Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
SPORTOWE OPOWIEŚCI
- Dobrze widzisz? - Tak.
- Jesteśmy gotowi. - Co widzisz?
Finał Ligi Mistrzów w Stambule.
Rok 2005.
Za chwilę pierwszy gwizdek.
Liverpool mierzy się z Milanem.
Stresuję się na sam widok.
Na początku kampanii nikt nie dawał Liverpoolowi szans.
Gdyby ktoś mi powiedział,
że zagramy finale Ligi Mistrzów,
uznałbym go za szaleńca.
Byliśmy przeciętną drużyną.
To była niezwykła, magiczna przygoda
zwieńczona meczem w Stambule.
Liverpool stoi u progu historii,
ale musi pokonać naszpikowany gwiazdami Milan.
Ogromne wyzwanie.
Na każdej pozycji mieli gwiazdę.
Co za atmosfera!
Doping niesie się po stadionie.
Czuliśmy na sobie brzemię oczekiwań kibiców.
Czuliśmy, że patrzy na nas całe miasto
stęsknione wielkiego finału.
Dziś Liverpool może nadrobić stracony czas.
Klub czekał na to trofeum od dwudziestu jeden lat.
Im bliżej do rozpoczęcia,
tym bardziej wierzysz w końcowy triumf.
W ten sposób mogliśmy zapisać się w historii.
Bramka!
Dwa do zera dla Milanu!
Trzy do zera!
Najważniejszy mecz twojego życia
zmienia się
w największy koszmar.
To może być najbardziej dotkliwa porażka w całej historii finałów.
Zostali całkowicie zdeklasowani.
Trzy do zera. Jest po meczu.
Gwizdek na przerwę.
Nigdy nie czułem się tak zdołowany jako piłkarz.
Byliśmy bliscy zapisania się w historii w najgorszy sposób.
Okropny wieczór dla Liverpoolu.
Zespół jest zupełnie rozbity.
To kompromitujący występ.
Trzeba wejść do szatni i opanować sytuację.
Liverpool nie ma już szans.
Potrzebny byłby cud.
Od tego wieczoru
nie ma miejsca na świecie,
by ktoś nie spytał mnie, co stało się w przerwie.
Ciągle jestem pytany, co działo się w szatni.
Wciąż próbuję to zrozumieć.
Czegoś takiego jeszcze nie było.
LIVERPOOL, WIELKA BRYTANIA
Często widzę ten fragment w wielu dokumentach.
Umieszczacie takie chwile ciszy.
Rozmówca czeka na pierwsze pytanie.
W zamyśleniu.
Powiedz kilka słów.
Liverpool, Stambuł, AC Milan, Netflix, hit.
Super. Zwłaszcza to ostatnie.
Od czego zacząłbyś tę opowieść, Jamie?
Dla mnie
historia ta ma początek setki kilometrów od Liverpoolu,
latem 2004 roku,
w Portugalii.
Autokar zabrał reprezentantów Anglii
do pilnie strzeżonego hotelu na wzgórzu,
gdzie mają nadzieję zatrzymać się aż do czerwca.
ANGLIA
Trwają Mistrzostwa Europy.
Jestem częścią kadry Anglii,
razem z Michaelem Owenem i Stevenem Gerrardem z Liverpoolu.
Choć pojechaliśmy tam z kadrą, myślami byliśmy przy Liverpoolu.
- Krok do przodu, Jamie. - Dobrze.
Trudno było mi zapomnieć o klubie.
Prosto do kamery.
Jamie Carragher, obrońca.
Może dlatego nasza kadra nigdy nie odniosła sukcesu.
Steven Gerrard, pomocnik.
- Wszystko w porządku, Steven? - Tak.
Będzie mnie bolał tyłek, ale na razie jest spoko.
Spójrz do kamery i powiedz: „Michael Owen, napastnik”.
- Gdzie patrzę? Na wprost? - Tak.
Cała nasza trójka była w Liverpoolu od młodzika.
Ktoś powie, że wiele nie urosłem.
Miłość do Liverpoolu płynęła nam w żyłach.
To moje łóżko, a to ściana,
na której wieszam plakaty z graczami Liverpoolu.
Oddalibyśmy życie za ten klub.
Kiedy trafiłeś do Liverpoolu?
Miałem dziewięć lat.
Z jakim numerem chciałbyś grać?
Z ósemką.
Jest coś wyjątkowego, gdy zaczynasz w zespole jako junior.
Więź z klubem jest wtedy silniejsza.
Jesteś bardziej lojalny i chcesz przysłużyć się klubowi.
Liverpool był moją miłością i pasją.
Klub był dla nas wszystkim. Kochaliśmy go całym sercem.
W Portugalii u graczy Liverpoolu dało się wyczuć niepewność.
Trener odszedł.
Straciliśmy trenera.
Po sześciu sezonach
menedżer Liverpoolu opuszcza klub.
To pierwszy trener od 1959 roku, który został zwolniony przez klub.
Gdy byłem mały, Liverpool był w czołówce Europy.
Cztery Puchary Europy.
Liverpool po raz czwarty z Pucharem Europy.
Wiele się zmieniło.
Przestaliśmy rywalizować z najlepszymi.
Samobójczy gol Liverpoolu! Rozpacz w szeregach The Reds!
W lidze i w pucharze byliśmy przeciętni.
Nie graliśmy najlepiej.
Fatalny strzał.
Piłka w siatce! Liverpool upokorzony!
W drużynie występowali piłkarze,
z którymi nikt nie wyobrażał sobie żadnych sukcesów.
Byliśmy sfrustrowani porażkami.
Gerrard wylatuje z boiska!
W tym ataku
widać frustrację, jaką musi czuć.
Każdy byłby sfrustrowany.
Lecimy po równi pochyłej. Co robić?
Gdy byłem mały, Liverpool dominował.
Czy kiedykolwiek wróci na szczyt?
Nie ma na to szans.
Jestem w szoku.
Płakałam całe popołudnie.
Motto Liverpoolu brzmiało kiedyś: „Wszystko albo nic”.
Uważam, że na Anfield potrzeba zmiany filozofii.
Odejście trenera wywołało spory zamęt
wśród kadrowiczów z Liverpoolu.
Był to temat numer jeden
między graczami Liverpoolu w kadrze Anglii.
Pojechałem na turniej z nadzieją na odcięcie się od problemów w klubie
i skupienie się na reprezentacji, ale nie dało się.
Nagle dotarły do nas wieści o zatrudnieniu nowego trenera.
Byliśmy podekscytowani.
„Ciekawe, jaki on będzie”.
Ale też: „Dokąd zmierza nasz klub?”.
Prasa zadaje pytanie, które jest na ustach wszystkich.
Kto przejmie klub z Anfield?
Miło nam ogłosić, że Rafael Benítez zwiąże się z klubem
pięcioletnim kontraktem.
W klubie
panowało przekonanie, że się pogubiliśmy.
