Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wypalając się po kawałku
Jesteśmy wyczerpani
To nie nasza wina
Poszukujemy szczęścia
Idziemy za zmianami
I tylko wtedy rozumiemy życie
Płonąc na popiół
I dotykając nieba
Wypalając się po kawałku
SĄD RODZINNY, MUMBAJ
Tak. Jestem na dole, już idę.
Radha Mohite, Nilesh Mohite.
Proszę pani.
- Przyniosła pani akty własności? - Tak.
Rozprawa jest dzisiaj?
Tak, jest na wokandzie.
To żądanie jest śmieszne, Wysoki Sądzie.
Mój klient nie posiada żadnych dóbr.
Nie ma źródła zarobków.
Pan Morarka jeździ bmw.
Mieszka w najdroższej dzielnicy, w domu o powierzchni 370 metrów kwadratowych.
Może nie posiada nieruchomości,
ale ma duży udział w funduszu powierniczym.
Dość majątku dla kilku kolejnych generacji.
Jako synowej w takiej rodzinie
należy jej się udział, co mój szanowny przedmówca ignoruje.
To wprowadzanie w błąd, Wysoki Sądzie.
Jeśli mój klient nie posiada żadnego majątku,
alimenty nie wchodzą w grę.
Ich wesele odbyło się w hotelu Taj Mahal.
W wielu magazynach pozwany przedstawiany jest
jako znany przemysłowiec.
Odziedziczył nieruchomości warte miliony.
Chciałabym przedstawić pewne dokumenty.
To akty własności, papiery wartościowe
i artykuł z prasy.
Wysoki Sądzie, moja klientka poświęciła
tej osobie całe życie.
Urodziła troje dzieci.
Jeśli będzie musiała sprostać kłopotom finansowym,
byłaby to jawna niesprawiedliwość.
Wyznaczmy kolejną datę.
Czemu zawsze taka poważna?
Wiele się o tobie mówi.
Lubisz pokonywać mężczyzn na sali sądowej, nie?
Dobrze. Rozgnieć tych gnojków.
Niech żyje twój feminizm.
Przestań, Freddie.
Ciągle ze mnie żartujesz.
Przez całe studia żartowałeś i nadal nie odpuszczasz.
Jeśli spotkamy się kiedyś w sądzie,
to ja wygram.
Zobaczymy.
Proszę wejść.
Proszę nie płakać.
Nie wiem, co mam zrobić.
Mąż miał romans.
Potem ta kobieta zaczęła zostawać u nas na noc.
To bardzo źle wpływa na moje dzieci.
Jestem jak służąca we własnym domu.
Oszaleję, jeśli nie znajdę jakiegoś wyjścia.
Spokojnie.
Proszę się nie martwić, będzie dobrze.
Pracuje pani czy jest pani gospodynią domową?
Kiedyś pracowałam w banku,
ale kazał mi stamtąd odejść.
Teraz nowa praca byłaby wyzwaniem.
Musiałabym zacząć od początku
i zupełnie już nie pamiętam
nic z mojej poprzedniej pracy.
Rozmawialiście poważnie o rozwodzie?
Wiele razy próbowałam,
ale nie chce mnie wysłuchać.
Spokojnie.
Znajdziemy podstawy do rozwodu.
Chociażby okrucieństwo.
Otrzyma pani i rozwód, i sprawiedliwość.
Co robisz?
Ile mi nałożyłeś?
Jedz, bo robisz się coraz bardziej osłabiona.
Chyba nie znasz pojęcia „odpoczynek”.
Czasem trzeba ciężko pracować.
Za kilka dni mamy konferencję w Hiszpanii.
- Jedź z nami. - To będzie trudne.
Czeka na mnie tyle spraw, że nie mogę odwoływać
ani przekładać rozpraw. Tyle biednych kobiet.
A twój biedny mąż?
- Czemu? - Nie masz dla mnie czasu.
Czemu tak mówisz?
- Wiesz co? - Co?
Ile kobiet mi zazdrości?
Znalazłbym wiele chętnych.
Przestań!
Mężczyźni mają tylko jeden cel.
- Jaki? - Flirtować.
Obojętnie z kim.
Flirtować?
Flirtować? Ja?
Myślisz, że bym się ośmielił? Z taką żoną?
Spróbowałbym z kimś porozmawiać, a zaciągnęłabyś mnie do sądu.
Ale dramatyzujesz.
- Ja? - Oczywiście.
Widziałam, jak rozmawiałeś ze Smitą.
- Jak to? - Nie odpuszczasz nawet Renukabai.
I swojej asystentce Jacqueline.
Jak to, jej?
Jeśli przed tobą jest coś pięknego, a masz oczy...
I o to chodzi.
- W tym problem. - W czym?
Mężczyźni traktują kobiety jak „coś”.
Przepraszam.
Przejęzyczenie.
- Jedz. - Już. Przepraszam.
Chodź.
Co?
Kark cię boli?
- Tak. - Usiądź.
Lepiej?
Tak.
Po całym dniu w sądzie musisz być bardzo zmęczona.
- Kawa dla pana. - Dziękuję.
Dlaczego mnie nie obudziłeś? Spóźnię się.
Byłaś wyczerpana.
Tak głęboko spałaś, że nie chciałem przeszkadzać.
Zjedz coś.
Nie, już jestem spóźniona.
- Śniadanie gotowe. - Renukabai, nie chcę.
Naprawdę.
Nie chcę jeść.
On wymyśli, co chcemy na kolację.
Powolutku.
Tak.
- Na razie. - Pa!
Pa.
To niedopuszczalne.
To jeszcze podlega dyskusji.
Za pozwoleniem, Wysoki Sądzie,
przypomnę mojemu szanownemu koledze,
że zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego Sąd Rodzinny
nie może opóźniać świadczeń na utrzymanie żony.
Zgodnie z tym mąż nie może odmawiać
odpowiedzialności finansowej za żonę
mimo zaburzeń w związku.
Powód powinien też opłacić koszty sądowe drugiej strony.
Wysoki Sądzie, nie ma powodu, by mój klient
przekazywał jakiekolwiek fundusze.
Proszę pana o podejście.
Dlaczego założył pan tę sprawę?
Pański syn jest chory.
Zamiast finansować leczenie kłóci się pan z żoną.
Wyrządza mu pan krzywdę.
Proszę spróbować
odbudować związek z żoną
i stanowić przykładną rodzinę.
Przepraszam.
Nie mogę już z nią mieszkać.
Wysoki Sądzie,
przy okazaniu dowodu
na zaniedbywanie przez męża
zależnej od niego żony i dziecka
sąd stanowy może nakazać
takiej osobie wypłacanie świadczeń
podczas rozprawy w trybie pilnym.
Co to ma znaczyć?
Moja przedmówczyni najpierw mówi
o Sądzie Najwyższym,
a teraz stanowym.
Chyba zapomina, że jesteśmy w rodzinnym.
Wysoki Sądzie,
odwołując się do władzy uznaniowej
sędziów i Ustawy o Sądach Rodzinnych,
sędzia ma prawo odrzucić sprzeciw
i wesprzeć rodzinę.
Składam wniosek o przyznanie co najmniej jednej trzeciej zarobków
na utrzymanie pozwanej.
Sąd zarządza,
by powód Chandresh Keniya
wypłacał pozwanej Lilavati Keniyi 30 000 rupii miesięcznie,
począwszy od 15 bieżącego miesiąca
aż do zakończenia sprawy. Wyznaczmy kolejną datę.
- Dziękuję, Wysoki Sądzie. - Dziękuję.
O Boże!
Zostaw mnie!
Puść!
Zostaw!
Proszę.
Puszczaj.
Jak myślisz, Sunanda?
Co jest powodem tych odczuć?
Myślę, że fizyczny dotyk.
Zawsze tak było?
Zwykle tak.
Moje ciało go odpycha.
To się wydarzyło dawno temu.
Dlaczego nadal tak czujesz?
Może dlatego,
że byłam bezsilna.
Szczerze mówiąc,
chętnie bym go zabiła.
Pomogłoby mi to.
Wyrok nie był wystarczający?
Sprawa trwała pięć lat,
ale po trzech już wyszedł z więzienia.
Ja całe życie będę cierpieć.
