Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
É incrible o rápido que pode cambiar a vida.
Mudeime a Londres hai un ano para comezar de novo,
e todo aquilo do que fuxía alcanzoume.
Pero conseguín sobrevivir
e namorei da última persoa da que debía namorar.
O típico tipo malo,
do que as nais advirten.
Unha mágoa que a miña casase con seu pai e vivamos xuntos.
Non tiven outra opción.
Como podería resistirme a Nick Leister?
A única cousa máis difícil que atopar o amor
é aferrarse a el.
CULPA TÚA: LONDRES
Veña.
Píllame!
Non podía crer que fose meu.
Quería proclamalo aos catro ventos,
pero Nick quería mantelo en segredo.
Enténdoo, ocultas o que queres protexer.
Algúns segredos non poden ocultarse.
Saen á luz e cégante.
Merda.
Arre demo!
E cando iso pasa,
é incrible o rápido que a vida pode cambiar.
Gañaches limpamente.
Que sorpresa.
Que premio queres?
Sabes o que quero.
Pois terás que vir por el.
- Veña. - Que?
Nick.
Veña, ho.
Ven acó.
Nick.
Nick?
Que fas?
Nick.
Deus, serás…
Sorpresa!
Vaites, como sodes.
Feliz aniversario, rula.
Quen é toda esta xente?
Son o melloriño da alta sociedade británica, querida.
Sorrí e saúda.
- Eu que sei. - Vale.
- Ola! - Maddie!
Feliz aniversario.
Non podo crer todo isto. É abraiante.
Tan convincente foi Nick?
Convincente de máis.
Non as tiñan azuis.
Mamá.
Azuis?
Cando Noah tiña cinco anos,
deille unha parte do xardín para coidar,
e só quería plantar rosas azuis.
Falas desas cousas feas e vulgares das tendas?
A verdade é que me parecían moi bonitas.
Unha moza pode saír de Florida, pero…
Ei!
Velaquí está.
Isto que é?
Para que a leves a Oxford.
Podes acariñala se tes morriña.
- Vaia, é unha michiña. - Encántame.
Xa non me sentirei soa na clase.
Jenna! Vou por ti!
Acabouse a cervexa.
- Gardei dúas para nós. - Grazas.
Saúde, meu.
Gárdasme un segredo?
Dime.
Teño o anel de miña avoa e voulle pedir matrimonio a Jenna.
Valo facer hoxe?
- Non. - Non?
- Hoxe non. - En serio?
- Si, pero hoxe non. - Parabéns.
- Grazas. - Padriño?
Padriño, si.
- Que ben. Gústame. - Si.
Primeiro quero resolver algunhas cousas.
Quero cancelar as miñas débedas,
non ter carga ningunha.
Conta comigo. Podo axudar.
Non quero o teu diñeiro, pero…
hai unha carreira.
E apostei o ximnasio nela.
Non.
- Xa non me dedico a iso. - Non.
Gañarías cos ollos pechados.
Acabouse. Deixeino. Prometinllo a Noah, teño choio.
Gañas e quedo libre.
Foi unha aposta estúpida e non podo retirala…
Ei, tíos.
E esa cara tan sospeitosa?
E a túa?
Boa pregunta.
Achegádevos.
Décheslle ben.
Nick,
agarda, por favor.
Se o fago,
Noah non pode sabelo.
Por suposto.
Elas non o saberán.
- Si? - Vale.
Quizais algúns sabedes
que hoxe a celebración é dobre.
Non só o aniversario da miña fermosa e brillante filla,
tamén a súa admisión en Oxford,
onde estudará enxeñería.
Será directora técnica dun equipo de Fórmula Un en nada.
Por Noah.
E polo seu prometedor futuro.
Iso que sinto é outra sorpresa?
- Seguídeme ata o camiño. - Vamos.
Que pasa?
- Que pasa? - Xa case.
Quente.
E isto?
- Felicidades. - Felicidades.
- De verdade? - Si.
Para que a viaxe a Oxford sexa máis divertida.
Vaia.
Encántame.
Grazas!
Que?
Veña, dálle gas!
Veña, Noah, dálle gas!
Gustouche a sorpresa?
Si, pero non que me enganases facilmente.
Planear unha festa sorpresa
- non é mentir. É romántico. - Certo.
Noah, ei.
Perdoa por espertarte, quédannos tres minutos.
Vale.
Botarei en falta a vista.
Refíreste a min?
Compórtate.
Pecha os ollos.
Por que?
Pecha os ollos.
Ven aquí.
Ábreos.
Felicidades.
Encántame.
Para que non me esquezas cando esteas en Oxford.
Quérote.
Nunca me canso
de escoitarcho.
Adiante, logo.
Dimo ti a min.
Dío.
Eu tamén te quero, Nick.
Moi ben.
Non marches!
Sooulle a alarma hai dous minutos. Merda.
Cando llelo imos contar?
Pronto. Pero…
agora non. Meu pai está atarefado.
- Dirémosllelo, pero non agora. - De acordo.
Que guapa estás.
Quero quedar na cama contigo.
Vale.
Vémonos no almorzo.
Bos días, Nick.
Boas. Ola.
- Madrugaches. - Non podía durmir,
e pensei en poñerme co discurso de adquisición.
Podería precisar da túa axuda, se che parece ben.
- Encantaríame. - Xenial.
Estou moi impresionado coa túa dedicación ao lanzamento.
- Vamos ao meu despacho. - Xenial.
Teño unhas tres prazas dispoñibles.
Si?
E eu recibirei un Porsche polo aniversario?
Bos días.
Non.
Como vai o ximnasio de boxeo? O negocio vai ben?
Si. Jenna estivo recadando bastantes fondos.
Para incluír nenos de diferentes orixes e tal.
A verdade é que ten moito potencial.
Os nenos sácanlle proveito. É moi bonito.
- Que ben. - Somos mente e corpo.
Encantaríame velo. De verdade.
Que colar máis bonito.
Si, foi un agasallo.
Quen cho regalou?
Jenna.
Polo aniversario.
- Que? - O colar.
- Si, regaleillo eu. - Si?
O meu presuposto para xoias é bárbaro este ano.
Xa verás o regalo de Nadal.
Queredes café?
- Si, por favor. - Si, grazas.
Vou botar isto en falta.
E a vostede, Pequena Miss Oxford.
"Pequena Miss Oxford."
Paquete entregado de forma segura.
- Conduce xenial. - Ai, si?
Querías darlle o día libre ao chofer?
Noah ten moitas cousas, pensei que necesitaría forzudos.
O que?
Vaia.
É impresionante.
Vaste adestrar para ser maga?
Deus, alá imos.
Esta noite, copas para os de primeiro.
- Vémonos alí. - Soa ben. Grazas.
Podes traer a túa irmá se queres.
Non aturo os xogadores de rugby.
- Son os meus favoritos. - Mamá.
Que bonita.
Sabes algo dos teus veciños?
Poderiamos saudar.
Si, quizais.
Este é o último vulto.
Onde che poño isto?
Ponos…
Déixaos por aí.
- Eu fago a cama. - Axudámoste a decorar.
Xa me ocupo eu.
Ela non precisa nada máis?
Non.
Esqueceu a chave.
Si.
Esqueciches a chave.
Pensa en min cando saias esta noite.
Fareino.
Ben.
Non pode ser.
- Nick Leister. - Briar.
Que fas aquí?
Vin traer a miña media irmá.
- En serio? Will volveu casar? - Si.
Meu Deus.
Entraches en Oxford?
Si.
Teño que marchar, pero encantoume verte.
Que convincente.
Ola. Son Briar. Estou no cuarto do lado.
Ola.
Estatisticamente,
estamos condenadas a ser amigas,
gústenos ou non.
