Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Walang isang klase lang ng footballer.
May mga likas na magaling, malakas, matapang, mapanlinlang,
at mayroong tuso.
At may mga nagtataglay ng kombinasyon ng mga ito,
ang hard men.
Ano'ng meron sa kanila na kakaiba?
Ano'ng meron sa sipa nila?
Ang guide ninyo sa katapangan at katusuhan
ay ang umamin mismong tagalikha ng gulo, si Vinnie Jones.
Isa sa mga pinakamakulay at kontrobersiyal na personalidad sa football.
Di katanggap-tanggap 'yon.
Akala mo professional delinquent siya.
Oo, ako 'yong rebelde ng football, di ba?
Kita tayo mamaya, gago!
Ang Scud missile ng soccer, Vinnie Jones.
Vinnie Jones, nag-volley…
Pasok! Siguradong ipagyayabang niya ito.
Ayokong maging simpleng footballer lang.
Mabait siya pero di ko iimbitahin sa 17th birthday ng anak kong babae.
Gusto kong tumatak ako sa mga tao.
May reputasyon ka. Nag-aalala ka ba?
Mga kalaban ko ang dapat mag-alala.
Nasobrahan ka ba sa pagdungis sa reputasyon ng laro?
Oo, John. Paminsan-minsan.
Kalaban ni Vinnie Jones ang Wolf!
Tanggal ka na.
Ang ganda ng buhay ko sa paglalaro ng football.
Ang daming gustong patalsikin si Vinnie Jones sa laro.
At nauwi 'yon sa kaguluhan.
Pagpapakamatay 'to!
Dahil sa sobrang gigil, 12 beses siyang pinalabas.
Tangna!
Si Vinnie Jones ang bida-kontrabida ng tabloid.
Ikaw ba ang pinakakinaiinisan sa football?
Si Vinnie Jones ba ang simbolo ng lahat ng mali sa laro?
Tapos na yata ang career ko.
Si Jones ay napatunayang nagkasala…
At pinagmulta siya…
Kinasuhan ng misconduct ang Wimbledon player na si Vinnie Jones.
Paano na 'to?
Kung siga ka, siguraduhin mong matatanggal ako sa laro.
Dahil talagang babalikan kita.
Ito ang pinakamalaking event sa English football.
Lahat ng mata ay nakatutok dito,
ang malakas na Liverpool kontra sa Crazy Gang ng Wimbledon
sa FA Cup Final.
Siguradong usap-usapan na naman si Vinnie Jones.
18 buwan ang nakalipas, sa construction site siya nagtatrabaho.
Ngayon, nasa FA Cup Final na siya.
Sana nanonood sila nito at hindi nakikinig sa pop music,
o sa sarili nilang record.
May sinasabi si Vinnie Jones sa akin.
Ayos. Nanonood ba kayo, boys?
Buti naman.
Paano ang laban mamayang hapon? Ano'ng gagawin mo?
Siguradong di ako ang goalkeeper.
Di ko pa alam. Hihintayin ko muna si boss.
Saka, maglalaro. Normal game lang 'to.
Gabi bago ang game, nakailang beer kami,
tawanan lang, kulitan.
'Yong mga tagaroon,
"Kayo 'yong di maglalaro bukas? Bangko?"
"Hindi, maglalaro kami. Wag kayong mag-alala."
Adrenaline lang talaga ang bumubuhay sa amin.
Handa na kami, kuha mo?
Kilala na siya bilang palaban,
pero mapagkakatiwalaan ba siya sa world's biggest stage?
Pagpasok namin sa pitch,
nasabi ko, "Tangna."
FA cup ang pangarap ko.
Ibang klase 'to!
Sobrang emosyonal ng araw na ito.
Di ko in-expect talaga,
na ganito ang magiging tama sa akin.
Alam kong nanonood ang mga tropa ko sa Hemel at Watford.
At ano… Sobra lang…
nadadala ako ng emosyon ko.
Teka lang nga.
Paanong ang isang tulad ko
ay nakaabot dito?
Lumaki ako sa labas lang ng Watford.
Mahilig ako sa countryside, shooting at fishing.
Pag hinati mo ang katawan ko,
mababasa mo ang football.
Football talaga ang naging mundo ko.
Captain ng Watford Boys.
Semi-pro sa Wealdstone.
At nanalo kami sa non-league FA Cup.
Sa construction ang day job ko.
Pero,
sa buong Watford, kilala akong magaling na player.
Ang taas ng tingin ko sa sarili ko.
Sakto naman,
kilala ng tropa ko ang Wimbledon manager noon,
si Dave Bassett.
Halos gumapang na ako sa pagmamakaawa.
"Boss, isang shot lang."
No'ng una ko siyang nakita,
pabida agad si Vinnie pagdating niya galing ng Watford.
Medyo maangas talaga siyang magsalita.
Astig siya. Palaban.
Pero di siya galing
sa tradisyonal na programa.
Kung nagpunta siya sa ibang club,
papalayasin siya agad ng mga manager.
Pero sakto ang timing ni Vinnie noon.
Ang Wimbledon, mas kilala sa tennis kaysa sa soccer.
Pero nakakagulat, wala pang nine years mula nang pumasok sila sa Fourth Division,
nasa First na sila.
Ito ang Plough Lane, home ground ng Wimbledon
at ang pinakasimpleng stadium sa First Division.
Ladies and gentlemen, welcome sa Wimbledon Football Club.
Ang Wimbledon ang kulelat sa attendance chart
sa First Division next season.
Kakapasok lang ng Wimbledon sa First Division,
'yong Premier League ngayon.
Sila ang maliit na team na kalaban ang mga dambuhala…
Liverpool, Everton, Man United.
Hindi namin kayang kumuha ng maraming player dahil walang pondo.
Kaya kahit hilaw pa si Vinnie, tumaya na kami sa kanya,
at nagbunga naman 'yon.
Sabi ni Bassett, "Sige, anak.
Papapirmahin na kita.
One and a half year na kontrata. 150 pounds kada linggo.
Layas na."
'Yon ang usapan namin.
Sabi ng tropa, "Pasok ka na."
Di ako makapaniwala. Pagkatapos, tinawag niya ang squad,
"Kasali ka sa squad."
Nagpunta pa ako ng London para sa suit.
Parang panaginip.
-Nakalaban namin kayo sa Barnes? -Oo…
May sariling entourage lagi si Bassett.
Mga vice president daw, pero karamihan, puro walang kuwenta.
Ganito sila,
"Hoy, Harry! Napakagago mo talaga!"
"Kargador lang 'yan, a!"
"Sa tingin mo magiging Division One player 'yang kargardor na 'yan?"
Nakatatak 'yon sa akin.
Sabi ko, "Di ako sigurado,
pero kulang tayo ng bangis sa midfield.
Kung pumalpak man siya, sa ground maintenance na lang siya."
Oo, sobrang sablay talaga ng una kong laro.
Natalo na nga kami, penalty pa ako.
Tinanong niya si Syd Neal, ang kitman namin,
"Ano'ng palagay mo, Syd?"
Sabi ni Syd, "Pinakapangit na debut na nasaksihan ko.
Itago mo 'yang damit mo kasi di ka na makakaisa pa."
Madudurog no'n ang iba pero binalewala siya ni Vinnie.
Kalaban namin ang Man United noon.
Bago pa lang si Alex Ferguson.
Si Bryan Robson ang England captain.
Hindi ko nga alam kung ano pa ang ginagawa ko roon.
Pero kailangan kong ilaban talaga 'yon.
Wag kang titigil.
Malay mo, makahanap ka ng suwerte at may mangyari.
Gamitin 'yang lakas n'yo. Sige na!
Lakas lang! Walang sisinuhin.
Ito na ang tsansa ko.