Musieliśmy coś zmienić. Zaczęliśmy szukać kogoś,
kto sprawdził się w topowej lidze Europy.
To trener z dużymi osiągnięciami.
Dwa mistrzostwa Hiszpanii w trzy lata mówią za siebie.
Señor Benítez, witamy na Anfield.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Jak ważne jest dla pana
zatrzymanie dotychczasowych gwiazd?
Bałem się, że przez kryzys, w którym się znaleźliśmy,
stracimy Owena i Gerrarda,
czyli naszych najlepszych graczy.
Steven był kapitanem.
Gerrard... Świetne uderzenie!
Co za wspaniały zawodnik!
Wielkie serducho, mnóstwo pasji.
Steven Gerrard...
Cóż za strzał! Cudowny gol Gerrarda!
Gerrard był uosobieniem filozofii Liverpoolu.
Owen... Świetny balans ciała.
Gerrard! Trzeci gol dla Liverpoolu. Owen z kluczowym podaniem.
Michael był gwiazdą.
Piłkarz Roku w Europie.
Miał szybkość i instynkt snajpera.
Owen mija Vaultsa. Brawo!
Ależ piękny gol!
Michael Owen, maszynka do zdobywania bramek.
Jeśli chcieliśmy wrócić do wygrywania, obaj musieli pozostać w zespole.
Gerrard...
Cudowne zagranie! Fenomenalne!
Kolejny gol wypracowany przez duet Gerrard-Owen!
Jak ważne jest dla pana, aby pozostali w drużynie?
Chcę przedstawić im swój plan.
- To wszystko? Dziękujemy. - Dziękuję bardzo.
W pierwszą misję
Rafa udał się do Portugalii, aby przekonać ich do pozostania w klubie.
Jeśli klub chce zatrzymać swoje największe gwiazdy,
musi zacząć wygrywać,
aby móc rywalizować z najlepszymi.
Spotkanie z nowym trenerem było dla mnie ważne.
Ale jeszcze ważniejsze było to,
że Rafa Benítez spotykał się z Gerrardem i Owenem.
Obaj byli rozczarowani sytuacją w klubie.
Myślę sobie: mam tylko jedną karierę.
Być może powinienem rozważyć inne opcje,
aby wycisnąć z niej maksimum.
Inni reprezentanci zapraszali mnie do swojego klubu.
Odwiedzano mnie w hotelu i proponowano transfer.
Myślałem sobie:
„Oby ten trener zdołał przekonać ich do swojej wizji”.
- Hiszpański czy angielski? - Jak pan woli.
Gotowi?
Wszystko okej?
Dźwięk w porządku, pozycja w porządku, pytania gotowe?
Usłyszeliśmy, że nas odwiedzi.
Chciał się przywitać i przełamać lody.
Wchodzimy do pokoju...
Spodziewałem się gadki o tym,
jacy to świetni gracze,
że oprze na nich zespół...
Usłyszeliśmy coś innego.
- Nagrywacie już? - Tak.
Dobra. Teraz posłuchajcie.
Zaczął przesuwać Steve'a po tablicy.
Zaczął mówić, co nie podoba mu się w mojej grze.
„To problem. Musisz to zmienić.
Za dużo biegasz”.
„Jeśli chcesz grać, musimy ci ufać”. To było trudne.
Pamiętam słowa Beníteza do Michaela:
„Musisz nauczyć się szybciej obracać z piłką”.
Nikt nigdy wcześniej mi tego nie powiedział.
Byłem zdumiony.
W tamtych czasach byłem w tym najlepszy na świecie.
Myślę sobie: „O nie...
Nie to chciałby usłyszeć”.
Wtedy zaczęliśmy myśleć...
„On jest jakiś inny”.
Było inaczej.
Był inny.
Radykalnie inny.
Niezbyt fajny.
Pomyślałem sobie:
Prędzej ja przydam się tobie, niż ty mnie.
Bez wątpienia...
nie przekonał mnie
do pozostania w zespole.
Jak pan wspomina to spotkanie?
Gdy z kimś rozmawiasz, widzisz, czy jest zadowolony.
Myślę, że byli całkiem zadowoleni.
Napastnik Liverpoolu, Michael Owen,
wkrótce trafi do Realu Madryt.
Owen, nazywany kiedyś cudownym dzieckiem Liverpoolu,
był związany z klubem od 11. roku życia.
Buenos días a todos.
Chciałbym gorąco podziękować
za możliwość reprezentowania najlepszego klubu na świecie.
Muchas gracias.
Pamiętam, że trudno było mi wydusić z siebie słowa:
„Tak, chcę odejść”.
Całe życie byłem w Liverpoolu,
ale czułem, że powinienem odejść.
Real Madryt to najbardziej utytułowany klub w Europie.
Myślę, że dla większości ludzi
perspektywa walki o trofea musi być kusząca.
Do kibiców Liverpoolu zaczynają docierać wieści o odejściu Owena.
To koniec pewnej epoki.
Od 13 lat gwiazda Michaela Owena rozświetlała ten legendarny stadion.
Jak zareagujemy?
Myślę, że to nie wystarczy.
Cofamy się w rozwoju.
To ogromny cios
zarówno dla kibiców Liverpoolu, jak i byłych już kolegów Michaela Owena.
Czułem się sfrustrowany.
Przybity.
Część mnie to rozumiała,
ale część była wściekła, bo czułem,
że odejście Michaela oddala mnie od celu.
Chciałem wygrywać i sprawić, by Liverpool znów odnosił sukcesy.
BEJRUT MARGARET THATCHER
Byłem łobuziakiem z osiedla komunalnego.
Odkąd skończyłem cztery lata,
spędzałem czas na opuszczonym placu, kopiąc wszystko, co przypominało piłkę:
zwinięte skarpetki, owoce...
Wracałem do domu poobijany, podrapany i zakrwawiony.
W drodze do szkoły bawiłem się w piłkarza.
Opowiadałem sobie o zawodnikach.
Miałem niezdrową obsesję na punkcie Liverpoolu.
Gdy pierwszy raz byłem na Anfield, miałem siedem lat.
Tego uczucia nie da się opisać.
Coś wspaniałego.
Poczułem miłość i pasję.
Piłka do Rusha!
Liverpool był jak narkotyk. Dla takich chwil żyłem.
Oto najważniejsze trofeum sezonu, które trafia w ręce mistrzów z Liverpoolu.
Cztery zdobyte Puchary Europy.
Chciałem osiągać podobne sukcesy.
Ale gdy czujesz, że to niemożliwe...
ogarnia cię frustracja.
Drużyna była za słaba, by wygrać Ligę Mistrzów.
Nie radziła sobie na krajowym podwórku.
Od topu dzieliła nas przepaść.
Dlatego Michael opuścił Liverpool.
Zaciekawieni kibice Liverpoolu
chwytają się wszelkich sposobów, by zobaczyć swoich ulubieńców
na pierwszym treningu przed startem nowego sezonu.
W 2004 roku rozpoczął się ostatni rok mojego kontraktu.