Así que me pregunto se directamente queres adiantarte
e que empecemos a emborracharnos.
Contacto visual.
Cal che gusta?
Míster Raias ou Míster Gravata?
Ou Míster Calcetíns?
Creo que lle gusto ao das raias.
Pero se tes algunha preferencia…
- Non me interesan. - Como que non?
Teño mozo.
Non! Non pode ser.
Que aburrida.
A uni está para explorar opcións. Es nova.
Pareces a miña nai.
Seguro que é xenial.
Pero a ver, é máis guapo ca eses tíos?
- É tal. - En serio?
- Xa verás. Vas coñecelo. - Si?
Si, tróuxome esta mañá.
Non me digas?
De acordo. Pois cóntamo todo.
É un segredo.
Ben, encántanme os segredos.
Perdón.
Bos días e benvidos a Enxeñería Aerotérmica.
Comezamos entón?
Quen me pode dicir o que estamos a ver?
Podes dicirmo ti?
Ese é o coche Brawn GP de F1 de 2009.
Atoparon un baleiro no regulamento
e crearon un difusor dobre que aumenta a carga aerodinámica.
Tedes os dous toda a razón.
O difusor do Brawn foi coidadosamente deseñado
con pequenos aleróns ao longo do bordo.
Quen me pode dicir para que serven?
Dirixen o fluxo de aire entre as partes altas e baixas.
Si, e están pensados para axudar a engalar aos avións.
Quen os inventou inspirouse nos paxaros
que enrolan as plumas das ás.
Tes razón.
Si?
Sinto interromper o ritual de apareamento,
pero podo seguir coa miña clase?
Grazas.
Hoxe imos falar do uso deses aleróns.
As primeiras aplicacións…
Foi divertido, non si?
Remateiche as frases porque empezaches ti.
Atopei a miña igual.
Encantada.
Son Michael.
Eu son Noah.
Dime, Noah,
de que parte de América es?
Que internado británico de luxo te expulsou?
Moi bo, pero incorrecto.
No meu colexio, se falabas na clase,
era máis fácil acabar cun ollo morado que saír cunha moza.
Eu non che pedín saír.
Aínda non.
Un conselliño dun de segundo.
Unha tradición no campus:
se tiras un libro diante de alguén,
- teñen que escribir o seu número nel. - Si?
Si, en realidade aparece no manual de Oxford.
Xusto na páxina…
Ai.
Xa cho collo eu. Si.
Manda chover.
Un pouco esaxerado, pero lección aprendida.
Ten.
Por se me necesitas.
Para comprobar o que dis.
Deica logo, Noah.
Preguntáronche xa na túa primeira clase?
Sabía a resposta.
- Que aplicadiña es. - Non che sei.
Hai moita competencia en Introdución á Enxeñería Aerotérmica.
E logo son todos moi listos?
Si, sobre todo un.
"Sobre todo un"?
E ten nome de bicho raro?
Michael, é de segundo.
Mataría a calquera que se che achegue.
Para.
Estou canso.
Meu pai faime traballar moito co da fusión.
Estou nervioso polo do venres.
Vaiche saír xenial. Eu estarei alí mirando.
- Agora estou máis nervioso. - Por que?
Se o fas mal, premo a alarma de incendios.
Quérote.
E eu máis. Quedas co móbil mentres durmo?
Si, por suposto.
É coma se estiveses no meu piso, xusto ao meu carón.
A rolda de prensa comezará en 15 minutos.
Por favor, diríxanse á sala de prensa.
Ola, como estás?
Eu diría que estamos…
Si.
Vaia.
Usa o meu.
- Estás segura? - Si.
Deus, moitas grazas.
Sálvasme a vida.
Estás xenial.
Grazas.
Non adoito estar tan nerviosa.
Será porque estou sentada a carón da promesa da tecnoloxía,
que ademais é guapo a rabiar.
Que combinación, non si?
En fin, grazas.
Deséxame sorte.
Boa sorte.
Ola, cariño.
Vai comezar. Sentamos?
- Si. - Si?
Si.
Antes de rematar por hoxe,
a pregunta que está na mente de todos,
unha pregunta difícil,
é se tivo algo que ver no novo rumbo de Leister Enterprises
o secuestro da súa fillastra o pasado xuño.
Foi de Nick a idea de adquirir a empresa de seguridade.
Falar disto non é doado.
Porque o tema polo que preguntas, Sandra,
aféctanos de preto.
Logo do que pasou o ano pasado,
pareceume que debía facer algo,
porque cando se trata da túa familia e da xente que queres,
queres protexelos.
Por iso estamos facendo isto.
É así de sinxelo.
Outra pregunta. David?
Pregunta para Sophia Aiken.
Á tecnoloxía que creou
non lle faltaron ofertas de Silicon Valley.
Por que Leister Enterprises?
Teñen moita menos experiencia no sector.
Sempre tiven grandes ambicións para a miña tecnoloxía
e o desexo de que rendese no mercado.
Fixen unha busca moi particular.
Pero…
Nick é a primeira persoa que coñezo
cunha paixón e impulso que igualan os meus.
Eu penso exactamente o mesmo.
Estou encantada de traballar con el nisto.
É difícil negar unha conexión coma esa.
Acabouse o tempo por hoxe, amigos.
Grazas.
Ela é impresionante, non si?
Volvemos para a casa?
Creo que vou ver a Jenna.
Non me digas? Onde quedastes?
Non lembro o nome.
Por que estás aquí?
Que?
Por que viñeches desde Oxford
para un evento corporativo aburrido?
Só quería apoiar a familia.
Non me mintas.
Mirabas a Sophia como Nick os xogadores de rugby.
Pasa algo entre vós.
Veña. Claro que non, mamá.
Son a túa nai.
Podo notarcho.
De acordo.
Prométoche que cho ía contar.
Sodes medio irmáns, por Deus.
Somos un bo equipo.
Vaiche encantar a cobertura da prensa.
Señoras, tedes que desculparnos.
Nick e eu imos xantar con Sophia.
E despois levámola directamente a unha reunión.
Non o teño na axenda.
Tiña reservada a tarde libre.
Parvadas. Isto é máis importante. Hai que facer as cousas en quente.
Síntoo.
- Que pases boa tarde. - Abur, cariño.
Ela sábeo.
Nick, o traballo comeza agora.
Oíches?
Ti e Nick tedes que poñerlle fin ao que sexa isto xa.
Se che parece que esaxero,
agarda e verás o que fai William se o sabe.
- Ola, Ella. - Isabelle.
Parece que Londres foi un auténtico pesadelo.
- Si, Nick vai tolear. - Normal.
Pero quizais non estea tan mal que se saiba.
Si, xa.
Noah, esperta.
Non llo dirá a seu pai.
- Non se compromete. - Veña.
Non deixes que os rapaces se aproveiten de ti.
Sempre o farán.
Nick non é así. Xa verás.
Xa verei?
Estamos nun bufete dos mellores exemplares masculinos de Gran Bretaña,
e nin sequera vas probar?
Non? Nin sequera un pouco…?
Mira quen está aí.
O doce galán.
Comereino se ti non o fas.
Mira, Briar, non digas nada raro.
Xamais.
Merda.
Compórtate.
Toma. Mentres estabas de paseo onte,
eu dedicábame a tomar apuntes sobre a tracción. Divírtete.
Grazas. Que amable.
Briar.
Dime, Michael,
Noah díxome que xa estás en segundo.
Máis vello e sabio.
Has ter moito que ensinarnos.
- Falouche de min? - Si.
Que apuntes máis bos. Grazas de novo.
Déboche unha.
Ai, si?
Que tal esta noite?
Si, perfecto. Esta noite iremos ao pub.
