Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
PERDE ARKASI
- Bir şey görebiliyor musun? - Evet.
- Hazırlanıyoruz. - Ne görüyorsun?
İstanbul'daki final maçını.
2005.
Maç birazdan başlayacak.
Liverpool, AC Milan'a karşı.
İzlerken bile geriliyorum.
Sezon başında kimse Liverpool'a şans vermiyordu.
Biri bana Şampiyonlar Ligi finaline çıkacağımızı söylese
ona deli gözüyle bakardım.
Gayet ortalama bir takımdık
ama hiç beklemediğimiz büyülü bir yolculuğun sonunda
artık İstanbul'daydık.
Liverpool tarih yazabilir
ama karşısında yıldızlar geçidi gibi bir Milan var.
Vay be, rakibimiz onlardı.
Bütün oyuncuları üst düzeydi.
Şu atmosferi bir dinleyin.
Bu akşam gerçekten çok coşkulular.
Liverpool taraftarının beklentisini hissettik.
Finale çıkmayı uzun süredir bekleyen koca bir şehrin yükü omuzlarımızdaydı.
Bu akşam kaybedilen vakti telafi edebilirler.
Bu büyük kupayı 21 yıl beklemiştik.
Başlama vuruşu yaklaştıkça
kazanacağımıza daha çok inandık.
O an elimizde tarih yazma fırsatı olduğunu biliyorduk.
Ve gol!
Milan 2-0 önde!
Durum 3-0 oluyor!
Hayatımızın en büyük maçı hayatımızın en büyük kâbusuna
dönüşüyordu.
Şampiyonlar Ligi finalinde görülen en ağır yenilgi bu olabilir.
Bozguna uğradılar. Resmen bozguna uğradılar.
Durum 3-0. Artık bitti.
Devre arası düdüğü çaldı.
Bir futbolcu olarak hiç o kadar dipte hissetmemiştim.
Tarihe geçecektik ama başarısızlığımızla geçecektik.
Liverpool için durum içler acısı.
Resmen dağıldılar.
Çok ama çok rezil bir durum.
Soyunma odasına girip kendilerine çeki düzen vermeliler.
Liverpool'un pek bir şansı yok.
Liverpool'un mucizeye ihtiyacı var.
O geceden beri
dünyanın hangi ucuna gidersem gideyim
insanlar bana devre arasında neler olduğunu soruyor.
Hep "Devre arasında ne oldu?" diye soruyorlar.
Hâlâ anlamaya çalışıyorum.
Her şeyi gördük derken...
LIVERPOOL'UN İSTANBUL MUCİZESİ
Çoğu belgeselde artık böyle bir kesit var.
Ortam sessizken biraz çekip belgesele ekliyorlar.
İlk soruyu beklediğimiz sırada.
Dalgın bakışlarla.
Birkaç şey söyler misin Jamie?
Liverpool, İstanbul, AC Milan, Netflix, izlenme rekorları.
Süper. Sonuncusu süper oldu.
Bu hikâyeye nereden başlarsın Jamie?
Benim için hikâye Liverpool'dan kilometrelerce uzakta,
2004 yazında, Portekiz'de başlıyor.
Bu akşam Lizbon'da İngiltere takım otobüsü
oyuncuları tepedeki korunaklı otele götürdü.
Buranın temmuz başına kadar evleri olmasını umuyorlar.
İNGİLTERE
Avrupa Şampiyonası vardı.
Liverpool'dan Michael Owen ve Steven Gerrard'la birlikte
İngiltere millî takımıyla oradaydım.
Millî takımla gitsek de üçümüz de Liverpool'u çok düşünürdük.
- Biraz öne gel Jamie. - Tabii.
Kulübü aklımdan çıkaramazdım.
- Objektife bakarak lütfen. - Jamie Carragher, defans.
İngiltere'nin başarısızlığının bir sebebi belki budur.
Steven Gerrard, orta saha.
- Rahat mısın Steven? - Evet.
Kaba etim kesin ağrıyacak ama şimdilik iyiyim.
Doğrudan objektife bakıp "Michael Owen, forvet" de lütfen.
- Nereye bakayım, karşıya mı? - Bana, evet.
Üçümüz de boyumuz şu kadar olduğundan beri Liverpool'daydık.
O zamandan beri uzamadığımı söylerler.
Damarlarımızdan Liverpool Futbol Kulübü akıyordu.
Burası benim yatağım,
odanın bu kısmında Liverpool'u anımsatan posterlerim var.
Liverpool için canımızı verirdik.
- Liverpool'a ilk ne zaman geldin? - Dokuz, 10 yaşlarındaydım.
Burada oynama şansın olsa kaç numaralı formayı isterdin?
Sekiz numara.
Altyapıdan gelmenin özel ve farklı bir yanı oluyor.
Bağınız çok daha güçlü oluyor.
Sadakat duygusu,
kulübe faydalı olma isteği daha güçlü oluyor.
Liverpool Futbol Kulübü benim aşkım ve tutkumdu.
Her nefesimizi Liverpool için verir, onun hayaliyle yaşardık.
Portekiz'de Liverpool oyuncuları konusunda bir belirsizlik vardı.
Hocamız gitmişti.
Liverpool hocası yoktu.
Liverpool teknik direktörü altı sezon görev yaptıktan sonra ayrıldı.
1959'dan beri kulübün kovduğu ilk teknik direktör.
Ben küçükken Liverpool, Avrupa'nın en iyilerindendi.
Dört Avrupa Kupası.
Liverpool dördüncü kez Avrupa Şampiyonu.
O noktadan çok uzaktaydık.
Üst düzey takımlarla boy ölçüşemiyorduk.
Topu ortaya çeldi, kendi kalesine gol atıyor! Kızıllar çöktü!
Ligde de kupa maçlarında da ortalamaydık. Performansımız pek iyi değildi.
Kontrolsüz bir şut.
Ve top ağlarda! Liverpool için büyük rezillik.
Takımdaki bazı oyuncular için
"Liverpool kupa almak istiyorsa şu ve şu oyuncuyu değiştirmeli" denirdi.
Kazanamadığımız için küplere binerdik.
Steven Gerrard'a kırmızı kart!
Bu müdahalesinde
hissettiği öfkeyi göstermiş olabilir.
Kim olsa öyle öfkelenirdi.
Geriye düşmüştük. Gidişatı nasıl çevirecektik?
Ben küçükken Liverpool çok başarılıydı. Yıldızlarla yine kapışabilecekler mi?
Hayır, mümkün değil.
Artık midem bulandı.
Öğleden sonra hep ağladım.
Liverpool'un mottosu eskiden "Ya şampiyonluk ya hiç"ti.
Anfield'a yeni bir bakış açısı gelmesi gerektiğini düşünüyorum.
Teknik direktörün Anfield'dan ayrılışı
İngiltere kampındaki oyuncuların dikkatini dağıttı.
İngiltere millî takımındaki Liverpool'lu oyuncular
bunu konuşuyordu.
Tüm gürültüden kurtulup millî takıma odaklanma umuduyla
turnuvaya gittim ama ne yazık ki bu mümkün değildi.
Birden yeni bir teknik direktörün geldiği haberini aldık.
Hepimizi heyecan sarmıştı.
"Bu yeni hoca nasıl olacak?" diyorduk.
"Kulüp nereye gidiyor?" da diyorduk.
Liverpool gazetesi herkesin aklındaki soruyu sormuş.
"Anfield'ı devralacak kişi kim?"
Rafael Benítez'in beş yıllık sözleşmeyle aramıza katıldığını duyurmaktan
büyük mutluluk duyuyoruz.
Kulüpte bir kaybolmuşluk hissi hâkimdi.
Bir değişiklik yapmak zorundaydık
ve ilk olarak da elbette Avrupa'nın büyük liglerinde
kupa kazanmış birini aramaya başladık.
Olağanüstü bir geçmişi var.
İspanyol Ligi'nde üç yılda iki şampiyonluk gibi.
- Anfield'a hoş geldiniz. Tebrikler. - Hoş bulduk.
