama pa rin namin ang fans. Di puwedeng lumabas na mahina.
Responsibilidad namin sa kanila na sumubok.
Maliban kung makakuha tayo ng pambihirang sagot mula sa Liverpool,
hindi sila mananalo.
Ipapakita namin ba't kami nandito. Magsama-sama at gumawa ng paraan.
Sinimulan ng Milan ang second half, kung saan huminto, may possession.
Long ball forward. Kontrolado ni Hamann ang bola.
Pagkakataon mula kay Riise!
Header, Gerrard! Oo, goal mula kay Steven Gerrard!
Kumaway siya sa fans sa malayong dulo. "Sige na, maniwala ka!"
Milan three, Liverpool one, baka daan pabalik sa pamamagitan ni Steven Gerrard.
Napagtanto ko, kahit na mahalaga na maglaro gamit ang utak,
hindi mo dapat kalimutan na maglaro gamit ang puso mo.
Hamann, 25 yarda ang layo.
Di tumitira, pero baka si Smicer.
Mula kay Vladimir Smicer!
Gano'n talaga dito sa Istanbul!
Ang game ay parang tapos na sa halftime,
pero baka di naman pala 'to Mission: Impossible.
Milan three, Liverpool two.
Alam nilang ipaglalaban namin ito,
at hindi kami aalis.
Seryoso na 'to.
Nakuha na ng Liverpool ang tackle sa midfield.
Gusto ni Rafa na i-release ko, sumugal at tumakbo pa ako pasulong.
Walang team ang nanalo sa European Cup final na galing sa three-nil.
Ito ang ika-50.
Bumalik ako sa pagiging bata sa bakuran ng paaralan kung saan
nangingibabaw ang emosyon, at ako si James Carragher do'n.
'Yong batang sumisipa ng bola sa mga kalye.
Naalala ko, naging agresibo ako sa bola, at di ko ginagawa 'yon.
Si Jamie Carragher para sa Liverpool.
Nandoon si Gerrard! Hinamon si Gerrard at binigyan ng penalty.
Ngayon, sino'ng tatanggap nitong penalty?
Si Steven Gerrard ang halatang pipiliin.
Nagpapalit ng penalty takers si Rafa bawat laro. Medyo weird.
Si Xabi Alonso.
Mga lumang alaala, lahat ng mga kuwento.
Sabi ni Rafa, "Xabi, kunin mo."
Pero ito ang unang penalty ko bilang propesyonal.
Ang 23-taong gulang na batang 'to sa unang season niya sa England,
na wala ng kalahating season dahil sa injury.
Naramdaman ko 'yong sandali, 'yong kahulugan ng penalty,
'yong kakulangan ng karanasan.
Ito ay...
napakahalaga para sa...
para sa club, para sa laro, para sa akin, para sa lahat.
Makukumpleto ni Alonso ang di inaasahang pagbabago dito.
Na-save niya!
Parang tumigil ang oras.
Nando'n si Alonso para sa rebound!
Tapos na ang Mission: Impossible!
Ang Liverpool ay three-nil limang minuto na ang nakalipas!
Tingnan mo na ngayon ang scoreline!
Wala pang Champions League final na ganito.
Wow!
Doon ko naisip na baka nakasulat 'to sa mga bituin.
Posibleng nasa bingit na tayo ng pinakamalaking European Cup final.
At papasok na tayo sa extra time.
Patungo kay Serginho, maganda ang pagkababa.
Papasok sa penalty area!
Inilihis ni Carragher. Puwedeng pumunta kahit saan.
Puwedeng pumasok sa sarili niyang net.
Na-pressure kami ng AC Milan.
Ibabato mo ang katawan mo, ihahagis mo lahat sa harap ng mga bagay.
Nakabitin kami.
Tinawid ni Kaká!
At si Traoré ang bayani!
Para sa akin, pangalawang pagkakataon 'yon para maipakita ko ang karakter ko,
ang lakas ko, at ipakita sa ibang bahagi ng mundo kung sino kami.
Tatlong minuto na dagdag na oras. Three-three.
Pumasok ang bola, nasalba ng header dive ni Dudek! Isang mahusay na save ni Dudek!
Paano niya napalabas 'yon?
Segundo 'to, millisecond.
Naisip ko, "Paano ko na-save iyon?"
Hindi kapani-paniwala mula sa goalkeeper ng Poland.
Lahat ng pintas na nakuha ko,
hinintay ko ang sandaling 'to hanggang sa huli.
At magiging penalty shootout 'to.
Di kapani-paniwalang football match.
Ginagamit ni Jamie Carragher ang lakas niya kay Jerzy Dudek.
Tinutulak na niya ako.
"Ano ba, Jerzy. Ano ba." Sumisigaw na siya.
I-distract mo sila. Kailangan naming gawin 'yon.
Di na kami makakaulit sa posisyon na 'to. Naalala mo no'ng 1984.