Ang galing! Isang goal mula kay Vince Jones!
Simula pa lang ng career niya, napapansin na agad.
Wala na ako sa wisyo noon.
Sige! Game na!
Ako ang nagpanalo.
Naghiyawan ang lahat sa boardroom.
Sabi ko, "Natutuwa kayo na di na ako kargador, ano?"
Nakapuntos siya at hindi na mapigilan pa.
Pero sinabi ko na kailangan niyang makisama
dahil kakaibang club ang Wimbledon noon.
Matindi ang training ng Wimbledon.
Pero hindi lang ito ordinaryong training ground.
Pampublikong lugar ang training ground namin,
at transport café 'yong clubhouse.
Sa loob ng pavilion, makakakain ka ng masarap na almusal,
may libreng pool game,
at baka makita mo pa ang mga sikat sa soccer
gaya ni John Fashanu,
na pumipila rin gaya ng iba.
Noong dumating si Vinnie sa training ground,
sabi ko, "Sino ba 'to?
Akala mo kung sino.
Para siyang gangster.
Ako ang boss dito."
Siya ang lalaki Usap-usapan ngayon
May bitbit na baril
Wag mo siyang lolokohin Tinatakbuhan ng mga loko-loko
Umupo kami, nagkuwentuhan,
at marami pala kaming pagkakapareho.
"Siga ka at barumbado. Ako rin.
O, ano na? Ano'ng plano natin, bro?"
Sa unang tingin, parang hindi kami bagay.
Si Fash…
street smart at malawak ang pananaw.
Negosyante muna siya bago footballer.
Hello? Oo.
Oo, Isaiah. Sige. Okay.
Naalala ko ang sinabi ni Fash,
"Wag kang maging player na may 400 games
pero walang nakakakilala."
"Mag-iwan ka ng pangalan."
"Kailangang tumatak ka."
Sabi ko na kahapon, wag kayong magpapatalo sa kaba.
Basta laban lang nang maayos, agresibo. At ipanalo natin itong game.
Sabi ko kay Jonesy, "Mga sanggano tayo.
Walang bola? Sumipa ka pa rin."
Simple lang.
Ito ang trabaho mo.
"Hatchet man."
Ang tindi ng pasok ni Jones doon.
Alam ko na ang laro dahil dumaan ako sa non-league.
Game na. Tara na.
Si Jones na naman.
Umiinit na ang ulo ng lahat dahil kay number four ng Wimbledon.
Galit sa amin ang ibang player.
Jones na may solid na tackle.
May mga misis na nakiusap sa asawa nila na mag-ingat
o wag na lang maglaro laban sa amin.
Ang tindi, ano?
Ang lupit ng pasok ni Jones.
Nagbukas ng play 'yon para sa Dons!
Panalo kami madalas kasi takot sa amin ang kalaban namin.
Na kay Sanchez na at nakapuntos siya!
Palakas lang nang palakas si Vinnie.
At naging threat siya sa lahat ng team.
Hindi siya gusto ng kalaban,
pero nagiging idol na siya ng Wimbledon fans.
Dahil sa mga ginagawa ng Wimbledon, lagi silang laman ng balita.
Sa mga tagalabas, mukhang asal-kanto sila.
Pero hindi lang 'yon basta pagiging siga, may taktika sa likod no'n.
Ang pinakadiwa ng Wimbledon noon,
na nakaukit sa kaluluwa ko,
ay 'yong kakaibang samahan.
Tawagin mo akong istriktong heneral, iho.
Mga batang agresibo,
punong-puno ng yabang at gigil.
Sinaktan mo siya, sinaktan mo na rin ako. Ganoon kami.
Isa kaming kapatiran.
Isang gang, tropa, pamilya.
Magkakasamang umiinom, minsan nagkakaasaran.
Sana lang na di 'yon lumabas sa balita.
Sinusundo ko sila nang alas-dos sa bar.
Hinahanap ang salarin na nagkalat sa kuwarto ko.
Nasa balkonahe nga ang kama ko.
Nagkalat ang mga damit ko.
May mga suspek na ako, lagot sila.
Si Bassett mismo ang pasimuno para tumibay ang team.
"Sige, kayong dalawa. Sige nga."
Karamihan ng mga manager, binabawal ang inom at late nang umuwi,
pero si Dave Bassett, parang pabor pa do'n.
Oo…
At ganito maghanda ang Wimbledon!
Tinatanong ako ng mga tao,
"Paano mo nama-manage si Vinnie Jones?"
Napakadali lang.
Sakit sa ulo lang si Vinnie
kapag lumalabas sila nang gabi
at may konting kaguluhan.
Crazy Gang talaga sila.
May sira ang ulo nilang lahat at si Mr. Jones ang leader nila.
Pero may kakaiba kay Vinnie na talagang malakas ang hatak.
Malaki siya. Agresibo.
Isa siyang karakter.
Sa diyaryo, gusto talaga namin
ng tulad ni Vinnie sa front page dahil bumebenta talaga.
May tumawag na reporter ng The Sun sa akin.
"May away raw kayo ni Dalglish,
at sinabi mo, "Ulitin mo pa, gagong Scotch ka. Makikita mo."
Alam mo, di ko naman sinabi 'yan.
Isang alamat si Kenny Dalglish.
Isang taong tinitingala ko.
Di ko pa rin maalalang sinabi ko 'yon.
Pero sabi ng reporter, "Bibigyan kita ng 250 quid."
Dalawang linggong sahod na 'yon.
Napakaraming pera no'n.
150 lang ang kita ko, e.
Kaya sabi ko, "Sige."
Kalokohan 'yon at kailangan siyang ilagay sa tama.
Pero naisip niya,
"Kung sasakyan ko 'yon at magiging siga ako sa football,
dagdag-kita na rin 'yon."
Lagi kong sinasabi kay Jonesy, "Sa huli, pera ang hari."
Uulitin ko.
Pera ang hari.
Wag mong kalimutan 'yan.
Kung wala kang pera, hindi ka magiging hari.
Simple lang.
Sabi ng journalist,
"Kinuha mo ang pera. Nabili ka na namin."
Tama naman siya.
Pag ibinenta mo ang kaluluwa mo sa demonyo,
sumayaw ka sa tugtog niya.
Pero, sa pitch pa rin ang trabaho ko.
Sumipa si Dave Beasant at bumagsak sa ulo ni Fairweather.
Heto na si Sayer. Sayer… Naharang.
Fashanu para sa Wimbledon.
Goal!
Sa unang season, pang-anim kami sa league.
Akala namin hindi kami matatalo.
May kumpiyansa at Vinnie Jones kami.
Si Vinnie, parang Christmas araw-araw. Laban lang.
Ganyan 'yong tiwala na nabubuo pag naniniwala ka sa sistema,
sa manager.
Na-realize na ng ilang player
na pwede sila sa First Division.
Naipakita nila ang potensiyal nila.
Utang namin ang lahat sa kanya.
Naniniwala kami sa diskarte niya para manalo.
Ang mainit na balita ngayon sa football,
ang pagbitiw ni Dave Bassett bilang manager ng Wimbledon.
Ano?
Ang pamamaalam ni Bassett sa Wimbledon
ay sinalubong ng fans na nakasubaybay sa pag-angat nila
mula non-league tungong sixth place sa First Division.
"Di ka pwedeng lumipat!
Magkakasama tayo rito!"
Ngayong gabi, nasa isang reception si Elton John
kasama ang bagong Watford manager, si Dave Bassett.
Dismayado si Vinnie noong lumipat ako sa Watford.
Kailangan niya ng kasama, kuha mo?
'Yong alaga siya.
Wala akong relasyon na kasinglalim
ng sa amin ni Bassett.
Wala akong kumpiyansa na ilalagay ako ng ibang manager sa team.