Liverpool'un en iyilerini elde tutmak
şu an sizin için ne kadar önemli?
Gerilere düştüğümüz için kulübün en iyi oyuncularından Michael Owen
ve Steven Gerrard'ı kaybedeceğiz diye
son derece endişeliydim.
Steven takım kaptanıydı.
Gerrard... Güzel şut!
Muhteşem bir oyuncu.
Koca yürekli, çok tutkulu.
Steven Gerrard...
İyi vurdu! Gerrard'dan şahane bir gol!
Liverpool ruhunun vücut bulmuş hâliydi.
Owen... Dengesi çok iyi.
Gerrard! Liverpool'un üçüncü golü. Gollerin mimarı Michael Owen.
Michael yıldız bir oyuncuydu.
Avrupa'da Yılın Futbolcusu.
Son derece hızlıydı, harika bir golcüydü.
İlk rakibini geçti, ikinciyi de. Muazzam!
Ne gol ama!
Michael Owen, tam bir gol makinesi.
Tekrar kazanmak istiyorsak
takımın kalbi onlar olacaktı.
Gerrard...
Muhteşem bir pas! İnanılmaz!
Gerrard-Owen iş birliği tekrar sahnede!
Takımda kalmaları planlarınız için ne kadar elzem?
Onlara fikirlerimi anlatmak istiyorum.
- Tamam mı? Çok teşekkürler. - Çok teşekkürler, sağ olun.
Rafa'nın ilk görevi
Portekiz'e gidip kilit oyuncuların kalmasını sağlamaktı.
Kulüp gelecekte yıldızlarını takımda tutmak istiyorsa
en üst seviyede boy göstermek için
kazanmaya başlamalı ve kazanmaya devam etmeli.
Yeni teknik direktörle görüşmek benim için önemliydi
ama Rafa Benítez'in Steven Gerrard
ve Michael Owen'la görüşmesi daha önemliydi.
Kulüpte yaşananlar onlara büyük hayal kırıklığı yaşatmıştı.
Başka bir kariyerim olmayacak, kariyerimi en iyi şekilde sürdürmek için
başka alternatifleri düşünmem gerekebilir diye düşünmüştüm.
Millî takım oyuncuları "Bizim takıma gel" diyordu.
Otelde kapımı çalıp "Bize gelsene" diyorlardı.
Umarım bu teknik direktör o ikisinin duymak istediği şeyleri söyler dedim.
- İspanyolca, İngilizce? - Hangisi daha rahatsa.
Hazır mısınız?
Tamam mıyız?
Ses tamam, pozisyon tamam, sorular tamam mı?
LIVERPOOL ESKİ TEKNİK DİREKTÖRÜ
Kendini tanıtmak, selam verip buzları eritmek istediğini söylediler.
Birden bir odaya girdik.
Ne kadar müthiş oyuncular olduğumuzu,
takımı onların etrafına kuracağını
söylemesini bekliyordum...
...ama tam tersini yaptı.
- Kayıtta mıyız? - Evet.
Evet, şimdi beni dinleyin.
Stevie'yi tahtada dolaştırmaya başladı.
Taktiksel olarak bana yüklendi. "Şunları istemiyorum" dedi.
"Bu bir sorun. Bunu değiştirmelisin.
Fazla koşuşturuyorsun."
"Sana güvenemezsek oynayamazsın." Kaldırması güçtü.
Rafa Benítez, Michael'a şöyle demişti.
"Topla daha hızlı dönmeyi öğrenmelisin."
Yok artık! Daha önce kimse bana böyle bir şey söylememişti.
Şöyle kaldım...
O dönem bu konuda muhtemelen dünyanın en iyisiydim.
İçimden "Yapma" diye geçirdim.
Bunu duymak istemiyordur.
O zaman şöyle düşünmeye başladık...
"Bu farklı."
Bu farklıydı.
Farklı geldi.
Hem de çok farklı.
Epey olumsuz anlamda.
İçimden "Benim sana değil, senin bana daha çok ihtiyacın var" dedim.
Şöyle söyleyeyim,
takımda kalmam için beni ikna etmeye hiç çalışmadı.
Sence toplantı nasıl geçti?
Biriyle konuşurken konuşmadan memnun olup olmadığını görürsünüz.
Evet, bence gayet mutluydular.
...Liverpool forveti Michael Owen
İspanya takımı Real Madrid yolunda.
Liverpool'un mucize çocuğu olarak bilinen oyuncu
11 yaşında katıldığı kulübü bırakıyor.
Herkese günaydın.
Bana dünyanın en iyi takımında oynama şansı verildiği için
özel olarak teşekkür etmek istiyorum.
Çok teşekkürler.
"Evet, gitmek istiyorum" demekte çok zorlandığımı
hatırlayabiliyorum çünkü malum, ömrüm boyunca Liverpool'daydım
ama gitmem gerektiğini düşünüyordum.
Real Madrid Avrupa'nın en başarılı takımıydı
ve kupa kaldırma şansı
bence çoğu insanı cezbeder.
Owen'ın ayrılık haberi Anfield'daki taraftarlara yeni ulaşıyor.
Gerçekten bir dönem kapandı.
Michael Owen son 13 yıldır bu şanlı futbol sahasında
insanları büyülüyordu.
Ne yapacağız?
Bence pek iyi olmadı.
Geriye gidiyor gibiyiz.
Bu haber Liverpool taraftarlarını
ve Michael Owen'ın eski takım arkadaşlarını çok sarsacak.
Küplere bindim.
Yıkılmıştım.
Bir yandan anlıyordum ama bir yandan da istemiyordum çünkü Michael giderse
kendi hedefimden daha da uzaklaşacağımı düşündüm.
Kazanmayı, Liverpool'un küçüklüğümdeki gibi
başarılı olmasını istiyordum.
THATCHER'IN BEYRUT'U
Sosyal konutta oturan serseri bir çocuktum.
İki, üç veya dört yaşlarında
boş bir arsada bulduğum her yuvarlak şeyle oradan oraya şut çekerdim.
Top yapılmış çoraplar, meyveler...
Üstüm başım taş, sıyrık ve kan revan içinde kalırdı.
Futbolcu olma hayaliyle okula yürürdüm.
Futbolcular hakkında kendi kendime konuşurdum.
Liverpool Futbol Kulübü'ne karşı çok ciddi, korkunç bir takıntım vardı.
Anfield'a ilk adım attığımda altı, yedi yaşlarındaydım.
Tarif edilemez bir his. Tek kelimeyle mükemmel.
Muhteşem.
Sevgiyi, tutkuyu yaşadım.
Rush'a verdi!
Uyuşturucu gibi, çok güzel. Beni etkileyen anlar o anlardı.
İşte karşımızda, sezonun kupasını kaldıran İngilizlerin şampiyonu Liverpool oluyor.
Avrupa kupalarının mirası.
Hayallerim o zaman da birebir aynıydı.
Bunun mümkün olmadığını hissedince
öfkeleniyorsunuz.
O takım Şampiyonlar Ligi'ni kazanamazdı.
O takım kendi ülkesinde iyi değildi.
Çok gerideydiler.
Owen, Liverpool'u bundan bıraktı.
TEMMUZ 2004 İSTANBUL'DAN 10 AY ÖNCE
Tereddüt ve merak içinde dizilen Liverpool taraftarları
bu hafta yeni sezon öncesi
ilk kez bir araya gelen takımlarını görmek için her yola başvuruyor.
2004'ün başlarında sözleşmemin son senesine giriyordum.
Liverpool hayatımın aşkıydı.
Elimden geldiğince orada kalmak istiyordum.
Fotoğraf çeken var mı?
Bu fotoğrafı Instagram'a koyacağım.
2004-2005 sezonunda 31 yaşındaydım.
Üç yıldır Liverpool'daydım.
Ama bazen odaklanmakta sorun yaşardım.
Dudek topu kaçırıyor ve Forlan ağlara gönderiyor. Büyük hata!
Bu yüzden kendime çok kızıyordum.
