Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
DUMA TEKSASU OD 1976
Zrobiłam to!
Ja pierniczę!
To…
było…
super.
Od początku!
Weszłam rano do szkoły.
I zobaczyłam Colina Corwina.
Jill smakuje jak suszona wołowina.
Czyli powiedziałeś wszystkim, że błagałeś mnie o lizanko.
Co za klasa!
Sorry, Jill, ale nie będę twoim chłopakiem.
Nie pochlebiaj sobie, Colin.
Pożałowałam, kiedy tylko twoje oślizgłe usta dotknęły moich.
Jill, twoja siostra też smakuje jak suszona wołowina
czy po prostu jak rak?
Ale pojechał.
Biją się!
Masz przerąbane.
Panie Corwin!
Ryczysz jak jakiś pizduś.
Zapytał, czy smakuję jak rak?
Tylko tyle?
Wolałabym mieć raka niż mukowiscydozę.
Chłopaki to totalna żenada.
Gratulacje. Zawiesili cię.
Znowu.
Witamy w kulinarnej ojczyźnie, San Francisco.
Kurkuma.
Pistacje to przysmak bogów!
Odsuńcie się, dziewczynki!
Trzeba było mieć synów.
Antybiotyki nie przynoszą takich efektów, na jakie liczyliśmy.
Cześć.
Izzy, posłuchaj. To Robyn.
- Gotowa? - Gotowa!
Musisz wychodzić? To twój ostatni Sylwester z nami.
Wiem. To także mój ostatni Sylwester z przyjaciółmi.
- Kocham cię! - Uważaj na siebie.
- Pa. - Kocham cię.
Gotowa?
Piętnaście minut do północy, suki!
Przepraszam. Muszę iść. Nie mogę…
- Bardzo cię przepraszam. - Nie.
Było super.
Przepraszam.
Trzy, dwa, jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Jutro mam egzamin z krojenia i na pewno nie zdążę.
Strasznie cię przepraszam.
O kur…
Nie martw się, mój chłopcze.
Niedługo pojedziesz do kulinarnej ojczyzny!
DZISIAJ
Myślał, że to się stanie w 2029 roku, 30 lat temu,
więc jeśli możemy…
Patrzysz na moje oko.
- Na twoje oko? - Tak. Wyglądam jak Słoń z Goonies.
- Wcale nie. - Wiem.
- Nie wyglądasz. - Spokojnie. To zapalenie spojówek.
Zapalenie spojówek jest bardzo zaraźliwe.
Nie, to tylko powszechny mit.
Nie, naprawdę tak jest.
Fake news od Big Pharmy.
Wierz mi.
Twoje oczy są za to przepiękne.
Połączenie przekierowane na pocztę głosową.
A potem rozsmarował mi na twarzy cząsteczki z dupy.
Moja twarz to odbyt.
Zadzwoń do mnie jutro, proszę.
WIADOMOŚCI DLA ISABELLE
Nie śpię.
POTWIERDŹ – ZALOGOWANO
KUMKWATY
Kto jest pańskim ulubionym szefem?
Kto jest moim ulubionym szefem? To proste.
Jest nim ma mère.
Jest bardzo piękna. Nie żyje.
Pański występ w Top Chef zmienił moje życie.
Geoffrey! Patrz na swoje ciasto!
Won!
Patrz na mnie. Nie patrz.
Patrz na mnie.
Nigdy na mnie nie patrz!
Popatrzyłaś na mnie? Nawiązałaś kontakt wzrokowy?
Nie, szefie.
Może następnym razem powiedz „uwaga”.
- W porządku? - Tak.
Osiem godzin usuwania pestek i krojenia kumkwatów?
Kulinarne tortury.
Nawet nie pamiętam, kiedy ostatnio coś ugotowałam,
poza moim śniadaniowym burrito.
Tylko odmierzam, usuwam pestki, kroję i modlę się o ulgę w postaci śmierci.
Robot AI robiłby to lepiej ode mnie.
Jesteś do tego stworzona, mordo. Pokaż to, kurna, światu.
Pokażę, kurna, światu, że tęsknię za domem,
kończą mi się oszczędności i nie mam dokąd pójść,
chyba że jakiś cukiernik odejdzie albo umrze.
Dobra, ty szalony skurwielu.
Polecę tam i zabiję z tobą cukiernika.
Jak byśmy to zrobiły?
No ba. Udusiłybyśmy go moim przewodem tlenowym.
Wow, ale szybko odpowiedziałaś.
À propos niedotlenienia mózgu, jutro idę na drinka z Ethanem od fitnessu.
To ten, co myśli, że dzieci oddychają pod wodą?
- Jest neuropikantny. - Szanuj się trochę, chłopie.
Załóż sobie konto na Hinge.
Jest ekstra.
Choć czuję się jak ohydna trollica, która pasuje do Teda Bundy’ego.
Już mam mokro.
Chyba już wolę żyć twoim życiem.
Idealnie.
- Halo? - Jestem.
- Hej. - Nie…
Muszę ci coś powiedzieć. Nie panikuj.
Co?
Są już wyniki badań.
- Czemu nie zadzwoniłaś? - Właśnie to zrobiłam.
Zapisali mnie na przeszczep płuc.
Kiepsko to wygląda.
W ogóle się nie znają.
Do tej pory mylili się na każdym kroku.
Nic ci nie jest, bo… jesteś superbohaterką.
Jeszcze tego nie odkryli?
Chyba nie.
- Przylecę. - Nie.
- Poszukam lotów. - Nie.
Nie przez wyniki. Tęsknię za tobą. Muszę cię zobaczyć.
Przylecisz za trzy tygodnie na indyka.
- Na weekend. - Kopnę cię w cycka. Przestań.
Nie zostaniesz cukierniczką, co rusz tu latając.
- Ale… - Dramatyzujesz.
- Wcale nie! - To nie Szkoła uczuć.
A Gwiazd naszych wina?
Shailene na pewno by mnie zagrała.
- Ale nie. - Niech ci będzie.
Ale widzimy się za trzy tygodnie. Indyk!
Jill?
Tak, chłopcze?
Jesteś najukochańszą osobą, jaką znam.
Jeśli ty jesteś ptakiem, to ja też.
Zadzwonisz jutro?
Dobranoc.
Jill, chcę być całkowicie przezroczysty.
- „Przejrzysty”? - Też.
Słuchaj, chętnie się z tobą pobujam,
ale nie chcę niczego poważnego.
Ale jestem w 100% gotowy na…
Penetrację?
Tak!
Boże, tak. Nadajemy na tych samych falach.
Kończymy za siebie nawzajem…
Myśli!
Odbiorę.
NOWA WIADOMOŚĆ MAMA – 3 NIEODEBRANE
Jill, kochanie, musisz wrócić do domu. Oddzwoń, jak to odsłuchasz.
Jestem, mamo. Co się dzieje? Co z nią?
Mów. Co się dzieje?
- Co mówią? - Jej stan nagle się pogorszył.
Spadł jej poziom tlenu.
Nie przeżyła.
Izzy nie przeżyła.
Rozumiem. Co mówią?
Jill, kochanie…
Mamo, gdzie ona jest?
Nie przeżyła, kochanie.
Jestem tu. Gdzie ona jest?
Gdzie ona jest?