Eto na si Bobby.
Sige. Okay.
Tahimik lang muna ang lahat.
Basurang football, Gould. Basura!
Sorry, teka lang.
Sabi ko, "Di kita tatawaging Vinnie.
Tatawagin kitang Vincent."
"Sigurado ka?" Sabi ko, "Oo."
Na kay Bobby Gould na ang Wimbledon,
pero mahirap tapatan si Dave Bassett.
'Yong binuo ni Dave Bassett, walang katulad.
Pero hindi gusto ng mga tao ang laro namin.
Kailangang mawala 'yong pagiging siga ng team.
Pinalitan si Bassett ni Bobby Gould,
ibang-iba sila.
May mga pinasok siyang bago
tapos may mga nainis din.
Hinahatak ko siya sa gilid
at sinisigurado kong di siya umaabuso.
"Gusto kong maging magaling ka para mapansin ka ng mga tao."
Wise. Sanchez.
Napunta kay Jones!
Napakasuwabe mula sa isang hard man.
Alam ni Gouldy na kaya ko at ipinakita ko.
Pero sa mga mata ni Bobby Gould,
para kaming mga bata sa playschool.
Tingnan mo si Vinnie Jones, todo bantay kay Paul Gascoigne!
Kalaban namin ang Newcastle
at may Gascoigne sa team nila.
Pinag-uusapan si Gazza, wonder kid daw.
Grabe talaga ang fans niya, sobra talaga.
Parang laban ito sa pagitan nitong dalawa.
Gaya ng sinabi ko, kailangang lumaban lang.
Kailangang tumatak ka.
Sunggaban ang pagkakataon.
Pakitaan natin sila.
Parang napatili si Gascoigne noon.
At 'yon na.
Front page, back page.
Panalo 'yong picture nina Vinnie at Gazza.
Doon na nagsimulang makilala si Vinnie.
Sa pagdakma niya ng itlog ni Gazza.
Pull!
Yidaho.
Hawak mo ba siya buong laro?
May pagkakataon lang na nasa palad ko siya.
Tama. Ayos lang. Babawi naman ako.
Pinapalaki lang talaga 'yon ng media minsan.
Tingin ko, hinusgahan ako ng mga tao nang masyadong maaga.
Maingay talaga ako, 'yon ang alam ko.
Baguhan pa lang ako…
18 months pa lang ako sa laro.
Walang footballer ang nakakalimot sa tropeong ito sa tabi ko.
Dati, FA Cup ang pinakamalaking torneo sa football.
Napakalaki talaga no'n.
Walang umaasang mananalo ang Wimbledon.
Pero wala talaga kaming pakialam sa kahit kanino.
Sa St. James's Park,
ramdam na ramdam ang tensiyon para sa FA Cup fourth round
sa pagitan ng Newcastle United at Wimbledon.
Number four, Vince Jones…
Binubuyo si Jones, pero musika 'yan sa kanya.
May pagkakataon ngayon si Jones.
Isang malupit galing kay Jackson.
Fashanu!
Grabe, uulanin talaga siya ng papuri.
Pinatunayan ng Wimbledon
na kaya nilang maglaro ng nakaka-entertain na football
sa kabila ng mga sinasabi tungkol sa kanila.
Sigurado ako na bukas, konti lang ang gugustuhing pumunta sa Plough Lane.
Host ang Wimbledon ng Watford
para sa quarterfinals ng FA Cup.
Naku po.
Heto na si Jones para sa replay.
Foul ni Jones.
Booked siya ngayon.
Fashanu, kasabay niya si Gibson…
Pero tinapos niya nang mag-isa.
Pasok sa semi-finals ang Wimbledon sa unang pagkakataon
sa FA Cup.
Walang tradisyon ang club na ito.
Nabubuo ang tradisyon sa mga pagkakataong ganito.
Ngayon, second FA Cup semi-final
sa pagitan ng Wimbledon at Luton Town.
Isang panalo na lang ng Dons, nasa Wembley na sila.
Hindi ito inaasahan ng kahit na sino.
Jones, ready na para sa isa pang pambihirang throw.
Cork… Ayos!
Si little Wise 'yon.
Magic moment 'yon para sa club
na limang taon lang ay galing sa Fourth Division.
Fairy tale ito!
Pasok na si Vinnie Jones sa Wembley.
Akalain mo 'yon.
Simula pagkabata, isa lang ang pangarap ko,
ang makapaglaro sa Wembley at manalo sa FA Cup.
Totoo na ito.
Magandang hapon at maligayang pagdating dito sa Wembley
para sa totoong David and Goliath FA Cup Final.
Target ng Liverpool ang second league at cup double sa loob ng dalawang taon,
sila ang Goliath ngayon.
Wimbledon ang David, sa maliit nilang club,
na sa loob ng sampung taon, binasag lahat ng expectation
mula non-league tungong First Division at ngayon, sa Wembley.
Tapatang kakaiba ang nasa FA Cup Final.
Maaaring pinakamalakas sa kasaysayan ang lineup ng Liverpool ngayon.
Tungkol naman sa Wimbledon,
wala raw silang laban ayon sa mga diyaryo.
Para manalo ang football, dapat Liverpool daw ang manalo.
Nasa amin ang pressure.
Kailangang manalo.
4/1 ito.
Kung tumataya ako, hindi ko tatayaan 'yan.
Pero… kung maglalaro kami nang tama, may tsansa pa rin kami.
Wala pa kaming makitang supporter ng Wimbledon.
Parang wala.
Medyo nakakakaba ito.
Dapat ipakita
na di kami natatakot sa malalaking pangalan, kuha mo?
Gulatin sila sa umpisa para kami ang magdidikta ng laban.
Si Steve McMahon, na naging maganda ang season sa midfield,
ay key player ng Liverpool.
Kapag binaril mo ang heneral,
paano na ang mga sundalo niya?
McMahon kontra Vinnie Jones, kaabang-abang talaga, di ba?
Basta gagalingan namin para sa lahat.
Excited na ang lahat sa laban.
Lalo na ako.
Kumusta ka? Ano ang plano mo?
Ano…
Magiging maaksiyon mamaya.
Wawasakin ko si McMahon.
Kailangang maayos ang kilos ni Vinnie ngayon…
Nakatutok sa kanya ang buong bansa.
Ganoon siya. Non-league player siya, e.
Ibig sabihin, palaban siya.
Wala siyang respeto sa kahit kanino,
at sisiguraduhin niya na ipapakita niya 'yon ngayong hapon.
Pinlano namin ng tropa ang tackle.
Atake agad.
Di maglalakas-loob ang ref na alisin ako.
At 'yon ang sugal.
Liverpool, sa kanan ang target ng opensa nila.
Nakatingin sila sa akin, "Sige na."
Nakita ko na may butas.
Bang!
Naisahan ko talaga siya.
Grabe 'yon para kay McMahon, kitang-kita pa ng ref!
Napatingin kaming lahat sa paligid
at nagtiwala kami.
Papalapit ang bola kay Houghton.
Ito na ba?
Hindi, hindi pa! Pambihira…
At pinalabas ni Vinnie Jones!
Habang humihina sila,
mas lumalakas pa kami.
Pwedeng maging pabor sa Wimbledon ang free kick na 'to!
At pumasok na nga!
Si Sanchez ang nagbigay ng lamang ng Wimbledon!
Yidaho! Yidaho!
Ayun na ang half-time whistle.
Napakatindi ng ating first half.
Tuloy-tuloy na ba
ang pagsira sa pangarap ng Liverpool para sa second double?
Kung alam na ang ending nito, wala nang manonood.
Mukhang magkakaproblema si Jones dito.
Jones at McMahon.
Kapag bawat galaw ay laban, mahirap talaga.