Gazetede hep teknik direktörün
yeni kaleci bulması gerektiği yazardı.
ÖNCELİK YENİ BİR KALECİ
Umarım Fransız aksanıma rağmen insanlar beni anlar.
Yıllarca Liverpool'da oynadım
ama kadroya girip çıkardım, fazla maçta oynamamıştım.
Fakat Rafa geldiğinde kimseye bir öncelik vermedi.
Ben de "Peki, belki oynama fırsatım olur" diye düşündüm.
On üç yıldır Liverpool sisteminin bir parçasıydım.
Kiralık gönderiliyordum ama artık
hünerlerimi sergileyebilmem için oynama şansı vermesini umduğum
yeni bir teknik direktör gelmişti.
Nispeten bilinmeyen bir oyuncuydum.
Yedek takımla dört maça çıkıp 10 gol atmıştım.
Rafa Benítez'in birkaç yedek takım maçını izlediği konuşuluyordu.
Maçları izliyorsa bu sezon kadroya alınma şansım var dedim.
Yeni bir teknik direktör geldiğinde sizi seçmeme ihtimalini elemek istersiniz.
Hele sözleşmenizi uzatmak istiyorsanız ve yaşınız ilerlediyse.
Didi Hamann en yakın dostlarımdandı.
Rafa kesin tipik, disiplinli bir Alman bekliyordu.
Didi bunun tam tersiydi.
Evet, arada sigara ve bira içerdim.
Günde 10, 12 sigara içerdim. İhtiyacım olduğunu düşünüyordum.
Beni fiziksel olarak etkilediğini düşünmüyordum.
Etkilediğini düşünseydim bırakırdım, bu kadar basit.
Didi Hamann sabah geldiğinde su içiyorsa
bir gece önce birkaç içki içtiğini anlardık.
Didi'yle çıktığım ilk geceyi hatırlarım.
Kulübe geleli daha bir hafta olmuştu.
Harika bir gece geçirdik. Dönüşte taksi bulamadık.
Didi "Size taksi bulurum" dedi. "Taksi bulmayı nereden biliyor?" dedim.
Gidip yolun ortasına uzandı.
"Yolun ortasına uzanacağım, başka türlü durmuyorlar" dedim.
Taksi bulamadık, eve gidip yatmak istiyorduk.
Ertesi gün idman vardı.
Onu taksiye bindirdik.
Tam giderken camı indirdi,
başını camdan çıkardı ve "Evim nerede?" dedi.
"Bilmiyorum, ben kaçar" dedim.
Yeni teknik direktör umarım oyuncuları hizaya sokup
tüm güçlerini ortaya çıkarır.
Bence başlarda Rafa takıma bakıp
"Kolay çözülecek bir iş değil" dedi.
Liverpool sözleşme için geldiğinde
"Avrupa'nın en iyileriyle kapışmalıyız" dedi
ama ilk 11'imizde kimsenin üst düzey olmadığını
ve üst düzey bir kadromuz olmadığını
daha ilk günden gördüm.
Onlarla farklı şekilde boy ölçüşmeliydik.
Rafa'nın idmanları biraz garipti.
Top olmazdı.
Sahanın her yerinde koniler olurdu.
Rafa da "Top A konisinde.
Top D konisinde. Top F konisinde" derdi.
Biz de olmamız gereken yere koşardık.
Alışık olduğumdan çok farklıydı.
Çok disiplinli bir ortamdı.
Her oyuncuya bakıp "Sen iki metre yukarıda ol.
Sen bir metre daha sağda ol. Sen iki metre içeride ol" derdi.
Bizi satranç tahtasındaki piyonlar ya da rakamlar olarak görürdü.
Ayrıntılara o kadar önem veren biriyle çalışmak
son derece sıra dışıydı.
Herkes "Kahretsin, bunu neden yapıyoruz?" derdi.
Mükemmeliyetçi biriyim, ayrıntılara inmeyi severim.
Analiz etmeyi severim.
Galibiyetle mağlubiyetin farkını
bazen bir santim yukarıda veya aşağıda olmak belirler.
Yaşam tarzım hep böyleydi.
Küçükken
babam bana bir defter verdi.
Bazı şeyleri uzun uzun düşünür,
kafamda tekrar tekrar üstünden geçerdim.
Okul takımımın her maçındaki her kadroyu o deftere yazardım.
Goller, ortalama performans puanları,
kaleyi bulan şutlar gibi istatistikleri yazardım.
Maçtaki hareketleri,
ayırt edici özellikleri analiz etmeye başladım.
Farkına varmadan futbolu bu şekilde algılamaya başladım.
Sonra her oyuncuyu ve takımı geliştirmek için
bunu oyunculara aktardım.
Küçük detaylar fark yaratır.
Bunu göz önünde bulundurmak oyunu kusursuzlaştırır.
AĞUSTOS 2004 İSTANBUL'DAN 9 AY ÖNCE
Oyunlar başlasın!
Görülen en vukuatlı yazın ardından
Gillette Soccer Saturday'de yeni sezonun ilk gününe hoş geldiniz.
Stevie G.'nin yanındayım.
Rafa Benítez yönetiminde sezona başlamak kâbus gibiydi
diyebilirim.
İyi hızlandı ve iyi bir şut geldi. Gol geliyor ve geldi!
Bolton Wanderers 1-0 öne geçiyor!
Giggs'ten orta, yine Silvestre!
Liverpool'da İspanyol Engizisyonu birazdan başlayacak gibi görünüyor.
Olabilecek en kötü başlangıç.
En istemediğimiz şey oluyordu.
Yine bir facia, ne kalite ne de yeni fikirler var.
En çok eleştirilen şey ise mücadele olmamasıydı.
Alonso, Downing'e verdi!
O maçı hatırlıyorum.
Middlesbrough yine ileri kaçıyor. Hasselbaink. Zenden'ı buldu!
Kötü bir maçtı.
Liverpool taraftarı maç bitmeden çıkıyor. Göreceklerini gördüler.
Formaları giymişsiniz, bir zahmet oynayın ya!
Cole vuruyor. Top ağlarda!
Ne tutku ne motivasyon var. Seyretmesi çok güç.
Benítez toparlanmalı.
Crouch boşta. Arka direğe. Vuruyor!
Crouchy bile bize gol attı.
Durum o kadar kötüydü.
Wright-Phillips vurdu.
Carragher'ın dokunuşu Dudek'e fırsat verdi. Anelka vurdu!
Siktir.
Liverpool kalecisi Jerzy Dudek için unutulması gereken bir kâbus daha.
Dudek işe yaramazın teki ve o mevkiye hiç layık değil.
O sezon futbol kariyerimin en zorlu sezonuydu.
Chaplow.
Tanrım, işte bu.
Kendi kalesine gol atıyor!
Djimi Traoré çok gülünç bir şekilde topu kendi kalesine gönderiyor!
Traoré ne yaptı ya öyle?
Defans için harika bir bitirişti.
Burnley 36 yıl aradan sonra FA Cup'ta Liverpool'a ilk kez gol atıyor.
O kadar kötü olmamız inanılmaz. Liverpool tek kelimeyle berbattı.
Avrupa'da bile çok kötüydük.
Çok ama çok kötüydük.
Liverpool zor durumda!
Ne gol ama!
Dün akşam oynayanların hepsi rezaletti.
Daha kötüsü olamaz diye düşünmeye başladım.
Saviola!
Avrupa'da Liverpool taraftarlarının bir beklentisi vardır.
Her türden duyguyu hissettim. Değersiz, işe yaramaz, beceriksiz.
Puan alamadıkları için
Liverpool'un Avrupa'daki akıbeti son maçta belli olacak.
Birkaç hafta sonra Olympiacos, Anfield'a gelince bir şansları daha var.
Tekrar büyük bir kulüp olabilecek miyiz diye
düşündüğümüz anlar oldu.
KASIM 2004 İSTANBUL'DAN 6 AY ÖNCE
Uzun zamandır bu kadar kötü oynamıyorlardı.