Rodzice nie chcieli tego zgłaszać,
bo mam młodsze rodzeństwo.
Pomogła mi organizacja pozarządowa.
Moich rodziców wynik nie obchodził.
Wyprowadzili się do Kolhapuru,
jakbym...
już dla nich nie istniała.
Chciałam sprawiedliwości.
Nawet w sądzie upokarzano mnie wulgarnymi pytaniami.
Jakbym ja była winna.
Dzięki organizacji Stree Bal Shakti ukończyłam prawo.
Mój mąż...
Mój przyjaciel...
To dzięki niemu tak daleko zaszłam.
Widzę, że ta sprawa nie jest dla ciebie zamknięta.
Ale, Sunanda,
ile kary byłoby wystarczające?
To on.
Twój gwałciciel.
Uderz go.
Zabij. Rozerwij na strzępy.
Zostaw mnie!
Puszczaj!
Puść mnie!
Ty sukinsynu!
Ty gnoju!
Zniszczyłeś mi życie.
Dupku jeden!
Ratunku, jest tam ktoś?
- Sunanda. - Nie.
Eunuch z ciebie!
Eunuch!
Impotent!
Ty kundlu!
Zniszczyłeś mi życie!
Kundel, pijak, drań!
Sunanda.
- Nie. Nie mam litości. - Sunanda.
Muszę wymierzyć mu karę!
Jak długo jesteście po ślubie?
Wyszła za niego rok temu.
- Ale... - Proszę pana.
Może będzie musiała odzywać się w sądzie, najlepiej niech od razu zacznie.
Proszę mówić.
Wziął ze mną ślub,
ale nawet pierwszej nocy mnie nie dotknął.
Myślałam, że to zmęczenie.
Ale później też mnie unikał.
Pytałam, o co chodzi, ale unikał odpowiedzi.
Minęły miesiące.
Powiedziałam mamie, a ona tacie.
Porozmawiali z nim.
Pytałem go, ale nie odpowiedział.
Kiedy zasugerowałem mu seksuologa,
powiedział, że jest homoseksualistą.
Gejem.
Jego rodzice nie wiedzieli i zmusili go do ślubu.
Czy zgadza się na anulowanie ślubu?
Nie. Nie zgadzają się na anulowanie ani rozwód.
To przyniosłoby im hańbę w społeczności.
Ale co z przyszłością mojej córki?
Naciskają, żeby urodziła dziecko.
Nie chcą jej puścić.
Proszę się nie martwić. Wywalczymy to.
Dobrze.
Rozmawiałam dziś z klientką.
Jej mąż jest gejem.
Co powinna zrobić?
Jaki jest cel małżeństwa, jeśli niemożliwy jest związek fizyczny?
I wtedy zrozumiałam,
że nie mogę być dobrą żoną.
Jedz i napij się wina.
Zmieńmy temat.
Nie, posłuchaj mnie.
No dobrze, mów.
Nie rozumiem, jak to jest, że choć cię kocham,
między nami nadal stoi moja przeszłość.
Wiesz dlaczego? Sęk w tym,
że miłość i seks to dwie różne rzeczy.
Kompletnie różne.
To znaczy?
Jeśli para bardzo się kocha,
nie znaczy to, że muszą mieć wspaniałe życie seksualne.
I odwrotnie. Jeśli układa im się w seksie,
niekoniecznie muszą się kochać.
Ale w małżeństwie oba składniki by się przydały, prawda?
Nie mamy w życiu wszystkiego. Sama wiesz.
A przecież bardzo się staramy.
Prawda?
No?
Tak.
Dlaczego nie pijesz?
Będę prowadził samochód.
Jestem dziś twoim szoferem.
Smakuje ci?
Tak, dobre.
Poproszę wino.
Tylko spróbuję.
Śmiało.
Powiedzieć szczerze?
To dzięki tobie jesteśmy tak zgranym małżeństwem.
Naprawdę?
Tak.
Ktoś się dobrze bawi. Podobało ci się?
Nie tylko ci smakowało. Jesteś podchmielona.
Wino było bardzo dobre.
Jak cały wieczór.
Co robisz? Jesteśmy na ulicy, mała wariatko.
- Sunanda. - Do diabła z ulicą.
- Bo my pójdziemy do diabła! - Ale masz włosy.
Co z nimi?
- Nigdy nie są proste. - Wiem.
Wiem, że nie są.
Sunanda.
Zachowujesz się jak dziecko.
Weź rękę.
Muszę uważać.
Przestań, nie rób.
Nie rób.
Spowodujemy wypadek.
Uderzymy coś i będzie wypadek.
Jestem na ulicy, czekaj, zjadę.
Sunanda, poczekaj.
Siadaj tam.
Co ty wyprawiasz?
Sunanda.
Nie, nie rób. Poczekaj...
Zostaw.
Czekaj.
Patrzcie na nich.
Nieźle się bawią.
- Chyba kręcą amatorski film. - Madhav.
Co z wami?
Myślicie, że to przedstawienie? Nie wasza sprawa.
Odczepcie się.
Wsiadaj, Madhav.
- Jedźmy. - No co? Jesteśmy po ślubie.
Jesteś moją żoną.
- Jedź. - To nie show.
Co sobie myślą?
Idioci!
Oraz, Wysoki Sądzie,
sprawiedliwość wobec kobiet i dzieci
przynosi zaszczyt naszemu sądownictwu i krajowi.
Jasnym jest, że powód Harish Morarka zafałszował
swój majątek, przez co
ucierpiała pozwana Anjali Morarka.
Panie Morarka,
sprzeda pan nieruchomości i wycofa pieniądze z funduszu,
ale zapłaci pan żonie alimenty.
Tak będzie sprawiedliwie.
Nakazuję powodowi Harishowi Morarce
płacić pozwanej Anjali Morarce
sumę 500 000 rupii miesięcznie
lub jednorazową kwotę w wysokości 50 milionów.
Będzie też ponosił pełną odpowiedzialność
za edukację dzieci.
Poza tym musi wypłacać dzieciom po 100 000 rupii miesięcznie.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Dziękuję.
- Kilka słów. - Krótki komentarz.
Bez komentarza. Sprawiedliwości stało się zadość.
- Proszę pani. - Tam jest Harish.
Nie wiem, jak mam pani dziękować.
- I co dalej? - Prosimy o komentarz.
Na razie się nie wypowiadamy.
To nie koniec.
To co dalej?
Odwołamy się do sądu stanowego.
Niech pan zobaczy, co mam.
Widział pan?
Tak.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Twoja żona z każdym dniem odnosi coraz większe sukcesy.
Wiesz, jak ciężko pracuje i jak się angażuje.
To ten sam Harish Morarka,
którego widzieliśmy z modelką w hotelu?
Tak, masz rację!
Tacy ludzie nie mają wstydu.
Wiesz, co utrzymywał?
Że jest biedny.
„Nie mam żadnych pieniędzy”.
Świetna robota! Jest pani fantastyczna.
Gazety się o pani rozpisują.
Od razu wiedziałam, że muszę do pani przyjść.
Proszę bardzo.
Nie, dziękuję.
No to słucham.
Wie pani, mój mąż...
To gruba ryba.
Ma dużą agencję reklamową.
Poważni klienci, korporacje.
Odnosi sukcesy, ale jest kobieciarzem.
Na początek kilka kwestii.
Oczywiście, słucham.
Prawnik rodzinny skupia się głównie na dobru rodziny,
dbając także o interesy klienta.
Zawsze staram się dążyć do ugody.
Droga sądowa jest stresująca i bolesna
dla wszystkich.
Jeśli uważa pani, że nie da się uratować małżeństwa,
kontynuujmy.
Prześladuje mnie psychicznie, torturuje.
Ma romans?
Prawdopodobnie.
Nie wiem, z kim obecnie.
A pani? Ma pani kogoś innego?
Nie, skąd.
Oczywiście dawniej
miałam wielu wielbicieli,
którzy pragnęli mojego szczęścia.
Głupia byłam i wybrałam jego.
Macie dzieci?
Dziesięcioletnią córkę.
Jeśli obie strony się zgadzają, możemy znaleźć kompromis.
Spotkajmy się w trójkę i zobaczymy.
Ufam pani.