Si Jones.
Parang malaking sponge ang Wembley.
Sinisipsip lahat ng energy mo.
Baka maka-score siya.
Penalty!
Goodyear kay Aldridge.
Ang taas ng tensiyon
dahil wala pang sumablay sa penalty sa FA Cup Final sa Wembley.
Mahirap ang tawag na 'to.
May pagkakataon si Aldridge na may 11 puntos,
mula sa penalty spot, 29 siya,
para tablahin ang score para sa Liverpool.
Napigilan ni Beasant!
Ang galing!
Sa relo ko, may 20 segundo pa.
Bola galing kay Barnes, sinipa ni Jones palayo.
Sobra ang tensiyon!
Nag-check sa linesmen.
Hindi nasipa ni Sanchez.
Ayun na ang final whistle!
Natalo ng Crazy Gang ang Culture Club.
At walang preno sa kasiyahan si Vinnie Jones.
Sumabog ang puso ko sa tuwa.
Kakaiba talaga ang mundo
kung taga-Wimbledon ka.
Naipanalo nila ang FA Cup.
Kami ang hari ng mundo
sa sandaling 'yon.
Tapos naalala ko si Gouldy, sinalubong kami.
"Dahan-dahan lang.
Pagdating doon, tapos na.
Tapos na."
Magiging mahirap nang pigilan si Vinnie Jones sa susunod.
Tingnan mo si Jones.
Nagbago talaga ang buhay ko noong araw na 'yon.
Parang, "Wow, kilala na tayo ngayon."
Sabi nila, midfield daw ang labanan. Totoo 'yon.
Pero may siyam pa kaming kasama…
Sobrang saya ngayon. Para sa buong tropa.
Sana nanonood sila sa mga pub.
May peklat ka riyan, o.
-Gawa ng girlfriend niya. -Tingnan n'yo rin ang iba.
Lahat tayo, may ego.
Sa ilan sa atin, medyo maliit.
Sa iba, malaki.
Napakalaki ng akin, e. Halimaw 'to.
Pagkatapos ng Cup Final, 'yong yabang ko, sumabog na,
lumaki nang lumaki.
Alam mo 'yon?
Sino'ng ayaw sumikat?
Nanalo ako sa FA Cup, sa harap ng daang libong tao.
Pag-usapan natin?
Sabi ko kay Jonesy,
"Ikaw na ang pinagkakaguluhan ngayon.
Gusto nilang makita ang suot mo.
Gustong makita ng mga tao ang kotse mo.
At ngayon, ang lakas ng reputasyon mo.
'Yan ang gusto namin."
Takpan ang private parts n'yo at i-welcome si Vinnie Jones!
'Yong palabas noon…
Nasa Wogan ang A-listers ng Hollywood.
Naimbitahan ako noong Friday night.
Medyo nagulat ako.
Simple lang ako dati tapos ngayon
nakikilala na ako ng mga tao habang naglalakad sa kalye.
Na kahit ngayon, hindi ko pa rin maintindihan.
Masasabi mo bang nahirapan ka?
Oo, isa itong Cinderella story.
-Napanood mo na ba… -Cinderella talaga?
Proud ka ba sa hard man image mo?
Hindi lang ito pagiging proud.
Di perfect ang mga footballer,
minsan, mainit ang ulo at may mga nangyayari.
Nagbago ang lahat sa football pitch nang sumunod na taon.
"Ayaw naming makita kang tumira gaya ng ibang player.
Gusto ka naming magsimula sa leeg, at magtapos sa paa.
Dahil 'yan ang naririnig namin, Jonesy.
'Yon nga."
Maaaring mangyari kahit ano ngayon.
Jones, umatake.
Reputasyon niya 'to, di ba?
Reputasyon niya.
Pero dapat alam niya na wag siyang sosobra.
Sina Stevens at Fashanu…
At pumasok si Vinnie Jones!
Bakit pa siya makikisali roon?
'Yong tackle kay Stevens
ay nagresulta sa isang malubhang injury sa tuhod.
Brutal ang tackle na 'yon.
Mahilig sa late tackle si Vinnie.
Di ko sinasadyang saktan ka o mabali ang binti mo.
Hindi naman.
Malakas ako. Di ako maruming maglaro.
Mahilig ako sa tackle.
Sharp…
At bumalik si Vinnie Jones.
Hindi magandang tackle 'yon.
At ngayon, nagkakapikunan na sina Jones at Ratcliffe.
Hawak ni Ratcliffe ang ulo…
Pero si Jones, may reputasyon na kasi,
at wala na nga siya.
Pinaalis na si Jones.
'Yan ang magiging headline bukas.
Akala mo kung sino siya sa Wimbledon.
Tumitindi ang violent behavior niya.
Pero wala kaming pake, bumebenta kasi.
Vinnie, pwede bang magtanong? Mabilis lang 'to.
Ano'ng masasabi mo sa mga nagsasabing i-ban ka sa football?
May masasabi ka ba?
Hinahabol na siya ngayon ng camera.
Hindi na siya naghahabol sa camera.
Totoo ba ang nakasulat?
-Heto ang boss mo. -Bobby.
-Sino ka? -Taga-LWT ako.
Nag-uusap kami ni Vinnie.
Hindi kayo pwedeng mag-film dito. Pribado ito.
Nasa pantomime world ka at gusto mo na lang makalabas.
Pero hinahatak ka nito papasok.
Sa huli, kailangan mo lang kumawala.
Ang star ng laro, ang kontrabidang si Jones.
O, ang kinaiinisan na si Vinnie?
OA ang reaksiyon sa pagkakatanggal niya sa Everton.
Inaasahan ang reaksiyon ng fans niya.
Ayoko na ng ganito.
Gusto kong maging footballer na lang. Magaling ako.
Matapos ang isa na namang magulong season,
may umuugong na gustong magsimula muli ni Vinnie Jones
sa ibang club.
Ang makapagbibigay-linaw niyan ay isang tao
na ginabayan ang yaman ng Wimbledon,
ang may-ari ng club, si Sam Hammam.
Ano na ang mangyayari? Kay Vinnie Jones at sa club?
Ayos lang sa amin si Vinnie Jones.
Di ko masasabing nasa likod o tabi niya kami.
Nasa harap niya ako at walang makapagsasabi kay Jones,
maliban sa akin, pag nasa mali siya.
Pinuntahan ko si Sam sa bahay niya,
at sinabi ko, "Pakawalan mo na ako, Sam."
Sabi niya, "Di pwede."
Bakit kaya gusto niyang umalis noon?
Una sa lahat,
ten times siguro ang alok sa kanyang pera.
Isang bagay na gusto ni Vinnie…
Mahilig si Vinnie sa pera. Gutom siya palagi sa pera.
Basta pera ang usapan, alerto agad si Vinnie.
Kilala niya ang pera.
Baka doon din siya nagdesisyon.
Sabi niya, "Jonesy.
Kung mangyayari, ngayon na."
Pumasok ang Leeds.
Gusto niyang lumipat sa Leeds.
Siyempre,
gusto kong manatili siya dito sa amin.
Akala ko noon, wala siyang tsansa na maging successful sa ibang team.
Zero chance.
Magbi-bid ang sleeping giant na Leeds United
para makabalik sa tuktok ng English football.
Ang ingay ng paglipat ko sa Leeds.
Bumaba man ang club sa Second Division,
nasa tuktok pa rin kami at susubukan naming manalo.
Sige na! Umpisahan natin nang malupit!
Papatunayan kong mali sila.
Hindi lang ako basta siga o hard man.
Maglaro tayo ng football.
Heto na si Vinnie Jones!
Vinnie Jones…
Ang gandang goal no'n!
May bagong bayani ang mga Elland Road faithful.