Ne bir tutku ne bir istek var. Tam bir facia.
Liverpool'a çok ama çok değer veriyorum.
Canım yanıyor, resmen acı çekiyorum.
İşlerin yolunda gitmemesi zihni yorabiliyor.
Şehirdeki duyguyu hissedebiliyordunuz.
Tanrım, biraz tutku, biraz bağlılık gösterebilir miyiz?
Kulüplerimiz de şehir de duygusal.
Şehrin insanları da duygusal.
Dün gelen Liverpool taraftarlarından özür dilemeli.
Bu takım o eski Liverpool gibi oynamıyor.
Mücadele yok, ruh yok, tutku yok.
Liverpool'a katıldığımda
kulüpte duygulara dayalı bir kültür vardı.
Futbol bundan daha fazlasını ister.
Duygusal davranarak başarıya giden yolu bulamazsınız.
Stratego!
Karşınızda Stratego,
Milton Bradley'nin iki kişilik müthiş strateji oyunu.
Hızlı, oynaması kolay, heyecan...
Çocukken babam bana Stratego oyununu getirdi.
İspanya'da o dönem tek oyun oydu.
Yazın Madrid dağlarına çıkardık.
Arkadaşlar arasında yarışma düzenlerdik.
Okuldan bir arkadaşım çok iyiydi.
Bir gün kaybettim, moralim çok bozuldu.
Evde, odamda ağlıyordum.
Zafere kıyasla yenilgi daha çok şey öğretir.
Kalple değil...
...beyinle oynamanın daha önemli olduğunu anladım.
Bir daha kaybetmedim.
Sadece kalple değil,
bir de beyinle oynamak gerektiğini öğretmelisiniz.
Oyun tarzım duygulara dayalıydı.
Tutku, istek, bağlılık.
Arma için, kuş için, aile için.
İçime işlemişti
ama onun beni sıfırdan yoğurup değiştirmek istediğini hissettim.
Hiçbir şeyden tatmin olmazdı.
Oyuncularıma karşı talepkâr olmayı severim.
Benim için kilit nokta budur.
Başarı bundan doğar.
İyi olduğumu düşünmediğini,
bana güvenmediğini, beni istemediğini hissettim.
Sadece ve sadece Liverpool oyuncusu olmak istediğimi
hep açıkça ifade ettim.
Ama öyle bir şüpheyle, soğuklukla karşılaşınca
ve zirvede oynayabileceğime inanmadığım bir takımın parçası olunca
başka teklifleri değerlendirmeye başladım.
Steven Gerrard'ın yetiştiği kulüpten ayrılacağı konuşuluyor.
Gerrard'ı kaybederlerse
büyük bir kulüp olmadıklarını kabul etmeliler.
"Uluslararası camiada üst düzey bir oyuncu olmak istiyorsam
üst düzey bir kulüpte oynamalıyım" diyor ama Liverpool öyle değil.
Gerrard üst düzey bir kulüpte düzenli oynamak istiyor.
Yani Şampiyonlar Ligi'nde, finalde oynamak.
ARALIK 2004 İSTANBUL'DAN 5 AY ÖNCE
Liverpool'un kazanmaya mecbur olduğu Şampiyonlar Ligi maçı için
geri sayım başladı.
Bir üst tura çıkmak için
Yunan takımı Olympiacos'u Anfield'da yenmeliler.
Liverpool sert bir kış geçirdi.
Ligde yedinciler, gol atamıyorlar.
Bu akşam atmalılar.
Şampiyonlar Ligi'nde kalmak için oynuyorlar.
Çok büyük bir maçtı.
Bizi ayakta tutan tek şey
Şampiyonlar Ligi'ydi.
Liverpool daha önce Yunanistan'da Olympiacos'a kaybetti.
Grupta üçüncüler.
Son 16'ya çıkmaları için maçı kazanmak yeterli olmayabilir.
Fark atarak kazanmaları gerek.
İki gol farkla kazanmalıydık.
Kazanmak yetmiyordu.
Sonra maçtan önceki manşetler...
KUPA YOKSA GERRARD YOK
...üzerimizdeki baskıyı artırdı.
Kulübün son iki seneki gidişatından memnun değilim
ve kariyerimde ilk kez başka takıma geçme ihtimalini düşündüm.
Şampiyonlar Ligi'nde oynamayı seviyoruz.
Kulüp ve kendimiz için bunun öneminin farkındayız.
Şampiyonlar Ligi'nde oynamak istiyorum, o kadar.
Şampiyonlar Ligi maçına başlamaya hazırız.
Son derece önemli bir maç, Liverpool kazanmak zorunda.
Avrupa'da başarılı olmak taraftarlar için çok önemli.
Bu kulübün mirasının, ruhunun bir parçası.
Rafa Benítez kalecisini değiştirme kararı aldı.
Liverpool için kritik öneme sahip bu maçta
Jerzy Dudek yedeklerde.
Oynamayacağımı kabul etmek güç oldu.
İlk 11'deki kaleci olmak benim için çok önemliydi.
DNA'ma işlemişti.
O yüzden beni ruhen çok etkiledi.
Hedefimiz iyi başlayıp taraftar desteğini almak...
...ve öne geçmekti.
Rivaldo.
Ama sonra birdenbire...
Top hâlâ Rivaldo'da. Hâlâ onda.
Tam da Rivaldo'nun Brezilyalı dehası için biçilmiş kaftan bir frikik.
Top ağlarda. Yerden vurdu, Kirkland göremedi!
Yerden vurdu ve gol!
Liverpool için büyük felaket.
Liverpool'un artık en az üç gol atması gerek.
Devre arası düdüğü çaldı, durum Liverpool'un lehine değil.
O an
Gerrard takımdan gidecek dedim.
Liverpool'un artık muazzam bir çaba göstermesi lazım.
İşler kötü giderken
oyuncular perişan hâlde kaderlerine teslim olmuşsa
onlara bir çözüm bulmak zorundasınız.
Stratego, Milton Bradley'den bir strateji oyunu.
Rafa Benítez oyuncu değiştirmekten korkmaz.
Bu akşamki değişiklikleri sürpriz oldu.
Sinama-Pongolle ve Neil Mellor gibi gençleri aldı.
Sizce bu oyuncular gidişatı değiştirebilir mi?
Hayır, değiştiremez.
Genç bir oyuncu olarak o gerginliği hissetmemek elde değildi.
Üç gol atmamız gerekiyordu.
Düdük çalıyor ve ikinci yarı başlıyor.
Liverpool'un şansı oldukça az görünüyor.
İnsanüstü bir çaba göstermeliler.
Sinama-Pongolle içe döndü.
Sinama-Pongolle koşuyor ama Kewell'a pası isabetsiz.
Her oyuncu değişikliği bir risktir.
Gerrard.
Ne şut ama.
Taraftarlar faul yapıldığını düşünüyor.
İşe yararsa dâhisinizdir, işe yaramazsa hata yapmışsınız demektir.
Şüphe duymak gayet doğal
çünkü muhteşem bir takım değildik.
Tur atlatacak golleri atabilecek bir takım mıyız diyorduk.
Üç gol lazımdı.
Kewell defanstan sıyırılıp ceza sahasına girdi.
Kewell orta açıyor. Sinama-Pongolle topu ağlara gönderiyor!
Takımın da Anfield'ın da istediği tam buydu. Durum 1-1.
Gol yemeden iki gol daha atmalılar.
Gol şansı. Carragher yerde, penaltı yok.
Pongolle'den orta, gol şansı, Finnan'dan kafa!
Top ağlarda! Liverpool golü buluyor!
Neil Mellor golü buluyor!
Bu da boşa gidebilirdi. Bir gol daha atmalıydık.
Son 10 dakika.
Atak üstüne atak yapıyorduk.
Anfield'da herkes gergin.
Duygular bedenimden taşıyordu.
Her karşı preste, ileriye atılan her pasta taraftarın çığlığı duyuluyordu.
İşte o an çekimi hissettik.
Bu sihirli bir histir.