Podes ser a miña cita.
Imos coñecer o mozo de Noah.
- Mozo? - Si, mozo.
Mozo.
Eu non teño mozo.
Non podo crer que te enganases niso.
Non o fixen. Ti respondiches primeiro.
- É o impulso ascendente. - Certo.
- Non é potencia, senón control. - Certo.
Obviamente. Só un idiota non o entendería. Grazas.
Fascinante.
E o teu impulso ascendente, Michael?
- Briar! - Interese sincero.
- Prefires potencia ou control? - Aí vén.
Un pouco de cada, creo.
Ola.
Saben o noso, tranquilo.
Rapaces, este é Nick.
Nick, esta é Briar, do meu pavillón.
Encantada.
Nick, si? Oín falar moito de ti.
E este é Michael.
- O tío que… - Ola.
…me roubou a resposta na clase.
- O que te salvou. - Non sei eu.
Es competitivo.
Tomo apuntes para Noah cando falta
- para ir ver o mozo. - Xa.
Fas o mesmo con todos os novos?
Non, só con Noah.
- Só cos intelixentes. - Grazas. Por fin.
- Como vos…? - Somos veciñas.
- "Condenadas a ser amigas." - Xa o imaxino.
Queres que che traia algo?
Non, invito eu.
- Queredes o mesmo? - Si.
Eu igual cambio. Vou axudalo.
- Seguro? - Si.
De acordo.
Parece moi simpático.
- Xa o coñecerás. - Parece divertido.
- Grazas. - Xenebra con limoada.
Dobre. E podes poñelo na súa conta.
Briar, que demo estás facendo?
Non sei a que te refires.
Mira, síntome mal polo que pasou.
Pero non ten que ver con Noah, non a metas nisto.
Nick, cres que es o centro do universo?
Noah cáeme ben.
É tan difícil de crer?
Grazas.
Lévoas eu?
Non che van chegar as mans.
Adiante.
- Non! - Tes que facelo de novo.
- Que mal. - Sorte… Non me chores.
- Non choro, cala. - Non chores por min!
Moi ben, observa e aprende.
Mala sorte.
- Non podes facer isto. - Podo tal.
Apunta.
Non che encanta Briar?
É moi divertida.
Pensaba que iamos estar sós.
Quéresme só para ti?
DEPTFORD LIONS CLUB DE BOXEO
Entraches sen chamar, non?
Si, sempre me gustou este ximnasio, meu.
Viríalle ben algún retoque,
pero, xa sabes, ten carácter.
Seica é un negocio familiar, non si?
Si, meu pai deixoumo cando faleceu.
Tes collóns arriscando todo isto.
É un risco enorme.
Si.
Imos?
Está todo.
Apenas chegas, tío.
Que farás cando perda o teu home?
Non vai perder.
Estou emocionado.
E Ronnie tamén.
Non sei se lle importa máis facerse cargo desta merda
ou facer que Nick pague por encerralo.
Colle esa merda, tío.
LION A carreira é o domingo
Sálvasme a vida
Non podo crer que comprases unha moto.
Non acabaron os tópicos de tipo malo?
Sei que che encanta.
Recoñéceo.
Damos unha volta a fin de semana?
- Lévote agora mesmo. - Non, o deber chama.
Síntoo, encantaríame quedar, pero…
Teño moito traballo.
- Como vai iso? - A verdade é que ben.
Estou aprendendo moito de Sophia.
- Quen é agora o aplicado? - Moi graciosa.
Creo que che caería ben.
Vén xogar ao tenis o sábado.
Por que?
- Non o sei. Meu pai convidouna. - Xenial.
Xantar familiar e Sophia.
E nós disimulando.
Non quero ocultalo máis. Agora que miña nai o sabe…
Non sei canto tempo poderei seguir así.
Ei, non sexamos dramáticos.
Estás guapísima.
- Que bo tiro. - Ben.
William, non te tiña por un profesional.
Xa vou, Noah.
Sophia e eu só precisamos rematar os rivais.
Fantástico.
Bo tiro.
Veña.
Xenial.
Bo golpe, Nick.
Moi ben, 40 a cero.
Xenial.
Bo revés.
Veña, Sophia.
- Si! - Si!
Ven, dáme unha aperta.
Somos os mellores.
Moi ben todos.
Ben feito.
- Ben xogado. - Ben xogado.
Ben feito.
Ola, cariño.
Noah, coñeces a Sophia?
A recruta máis popular de Leister Enterprises.
- Si, coñecémonos na presentación. - Si.
Perdoa, era o teu posto? Querías xogar?
Non, Noah odia o tenis.
Por que? É moi divertido.
Abofé que si. Cun xogo tan bo coma o teu.
Pero ti levabas o peso do equipo.
Farémolo por quendas.
Deberías ver a Nick na reunión.
Estivo brillante.
Queres xantar con nós no club?
Non. Teño cousas que preparar para luns.
Falta moito para o luns.
Creo que dixo que non pode.
Vale, vou facer un par de chamadas
- e únome a vós. - Ben, xenial.
Traballando un sábado?
Toma nota, Nick.
Xoga moi ben ao tenis.
- Parece semiprofesional. - Ten unha…
enerxía de capitá de equipo.
É unha moza impresionante.
Complementádesvos moi ben.
No xulgado, na oficina.
Pensaches en pasar ao plano social?
- Papá. - Veña.
Fariades moi boa parella, non?
- É encantadora. - Mamá.
Que? É unha solteira moi desexable.
Se non saes con ninguén, por que non probas?
Iso, por que non, Nick?
Lánzate.
A rapaza teno todo.
Hai algo que non sei?
Que? Saes con alguén?
Noah, non.
Efectivamente.
Así e.
Comigo.
Pensástelo ben?
Que pasará cando acabe?
Papá…
Di algo.
Que esperas que diga?
Como sodes tan imprudentes?
Que pasa se isto sae á luz?
Un titular sensacionalista e os investidores fuxirían.
Non é unha cuestión de ética.
É unha cuestión de imaxe.
Non ides destruír o negocio familiar.
Non sei que facemos mal.
Se isto é algo tan serio,
estaredes dispostos a facer os sacrificios necesarios.
Se decidides continuar con esta relación,
Nick, terás que deixar de traballar
- en Leister Enterprises para sempre. - Papá.
E, Noah,
xa atoparás quen che pague a matrícula en Oxford,
- ou podes abandonar. - William…
Perdoade por facervos esperar.
Non sexas parva.
Chegas xusto a tempo.
- Que tal a chamada? - Xenial.
- Enviareiche un correo o luns. - Excelente.
Foi moito peor do que eu pensaba.
Non me digas?
Eu creo que saíu bastante ben.
Deus. Isto é exactamente o que estaba evitando.
Exactamente isto.
Perdoa, vale? Síntoo.
É que creo
que puidemos xestionalo moito mellor.
Xa o sei.
- E que facemos? - Non o sei.
Hai que pasar desapercibidos,
facerlles crer que rematou
e comportarnos o mellor posible.
- Si. - Si?
Outra vez ás agachadas.
Podo quedar na túa casa hoxe?
Pasar o día xuntos mañá?
Non quero volver con eles e…
Hoxe non podo. Mañá traballo.
É domingo.
É unha cousa por Zoom. Unha reunión de Zoom cun compañeiro.
De acordo.
Abofé.
Non puido saír peor.
Non sabía que Will era así.
E miña nai estaba alí sen dar chío.
Quería falar con Nick, pero traballa.
- Iso… - Volvemos aos segredos e as mentiras.
Imos finxir que rompemos e xa está?
De mentira? Non sei.
Creo que estamos retrocedendo
- en vez de avanzar… - O da mentira,
hoxe Nick non traballa.
- Que? - Zach mandoume unha mensaxe.
"Ei, Jen, vés?"
E a súa localización.
Agora están nunha base aérea abandonada.
Que queres dicir?
Coñézoos. Non están alí
para coñecer o lugar.
Será unha broma.
Por Deus.
Esta carreira chegou no peor momento.
E por que sempre ten que haber un drama?
Só tiña que esperar dúas semanas como máximo.
E vai e dillo a meu pai no tenis.
- Enténdesme? - Si. Mira,
deixámolo para o luns?
A historia esa de teu pai. Agora podes concentrarte?
Estás de broma.
Meu Deus.
De que vés vestido?
De bailarín de Ronnie?
Ti, de señor, con eses pelos e ese chaleco de punto.
Que fas? Onde andabas?
A túa moza tíñache controladiño. Non, Lion?
Que tío.
Que che fai tanta graza?
Todo o que dis é gracioso.
Sabes o que é gracioso?
- Que? - Se non gañas,
quedo co ximnasio do teu colega.
Sálvao, meu.
Cruz. Vou competir con Cruz.
Si, xa cho dixera.
Non tal.
Só é unha carreira. Concéntrate.
Leva posto un top curto?
Xenial. O que necesitaba.
Seica a moza o deixa saír a xogar.
Temos mellores sitios onde estar ca ti, J. P.
Menos mal que corres ti. Lion levaría unha malleira.
Ben. Por iso es o meu padriño.
Veña, imos aló.
- É bo? - Moito, tío. Moi bo.
Pode que hoxe non sexa o día para falar da moza. Enténdesme?
Falando de mozas, vai vir Jenna.
Como que vai vir Jenna?
Envieille unha mensaxe.
E logo que pasa?
Non.
Noah, que fas aquí?
O mesmo digo.
É a reunión de Zoom?
Sae do coche. A carreira vai comezar. Sae!
Sae do coche! Vai comezar!
Imos aló, tío.
Se ti corres, eu tamén.
Merda.
Si, rapaz, vou por ti.
Sei que estás anoxada.
Que carallo fas aquí?
- Cría que isto acabara. - É por Lion.
Iso non axuda. Ambos o prometestes.
E ía en serio.
- Foi improvisado. - Improvisado.
Chamáronme e vin, vale?
Apostaches os nosos cartos?
Lion.
Só esta carreira e acabouse.
Teño que gañar.
Se non, isto sería en balde.
Non podo conducir e rifar
- ao mesmo tempo. - Vale.
Métete na súa estela.
Que?
Queres gañar?
Cres que podes adiantarme?
Si, estou xusto detrás de ti.
Podes apurar a freada. Mantén a trazada interior.
Mantéñoa.
Coidado!
Xa cho dixen.
Por que vas tan rápido?
Por que levas un Focus? Saca do medio!
Eu poño as regras.
Onde vai?
- Merda. - Non é do circuíto.
Merda!
Dálle!
O teu ximnasio é meu, tío!
- Merda! - Dálle!
Veña, Nick!
- Non! - Si! Dálle!
Vaites, meu.
Perdoa.
De que vale ser o mellor se ninguén o sabe?
Si, señor!
- Nick, fixo trampa. - Déixao.
- Como carallo se atreve? - Noah.
- Así se fai! - Ei!
Fixeches trampa. Saíches do circuíto.
Demóstrao.
Quero o desquite.
Non fago desquites.
Noah, déixao. Vamos.
Noah? Coñézote.
Nick, esta é a túa moza?
Sabes o que?
Normalmente, non fago desquites.
Pero por unha lenda coma ti,
farei unha excepción.
Non, Noah.
Imos aló.
Sube ao coche.
Veña, Noah.
Só o estás empeorando.
Lion, a ver se esta rapaza pode salvar o teu ximnasio.
Outra carreira!
Ei, xefe, tío.
Gañei.
Sabes quen me acaba de pedir o desquite?
A persoa que odias máis que a Nick Leister.
Non pode ser.
Veña, Noah.
Por que te metes onde non te chaman?
Estabamos a solucionalo.
Apostaches o ximnasio?
- Non tiña elección. - Típico.
Merda.
- Onde está Jenna? - Hai que marchar.
Jenna!
Lion, vamos.
Marchamos! Sube ao coche!
Ei!
Xa che direi onde e cando, si?
Vamos!
BENHAM HILL COMISARÍA DE POLICÍA
Non vas competir.
Gañarei facilmente.
Tanto ten, é perigoso.
Logo ti podes facelo, pero eu non.
Non estivo ben.
Foi unha parvada, non debín facelo.
Pero tes que recoñecer
que nos divertimos.
Jen!
Eu asumo a miña responsabilidade. Escoita, por favor.
- Lion, agora non. - Por favor!
Podo ir contigo a Oxford un par de días?
- Si. - Si?
Foi todo ben?
Si, saín cunha amoestación.
- Así que ben. - Todo ben.
- Jen. - Máis che vale deixarme en paz.
- Fálame. Por favor. - Lion, quérote,
pero preciso estar soa, si?
De acordo?
Si.
- Pon a túa vida en orde. - Quérote.
Síntoo, tío.
Vale? Mentinche e…
- Noah non vai competir. - Abofé que non.
Se sabe que traballa para Ronnie…
Por suposto, enténdoo.
Agora…
non sei o que farei, meu. Vou…
Vou perder o ximnasio, vou perder a Jenna.
Moi ben, mira,
direiche isto por última vez:
déixame axudarte.
Como?
Vin os plans de negocios de Jenna.
Son bos.
Lévoos á empresa e que os vexa dirección.
Investiremos en vós.
Non deixarei que te negues.
- Estás tolo. - Si?
Quérote, tío.
Non máis mentiras, quérote Nick
Ben.
Por que se che dá tan mal?
Veña.
Deus.
- Ola. - Ola.
Alégrame que che gustasen as flores.
Impresionoume que te lembrases.
Aínda estás con Jenna? Como está?
Está ben.
Imos disfrazarnos para a festa de hoxe.
De Spice Girls.
Que chulo. É…?
Desculpa.
Estou a darlle unha malleira a Michael nun videoxogo.
Si!
Pasades moito tempo xuntos.
Si, só é un amigo.
Si, xa, mentres el o saiba.
Escoita, non te asustes.
Por que me había asustar?
Teño unha pequena viaxe de traballo
para coñecer investidores. Só unha noite.
Temos que xogar ao golf,
o cal me amola porque son aínda peor que ao tenis.
"Temos"?
Sophia e mais eu.
Vale.
Pasades moito tempo xuntos.
Si, por traballo, Noah.
Só é unha compañeira.
- Mentres ela o saiba. - Ela sábeo.
Pero podemos facer a nosa chamada nocturna.
Antes teño unha cea, pero chámote despois.
De acordo? Prométocho.
Si, de acordo. Vale.
- A que hora…? - Si.
- Tereino a última hora. - Nick?
Si. Cóidate.
Nicholas.
Encargácheste do que falamos?
- Estás ben, rula? - Si.
Si?
Si, xa está resolto.
Ben.
Escoita, teño pensado supervisar este acordo.
Demostráchesme que estás capacitado de sobra.
Comezas a recordarme a min cando tiña a túa idade.
Quero que o leves ti.
De verdade?
Sempre formou parte do plan.
Mira,
non estiven moi presente cando eras máis novo.
Estaba ocupado
construíndo todo isto para ti.
Teslles medo ás alturas ou algo?
Non, téñolle medo ao golf.
Ti móvete polo campo, iso é todo.
Si.
Tes unha visión clara e convincente
do negocio, Nick.
Vaiche saír xenial.
De acordo.
Imos aló.
Adiante!
Necesito unha vitoria.
Isto é humillante.