Tanda mo ang Grobbelaar. I-distract mo.
Naaalala ko pa rin hanggang ngayon pag nakapikit ako.
Nakikita kong nakasuot siya ng berdeng jersey at pulang shorts,
at sinusubukang i-distract 'yong kalaban.
Hindi nasalo!
Gawin mo ang lahat. Kahit ano.
Sabi ko sa sarili ko, "Ginawa ni Bruce ang spaghetti legs. Gumalaw siya kaunti."
"Okay, baka gawin ko nang kaunti."
Dudek. Laban kay Serginho.
Sino'ng naka-miss!
Pinakamagandang simula para sa Liverpool.
Si Didi Hamann ang tatanggap ng unang penalty ng Liverpool.
Lumapit si Rafa at sinabing, "Kunin mo ang una."
Alam ni Benítez ang tungkol sa mga parusa.
Sinabi niya sa akin na 91% ang tsansa mo
kapag natamaan mo sa taas ng balakang sa kaliwa ko.
Hamann, bibigyan ng kalamangan ang Liverpool.
Ayos na 'yan! At nasa harap ang Liverpool.
Dalawang kamay ni Dudek ang kumakaaway kay Pirlo.
Kumilos papasok si Pirlo. At si Dudek ang nagligtas!
Parating na siya.
Kumilos si Dida. Mali ang daan. Two-nil sa Liverpool.
Tomasson. Nakapuntos siya.
John Arne Riise.
Pero naabot ni Dida.
Bumalik na ang Milan.
Puwedeng mapantay ni Kaká dito.
Pilit na kinuha ni Kaká.
Smicer. Isang mahabang run-up.
Nandito na siya.
At nadulas siya sa net!
Nangunguna ang Liverpool 3-2.
Pag na-miss 'to ng Milan, Liverpool na ang panalo ng trophy.
Ang pinakamahusay na striker sa Europa sa ngayon, Andriy Shevchenko.
Gusto niya 'yong bola agad.
Siyempre, kung ma-miss niya dito, Liverpool, laban sa lahat,
ang panalo sa Champions League.
Si Rafa, pagdating sa statistics, ay ang pinakamahusay.
May code kami.
Nahati ang goal sa anim na parisukat.
Ibinahagi niya ang impormasyong ito.
"Gusto ni Andriy Shevchenko 'yong 1 at 4."
Shevchenko!
Na-save ni Dudek para sa Liverpool!
At laban sa lahat,
ang team na natalo ng 3-0 sa half-time...
Nanalo ang Liverpool sa Champions League!
Maglakad ka nang may pag-asa sa puso mo.
Ang galing nito.
Isang gabi na hindi nila malilimutan.
Liverpool ang champion ng Europa.
Grabe.
Wala pang kuwento ng football na madrama,
at nakakamangha ito.
Ang galing.
Liverpool,
2005!
Wala nang mas igaganda pa ang football kesa do'n, para sa 'kin.
Isang bagay na di mo naisip na mangyayari.
Higit pa sa inaasahan mo.
Yugyugin n'yo ako, gisingin n'yo ako!
- Nakabalik sa 'yong cup kung saan dapat! - Tama!
Dumaan ako sa napakaraming napakababang sandali.
Pero pag binalikan mo, ang galing na maging bahagi sa paglalakbay na 'to.
Ang saya no'n.
Nasiyahan ka sa mga nakamit mo,
kung gaano ito kahalaga para sa fans, sa lungsod.
Nasa dreamland ako!
Bahagi ka na ng kasaysayan ng Liverpool, at iyon ay...
Ang sarap ng pakiramdam, isang pribilehiyo.
Ipinakita namin na di pa ito tapos hanggang di matapos.
'Yong makita gaano ito kahalaga sa mga tao,
'yon ang hindi ko makakalimutan.
Mahirap na paglalakbay 'to,
emosyonal na biyahe...
pero ang totoo, fan ako at isa ako sa kanila.
Masuwerte ako na pumunta, sinubukan at ginawa ito.
Pinangarap mo 'to no'ng bata ka.
Gusto kong maging bahagi ng isang bagay na babalikan sa mga darating na taon.
Nagawa ko 'yon.
Hindi sa di ako nakakaramdam ng emosyon.
Mahirap lang i-express dahil ang daming mga emosyon.
Ramdam mo 'yong pride, 'yong satisfaction.
Ramdam mong espesyal ka.
Tinitingnan ko ngayon si Rafa at iniisip na siya ang best coach na nakatrabaho ko.
Hindi ko naisip 'to no'n,
pero ngayon, sa karera ko,
at siya ang nagdala sa 'kin sa next level.
Malaki ang ambag ni Rafa Benitez do'n.
Pag binalikan ang kasaysayan ng football,
may mas magagaling na players, teams, mga manager sa club,
pero walang may dakilang sandali
sa kasaysayan ng Liverpool kesa sa Istanbul.
Nagsalin ng Subtitle: Juneden Love Grande