- Skarbie… - Gdzie ona jest?
- Jill. - Izzy?
Izzy miała w życiu…
cholernego pecha.
Ale nigdy nie narzekała.
Była ponad to.
Wierzyła w anioły i przeznaczenie.
W „porządek” rzeczy.
Spodobałoby się jej na Burning Manie.
Więc… dzisiaj,
zamiast roztrząsać ten…
porządek, którego nie rozumiem,
spróbuję ze wszystkich sił
zrobić lemoniadę, jak Izzy.
I Beyoncé.
Isabelle mogła żyć tysiąc lat temu
albo za tysiąc lat,
ale co za przypadek, że na przestrzeni całego trwania ludzkości
żyła razem z nami, prawda?
Razem ze mną.
Co za szczęście. I nie tylko się poznałyśmy.
Ale też…
mogłyśmy jeść razem naleśniki.
Mogłyśmy wyrywać sobie razem mleczaki.
Malować sobie nawzajem paznokcie.
Mogłyśmy być siostrami.
POCZTA GŁOSOWA 11 SIERPNIA 2025
Bracie w Chrystusie. Tęsknimy za tobą na Wyspie Dziwek.
Bracie w Chrystusie. Brakuje cię nam na Wyspie Dziwek.
Nie zapominaj. Jesteś piękniejsza od Kopciuszka.
Pachniesz jak igły sosnowe, a twoja twarz jest jak słońce.
Gdy na ciebie patrzę, w sercu mam fioletowo-różowe fajerwerki.
Bądź krnąbrna.
Trzeba upaść, by wzlecieć.
Otwórzmy bar z zupami i nazwijmy go „Ale polewka”.
Wypiłam całe wino mamy i napisałam do Jacoba Elordiego.
Może pomyśli, że jestem z fundacji.
Dobranoc, chłopcze. Kocham cię.
Zadzwoń.
TEKSAS
Kto to?
Nie wiem. Mam nowy telefon służbowy.
POCZTA GŁOSOWA
Joł, Isabella!
To ja, twój brat.
Siedzę sobie na swojej ławce.
Patrzę na most Golden Gate. Noc jest piękna.
Piję szampana…
z papierowej torby
i tęsknię za tobą.
Boże, jak ja nienawidzę tego miejsca.
Gdzie są wszyscy dziwacy?
Myślałam, że SF będzie pełne rockandrollowych hipisów w dragu,
którzy kochają zioło, Journey i burrito.
Ale gdzie tu jest, kurde, José's? Gdzie…
I komu muszę obciągnąć,
żeby dostać tu śniadaniowe taco?
Kocham cię, bracie.
Ty suko, odeszłaś, zanim mogłam ci to powiedzieć.
Musimy pogadać o granicach.
- Dobranoc, Arthur. Do jutra. - Dobranoc.
- Jill? - Tak?
Chcesz się napić?
To był tak jakby mega długi urlop, Jill.
Moja siostra tak jakby…
umarła.
- Kurde. - No.
Jill, to cholernie smutne.
Dzięki. A co u ciebie?
Cudownie. Moje życie jest wprost idealne.
Wszystko mi się układa. Wszystko jest na swoim miejscu.
A u ciebie?
Mam już dość, Wes.
- Cydru czy… - Nas.
Co? Dopiero się poznajemy.
Od pół roku we mnie bywasz.
Ciasta, wypieki to tradycyjnie babska rzecz.
Ale to seksistowskie.
Bo mogę robić wszystko to, co moja mama.
Staram się akceptować twoje wewnętrzne rozdarcie.
Ale zasługuję na bezpieczną więź,
a nie kogoś, kto bombarduje mnie miłością jak w The Bachelor,
a kiedy zaczynam coś czuć, zabiera mnie do Buffalo Wild Wings.
- Lubisz skrzydełka. - Kłamałam!
Przepraszam, mogę sobie wziąć? Dziękuję.
Zdrówko!
Boże, jesteś taka piękna.
Dałbym ci mocne 6,5.
Sześć i pół jak na SF, dziesięć na Kansas.
- Jeszcze po szocie? - Poprosimy kolejnego.
Powiedz to, Wes.
Nie umiesz kochać.
To… Nie. Nie sądzę, żebym… Britt.
- Britt, posłuchaj. Stój. - Przestań.
Przepraszam. Nie twierdzę, że w pełni rozumiem,
jak wpłynęła na mnie moja trauma,
ale wiem, że…
naprawdę mi przykro.
Silna jesteś.
Byłeś niegrzecznym chłopcem.
- Włosy nie. - Sorry.
Powiedz mi, że wszystko będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Jeszcze raz.
Nie mogę. Szczerze mówiąc, nie…
Przez zmiany klimatyczne i rozpad demokracji
nie sądzę, żeby wszystko…
- Powiedz. - Wszystko będzie dobrze.
Przepraszam.
Co tam, mała?
Wiesz, nie mogę przestać myśleć o wczorajszej nocy.
Tak. Dostałem kilka skarg na hałas.
Serio?
Co ty na to, żeby wieczorem…
mój rogalik wszedł w twojego croissanta?
Nie.
Nie. Nie dasz rady.
Nie? W sensie…
Niedobrze mi.
Przepraszam.
Nie, wszystko gra. Między nami spoko, tak?
- Tak. - Jill.
Jestem spokojny.
Spokojny jak kumkwat.
Użyłaś mnie jak ludzkiego dildo.
I wyrzuciłaś na śmietnik.
- O co ci chodzi? - O to, co zrobiłaś.
- Co zrobiłam? - Zmanipulowałaś mnie.
I tego pożałujesz.
Fefe, kupiłem ci potrójne latte.
To był ostatni raz, Wes.
To przestępstwo.
Czytanie SMS-ów?
Włamywanie się do nich, by sprzedać nieruchomość?
- Tak, przestępstwo. - Nie…
We wszystkich stanach. Nawet w Idaho, gdzie legalny jest kanibalizm.
Odpadam, Wes.
Będziesz musiał stalkować ludzi tak jak wszyscy. Na Instagramie.
Widzę, do czego zmierzasz.
Zapłacę ci podwójnie
i będzie cię stać na więcej pulowerków albo kart z Pokémonami…
Pokémonami?
Wiesz co? Nie chcę być już twoim hakerem.
Więc możesz zabrać swoje latte i błyszczące ząbki z powrotem na górę.
Dobra. Rozumiem.
Jestem ci wdzięczny, Fefe.
Mam na imię Felix!
O Boże. Byłaś na randce z tym facetem od zapalenia spojówek.
Tak, to ja.
Minęło parę tygodni, pewnie wyzdrowiał. Umówić się z nim?
Nie, żartuję. Jestem na detoksie od penisów.
Na pe-toksie. Cierpliwie czekam na queerowe przebudzenie.
- Coś podać? - Poproszę mochę na wynos. Dzięki.
Wystawiono cię kiedyś?
- Do mnie mówisz? - Podsłuchałem waszą rozmowę.
Świetnie.
Czy mnie wystawiono?
W sumie to nie.
Więc mam to jeszcze przed sobą.
To cię wyprzedziłem.
Właśnie zostałem wystawiony.
- Na randce w dzień? - Tak.
Ojej.
Właśnie.
Przykro mi.
Może chciałabyś się przysiąść?