Carragher.
Oynayış tarzım
sevgiye dayanırdı.
Tutkuya dayanırdı.
Gerrard!
Ne güzel bir gol!
Ne şut ama oğlum! Ne vuruş ama!
Tek kelimeyle büyüleyici! Yarım voleyle ağları delip geçti!
Muhteşem!
Liverpool 3, Olympiacos 1.
Steven Gerrard.
Gerrard'sız bir Liverpool düşünülemez.
Son 16'ya kalmaları onu takımda kalmaya ikna edebilecek mi?
Bu akşamki maç takımda kalıp kalmama kararını
nasıl etkiler?
Anfield'daki bir maçın yeterli olacağını düşünmüyorum.
Steven Gerrard, Liverpool'un kaptanı ve ilham kaynağı
ama daha ne kadar öyle kalacak?
Liverpool'daki son performansı
futbolun en çok para harcayan takımı Chelsea'nin ilgisini çekti.
GERRARD, CHELSEA'YE GEÇİYOR
Bu sabah gazeteler Liverpool kaptanının haftalık 125.000 sterlinlik maaşla
Chelsea'ye geçmeyi kabul etmeye hazır olduğunu yazıyor.
Abramoviç'in satın aldığı takım.
Lampard vuruyor! Lampard topu ağlara gönderiyor!
76 milyon sterlin değerindeki oyuncular Batı Londra'ya geçti.
Mourinho, Chelsea'ye seviye atlattı.
Bence özel biriyim.
Avrupa futbolunda herkesin dilinde olan bir kulüptü.
İngiltere ve Avrupa'daki en iyi oyuncuları almak istiyorlardı.
Stevie ikisine de uygundu.
GERRO HEDEFİMİZDE
Chelsea'nin gözü daima zirvededir.
Steven muhteşem bir oyuncu ve çok iyi gidiyor.
Chelsea'den beni ve menajerimi arıyorlardı.
O dönemin en iyi teknik direktörü olan Mourinho
dikkat çekecek, akıl almaz sözleşmeler teklif ediyordu.
Chelsea servet harcıyordu.
Başarılı olacağı kesindi.
Herkes Şampiyonlar Ligi'ni kazanmalarını bekliyor.
Gerrard, Liverpool'dan gider mi?
O rakamlar, yani haftalık 150.000 sterlin doğruysa
bir oyuncunun "Bu kulüpten o kulübe geçmem" demesi son derece zordur.
Liverpool'la olan ilişkimi, duygularımı kenara itemem, bunu yapmam imkânsız
ama olabildiğince başarılı olmak isterim.
O yüzden geldiklerinde
ne yapacağımı bilemedim.
Liverpool taraftarı gitmeyeceğini sanıyorsa kendini kandırıyordur.
25 yıldır Liverpool'u tutuyorum.
Steven Gerrard, dinliyorsan büyük kulübümüzün kaptanısın,
Liverpool'da doğdun.
Takımdan gidersen yüzümüzü kara çıkarmış olursun.
Psikolojik olarak kötü durumdaydım. Kafam allak bullaktı.
Liverpool'un antrenman sahası önünde taraftarlar yalvarıyordu.
Stevie'nin o dönem desteğe ihtiyacı vardı.
Hatırını soracak, harika olduğunu söyleyecek biri lazımdı
ama Rafa Benítez bunu yapmazdı, duygularından arınmış biriydi.
En iyi oyuncunuz gitmeyi düşünüyorsa
teknik direktör olarak bunun sebebini anlamaya çalışmalı
ve farklı bir yol izleyebileceğinize ikna etmelisiniz.
Dışarıdan bakıldığında pek duygusal biri değilim, değil mi?
Bunu başarmamın
ya da başarabilmemin tek yolu daha çok çalışmaktı.
Her maçın videosunu çekiyoruz.
Sahada olup biten her şeyi analiz ediyoruz.
Pek çok noktayı düzeltmek istiyoruz.
Futbol duygusal bir spordur.
Ama teknik direktör olarak daima işimize odaklanmalı,
dışarıdaki gürültüye fazla enerji harcamamalıyız.
Rafa takıntılıydı.
Sabah, öğlen, akşam
taktiklerden, maçtan, oyunculardan bahsederdi.
Rafa'yla ne zaman konuşsam konu sadece futbol olurdu.
Futboldan kim anlar?
Bunu çıkarsak?
Futbol, futbol, futbol.
İki forvet, iki savunma oyuncusu.
Boşluk nerede? Adam adama savunmada vücut böyle durur.
- Başka bir şey bilmiyordu sanki. - Geç.
Onu savunabilir misin?
- Hayır. - Seni blokluyorum çünkü.
Koridorda, mutfakta onunla karşılaşabilirdiniz.
Her yerde futboldan konuşur, nesneleri oynatıp anlatırdı.
Elimizde kaç tane var? İki, dört, altı.
Bu oyuncuların hareket özgürlüğü var.
- Saplantılı mı? - Evet, hem de çok.
Deli olduğumu düşündüler.
Ama çalışma şeklim
ve yöntemlerim sayesinde başarılı olduğumu biliyordum.
Benítez sürekli talimat veriyor.
Müthiş bir pas, içeride, gol!
Hamann.
Top ağlarda!
Bir şeyler kurmaya başlamıştık, teknik direktöre alışıyorduk.
Uyguladığım bütün sistemleri not alıyordum.
Bunları 19 yaşında not etmişim. Tüm idmanlarım.
Gerrard içeri attı, García! Liverpool golü buluyor!
Futbol anlayışı herkesin aklına yatmaya başladı.
Liverpool, UEFA Şampiyonlar Ligi'nde son sekiz takım arasına çıkıyor.
Yapacaklarınıza inanmayan oyuncuları
ikna etmek zorundasınız.
Artık doğru yolda olduğumuzu düşündüm.
Luis García şansını deniyor. Ne gol ama!
Ne gol, ne gece ama!
Avrupa'da, bir İngiliz takımında uzun yıllardır gördüğüm en olgun
ve en başarılı performansı görüyorum.
Performansları geliştikçe
oyuncular büyük bir şey başarabileceğimize inanmaya başladı.
Son düdüğe saniyeler kaldı. Dayanın millet.
Maç bitti, Liverpool Şampiyonlar Ligi'nde yarı finale çıkıyor!
Başarılarına inanamayan Liverpool'dan müthiş bir performans.
Her Liverpool taraftarı gibi aklımın bir köşesinde
kaptanımızı takımda tutmak için
o sezonun önemli olduğu fikri vardı.
MAYIS 2005 İSTANBUL'DAN 3 HAFTA ÖNCE
Şampiyonlar Ligi yarı finalinde İngiliz takımları karşılaşacak.
Liverpool, Chelsea'yle oynayacak.
Olamaz.
Chelsea şampiyon!
Barclays İngiltere Premier Ligi şampiyonluğunu en çok onlar hak etti.
Chelsea ülkenin en iyi takımıydı.
Sezonları müthiş geçmişti.
Şampiyonlar!
Altı aydır kaptanımızı satın almaya çalışmaları
ve bu konuda hiç çekingen olmamaları da bu maçı daha önemli kılıyordu.
CHELSEA, GERRARD'IN PEŞİNDEN KOŞMAYA DEVAM EDİYOR
Chelsea kibirli bir kulüptü.
Abramoviç'in parası, dünyanın süperstar oyuncuları
ve o ukala Mourinho onlardaydı.
Kendilerini çok beğeniyorlardı.
Yarı finale çıkmak çok güzel.
Şanslı biriyim. Ömrümde hiçbir yarı finali kaybetmedim.
Buraya geldiğimde egom
büyüktü,
artık daha da büyük.
ŞAMPİYONLAR LİGİ YARI FİNALİ
Bu ikinci maçta Liverpool da Chelsea de eşit durumda.
Her şey bu akşam Anfield'da belli olacak.
Büyük Chelsea karşısında Kızıllar favori değil.
Chelsea bu sezon Rafa Benítez'in takımını üç kez yendi.