Di ko na kailangang maging siga.
Ibang-iba sa pakiramdam.
Ibang-ibang kumpiyansa bilang player.
Hindi ka pa natanggal sa Leeds, ano?
Na-book na ako.
Wala naman 'yan, di ba? Booking…
At heto na si Jones!
Ayan na. 'Yon na!
Leeds United, balik sa First Division.
Promoted sila papuntang top flight.
Sobrang ganda ng season ko sa Leeds.
Akala ko doon na ako.
Pero siyempre, hindi rin nagtagal.
Umangat kami.
'Yong manager, si Howard Wilkinson, nagpasok ng mga bago.
Di niya ako nilalabas.
Tanong ng Leeds fans, "Vinnie, ano'ng nangyayari?" Ewan ko.
Di ako magaling tumanggap ng rejection.
Para akong sugatang hayop noon, walang mapuntahan.
Tumalon muna ako bago mag-isip.
Ang pinakasikat at pinakakontrobersiyal na footballer sa rehiyon, si Vinnie Jones,
ay nagpalit ng club ngayon mula Leeds United papunta sa kalaban nila,
Sheffield United.
Ito ba ang pinakamabilis na foul sa football?
Tumunog na.
One, two, at three… bagsak siya.
Bumagsak si Gazza!
Pinabagsak ni Vinnie si Gazza.
Isang season ako sa Sheffield.
Isang taon sa Chelsea.
Jones, papasok na!
Binasag niya ang sariling record para sa pinakamabilis na booking.
Parang bayarang sundalo lang ako noon.
Nasa Chelsea ka pa rin ba ngayon?
-Oo. -Ang bilis mong lumipat.
Ang dami mo nang dinaanang team.
Kasi kaninang umaga, 'yan pa ang team mo.
Nakatanggap ako ng tawag sa Chelsea.
"Tinanggap namin ang alok ng Wimbledon.
Pwede mo silang kausapin."
Sabi ko, "Ano?"
Mula no'ng huling nandoon si Vinnie,
umalis na ang Wimbledon sa Plough Lane at nakiki-share na sila ng field,
ibinenta ang karamihan sa original Crazy Gang,
at kulelat sa Premier League.
Si Joe Kinnear ang inatasan na i-revive ang club
at magpabalik sa maraming fans na umalis.
May budget na ibinigay sa akin.
Kaya magre-recruit ako ng players
na magpapalakas sa amin at magpapanumbalik sa dating team.
Kailangan ni Joe ng ilan sa Crazy Gang.
Malaki ang role ko noon sa club
na di ko inisip na mapapalitan nila ako.
Kailangan kong umuwi, bumalik.
Ang dating don na si Jones,
ay bumalik sa Wimbledon mula Chelsea para sa 700,000 pounds,
tatlong taon matapos umalis sa club kung saan nag-iwan siya ng marka.
Buti at nakabalik na ang sira-ulo. Na-miss namin siya.
Natalo kami sa ilang laban…
Kung may konting lakas sa midfield, panalo sana.
Matagal ko nang gustong bumalik si Vinnie.
Pero sa totoo lang,
may tampo ako dahil pakiramdam ko, iniwan niya kami.
Pero nang kumalma na kami,
napagtanto naming tropa pa rin pala kami.
Sa hirap ng laban, dapat may karamay kang tunay.
Ito ang kultura ng Wimbledon.
Wimbledon ang tahanan niya.
Umuwi lang siya sa pamilya niya.
Ang bad boy ng soccer ay bumalik na sa Wimbledon.
Mas mature at mas matalino na raw siya.
Eto, mula sa pangalawang beses ko sa Wimbledon,
nasa gitna ito.
"Dahil sa reputasyon ko, anumang bagay na ginagawa ko sa loob
o kahit sa labas ng laro, nagiging headline.
Kailangan kong tanggapin 'yon.
Alam kong may mga ginawa akong katangahan nang mapasok ako sa laro.
Pero bata pa ako at walang alam.
Makikita ng fans ng Wimbledon ang isang bagong player."
Tapos…
Laban 'yon sa Blackburn,
home debut ko nang bumalik ako.
Tumagal ako nang mga 30 minuto bago pinaalis.
Parang sumabog si Vinnie Jones.
At si Martin Bodenham, ang referee, ay nagbigay ng red card kay Vinnie Jones!
Sabi ko, "Tangna naman."
Ano'ng meron kay Jones at Wimbledon
na bumabalik siya sa dati?
Bumalik na naman ako sa dati.
Sisiw lang naman ito.
Do'n ako magaling.
At 'yon ang pinapagawa nila sa akin.
Sumakay ka na lang,
at sakyan mo na lang ang sistema nila.
Bumalik ako sa dati.
Nanalo ulit kami.
Goal mula kay Jones.
Hindi na mahalaga, basta manalo!
Nagbago ka na ba nitong huli?
Wala akong kilala na kayang baguhin ang pagkatao nila.
Nababago ba ang pagkatao?
Paano babaguhin ang pagkatao? Di ako magbabago.
Kailangan nila ng ingay.
At ako, susunod naman ako…
Susugod lang ako
na parang toro na nakapikit ang mga mata at 'yon ang gumagawa ng ingay.
Nakatanggap ako ng tawag mula sa TV producer.
"Gusto mo bang ma-interview para sa video na Soccer's Hard Men?
Pag-uusapan lang ang players na tinatawag na 'hard men'.
Mga 20 minuto lang."
Ang guide ninyo sa katapangan at katusuhan
ay ang umamin mismong tagalikha ng gulo,
si Vinnie Jones.
Buong araw kaming nasa pub at naiinis ako.
Bata pa ako at tapat,
at walang pakialam dahil gusto kong bumalik na sa pub.
Kaya sinabi ko 'yong gusto nilang marinig.
Ang diskarte doon,
i-target ang ulo, nakahanda ang siko,
konting bukol sa likod ng tainga.
Buhatin sa braso at hilahin ang buhok sa ilalim ng braso.
Pag sumigaw, "Ref, hindi ako 'yon!"
Sundot sa mata pag di nakatingin,
habang nasa kabila ang bola, guluhin ang center-forward.
Dakmain ang itlog at pigain 'yon.
Sumadsad ka sa likod ng Achilles niya.
Ayos 'yon.
Sige, maraming salamat. Boom, boom.
'Yon lang.
Ganyan talaga minsan. Di mo pwedeng sabihing hindi nangyayari.
Nakalimutan ko na 'yon.
Tapos isang araw,
sumabog na lang.
Posibleng kasuhan ng misconduct ng Football Association
ang player ng Wimbledon na si Vinnie Jones,
para sa video na Soccer's Hard Men.
Si Vinnie Jones na tinawag na Psycho,
ay paulit-ulit nang nasangkot sa disciplinary code ng football.
Ang pinakabagong kaso ay dahil sa pagkukuwento niya
tungkol sa dirty tricks ng football.
Posibleng maharap siya sa misconduct.
Maaari siyang masuspinde o magmulta.
Nasa balita 'yon. Nasa one o'clock BBC News.
Para akong kriminal na pinaghahahanap.
Sa totoo lang, di nakakabuti 'yon sa football.
Bilang professional footballer, tungkulin mong maging role model.
Ang ipakita sa mga tao kung paano mandaya
at sabihing proud ka pa dahil ito ang ginagawa mo,
ay nakakagulat.
Ang ganitong video at asal ay hindi katanggap-tanggap.
Si John Fashanu ang nag-aayos ng statement…
Para maibsan ang gulo.
Galit na galit ako.
Inis na inis.
Dahil kapatid ko 'yan. Soulmate ko.
Mabuting kaibigan.
Pinag-iinitan ba nila si Vinnie?
Simple lang.
Oo.
Pinapalaki nila ito na alam naman nating lahat.
Pag inalis 'yon, naging huwaran siya sa mga bata.
May mga sinabi ako doon na ikinagalit ng maraming tao.
Pinagsisisihan ko talaga 'yon.
Bawat oras ay palala nang palala.
Ang Wimbledon footballer na si Jones ay pinagmumulta ng 20,000 pounds
para sa kontrobersiyal na video tungkol sa dirty play.
Pinatawan din siya ng anim na buwang ban at tatlong taong suspensiyon
sa pagdinig ng FA ngayon dahil sa paglapastangan sa laro.
Nagsimula akong mag-panic.
Wala naman akong 20 libo.
Ano'ng gagawin ko?
Ano'ng balak mong gawin ngayon
sa image mo, Vinnie?
Dahil maraming pera ang nawala sa 'yo.
-Oo. -Magbabagong-buhay ka na ba?
Ayaw ka na raw makita sa Football Association.
Ayaw ka nilang makita sa disciplinary hearings.
Ganito lang 'yan…
Ang mga taong umaabot sa tuktok
ay karaniwang mga pasaway.
May mga sumpong 'yan.
Hindi ko alam. Laging may asaran sa field.
Sa mga referee at sa iba pang player.
Asaran kasama ang referee?
May ginamit akong isang salita sa video at pinarusahan ako!
Nagkamali siya
at pinagmulta siya.
Pero totoo, lahat ng ingay ay magandang publicity.
Walang kuwenta ang video.
Pero lahat ay ginawang drama para makahikayat ng susubaybay,
o parang ganoon.
Mas lalo kang sisikat, di ba?
Gustong-gusto niya! Gusto niya ang publicity!
Mas kilala ka ng mga tao, mas malaki ang kita mo.
Sabi ko kay Jonesy, "Tara na."
Sabi ko, "Gagawin kitang star."
Nasa TV na ako noon sa Gladiators,
isa sa pinakamalaking show sa mundo.
Kaya di nakakapagtakang 14 milyon ang nanonood ngayon.
"Vinnie, malaki ang tsansa mo.
Matigas ang ulo mo. Palaban ka.
At magaling ka sa role na 'yan."
Isang mainit na pagtanggap para kay Vinnie Jones!
Dito kayo, guys!
Sa isang iglap, celebrity hard man na ako.
Naisip ko,
"Baka ito na ang maging break ko.
Sandali lang."
Aminin na natin.
Ikaw ang siga ng football, di ba?
Minsan, gusto ko lang lumihis sa rules.
Minsan nakakatulong para manalo at minsan, problema lang ang dala no'n.
-Susunod ka ba sa rules ngayong gabi? -Malamang hindi.
Contenders, humanda na!
Heto si Vinnie.
Magandang simula 'yon! Ibinato ang bola kay Saracen.
Matapos asarin ang Gladiators, pusta ko na di siya makakapuntos.
Balita ko nandito raw si Wolf Man?
Di ko pa siya nakikita, baka nagtatago sa banyo.
Sino'ng lalaban kay Wolf Man?
Kumakain si Wolf Man ng tao!
Hello? Saan pupunta si Vinnie?
Pupuntahan ni Vinnie Jones si Wolf!
Sinabi ko kay Jonesy,
"Kumalma ka, Jonesy. Showbiz tayo, pare."
Nakatatlong puntos ka.
Tatlo?
Inangkin ko talaga ang pagiging matigas at kontrabida.
Ginawa ko talaga at nag-enjoy ako.
Nagpapalakpakan sila at nagtatawanan.
Ako si Vinnie, Vinnie…
At heto ang Wooly Bully ko!
Sa career niya,
walang dahilan si Vinnie para magbago.
Gusto ng Britain ang bad boy. Mula pa noon, hanggang ngayon.
May mga hindi taga-Wimbledon na magsasabing, "Siga 'yan."
Ano'ng masasabi mo ro'n?
Ano ang address nila?
Binigay kay Jones…
At tabla na ang Wimbledon!
Pakita nga ng titig mo.
Pinakamalupit.
At nakisawsaw na naman si Jones.
Siya ang sentro ng lahat ngayon.
Nakatapos ka na ba ng full game?
Ang siste kasi…
nauunang mag-shower ang matatalino
kapag mainit na sila.
May dalawa akong negosyo.
Vinnie sa field at Vinnie sa labas ng field.
Gusto mong mag-management…
Oo naman. Sa Lloyds Bank siguro.
Maglo-loan sana ako!
Mas malaki pa 'yon kaysa sa pagfu-football ko.
Kahit na ang football ay malaking negosyo na ngayon.
Dalawang taon matapos ang launch ng Premier League,
tuloy pa rin ang pagbabago sa football.
Habang nagwawaldas ng pera ang malalaking club,
nahihirapang makisabay ang iba.
Mas malaki na ang pera at mas matindi ang kompetisyon.
Kaya kinailangan mag-recruit ng marami.
Bumubuo kasi kami ng bagong team.
"Oo, Jonesy, tayo ang gang members!" Wala na 'yan ngayon.
Dahil ang totoo, may malaking pagbabago.
Dati, pagkatapos ng training,
aasahan mong merong inumin na naghihintay sa 'yo.
Sabihin mo lang.
"Di 'yan para sa amin.
Sa gym kami pagkatapos ng training, di sa pub."
May team photo kami,
at sinabi ko, "Magpakalbo tayo."
Marami sa kanila ang ayaw.
Nasaan na ang team spirit natin, ha?
Di sila tatawa pag nakita nilang nagse-serve na ako.
Ace!
Para sa 'kin, kalokohan 'yon.
At gusto kong bumalik sa dati.
'Yong original na Crazy Gang.
Pinakamalaking laban 'yon.
Live na FA Cup tie.
Wimbledon laban sa paboritong Manchester United.
Paborito ang Manchester United na manalo ngayong season,
pero kailangan muna nilang manalo dito.
Ang guest natin ngayon ay si Bobby Gould na nanalo para sa Wimbledon noong 1988.
Ang layo ng agwat ng dalawang team.
Paano nila haharapin ito?
Isa lang ang magdidikta niyan, si Vinnie Jones.
Ang sarap ng tulog ko kahit Man United ang kalaban,
ito ang dahilan kung bakit ako nag-football.
Walang silbi ang matakot dahil Man United ang kalaban.
Parang ako sa Cup Final kontra kay McMahon.
Susugod talaga ako. Bang!
Walang atrasan!
Sugod lang, okay?
Sino'ng uunahin?
Si Keane o si Cantona?
Mas malaki, mas malakas ang bagsak.
Pinag-uusapan ng lahat si Jones at Eric Cantona ngayon.
Pero tingin ko sisiguraduhin ni Jones
na di siya masasangkot sa gulo
na maaaring humantong sa booking niya.
Ang daming nasabi tungkol kay Vinnie pero gusto lang niyang lumaban nang patas.
Heto si Giggs.
Kay Keane ulit.
Di magandang challenge 'yon ni Jones.
Nawala si Fashanu sa play…
Two-footed challenge 'yon ni Fashanu.
Hinayaan lang 'yon ng referee?
Vinnie Jones, nag-react kay Keane.
Nag-iinit talaga 'tong Wimbledon players.
At isa pang challenge mula kay Vinnie Jones.
Hindi 'yon katanggap-tanggap.
Di pwede 'yon sa football pitch.
Alam ng referee ang reputasyon niya.
Sinasabi niya siguro,
"Isa pang challenge na gano'n, tanggal ka na."
Kalokohan 'yon.
Ganito talaga, e.
Cantona, di kita uurungan. Tara na.
Parker ng United.
Cantona…
Bang! Tanggapin mo 'yan!
Bang!
Dapat may warning man lang. Hindi 'yon katanggap-tanggap.
Paano siya sasagot? 'Yon ang mahalaga.
Papasok na si Kanchelskis. Header ni Elkin para kay Cantona.
Goal 'yon!
Dalawang minuto bago ang halftime, ano ang magagawa mo?
Teka muna.
At isa pa.
2-0 na tayo.
Tangna!
Irwin ulit, mahusay na play. Ang galing ni Irwin doon.
Napakagandang goal!
Doon na nagsimulang magbago.
May agwat na.
Saang parte ng laro mo naisip
na kaya n'yo pang manalo?
Sa warm-up, tingin ko.
Pantay-pantay pa sa warm-up, e.
Pagkatapos no'n, medyo magulo na.
Si Vinnie, kailangan niyang mag-mature.
Pagpapakamatay 'to!
Walang gustong makakita n'yan. Kahit dating manager niya.
Nagbabago na ang kosepto ng hard man.
Ayaw na nila sa amin.
Umiiwas na sila sa amin,
sa klase ng football natin ngayon.
'Yong mga naka-suit, gusto nila akong patalsikin.
Ako ang target nila.
Huli na 'yon mula kay Jones…
Red 'yon para kay Vinnie Jones!
Habang nagbabago ang ilang aspeto ng laro, hindi pa rin nagbabago si Jones.
Dapat mas may common sense ang mga referee.
Di sila pwedeng magka-common sense…
Ang laro ang matatalo n'yan.
Ang away nina Stan Collymore ng Liverpool at Andy Thorn ng Wimbledon
ay nakadamay pa ng ilang player,
kasama si Wimbledon captain Vinnie Jones.
Pinaalis ulit si Vinnie.
Bakit ba siya nakikialam pa?
Dahil likas sa kanya 'yon.
Bakit siya nakikisali?
Binibigyan lang niya ng chance ang ref para targetin siya.
Tingin mo, dahil sa reputasyon mo?
May dahilan siguro
dahil may nine players at ako ang tinatanggal.
Kaya di na ako makikisawsaw pa,
'yon na.
Ang misunderstood na si Jones.
Ipinanganak ako sa mundong ito
para maging footballer.
Di mo namamalayan, nagiging character ka na.
Aabot ka sa puntong,
"Di ko na kaya ito.
Gusto ko lang maglaro ng football."
Pangsampung beses na sa career niya
na napaaga ang pagligo ni Vinnie Jones.
Huli na, pare.
Si Vinnie Jones ay ungas!
Ayoko no'n.
Tama na.
-Pabaya si Vincent Jones kanina. -Layas.
-Likas sa kanya 'yon. -Gago ka.
Kailangan niyang mag-mature.
Pagpapakamatay 'to!
Puro kalokohan.
Tangna.
Putek.
Punyeta kayo.
Pagtawanan natin si Vinnie!
Para kalimutan 'yon,
hindi psychologist o psychiatrist ang pupuntahan ko,
pupunta ako sa pub.
Siyempre, alam ng lahat na tapos na tayo dito,
at manggugulo tayo sa Watford.
Uminom ang karamihan sa amin. Sa isip namin,
kami ang pinakanakakatawa, pinakamalakas,
pinakamatangkad, at kung ano-ano pa.
"Tangna, inom lang. Sige pa."
Ito ang naiisip ko pag may alak.
Arestuhin mo ako. Sige na, arestuhin mo ako.
Sige. Gusto ko lang…
Gusto kong i-welcome si Dano sa party.
Merong… Alam ni Fash. Alam niya 'yan.
Alam mo na, si Jones.
Pwede siyang pumitik.
Kapag mabait siya, mabait siya.
Kapag pumitik na…
Takbo.
Noong naging editor ako ng News of the World,
naisip ko, si Vinnie Jones ang kolumnista na bagay sa amin.
Walang prenong magsalita.
Parang suntok ang mga banat niya. Magugustuhan siya ng readers.
'Yong kita ko sa isang kontrata ko,
doble pa sa isang taon na kita ko sa football.
Walong istorya lang 'yon kada taon.
Bang, bang. Salamat.
Medyo makulimlim at maulan sa lungsod ng Dublin,
may pag-ambon…
England laban sa Republic of Ireland sa Ireland.
Pinadala ko si Vinnie doon
para i-cover ang laban at mag-report.
May kaguluhan tayo ngayon sa stadium…
Tapos, nagkaroon ng riot.
Grupong tinatawag na Combat 18, isang extremist group ng mga sanggano.
Nakakakilabot ang mga eskena.
Ang gandang kuwento no'n.
"Ang nasaksihan ko sa stadium," ni hard man Vinnie.
Pero di namin siya makontak.
Buong gabing hindi siya makontak.
Kinaumagahan, may tumawag, "May problema tayo kay Vinnie."
"Ano'ng problema?" Sabi niya, "Di siya pumunta sa game."
"Ano?"
Nakarating kami sa hotel bago ang game at mayroong party.
Di mo na kailangang maglakad.
Parang kinaladkad ka na lang papunta roon.
Naisip ko, "Pwede akong mag-report sa game,
kahit nakaupo sa bar at nanonood lang, di ba?
Di ko kailangang pumunta doon."
May balita tayo na inabandona na ang game.
Kailan ang huling international game na inabandona? Suwerte ba?
Umiinom ako ng beer sa hotel.
At maya-maya…
Lasing na ako.
Magiging tapat ako, di ko talaga alam
ang sinabi ko o nangyari dahil sa alak.
Pagkatapos no'n,
ako ang nasa front page, hindi ang inabandonang game.
Detalyado ang kuwento sa Mirror
kung paano niya kinagat ang ilong ng reporter.
Tangna!
Ano'ng ginawa mo?
Sabi sa diyaryo, walang dahilan 'yon.
Sobrang lasing siya at nasangkot sa gulo.
'Yong nakaaway niya, isang Ted Oliver daw.
Kinagat niya ang kalahati ng ilong.
Humingi ng tawad si Vinnie sa biktima, pero sinabi niyang biro lang 'yon.
Naiintindihan ko na galit na galit si Ted dahil do'n.
Sinabi na niya ang opinyon niya sa diyaryo.
Humihingi ulit ako ng tawad.
Sabi ng FA, mag-iimbestiga sila
tungkol sa insidente at maaaring may parusa.
Pero sinuportahan siya ng Wimbledon chairman.
Malinaw na hindi sinasadya ni Vinnie 'yon.
Hindi talaga tama 'yon.
Kung paano siya magsalita at kumilos.
Wala sa lugar ang kilos niya dahil sa alak.
Malalim ang tama sa kanya nitong nangyari.
Isang psychologist o psychiatrist
ang nagsulat ng article tungkol sa amin ni Ted Oliver.
"Bakit kailangan mong gawin ito?"
Sa panahong 'yon, hindi uso ang humingi ng tulong.
Wala ring nagsasabing
"Dadalhin kita sa isang tao at pag-usapan natin ito."
Kaya bumalik ako sa alak.
May ugali ako, alam ko, na parang laging may mali pag sangkot ako.
Ako ang talo sa huli.
Alam niyang nagkamali siya.
Sabi ko, "Tingnan mo, magsusulat ka ng mea culpa,
di ko maipapangakong di kita tatanggalin.
Dahil depende pa rin sa mangyayari."
Tinanggal ako ni Piers pero hindi niya sinabi sa akin…
Ang sakit.
Ayoko siyang tanggalin talaga.
Ang totoo, gusto ko siya.
Magaling siyang kolumnista.
Di ko naisip kung gaano kalalim ang tama sa kanya.
Nasa kama ako at nakabaluktot…
Parang baby lang.
Nakagano'n lang ako.
Naisip ko,
"Tama na.
Di pwedeng laging ganito na lang. Kawawa ang mga tao at pamilya ko."
Kaya naglakad ako sa kakahuyan.
May baril ako.
Naglakad at pagkatapos…
Kung ano-anong kalokohan ang pumapasok sa isip ko.
At ang pinakamadaling gawin, tapusin na ito agad-agad.
'Yon na 'yon.
Bigla akong nahimasmasan.
Para akong na-knock out sa boxing.
Nakabalik ako at nagsisisigaw.
May sigaw pero kulob at parang slow motion ang lahat…
Tapos…
Medyo nakabalik na ako.
"Sige, tangna."
Sige na! Ipanalo n'yo ito!
Ardley, pangalawa na…
Jones!
Ang galing niya! Nangunguna na ang Wimbledon.
Nakalampas si Vinnie Jones kay Lukic.
Si Vinnie, komplikado at emosyonal.
Pero kahit sumobra siya, noong kinagat niya si Ted Oliver,
'yong Vinnie Jones hard man show, tuloy pa rin.
Kung tinanong mo ako, "Ano ako bilang tao?"
Ang masasabi ko lang,
naglalaro ako ng football sa paraang alam ko,
ayon sa sinasabi ng puso ko.
At kapag wala ako sa arena…
Ginagawa ko lang ang gusto ko.
Kung may susulat ng kasaysayan ng Wimbledon Football Club,
ano'ng isusulat tungkol sa 'yo?
Sana maalala nila ako na magaling na captain,
at mahusay na leader, ang mukha…
ng Wimbledon Football Club.
Kaya mas gusto kong maging alamat at hindi mito lang.
32 o 33 'ata ako noon.
Pamilyar ang lahat sa football, hindi 'yon panghabambuhay.
Parang dinosaur lang,
na nasa makabagong panahon, kuha mo?
Nakakagago. At itong dalawang ulol na 'to, walang alam sa…
Sabi ng isang journalist, "Kapag natapos ka na,
uuwi ka rin sa Wealdstone.
Balik sa non-league."
Tumatak sa isip ko 'yon.
'Yong pangamba na di ka na kilala ng tao.
Paano ako kikita ng ganito kalaking pera?
Paano?
Hello?
Sino ito?
May tumawag sa akin.
"Pwede ka bang mag-cameo sa pelikulang 'to nang ilang araw?"
Umaarte ka na raw ngayon sa pelikula?
Oo, sinusubukan ko lang ang ilang bagay.
May tsansa na makasama ako sa pelikula.
-Di sa play ni Noël Coward? -Hindi, sa East End ng London.
Sa Lock, Stock and Two Smoking Barrels.
Ito si Big Chris, seryosong caricature. Hugis Vinnie Jones si Chris.
Hanga talaga ako sa personality niya.
Gusto ko rin ang bagaheng dala-dala niya.
Nakita ko na siya sa TV,
parang laging may inis sa mukha niya,
at mukhang naninindak kung gugustuhin niya.
May ibibigay ka sa akin?
Sige na. Bilisan mo.
Magaling.
Nakita ni Guy ang nakita ng iba.
Sound, rolling na!
Kung ang football field ang entablado, ako ang baliw doon sa entablado.
-Action! -May ibibigay ka sa akin?
Sige na.
Bilisan mo.
Cut!
Hindi man siya si Richard Gere pero hanga ang mga kasamahan niya.
Sawa na ako kay Vinnie. Sasabihin ko kung bakit.
Sampung taon na akong nagtatrabaho.
Si Vinnie, napadaan lang at eto na.
Target niya 'tong bar mo.
Tapos?
Ido-drawing ko pa ba?
Kasama ko 'yong writer kahapon.
Sabi niya, mukhang papatok ang pelikula.
Papatok sa takilya.
-Mag-aartista ka na? -Oo.
Kung magiging maayos,
baka yumaman pa ako dito.
Kung magiging maayos.
Ibang klase ng star ang inaabangan ng mga tao ngayon.
Footballer na naging artista,
na determinadong gumawa ng pangalan sa ibang larangan.
Lumalabas na napakagaling pala niya
sa pagiging kontrabida sa screen.
-May masamang balita ako, John. -Tangna naman?
'Yang bunganga mo, ha.
Diyos ko naman!
Kasama rin ang blasphemy.
May tiyempo rin siya. Magaling siyang umarte.
Ayos ka lang ba?
Loko-loko ka, a!
Nagulat din siguro siya sa galing niya
gaya ng iba.
Ewan, ano'ng tingin mo sa pelikula?
Napakagaling. Mahusay ang pelikula.
-E, si Vinnie? Convincing ba? -Sobrang galing ni Vinnie!
Napakagaling niya. Nagulat nga ako, e.
Ano'ng pakiramdam na napanood ng mga tao ang pelikula mo?
Mas marami sila sa Wimbledon fans, kung tutuusin.
-Fash, kumusta si Vinnie? -Mahal ko si Jonesy. Ang galing.
Nagulat ako.
-E, 'yong pelikula? -'Yong pelikula? Ang galing.
Ang ganda ng pelikula. Sobra.
Isa 'yon sa mga unang pelikula niya.
Nakalimutan ko na ang title, isa sa mga nauna.
Simula pa lang, pasabog na agad.
Sa unang linggo pa lang sa UK, kumita na ng £1.6 million!
At British ito!
Grabe talaga.
Naging pinakamalaking British film pa no'ng panahong 'yon.
Tapos, bumalik kami para sa Snatch.
Isinama nila si Brad Pitt…
Mukhang magkasundo kayo ni Vinnie.
Ang galing niya! Alagaan n'yo siya.
Nahanap ko ang bagong tropa ko at gusto ko 'to.
May mga taga-sports
at may mga taong nagsusulat pag Lunes ng umaga…
"Tinalo n'yo ang Man United, pero basura pa rin ang Wimbledon."
Ganyan na lang araw-araw, 12 years na!
Pero 'yong mga tao sa kabila,
'yong nasa industriya ng pelikula,
mukhang gusto naman nila ako.
'Yon na 'yon.
Tapos na ang football career ko.
Mag-Hollywood kaya ako?
Kakalipat lang ni Jones sa big league.
May kontrata na siya sa Hollywood.
Alam kong may dating ako sa camera.
Ganoon din ako sa football field.
Nilipat ko lang sa pelikula.
Kapag eksena ko na, araw na ng laban. Alas-tres na.
Roll sound, action. Bang!
Salamat.
Nabubuhay sa pangarap si Vinnie.
Ang maganda pa, gusto niya 'yon.
Ginusto niya 'yon.
Kapag papunta ka sa bahay,
parang walang dating.
Pero pag pumasok ka na, "Ano'ng nangyayari dito?"
Sa unahan ang bahay ni Jack Nicholson. Bruce Springsteen, Warren Beatty…
And'yan sila.
Tumingin ako sa paligid, "Paano ako nakarating dito?"
Kung napanood mo ako dati sa TV,
sasabihin mo, "Astig!"
-Vince Jones. -Vinnie Jones.
-Vinnie Jones.
Nandito ako ngayon sa harap n'yo, at sinasabi ko pa rin, astig!
Tangna.
Sa nakaraan ko,
marami akong tinanggap na sapak.
Pero lahat ng oportunidad, sinunggaban ko.
Mag-iwan ka ng pangalan.
Kailangang tumatak ka.
Tumatak na ako.
SI VINNIE JONES PA RIN ANG MAY HAWAK NG PINAKAMARAMING RED CARD
SA ENGLISH TOP FLIGHT.
MULA NOONG 1997, LUMABAS NA SIYA SA HIGIT 100 PALABAS.
HINDI NA SIYA UMIINOM SIMULA 2013.
Nagsalin ng Subtitle: Michael Manahan