Liverpool był miłością mojego życia.
Chciałem zostać tu jak najdłużej.
Ktoś zrobi mi zdjęcie?
Wrzucę je później na Instagrama.
Dudek wypuszcza piłkę, Forlan trafia do siatki! Co za błąd!
ZNALEZIENIE NOWEGO BRAMKARZA PRIORYTETEM
Oby ludzie mnie zrozumieli pomimo francuskiego akcentu.
Byłem w Liverpoolu od wielu lat,
ale bez stałego miejsca w składzie. Grałem rzadko.
Jednak po przyjściu Rafy wszyscy mieli czystą kartę.
Pomyślałem sobie, że może nadarzy się okazja do gry.
Byłem związany z klubem od 13 lat.
Wróciłem z wypożyczenia
do klubu, w którym zjawił się nowy trener. Liczyłem na to,
że pozwoli mi pokazać, na co mnie stać.
Byłem mało znanym graczem.
Zagrałem cztery mecze dla rezerw, strzeliłem dziesięć goli.
Krążyły plotki, że Rafa Benítez oglądał mecze rezerw.
Pomyślałem sobie, że mam szansę na grę w pierwszej drużynie.
Gdy pojawia się nowy menedżer,
nie chcesz pozbawić go szansy, by postawił na ciebie.
Zwłaszcza, gdy liczysz na nową umowę, a twoja kariera zbliża się do końca.
Zakumplowałem się z Didim Hamannem.
Rafa mógł myśleć, że to typowy zdyscyplinowany Niemiec,
ale Didi taki nie był.
To prawda, zdarzało mi się zapalić i wypić piwko.
Paliłem dziesięć fajek dziennie. Czułem, że muszę.
Nie uważam, żeby ucierpiała na tym moja forma. Gdyby tak było,
powstrzymałbym się.
Po prostu.
Kiedy Didi Hamann z samego rana sięgał po wodę,
wiadomo było, że dzień wcześniej było pite.
Pamiętam pierwsze wyjście z Didim.
Był w klubie raptem od tygodnia.
Było super. Ale nie mogliśmy złapać taksówki.
Didi powiedział, że to ogarnie.
Pomyślałem: Niby, kurwa, jak?
A on rozłożył się na środku drogi.
Wyjaśniłem mu, że inaczej nikt się nie zatrzyma.
Chcieliśmy wracać do domu, iść do łóżek
i wyspać się przed treningiem.
Wsadziliśmy go do taksówki.
Nagle opuszcza się szyba,
Didi wystawia głowę i pyta: „Gdzie ja właściwie mieszkam?”.
„Nie mam pojęcia. Ja spadam”.
Oby nowy trener zdołał dotrzeć do graczy i wydobyć z nich...
coś ekstra.
Myślę, że szybko uzmysłowił sobie,
że to nie jest robota na pięć minut.
Gdy Liverpool zgłosił się do mnie,
usłyszałem, że chcą rywalizować z najlepszymi.
Ale już pierwszego dnia widziałem, że nie mamy 11 klasowych graczy
i jakościowej szerokiej kadry.
Musieliśmy podejść do rywalizacji inaczej.
Treningi u Rafy były dziwne.
Nie było piłki,
tylko pachołki rozstawione po boisku.
Rafa krzyczał: „Piłka jest przy pachołku A,
przy pachołku D, przy w pachołku F”.
A my biegaliśmy we wskazane miejsce.
To była zupełnie inna szkoła.
Było trochę jak w wojsku.
Potem patrzył na każdego gracza i mówił:
„Ty musisz być dwa metry wyżej, ty – metr w prawo,
ty – dwa metry bliżej środka”.
Byliśmy dla niego jak pionki na szachownicy.
Jestem perfekcjonistą. Lubię dbać o detale.
Lubię analizować.
Czasem różnica jednego centymetra
może decydować o sukcesie lub porażce.
Zawsze taki byłem.
Gdy byłem mały,
dostałem od taty notatnik.
Spędzałem długie godziny, myśląc o różnych rzeczach
i w kółko je analizując.
Zapisywałem w nim
każdy skład mojej szkolnej drużyny.
Zapisywałem też statystyki, takie jak gole,
średnie oceny, strzały na bramkę.
Zacząłem analizować ruchy graczy i schematy rozegrania.
Wykształciłem w sobie własny sposób patrzenia na piłkę.
Następnie instruowałem graczy,
jak mogliby poprawić swoją grę oraz grę całej drużyny.
Detale mogą decydować o wszystkim.
Mając to na uwadze, jesteś w stanie poprawić swoją grę.
Czas na wielkie granie!
Witamy w pierwszym dniu nowego sezonu,
który poprzedziło pełne emocji lato.
Widzę siebie obok Steviego G.
Trzeba powiedzieć, że początek nowego sezonu pod okiem Rafy Beníteza
był koszmarny.
Świetne dośrodkowanie i mamy bramkę!
Bolton prowadzi jeden do zera.
Giggs podaje, Silvestre znów trafia!
Hiszpańska inkwizycja w Liverpoolu jeszcze się nie zaczęła.
Zaliczyliśmy fatalny start.
Właśnie tego chcieliśmy uniknąć.
Kolejny koszmarny występ. Zero jakości i pomysłu,
ale przede wszystkim zero woli walki.
Alonso oddaje piłkę Downingowi!
Pamiętam ten mecz.
Middlesbrough rusza z kolejnym atakiem. Hasselbaink do Zendena!
To nie był dobry mecz.
Kibice Liverpoolu dość się już napatrzyli.
Ten trykot do czegoś zobowiązuje!
Strzela Cole... Piłka w siatce.
Grają bez pasji, bez energii. Ciężko się to ogląda.
Benítez musi to ogarnąć.
Piłka do Croucha na długi słupek... Gol!
Nawet Crouchy nam strzelił.
Było aż tak źle.
Podaje Wright-Phillips.
Kłopoty Dudka po zagraniu Carraghera. Piłkę przejmuje Anelka...
Cholera.
Kolejny koszmarny występ bramkarza Liverpoolu, Jerzego Dudka.
Dudek to totalny niewypał. Jest po prostu za słaby.
To był najtrudniejszy sezon w mojej karierze.
Chaplow.
Boże, tylko nie to.
Gol samobójczy!
Djimi Traoré strzela samobója w iście komicznym stylu!
O czym on myślał?
Świetne zagranie jak na obrońcę.
Pierwszy gol Burnley w Pucharze Anglii przeciwko Liverpoolowi od 36 lat.
Nie wierzę, w to, co widziałem. Graliśmy okropnie.
W pucharach też było słabo.
Bardzo słabo.
Liverpool w kłopotach.
Co za gol!
Cały zespół zagrał beznadziejnie.
Myślałem, że gorzej być nie może.
Saviola!
Kibice Liverpoolu wiele sobie oczekują po pucharach.
Czułem się bezwartościowy, bezużyteczny i słaby.
Porażka oznacza, że los Liverpoolu rozstrzygnie się w ostatniej kolejce.
Ostatnią szansą dla klubu będzie domowy mecz z Olympiakosem.
Zacząłem wątpić,
czy kiedykolwiek wrócimy na szczyt.
LISTOPAD 2004 ROKU 6 MIESIĘCY PRZED STAMBUŁEM
Nie pamiętam, kiedy ostatnio grali tak źle.
Zero pasji, zero woli walki. Grają fatalnie.
Bardzo kocham Liverpool.
Gra drużyny wywołuje we mnie fizyczny ból.
Gdy wszystko idzie nie tak, czujesz się podle.
Nastroje w mieście są kiepskie.
Czy nie możemy okazać choć odrobiny zaangażowania?
To miasto bardzo angażuje się w futbol.
Emocje czuć na każdym kroku.
Powinien przeprosić kibiców Liverpoolu.
Drużyna nie gra piłki, do jakiej przyzwyczaiła kibiców.
Zero walki, zero zaangażowania.
Gdy dołączyłem do Liverpoolu,
kultura gry opierała się na emocjach.
W piłce nożnej to za mało.
Nadmierne kierowanie się emocjami utrudnia osiągnięcie sukcesu.
Stratego!
Stratego od Miltona Bradleya. Gra strategiczna dla dwóch graczy.
Szybka, prosta i emocjonująca...
Gdy byłem mały, ojciec sprezentował mi grę Stratego.
W tamtym czasie w Hiszpanii nie było innej.
Latem jeździliśmy w góry do Madrytu.
Urządzaliśmy sobie zawody z przyjaciółmi.
Mój kolega ze szkoły był naprawdę dobry.
Pewnego dnia przegrałem. Byłem bardzo niepocieszony.
Gdy wróciłem do domu, płakałem.
Porażka uczy cię o wiele więcej niż zwycięstwo.
Wtedy zdałem sobie sprawę,
że w grze bardziej liczy się rozum niż serce.
Więcej nie przegrałem.
Musisz nauczyć swoich graczy,
że gra się głową, a nie tylko sercem.
Moja gra opierała się na emocjach:
pasji, zaangażowaniu, poświęceniu.
Grałem dla herbu i dla rodziny.
To była część mnie.
Czułem, że chce mnie zmienić.
Nic go nie satysfakcjonowało.
Lubię być wymagający wobec piłkarzy.
Myślę, że to klucz.
Z tego bierze się sukces.
Czułem, że mnie nie ceni, nie ufa mi i nie chce mnie w zespole.
Zawsze mówiłem jasno, że chcę grać dla Liverpoolu
i tylko dla Liverpoolu.
Ale nie czując wsparcia
i mając świadomość, że z tą drużyną nie mogę rywalizować o najwyższe cele,
zacząłem się rozglądać.
Steven Gerrard jest łączony z transferem do innego klubu.
Jeśli stracą takiego gracza,
będzie jasne, że nie są wielkim klubem.
Z jego punktu widzenia, jeśli chce zostać topowym graczem,
musi grać na najwyższym poziomie. Wyższym niż teraz.
Gerrard chce grać regularnie na światowym poziomie.
A więc w finale Ligi Mistrzów.
GRUDZIEŃ 2004 ROKU PIĘĆ MIESIĘCY PRZED STAMBUŁEM
Rozpoczęło się odliczanie do meczu, który Liverpool musi wygrać.
Tylko wygrana nad Olympiakosem da gospodarzom awans do kolejnej fazy.
To była trudna zima dla Liverpoolu.
Siódme miejsce w lidze, mało bramek.
Dziś muszą strzelić.
Walczą o przetrwanie w Lidze Mistrzów.
To był dla nas ważny mecz.
Tym, co trzymało nas przy życiu,
była Liga Mistrzów.
Liverpool przegrał z Olympiakosem w pierwszym meczu.
Jest na trzecim miejscu.
Samo zwycięstwo może nie dać awansu.
Wygrana musi być wyraźna.
Musieliśmy wygrać różnicą dwóch goli.
Nagłówki w gazetach
tylko zwiększyły presję.
Nie byłem zadowolony z tego, w jaką stronę zmierzał klub.
Po raz pierwszy w karierze rozważałem zmianę barw.
Każdy z nas kocha grać w Lidze Mistrzów.
Wiemy, jakie to ważne dla klubu,
ale też dla nas samych.
Chcę po prostu występować w Lidze Mistrzów.
Czekamy na rozpoczęcie meczu Ligi Mistrzów.
Liverpool musi dziś wygrać.
Sukces w pucharach jest bardzo ważny da kibiców.
To część dziedzictwa i duszy tego klubu.
Rafa Benítez zdecydował o zmianie w bramce.
W ten ważny wieczór Jerzy Dudek usiądzie na ławce.
Chcieliśmy zacząć od mocnego uderzenia, nakręcić kibiców...
Wyjść na prowadzenie.
Rivaldo.
Ale wtedy...
Rivaldo. Nadal Rivaldo!
Idealne miejsce, by Rivaldo pokazał swój kunszt.
I bramka! Kirkland nawet nie drgnął.
Rivaldo kopnął nisko i trafił!
To katastrofa dla Liverpoolu.
Teraz Liverpool musi strzelić co najmniej trzy gole.
Gwizdek na przerwę. Mecz nie idzie po myśli Liverpoolu.
W tamtym momencie
myślałem, że Steven żegna się z Liverpoolem.
Przed Liverpoolem niezwykle trudne zadanie.
Kiedy drużynie nie idzie,
gdy zawodnicy są podłamani i pogodzeni z porażką,
musisz wskazać im rozwiązanie.
Stratego, gra strategiczna od Miltona Bradleya.
Benítez nigdy nie bał się dokonywać zmian.
Dzisiejsze zmiany są jednak zaskakujące.
Trener stawia na młodych: Sinamę-Pongollego i Neila Mellora.
Czy ktoś wierzył, że to oni odwrócą losy rywalizacji?
Nie bardzo.
Byłem młodym graczem. Oczywiście, że czułem presję.
Potrzebowaliśmy trzech goli.
Sędzia rozpoczyna drugą połowę.
Szanse Liverpoolu są znikome. Gracze będą musieli dokonać niemożliwego.
Sinama-Pongolle idzie środkiem.
Jego podanie nie sięga Kewella.
Każda zmiana to ryzyko.
Gerrard.
Co za zagranie.
Trybuny ryknęły, gdy Mellor padł na murawę.
Jeśli ci się uda, jesteś geniuszem. Jeśli nie, popełniłeś błąd.
Pojawiają się wątpliwości,
bo wiesz, że drużyna jest przeciętna.
Zastanawiasz się, czy stać ją na strzelenie aż trzech bramek.
Kewell mija obrońcę, wchodzi w pole karne.
Podaje do środka, Sinama-Pongolle trafia do siatki!
Właśnie tego potrzebowało Anfield. Jeden do jednego.
Muszą strzelić jeszcze dwa gole i nie stracić żadnego.
Carragher pada na murawę. Sędzia nie gwiżdże.
Pongolle dośrodkowuje. Finnan strzela na bramkę.
Piłka w siatce. Drugi gol Liverpoolu.
Strzelcem gola Neil Mellor.
Ten gol nic nie da, jeśli znów nie strzelimy.
Dziesięć minut do końca.
Suniemy z kolejnymi atakami.
Całe Anfield drży z nerwów.
Kipię od emocji.
Przy każdym pressingu, każdym podaniu do przodu,
stadion ożywa.
Czujesz to wsparcie.
To magiczne uczucie.
Carragher.
W mojej grze...
chodziło o miłość.
O pasję.
Gerrard!
Przepiękny gol!
Co za uderzenie!
Wspaniały strzał z półwoleja!
Fantastyczny gol!
Liverpool trzy, Olympiakos jeden.
Steven Gerrard.
Trudno wyobrazić sobie Liverpool bez niego.
Czy awans do 1/8 przekona go do pozostania w zespole?
Jak dzisiejszy mecz może wpłynąć na jego decyzję?
Myślę, że jeden dobry mecz to za mało.
Steven Gerrard jest kapitanem i sercem Liverpoolu.
Ale na jak długo?
Jego ostatnie występy dla Liverpoolu przykuły uwagę
bogaczy z Chelsea.
FORTUNA DLA GERRARDA
Według porannej prasy kapitan Liverpoolu
jest gotów przejść do Chelsea i zarabiać 125 000 funtów tygodniowo.
To drużyna, którą kupił Abramowicz.
Lampard strzela... i trafia do siatki!
Klub z zachodniego Londynu wydał 76 milionów funtów na transfery.
Mourinho wyniósł Chelsea na nowy poziom.
Jestem wyjątkowy.
Ten klub był na językach wszystkich w Europie.
Chciał mieć u siebie topowych graczy z Anglii i reszty Europy.
A więc także Steviego.
Chelsea zawsze mierzy wysoko.
Steven jest fantastycznym zawodnikiem. Świetnie sobie radzi.
Dzwonili do mnie i do mojego agenta.
Dzwonił sam Mourinho, najlepszy trener na świecie,
oferując takie warunki, które trudno zignorować.
Chelsea wydawała fortunę.
Dawała gwarancję sukcesu.
Wszyscy oczekują, że wygrają Ligę Mistrzów.
Myślisz, że Gerrard odejdzie?
Jeśli w grę faktycznie wchodzi kwota rzędu 150 000 funtów tygodniowo,
piłkarzowi niełatwo będzie powiedzieć,
że nie interesuje go transfer.
Nie potrafię zignorować więzi, jaka łączy mnie z Liverpoolem.
Ale każdemu zależy na sukcesie.
Kiedy przyszli z ofertą,
nie wiedziałem, co robić.
Kibice oszukują samych siebie, jeśli myślą, że nie przejdzie do Chelsea.
Kibicuję Liverpoolowi od 25 lat.
Steven, jesteś kapitanem naszego wspaniałego klubu.
Tu się urodziłeś.
Jeśli odejdziesz, okryjesz się hańbą.
Byłem w złym stanie psychicznym. Miałem mętlik w głowie.
Kibice Liverpoolu apelują do kapitana o pozostanie w klubie.
Stevie zapewne potrzebował wsparcia.
Kogoś, kto zapyta, jak się czuje i doceni jego klasę.
Ale Rafa Benítez taki nie był. Nigdy nie okazywał emocji.
Gdy jesteś trenerem,
a twój najlepszy gracz myśli o odejściu,
musisz spróbować zrozumieć, co nim kieruje i przekonać go,
że może jest inne wyjście.
Rzadko okazuję emocje.
Jedyne, co mogłem zrobić...
to pracować jeszcze ciężej.
Nagrywamy wszystkie mecze i analizujemy, co dzieje się na boisku.
Chcemy poprawić wiele rzeczy.
Futbol to sport pełen emocji,
ale jako trener musisz być skupiony na swojej pracy
i nie przejmować się szumem wokół.
Rafa potrafił od rana do nocy
gadać o taktyce, meczach i piłkarzach.
Nigdy nie rozmawiałem z Rafą o niczym innym.
Kto z was zna się na piłce nożnej?
Możemy to zabrać?
Piłka, piłka, piłka.
Dwóch napastników, dwóch obrońców.
Gdzie jest luka?
Tak wygląda gra jeden na jednego.
- Jakby tylko na tym się znał. - Idź!
Możesz bronić?
- Nie. - Bo cię blokuję.
Obojętnie, czy spotkasz go na korytarzu, czy w kuchni,
zawsze będzie mówił o piłce, pokazywał ruchy, analizował.
Ile ich mamy? Dos, cuatro, seis.
Ci gracze mają swobodę poruszania się.
- Miał obsesję? - Ogromną.
Brali mnie za wariata.
Ale wiedziałem,
że to mój system pracy
doprowadził mnie do sukcesów.
Benítez ciągle instruuje graczy.
Dobre podanie, nie ma spalonego... i gol!
Hamann.
Bramka!
Coś zaczęło się zazębiać. Lepiej rozumieliśmy trenera.
Tak wyglądały moje notatki.
Miałem wtedy 19 lat. Prowadziłem treningi.
Gerrard dośrodkowuje. García! Liverpool zdobywa bramkę!
Zaczęliśmy rozumieć jego filozofię gry.
Liverpool awansuje do finałowej ósemki Ligi Mistrzów.
Jeśli piłkarze nie wierzą w twoją wizję,
musisz dać im tę wiarę.
Pomyślałem, że jesteśmy na dobrej drodze.
Luis García próbuje szczęścia. Co za gol!
Co za gol, co za wieczór!
To jeden z najbardziej dojrzałych i imponujących występów
angielskiej drużyny w europejskich pucharach od wielu lat.
Gdy wyniki się poprawiły,
piłkarze zaczęli wierzyć, że możemy coś osiągnąć.
Ostatnie sekundy spotkania. Co za emocje!
Koniec! Liverpool zagra w półfinale Ligi Mistrzów.
Znakomity występ Liverpoolu.
Piłkarze sami w to nie wierzą!
Tamten sezon unaocznił mi i każdemu kibicowi,
jak ważne dla drużyny było zatrzymanie naszego kapitana.
MAJ 2005 ROKU TRZY TYGODNIE PRZED STAMBUŁEM
W półfinale Ligi Mistrzów spotkają się dwie angielskie drużyny.
Liverpool zmierzy się z Chelsea.
O nie.
Chelsea mistrzem Anglii.
To najbardziej zasłużony tytuł w całej historii Premier League.
Chelsea była najlepsza na krajowym podwórku.
Mieli za sobą świetny sezon.
Campeones!
Campeones! Olé, olé, olé!
Nie bez znaczenia był fakt,
że od pół roku próbowali podebrać nam kapitana,
wcale się z tym nie kryjąc.
POLOWANIE NA GERRARDA TRWA
Chelsea emanowała arogancją.
Mieli pieniądze Abramowicza, supergwiazdy z całego świata,
pewnego siebie Mourinho
i wysokie mniemanie o sobie.
Dobrze być w półfinale.
Jestem szczęściarzem. Nigdy nie przegrałem półfinału.
Przybyłem tu z moim ego.
Takim dużym!
Teraz jeszcze urosło!
Żadna z drużyn nie przystępuje do rewanżu z zaliczką.
Wszystko zdecyduje się dziś na Anfield.
Zdecydowanym faworytem starcia jest Chelsea,
która ograła zespół Beníteza już trzy razy w tym sezonie.
To był ważny mecz dla klubu,
dla całej drużyny, ale i dla mnie.
Byłem łączony z Chelsea, rozmawiałem z Mourinho.
Fanom się to nie podobało.
Także dlatego chciałem wygrać.
Mówi się, że porażka w półfinale boli najbardziej.
Na twarzach piłkarzy widać napięcie.
Jerzy Dudek dopiero co wrócił do składu Liverpoolu.
„Jerzy, wracasz do gry”.
Rafa był zafiksowany na punkcie Mourinho.
Nikogo nie chciał ograć równie mocno.
Zależało panu na pokonaniu Jose?
Chciałem tylko wygrać.
Chciałem wygrać dla Liverpoolu.
Chciałem też pokonać Chelsea.
Jednak fakt, że to on był trenerem, stanowił dodatkową motywację.
Dziś gramy o finał.
Zobaczymy w nim albo Liverpool, albo Chelsea.
To był kocioł.
Mieszały się różne emocje.
Chodziło też o to, żeby zatrzymać pochód Chelsea.
Czujesz tę atmosferę.
Ale liczy się cierpliwość, jak w szachach.
Riise.
Gerrard ma miejsce. Podaje do Baroša.
Czy piłka przekroczyła linię?
Gol!
Czy to był gol?
Nie wiem. Ale mam nadzieję, że nie.
Bo wiem, że to w nich siedzi.
Ale czy to był gol?
Decydowały milimetry.
Gol został uznany. I tyle.
Strzela Lampard. Świetna parada Dudka.
Wszyscy wiedzieli, co mają robić.
Grać głową, nie sercem.
Znakomity wślizg Gerrarda.
Byliśmy dobrze zorganizowani.
Co za blok Jamiego Carraghera!
Czułem, że wreszcie wszystko zaskoczyło.
Liverpool o krok od finału Pucharu Europy.
Kibice próbują ponieść swoją drużynę do końcowego triumfu.
Liverpool po raz kolejny zagra w finale Pucharu Europy.
Rafa Benítez i jego zespół cofnęli wskazówki zegara,
ożywiając ducha dawnych lat.
Mieli pieniądze, świetnych piłkarzy i José Mourinho.
Ale nie mieli historii.
Wsparcia miasta.
Anfield.
Czy Gerrard mógłby odejść z klubu,
który właśnie zameldował się w finale Pucharu Europy?
Klubu, który ma we krwi?
Pa, pa, Mourinho!
Rafa, Rafael! Rafa, Rafael! Rafael Benítez!
Po meczu wybuchła euforia.
Nie mogliśmy uwierzyć w to, co się stało.
Całe miasto wyszło na ulice.
Asystent Rafy Beníteza powiedział:
„Kto wróci dziś przed czwartą, zapłaci grzywnę”.
Rafa udawał, że nic o tym nie wie
i dlatego wysłał asystenta.
Ale musiał być świadomy,
że nikt nie wrócił do domu przed czwartą.
W biurach podróży w całym mieście
trwa gorączkowe poszukiwanie lotów na finał w Stambule.
Jesteśmy na Lotnisku Johna Lennona.
Ponad 30 000 kibiców Liverpoolu leci do Stambułu
na finał Ligi Mistrzów.
Ich klub zmierzy się z faworyzowanym Milanem.
To najważniejszy mecz Liverpoolu od 20 lat.
Mamy piąte miejsce w lidze, a możemy wygrać Puchar Europy.
Coś niewiarygodnego.
Liverpool po raz piąty wzniesie Puchar Europy!
Do boju, The Reds!
Kibicom przechodzącym przez terminal dopisują humory.
W całej 72-letniej historii lotniska nigdy nie odnotowano takiego obłożenia.
Chciałbym już tam być. Puchar będzie nasz.
Puchar Europy jest częścią historii tego klubu.
Żaden inny brytyjski klub nie może się z nami równać.
To cudowne uczucie trzymać go w dłoniach.
Bilet na finał Ligi Mistrzów w Stambule.
STAMBUŁ
Rafa Benítez!
Dla kibiców Liverpoolu liczy się tylko, by dotrzeć do miasta.
Zmierzają do niego samolotami, pociągami, autobusami... a nawet taksówkami.
Ulice Stambułu pękają w szwach.
W hotelach brak miejsc.
Jestem szczęśliwa, że tu jestem.
Kibice udali się na pielgrzymkę do Turcji,
wierząc w triumf swojego klubu.
Wierzymy w was!
Im bliżej było do meczu,
tym mocniej wierzyłem w zwycięstwo.
Ale potem pojawiała się myśl...
że gramy z Milanem – najlepszą drużyną na świecie.
Trudno powstrzymać śmiech, gdy czyta się skład.
Grali tam najlepsi z najlepszych.
Na każdej pozycji.
Ancelotti – najbardziej utytułowany trener w historii Ligi Mistrzów.
Maldini – jeden z najlepszych obrońców w historii futbolu.
W całej historii.
Jaap Stam – prawdziwy kolos, który wygrał już Ligę Mistrzów.
Clarence Seedorf, który zdobył już Puchar Europy z dwoma innymi klubami.
Gattuso, który już wcześniej wygrał Ligę Mistrzów z Milanem.
No i Szewczenko, najlepszy napastnik świata
i być może najlepszy piłkarz w owym czasie.
To nie tylko światowej klasy gracze,
ale i żywe legendy futbolu.
Czujemy się świetnie.
Osiągnęliśmy cel,
jaki postawiliśmy sobie na początku sezonu.
Jesteśmy w finale w Stambule.
Wiecie, jak strzelić Liverpoolowi
i jak pokonać Jerzego Dudka, polskiego bramkarza?
Tak. Doskonale wiemy, jak to zrobić.
Podziel się tym ze mną.
Jutro zobaczysz.
Jest już po północy,
ale plac wciąż pełen jest kibiców Liverpoolu.
Niezależnie od wyniku meczu
fani Liverpoolu zamierzają dobrze się bawić.
Nie mogę spać, bo...
jutro gramy finał Ligi Mistrzów.
25 MAJA 2005 ROKU 4 GODZINY DO FINAŁU
Emocje sięgają zenitu.
Godziny dzielą nas od najważniejszego meczu Liverpoolu od 20 lat.
Czy Liverpool znów zapisze się w annałach futbolu?
Zanim wyjechaliśmy na stadion,
Rafa pokazał nam nagranie.
Były na nim wszystkie triumfy Liverpoolu
w Pucharze Europy w latach 70. i 80.
Puchar Europy jest ich.
Bruce Grobbelaar szaleje na linii.
Przestrzelił!
Liverpool jest mistrzem Europy!
Czwarty raz w historii.
Co za radość!
Merseyside w euforii.
Gdy dołączasz do nowego klubu, w tym przypadku do Liverpoolu,
uczysz się wszystkiego na bieżąco.
Zrozumiałem, ile te rozgrywki znaczą dla kibiców i dla miasta.
Jakie budzą emocje.
To porusza cię do głębi.
Chcesz dać radość temu miastu.
Właśnie w tym tkwi magia.
Ten klub to kibice i jego historia.
Jako liverpoolczyk
pragniesz dołożyć swoją cegiełkę.
Odcisnąć swoje piętno.
Chcesz dać ludziom wiarę i nadzieję.
Naszą rolą jest sprawić, by ludzie poczuli dumę.
Po projekcji powiedzieliśmy sobie: „Teraz kolej na nas”.
FINAŁ
Co za atmosfera!
Doping niesie się po stadionie.
Widzieliśmy tylko naszych fanów.
Morze czerwieni.
Byliśmy maksymalnie skupieni i gotowi do boju.
Za chwilę pierwszy gwizdek.
Liverpool mierzy się z Milanem w finale Ligi Mistrzów 2005 roku.
Przede mną najważniejszy wieczór mojego życia.
Mogliśmy zapisać się w historii.
Liverpool będzie chciał dobrze wejść w to spotkanie.
Niepewne zagranie od Traoré spod linii bocznej.
Dwadzieścia jeden lat czekania na ten moment.
Kazałem im wystrzegać się błędów.
Kaká. Obok niego Traoré.
Sędzia dyktuje rzut wolny dla Milanu.
Pierwszy test dla Jerzego Dudka.
Dośrodkowanie w pole karne i strzał!
Maldini! Minęła najwyżej minuta gry!
Fatalny start dla Liverpoolu.
Pięciu, może sześciu piłkarzy Liverpoolu
nie zdążyło dotknąć piłki, a Milan już prowadził.
Najważniejsze to nie stracić kolejnego gola.
Milan rusza z kolejnym atakiem.
Szewczenko podaje... Dwa do zera.
Mecz wymykał nam się
na oczach całego świata.
Kaká podaje do Crespo.
Crespo idzie na bramkę... Trzy do zera!
Katastrofalna gra Liverpoolu w pierwszej połowie.
Zespół jest zupełnie rozbity.
Trzy do zera. Jest po meczu.
Gwizdek na przerwę. Liverpool bez realnych szans.
Czułem się otępiały.
Wstyd nie pozwalał spojrzeć w oczy kibicom.
Byliśmy bliscy zapisania się w historii w najgorszy sposób.
Gdy do przerwy przegrywasz 0-3,
w szatni padają zwykle ostre słowa.
Tym razem była tylko cisza.
Wszyscy byliśmy oszołomieni.
Próbowaliśmy zrozumieć, co się stało.
Czułem wstyd za siebie i za drużynę.
Ale nagle zaczyna wrzeć.
Pojawiają się emocje. Wzajemne oskarżenia.
Zaczynamy się kłócić.
„To twoja wina. Nie robiłeś tego i tamtego”.
Widzę, że zespół jest w rozsypce.
Słyszę ich, ale muszę skupić się na swoim zadaniu.
Mamy 15 minut, by coś zmienić.
Rafa informuje Traoré, że zostanie zmieniony.
„Traoré, prysznic”.
Dla mnie było już po meczu.
Jest załamany. Zdjęty z boiska w najważniejszym meczu w życiu.
Djimi idzie pod prysznic.
Didi Hamann zostaje wysłany na rozgrzewkę. Wejdzie po przerwie.
Pierwsze co pomyślałem, to:
I co ja mam teraz zrobić, Rafa?
Przegrywamy 0-3 z jedenastką marzeń.
Szanse na odwrócenie losów meczu są bliskie zera.
Przed wyjściem na rozgrzewkę
widzę, jak Djimi rozbiera się do naga
i idzie pod prysznic.
Oparłem się o ścianę i zacząłem myśleć.
Byłem sobą rozczarowany.
Wiedziałem, że zawiodłem nie tylko kolegów, ale i klub.
Byłem w naprawdę złym miejscu.
Gdy Dijmi bierze prysznic,
fizjoterapeuta stwierdza, że Steve Finnan, inny obrońca, nie nadaje się do gry.
Pamiętam moment zawahania u Rafy.
Powiedział: „Finnan, prysznic”.
Potem nastąpiła kolejna chwila ciszy.
„Traoré, wychodź spod prysznica”.
Rafa mówi: „Djimi, zostajesz”.
Pytam go: „Ale jak to?”. A on: „Wracasz do gry”.
Djimi wraca. Musi znowu się ubrać.
Wraca Didi Hamann.
Wróciłem do szatni.
Pierwszym, kogo zobaczyłem, był Djimi Traoré,
który dopiero co brał prysznic.
Mówię: „Wchodzę”. A on: „Kto schodzi?”. „Nie wiem”.
Byłem totalnie zdezorientowany.
Było trochę chaosu.
Panował chaos. Zgadza się.
Musiałem coś wymyślić.
Szukałem rozwiązania.
W takiej sytuacji sama taktyka to za mało.
Zrobił się totalny bałagan.
Byłem skołowany.
Nadal nie wiedziałem, co się dzieje.
Wychodząc na drugą połowę, czuliśmy strach przed tym, co może się wydarzyć.
Ale nigdy nie zapomnę,
jak stojąc w tunelu, usłyszeliśmy naszych kibiców
śpiewających You'll Never Walk Alone.
Do przodu, do przodu
Z nadzieją w sercu krocz
A nigdy nie będziesz szedł sam
Brzmiało to niemal jak pieśń kościelna.
Gdy przegrywasz 0-3, kibice zazwyczaj siedzą w milczeniu.
ale fani Liverpoolu śpiewali You'll Never Walk Alone.
A nigdy nie będziesz szedł sam
Nigdy nie będziesz...
Fani wciąż byli z nami.
Nie mogliśmy się poddać.
Byliśmy im coś winni.
O ile nie wydarzy się coś wyjątkowego,
Liverpool przegra ten mecz.
Milan zaczyna drugą połowę, utrzymując się przy piłce.
Długie podanie. Hamann przejmuje piłkę.
Okazja od Riise!
Gerrard uderza z główki. Gol Stevena Gerrarda!
Kapitan zachęca kibiców, by uwierzyli.
Milan trzy, Liverpool jeden. Może jest jeszcze nadzieja.
Zdałem sobie sprawę, że choć ważne jest, by grać głową,
nie można zapominać, by grać sercem.
Hamann, 23 metry od bramki.
Nie strzela. Może Šmicer się pokusi.
Vladimír Šmicer trafia z dystansu!
Na to czekali kibice w Stambule!
Po 45 minutach wydawało się, że jest już po meczu,
ale nadzieja umiera ostatnia.
Milan trzy, Liverpool dwa.
Wiedzą już, że będziemy walczyć, i łatwo się nie poddamy.
Idziemy na całość.
Liverpool wygrywa starcia w środku pola.
Rafa chce, żebym poszedł do przodu, żebym zaryzykował.
Żadna drużyna nie zdobyła Pucharu Europy, odrabiając wynik 0-3.
To już 50. finał.
Poczułem się jak dzieciak na szkolnym boisku,
gdzie emocje brały górę. Znów byłem Jamesem Carragherem.
Dzieciakiem, który biegał za piłką.
Pamiętam, jak ruszyłem z piłką. Zwykle tego nie robiłem.
Jamie Carragher rusza z atakiem.
Gerrard pada na murawę. Mamy rzut karny!
Kto podejdzie do jedenastki?
Steven Gerrard to oczywisty kandydat.
Rafa co mecz zmieniał wykonawcę karnych. To było dziwne.
Strzelać będzie Xabi Alonso.
Stare wspomnienia.
Rafa kazał mi strzelać.
To był mój pierwszy karny w zawodowej karierze.
Ten 23-latek rozgrywał pierwszy sezon w Anglii.
Stracił pół sezonu przez kontuzję.
Byłem świadomy wagi tej chwili, wagi tego karnego,
braku doświadczenia.
To było...
ogromnie ważne...
dla klubu, dla losów meczu, dla mnie, dla wszystkich.
Alonso może dopełnić cudu.
Dida broni!
Czułem, jakby czas się zatrzymał.
Alonso dobija!
Liverpool dokonał niemożliwego!
Pięć minut temu przegrywał 0-3.
Proszę spojrzeć na aktualny wynik!
Nigdy nie było takiego finału Ligi Mistrzów.
Wtedy pomyślałem, że może gwiazdy nam sprzyjają.
Możemy być świadkami najlepszego finału Pucharu Mistrzów w dziejach.
Będziemy świadkami dogrywki.
Serginho fantastycznie gasi piłkę.
Podanie w pole karne.
Carragher wybija na dużym ryzyku.
Było o włos od samobója.
Milan nieustannie presował.
Blokowaliśmy kolejne strzały.
Walczyliśmy o przetrwanie.
Kaká dośrodkowuje!
Traoré wybija!
Wtedy dostałem od losu drugą szansę,
by pokazać charakter
i udowodnić światu, na co nas stać.
Zostały trzy minuty. Na tablicy wynik 3-3.
Dośrodkowanie... Strzał z główki... Broni Dudek! I kolejna obrona!
Jak on to obronił?
Niewiarygodna parada Polaka.
Czeka nas konkurs jedenastek.
Niewiarygodny mecz.
Carragher intensywnie motywuje Dudka.
„Dasz radę, Jerzy”.
„Wybij ich z rytmu. To nasza szansa.
Drugiej takiej nie będzie. Pamiętasz rok 1984?
Pamiętasz Grobbelaara? Powtórz to”.
Pudło!
„Rób, co tylko możesz”.
Pomyślałem: Bruce robił „nogi ze spaghetti”. Trochę tańczył.
No dobrze. Może ja też spróbuję.
Dudek. Naprzeciw niego Serginho...
który pudłuje!
Idealny początek dla Liverpoolu.
Hamann jako pierwszy z Liverpoolu podejdzie do jedenastki.
Rafa podchodzi i mówi, że ja zacznę.
Benítez wiedział wszystko o karnych.
Powiedział, że moje szanse wzrosną do 91%,
jeśli uderzę powyżej bioder w moją lewą.
Hamann może dać Liverpoolowi przewagę.
- Udało się. - Liverpool na prowadzeniu.
Dudek macha rękami przed Pirlo.
Pirlo rusza... A Dudek broni!
Ruszył.
Dida rzuca się w złą stronę. Dwa do zera dla Liverpoolu.
Tomasson.
Trafia.
John Arne Riise.
Dida sięga piłki.
Milan wraca do gry.
Kaká może wyrównać.
Pewny strzał Kaki.
Šmicer. Długi rozbieg.
Ruszył.
Piłka w siatce!
Liverpool prowadzi 3-2.
Jeśli Milan teraz nie strzeli, puchar powędruje do Liverpoolu.
Oto najlepszy napastnik w Europie, Andrij Szewczenko.
Od razu idzie po piłkę.
Jeśli nie trafi, Liverpool, wbrew wszystkiemu,
wygra Ligę Mistrzów.
Mieliśmy kod.
Szewczenko...
Dudek broni!
Liverpool wygrywa!
Wbrew wszelkim przewidywaniom
drużyna, która do przerwy przegrywała 0-3...
wygrywa Ligę Mistrzów!
„Do przodu, do przodu, z nadzieją w sercu krocz”.
Niezwykła historia.
Tego wieczoru nie zapomną do końca życia!
Liverpool mistrzem Europy.
Nie do wiary.
Tak dramatycznej historii futbol jeszcze nie widział.
Coś niebywałego.
Super.
Liverpool,
rok 2005.
Dla mnie to szczyt tego, co może dać ci piłka.
To było coś, w co trudno było uwierzyć. Coś, co nikomu się nie śniło.
Niech ktoś mnie obudzi!
- Puchar wrócił do domu! - Tak jest!
Miałem w życiu wiele trudnych chwil.
Ale patrząc wstecz, uczestniczyłem w niezwykłej przygodzie.
To był wspaniały czas.
Czujesz dumę z tego, co udało ci się osiągnąć,
ile radości dałeś kibicom i miastu.
To musi być sen!
Stałeś się częścią historii Liverpoolu.
To super uczucie i wielki zaszczyt.
Pokazaliśmy, że gra się do końca.
Widok uszczęśliwionych tłumów
pozostanie ze mną na zawsze.
To była trudna droga...
pełna emocji...
Ale jestem takim samym kibicem jak oni.
Miałem szczęście wystąpić tam jako piłkarz.
O tym marzysz jako dzieciak.
Być częścią czegoś, co będzie się wspominać latami.
Mnie się udało.
To nie jest tak, że nie czuję emocji.
Ale trudno je wyrazić,
bo jest ich tak wiele.
Czujesz dumę i satysfakcję.
Czujesz się wyjątkowy.
Z perspektywy czasu myślę, że nie miałem lepszego trenera od Rafy.
Wtedy tak nie uważałem,
ale teraz wiem,
że to dzięki niemu wszedłem na wyższy poziom.
Benítez odegrał ważną rolę w mojej karierze.
Patrząc na całą historię klubu,
Liverpool miewał lepszych graczy, składy i trenerów,
ale żadna chwila nie może równać się z tą,
której doświadczyliśmy w Stambule.
Napisy: Mateusz Lis