Kulüp için de takım için de önemli bir maçtı
ama benim için ayrıca önemliydi.
Chelsea'yle bir bağım olduğu, Mourinho'yla görüştüğüm için.
Taraftarların mutlu olmadığını bildiğimden kazanmak istiyordum.
Kaybetmenin en çok koyduğu maçlar yarı finallerdir derler.
Gerginlikleri yüzlerinden okunuyor.
Jerzy Dudek, Liverpool'a daha yeni çağrıldı.
Rafa yanıma gelip "Jerzy, ilk 11'e geri döndün" dedi.
Kendi kendime "Hazırsın" dedim.
Gerginliği hissedebiliyorduk.
Rafa, oyuncular, taraftarlar, herkes hissedebiliyordu.
Rafa, Mourinho'ya odaklanmıştı.
Herkesten çok onu yenmek istiyordu.
Jose'yi yenmeyi kişisel olarak mı istiyordun?
Ben sadece kazanmak istiyordum. Liverpool için kazanmak istiyordum.
Rakibimizin Chelsea olması,
teknik direktörlerinin Mourinho olması tabii ki daha da motive etti.
Bu akşam final mücadelesi verilecek.
Şampiyonlar Ligi finalisti ya Liverpool ya Chelsea olacak.
Karman çormandı.
Her türden duyguyu hissediyorduk.
Olay Liverpool'u ileri taşımak değil, Chelsea'yi durdurmaktı.
Atmosfer sarsıcıydı.
Satrançta olduğu gibi sabretmelisiniz.
Riise.
Gerrard'ın önü açık. Baroš'a doğru atıyor.
Kale çizgisini geçti mi?
Gol!
Gol müydü?
Bilmiyorum ama umarım gol değildir.
Sinir olduklarını biliyorum.
Ama gol müydü?
Gerçekten tam sınırda.
Neticede gol verildi. O kadar.
Bu kez Lampard'dan bir şut. Dudek iyi kurtardı.
Hepsi yapması gerekeni biliyordu. Kalple değil, kafayla oynamak gerektiğini.
Gerrard'dan müthiş bir hamle.
Organizeydik, dengeliydik.
Jamie Carragher'dan süper müdahale!
Uğruna çalıştığımız her şeyin meyvesini almış gibiydik.
Liverpool artık Avrupa Kupası finaline çok yakın.
Avazları çıktığı kadar tezahürat edip takımlarını destekliyorlar.
Liverpool'un bir kez daha Avrupa Kupası finali oynama vakti geldi!
Rafa Benítez ve takımı eski yıllara geri döndü.
Tıpkı eski günlerde olduğu gibi.
O kadar paraları, oyuncuları ve José Mourinho'ları olsa da...
...tarihimiz onlarda yok,
şehrimiz onlarda yok,
Anfield onlarda yok.
Steven Gerrard, Avrupa Kupası finaline çıkan bir takımı
terk etmeyi hiç düşünür mü?
Damarlarında akan bir kulübü?
Güle güle Mourinho!
Rafa, Rafael! Rafa, Rafael! Rafael Benítez!
Maçın sonunda büyük bir cümbüş vardı
çünkü olanlara gerçekten inanamadık.
Herkes merkeze iniyor, dışarı çıkıyordu.
Rafa Benítez'in asistanı
"Bu gece 04.00'ten önce dönen olursa ceza yiyecek" dedi.
Rafa sanki haberi yokmuş da asistanı söylemiş gibi yaptı.
ama Rafa Benítez'in 04.00'ten önce dönmediğimizin farkında olduğuna eminim.
Taraftarlar seyahat acentelerinde
İstanbul'daki final maçı için uçak bileti bulmak için çırpınıyor.
John Lennon Havaalanı'na nihayet geldik.
Şampiyonlar Ligi finali için 30.000 Liverpool'lunun
İstanbul'a gelmesi bekleniyor.
Liverpool, AC Milan'a karşı.
Liverpool'un son 20 yılda oynadığı en büyük maç.
Mükemmel. Lig beşincisiyiz, Avrupa şampiyonu olabiliriz. İnanılmaz.
Ve Liverpool kupayı beşinci kez kaldırıyor!
Hadi Kızıllar.
Havaalanının 72 yıllık tarihinin en büyük ve en yoğun etkinliğinde
bir uçak dolusu insan daha kendinden emin şekilde terminali geçiyor.
Ulaşmaya çalışıyoruz, sabırsızız. Kupayı alacağız.
Bu kulübün temelinde Şampiyonlar Ligi, Avrupa Kupası var.
Diğer İngiliz kulüpleriyle kıyaslanamaz. Kupa bizim.
- Azizler - Azizler
Yürüdüğünde
Bunu tutmak kadar güzel bir his yok.
Avrupa Kupası final maçı bileti. İstanbul.
Rafa Benítez!
Kızılların taraftarları için önemli olan nasıl olursa olsun stadyuma ulaşmak.
Uçakla, trenle, tramvayla, otobüsle, hatta uzun mesafe taksi yolculuğuyla.
İstanbul sokakları insanlarla dolup taşmaya başlıyor.
Şehirdeki hiçbir otelde boş oda kalmadı.
Muhteşem. Çok güzel.
Taraftarlar takımlarını Türkiye'de izlemek için kutsal yolculukta.
Kahramanlarının yenmesini umuyorlar.
Hadi, başarabilirsiniz!
Maç saati yaklaştıkça
kazanacağımıza daha çok inanıyordum
ama sonra fark ettim ki
dünyanın en iyisiyle, AC Milan'la oynayacaktık.
Kadroyu inceleyince ister istemez gülüyorsunuz.
Çünkü resmen yıldızlar geçidi.
Her oyuncu bir yıldız.
Şampiyonlar Ligi'nin gelmiş geçmiş en iyi hocası Ancelotti var.
Futbolda görülmüş en büyük defans oyuncularından Maldini.
En büyüğü.
Daha önce Şampiyonlar Ligi'ni kazanmış, dağ gibi bir adam olan Jaap Stam.
İki ayrı kulüple Avrupa Kupası'nı kaldıran Clarence Seedorf.
AC Milan'la daha önce Şampiyonlar Ligi'ni kazanan Gattuso.
Bir de dünyanın en iyi forveti
ve belki de o dönem dünyanın en iyi oyuncusu Shevchenko vardı.
Sadece üst sınıf oyuncu değiller.
Tüm zamanların en iyileri.
Keyfimiz yerinde.
Sezon başında kendimize koyduğumuz hedefe ulaştık.
Final maçı için İstanbul'a geldik.
Liverpool'a nasıl gol atacağını,
Polonyalı kaleci Jerzy Dudek'i nasıl yeneceğini biliyor musun?
Evet, nasıl yapacağımızı çok iyi biliyoruz.
Anlatsana.
Yarın göreceksiniz.
Saat gece yarısını epey geçti
ama bu meydanda hâlâ binlerce Liverpool taraftarı var.
Sahada ne olursa olsun
Liverpool taraftarları keyif almak için gelmiş gibi görünüyor.
Uyuyamıyorum
çünkü yarın Avrupa Kupası finali var.
25 MAYIS 2005 FİNAL MAÇINDAN 4 SAAT ÖNCE
Burada heyecan giderek artıyor.
Liverpool'un son 20 yıldaki en büyük maçına çıkmasına saatler kaldı.
Liverpool ismini tarih kitaplarına tekrar yazdırabilir mi?
Stadyuma gitmeden önce
Rafa bize bir video gösterdi.
Liverpool'un 70'ler ve 80'lerde aldığı
tüm Avrupa Kupası galibiyetleriydi.
Avrupa Kupası kesinlikle kazanıldı!
Bruce Grobbelaar rakibini şaşırtıyor.
Kaçırdı!
Liverpool Avrupa Şampiyonu!
Dördüncü kez.
Ne büyük bir mutluluk!
Merseyside çok mutlu.
Yeni bir takıma, mesela Liverpool'a katıldığınızda
zaman geçtikçe yeni şeyler öğrenirsiniz.