Dla kobiety zrobi pani wszystko.
Mam jeden warunek.
Musi być pani ze mną zupełnie szczera.
Oczywiście.
Nie może pani niczego ukrywać.
Nie chcę żadnych kłamstw.
Smita, wyznacz termin.
Wysoki Sądzie, oto raporty medyczne dotyczące obrażeń mojej klientki.
Znęcanie się to wymyślona historyjka.
Mój klient pracuje cały dzień.
Musi mieć miejsce do spania.
A co najważniejsze,
pokój należy do niego.
Niesprawiedliwością byłoby wyrzucać go z domu,
co sugeruje moja przedmówczyni.
Nie, to po ślubie także dom powódki.
Ma do niego równe prawa.
Pański klient źle ją traktuje.
Gdzie w takim razie
ma się podziać matka z dziećmi?
Wysoki Sądzie, nie możemy
trzymać go z dala od domu i żony.
Ale...
Chce pan coś dodać?
- Tak. - Proszę podejść.
Cały dzień pracuję
i późno wracam do domu, a nawet nie karmi mnie dobrze.
Przecież robię to dla niej i dzieci!
Gdzie pójdę, jeśli nie mogę mieszkać we własnym domu?
Wysoki Sądzie, taka jest rzeczywista sytuacja mojego klienta.
Jeśli pański klient nie potrafi szanować
i chronić swojej żony,
to nie zasługuje na to,
by z nią być.
Pozwany Sadashiv Thombre będzie się trzymał z daleka
od domu i żony Malati Thombre
aż do rozstrzygnięcia sprawy. Wyznaczcie kolejną datę.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
- Dziękuję pani. - Proszę się podnieść.
Chodźmy.
Idź ze Smitą
załatwić termin kolejnej rozprawy w sprawie państwa Manchanda.
- Jak najbliższy. - Dobrze.
Uzgodnili już państwo jakieś szczegóły?
Chcę dostać mieszkanie na Altamount Road
i domek letniskowy w Kardżacie.
Do tego połowę udziałów w jego firmie.
Co ty gadasz?
Od trzech lat zwiększasz żądania.
Twoja firma się rozrosła.
W pierwszym pozwie tego wszystkiego nie było.
Gdybyśmy wtedy się dogadali, już byśmy byli wolni.
Składaliście już pozew rozwodowy?
Tak. Sprawa ciągnie się trzy lata.
Końca nie widać.
Tym razem miało być za porozumieniem stron.
Niestety mój prawnik zmarł...
Nie mówiła pani, że sprawa już trwa.
Naprawdę?
Nie powiedziałam?
Jest pani pewna?
Tak, proszę pani. Na pewno.
O Boże.
Nie wytrzymuję już tego stresu.
Nie wie pani, jakie tortury przeżyłam przez te lata.
- Przedtem... - Jakie tortury?
Zbudowanie firmy zabrało mi 15 lat.
Mam ci to wszystko tak po prostu oddać?
Mam wylądować na ulicy?
Tak. To twoje miejsce. Jak kundel.
Proszę się zachowywać.
Bądźmy kulturalni.
Kulturalni?
Ona nie zna tego słowa.
A ty jakie znasz?
„Ruchanko”? To robisz z tymi modelkami?
Przestań.
Wiem o twoich romansach.
Nie miałem romansów.
A co w takim razie?
Orgie?
No dobrze.
Zadowolona?
Nie masz czasu dla rodziny.
To nieprawda.
Uwielbiam rodzinę.
Dwa razy w roku jeździmy na wakacje.
Wakacje? Akurat.
Nie chcę z tobą być. Skończmy z tym.
Chcę odszkodowanie za cierpienia, które przeszłam.
Nie puścisz mnie z torbami.
Spotkamy się w sądzie.
Widzę, że nie możecie dojść do porozumienia.
Rozwód za porozumieniem stron odpada.
Proszę powiedzieć.
Mieszkają państwo razem?
Tak.
Doradzałabym zamieszkać osobno
i znaleźć sobie adwokatów.
A co się stało z pani adwokatem?
Był do niczego. Nic nie zdziałał.
Powinnam go pozwać.
Musi pani mnie reprezentować.
Zna pani mój warunek.
Musi pani być ze mną całkowicie szczera.
Zgadza się pani?
Tak.
- Znajdź sobie kogoś innego. - Jasne.
To dobrze.
Mamo.
Tato.
Znowu się kłócicie?
Tak, kochanie.
I pójdziemy do sądu.
Divya.
Co?
Zakneblujesz mnie?
Kiedyś się dowie.
Później jej powiem, przestań.
Gdyby wcześniej cię coś obchodziło, nie doszłoby do tego.
„Przestań”, akurat!
Rozwodzisz się z mamą?
Przykro mi, skarbie.
Ale tak chyba będzie.
Z kim będę mieszkać, tato?
Rodzice koleżanki też się rozwiedli
i teraz nie widuje swojego taty.
Ty też odejdziesz i mnie zostawisz?
Nie, skarbie.
Może odejdę, ale nigdy cię nie opuszczę.
Mogę mieszkać z tobą?
Chyba bym chciała.
Nie wiem, jak to się wszystko potoczy.
Ale zawsze będę przy tobie.
Wiesz, że tata cię kocha.
Tak.
Ja ciebie też kocham, tato.
Ja ciebie też.
Dokończ kolację.
Nie chcę jeść.
Dobrze, nie musisz.
Idź do łóżka, dobrze?
Tata wszystkim się zajmie, tak?
Susie?
- Ostrożnie. - Dobrze.
- Zaprowadź ją. - Chodź.
No i?
Kiedy się wynosisz?
Słyszałeś prawniczkę.
Zobaczę.
Czemu nie pójdziesz do matki?
Masz taką możliwość.
Ja nie mam dokąd iść.
Dlaczego?
Żadna z tych kobiet cię nie weźmie?
Czasem się zastanawiam, czy to ty nie masz romansu.
Tak ci spieszno, żebym się wyniósł.
Ty świnio!
Zwalasz wszystko na mnie.
Możesz pójść do matki, prawda?
I zostawić tobie dom,
żebyś go przejął dla siebie.
Wyglądam jak idiotka, Anand?
Nie da się z tobą rozmawiać.
Nie bierzesz lekarstw?
Nie zmieniaj tematu.
Taki z ciebie elokwentny dupek.
Nie zniosę cię w moim domu ani minuty dłużej.
W twoim domu?
Od kiedy to jest twój dom?
Bardzo ciężko na niego pracowałem.
Chyba zwariowałaś.
- Ja? - Tak.
Ja zwariowałam?
Tak.
Poczekaj. Zaraz ci pokażę.
Czekaj.
- Divya! - A masz!
Oszalałaś?
- Pokażę ci. - Czekaj, pokaleczysz się.
Co ty wyprawiasz?
Zraniłaś się.
Co ci odbiło?
Dlaczego to robisz?
Proszę cię, uspokój się.
Przyniosę ci wodę. Uspokój się, proszę cię.
Policja? Mówi Divya Patel.
Altamount Road, Casablanca.
Mąż mnie zaatakował.
Zabije mnie. Przyjedźcie, proszę.
Kto to był?
Napij się.
Proszę cię, uspokój się.
Przygotuj się na weekend w areszcie.
Słucham?
Tak.
Mówiłeś, że oszalałam?
Że zwariowałam?
Nie próbuj uciekać.
I tak cię złapią.
Za co siedzisz, kolego? Morderstwo?
Wygląda na dżentelmena.
Może jakiś przekręt.
Co przeskrobałeś?
Chyba wiem.
Pewnie pobił żonę.
Albo chodzi o dziewczynę.
- Pewnie kogoś molestował. - Cicho, gaduło.
Nazwisko?
Dziękuję.
Co zrobiłeś?
No już, mowę ci odebrało?
- Jakiś szwindel. - Gdzie mieszkasz?
Anand.
To nie do wytrzymania. Wyciągnij mnie.
Do poniedziałku nic nie zdziałam.
Czyli co?
Mam zostać tu z nimi jeszcze trzy dni?
Nic nie poradzę.
Ta kobieta zwariowała.
Sprawa nie wygląda dobrze.
Krwawiła.
Każdy by krwawił, gdyby się pociął szkłem.
Na szkle są twoje odciski palców.
No bo sprzątałem odłamki.
W poniedziałek też będzie trudno o wyjście za kaucją.
Sędziowie nie patrzą na taką przemoc przychylnie.
I co mam zrobić?
Powiedz mi coś. Czy ona zawsze...?
Spadaj stąd!
Zawsze była agresywna i urządzała sceny?
Kaleczyła się?
Zdarzały jej się samookaleczenia.
To i tak marna szansa.
Kobiety tak się obecnie zachowują.
Wykorzystują paragraf 498 A, 307 o przemocy domowej?
Zadzwoń do mojej sekretarki, Natashy.
Poda ci szczegóły terapii.
I załatw mi dobrego obrońcę.
Nie puszczę cię.
Czekaj.
Nie puszczę, nie puszczę, stój!
- Puść. - Czekaj.
Stój.
Nie puszczę cię.
Zostaw mnie!
Zostaw!
Zostaw mnie.
Sunanda.
Jestem tu. Nie martw się.
Nikogo tu nie ma.
- Wrócił. - Kto?
Wrócił.
Zawsze mnie goni.
Minęło tyle lat. Dlaczego ten sen nadal mnie prześladuje?
Ale już rzadziej, prawda?
Nie tak często.
Po sześciu miesiącach znów miałam ten sen.
Czuję,
że się go kurczowo trzymam.
Nie wiem, jak się go pozbyć.
Masz rację, trzymamy się takich rzeczy.
Identyfikujemy się z nimi bardziej niż czymkolwiek innym.
Czyli sama utwierdzam się
w poczuciu bycia ofiarą?
Nie mam innej tożsamości?
- Mogę coś powiedzieć? - Pewnie.
To może być pomocne.
Sunanda jest bardzo skoncentrowana na pracy.
Cały ten wysiłek i odnoszone sukcesy
wiążą się z tym wydarzeniem z przeszłości.
Mają bezpośredni związek.
Cała pasja, z jaką walczy z podłością,
wywodzi się z tamtego momentu.
To ciekawe spostrzeżenie.
Ofiara ogromnej niegodziwości
wspiera teraz inne krzywdzone kobiety
w walce ze zdominowanym przez mężczyzn społeczeństwem.
A sąd to moje pole bitwy.
Właśnie.
Twoją pracę i pozycję zawodową
postrzegać możemy w kontekście wolności,
która sprawia ci satysfakcję.
Ale na płaszczyźnie osobistej
twoja tożsamość ofiary staje się silniejsza.
Ale jak mogę ją pokonać?
Dam ci pewne ćwiczenie.
Rób to codziennie.
- Dobrze. - Pomoże to z bólem.
Problem polega na tym, że ludzie lubią cierpieć.
Chcą być nieszczęśliwi.
Nie wiedzą, że mają wybór
między bólem a jego brakiem.
Tylko, doktorze,
kto wybrałby
w takim razie cierpienie?
Cierpienie i poczucie smutku
podsycają tożsamość.
Jej zniszczenie oznacza więc
koniec całego cierpienia.
Ćwiczenie będzie takie.
Opisz ze szczegółami cały gwałt.
Jak w autobiografii.
Cały ból, stres, traumę, przez które przeszłaś 15 lat temu.
Ze wszystkimi detalami.
Dobrze. I co?
I przeczytaj to na głos
przed lustrem co najmniej pięć razy.
Następnego dnia znów to napisz.
Przeczytaj pięć razy.
Ale każdego dnia, bez wyjątku.
Za tydzień zobaczymy postęp.
To pan? Proszę pani?
O, wróciłeś.
Wpłaciłeś kaucję?
To było żałosne.
Zupełnie przekreśliłaś dziesięć lat naszego małżeństwa.
Typowe, panie Anand Pradhan.
Przyganiał kocioł garnkowi.
Mówiłam, że ci pokażę.
Przygotuj się na więcej.
Cała ta wrogość i jad.
Wiesz, jak wpływają na Anuyę?
Przeżyje. To moja córka.
Zresztą i tak za późno. Dzięki twoim parszywym genom.
Gdybym o nich wiedziała, nie poślubiłabym cię.
Obawiam się jedynie,
że Anuya wda się w ciebie.
I chcę ci jeszcze raz przypomnieć,
że to nie jest problem genetyczny,
a neurologiczny.
Czemu tego nie rozumiesz?
A jeśli jednak to złe geny,
to być może twoje.
Przestań!
Po co tu przylazłeś?
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Ostrzegam cię, podejdź na trzy metry,
a znów wrzucę cię za kratki.
Nie mam ochoty podchodzić bliżej.
Przyszedłem po rzeczy.
Ja też czekam na dzień, kiedy się ciebie pozbędę.
O dziesięć lat za późno.
Wróciłeś, tato.
Cześć.
Wracaj do środka, Anuya.
- Mamo? - Proszę.
Chcę być trochę z tatą.
Nie wiem, dlaczego ciągle się kłócicie.
Kiedyś zrozumiesz. Idź już.
- Chcę być z tatą. - Susie!
Zabierz ją, Susie.
Chodź ze mną.
W drodze ze szkoły poszłam do łazienki.
Kiedy z niej wyszłam,
zaatakował mnie mężczyzna.
Zaciągnął mnie gdzieś.
Próbowałam się bronić, ale nie mogłam nic zrobić.
Przewrócił mnie
i położył się na mnie.
On... był
bardzo pijany.
Śmierdział potem. Fuj!
Złapał mnie
i rozerwał mi bluzkę.
Jego obrzydliwe usta i kłująca broda drapały mnie po twarzy.
Nie mogłam oddychać.
Dusiłam się.
Podciągnął moją spódnicę...
i...
i zsunął mi majtki w dół.
Rękami obmacywał mnie w intymnych miejscach.
Nikt nie słyszał moich krzyków.
Wszedł we mnie siłą
i straszliwie mnie to bolało.
Trwało to dłuższy czas.
Wystarczy już.
To zbyt trudne. Dokończysz jutro.
Nie, daj mi skończyć.
Chcę to zakończyć raz na zawsze.
Przestań, wystarczy.
Przestań, śpijmy.
Nie.
Sunanda.
Nie, przestań.
Sunanda.
Nie, Sunanda.
Nie.
Przestań.
Próbowałam.
Ale po co?
Wszystko się ułoży, kiedy będzie czas.
Nie.
Nie jestem w stanie cię uszczęśliwić.
Przeze mnie utknąłeś w martwym punkcie.
Wcale nie.
To nie tak.
Powinnam odejść.
Tylko wtedy będziesz mógł cieszyć się życiem.
Ożenisz się z piękną dziewczyną.
Lubisz dzieci.
Będziesz je miał.
Założysz prawdziwą rodzinę.
Sunanda.
Dlaczego tak bardzo bierzesz to do siebie?
Przyjaźnimy się, niech tak będzie.
Po co robić coś, przez co cierpisz?
Czy to nie proste?
Posłuchaj.
Zapomnij o tym i idź spać.
Dalej. Jutro idziesz do pracy.
Nie.
Chyba powinniśmy się rozstać.
Musisz mnie posłuchać.
Nie odbiera.
To do niego niepodobne.
Próbuj dalej.
Dzwoniłam kilka razy.
To spróbuj do Sunandy.
Dobrze.
Proszę pani.
Znalazłam ciekawe informacje na temat Divyi Patel.
Naprawdę?
Przepraszam.
Słucham.
Dzień dobry, mówi Jacqueline.
Madhava nie ma w biurze. Wie pani, gdzie jest?
Nie, wyszedł z domu o zwykłej porze.
Nie wiem, gdzie się podział.
Dobrze, dziękuję.
Nie, nic nie wie.
Herbata stygnie.
Zaraz dopiję.
Ciekawe, gdzie jest.
Oby nic mu nie było.
Proszę pani.
Wiesz, kiedy zaczęli się kłócić?
Tak.
Nakazano im przenieść córkę
do szkoły specjalnej.
Pani Patel zrobiła okropną scenę
i pozwała szkołę.
Dobra robota.
Zatankuj za 2000.
Dzień dobry, tu Madhav Patkar.
Mogę zająć chwilkę?
Proszę bardzo.
To ćwiczenie jest dla Sunandy
bardzo stresujące.
Nie rozumiem,
jaki sens w tym, żeby wciąż przeżywała tę traumę,
kiedy ledwo sobie z nią radzi.
Kiedy ktoś szczegółowo opisuje traumatyczne zdarzenie
i je znów przeżywa, ma to rzeczywisty skutek emocjonalny.
Ale po kilku powtórzeniach to staje się tylko historyjką.
Z każdą wersją emocji jest mniej,
a użyte słowa są coraz spokojniejsze.
Stopniowo taka osoba odsuwa od siebie to zdarzenie.
Jego znaczenie słabnie,
a trauma znika.
W takim razie są spore szanse.
Niech powtarza to ćwiczenie.
Dziękuję.
Cześć, jak leci?
Dobrze.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Hej! - Dzień dobry.
No zobacz, wypuścili go.
Po trzech dniach.
Co tam, Natasha?
Chyba całe biuro o wszystkim wie.
Tak. Pisali o tym w gazetach. W telewizji też było.
Odłożyłam dla ciebie kilka gazet.
Co o tym sądzisz?
Co panu powiem?
Śmiało, Natasha.
Pracujesz dla mnie od kilku lat.
Coś o tym myślisz.
Powiedz mi szczerze.
Trudno mi uwierzyć, że mógł pan ją uderzyć.
Widziałam pana wybuchy gniewu,
ale to do pana niepodobne.
W biurze pewnie są różne opinie?
Tak.
Chodź.
Zostawcie wszystko na chwilę i podejdźcie.
Tutaj, proszę.
Ciekawe, co to.
Chodź.
- Co się stało? - Chodź.
Dziękuję.
Chcę wam coś powiedzieć.
Kiedy sprawy prywatne wychodzą na jaw, trzeba je wyjaśnić.
Co do tego zdarzenia.
Nie uderzyłem żony.
Nawet jej nie dotknąłem.
Przyznam jednak, że zlekceważyłem jej problemy
i dopuściłem, żeby zaszło to tak daleko.
Ktoś chce coś powiedzieć?
Rozumiemy. Dziękujemy, że nam powiedziałeś.
Tak. Przynajmniej znamy prawdę.
Bardzo dziękuję.
Mam nadzieję, że nie obijaliście się beze mnie.
Radhika, pracowałaś nad kampanią z ratowaniem dziewczynek.
Miała być gotowa tydzień temu.
Ale z ciebie tyran. Myślałam, że...
Że dam wam kilka dni wolnego?
Spędziłem z mistrzami zen kilka poprzednich dni.
Wypalając się po kawałku
Jesteśmy wyczerpani
To nie nasza wina
Poszukujemy szczęścia
Idziemy za zmianami
I tylko wtedy rozumiemy życie
Płonąc na popiół
I dotykając nieba
Wypalając się po kawałku
Sunanda.
- Idź do sypialni. - Madhav.
Co jest, gdzie byłeś cały dzień?
Tyle razy dzwoniłam.
Szukaliśmy ciebie.
Rano miałam iść na policję.
Pojechałem obejrzeć dom klienta.
Madhav, kłamiesz prawniczce.
A do tego swojej żonie.
Pojechałem się przejechać.
Idź spać.
A ty?
Tu będę spał.
Wykluczone. Ty tam śpij, ja tu się położę.
Ty śpij w sypialni.
Nie.
Ty w sypialni, ja tutaj.
W ten sposób oboje się nie wyśpimy.
Wygrałaś. Chodź.
Dobra.
Od razu mówiłam,
że zajmę się pani sprawą,
ale pod jednym warunkiem.
Że nie będzie pani niczego ukrywać ani kłamać.
- No i? - Chyba czegoś mi pani nie mówi.
Myślę,
że rozmawiała pani z kimś innym i mu pani uwierzyła.
Wcale nie. Znam swoje obowiązki.
Rozmawiałam z nim raz, kiedy przyszedł tu z panią.
Moja rozmowa z nim jest wykluczona.
No to nie rozumiem,
dlaczego mi pani nie wierzy.
To bez sensu.
Jestem prawniczką.
Mam swoją opinię.
Jeśli dowiem się, że pani kłamie
lub coś ukrywa, nie podejmę się tej sprawy.
No dobrze.
Co chce pani wiedzieć?
Co się stało tej nocy, kiedy policja aresztowała pani męża?
Już mówiłam, wszyscy wiedzą, nawet w gazetach pisali...
Przepraszam.
Nie obchodzą mnie bajki.
Proszę opowiedzieć, co się wydarzyło, krok po kroku.
Proszę pani.
Zajmuje się pani moim rozwodem,
a nie dochodzeniem.
Chcę znać prawdę
albo się wycofam.
W porządku.
Pokłóciliśmy się, wściekł się i mnie zranił.
I pojawiła się nowa wersja.
Kłótnia. Kto zaczął?
On, oczywiście.
Czym go pani sprowokowała?
Dość! Nie wie pani,
jak to jest mieć takiego męża.
Niech pani powie.
Jak to jest?
Nie dba o mnie.
Ignoruje mnie, jakbym nie istniała.
Jestem jak zakichany mebel!
Czy po kilku latach małżeństwa
sposób myślenia nie ulega zmianie?
Małżonkowie się oddalają.
Tak to zwykle jest.
Czy to uczciwe? Nie mam nic, tylko smutek.
A on sobie używa z kobietami...
Co się wtedy wydarzyło?
Zupełnie go nie obchodzę, ma mnie gdzieś.
To spotyka 90 procent par. No więc?
Mam powiedzieć?
Tak.
Pokłóciliśmy się, byłam zła.
Rozbiłam wazon i się skaleczyłam.
Ale nikomu pani o tym nie powie. Proszę.
Nie zdradzę zaufania mojej klientki.
Co jeszcze pani ukrywa?
Muszę wszystko wiedzieć.
Jego adwokat może mówić o czymś, czego nie będę wiedzieć.
A jak w takiej sytuacji
mogłabym dobrze panią reprezentować?
Co z pani majątkiem?
Mam 50 milionów.
A biżuteria?
Niedużo, o wartości kilkuset tysięcy.
Proszę pani,
diamenty, które ma pani na sobie, są warte więcej niż pięć milionów.
Dobrze, nie założę ich do sądu.
Co pani sobie myśli? Że ludzie są głupi?
Zaczynam tracić cierpliwość.
Proszę wyjść.
Chwilkę.
Biżuteria jest warta 35 milionów.
Mniej więcej.
Coś jeszcze?
No już, nie mam całego dnia.
Inni klienci czekają.
Proszę dać mi chwilę, policzę.
Samochód za pięć milionów.
Domek w Karadzie wart 70 milionów.
I trochę akcji. Tata i Reliance.
To wszystko.
- Problemy zdrowotne? - Zdrowotne?
Jestem w świetnej formie.
Mogłabym się pojawiać na wybiegu.
Okaleczała się pani wcześniej?
Tak.
Pięć czy sześć lat temu, kiedy Anand miał pierwszy romans
i chciał mnie zostawić.
Uderzałam głową w szybę.
Wpadłam w depresję
i próbowałam podciąć sobie żyły.
Nie radziłam sobie.
Zaczęłam chodzić do psychiatry, do doktora Setha.
Nie wie pani, przez co przeszłam.
Co mnie spotkało.
Moja córka cierpi na autyzm.
Małżeństwo się rozpadało.
Nie radziłam sobie z depresją. Wybuchałam gniewem.
I biłam ludzi.
Jakbym nie miała nad sobą kontroli.
Bo nie miałam.
Wie pani,
raz szłam ulicą
i spotkałam starszego mężczyznę.
Podeszłam i po prostu uderzyłam go w twarz.
Bez powodu.
Proszę się uspokoić, spokojnie.
Dziękuję.
Bierze pani leki?
Czasem.
Proszę mi wyjaśnić.
Ma pani pieniądze, wielki majątek.
Po co pani więcej?
Chcę, żeby cierpiał, żeby sobie nie radził.
Chcę, żeby znów był biedny.
Zniszczył mnie, skrzywdził.
Przez niego urodziłam dziecko
z wadami.
Byłam wicemiss Indii.
Kobietą idealną.
Idealna kobieta urodziła wadliwe dziecko.
To dla mnie nie do zaakceptowania.
Rozumie to pani?
Co robisz? Dlaczego nie śpisz?
Pracuję nad czymś.
Co robisz? Pracuję.
Pracuję.
Wiem, jak bardzo cię zabolało,
że mówię o rozwodzie.
Zrozum mnie. Po co cierpieć?
Skoro nie możemy być szczęśliwi, po co być razem?
Chcę twojego szczęścia,
a nie poświęcenia.
Wiesz, co będzie?
Całkiem cię stracę.
Zostańmy przyjaciółmi.
Nie chcę o tym rozmawiać. Naprawdę.
Starczy, idź spać.
Będziesz musiał to przemyśleć.
Rozwód to jedyne wyjście.
Dość. Idź spać. Daj mi pracować.
Posłuchasz mnie?
Z czym?
Rozstańmy się na kilka dni.
Ja gdzieś pójdę albo ty.
Za kilka tygodni zobaczymy, co dalej.
Nie odmawiaj.
Madhav!
Gdzie jesteś?
Sunanda, kiedy coś zdecydujesz, zadzwoń. Madhav.
Nie widzę nigdzie pana.
Nie ma go?
Tak, Renukabai. Wyjechał za miasto.
Co na śniadanie?
Nic, odejdź.
Dobrze.
Dobrze, że przyjechałeś.
Ludzie po wyjeździe do miasta nigdy nas nie odwiedzają.
Ale ja przyjeżdżam.
Tak.
Odwiedzam was.
Ale tym razem przerwa była długa.
Opuściłeś wesele Chimnee.
Tak, przykro mi.
Raghu kończy w tym roku szkołę.
Świetnie.
Musimy zaplanować, co dalej.
Co chcesz robić?
Nic.
Co to za uśmiech?
Jutro pomów z wujkiem.
Dobrze.
Vahini,
co u Chimnee?
Wszystko dobrze.
Jest w szóstym miesiącu.
Miło słyszeć.
A co u ciebie?
To taka nagła wizyta.
Miałem dużo pracy,
ale skończyłem i wpadłem.
A twoja żona?
Jest zapracowana, nie ma ani chwili wolnego.
Musicie założyć rodzinę.
Tak jest, nie zaniedbujcie tego.
W miastach ludzie późno mają dzieci,
ale chyba pora na was.
Podciągnął mi spódnicę.
I...
Wracałam ze szkoły.
Poszłam do toalety.
Kiedy stamtąd wyszłam,
ktoś złapał mnie za rękę.
Ciągnął mnie dokądś.
Próbowałam się opierać,
ale był bardzo silny.
Nie przestawał mnie ciągnąć i przewrócił na ziemię.
Zerwał ze mnie ubrania.
Bhau, powinieneś zbierać deszczówkę.
- Myślałem o tym. - Aha.
Chciałem spróbować.
- Dobrze. - Ale najpierw musiałoby padać.
- Co poradzę bez deszczu? - To prawda.
Chcę cię o coś zapytać.
No słucham.
- Twoja żona to prawniczka? - Tak.
Zajmuje się rozwodami?
Tak, to jej specjalizacja.
Dziwne rzeczy się tu dzieją.
Jakie?
Cztery dziewczęta wróciły tu z domu.
Ich małżeństwa się rozpadły.
Koszt wesela się zmarnował.
Rodzice mają ciężko.
Muszą je znów żywić.
Ludzie zachowują się, jak chcą.
Nie dbają o odpowiedzialność czy opinię starszych.
Bardzo się martwię.
Czym?
A jeśli Chimnee wróci?
Bhau,
po co się martwisz
czymś, co się nie wydarzyło?
Martwisz się na zapas?
- Racja. - Nie martw się.
Mój klient zapłacił już powódce około 150, 200 milionów.
W nieruchomościach, akcjach, diamentach i biżuterii.
To powinno wystarczyć
na potrzeby jej i kolejnego pokolenia.
Cały ten majątek mój klient zarobił ciężką pracą.
Twierdzi pan, że żądanie pieniędzy powódki
wynika jedynie z frustracji?
Jak tak możecie mówić?
Proszę uspokoić swoją klientkę.
Przepraszam.
Wysoki Sądzie,
moja klientka przechodzi traumę.
Pozwany ją zaatakował.
Trafił do aresztu, a sprawa wciąż trwa.
Ile cierpień można wytrzymać?
Tak, znam takie przypadki.
Reprezentuje pani
klientkę, dla której rozwiązaniem każdego problemu są pieniądze.
Trzeba też pomyśleć o opiece nad córką.
Wyznacz datę.
Za tydzień wydam wyrok.
- Dziękuję, Wysoki Sądzie. - Dziękuję.
Poszło nieźle.
Powinna pani się z nim kłócić.
Mayuri Gupta, Rajesh Gupta.
Moment.
Co on miał na myśli?
Co pani narobiła?
Przegrała pani moją sprawę.
Porozmawiam z innym prawnikiem.
Co dalej?
Chodzi o reklamę prezerwatyw Manforce.
A co? Przecież klient już ją widział.
Chce zmienić ujęcie opakowania.
Na bardziej przebojowe.
Przebojowe. Dobra.
Moglibyśmy to zrobić, ale reżyser nie jest zadowolony.
Przerabianie scen.
Obejrzyj, może potem zdecydujesz.
Dobra, pokaż.
Prezerwatywy jaśminowe.
Mieliście nie przeszkadzać. Kto to?
Co tutaj robisz?
Anuya?
Przepraszam na chwilę.
- Jasne. - Oczywiście.
Chodź.
Usiądź.
Anuya?
Boję się.
Po rozwodzie chcę zostać z tobą.
Oczywiście, że będę przy tobie.
Dlaczego się martwisz?
Jak mama się dowie, że do ciebie przyszłam,
zabije mnie.
Nieprawda. Ona cię kocha, skarbie.
Myśli, że jestem w klubie.
Poprosiłam kierowcę, żeby nikomu nie mówił.
Nie martw się. Przyjdę tam niedługo.
Idź teraz do klubu.
- Muszę? - Natasha, przyjdź tu, proszę.
Tak. Proszę.
Czekoladka.
Odprowadź ją do samochodu.
Kocham cię, tato.
A ja ciebie. Uważaj na siebie.
Do zobaczenia.
- Tak, Anand? - Freddie.
Nie może tak dalej być.
Anuya bardzo cierpi.
Daj Divyi, co tylko chce,
bylebym zatrzymał córkę.
Ale nie możemy ze wszystkiego rezygnować.
Przecież wygrywamy.
Mam gdzieś zwycięstwo.
Wypracujmy ugodę.
Jak chcesz, Anand.
Pogadam z jej prawniczką.
Dziękuję.
Nie powinniśmy się widywać.
Co?
Ty pracujesz,
ja muszę studiować.
Chcę powiedzieć coś ważnego.
Chodź ze mną.
Nie, dużo o tym myślałam.
Nie spotykajmy się.
Odejdź, proszę.
Nad czym tak myślisz?
Nie rozumiem.
Bez ciebie nie idę. Będę tu siedział i czekał.
- Siadaj. - Jedźmy.
Gotowa?
Co chcesz powiedzieć?
Weźmy ślub.
Co?
Oszalałeś?
Chcę spędzić z tobą resztę życia.
Wiem, że też mnie lubisz.
Jestem pewien.
Przyjaźń to jedno,
ale ślub?
Nie mogę za nikogo wyjść.
To, co mi się przydarzyło, zawsze będzie przeszkodą.
- Nie będzie. - To niemożliwe.
Sunanda.
To codziennie spotyka tyle kobiet.
Czy przestają żyć?
Radzą z tym sobie.
Ja nie umiem.
A co z twoją rodziną, krewnymi?
Nigdy się nie zgodzą.
Jestem z niższej kasty.
Do tego...
ofiara gwałtu.
Nie, wcale tak cię nie postrzegam. Jasne?
Nigdy tak na ciebie nie patrzyłem.
I jacy krewni? O kim mówisz?
Nie pamiętam rodziców, których wcześnie straciłem.
Wychowałem się u wujka na wsi.
Potem pojechałem do miasta, usamodzielniłem się.
I powtarzam,
że kiedy cię nie widzę,
moje życie jest puste.
Nie mów tak, Madhav.
Każdy samotnie wędruje przez życie.
Nikt mu w tym nie pomoże.
Ale dwie osoby mogą wędrować razem, prawda?
- Jeszcze w tym miesiącu cię poślubię. - To źle się dla ciebie skończy.
Tylko nie mów, że cię nie ostrzegałam.
Bracie.
Chimnee. Kiedy tu przyszłaś?
- Chodź. - Przed chwilą.
Siadaj.
Chimnee.
Dawno cię nie widziałem. Nie mogłem być na weselu.
Wszystko dobrze?
Przed ślubem zawsze byłaś taka rozgadana.
Co się stało?
Możesz mi wszystko powiedzieć.
Powiedz coś.
Mogłam nie rzucać szkoły.
Mogłam dłużej się uczyć.
Twój mąż dobrze się tobą opiekuje?
Pije?
Bije cię?
Czasem.
Ale nie mów rodzicom.
Taki mój los. Co zrobić?
Załatwię to.
Dzień dobry.
- Cześć. - Usiądźcie.
Czego żąda twój klient?
Opieki nad córką.
A co ja dostanę?
Dodatkowe pięćdziesiąt milionów więcej niż twoje żądania.
Przykro mi.
Wykluczone.
Weź wszystko, co chcesz,
ale pozwól mi być z Anuyą.
Anand.
Ja to załatwię.
Przekaż wysoką kwotę na rzecz córki,
daj jej, co chcesz,
ale nie pozwolę, żebyś oddał jej wszystko.
A jeśli jutro zażąda
opieki rodzicielskiej, bo nie będzie cię stać
na wychowywanie córki?
Bo nic ci nie zostanie.
Anand, nigdy nie dam ci tego, co chcesz.
Choćbyś błagał na kolanach.
Nie będzie żadnej ugody.
Chodźmy.
Nie możesz tego robić.
Wiesz, że Anuya chce zostać ze mną.
Jestem jej matką. To dziecko.
Nie wie, co dla niej dobre.
Sąd o tym zadecyduje.
Chodź, Anand.
Cześć.
Ale miał minę.
Super.
Za żadne skarby nie oddam mu Anuyi.
Po drodze ze szkoły poszłam do łazienki.
Kiedy wyszłam, złapał mnie jakiś mężczyzna.
Pociągnął ze sobą.
Walczyłam, ale nie puszczał...
Przewrócił mnie.
Zdarł moje ubrania i położył się na mnie.
W kółko to samo.
Mam już dość.
Madhav.
W imieniu mojego klienta składam też wniosek
o przyznanie mu opieki rodzicielskiej.
Bardzo proszę.
Poświęcę jej mnóstwo uwagi i czasu.
Dobrze się nią zajmę.
Wysoki Sądzie,
podkreślam, że mówimy o dziesięcioletnim dziecku,
które wkrótce będzie młodą dziewczyną.
W trakcie okresu dorastania
będzie potrzebować matki.
Nikt nie zastąpi w tym mojej klientki.
W związku z tym to ona powinna mieć opiekę rodzicielską.
Chcę zauważyć, że powódka ma zaburzenia maniakalno-depresyjne.
Co?
Leczy się psychiatrycznie
z powodu wybuchów agresji i autodestrukcyjnych zachowań.
To nieprawda!
Przekazywanie jej władzy rodzicielskiej
może być niebezpieczne dla córki.
Jak pan śmie?
Jak tak można? Oskarżę pana o zniesławienie!
- Jak pan śmie? - Pani Patel,
proszę wrócić na miejsce i uszanować powagę sądu.
- Ale... - Proszę.
Proszę uspokoić swoją klientkę.
Proszę się uspokoić, bo zostanie pani wyproszona. Proszę.
Wysoki Sądzie, jeśli tak się zachowuje tutaj,
można sobie wyobrazić, co się dzieje poza sądem.
- Wysoki Sądzie... - Proszę, już wystarczy.
Słyszałem już państwa mowy końcowe.
Jestem gotów ogłosić wyrok.
W sprawie Pani Patel z domu Pradhan przeciw panu Anandowi Pradhanowi
orzekam rozwód na podstawie Ustawy o Małżeństwie na następujących
warunkach.
Pozwany musi zapewnić powódce dwupokojowe mieszkanie
w renomowanej lokalizacji,
o wartości podobnej do obecnego.
Opiekę nad nieletnią córką Anuyą przyznaję ojcu.
Nie!
Dziecko pozostanie
w obecnym domu, gdzie mieszka z ojcem.
Powódka ma prawo do widywania dziecka
w terminach uzgodnionych przez obie strony.
Jak to możliwe?
Jak pan może?
- Proszę mu wytłumaczyć. - Niech pani usiądzie.
Niepotrzebnie pani ufałam.
Proszę natychmiast opuścić salę sądową,
inaczej trafi pani do aresztu za obrazę sądu.
- Nie rozumie pan, to moja córka. - Chodźmy.
- Co to ma być? - Przepraszam.
To moja córka.
- Proszę się zachowywać, to sąd. - Sąd?
Tak pani walczy o klientki?
Niech się pani uspokoi. Proszę posłuchać.
Jeszcze nie wszystko stracone.
Nie jest stracone?
Zdradziła mnie pani.
Nie będę z panią tak rozmawiać.
Proszę zadzwonić, jak się pani uspokoi.
Nie uspokoję się, niech pani posłucha!
- Słuchaj. - Divya.
Chwilę!
Stop.
Jeszcze nie skończyłam.
Proszę się zachowywać.
Nie będę z panią w ten sposób rozmawiać.
Proszę puścić.
- Chcę moją córkę. - Divya.
Przestań, mówię.
Chwileczkę!
Proszę mnie wysłuchać.
Niech pani z nim porozmawia.
To moja córka, zależy mi. Rozumie pani?
Chwilę, proszę posłuchać!
Nie może mnie tak pani zostawić.
Przestań, Divya.
- Nie może pani jechać. - Zostaw ją.
- Puść ją! - Nie!
- Uspokój się. - Nie.
Weź się w garść. Co z tobą?
Co ci się stało?
Coś ty zrobił, Anand?
Tak było między nami dobrze, a wszystko zrujnowałeś.
Proszę cię.
Anand.
Proszę cię, weź się w garść.
Proszę.
Anand, proszę.
Źle się pani czuje?
Nie, nic mi nie jest.
Spokojnie.
Ale wrócę do domu.
Przełóżcie moje spotkania.
Jedźcie do biura, zamknijcie je na dziś.
- Dobrze. - Tak.
Dziękuję pani.
Dziękuję.
Tamte chwile już minęły
Uwolnij się od tych myśli
Tamte chwile już minęły
Uwolnij się od tych myśli
Usuń ślady przeszłości
Niech twe serce śpiewa Właśnie teraz
Odradzasz się
Ponownie
Codziennie
Chcę spędzić z tobą resztę życia.
I powtarzam,
że kiedy cię nie widzę,
moje życie jest puste.
Przyjaźnimy się, niech tak będzie.
Po co robić coś, przez co cierpisz?
Czy to nie proste?
O, to pan?
Zapraszam.
Przepraszam za najście.
Przyjdę kiedy indziej.
Nie, proszę wejść.
Wyjątkowe drzwi.
Mój mąż, Madhav, jest architektem.
Lubi takie różne antyki.
Zapraszam.
Proszę usiąść.
Przyszedłem przeprosić za Divyę.
To nie pana wina.
Właściwie to mi jej żal.
Ma wszystko,
ale cierpi przez chorobę.
Divya rzuciła się na panią w sądzie,
a wciąż jej pani współczuje. To zaskakujące.
Nie wiem, jak to jest z mężczyznami, ale dla wielu kobiet rozpad małżeństwa
jest nie do zniesienia.
Myślałem,
że z panią nie może przegrać.
Mogła wygrać.
Tak się nie stało.
Divya powiedziała, że ją zdradziłam.
Może tak było.
Nie powstrzymałam mojego osądu i zamiast walczyć o nią,
walczyłam o pana córkę.
Jestem bardzo wdzięczny.
Boli panią kark?
Mam pomasować?
Znam się na tym.
To nic wielkiego.
Dobrze.
Widuję pana od początku tej sprawy.
Tyle się zmieniło w pana życiu.
Był pan w więzieniu.
Pana wizerunek musiał na tym ucierpieć.
Walka w sądzie...
A jednak jest pan niewzruszony.
Jak pan to robi?
Mam bardzo prostą zasadę.
„Zapomnij o tym”.
To nie takie proste.
Zmartwienia przez lata mają wpływ na nasze życie.
O ile im się pozwoli.
Wiadomo, że w pewnym stopniu wszyscy jesteśmy ofiarami naszej przeszłości.
Ale woda w rzece też nie przestaje płynąć.
Było, minęło.
To, co było przed chwilą, nie jest już istotne.
Nie poradzę nic na to, co się już stało.
No dobrze.
Co to jest?
Obraz.
A co znaczy?
Kobiety siedzą i na kogoś czekają.
Takie mają smutne życie.
Po czym to pani widzi?
Po niczym.
Ale taki wymyśliła im pani los.
Mogę wymyślić inny.
Jaki?
Przyszły tu razem.
Różnią się, a jednak są podobne.
Nie są smutne ani wesołe.
No i?
Chodzi mi o to,
że przypisujemy wszystkiemu własne znaczenia.
Mieszamy je z faktami
i w tym problem.
Jaki problem?
Co tu jest faktem?
To obraz, na którym siedzi pięć kobiet.
Zgadza się.
I jakie nadaje mu pani znaczenie na podstawie swojej przeszłości?
Tak nie powinno być.
Ale tak było.
W dzieciństwie ukradłem książkę. Czy jestem złodziejem?
Byłem trzy dni w areszcie.
Czy jestem przestępcą?
Nie, to by było raczej głupie.
Czyli co mamy zrobić?
Proszę się odwrócić tyłem.
Pomogę pani.
Ale...
W tę stronę.
- Dobrze. - O, tak.
I co, lepiej?
Tak.
Pogódźmy się z tym i wybaczmy.
Trzeba sobie wybaczać.
Ktokolwiek coś pani zrobił, niech mu pani wybaczy.
Niech pani wybaczy Bogu.
Swoim rodzicom.
Rodzeństwu, wszystkim.
Jeśli nie wybaczymy,
to my cierpimy,
nie oni.
Lepiej już?
Tak.
Zagrajmy w grę.
W grę?
Powie mi coś pani o sobie, a ja odpowiem:
„No i co?”.
Potem ja powiem coś o sobie,
a pani odpowie:
„No i co?”.
Dobrze.
Ojciec mnie często bił.
No i co?
Mój całkiem się mnie wyrzekł.
No i co?
Oblałem szóstą klasę.
No i co?
Całe życie byłam jak niedotykalna.
No i co?
Moja żona mówi, że ją biję.
No i co?
Całe życie przezywano mnie od czarnych.
No i co?
Zostałem tak pobity, że trafiłem do szpitala.
No i co?
Byłam zgwałcona.
No i co?
Było, minęło.
Ja chcę żyć teraźniejszością.
Nie przeszłością ani przyszłością. Teraz.
Nigdy tak o tym nie myślałam.
Ja tylko zmieniłem nastawienie.
Zawsze jest pani taka spięta?
Nie odpoczywa pani?
Jestem pracoholiczką.
Cała doba mi nawet nie starcza.
Na pewno.
Pani się położy.
Na brzuchu.
Pomogę pani.
Naprawdę.
- Już mi lepiej. - Nalegam.
Chyba już sobie pójdę.
Przepraszam.
Madhav.
Tak, Sunanda?
Kiedy wracasz?
Wyrzuciłaś mnie.
Dlaczego tak mówisz?
Wracaj, bardzo tęsknię.
Ja też.
A co się stało?
Mam podpisać papiery rozwodowe?
O co ci chodzi?
Chciałaś się rozstać.
Wracaj i nie gadaj.
I się nie spóźnij, zjemy razem kolację.
Przyjadę.
Renukabai.
Proszę.
Dziękuję.
Przygotuj przyprawy do nadziewanego bakłażana.
Będę dziś gotować.
Dobrze.
Mały byk.
Co słychać?
To twoje ulubione danie.
Chcesz nakarmić jagnię przed rzezią?
Idź się odświeżyć, podam do stołu.
Dobrze.
Zostawił walizkę.
Wyglądasz inaczej.
Co się stało? Coś ważnego?
Pewnie wygrałaś sławną sprawę Divyi Patel.
Nie, przegrałam.
Ładnie wyglądasz. Masz rumieńce.
Nie mogę oderwać wzroku!
No to patrz.
Mogę?
Flirtujesz ze mną?
Co się stało?
Przydarzył mi się cud.
Jeśli chodzi o radę lekarza,
to ta historyjka zrobiła się tak nudna,
że sama się dziwię, jak tyle lat mogła mnie tak prześladować.
Uwolniłam się.
Całkowicie.
Jak to?
Zrozumiałam, że muszę żyć teraz, w teraźniejszości.
Jeśli zmarnuję te chwile, one też będą zmarnowane.
Było, minęło.
No i co?
Całe życie mam płakać?
Świetnie.
Zrozumiałaś to.
Ale jak to się stało?
Mam nową zasadę.
Zapomnij o tym.
- Dobrze. - Zapomnij.
Zapomnij o tym.
Poznałam kogoś.
Pomógł mi to zrozumieć.
Wiesz, co było potem?
Spędziłam z nim całą noc.
Robiliśmy wszystko, co robi kobieta z mężczyzną.
I wiesz co? Nic nie czułam.
Żadnego bólu, cierpienia, traumy.
Nic.
Terapia naprawdę podziałała.
Sam mówiłeś,
że miłość i seks to dwie różne rzeczy.
Tak.
Zgadzam się z tym.
Wczoraj byli tylko mężczyzna, kobieta i czyste hormony.
Nie było ofiary gwałtu.
Nie byłam ofiarą.
I wiesz co?
Nie byłam nawet Sunandą.
Mogę o coś zapytać?
O niego?
Nie.
To tylko znajomy.
Nie wiem, jak to się stało.
Moja przeszłość znikała,
a jednocześnie ciało ożywało.
Była pora, żebym stawiła czoła swoim problemom.
To było odważne.
Ale wygrałam tę sprawę.
Chcesz zapytać o coś jeszcze?
Czy coś do niego czuję?
Uczucia są twoje.
Życie też.
Będziesz teraz musiała coś postanowić.
A twoje uczucia?
Szczerze powiem,
że nie wiem, co o tym myśleć.
Dlaczego?
Rozumiem.
To byłoby szokiem dla każdego męża.
Ale masz swoje prawa.
Możesz się wkurzyć i nakrzyczeć. Powiedz coś.
Nie chodzi o moje prawa.
Kocham cię
i będę cię kochał.
Ale twoja miłość...
Wątpisz w nią?
Niby nie,
ale te związki są ze sobą bardzo ściśle splątane.
Wystarczy chwila, by pękły.
Coś się zmienia,
powstają nowe relacje.
Dlatego...
To prawda.
Było, minęło.
Spróbujemy żyć z tą nową relacją?
Jak myślisz, po co tu jestem?
Wiesz co?
Nigdy nie interesowała mnie ta typowa moralność średniej klasy.
Nigdy też nie wątpiłem, że mnie kochasz.
Naprawdę.
Przysięgam.
No to powiedz,
jak udało ci się tak długo beze mnie wytrzymać?
Tęskniłam za tobą.
A ty za mną nie?
Wiesz, jak bardzo?
Ale bałem się twojego uporu.
Wiem, że i tak zrobisz, jak chcesz.
Nie poradziłbym sobie z rozwodem.
Ja też nie.
Nie spędzę już bez ciebie ani chwili.
Zabiorę cię do Hiszpanii.
Przecież nie odmawiałam.
- Tak? To świetnie. - Tak.
W kraju z 1,3 miliarda mieszkańców co 20 minut dochodzi do gwałtu - NCRB
Przemocy doświadczyło 35% kobiet na świecie - ONZ
Film jest poświęcony wszystkim ofiarom przemocy seksualnej.
Napisy: Aleksandra Kryger