Tranquilo, perder é bo para o negocio. Vas ben.
Creo que só teño medo de decepcionar a meu pai.
É patético, non si?
Non, enténdoo.
Crieime nunha casa chea de tensión.
Miña nai tivo unha aventura.
Vin o desapiadado que é meu pai se o decepcionas.
Así que non o fixen.
Asegureime de ser perfecta…
en todo.
Temos moito en común, pero eu fixen todo o contrario.
Fixen do peoriño.
Bebida, drogas, carreiras ilegais, pelexas…
De todo.
Así que teño moito que demostrar.
Mira ti,
seica es un tipo duro?
Non é ese pau.
- Achégate. - Imos sacar unha foto.
Si, Jenna.
Meu Deus, Jenna.
Estades xenial.
Michael!
Pasamos un gran día xogando ao golf.
Algúns, polo menos.
Estamos a construír moito máis que unha simple empresa.
Algo co que esperamos cambiar
o panorama da tecnoloxía de seguridade.
Por iso Nick e eu confiamos tanto nesta colaboración.
Daremos o seguinte paso cando queiran.
Saúde!
Saúde.
Vale.
Verdade ou reto?
Verdade.
Vale, cóntanos algo que nunca lle contases a Nick.
Que descarada.
Quero ser unha rexoubeira.
- Veña, fala. - Non llo digades a el.
Faime ilusión a carreira con Cruz.
Espera, chámase Cruz e corre con coches?
Non vexas que pintas.
Que parvo se tatúa a palabra "salvaxe" na cara?
Levaba a miña roupa.
Por que queres facelo?
Non o sei. Creo que…
evitei as carreiras logo do que pasou co meu pai.
Así que isto parece un sinal.
Para enfrontarme ao meu medo.
Lémbrasme á miña nai.
- Como? - Estupendo.
- É un eloxio. - De verdade?
Ela é xenial.
Pilotaba na Royal Air Force.
- En serio? - Non tal.
Si, adicta á adrenalina coma ti.
Presenciou algo malo
e sempre dicía que para vencer o trauma
había que volver ao avión.
- Parece xenial. - Si que o é.
Gustaríame verte competir.
Pois ven.
- É algo en plan segredo. - Paso.
Noah, unha pregunta incómoda.
Unha moza no bar pregunta por Nick.
Dixo que vos vira xuntos,
e quería saber se ides en serio e que, se non,
se lle arranxarías unha cita.
Vaia.
Xa, soa a acosadora.
A cousa é que non estaba moi segura…
de que dicirlle.
De que tiñas dúbidas?
É o teu mozo. Non si?
Si.
- Pero é… - Estamos saíndo
en segredo agora mesmo.
Debido á súa situación laboral.
Moi ben.
Non pasa nada.
Podemos non falar de mozos idiotas por unha noite,
emborracharnos ben e bailar un pouco?
Saúde!
A bailar!
Acabamos de conseguilo?
Si.
Es incrible.
Grazas.
- Imos celebralo. - De acordo.
É todo o que hai no cuarto.
Tequila.
- Parabéns, señor. - Parabéns.
- Pechamos o trato. - Pechamos o trato.
- Ei, deixa o teléfono! - Estás ben?
Pois veña.
Ola, son eu. Supoño que segues na cea.
Chámasme despois? Quérote.
Deus, que calor vai aquí!
- Vamos tomar o aire. - De acordo.
Que chulo.
Vaia.
Os teus coñecementos de segundo por fin serven de algo.
Podo preguntarche algo?
Claro.
Dispara.
De verdade non che importa?
Manter en segredo a túa relación con Nick?
Claro que me importa.
É humillante.
Non tes que dicir nada.
Sei que che parezo patética.
- Vin como me compadecías. - Noah…
Non penso iso.
Se compadecía a alguén, era a Nick.
A Nick?
Estás tola por el. El é demasiado inseguro para aproveitalo.
Nick é moitas cousas, pero non é inseguro.
Todos somos inseguros.
Pero algúns ocultámolo mellor ca outros.
Se iso é así, por que non mo dixo?
Pode ser moi difícil,
máis para un tío.
Estamos condicionados para dar unha aparencia.
Ti es un tío.
Como é que es tan… aberto?
Ser emocionalmente maduro axúdame coas mozas.
Non, falo en serio.
Falo en serio.
A terapia sáeme cara,
pero paga a pena.
Funciónache esa frase?
Aínda non o sei.
Como carallo baixamos?
Polas escaleiras.
Certo.
Agóchate.
Creo que xa marcharon.
Por que facemos isto?
Non o sei.
- Síntome fatal. - Por que?
- Porque… - Porque que?
Odio os hóspedes ruidosos.
Son uns egoístas e merecen morrer.
E son unha deles.
"Merecen morrer."
Iso é un pouco forte, non cres?
Estou en perigo?
Quizais.
Asasina a sangue frío.
Sabíao.
Será que me estás coñecendo mellor.
Que máis non sei?
Aínda non cho podo amosar.
Estou chea de sorpresas.
De acordo.
A quen pretendo enganar? Son formal.
Eu non te vexo así.
Como me ves, Nick?
É tarde.
Mellor vou marchando.
Tes que marchar?
Si.
Boas noites.
WILLIAM Ben, fillo.
NOAH 3 chamadas
NOAH Oxalá colleses.
Merda.
Ola, son Noah. Deixa unha mensaxe.
Ola, Noah. Son eu. Perdoa por non coller a nosa chamada.
Quedei durmido cedo. Estaba moi canso.
Pero hoxe irei a Oxford.
Vou e compensareite.
Veña, perdoa.
Quérote.
Diría que a viaxe saíu moi ben.
Si.
- Pero a celebración foi… - Si.
Pódese dicir con seguridade que bebemos demasiado.
Certo.
- Imos? - Si.
Veña, ho.
Ola, son Noah. Deixa unha mensaxe.
Noah, chámasme? Empezo a preocuparme.
Necesito saber que chegaches ben.
Vou camiño de Oxford. Chámame.
Ven aquí, tía.
Ola. Ti…
Queres pasar?
Quen é?
Que carallo fas
- aquí? - Nick, para!
Xenial. Bos días, Leister.
Vés cheo de enerxía.
Marchou cedo para a cama, lembrades?
Recibiches as mensaxes.
Ignoras as miñas chamadas?
Por que non me chamaches onte?
Que vos parece se lles damos privacidade?
Si.
Boa sorte, rula.
- Saca de diante. - Tamén me alegra verte.
Vai ver a Lion. Está fatal.
Vale, neno malhumorado.
- Queres que quede? - Non, grazas.
- Estás segura? - Si. Grazas.
- Queres que…? - Si.
- Que vergonza. - Que facía ese aquí?
Que fas ti aquí?
Ignórasme toda a noite e apareces así?
Podemos falar nun sitio
- onde eles non espíen? - Vale.
Imos á túa casa.
Vas seguir sen dirixirme a palabra
ou falamos como adultos?
Vale.
Falemos coma adultos.
Empezas ti ou empezo eu?
Que pasou onte á noite?
Xa cho dixen, quedei durmido.
Non.
Dixéchesme que me chamarías.
Foi o que me dixeches.
Estiven esperando.
Xa o sei, e xa che pedín perdón, vale?
Non oín a túa chamada.
O último que dixo iso enganoume cunha amiga,
- así que… - Non son Dan.
- Non me compares. - Xa.
Pero cando me dis que chamarás e non o fas
e sei que estás nun hotel
- cunha moza… - Por traballo.
- …penso niso. - Non pasou nada, Noah.
Leva dous segundos chamar e un segundo contestar.
E cero segundos librarse de Michael.
Pero de que falas?
Vin as fotos de onte. Está enriba túa.