Ben de taraftarlar ve şehir için ne anlama geldiğini,
işin ardındaki hisleri fark etmeye başlamıştım.
İnsanı derinden etkiliyor.
Şehir için bir şey yapmak istiyorsunuz.
Bu bağ çok özel bir bağ. Taraftarlar, tarih bu kulübün ta kendisi.
Bir Liverpool'lu olarak bunu görünce bir parçası olmak istiyorsunuz.
İz bırakmak, insanlara umut ve inanç aşılamak istiyorsunuz.
Sorumluluğumuzun bir parçası da insanların gurur duymalarını sağlamaktır.
Video bittiğinde "Tarih yazma sırası bizde" dedik.
FİNAL MAÇI
Şu atmosfere kulak verin.
Bu akşam seslerini duyuruyorlar.
Baktığımız her yerde Liverpool vardı.
Kızıl bir derya.
Tüm olay tamamen odaklanıp savaşa hazır olmakta.
Zayıflık gösterdiğimiz, çok eleştirildiğimiz anlar oldu
ama her şeyi değiştirmek için elimize bir fırsat geçmişti.
Maç birazdan başlayacak.
İstanbul'da, 2005 Şampiyonlar Ligi finalinde
Liverpool, AC Milan'a karşı.
Ömrümün en önemli gecesi başlıyordu.
Tarih yazmak için bir fırsat doğmuştu.
Liverpool başlıyor ve iyi başlamaya çalışacak.
Traoré taç çizgisine yakın. Çok güçsüz bir pas attı.
Bu anı 21 yıldır bekliyorduk.
"Hata yapmayın" dedim.
Kaká. Traoré çaprazdan geldi.
Hakem ilk dakikalarda Milan'a serbest vuruş veriyor.
Jerzy Dudek'in ilk sınavı. Serbest vuruş ve top ağlarla buluşuyor!
Maldini! Maçın daha birinci dakikası.
Liverpool'dan rezalet bir başlangıç.
Liverpool kadrosundaki beş, altı oyuncu daha topa dokunmamışken
AC Milan 1-0 öne geçti.
Yapılacak ilk şey ikinci golü yememek.
Milan hücuma geçti!
Shevchenko geliyor, orta açtı. Durum 2-0!
Maç elimizden gidiyor.
Dünyanın gözleri önünde.
Kaká. Crespo'ya doğru.
Crespo sıyrıldı. 3-0 olabilir. Ve durum 3-0!
İlk yarı Liverpool için soğuk duş etkisi yarattı.
Liverpool resmen dağıldı.
Skor 3-0. Artık bitti.
İlk yarıyı bitiren düdük geldi.
Liverpool'un şansı kalmadı.
Hissizleşmiştim.
Taraftarlara bakmaya utandım.
Tarihe geçecektik ama başarısızlığımızla geçecektik.
Sıradan bir maç olsa ilk yarıda 3-0 kaybediyorken
konuşma yapılırdı.
Bu kez yapılmadı, sessizlik hâkimdi.
Sersemlemiş hâldeydim, hepimiz öyleydik.
Yaşananları idrak etmeye çalışıyorduk.
Kendi performansımdan, takımın performansından utandım.
Ama sonra kargaşa başladı.
Herkes duygusaldı. "Şöyle yapsaydın. Onu tutsaydın."
Tartışmalar, kavgalar oldu.
"Senin yüzünden. Şöyle yapmadın, bunu yapmadın."
Takımın perişan hâlde olduğu çok açıktı.
Onları duyuyordum ama yapmam gerekene odaklandım.
Gidişatı değiştirmek için 15 dakikamız vardı.
Rafa, Djimi Traoré'ye çıkacağını söyledi.
"Traoré, duşa" dedi.
"Traoré, duşa."
Benim için maç bitmişti. Bitmişti.
Resmen yıkıldı. Ömründeki en önemli maçtan çıkarılmıştı.
Djimi duşa girdi.
Didi Hamann ısınmaya gönderildi, ikinci yarıda girecekti.
İlk tepki olarak "Ben şimdi ne yapacağım Rafa?" dedim.
Dünyanın en iyisine 3-0 yeniliyorduk.
Geri dönüş şansımız sıfıra yakındı
ama dışarı çıktım, ısınmaya başladım.
Gördüğüm son şey Djimi'nin soyunup çıplak hâlde duşa doğru gitmesiydi.
İki elimi duvara dayayıp sadece düşündüm. Kendimi hayal kırıklığına uğratmıştım.
Sadece takımımı değil, tüm kulübü hüsrana uğrattığımı biliyordum.
Ruhen çok kötü bir anımdı.
Djimi duşa girdikten sonra
fizyoterapist, Rafa'ya defanstaki Finnan'ın sakatlandığını,
oynayamayacağını söyledi.
Rafa şöyle bir duraksadı.
Sadece "Finnan, duşa" dedi.
Sonra Rafa bir kez daha duraksadı.
"Traoré, duştan çık" dedi.
Rafa gelip "Djimi, oynuyorsun" dedi.
"Nasıl yani?" dedim. "Hadi, yürü, oynayacaksın" dedi.
Djimi çıktı, tekrar formasını giydi.
Didi Hamann geri geldi.
Soyunma odasına geri döndüm.
Gördüğüm ilk kişi Djimi Traoré'ydi.
Az önce duşa girmişti. "Giriyorum" dedim. "Kim çıkıyor?" dedi. "Bilmem" dedim.
Ne olduğunu anlamıyordum.
Biraz kaos vardı.
Kaotik bir ortamdı, evet.
Rafa tahtaya bir şeyler çizmeye başladı.
Çözüm bulmalıydık.
Nasıl çözüm bulacağımızı düşünüyordum.
Öyle önemli bir anda taktikten fazlasına ihtiyacınız vardır.
Hakemin kapıya vurduğunu, ikinci devre için çağırdığını duyduk.
Ortalık çok karışmıştı. "Geri dönün" dendi.
Her şey öyle hızlıydı ki zor takip ettim.
Kafamız allak bullaktı.
Neler olduğunu hâlâ bilmiyordum.
İkinci yarıya çıkmadan önce rezil bir hâl alabilir diye korkuyorduk.
Ama tünelden çıkarken
taraftarları duyduğumuz anı asla unutmam.
"You'll Never Walk Alone"u söylüyorlardı.
Yürü, yürü
Yüreğinde umutla yürü
Asla yalnız yürümeyeceksin
Neredeyse ilahi gibi söylüyorlardı.
Normalde 3-0 yeniliyorsanız taraftarlar asla marş söylemez.
Ama onlar "You'll Never Walk Alone"u söylüyordu.
Asla yalnız yürümeyeceksin
Asla yalnız...
Taraftarlar arkamızdaydı.
Savaşmadan bırakamazdık.
Çaba göstermeyi onlara borçluyduk.
Liverpool'dan müthiş bir cevap gelmediği sürece
kupayı kaldıramazlar.
Neden orada olduğumuzu göstermek, el ele verip bir şey başarmak istedik.
Milan ikinci yarıya da topa sahip olarak başlıyor.
İleri uzun bir pas. Top Hamann'da.
Riise'dan gol fırsatı.
Kafa, Gerrard! Evet, Steven Gerrard golü buluyor!
Uzak tribünlerdeki taraftarlara "Hadi, inanın" diyor.
Milan 3, Liverpool 1. Liverpool, Gerrard'la geri dönebilir.
Fark etmeye başladım ki beyinle oynamak önemli olsa da
kalple oynamayı asla unutmamak gerek.
Hamann, 20 metre uzakta.
Vurmadı ama Šmicer vurabilir.
Vladimir Šmicer'dan uzaktan bir gol!
İstanbul'da bu iş böyle yapılır!
İlk yarı maç bitmiş gibi görünüyordu
ama belki de başarması imkânsız değildir.
Milan 3, Liverpool 2.
Kupa için savaşacağımızı, bırakmayacağımızı biliyorlardı.
İş ciddileşti.