Proszę. Moje kruche męskie ego nie zniosłoby kolejnego odrzucenia.
Jak się nazywasz?
Tyler Riordan.
Jill Shaw.
- Pani Shaw. - Dzięki.
Tyler Riordan brzmi znajomo. Jesteś twórcą startupu?
Nie dość mądry.
Aktorem?
Nie dość ładny.
Nie jesteś dość ładny?
Więc jesteś influencerem.
To dopiero ironia.
Czekaj.
Prowadzisz ten podcast randkowy. Jesteś specem od randek.
Cześć! Miło cię poznać, Tyler Riordan.
O Boże.
Tyler, padł mi telefon i musiałam dotrzeć tu jakoś z East Bay.
Zrobiłam to totalnie na czuja.
Spoko. Akurat spotkałem znajomą.
Tak.
Miło było cię widzieć. Siadaj.
Znajdziemy inny stolik.
Nie, proszę. Usiądź.
Wezmę tylko swoje rzeczy.
Miło było panią poznać.
Proszę. Rozgrzałam pani siedzenie.
Przepraszam. Wezmę tylko…
Fajnie. Pa.
Jill!
Cześć.
Gdybym pozwolił ci odejść,
musiałbym szukać cię potem na forum internetowym.
Jak we wczesnych latach 2000.
Mogłem też wybiec z randki,
dogonić cię i poprosić o numer.
Teraz, gdy mówię to na głos…
może forum byłoby lepsze.
Odpuszczam sobie facetów, pamiętasz?
- No tak. Jesteś na pe-toksie. - Właśnie. Dlatego…
Nie mogę.
- Miło było. - A może… to ja ci dam swój numer?
MOŻE O 7?
MAM URWANIE GŁOWY W ROBOCIE. WYNARODZĘ CI TO.
NIE ZAPOMNIJ O MNIE, OK?
NOWA WIADOMOŚĆ
Izzy?
Nie uwierzysz.
To było coś jak z Notting Hill albo Dziennika Bridget Jones.
Przygotuj się.
Wiesz, kim był?
Był Brytyjczykiem
z mglistego Londynu.
No dobra, nie wiem, czy z Londynu, ale przerwę,
żebyś mogła skończyć się masturbować.
PRZEPRASZAM, POMYLIŁA PANI NUM
Dobra robota, Wes.
Dziękuję panu.
- Zamknij deal. - Jasne.
Dobra.
Jill.
Wal się.
W szeregu!
Mam dla was zagadkę.
Zella, Bastien à la crème.
Jakie są składniki?
Mąka uniwersalna, migdałowa, cukier puder i kryształ, jajko,
śmietana, masło, wanilia i sól, szefie.
Powiedziałaś „ludzki włos”?
Nie, szefie.
No to mam prawdziwą pierepałkę.
Chwileczkę.
Kirby, czemu widzę w mojej tarcie
twojego radioaktywnego łoniaka jak z łebka laleczki Chucky?
To nie jest mój włos.
Nie twój?
O tutaj, na tym cycuszku.
- Nie. - Nie?
Czy jakaś mała sierotka przyszła wczoraj do kuchni
i usiadła ryżą dupką na tej tarcie?
Nie wiem.
Nie wiesz?
To było porąbane, stary.
Ale…
jest też jasna strona.
A może raczej ruda strona?
Cholera, wiem. Za wcześnie.
Bynajmniej mnie to nie cieszy,
ale stanowisko cukiernika jest teraz wolne!
W końcu!
Jakie trzeba mieć kwalifikacje, by prowadzić podcast?
- Kwalifikacje? - Tak.
- Żadnych. - Serio?
- Tak myślałam. - Nic nie umiem.
Myślę, że randkowanie stało się toksyczne.
Co? Mnie tam idzie świetnie.
Jeszcze mnie nie zamordowano.
Noc wciąż młoda.
Opowiedz o swojej pracy, szefie.
Nie chcę się za bardzo przechwalać, ale…
jestem dziewczyną od kumkwatów we Flâner.
Imponujące.
Choć nie wiem, co to kumkwat.
To takie bardzo małe, bardzo irytujące pomarańcze.
I ja nimi rządzę.
Tak. Czekaj.
Flâner? To ten z Top Chefa?
Szef Bastien. Walczę na śmierć i życie, by zostać tam cukierniczką,
w nadziei, że kiedyś naprawdę będę piec.
Do boju, dziewczyno od kumkwatów.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Proszę bardzo.
Jak ci tu smakuje fish and chips?
Są całkiem niezłe.
Tak? Nigdy nie byłam w Anglii.
Jest niesamowita.
Muszę cię zabrać.
Dobra, musisz iść.
- Wstawaj. - Co?
- Teraz? - Tak.
- Dobra. - Tu są twoje rzeczy. Chodź!
- Zrobiłem coś? - Szybko!
- Nie. Idź! - W porządku.
Świetnie się bawiłem.
- Pa. - Pa.
No nie.
Nie sądziłam, że dam radę, ale dałam!
No dalej. Dzwoń.
Nagraj wiadomość.
Cześć, Izzy.
Chciałam ci coś powiedzieć.
Było bardzo bliziutko, ale nie dałam się ponieść,
bo moje ciało to świątynia,
a moja wagina to tajemniczy ogród.
Jestem Jillothene Shaw,
opieram się cielesnym żądzom i gromię seksualne demony!
Jestem Jill!
Zostawiłem portfel.
Pomocy.
Zapewniam, że prawie nic nie słyszałem.
O Boże.
Ale mam jedno pytanie.
O co chodzi z tym tajemniczym ogrodem?
Cholera jasna.
Zostawiłem portfel.
- Nie! Jill, nie! - O Boże.
Zamykaj drzwi, Jill.
Nie zamykasz drzwi?
- Zapewniam, że prawie nic nie słyszałem. - O Boże.
Pewnie się teraz pukają. Na pewno się pukają.
Co mi tam.
Pewnie ma okropne zęby.
Nie pisze.
Nie wariuj. Wariujesz.
Dziewczyny, oszczędźcie sobie cierpienia.
Jeśli nie pisze, to nie chce z wami rozmawiać.
Prawda jest ważna. Wszyscy musimy…
Co?
Sprawdzę.
Dobranoc, Izzy.
11 SIERPNIA 2025
Dobranoc, chłopcze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Wiesz, że jako drużba musisz wygłosić przemowę?
- Nie wiedział. - Przestańcie.
Wiedziałem. Nie doceniacie mnie.
Bardzo cię doceniamy, ale powinnam ją napisać.
Po długich rozważaniach…
dostaniesz osobę towarzyszącą.
- Tak! - Ale…
Nie możesz przyprowadzić influencerki, której prawdziwego imienia nie znasz.
Znałem jej imię.
- Nie znałeś. - W ogóle.
Mówicie o Lu, tak?
Lonestar Lu?
Lonestar Lu to był jej nick.
Miała na imię Keilani.
To nieprzemyślane zarządzanie marką.
- Pa. - Idź już.
- Spadaj. - Serio?
- Nie możesz z nami siedzieć. - Poważnie?
Patrz, wolny stolik. Tylko dla ciebie.
Niech będzie.
- Dobra, idę. - Dobra.
- Pa. - Zjem tacosy sam.
Smacznego.
Wiesz, jaki masz problem? Jesteś zabójczo smutny.
To przez te oczy.
Dziewczyny biorą cię za zranionego szczeniaczka.
Nie wiesz, jaki jesteś piękny.
- Ale nie jesteś smutny. - Nie jest.
- I dobrze wie, jaki jest piękny. - Co?
- Myślisz, że jestem piękny? - Tak myślisz?
- Czekajcie. - No…
Teraz ma dwa telefony do niecnych celów.
Świetnie.
Nie. Jakaś laska zostawia mi wiadomości głosowe na nowym telefonie.
Dla jej siostry.
- I są całkiem zabawne. - Czekaj.
Nie wie, że siostra zmieniła numer? Napisz do niej.
Chyba napisałem. Zobaczę szybko, co tam z tym fiutcasterem.
Fiutcasterem?
Zgadnij, kogo oficjalnie olał podrabiany Hitch.
Mnie.
I nigdy nie zostanę cukierniczką,
bo przeleciałam mojego rywala, który teraz chce mi zniszczyć życie.
Zarąbiście.
No więc tak.
Dzwonię tylko, żeby zapytać…
jak…
mam sobie radzić bez ciebie?
Miałyśmy umrzeć razem.
Taka była umowa.
Jak Noah i Allie w Pamiętniku.
„Jesteś ptakiem, ja też”, ty zdziro.
„Chciałabym umieć cię rzucić”.
Dobra, przestanę.
Jesteś w lepszym miejscu.
Pewnie liżesz się właśnie z Heathem Ledgerem, co?
Ale za tobą tęsknię.
Mój chłopcze.
W każdej chwili…
każdego dnia.
Bez ciebie ta impreza ssie.
Oddzwonisz?
Isabelle nie żyje. To…
To wiadomości do jej zmarłej siostry.
- Co? - Co?
Boże, ale to smutne.
Musisz jej powiedzieć.
- Zachowujesz się jak psychol. - Nie mów jej.
Tak przepracowuje żałobę.
Ale przestań jej słuchać jak jakiś świr.
Tak, przestań jej słuchać jak jakiś świr.
Powiedz mu, że nie chcesz inwestować w coś, co nie ma przyszłości.
Zamknij ryja, kiedy mówisz!
- Wes. - Hej, Jim.
Red River dopięte?
- Tak jest. - Świetnie.
Co dalej?
Donovan dalej nie ogarnia tamtego lokalu w San Fran?
Powiedział: „Jill, ale emocje”.
Nie ściemniam, to były jego ostatnie słowa.
On nie ma duszy!
Muszę chronić ród niewieści!
Wiesz co?
To właśnie niemiłość nagrywa jutro podcast na żywo!
Gdybyś tu była, wiem, co byś powiedziała.
Powiedziałabyś,
słowami naszej nieśmiertelnej królowej,
wielmożnej Michelle Obamy, „Kiedy oni upadają nisko”…
- …„my trzymamy poziom”. - …„my upadamy niżej!”.
PROAKTYWNE RANDKOWANIE NA ŻYWO Z TYLEREM RIORDANEM
Nie mogę się doczekać.
Dziękuję.
Nadepnąłem pani na stopę? Proszę mi wybaczyć.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Mogę tutaj?
Super.
Dziękuję, że przyszłyście. Wyglądacie pięknie, jak zawsze.
Zaczynamy transmisję.
Witam.
Więc tak…
O czym porozmawiamy, drogie panie?
Jestem do waszej dyspozycji.
Dobrze. To kto chce zacząć?
Ja!
Pani w czapce Giants.
Dziękuję.
Cześć, Tyler. Jestem twoją wielką fanką.
Uwielbiam zwłaszcza odcinek o odpowiedzialnym randkowaniu.
Świetny jest, co nie? Ale mam szybkie pytanie.
Odpowiedzialności oczekuje się
tylko od nas, usychających z miłości, żałosnych, zdesperowanych pań, tak?
Faceci mają wolną rękę, żeby na przykład,
czysto teoretycznie,
obiecywać, że zabiorą nas do Anglii, rozebrać, a potem zniknąć,
nie pisząc nawet: „Żyję, ale nie, dzięki”?
Ten podcast jest przeznaczony dla kobiet
i pomaga im radzić sobie z pułapkami w świecie randek.
No dobrze. Dzięki tobie, Tyler,
poznałam te pułapki na własnej skórze!
Oto moja mała rada dotycząca „proaktywnego randkowania”.
Jeśli coś wygląda jak kaczka
i pływa jak kaczka,
to pewnie jest udającym Hugh Granta marnym jebaką z podcastem.
No to…
ja już sobie pójdę.
Proszę bardzo. Dziękuję. Przepraszam.
Cóż…
Czym jest zeznanie bez dowodu?
Czym jest odpowiedzialność bez odpowiedzi?
Przepraszam.
Komunikacja to podstawa.
Proaktywne randkowanie nie zakłada doskonałości.
Zakłada rozwój.
Co?
„Jeśli wygląda i pływa jak kaczka,
to pewnie tylko Hugh Can’t z podcastem”.
Najpierw zapadła cisza, a potem wszystkie zaczęły…
Kolejny do piachu.
Jest taki fajny sklepik przy przystanku autobusowym
niedaleko mojej ławki na Battery Spencer.
Kupiłam sobie kanapkę z chleba na zakwasie z salami i ostrą musztardą.
Powiesz, że to durne, ale trudno.
Mam taką…
głupią fantazję, że…
ktoś przyjdzie i usiądzie obok mnie, jakbym była Meg Ryan.
I zaczniemy rozmawiać o tym, jak minął nam dzień i o pogodzie,
co nie ma sensu, bo zawsze jest mgliście.
Może zaproponuję mu pół kanapki…
spojrzymy sobie w oczy i będziemy po prostu wiedzieć.
W kościach. Tak jak ptaki wiedzą, że nadchodzi burza.
Jak one to robią?
Nie będziemy udawać luzu, bo w tych uczuciach nie ma luzu.
Są gwałtowne, przemożne i przerażające,
ale przeżywamy je razem.
Mogłoby tak być, prawda?
Mówi dziewczyna, która nie dostaje odpowiedzi.
Dzielę się z tobą, mój chłopcze.
Przepraszam, to miejsce jest zajęte?
Pięknie tu.
Jestem Wes.
A ja Jill.
Jill.
Miło cię poznać.
No to miłego podziwiania widoków.
Zaczekaj.
Muszę ci coś powiedzieć.
Mnie musisz coś powiedzieć?
Jestem tutaj… w San Francisco…
z powodu…
z powodu pracy.
I…
chciałem…
chciałem tylko…
zapytać miejscową o jakieś wskazówki.
Miałeś właśnie udar?
Czujesz spaleniznę?
O rany. Nie wiem. Nie jestem miejscowa.
Jestem tu od roku, więc teoretycznie tak, ale nie rozgryzłam tego miasta.
Cholera, to twardy orzech do zgryzienia.
Co lubisz tu najbardziej robić?
Właśnie to robię.
No to dobrze trafiłem.
O rany.
Co?
Wpadasz tu z takim…
Co to ma być?
Dlatego muszę życzyć ci dobrej nocy i powodzenia.
Zamknęłam się dla klientów.
Nie, żebym miała klientów. Mężczyźni nimi nie są.
Nie osądzam. Szacun dla dziewczyn sprzedających fotki stóp.
Próbowałam, ale ponoć mam brzydkie palce,
więc teraz kroję… owoce.
- Zaczniemy od nowa? - Tak, proszę.
Dobra, jestem Wes.
I jestem tu…
przejazdem.
Jestem Jill.
I nie randkuję.
Miło było cię poznać.
Wzajemnie.
Wiesz może…
gdzie znajdę jakieś śniadaniowe tacos?
- To nie José’s, ale dają radę. - Co?
- Znasz José’s? - Tak.
- Uwielbiam José’s. - Ja też.
- Czyli naprawdę jesteś z Tejas. - Tak jest.
To możesz mi podpowiedzieć
pierwsze zdanie albo główne założenie?
Po co ci pomoc obcej osoby? To twoi przyjaciele.
Nie jestem pewien, czy wierzę w… instytucję małżeństwa.
Niech zgadnę.
Twoi rodzice się rozwiedli.
- Bardzo sprytnie. - Mam rację?
Pewnie by się rozwiedli, gdyby moja mama żyła.
Bardzo mi przykro.
Spokojnie, byłem mały.
- Wybacz. Nie powinnam była. - Nie, spoko.
Nie chcesz mojego wkładu.
Podobno zasypuję wszystkich niechcianymi informacjami.
Żadna wielka przemowa nie ma filtra.
Jak mają na imię?
Breeda i Andy.
„Dzięki wam uwierzyłem”.
O kurde.
- Wiedziałem. - Ale tylko jeśli to prawda.
Nie chcesz, żeby ich związek zaczął się od kłamstw.
- Przysięgam na śmierć. - Nie przysięgaj.
Nie będę.
Nie będę przysięgał.
- Dziękuję. - Czyli nieruchomości, tak?
- Tak. - Masz tabliczkę z nazwiskiem?
- A jakże. - Spełniasz korporacyjne marzenia.
Otóż to. Ma to swoje zalety.
Ale… mam coś na oku. Myślę długofalowo.
Coś konkretnego?
Powiedzmy, że nie odkrywam kart.
A ty?
O czym marzysz?
O tym, żeby przeżyć choć jeden dzień bez publicznego upokorzenia.
- Na pewno nie! - Marzenia są krótkowzroczne.
Jako dziecko znasz tylko trzy zawody.
Policjant, nauczyciel i kucharz.
- Cel osiągnięty. - Nie do końca.
Jestem pomocą kuchenną.
A jak mówi nasz szef,
jesteśmy tylko o kroczek wyżej od sprzątaczy i pedofilów.
To chyba powinnaś być pomocą gdzie indziej.
Zbuduj je, a oni przyjdą.
- Chciałabym coś założyć. - Co cię powstrzymuje?
Nie wiem, chyba tylko brak pieniędzy, renomy, biznesplanu, specjalności.
Daj spokój, na pewno masz specjalność.
Nawet moja mama miała.
Kurczak w cieście kukurydzianym.
Dogadałabym się z tą kobietą. Znasz przepis?
Niestety nie.
To było legendarne danie.
Ludzie wciąż o nim mówią.
Chciałbym pamiętać.
Twoje kubki smakowe pamiętają.
Dobra, umieram z ciekawości. Gdybyś mogła dodać coś do menu,
co by to było?
Myślisz, że zdradzę kulinarne sekrety obcemu?
To może tak. Będę tu przez dwa tygodnie.
Może razem rozgryziemy SF?
Między nami Teksańczykami
muszę się przyznać, że nie randkuję, więc nie będę się z tobą całować.
Nawet jeśli będziesz mnie błagać. Słowo harcerza.
Nie wiem, co się stało.
Rozwałkowałam je i włożyłam do lodówki.
Najwyraźniej nie.
- Opóźniłaś nas! - Można je zetrzeć.
Albo…
W szkole przypadkiem zamroziłam masło
i starcie go sprawiło, że ciasto było bardziej kruche.
Ty wciąż mówisz?
Co to ma być? Stowarzyszenie studentek?
Żart warty gwiazdki Michelin.
„Będzie bardziej kruche”.
Nie prosiłam cię o pomoc.
Sprzedałem lokal.
- Naprawdę? - Tak.
Brawo! Musimy to uczcić.
Zapraszam. Jak ci minął dzień?
Szef Bastien był wyjątkowo złośliwy. Nie użył ani jednego kumkwata.
Wyrzucił je do śmieci,
patrząc mi prosto w oczy.
To była kumkwatowa rzeź.
Znęca się nad tobą.
Nie wiem, czy się nadaję.
Do pracy we Flâner?
Do tego…
Do tego marzenia.
Nie zwracaj uwagi na mnie i mój egzystencjalny lęk.
To twój ostatni dzień i jestem gotowa na śmieszki.
Witam w Śmieszkach Golden Gate. Jestem Walter, wasz przewodnik.
Cieszymy się, że wybraliście Śmieszki Golden Gate.
Chcecie usłyszeć dowcip?
Jasne.
Dlaczego hipster…
„Dlaczego hipster nie chciał przejść przez most?”
Dlaczego?
Bo to zbyt głównonurtowe.
Przerwa na śmiech.
To mój pierwszy dzień.
- Wymiatasz, Walter. - Zacznijmy od ciekawostek.
Jasne.
To w San Francisco wynaleziono dżinsy
i elektryczny…
- Nie dam rady. - Dasz.
- Odetchnij. - Odchodzę.
- Nie możesz. Zostały dwie godziny. - Wypuść mnie! Otwórz drzwi!
- Usiądź i oddychaj. Potrzebuję tej pracy! - Otwórz!
- Wypuść mnie! - Dlatego nie mam dzieci.
Wypuść mnie!
Szefowo, zapłaciliśmy za śmieszki.
To nie moja działka.
Co ty robisz?
Co tam, ludziska?
Jestem Wes.
Skąd jesteście?
Poza New Jersey.
Siadaj, młody. Już.
Wiem, przepraszam. Chcemy śmieszków, nie?
- Tak. - No to się pośmiejmy.
Przed nami znajduje się słynna na cały świat…
zygzakowata ulica.
Po prawej mamy dom, do którego Robin Williams przyprowadził osła
na imprezę w Pani Doubtfire.
Widzicie tam w zatoce? To Alcatraz,
słynne więzienie, w którym siedzieli legendarni przestępcy,
tacy jak Al Capone i Sean Connery.
Dobra, młody, siadaj, bo cię stąd wyrzucę.
- A po lewej… - Serio?
…jest wyśmienity Flâner.
Nie chcę jej zawstydzać, ale jest z nami
jedna z najbardziej obiecujących szefowych kuchni w mieście.
Nauczyła szefa Bastiena wszystkiego, co wie, bo…
zdecydowanie jest do tego stworzona.
Koniec przedstawienia, Romeo.
- Już idę. Jeszcze jedno. - Nie.
- Idziemy. To koniec. - Zostawiłem serce…
- Wychodź! - …w San Francisco
Muszę skończyć!
- Na wzgórzu - Stary!
Ona mnie woła
- Puść mnie! - Gdy wracam do ciebie
- Dobra już, dobra. - San Francisco!
Twe złote słońce
Będzie świecić
Dla mnie
Wychodzi na to, że harcerze nie mają honoru, co?
To dobrze, że nim nie byłem.
Tak jest!
Placki z kraba i kukurydzy z aioli z wędzonym jalapeño.
To obłędne.
- Co? - Smakuje?
Żartujesz? Szef Bastien to idiota.
Siedzi na żyle złota.
Jak się tego nauczyłaś?
Moja siostra dużo siedziała w domu.
Była bardzo chora.
I kuchnia była naszym azylem.
Byłyśmy jak dwie małe szalone naukowczynie.
Myślałyśmy, że lada moment odkryjemy coś,
czego świat nie widział.
Moja siostra…
Isabelle, zmarła.
W listopadzie. Miała mukowiscydozę.
Bardzo mi przykro.
Była tylko miłością mojego życia. Luz.
Na pewno jest z ciebie dumna.
Jako dziecko byłam fajniejsza. Szczyt formy osiągnęłam jako 12-latka.
Odwalałam szalone akcje, żeby mieć co jej opowiadać.
Wzięłabym crack, żeby ją rozśmieszyć.
A teraz czuję, jakby coś we mnie umarło.
Jill…
nic w tobie nie umarło.
Musisz
wyjść do ludzi
i wziąć crack.
Pójdź ze mną…
na ślub Breedy i Andy’ego.
Zapytam władcę.
Dobrze.
Gotowy na danie główne?
Będzie więcej?
- Już jestem pod wrażeniem. - No weź!
Jak mogłaś zrobić więcej?
- Cicho. - Tego nie przebijesz.
To kurczak w cieście?
Kukurydzianym.
Zrobiłaś go dla mnie?
Tak. Nie wiem, czy przypomina tego twojej mamy.
To był totalny eksperyment, ale zobaczymy.
Dobra.
Pójdę…
przygotować deser, dobrze?
Przepraszam.
- Muszę iść do łazienki. - Dobra.
- Wszystko gra? - Tak.
- Przepraszam. - Spoko.
Powiedz to. Po prostu to powiedz.
Hej, Jill. Dostawałem…
Dostawałem twoje wiadomości.
Cholera.
Jill.
Muszę…
Nie szkodzi.
Nic się nie stało.
Obejrzymy Top Chefa?
Jill, dostawałem twoje wiadomości.
Deserowe tacos.
Deserowe tacos?
Kiedy stan Izzy był zły, nie mogła nic jeść.
Zwracała wszystko poza ulubionym daniem.
Deserowymi tacos.
To jest właśnie moja specjalność.
Magic: The Gathering.
Gra karciana?
To nie zwykłe karty. Są kolekcjonerskie.
Mają dużą wartość.
Moja mama…
mi je kupowała.
Kupiła mi pierwszy zestaw.
Potrzebuję tylko Alpha Black Lotus, żeby skompletować Power Nine.
To jedna z najrzadszych kart na świecie.
Do tego właśnie… dążę.
I chyba znalazłem ją na eBayu.
- Serio? - Tak.
Muszę przyznać, że miałam cię olać,
bo nie masz pełnej… Power Nine.
- Ale już nie muszę. - Tak.
To dobrze. Wciąż jestem w grze.
Wciąż jesteś w grze.
Widzimy się w domu.
Tak.
Bezpiecznego lotu.
Dzięki.
Ostatni oddech wolności przed dożywociem.
Chętnie poznamy Jill.
Pewnie.
O nie.
Wiedziałem.
Co się stało?
Nic.
Po prostu się spotykamy.
Dobra, przyznaję, że zrobiło się trochę poważnie.
Trochę poważnie? Poleciałeś do innego miasta dla tej dziewczyny.
Nie, poleciałem tam do pracy.
- Do pracy. - Tak, oczywiście.
To była delegacja.
Mówię tylko, że czasami, Wes,
pojawia się ktoś, kto zmienia zasady gry.
Przestań zaliczać, bo nie zdobędziesz punktów.
- To było dobre. - Niezłe.
- Zastrzeż to. - Wymiatam.
Czekaj. Nie powiedziałeś nam, co z wiadomościami głosowymi.
- Nie powiedziałeś jej? - Nie. Ale zamierzam.
- Kłamca! - Słuchajcie.
To jest jak jakaś chora wersja Masz wiadomość.
Tom Hanks to idol Ameryki!
Nie jesteś Tomem Hanksem!
Dam mu z liścia.
- Przemoc nigdy… - Dawaj.
Wes, powiedz jej prawdę.
- Powiem. - Tak?
Powiedz jej prawdę.
Powiem! Osobiście.
Przysięgam na mamę.
Teraz nie możemy nic powiedzieć.
Dobry wieczór. Jestem Wes.
Młodszy, przystojniejszy kuzyn Andy’ego.
- Akurat. - Przyszywany.
Nasze mamy się przyjaźniły.
A Breeda to starsza siostra, której nigdy nie miałem.
Próbowałem ich ostrzec, że małżeństwo to rosyjska ruletka.
- Przypomnieć statystyki rozwodów? - Nie.
Dość powiedzieć, że nie uważam się za romantyka.
Ale…
wiedzieliście, że oni nie mieli się nawet spotkać?
Andy’emu nie zadzwonił alarm.
Ten gość nigdy w życiu na nic się nie spóźnił.
Ale nie dotarł do dentysty. A uwielbia dentystów.
To prawda.
Musiał czekać godzinę i już miał wyjść,
kiedy weszła Breeda.
Gdyby tamten alarm zadzwonił,
nigdy by się nie poznali, a nas by tu dziś nie było.
Nie wiem, czy można stawiać na wieczność,
ale wiem jedno.
Jesteście dowodem na to,
że czasami
los nam sprzyja.
Za Breedę i Andy’ego.
Dzięki wam uwierzyłem.
- Jestem z ciebie dumna. - Bez ciebie nie dałbym rady, trenerko.
To było piękne.
- Masz zimne ręce. - Wiem.
Co?
Poczekaj, ogrzeję cię.
Rany.
Dzięki.
- Dolać ci? - Tak, poproszę.
Dzięki.
- Jest i ona. - Jill!
Aż mnie zatkało.
O Boże!
Poproszę jeszcze jeden i whisky z lodem.
Dziękujemy, że przyszłaś. Jesteś urocza.
- Gratulacje! - Baw się dobrze. Dzięki!
- O rany. - A jednak się zjawiłeś!
- Nic panu nie jest? - Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Jill, zaczekaj!
Czemu używasz numeru mojej siostry, Wes?
To szalona historia.
Dostałem telefon służbowy
i odziedziczyłem numer twojej siostry.
- Co ty mówisz? Jak? - Po jej śmierci.
Ale ona zmarła w listopadzie.
Czyli przez cały ten czas…
dostawałeś moje wiadomości?
Chciałem ci powiedzieć, ale… ciągle coś się działo.
Co słyszałeś?
Wes, co słyszałeś?
Moja ławka?
Wiedziałeś, że będę na mojej ławce. Wiedziałeś o José’s. O mojej fantazji.
O mojej siostrze. Wiedziałeś wszystko?
Wiedziałeś wszystko.
- Boże, zaraz umrę. - Jill.
- Wiedziałam. - Jill.
- Poczekaj. - To zbyt piękne, by było prawdziwe.
Zbyt idealne. Byłam zbyt szczęśliwa.
A ja nie mam tyle szczęścia.
- Chciałem ci powiedzieć. - Weź to.
Przyrzekam.
Wiem, jak bardzo kochałaś Isabelle…
Nie wiesz!
Nie masz o tym pojęcia.
Masz rację.
Nie mam.
Zasługujesz na kogoś, kto cię tak pokocha, a ja…
nie umiem.
To niewiarygodne.
Słyszałeś wszystkie moje wiadomości,
a nadal nie rozumiesz.
Te wiadomości to nie prośba do wszechświata.
„Boże, ześlij mi kogoś, kto mnie pokocha!”
Nie potrzebuję mężczyzny.
Potrzebuję mojej młodszej siostry.
AKTUALIZACJA
WITAJ
BRAK WIADOMOŚCI
Chwila.
Nie.
Nie, to…
Błagam, nie!
W szeregu!
Moje kuchciki.
Tak, szefie!
Nadszedł czas, by sprawdzić, kto z was, jeśli w ogóle ktokolwiek,
nadaje się do tego, by piec.
- Mam szybkie pytanie… - Zaczynajcie!
Dwadzieścia jeden minut.
Wal się.
Czternaście minut.
Nie.
Pomóż, bracie. Gruszki, śliwki. Pitaja z czekoladą? Krem?
Nuda. Co byś zrobiła?
Co byś zrobiła?
Przysmak…
ŁUSKANE PISTACJE
…bogów.
Pistache i…
MUS MALINOWY
Coulis z malin.
Boże, idealnie.
Tak mi przykro. Nie słyszałem „uwaga”.
Kumkwacie.
Dobra.
Jedna minuta.
Co ty wyprawiasz?
I trzy, dwa, jeden.
Koniec!
Bardzo dobrze.
Chwila prawdy.
To wszystko, czego mnie nauczyłeś, szefie.
Smacznego.
- To dla mnie zaszczyt. - Dziękuję, szefie.
Tak.
Naleśniki sufletowe z flambirowanymi kumkwatami,
kremem chantilly i mielonymi pistacjami, szefie.
Żeby być cukiernikiem, potrzebna jest precyzja.
Konsekwencja.
Cukiernik nie przeprowadza desperackich, szaleńczych eksperymentów.
Gratulacje, młody człowieku.
Ja?
Ja? Co?
Tak!
To jakiś dowcip, prawda?
To taki śmieszny żarcik, nie?
- Nie. - Ledwo spróbowałeś.
Ciekawe dlaczego.
Może dlatego, że…
Nie.
Jest surowe?
Ale wiedziałeś o tym, prawda?
Wiedziałeś też, że kiedy ty zajmujesz się
udawaniem Timothée Chalameta,
on wkłada włosy łonowe do tart i masło do zamrażarek?
I wiesz co? Nie pomyślałeś,
że to dziewczyna, której umarła siostra, chce płakać podczas seksu?
Więc, cukiereczku, popatrz na mnie.
Nie opuściłam domu ani mojej pięknej rodziny,
by zmarnować to jedno dzikie i cenne życie
na pracę dla cholernego Gordona Ramsaya z przeceny.
Zająłeś…
czwarte miejsce w Top Chefie!
Trzecie!
I daruj sobie ten kiepski akcent,
bo wszyscy wiemy, że jesteś z Wisconsin.
I że masz na imię…
- Nie! - …Gilbert!
Wymawia się Gilbert.
Kto idzie ze mną?
Niech żyje nam
Niespodzianka!
O rany.
Odegrałam Jilly Maguire.
Spytałaś, czy z tobą pójdą?
Tak. Spytałam.
Nikt nie poszedł, prawda?
Nie. Nikt nie poszedł.
Tchórze.
Nie sądzę. Bo dokąd mieliby pójść?
Niczego nie zbudowałam.
Nie mam nic do zaoferowania.
Może to nie jestem już ja.
Muszę to zaakceptować. Dorosnąć.
Czas dorosnąć. Czas na pracę w księgowości.
- Skarbie, kiepsko liczysz. - Okropnie.
Może teraz już nie.
Dawno niczego nie liczyłam.
Mamy coś dla ciebie.
Znaleźliśmy to w garażu.
Czuję, że ją zawodzę.
Kochanie.
Jesteś jej bohaterką.
Która może chce wrócić do domu.
W takim razie dom będzie na ciebie czekał.
Zawsze.
Kochanie, jest tam jeszcze coś.
Co?
Co to jest?
Oszczędności na studia Izzy.
Nie mogę tego przyjąć.
To niewiele, ale chciałaby, żebyś to miała.
Możesz wrócić do domu,
wynająć mieszkanie,
znaleźć pracę w księgowości.
Albo możesz dać im popalić.
Co by powiedziała Izzy?
WYPRZEDAŻ
Nie.
Jestem do dupy.
O Boże.
DESEROWE NACHOSY DLA SMAKOSZY WIELKIE OTWARCIE
Dzień dobry. Chciałby pan spróbować…
Cześć.
Dzień dobry.
Możemy prosić nachosy Ube All Day?
Tak.
Dziękuję.
O Boże!
Kurna, pali się!
Przepraszam.
Nie mogę już wam zrobić deserowych…
nachosów.
Nienawidzę pani.
Przepraszam.
Nauczyłaś ją nienawiści.
Głupia.
Zamknięte!
Mówiłam, że zamknięte!
- Zella, co ty tu robisz? - Cholera.
Zwarcie?
Chyba tak.
Przeciążyłaś akumulator.
Trzeba wzmocnić system zasilania.
Czemu robisz frytki na zapas? Muszą być gorące.
Nie mam czasu smażyć ich na bieżąco do każdego zamówienia.
Wygląda na to, że masz.
I dlaczego, na miłość boską,
stoisz w Marinie?
To ładna dzielnica, jest tu dużo biegaczy i…
Snobów z branży tech, Karen i klonów w jogowych ciuchach?
Wszyscy nienawidzą Mariny.
Marina sama się nienawidzi.
To takie małe LA.
Udajmy, że to otwarcie na próbę…
którą zawaliłaś, się nie zdarzyło.
Przestawimy food trucka na właściwe otwarcie na Hippie Hill.
„Przestawimy”?
Pytałaś, kto jest z tobą.
Tak.
Ja jestem.
Jestem z tobą.
Dlaczego?
Jesteś dobra.
Ja też.
Jeśli nie możesz się przyłączyć, pokonaj ich.
WYPRZEDANE
- Cześć. - Jill!
Wróciłaś.
Hej, skarbie.
Tak. Dobra, świetnie.
Dzięki. Chciałam się przywitać.
- Cześć. - Cześć.
Jak się masz?
Porozmawiasz ze mną?
W ogóle cię już nie widujemy.
Wes, codziennie chodzisz do José’s.
- Nie ma jej tam. - Wiem.
- Wiesz? - Tak. Wiem.
Uwielbiam José’s.
Nikt aż tak nie uwielbia José’s.
Nawet José aż tak nie uwielbia José’s.
Ja uwielbiam.
Jill ma się bardzo dobrze. Jeśli ci to pomoże.
- Ma food trucka. - Skąd wiesz?
No ba. Z Instagrama. Jest cudowna.
Nie zaglądasz tam?
Dość się już nazaglądałem do jej życia.
Oby odzyskała te wiadomości.
Co?
Napisała, że straciła wszystkie wiadomości od Isabelle.
Jakiś czas temu.
Pytała, czy ktoś wie, jak je odzyskać.
Wiadomości głosowe?
Są zaszyfrowane.
Pewnie już usunięte.
Nawet jeśli nie, trzeba by włamać się na serwer,
a to pewna droga na listę obserwacyjną.
Może spróbujesz podnieść sprzedaż po staremu, Wes? Sprzedając.
Nie, Felix, nie chodzi o sprzedaż.
To dla dziewczyny.
Wszystko zrobiłem źle.
Ale to może być jedna rzecz…
może jedyna rzecz, którą mogę zrobić dobrze.
Magic: The Gathering?
Za kogo ty mnie masz? Za przegrywa?
To jest karta Black Lotus z edycji Alpha.
Najcenniejsza rzecz, jaką mam.
Jeśli ktoś jest w stanie to zrobić, to ty.
Wes!
Może po prostu… do niej zadzwoń?
Nie. Nie odbierze.
No to…
zostaw jej wiadomość.
Tu Jill, znasz mój styl.
Cześć, Jill. Tu Wes.
Trochę minęło.
Wiem, że twój food truck się rozkręca.
Jestem z ciebie dumny.
Jeśli mogę to powiedzieć.
Chciałem dać ci tylko znać,
że mam nowy numer służbowy,
więc możesz dalej zostawiać wiadomości.
Zapłaciłem za tę linię do końca przyszłego roku.
I mogę ją przedłużyć.
Ile tylko chcesz.
I nikt nie będzie słuchał.
Tylko Izzy.
Pewnie masz plany na dzisiejszy wieczór,
ale pomyślałem, że powitam Nowy Rok w José’s.
Po co całować się o północy, skoro można wylizać patelnię?
To…
Przepraszam, w głowie brzmiało mi to lepiej.
Nie wiem nawet, czy jesteś w mieście.
No to…
Szczęśliwego Nowego Roku, Jill.
- Interwencja. - Co?
- Interwencja! - Co wy…
Wystawiłeś nas! Znowu.
Mój kuzyn nie będzie spędzał Sylwestra sam, płacząc do Taylor.
Nie płaczę do Taylor.
- Cały blok cię słyszy! - Znowu się skarżą.
- Mam plany na wieczór, więc… - Żadnych tacos!
Tak, tacos!
- Tęsknię za starym Wesem! - Niestety nie może podejść do telefonu.
- Dlaczego? - Ani mi się waż.
- Bo nie żyje. - Won pod prysznic!
Boże, musisz się umyć. Idziemy na imprezę.
- Nie! - Tak!
- Bardzo dojrzale. - Nie!
Zamówię szampana.
- Świetnie. - Czekaj.
No i coś ty narobił!
Pomyślałem, że powitam Nowy Rok w José’s.
Po co całować się o północy, skoro można wylizać patelnię?
Co?
Trzydzieści minut.
Co cię w niej urzekło, Wes?
Nie miała żadnych hamulców.
Jej policzki zawsze były pełne jedzenia,
jak u…
seksownej wiewiórki.
I…
- Wiecie, co to jest kumkwat? - Nie.
To mały cytrus z Azji Południowo-Wschodniej.
Tak.
To było dziwne.
I jej śmiech.
Był…
Jestem załamany.
A ona była marzeniem.
Powiedziałeś jej to?
Wróciła do domu na święta.
Nie, już za późno.
Sama powiedziałaś, Breeds, że jej tam nie ma.
Czemu miałaby być?
Nie zasługuję na to.
Może czasem los nam sprzyja.
POCZTA GŁOSOWA NOWA WIADOMOŚĆ
Co?
O Boże.
Halo?
Halo? Chyba pomyliłam numer. Szukam mojego starszego brata, Jill.
Ma dziś rozmowę o pracę. Może ją znasz?
Poderwała Colina Corwina, a potem spuściła mu wpierdziel.
Mój brat jest najseksowniejszą, najodważniejszą laską w okolicy.
Prezerwatywy zakładają ją dla ochrony.
„Simba, pamiętaj, kim jesteś”.
Nie bardzo mi wyszło.
Mam dobre przeczucie, Jilly.
Rozumiem, że się boisz. Jestem z tobą.
Czujesz to?
To ja, bracie.
Idź tam.
To ten moment, w którym biegniesz.
- Leć! - Masz 15 minut.
- Tak? - Już.
- Mam iść? - Tak.
- Kocham cię. - I poleciał.
Cholera!
Złaź z drogi!
Już zamknięte.
Przepraszam!
Szukam kogoś. To zajmie tylko chwilę.
- Cześć. - Czekaj. Jill.
Muszę ci coś powiedzieć.
Kocham cię.
W bardzo nieluźny, gwałtowny, przemożny sposób.
Ale nie od momentu, kiedy cię zobaczyłem.
Kochałem cię… już wcześniej.
I…
boję się.
I…
nie bardzo wiem, co z tym zrobić, ale…
przy tobie czuję się odważny.
Przy tobie czuję wszystko.
Wiem, że nie potrzebujesz mężczyzny.
Ale ja potrzebuję ciebie.
To było dobre. Naprawdę dobre.
- Na pewno? - Tak.
Czuję się jak Meg Ryan.
W takim razie ja jestem Tom…
Wynocha stąd, pierdoły. Już!
Mówiłem, że wychodzę. Dobra.
- Szybko, sukinkoty! - Już.
Przepraszamy.
Cześć.
Przepraszam. Daj mi chwilkę.
Idę na przerwę, okej?
Śmiało.
Zapraszam.
Połączenie przekierowane na pocztę głosową.
Cześć, Isabelle.
Tu Wes.
Chciałem prosić o błogosławieństwo.
Spytam Jill, czy ze mną zamieszka.
Albo tutaj.
W sumie to spytam, czy ja mogę zamieszkać z nią.
Wiem, że nigdy cię nie zastąpię, ale…
Obiecuję obejrzeć wszystkie odcinki Top Chefa.
Nawet jeśli już je znam.
I tak, obiecuję brać udział we wszystkich tańcach do piosenek Robyn.
Żałuję,
że nigdy cię nie poznałem.
Zawsze chciałem mieć siostrę.
Więc jeśli mogłabyś dać mi jakiś znak…
Cześć, Izz.
Streszczę się,
żebyś mogła dalej pić margaritę z dziadkiem i Elvisem.
Chciałam ci powiedzieć, że to moja ostatnia wiadomość.
I żebyś się o mnie nie martwiła, dobrze?
Dam sobie radę.
Ten mój Wes…
to chyba taki ptak jak my.
Nie umie usmażyć jajka
i udaje luzaka,
ale nerdzi przy Magic: The Gathering.
I mówi, że nie umie tańczyć. Pracuję nad tym.
Chciałam tylko zadzwonić i powiedzieć…
O rany.
Izz, to nasza piosenka. To Robyn!
Może gołąb z napisem „Tak, Wes”.
- To Robyn! - Muszę kończyć.
To Robyn!
Ta to dopiero kocha Robyn.
Sprytnie.
Gotowa?
Kocham cię, Isabelle.
Napisy: Marzena Falkowska