Pasoume o brazo por riba nunha foto de grupo.
Logo sabes de que falo.
Sénteste ameazado por el?
Claro que non.
Dío, sénteste ameazado.
- Non! Para! - Que?
- Cabréame. - Pararei
cando recoñezas como te sentes.
Mira quen fala.
- Estás celosa de Sophia. - Si.
Si, estou celosa de Sophia, vale?
Polo menos, recoñézoo.
De acordo.
Teño celos de Michael.
Contenta?
Non me gusta que pase máis tempo contigo ca min.
Que pareza que me substitúe.
E está agardando a oportunidade.
Pero non lle vai chegar porque es miña.
Non es o meu dono.
Non son o teu dono, pero es miña.
Repite iso.
Es miña.
Saúde.
Non te enfades, igual me deixei levar un pouco.
- Un chuchón? - Case non se nota.
- Si tal. - Que infantil.
Marqueite e saberán que es miña.
E que tal se te marco eu a ti?
Encantaríame.
- Márcame. - Vale.
Onde vas?
Alá vou.
Non te movas.
- Con boli non. - Non.
- Aí non. - Nada de chuchóns.
- Non teño 12 anos. - Mellor aquí.
Vale.
Listo?
Sinto que rifásemos.
Tamén eu.
Non tes que preocuparte polo de Michael.
Prométoche que non tes nada do que preocuparte por Sophia.
Gústame isto.
Que te abras comigo.
Necesito saber o que tes aí dentro.
É duro estarmos separados.
Encántame.
ES MEU
Ei, cres que Jenna e Lion estarán ben?
Creo que si.
Lion virá á oficina a semana que vén.
Leister Enterprises investirá no seu ximnasio.
Farémonos socios. Lion estará ao mando.
- Cancelaremos as débedas. - Iso é xenial.
Así que…
non tes que competir co tipo porque lle devolvemos o diñeiro.
Vale.
Iso é bo.
Xa o sei.
Unha parte de min quería…
Apetecíame poñerme ao volante,
recuperar a sensación de control.
Noah, por favor, prométeme que non o farás.
Esquéceo.
Jenna vaise poñer moi contenta co do ximnasio.
Abofé que si.
Parece que todo sairá ben.
Ola.
Síntoo.
- Bos días. - Bos días.
Chegas cedo.
Sabía que dirías iso. É que o sabía. Es tan…
Non teño culpa de que sexas predicible.
Non, está ben.
Veña, máis rápido.
Que?
Nada.
Imaxínovos a ti e a Nick na antiga Grecia.
A que te refires, Briar?
Á túa situación. Había ser divertido.
Ti serías unha deusa e el un deus, sabes?
Os seus castigos eran brutais.
E ti axiña o perdoaches.
Cres que Nick é posesivo, pero eu son celosa.
É porque nos queremos.
É un pouco tóxico, non si?
Falando de celos, espiaches a Sophia ultimamente?
Non, eu non fago esas cousas.
Que dis?
Ela non é a miña amiga.
Non, ela é a túa arquiinimiga. Mira.
Trae.
Xogaban ao golf cun investidor. Foi por traballo.
Por traballo?
Cala ti.
Por Deus.
Xa sabes: "Traballa e divírtete."
Vaia.
Que?
Nick dixo que non che contestou porque foi durmir cedo?
Si.
Que ben que vos atopo aquí.
En que traballades?
Esa que ten?
- Estás ben? - Que?
Noah? Noah.
Que pasa?
Ti que cres?
Ola.
Grazas.
Por que non me contestaches no hotel?
Dime a verdade.
Xa cho dixen, quedei durmido.
Non me mintas.
Que?
Sophia publicou fotos túas no seu cuarto do hotel ás dúas da mañá.
Sei que isto che vai soar mal…
Nick, que facías no seu cuarto?
Aquela noite non pasou nada, vale?
Prométocho. Tes que crerme.
- Perdín a noción do tempo. - Teño que crelo?
Vale, perdoa. Foi unha mentira piadosa.
Para que non te celes.
Fomos ao seu cuarto,
bebemos unha pouca champaña
e celebramos que pechamos o trato.
Non foi nada. Prométocho.
Ela sabe algo de min?
De nós?
Sophia? Non. Traballa para meu pai.
- Sería un risco. Non. - Entón foi algo, Nick.
Mesmo se dis a verdade,
se lle gustas e cre que non tes parella
e estás no seu cuarto á noite,
- iso é algo. - Pero eu…
Mentirme sobre algo así é toda unha traizón.
Noah?
Díxenllo, pero ela non me fai caso.
- Normal que se cele. - Cala.
Estás ben?
Pois non.
Que pasou?
Tes razón.
É un cacho de merda.
É un cacho de merda, Noah.
Estou cabreadísima. Só quero…
Que?
Que queres facer?
- Farémolo. - Si.
Esta noite tes plans?
Non.
Quero conducir.
A toda hostia.
- E vas ir con ela? - Si.
Pasádeo ben.
Impórtache?
E a ti? Non ves que estamos en crise?
Moi ben.
Como coñeces esta xente?
A miña rapaza favorita.
E…
Este bicho raro? Non es Nick.
Vai á merda, Tom.
- É brava, non si? - Si, é tal.
Por certo, se queredes beber algo,
sabes onde estou.
Ai! Esta tía volveume rebentar o nariz!
Iso sentoume ben.
Por que sempre o nariz, tía?
Quen es ti?
Mira para aí.
Sorprendeume que a carreira volvese estar en pé.
Puxécheste toda guapa para min?
Fixéchelo, non si?
Veremos se ris despois da carreira.
Si, xa veremos.
Que estás mirando?
Xa chegou?
- Chegou xusto a tempo. - Ben.
Chámame antes de comezar. Quedo ao teléfono.
Cando ela adiante,
avísanos e xa seguimos nós.
E se vou gañando eu? Ela estará detrás de min.
Cruz, vaiche dar unha boa malleira, meu.
Non necesitas saber o plan, oíches?
Está Nick aí?
Quero que vexa isto.
Non, veu cun ninguén.
Iso non me vale.
Ben, pois irei buscar…
E logo non me colgou?
Noah, perdoa, cagueina. Só quería protexerte, vale?
Vou para que falemos.
Ei, Noah?
Ola, colega.
Como estás? Alégrame oír a túa voz.
Ronnie.
Si.
Só quería chamarte un momento.
Sigo aquí metido.
Seica hoxe a túa moza vai competir contra o meu colega.
Só quería dicirche canto me amola non poder velo.
Máis che vale apurar, colega. Vai ser memorable.
Merda.
Estás ben?
Estou.
Seguro que queres facer isto?
Non tes que facelo.
Xa sei. Quero facelo.
Ei, vémonos na liña de meta.
Ti podes.
Ben o sei.
Voucho explicar:
ese é o volante e ese o cambio.
Pon o coche en cruceiro.
Ei.
Saúdos de Ronnie, oíches?
Merda.
Merda. Veña.
Que pasa? Cóntame, tío.
Xefe, eu…
Quedou moi atrás. Non dicías que sabía conducir?
Tranquilo, xa te collerá.
Imos aló.
Si, señor.
Veña, cólleme.
Vou por ti, rapaza.
Non te atrevas, hostia.
Díxenche que era a mellor.
Veña.
Velaí está.
Onde está?
Chegas tarde, meu.
Por que hai unha moto?
Tes que me contar o plan.
Ben, xa chegou Nick, o heroe.
Veña, Noah!
Ei, onde vai este?
Cruz, colega, fálame. El onde está?
Non vexo nada, ando a mil cousas á vez.
Xa está todo listo.
Agora a esperar.
Vale, pero esperar a que?
Téñoo diante miña.
Non me fodas.
Noah! Para!
Para o coche!
Como?
Non!
Díxenche que parases.
Non é seguro.
Que carallo fas, Nick?
É unha trampa.
Supoño que vou gañar.
Farei que te sintas orgulloso, Ron.
Espera. Que dixeches?
Aí veñen. Preparádevos.
Cruz, podes oírme?
Veñen detrás miña.
- Cruz. - Gañei, Ronnie!
Veña, despregádeo.
- Gañei! - Cruz.
Merda!
Merda, tío.
Estás ben? Podes camiñar?
- Estás ben? - Si.
Que pasou?
- Quítalle as mans de enriba! - Só comprobo se está ben.
Cando che vai entrar na cabeza?
Para! Parade!
- Que fas? - Tróuxote el aquí?
Non, tróuxenme eu soíña.
Por que? Prometíchesme que non correrías.
Perdoa, Nick. Seica doe que rompese unha promesa?
Tómalo a broma? Cruz traballa para Ronnie!
Isto é unha montaxe!
- Non te achegues a ela. - Sabíalo?
Sabíalo?
Vamos.
Déixasme un momento, Michael?
Noah, só intentaba protexerte.
Non quería asustarte, vale?
Isto era o que quería evitar.
Falas en serio?
Nick, como é posible que non entendas
que, de contarme a verdade, non pasaría nada disto?
Sempre igual, Nick.
Gardas parte da verdade para protexerme
e só fas que doia máis.
Creo que xa non podo seguir así.
Pois vai onda Michael.
Por Deus, Nick.
- Eu impórtoche? - Impórtasme, si.
Impórtame que queiras
- deitarte con outro. - Non quero nada con Michael!
Pero en realidade non son a túa moza, ou?
En público, cos nosos pais
ou diante de Sophia.
Vale, Noah, que queres que faga?
Eu non…
- Veña, dimo. - Non sei.
- Dime que fago. - Non o sei, Nick!
Pero non podemos seguir así.
Estou esgotada.
Que queres dicir con iso?
Ata aquí chegamos.
Temos que darnos un tempo.
Iso é o que queres?
- Necesito espazo. - Iso é o que queres?
Necesitas descubrir cales son as túas prioridades.
Queres un tempo?
Vale, terás un tempo.
Catro.
Amodo, respira. Un, dous, gancho…
Reláxate, oíches? Oito.
- Queres falalo? - Non, estou ben.
Cóntame, que pasa?
Ela vai vir?
Á reapertura do ximnasio?
Si, pero non por ti, por Jenna.
Veña, seguimos.
Tes dentro moitas emocións dende o da carreira.
Está claro que só querías protexela,
pero pareceu que a controlabas.
Tes que sacalo todo para fóra,
de acordo?
Non a podo perder.
Todo sairá ben, meu.
Irá ben. Prométocho.
De acordo?
Si, de acordo.
Directo.
Ola, rula.
Quería saber como estabas.
Podo facer algo?
Prometeríasme collerme da man na festa?
Non teño moita gana de ver a Nick.
Nin de falar coa miña nai.
Nin con William nin con Sophia.
- Que? - Xa cho sei.
O evento é de Leister Enterprises. Ela ten que ir.
Pero eu tamén irei.
Collereite da man.
Prométocho.
Vale.
Ben forte, vale?
Claro.
Pero virás, verdade?
Pois claro. Non o perdería.
Alégrome.
Agradézocho.
Abur. Quérote.
Noah!
Mira quen está aí.
Noah Morgan. Regresou de entre os mortos.
- Estás ben? - Si.
- Vas volver ao campus? - Agora si.
- Esta é a miña. - Como?
Para gañarche unha carreira.
- Saio con vantaxe. - Non me digas! De acordo.
Non sabes con quen estás a competir.
- Veña, dálle. - Coidado!
Veña, dálle!
Vou por ti!
Non.
É un soño feito realidade.
Creo que o boxeo é un salvavidas para estes rapaces, sabes?
Un, dous.
Ben. Un, dous, esquiva e pasa.
Ben, moi ben.
Recorda exhalar cando golpees.
Inhala entre golpes. Vale, un, dous.
Nena.
Que ben que viñeses.
Estou orgullosa de ti.
Grazas, todos fixeron un bo traballo e…
Está no recanto.
Chegou moi cedo para axudar a preparalo todo.
Tomou moi en serio o tema da asociación empresarial.
Está máis nervioso ca ti.
De verdade, se che serve de axuda.
Si. Axuda.
Unha copa?
- Aínda non. - Non?
- Túa nai. - Jen.
Está detrás.
- Sorte. Vou. - De acordo.
- Eu podo. - Si.
- Todo irá ben. - Si.
- Jen. - Xa vou.
Ola, Noah.
Como estás?
Teño estado mellor.
Boteite moito en falta.
Cóntame que tal na uni.
Estou moi desconectada.
E de quen é a culpa?
Conto contigo, verdade?
Non sería o mesmo sen ti.
FESTA 25.º ANIVERSARIO
Claro.
A imaxe.
- Non. - Todo pola boa imaxe da empresa.
Ola a todos.
Moitas grazas por virdes.
Estamos encantados
de compartir isto por fin con todos vós, sabedes?
Teño que comezar dándolle as grazas a Nick
e a todos os de Leister Enterprises.
Nick, de verdade,
non sei que faría sen ti, tío. Así que…
Así que grazas.
E por suposto que hai…
Hai outra persoa
sen a cal nada disto sería posible.
Jenna.
Sei que non che gusta a atención, así que vou ser breve, de acordo?
Nada disto existiría sen ti. Ti tes…
Tes a estraña habilidade
de deixar as cousas mellor do que as atopaches,
eu incluído.
E non podo…
Non podo crer a sorte que teño.
Cando nos coñecemos, cría que non me darías nin a hora.
Así que o feito de que agora mesmo sigas aquí…
déixame totalmente abraiado.
Jenna, quérote.
Que é isto?
Só unha cousiña.
Que estás facendo?
Queres casar comigo?
Non.
Non así.
- Levanta. Ti levanta. - Non?
Non tes que axeonllarte.
Pero queres casar comigo?
Si, quero.
É o anel da avoa.
Ben! Si, señor!
Rula, mira.
Vaites, Jen!
Ei…
Alégrome moito por ti.
Que momento de tensión. Non sabiamos que dirías.
O mesmo digo.
- Es o padriño, meu. - Son.
Estou prometida!
Imos casar!
- Dixo que si! - Non o podo crer.
"Prometido." Gústame como soa.
Vés ou que?
- Veña, rula. - A ver ese sorriso.
Vamos.
Era un traballo en grupo.
Si, vale, fixéchelo ti todo.
Veña, Noah. Esfórzate un pouco.
Vale.
Ola, Noah.
Non.
Son unha das moitas que te odian, proba outra vez.
Briar, pásame a Noah.
Non quere falar contigo.
Briar, por favor. Só…
Non, fixécheslle moito dano.
Pero agora…
Por fin pasou páxina.
Ti gañas. Ai, Deus.
Como que pasou páxina?
Le entre liñas, Nick.
Non che colle o teléfono por unha razón.
Se de verdade che importa, déixaa en paz.
É feliz.
Non o estragues.
- É feliz? - Michael, para.
Si.
Podemos deixalo xa?
- Non estou de humor. - Non pasa nada, enténdoo.
Nick?
Grazas a todos.
Seguimos mañá.
Noah, querida?
Marcha.
Vale, xa está.
Que traxedia.
Xa abonda!
Estás a torturarte, querida.
Son as dúas da tarde,
o sol brilla.
Nada de seguir na cama, sacado que teñas resaca coma min.
Pero non tes, porque xa non saes de festa.
Non podo crer que siga sen chamar. Cría…
- Por que doe tanto? - Xa o sei.
Eu estiven igual. É unha merda.
Que pasou?
Hai uns anos, estaba namorada dun tío.
Xa sabes, guapísimo, encantador.
- Obsesionábame. - Soa a que acaba mal.
Era nova, pero parecíame real.
Ata que o atopei fodendo coa miña mellor amiga.
- O meu ex fixo o mesmo. - Que?
- Non me digas! - Si, de verdade.
Os homes son unha merda.
Creme, o mellor que podes facer é deixar que te vexa ben sen el.
- En serio. - Que me vexa ben?
Temos traballo que facer, pero tesme a min, así que calma.
Oxalá houbese
unha escusa incrible para vestirse elegante
- e ir cun mozo guapo do brazo. - Un mozo guapo?
Michael.
- Briar. - Que?
Paréceche guapo?
Intelixente, interesado en ti?
É moi pronto.
Ben.
Iremos en grupo.
Gústame o xogo de roles.
Ben, encargueime de remexer entre a roupa do teu armario.
E xa teño a miña escolla.
Pero estou aberta a comentarios.
Es unha boa amiga.
Que che parece? Moitas tiras.
Sexy.
Ei.
Estás a seguirme?
Só sigo o cheiro a desesperación.
Que queres dicir con iso?
Levas un tempo fatal.
Grazas.
A miña moza dixo que necesitaba tempo.
E logo axiña encheu ese oco con outro rapaz.
- A túa moza? - Si.
Levabámolo en segredo.
Porque teu pai non o aprobaba?
Era tan obvio?
Atei algúns cabos.
Non só non podo evitala.
Ademais vai traer o parvo ese á festa da empresa.
Pobre Nick Leister.
Serás o fracasado de corazón roto só nun recuncho.
Así é.
- Es un fracasado. - Grazas.
Moitas grazas.
Pero non estarás só.
- Gala! - Hora da gala.
Meu Deus.
Vale.
- Meu Deus. - Que gracioso.
Estás guapísima.
Pois caralludo.
Anímate, ruliña.
Non podes poñer mala cara con número de tía sexy.
Moi ben.
Non mires.
- Vamos tomar algo. - Vamos.
Estou nerviosa.
Nerviosa? Por que?
Porque es moi guapo.
Benvidos.
Grazas por acompañarnos hoxe na celebración dos últimos 25 anos
de Leister Enterprises e todos os seus logros.
Non repares neles.
Esta é a mesa divertida. Verdade, Briar?
- Si, claro. Sempre. - Si.
Sempre desexei que o negocio seguise na familia.
Por iso, Nicholas, estou moi orgulloso do home no que te convertiches.
E, Sophia, o novo membro da familia Leister Enterprises,
podo ver como sacaches o mellor do meu fillo.
É un pracer.
Non é doado. Ben o sei.
Vexo un futuro brillante e próspero con vós os dous ao mando.
Polo equipo perfecto.
Veña, ho. Sóltate.
Veña, querida.
Necesitas un pouco disto e un pouco daquilo.
Estarei ben.
Michael.
Concédesme este baile?
Abofé que si.
Que aburrimento. Veña, vamos.
Moi ben, imos marchar de aquí.
Desculpen, abran paso. Grazas.
Es boa.
Quen diría que bailarías tan ben?
Adiviña onde aprendín.
Nunha escola de etiqueta.
É un clásico.
Isto gústame.
Nick?
Ai, por Deus.
Estás ben? Noah, estás ben?
Noah.
- Déixame explicarme. - Quita.
- Podo explicalo. - Sae!
- Nick, aparta. - Briar, non te metas.
Claro que me meto.
Briar, vai á merda.
- Noah, podemos…? - De que fala?
Non fixeches xa dano abondo?
- Briar, non… - Ou…
é que che gusta?
Xogar co corazón das rapazas ata que as afundes?
- De que fala? - Non teño nin idea.
Queres dicirllo ti ou dígollo eu?
- O que? - Nada, Noah.
Non es a primeira á que Nick Leister lle rompe o corazón.
- Noah. - Saístes xuntos?
Noah, podo explicalo.
Foi hai anos. Non significou nada.
É unha broma?
Cría que eras a miña amiga.
- E ti. - Noah.
Non sei quen carallo es.
Que sexas feliz con Sophia, con Briar ou con quen sexa.
Pasou hai moito.
- Estivo mal. - Non.
Quería contarcho.
Veña, Noah.
Noah!
Es consciente de canto te quere?
Se é así, por que estás ti aquí?
Porque son un bo amigo.
Un amigo?
Non estades xuntos?
Santo ceo.
Nick.
Por favor, estás montando unha escena.
Agora xa é tarde.
Hora do té.
Grazas.
Que me pasa?
Nada.
Literalmente non che pasa nada.
- Falo en serio. - E eu tamén.
Non se me ocorre nada.
Intentei…
atopar algo, calquera cousa.
Un sentido do humor de merda,
unha vea cruel,
costumes noxentos.
O que sexa para que non me atraias.
Só dis iso para facerme sentir mellor.
Está funcionando?
Un pouco.
Ei.
Mereces ser feliz.
Ei.
Vin así que rematou a festa.
Estás ben?
Noah, quería explicarche o de Briar.
Ti e Briar.
Tiñas pensado contarmo?
Todo este tempo, deixáchesme achegarme a ela.
Como non mo dixeches?
Ben o sei, síntoo. Estivo xogando con nós.
Intentaba separarnos.
- Non rompemos por iso. - Xa o sei,
pero estivo a manipularnos.
Unicamente biquei a Sophia
porque Briar me dixo que estabas con Michael.
E igual quería ferirte porque estaba sufrindo.
Estaba vivindo unha puta agonía.
Pero sabes que pasou cando me bicou, Noah?
Nada.
Non sentín nada porque…
Noah, son incapaz de amar a ninguén fóra de ti.
E iso era o que viña dicirche.
Pero non estabas aquí.
Noah, onde estabas?
De quen é esa chaqueta?
Noah, de quen é esa chaqueta?
Noah.
Que fixeches?
Nick?
Non quero problemas.
Por favor.
Queres sentar?
Non, estou ben así.
Que tes ti que eu non teña?
Deixa o tema.
Por favor, Nick.
Por favor.
Continúa.
Ben.
Son considerado,
estou emocionalmente dispoñible,
e fágoa rir.
E se ela fose miña,
contaríallelo a todos os cabróns do universo en vez de agochala
facéndoa sentir indigna.
Pero nada diso importa, vale?
Porque non cha podería roubar, Nick, aínda que o intentase.
Porque está obsesionada contigo.
Merda.
Non te atrevas a rirte de min.
Ola, son Nick Leister…
Por favor.
Ninguén conseguiría que te deixase.
Conseguíchelo ti soíño.
Sabíalo?
Afastáchela de ti.
Non me toques.
Nick, non podemos deixalo así, por favor.
Isto só é unha puta lea e doe.
Non fagas ningunha parvada e chámame.
Podía ser feliz.
E en vez diso, rompícheslle o corazón.
Hostia, Nick, non fagas nada. Por favor.
Meu Deus.
Ei, estás ben?
Ola.
Ei, síntoo.
Escoita, síntoo.
Síntoo moito.
Tes que entendelo.
Non sabía nada de ti e Sophia, vale?
Non significou nada. Mírame.
Mira para min.
Nick, non significou nada. Prométocho.
Perdóame.
Agora teño que marchar, Noah.
Nick, que fixeches?
Nick Leister?
Queda arrestado como sospeitoso de agresión con lesións físicas.
Pode gardar silencio…
ES MEU
BASEADA NA NOVELA DE MERCEDES RON
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: María Suárez