Liverpool orta sahada top kazanmaya başladı.
Rafa hücum etmemi,
kumar oynamamı, daha çok ileri koşmamı istedi.
Avrupa Kupası finalinde 3-0'dan gelip kupayı kaldıran olmadı.
Bu 50. final.
Beni çocukluğuma, okul bahçesine geri götürdü.
Duygu seline kapıldım ve yine o James Carragher oldum.
Sokakta top oynayan o çocuktum.
Topu alıp koştuğumu hatırlıyorum, bunu hiç yapmazdım.
Liverpool'dan Jamie Carragher geliyor.
Gerrard içeride! Gerrard müdahale sonucu düşüyor. Penaltı verildi!
Bu penaltıyı kim kullanacak?
En olası seçenek Steven Gerrard.
Rafa penaltı atıcıları her maçta değiştirirdi. Garipti.
Xabi Alonso kullanacak.
Eski anılar, onca hikâye.
Rafa, "Xabi, sen kullan" dedi.
Profesyonel olarak kullanacağım ilk penaltıydı.
23 yaşındaydı, İngiltere'deki ilk sezonuydu
ve sakatlanıp sezonun yarısını kaçırmıştı.
O anı, o penaltının anlamını,
tecrübesizliğimi iliklerime kadar hissediyordum.
O penaltı
kulüp için, maç için,
benim için, herkes için çok önemliydi.
Alonso müthiş bir biçimde maçı tersine çevirebilir.
Kurtarıyor!
Zaman sanki durmuştu.
Alonso dönen topu karşılıyor!
Ve imkânsız görev başarıldı!
Liverpool daha beş dakika önce 3-0 yeniliyordu!
Skor tabelasına şimdi bakın!
Böyle Şampiyonlar Ligi finali görülmedi.
Vay be.
O an bunun kaderimizde yazılı olduğunu düşündüm.
Muhtemelen tarihin en büyük Avrupa Kupası finalini izliyoruz.
Ve uzatmalara gidiyoruz.
Serginho'ya doğru attı, iyi aldı.
Ceza sahasına doğru!
Carragher uzaklaştırdı. Her yere, kendi kalesine girebilirdi.
AC Milan büyük baskı kuruyordu.
Topun önüne atlıyor, her şeyimizi ortaya koyuyorduk.
Hayatımız pahasına dayanıyorduk.
Kaká'dan orta!
Kahraman Traoré!
O an kişiliğimi, gücümü sergilemem,
kim olduğumuzu dünyaya göstermem için
ikinci bir şanstı.
Üç dakika ek süre. Skor 3-3.
İçeri, Dudek kafa vuruşunu çıkardı! Dudek'ten müthiş bir kurtarış!
O topu nasıl çıkardı?
Saniyeler, milisaniyeler içinde oldu.
"O topu nasıl çıkardım?" diye düşündüm.
Polonyalı kaleciden müthiş bir kurtarış.
Aldığım tüm eleştirilerden sonra sadece bu anı beklemiştim.
Ve maç penaltı vuruşlarına gidiyor.
İnanılmaz bir maç oluyor.
Jamie Carragher, Jerzy Dudek'i resmen sarsıyor.
Beni itip kakmaya başladı. "Hadi Jerzy, hadi."
Bağırmaya başladı.
Dikkatlerini dağıt, bunu başarmalıyız.
Bu konuma bir daha gelmeyeceğiz. 1984'ü hatırla.
Grobbelaar gibi dikkatlerini dağıt.
Gözlerimi kapattığımda hâlâ gözümün önüne gelir.
Yeşil forması, kırmızı şortuyla
rakibin dikkatini dağıtmaya çalışır.
Kaçırdı!
Elinden geleni yap. Ne olursa.
Kendi kendime "Bruce bacaklarını sallar, biraz hareket ederdi.
Tamam, belki biraz öyle yaparım" dedim.
Dudek. Karşısında Serginho var.
Serginho kaçırıyor!
Liverpool için olabilecek en iyi başlangıç.
Liverpool'un penaltı vuruşlarına Didi Hamann başlayacak.
Rafa gelip "İlk vuruşu sen yap" dedi.
Benítez penaltıları çok iyi bilirdi.
Kalça hizasından yükseğe, sola doğru vurursam
sokma şansımın %91 daha fazla olacağını söyledi.
Hamann, Liverpool'a avantaj sağlamaya çalışacak.
Oldu! Liverpool öne geçiyor.
Dudek iki kolunu da Pirlo'ya doğru sallıyor.
Pirlo yaklaştı, Dudek topu çıkarıyor!
Geliyor.
Dida atladı, yanlış köşeye atladı. Liverpool 2-0 önde.
Tomasson.
Başarılı.
PENALTI VURUŞLARI AC MILAN 1 - 2 LIVERPOOL FC
John Arne Riise.
Dida topa uzanıyor.
Milan maça tutunuyor.
Kaká eşitliği getirebilir.
Kaká kendinden emin şekilde vuruyor.
Šmicer. Uzun bir koşu yaptı.
Geliyor.
Topu ağlarla buluşturdu!
Liverpool 3-2 önde.
Milan bunu kaçırırsa kupayı Liverpool kazanacak.
Şu an Avrupa'nın en büyük forveti Andriy Shevchenko.
Topu hemen istiyor.
Bu penaltıyı kaçırırsa Liverpool tüm zorluklara rağmen
Şampiyonlar Ligi'ni kazanacak.
Konu istatistik olunca Rafa en iyisiydi.
Bir şifremiz vardı. Kale altı kareye bölünmüştü.
Bana şu bilgiyi verdi,
"Andriy Shevchenko biri ve dördü sever."
Shevchenko!
Dudek çıkarıyor!
Liverpool için!
Ve her şeye rağmen
ilk yarı 3-0 yenik durumda olan takım,
Liverpool Şampiyonlar Ligi'ni kazandı!
Yürü, yüreğinde umutla yürü.
Muhteşem bir şey.
Asla unutamayacakları bir gece.
Liverpool Avrupa şampiyonu.
İnanılmaz.
Futbol tarihinde böyle etkileyici bir an hiç yaşanmadı.
İnanılmaz bir an.
Muhteşem.
Liverpool,
2005!
Benim için futbolun zirve noktası o andır.
Böyle bir şeyin olabileceğine kimse inanmıyordu.
Hayal bile edilemezdi.
Beni silkeleyin, uyandırın!
- Kupa evimize, ait olduğu yere döndü! - Evet!
Çok fazla kötü anımız oldu
ama geri dönüp baktığımda muhteşem bir yolculuktu.
Müthiş bir dönemdi.
Taraftarlar ve şehir için önemini düşününce
bu başarı insanı çok tatmin ediyor.
Sanki rüyadayım.
Artık Liverpool tarihinin bir parçasıydık. Bu müthiş bir his ve müthiş bir ayrıcalık.
Son ana dek hiçbir şeyin bitmediğini gösterdik.
O kadar anlamlı olduğunu görmek
asla unutamayacağım bir şey.
Zor bir yolculuktu.
Çok duygusaldı...
...ama ben de taraftarım, onlardan biriyim.
Deneyip başaracak kadar şanslıydım.
Bir çocuğun hayali budur.
Hep yıllar sonra dönüp bakılacak bir şeyin parçası olmak isterdim.
O hayali yaşadım.
Duygu hissetmediğimden değil.
Duygularımı ifade etmek zor geliyor
çünkü çok fazla duygu var.
Gurur duyuyorum, tatmin duygusu hissediyorum.
Kendimi özel hissediyorum.
Rafa'nın çalıştığım en iyi teknik direktör olduğunu düşünüyorum.
O dönem böyle düşünmüyordum
ama kariyerim için
bir üst seviyeye çıkmamda
Rafa Benítez'in payı çok büyüktü.
Futbol tarihine baktığınızda
bu kulüpte daha iyi oyuncular, kadrolar, teknik direktörler olduğunu görürsünüz
ama bence Liverpool'un tarihinde
İstanbul'dan daha büyük bir an yok.
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer