Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PAŹDZIERNIK 2016 BOMBAJ
Cześć.
Już po szkole?
Dinesh!
Wrzuciłeś fusy do zlewu?
Matka niczego cię nie nauczyła?
Cieciu!
Dzwoń po hydraulika. Rura pękła!
Sushancie!
Tato!
Zmieniłem przepływ.
Wszystkie odpady trafią tutaj.
W porządku?
Ale rurę trzeba będzie wymienić.
- Sushancie! - Tato!
Idę.
Ej, obiboku.
Co jest?
Chodź pograć w carom.
Dobra. Możesz zaczynać.
I tak nie zapunktujesz.
Najpierw zejdź.
Rozwieś to.
Raz...
Dwa...
Trzy.
BANK SPÓŁDZIELCZY PAŹ 2016
Telefon pani dzwoni.
Tak to jest z Hindusami.
Nie ufamy nawet maszynom.
Dwukrotnie zaznaczyła, że to 40 000 rupii.
Ale nie,
musimy to przeliczyć od nowa.
Dwa razy sprawdziła maszyna, a raz ja.
Obyś ty już nie musiał.
Czemu macie takie wielkie ziemniaki? Zbierajcie mniejsze.
Nie ma w nich robaków, co?
Nie potrzebują mojego pozwolenia, aby wejść.
- Jak leci, Sarito? - Dobrze.
- Wracasz z pracy? - Tak, a co?
Też dziś poszłam.
Dobrze być produktywnym, co?
Dinesh również ciężko pracuje.
Miło czymś się zająć.
Nasz guru zwykł mawiać: „Praca pozwala żyć”.
Fajnie, że sobie pogadałyśmy.
Tak, tak. Rozumiem.
Ale proszę zrozumieć...
Zamówiłam katering na 200 osób.
Prawda?
Nie, ale...
Ale...
Nie.
Powinnam renegocjować umowę?
Właśnie.
Dobrze, oddzwonię.
Tak, z pewnością.
Muszę iść.
Daj mi chwilę.
Ta kobieta męczy mnie już od godziny.
Opowiadaj.
Dorzuca do listy koleżków pana młodego.
Wszyscy wykorzystują moją dobroć.
Liczba ciągle wzrasta,
mnożą się jak stado mrówek.
Ty też nie ułatwiasz sytuacji.
Powtarzam już od tylu dni...
Spójrz na sufit.
Wygląda strasznie.
Dobijam się do ciebie od południa.
Ale Sushant drzemie mocniej, niż my śpimy.
Żadne walenie w drzwi go nie obudzi.
Nie mam na to wszystko czasu!
Muszę zaplanować ślub.
A w domu są goście.
Jak ja wyglądam w ich oczach?
Przecież też tu mieszkasz.
Zajmij się naprawą zlewu.
- Masz numer do hydraulika. - Nie...
Jutro go naprawię.
- Obiecujesz? - Tak.
Przysięgnij na moje życie.
Zaufaj mi, zrobię to.
Jeśli nie, po prostu umrę.
- Co ty wygadujesz? - Obiecujesz mi tak już parę dni.
- Będzie zrobione. - Dobra.
Nie mogę polegać na Sushancie, no i zalało mnie.
Nie jojcz, mam już tego dość. Do roboty.
Kupiłaś szpinak?
Czemu drzwi są otwarte?
Tata zostawił. Wyszło cztery.
Maluszku!
Maluszku.
Nie nazywaj mnie tak.
Jak długo już cieknie woda?
Tata się tym zajął?
Ciekła, zanim wróciłem ze szkoły.
Tata widział, ale to zignorował
i rzucił we mnie mokrym ręcznikiem.
Zostawił włączone światło w łazience.
Sameerze, czemu wszędzie walają się pionki do gry?
Jed ze scrabbli był na łóżku. Jest warty dziesięć punktów!
Mamo, to Zed.
Wiem, wiem.
Co robi figura szachowa w piórniku?
A ołówki temperuj nad koszem.
Ten dom to wysypisko śmieci.
- Chodź na kolację. - Tylko to obejrzę!
Wyrzuciłeś rachunek?
Tata oblał się herbatą.
Wytarł się nim i rzucił go na podłogę.
Potrzebujemy siedmiu punktów. Do dzieła.
Nie ścigaj królowej, by coś ugrać.
Wie, co robić. Nie pouczaj go.
Co jest? Gramy w jednej drużynie.
Niektórych trzeba prowadzić przez życie, ciotuniu.
Prawda?
O co ci chodzi?
- Czemu tak wolno grasz? - Coś was śmieszy?
Odpowiedz mi, Dinesh.
Twoja kolej.
- Graj. - No mów.
Ale co?
Zauważyłem, że od kilku dni mi docinasz.
Dlaczego to robisz?
Myślisz, że odwaliłeś całą robotę?
Serio?
Byliśmy partnerami.
No i?
Ale kto wszystko zrobił?
Ja przejąłem pałeczkę.
- Znalazłem klientów. - Tak?
Załatwiłem umowy, sfinalizowałem je. A ty niby co?
Ty cholero, ogarnąłem 19 z 25 klientów.
Już zapomniałeś?
Byli koledzy, ludzie z Ubera, z handlu akcjami.
Ty złapałeś garstkę.
Tak, bo miałem jedną stabilną pracę przez kilka lat.
W przeciwieństwie do ciebie nie zmieniałem jej co kilka miesięcy.
Skoro jest taka świetna, to czemu wlazłeś w biznes ze mną?
Graj.
Wystarczy tego.
Anju pewnie zmyła mu głowę.
- I wyżywa się na mnie. - Odpuść.
Jebać tę grę. Idziemy.
Ale zaraz, po co nagle miesza w to Anju?
- Bo co? - Mam tak zrobić z twoją żoną?
- Miarkuj się, Dinesh. - Wybacz, zapomniałem.
To on jest tu żoną.
Sarita nosi spodnie w tym związku.
- Taki z ciebie komik? - Ale to prawda.
Tak ci do śmiechu?
Nie dotykaj mnie.
- To mnie powstrzymaj. - Jesteś...
Powstrzymaj mnie!
Przesadzasz, Sushant.
- To ty jesteś żoną. - Poleciałeś.
- Zagalopowałeś się. - Czemu uciekasz, gdy wraca?
Sukinsynu!
Tato!
- Tato! - Co?
Co jest?
Mama cię woła.
Zaraz przyjdę. Leć.
Idź, zaraz będę.
Uciekaj.
Nic się nie dzieje. Idź.
No już.
Idź, idź.
Mąż wrócił po ciężkim dniu.
Zamknij się!
- Odwaliło ci? - Tak!
Tato!
Mówiłam, że do 21,00 już będę.
Jedzenie wystygło.
Dlatego mamy kuchenkę.
Bądź jak Modi.
Tak, dobrze słyszałeś. Jedz grzyby i...
Reddy wydzwania cały dzień.
...w tym tkwi tajemnica zdrowia i zwinności Modiego.
Po co dzwoni?
Kiedy go spłacisz?
Skąd wiesz, że coś mu wiszę?
Tylko wtedy dzwonią do mnie twoi kumple.
To nie dług.
Tylko kilka tysięcy. Oddam mu.
Pytałeś Dinesha o prowizję?
Jedz grzyby i żyj jak Modi.
Poważnie?
Kolejny raz ugotowałaś ziemniaki.
Jedz grzyby i żyj jak Modi.
Na targu nie ma innych warzyw?
Albo sera?
Dla lenia idealne.
Wysil się, to coś się zmieni.
Tata to leniuch.
Panie i panowie, nasza kolejna uczestniczka:
Sarita Sahastrabuddhe.
Pięknie pachnie.
Pośpiesz się. Umieram z głodu.
Sushancie!
Tak, Tai?
Nie gotuj dzisiaj.
Przyniosę ci curry.
Przepraszam.
Ja do pana Govardana.
Proszę usiąść.
W porządku, postoję.
Proszę pana, przyszedł...
- Imię? - Sushant.
Wspólnik Dinesha.
Przyszedł Sushant, wspólnik Dinesha.
Co pana sprowadza?
- Przyszedłem po prowizję. - Chce odebrać pieniądze.
Dobrze.
Wspólnik odebrał ją wczoraj.
Proszę załatwić to z nim.
- Wziął ją? - Rozumiem.
Jesteśmy partnerami!
To moja połowa!
Czemu ją pan oddał?
Muszę z panem porozmawiać.
Ma teraz inne spotkanie, nie może...
Siedzi tam. Widzę go.
Chcę pogadać.
Nie przyszedłem błagać.
Chcę to, co mi się należy!
Wpuść mnie!
Dinesh!
Dlaczego tak walisz w drzwi?
- Gdzie Dinesh? - Dzwonek działa...
- Gdzie on jest? - Nie w domu.
Doprawdy?
- Gdzie się ukrywa? - Naprawdę nie ma go tu.
- Masz mnie za idiotę? - Co?
Jakiego ty tonu używasz? Sam nim jesteś.
Mówię, że go nie ma.
No, gdzie się chowa?
Nie ma go w domu!
- Naprawdę? - Co?
- A to co? - Co?
Co to jest?
Powinnaś była schować jego teczkę.
Na dworze stoi rower.
Głupota.
Pojechał rikszą.
- Tak? - Tak.
I wziął inną torbę.
Słuchasz mnie w ogóle?
- Co? - Skończ te wygłupy.
- Wróć w nocy. - No dobra.
No.
- Wymyśl do tego czasu lepszą wymówkę. - Tak.
Na razie.
W porządku?
- Wyszedł? - Tak.
Niech tata zadzwoni po hydraulika.
„Niech tata zadzwoni po hydraulika”.
Moi przyjaciele jutro przychodzą.
„Moi przyjaciele jutro przychodzą”.
Niech tu uprzątnie i wróci późno.
- „Niech tu uprzątnie...” - A mama niech się odwali.
„A mama niech się odwali”.
Ciągle tylko same polecenia.
„Ciągle tylko same polecenia”.
Skończ już.
Dobrze, mamo.
Bingo to dla ciebie gra. A dwójka szczęście ci da!
Mam dziś pecha.
Nie trafił mi się żaden numer.
O, jest herbata!
Ten dziwak z góry ciągle się kręci w pobliżu.
Nikt nie wie, czego chce.
Kto? Pan Rajendra?
Tak. Dziwna sprawa.
Miłe panie, następny numer to trzy!
Wciąż nic.
Jest prywatnym asystentem polityka.
Prywatnym asystentem?
Ciekawe, przez jakie to sprawy nie pojawia się przez kilka dni?
Ej!
Kolejny numer: 16!
Brawo, synku!
Wybierz też mój numer!
Hydraulik.
Liście herbaty, ryż... Wszystko tu wyrzucacie?
To nie ja zaparzam herbatę.
Proszę zabrać naczynia. Muszę tam zajrzeć.
- Ja to zrobię. - Odsuń się.
Idź do przyjaciółek.
Tylko pogarszasz.
No odsuń się!
Chciałem...
Talerz nam wypadł.
Ekstra.
Zwariowałaś?
Mogłaś go uderzyć w głowę.
Nie udawaj, że ci zależy. Nie ma widowni.
Nagle chce być rodzicem.
Wyraziłam się jasno.
Miałeś wrócić, gdy wszyscy wyjdą,
posprzątać w domu i odpuścić hydraulika.
O przepraszam, o hydrauliku nie było mowy!
- Chwila... - Poprosiłaś...
Kazałaś mi posprzątać i tak zrobiłem.
Chciałabym mówić prawdę z taką pewnością, z jaką ty kłamiesz!
Czemu miałbym kłamać?
- Czemu?! - To ja kłamię?
Ja?
Sameer.
- Maluszku. - Daj mu spać.
Boisz się, że wszystko się wyda?
Maluszku.
- Sameer. - Sameer. Obudź się.
- Posłuchaj... - Nie, posłuchaj mnie.
- Poczekaj. - To ty poczekaj!
Pamiętasz, jak wczoraj mówiłam tacie o moich gościach?
Żeby wrócił późno i nie przyprowadzał hydraulika.
- Nie wspominała o nim, nie? - Wspominałam.
- Nie mówiła nic takiego. - Mówiłam.
- Przypomnij sobie. - Mówiła o przyjaciółkach.
- I to tyle. - Zaraz!
- Chcę z nim porozmawiać! - Niech mnie posłucha!
Czemu krzyczycie?
Przypomnij sobie, Sameer!
- Powtarzałeś to, co mówiliśmy. - Właśnie, powtarzał po nas.
Więc pamięta.
I co mówiłeś? O przyjaciółkach, o domu.
- I tyle. - Grasz ciągle w Candy Crush.
Słuchasz mnie w ogóle?
A co ma do tego gra?
Nigdy nie słuchasz tego, co mówię!
Słucham. Stąd wiem, że kłamiesz.
Ale czy z uwagą?
- Oczywiście. - Wcale nie.
- Nie wspominałaś o hydrauliku! - Wspominałam!
- Przyznaj, że to twoja wina! - Czekaj.
Przestań się drzeć! Sameer!
Sarito.
Wszystko między wami gra?
Bo...
Neeta coś wspominała.
Nie plotkowała. Była zaniepokojona.
To nic takiego.
Wszyscy gadają. I wiedzą.
Gdy się wprowadziliście, byliście szczęśliwi.
Sushant grał na gitarze na nasze urodziny.
A ty śpiewałaś. Tak pięknie.
Pamiętasz?
A potem coś się stało. Przez to reality show.
Tak się zdarza.
Później było już inaczej.
Prawda?
Przestał grać, a ty śpiewać.
Dlaczego?
Przez pieniądze.
W naszym domu chodzi tylko o to.
Pracujesz w państwówce.
W banku.
Pewnie dobrze zarabiasz.
Porządne 25-30 tysięcy.
To stabilny dochód.
Stabilizacja to za mało.
Mam dość bierności Sushanta.
Nie może utrzymać żadnej pracy.
Jeździł Uberem, sprzedawał ubezpieczenia z Dineshem.
Odpuścił muzykę.
Porzuciłam swoje marzenia, by dać mu się realizować.
Tak.
Haruję w banku, aby on mógł tworzyć.
A nawet się nie stara.
Nie miał nikogo w Bengaluru. To dla mnie przeniósł się do Bombaju.
To ja miałam załatwiać przesłuchania, spotkania...
A podczas Shining Star...
Gdy rozbłysły światła...
i widownia na mnie patrzyła,
zaniemówiłam.
Nie mogłam wydobyć z siebie głosu.
Tak czasem bywa.
Od tamtego czasu mnie karze.
Porozkładał po domu zdjęcia, na których jestem na scenie.
Mam wrażenie, że się ze mnie nabijają.
Przypominają mi o tamtym dniu.
Rozmawiałaś z nim o tym?
To jak rozmowa ze ścianą.
Sarito...
Musisz ją rozwalić, cegła po cegle.
Pokaż, co czujesz.
Weźmy mnie.
Byłam zbyt nieśmiała, aby to zrobić.
I teraz jestem sama.
- Przynieś mi herbatę. - OK.
ZAKAZ WSTĘPU
Podczas obrabiania filmu ze ślubu
nie używajcie lamerskich bollywoodzkich piosenek.
Wolisz elektronikę?
Cicho. Ogarnę to.
- Jak? - Nie wybieraj za nich, Niru.
Masz problem nawet z lakierem. Ciągle zmienia zdanie.
Nie słuchajcie jej.
Tylko się popisuje.
Wasze pieniądze.
Nawet pan młody musiał pasować do garnituru.
Myślałaś o hashtagu na ślub?
O hashtagu? Pewnie.
„Jana”, jak moje imię, i „Gana”, jak jego.
#JanaGana
Świetny!
- Niezły. - Hymn państwowy. Jak patriotycznie.
- Możemy? - Moja herbata...
- Tai? - Tak?
Nie martw się.
- Dostaniesz kozacki film ze ślubu. - No chodź.
- Obiecuję. - Dobra.
Na luziku!
Są prawdziwe.
Skąd te podejrzenia?
Mężczyzna, który je zdeponował, wyglądał nieciekawie.
Nie powiedziałabym, że to zamożny człowiek.
Już nie ocenia się ludzi po wyglądzie.
Mój mleczarz ma iPhone'a.
I wyśmiewa moją starą komórkę.
Poczekaj.
Podobno umiesz śpiewać.
Panie i panowie,
nasza kolejna uczestniczka:
Sarita Sahastrabuddhe. Prosimy.
Zapaliły się światła!
Widać publiczność.
Nie włączyłem ich.
Ale możesz zgasić?
No, no...
Sarito, śpiewaj.
Czego pan chce? Po co mnie pan śledzi?
Może kawy?
Cześć, mamo.
Pociągi były przeładowane.
Przepuściłam dwa, zanim wsiadłam.
Maluszku!
Sushant...
Wyskoczył kupić nową miotłę.
Porozmawiaj z babcią.
Cześć, babciu.
Tak, tata jest zawsze w domu.
Nie ma dokąd chodzić.
Już ja więcej robię niż on.
- Zbieramy się? - Tak.
- Idziesz? - Tak.
Halo?
Dzień dobry. Mówi Reddy.
- Nie... - Proszę posłuchać.
Czas na uprzejmości już minął.
Mówiła pani, że mąż się odezwie.
Czemu pan do mnie dzwoni?
Nie mam zamiaru błagać o swoją kasę.
Obawiam się, że mój smutek przeobrazi się we wściekłość.
Naprawi mi pan but?
Proszę pokazać.
Pięć dolarów.
Jeśli znowu się rozleci, wrócę po pieniądze.
Spokojna głowa, babciu.
Co za drań. Kogo niby nazywasz babcią?
- Mam 61 lat. - Przepraszam.
- Więc milcz! - Naprawię to.
No to do roboty. Zaraz wrócę.
POKOJE Z KLIMATYZACJĄ I BEZ
Reddy dziś pisał.
Podziękował mi.
Napisał:
„Dziękuję.
Sarita zwróciła mi osiem tysięcy”.
Nałożyłaś już szminkę.
Miał nic ci nie mówić.
Dlatego napisał SMS-a.
Obraża mnie, dając mi znać, że żona spłaca moje długi.
Pomogłaś mu.
Pokłócimy się później, dobrze?
Przynieś mi cynober z łazienki.
Jak pomożesz, źle, jak nie – też niedobrze.
Nie ma go tu.
Trzymasz go na spłuczce?
Pasuje do wystroju.
Przestań żartować. Mówię poważnie.
Nie denerwuj się.
Zabieram klucze. Porozmawiamy później.
Odłóż z powrotem.
Tai,
słyszałam, że ktoś mówił o ukrytej gotówce.
Wiesz coś więcej?
Serio?
Nieważne. Pewnie coś przekręciłam.
Raczej tak.
Przyniosę herbatę.
Wystarczy. Muszę się zbierać.
- Nie skończyłam. - Sama to zrobię.
Nie idź. Musisz z nami zaśpiewać.
Dobra. Zaczynamy.
Sharvari zdradziła nam, że masz świetny głos.
- No dalej, śpiewaj. - Dość. Wychodzę.
Poczekaj...
Sarito, stój.
Nie idź.
Sarito...
Już idziesz?
Jest bardzo późno.
- Nie skończyła henny. - OK.
Ale skąd ten pośpiech?
- Co za histeryczka. - Sarito!
Przestań!
Ciotuniu?
- Nie mogłaś się powstrzymać? - Daj spokój.
Prosiłam, aby jej nie zmuszać.
Wcale nie histeryzowała.
Ma lęk przed występami.
Urządziła scenę.
Cały czas patrzyła na zegar.
Coś innego się z nią dzieje.
Pokażę wam, co jej zaprząta głowę. Patrzcie.
Wysłałam to też do pani Joshi i Anju.
- O Boże! - Co jest?
Teraz też będziesz jej bronić?
Wyłącz te bzdury.
Warzywa są lekkostrawne, a chipsy powodują zaparcia.
Sprawdziłem to.
Cicho. Ciągle wypluwasz z siebie ciekawostki.
Wyszukujesz rzeczy w Google'u zamiast odrabiać pracę domową...
W łazience nie leci woda.
I kran wydaje dziwne odgłosy.
Albo zadzwonisz po hydraulika, albo ja to zrobię!
Spakuj obiad i wychodź.
Mówię: miej oczy dookoła głowy.
Umyj się.
Przesuń się.
Słuchaj...
skąd wzięłaś kasę na spłatę długu?
Mama oddała mi część pieniędzy, które pożyczyła w zeszłym roku.
Sameerze, pośpiesz się.
Szybko, weź swoje rzeczy.
Dinesh!
Co damy Niru w prezencie ślubnym?
Trochę gotówki w kopercie wystarczy.
Nie bądź skąpy. Zawsze coś pożyczam od Tai.
Tyle dla nas robi.
To rodzina.
Parę groszy nie wystarczy.
Musimy dać przynajmniej dwa tysiące.
Dwa tysiące?
Tak, a co?
Jako prezent?
To w końcu ślub.
I co z tego?
Tak ci się dobrze powodzi,
że została ci jeszcze gotówka po spłacie mojego długu?
Mama dała mi 15 tysięcy.
A trzy wygrałam ostatnio w bingo.
Po spłacie Reddy'ego zostało mi 10 000.
Masz dziesięć tysięcy?
No mam.
Pozwoliłaś mi głodować, podczas gdy sama opływałaś w dostatek?
Mogłem oddać kasę Reddy'emu!
Sarito!
Jak mógł to zrobić?
Ale co?
Wszystko straciłam.
- Co? - O co chodzi?
Wy...
Wy nic nie wiecie?
Nie wiecie?
- Nie wiecie? - Nie.
Pięćset rupii...
Co?
Banknot 500 rupii zniknął.
- Jak to? - Tysiąca też już nie ma.
- Że co? - Wycofał je.
- Kto? - Hej...
Modi.
Jaki Modi? O czym ty mówisz?
Uznaliśmy,
że banknoty 500
i 1000 rupii
będące obecnie w użyciu
przestaną być legalnym środkiem płatniczym wraz z nastaniem północy.
Cudownie.
Oczyścimy się z całej tej brudnej kasy.
...500 czy też 1000 rupii.
Wspaniały przywódca.
...w banku...
Mówiłem, że nadejdzie lepszy czas.
CZY ONI MAJĄ BRUDNĄ KASĘ?
Rozsunąć kraty.
Do kolejki!
Nie mogę wypłacić więcej?
To nie fałszywki?
Są prawdziwe.
Mają mikroczip?
Następny!
Nie może pan wypłacić 80 tysięcy rupii. Jedynie cztery.
Dowód osobisty.
Proszę wracać do kolejki. Ochrona!
- Strażników tu nie ma. - Ochrona!
- Do kolejki! - Spokój!
Proszę czekać w kolejce!
- Proszę pani. - Zaraz wrócę.
Proszę pana.
Kończą nam się nowe banknoty.
Co mamy robić?
Proszę się przesunąć.
Przepraszam.
Ochrona, proszę zaciągnąć roletę.
Chwileczkę.
Zaraz.
Tylko spokojnie, proszę nie panikować.
Państwo wewnątrz mogą wypłacić pieniądze.
Wszyscy z państwa je dostaną!
Proszę wyjść tylnymi drzwiami.
Dobrze?
Współpracujmy.
Proszę...
Hej!
- Chodź ze mną. - Dobrze.
Przepraszam.
Stań tutaj.
- Wypuszczaj ich pojedynczo. - Tak jest.
Dzień dobry, panie Patil.
Mówi Sahni, dyrektor oddziału.
Mamy poważny problem.
Prosimy o wsparcie.
Jest tutaj tłum ludzi. Zaczynają stwarzać zagrożenie.
Minęło dziesięć dni od demonetyzacji.
Ludzie tłoczą się na ulicach. Brakuje pieniędzy.
Życie codzienne stanęło w miejscu.
Pozytywną rzeczą jest...
Poszczęściło nam się, ciotuniu.
Jesteśmy świadkami magii Modiego.
Porzucił domowe pielesze i żył jak pustelnik w Himalajach,
aby dla nas nadszedł lepszy czas.
...grupy terrorystyczne straciły wsparcie finansowe.
Wycofanie banknotów 500 i 1000 rupii
pokrzyżowało im plany.
...działania koordynowane z Delhi...
Terroryści i naksalici
spotykają się z falą krytyki.
Demonetyzacja dotknęła tę grupę...
Wiedziałaś, że Modi zaszył się w Himalajach?
Tak.
Parzył też herbatę i zamiatał podłogi.
Byłabym szczęśliwa, gdybyś też to robił.
Zostawił żonę dla narodu.
Droga wolna. Przynajmniej będę miała spokój.
Czym on ci zawinił?
On – niczym. To z tobą mam kłopot.
Sytuacja w banku mnie dobija.
Te krzyki, płacz...
Siedzę tam godzinami, a potem wracam do tego syfu.
Nie mam czasu na myślenie o Modim.
A ty z kolei masz go pod dostatkiem.
Sprzątaj to. Poczuj się jak premier!
Sushant!
Pośpiesz się.
Czekaj przy bramie, zaraz przyjdę.
Jak przyjedzie bus...
To wsiądziesz i pojedziesz.
Bądź samodzielny.
Tai?
Tai...
Sarita!
Dzwonił konsultant ślubny. Chce wypłatę w nowych banknotach.
Tak samo osoba od kateringu i zespół.
- Próbuję wysupłać gotówkę. Pomóż mi! - Tai...
Sameer czeka na przystanku.
- Ślub musi się odbyć. - Zadzwoń po 16,00.
Skompromituję się, jeśli wszystko odwołamy!
Sarita!
Dobrze, zadzwonię.
Wyłącz kuchenkę.
Pozbyłeś się brudnych pieniędzy?
Stary,
jestem za biedny na coś takiego.
Demonetyzacja uderza w skorumpowane gnidy, które nas okradają.
Srają po gaciach,
stojąc przed bankami i żebrząc o kasę.
Wszystko dobrze?
Jak to?
Między tobą a twoją żoną?
Czemu ma być źle?
Co to?
Urządziła scenę.
- Cały czas patrzyła na zegar. - O czym one mówią?
- Coś innego się z nią dzieje. - Martwi się pracą.
Pokażę wam, co jej zaprząta głowę. Patrzcie.
- Pokażę wam. - Co to?
Wysłałam to też do pani Joshi i Anju.
- Spójrzcie. - Co to jest?
Nie uwierzycie.
Jaki film ona im pokazuje?
Nie dałem rady się podkraść.
Mówiłam wam.
Zapytaj ciotuni.
Wyjechała. Wróci za tydzień.
Puść mnie.
Pokazać wam, co zaprząta jej głowę? Tak?
Co?
Co to jest?
Wysłałam to też do pani Joshi i Anju.
- Spójrzcie. - Co to?
Ciotuniu Neeto!
- Jak mnie nazwałeś? - Przepraszam.
- Mam sprawę. - Śmiało.
Podczas ceremonii Niru pokazałaś wszystkim pewien film, prawda?
Po wyjściu Sarity.
Niczego takiego nie widziałam.
Poza tym nie wtrącam się w sprawy innych.
Błagam panią. Mieszkam sama.
Nie mogę chodzić tu każdego dnia.
Dzienny limit to cztery tysiące.
Proszę pooglądać wiadomości.
Każdy bank tak robi.
Proszę zrobić to dla mnie.
Co mam począć?
Proszę wrócić jutro.
Banki oferują pieniądze, nie współczucie.
Może pomogą pani ludzie, których wybraliście.
Następny.
Przerwa obiadowa.
Muszę chociaż zjeść.
- Chodźmy. - Tak.
Czego szukasz?
Co?
Chyba zostawiłam jedzenie w domu.
W tej złości o nim zapomniałam.
- Podzielimy się. - W porządku.
To sari ciągle się marszczy.
Sushant?
Zapomniałaś wziąć obiad.
Mój mąż by go nie przyniósł. Prędzej sam by go zjadł.
Nie pofatygowałby się.
Musiał mieć w okolicy coś do załatwienia.
- Ale chciało mu się podejść. - Właśnie.
Żony nigdy nie doceniają mężów.
Panie Sahni, to Sushant. Sushancie, pan Sahni.
Dzień dobry.
To pan jest tym szczęściarzem.
Jak usidlił pan naszą wzorową pracownicę?
Poszedłem po hydraulika, którego polecił Gopal.
Poszedłem tam.
Ale zamknął interes i ustawił się w kolejce do banku.
Rozmawiałam z panem Joshim.
Znalazł nam tańszego hydraulika.
Chcę pomóc. Pozwól mi...
- Nienawidzisz mnie? - Nie.
Wrócisz późno?
Tak.
Mam zrobić kolację?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Niby co?
Cokolwiek...
Kończymy na dziś.
Przed bankiem straszna kolejka.
Możesz mi wyznać wszystko.
Może ty chcesz mi coś powiedzieć?
Czemu zwracasz się do mnie tym tonem?
Rozumiem wszystko, ale...
to twoja praca, twój hydraulik, bank i twoje pieniądze.
- Jesteś w centrum uwagi. - Okej.
Nie zrzucaj później winy na mnie.
Dobrze.
Nie znajdziesz takiego jak ja.
W porządku?
Tak, chodźmy.
Spóźnię się.
Dobrze się czujesz?
Gardło mnie trochę boli.
- Jest takie... - Kiepsko wyglądasz.
O co chodzi?
Idź, dogonię cię.
RESTAURACJA I SKLEP
Straszne te kolejki do banku.
Mój znajomy czekał cztery dni, by wejść do środka.
A ty tam pracujesz.
Możemy sobie nawzajem pomóc.
Puszczę w niepamięć cały ten dług.
Czego pan ode mnie chce?
Już mówię.
Prowadzę kantor w hotelu.
Pobieram 40% prowizji za wymianę starej waluty.
Trzysta rupii za 500, 600 za 1000.
Mogę bez problemu zdobyć nowe banknoty.
Ale muszę gdzieś zdeponować stare.
Podzielimy się zyskami: 60-40.
Oddam pani 40% moich zysków.
- Jest. - Idzie.
- Otwórz drzwi. Ja zaczekam w środku. - Dobra.
Sarito?
Tai...
Co się dzieje?
Sarito...
Dzwoniłam. Nie odbierałaś.
Rodzina pana młodego chce przełożyć ślub.
Zaproszenia wysłane,
umowy...
Nie wiem, jak mam to opóźnić.
Na co patrzysz?
Dzienny limit wciąż się zmienia.
Nic nie rozumiem.
Co powinnam zrobić?
Walczyć z dekoratorem?
Uspokajać teściów?
Stanąć w kolejce do banku, łudząc się, że mi się uda?
Mam 80 000 w starej walucie.
Pomóż mi wyciągnąć 50 000 w nowej.
Wtedy część będę mogła opłacić.
Znam kogoś, kto...
da ci 300 rupii za 500
i 600 za 1000.
W porządku.
Dinesh!
Otwieraj! Wiem, że tam jesteś!
Dinesh!
- Sushant? - Gdzie kasa?
Kasa?
Gdzie ją masz? Myślałeś, że mi uciekniesz?
To ty zwiewasz z nieswoją gotówką.
Mam twoją kasę. Jest bezpieczna.
Zabieraj łapy!
Oddawaj ją.
Całość. Przelicz sobie.
A gdzie Anju?
Została w Nasik. Nie czuje się dobrze.
Muszę z nią pomówić.
O czym?
Tajemnica.
Anju i ja nie mamy przed sobą tajemnic.
- Nie drwij ze mnie! - Puszczaj!
Ma jakiś film, na którym jest Sarita.
Jaki?
Jest na nim z innym mężczyzną...
Zgłupiałeś?
Mówisz tak o swojej żonie?
Niech wyśle...
Bezczynny umysł to miejsce pracy diabła.
- Weź się za robotę. - Muszę zobaczyć ten film.
- Oszalałeś. Przelicz kasę. - Dałeś mi stare banknoty.
Sarito.
Dinesh dał mi pieniądze.
Ale w starej walucie. Trzeba je wymienić.
Zrobię to.
Dziękuję.
Mam jutro w studiu rozmowę o pracę.
Jaką?
Wszystko mi jedno.
Chcesz, żebym pracował.
Mniejsza z tym, co będę robił.
Mam parzyć herbatę, zaparzę. Zamiatać, zamiotę.
Spokojnie. Wszystkich obsłużymy.
Szanuję kobiety.
Nie mogę panu pomóc.
To nie była prośba.
Mówiłem, co masz zrobić.
Tu nie ma miejsca na wybór.
A teraz...
zdeponuj 50 tysięcy na swoim koncie.
Nie mam konta w tej filii.
Powiedziałem, byś zdeponowała na koncie, nie w tej filii.
To jedyna taka szansa.
Demonetyzacja...
zdarza się raz na 50 lat.
Powstają nowe firmy.
Całe mnóstwo.
Może i nie mam specjalnej władzy,
ale w kolejkach też nie stoję jak ten motłoch.
To mała transakcja. Weź.
Proszę, weź je.
Na dziś 50 tysięcy.
Do jutra.
Ten sam czas i miejsce.
Jest wystarczająco ustronne.
Okej?
Bardzo wszystkim dziękuję.
SZCZĘŚLIWEJ EMERYTURY
A zwłaszcza...
Saricie.
Powinnaś stać obok.
Przy mnie. Podejdź.
Zapraszam.
Sarito, musisz ze mną zaśpiewać.
Kim jesteś?
Tato.
Mama woła cię do domu.
To goście Tai.
Z Kolhapuru.
Chciała, by tu zostali. Zgodziłem się.
Zostaną w salonie. To żaden problem.
Ja to zrobię.
Dobrze się czujesz?
Jest wyczerpana.
Może starają się o drugie dziecko.
Co się dzieje?
Znowu ci niedobrze?
Czemu śpisz w kuchni?
W salonie głośno chodził wiatrak.
Nie mogłam tego znieść.
Już sobie idę.
Daj mi chwilę.
Sarito, czemu wyłączyłaś wiatrak?
Sarito!
Zaparz herbaty.
Trochę.
Co?
Herbaty.
Poczekaj.
Obiad Sameera i twoje jedzenie.
Herbata. Goście Tai zjedzą u niej.
Masz swoje przekąski. Rusz się.
Po co zamykasz drzwi?
GRATULACJE SARITA I SUSHANT
ROBOT KUCHENNY CENA: 5599 RUPII
Czemu siedzisz po ciemku?
Sameer przybrał na wadze. Ciężko się go nosi.
Ty mogłeś go wziąć.
Na twoim koncie nie ma kasy od mamy
ani tej z bingo.
Grzebałeś mi w torebce?
Pieniądze leją się strumieniem.
Kupiłaś kilka nowych rzeczy do domu.
Doniczki, poszewki, zasłony...
Skąd masz na to pieniądze?
Kto ci je daje?
Robot kuchenny marki Phillips, który dziś dałaś...
kosztował 5599 rupii.
Czemu tego nie wpisałaś?
- Byłam zajęta. Nie przesadzaj. - Ach tak?
Taka jesteś zalatana?
Owszem.
Ciężej pracuję, odkąd wprowadzono demonetyzację.
To jest z wczoraj.
Rozliczyłaś paczkę soli.
Opłata za rikszę: 25 rupii.
Czekolada dla Sameera: dziesięć rupii.
Chwileczkę. Jest tego więcej.
Uwzględniłaś nawet...
cytrynę za pięć rupii, a saldo sprzedawcy wynosi dwie rupie.
Kobieta, która rozlicza dwie rupie,
nie zapomni zapisać prezentu wartego 5599!
Podnieś go. Ja nie mogę.
- Odpowiedz mi. - Odsuń się ode mnie!
Prezent za 5599 rupii!
Skąd bierzesz te pieniądze?
Znalazłaś je na ziemi?
Nie zrozumiesz tego.
Ta nora w końcu zaczęła przypominać dom.
Dobra, ale wyjaśnij mi coś.
Wiedziałaś, że muszę spłacić pożyczkę,
a wydałaś 5599 na prezent?
To znacznie lepsza opcja.
Po spłacie wszystkich twoich długów przymieralibyśmy głodem.
Kiedy zaczniesz się dokładać,
będziesz mógł się wypowiedzieć.
Niby tylko ty się przejmujesz?
Ja nie dbam o pieniądze?
Może i moi rodzice nie są tak bogaci, jak twoi,
ale co miesiąc daję ci środki na pokrycie wydatków.
Tyle co nic. Dwa tysiące rupii.
Od dziesięciu lat tyle samo!
Sameer dorasta, a czynsz się podwoił!
Twoje 2000 nie pokryją nawet zakupów w spożywczaku.
Idiota.
- I nie mieszaj w to moich rodziców. - Jak mnie nazwałaś?
Oni chociaż nie żebrzą o bilet na pociąg, gdy mają przyjechać.
- Oni pożyczają! - Odsuń się!
- Są biedni, ale uczciwi. - Odwal się!
Nie tak jak twój ojciec!
Młodszy urzędnik w departamencie wodnym,
a stać go na wypasione auto.
Bierze łapówki pod stołem i nawet nad!
No i co? Czemu jesteś zazdrosny?
Nie obwinia innych za swoje niepowodzenia.
Kretyn.
Otwieraj te drzwi!
Jeśli dalej mnie podejrzewasz, zadzwoń do mamy.
Zacznij wypytywać ją.
Przynajmniej w końcu porozmawiacie.
Nie ugryzie cię!
Czemu nie śpisz?
No, już. Rozmawialiśmy sobie.
Ogłoszenie rządu:
stare banknoty należy wymienić do jutra.
Terminu tego nie da się wydłużyć.
Nie są przewidziane odstępstwa w opłatach rachunków medycznych, wody...
Rutu mówiła, że wcześnie wyszłaś.
Dzwoniłem do banku.
Nie było cię tam.
Gdzie byłaś?
Ktoś musi kupić twoje jedzenie.
Musisz tak na mnie syczeć?
Wiem, że kłamiesz.
Wszystko wiem.
Tak!
Wyjdź i dokończ pracę domową.
- Mamo... - Gazem. Jutro masz szkołę.
- No proszę. - Leć odrabiać lekcje.
Sarito, przyszedł gość od prania.
Zostawiłam je na krześle.
Przypomnij mu, że jego saldo to dziesięć rupii.
Tak, proszę pani. Zapłacę mu.
Zrób to.
Spłać Reddy'ego jak najszybciej.
Mogę zgłosić pana na policję.
Nie ma sprawy.
Nie spełnię pana życzenia.
Wcześniejszych pieniędzy też nie zdeponowałam.
Sarito,
nie wydaje mi się,
abyś wystarczająco kochała swojego męża.
Ma pan rację.
Proszę to rozwiązać z nim.
Nie masz pojęcia, na co mnie stać...
Ej, puszczaj mnie!
Trzymaj się od niej z daleka!
Bo nie ręczę za siebie!
Chcesz kasę, tak?
Masz.
Dwa, cztery, sześć, osiem, dziesięć!
Z odsetkami!
Nie będę ani dla ciebie pracował, ani brał od ciebie pieniędzy!
Przepraszam, ten tu ominął kolejkę.
Groził waszej pracownicy. Sarito, wejdź.
Zajmę się tym. Ty idź.
Co tam się stało?
Jakaś bójka? O co chodzi?
Dlaczego milczysz?
Saru, odezwij się.
Nie, to nie!
Czemu płaczesz?
Co się stało?
Nie mogę wygrać.
Skąd ten wniosek?
Nie zostałam piosenkarką.
Zatkało mnie na scenie.
Przegrałam w programie.
I straciłam pieniądze.
Dlaczego zawsze coś tracę?
Potraktuj to jak próbę przed występem.
Gdy przyjdzie pora na występ, wygrasz.
Posłuchaj.
Sarito.
Wygrasz. Jesteś zwyciężczynią.
Nie płacz, proszę.
Obiecuję ci...
Będzie dobrze.
Aresztowali kolejnego prywatnego asystenta tego polityka.
W jego domu znaleziono walizki pełne nowych banknotów.
Mówili o tym w telewizji?
Nie, mam swoje dojścia.
Ścigają jakiegoś polityka.
Sprawdź sobie.
Ma sześciu asystentów!
Ale musiał nagromadzić forsy.
Sarita Pillai?
Pewnie spanikował i wtedy go dorwali.
Dobrze, że mi o tym powiedziałaś. Pobrałam dodatkową gotówkę.
I prawidłowo.
Tai.
- Dinesh? - To ja.
- Anju? - Otwórz.
O co chodzi?
- Chodź na balkon, pokażę ci. - Co?
Policja!
Mów ciszej.
Poszli do Sushanta i Sarity.
- Dlaczego? - Co ty...?
Jak myślicie, skąd Sarita ma te wszystkie pieniądze?
Kasa, którą ukradziono z jej konta...
Boże!
Jesteś pewien?
Ciszej.
Nie sądziłam, że to te same pieniądze.
Złodziei złapano.
Wrzucili selfie, o którym zrobiło się głośno na WhatsAppie.
Policja ich namierzyła.
Stało się popularne. No tak.
Racja.
Pieniądze, które pani skradziono...
pochodziły z nowej partii.
Według akt Banku Rezerw
dostarczono je do lokalnego okręgu wyborczego.
Być może ktoś z tego okręgu zdeponował je w mojej filii.
Proszę posłuchać, jest pani czysta.
Nie aresztujemy pani.
Mamy na celowniku kilku polityków i ich współpracowników.
Wiedzieli, że zostanie wprowadzona demonetyzacja.
Ugadali się z bankierami i wymienili wcześniej pieniądze.
Czego szukasz?
Tai...
Zatrzymaliśmy jednego bankiera w Kolhapur.
Mamy numery seryjne banknotów.
Chcemy się tylko dowiedzieć, czy sam je zdeponował,
czy zlecił to swoim ludziom.
Jakim cudem wpadły w pani ręce?
- Proszę pana... - Znalazłem je.
Słucham?
W tych woreczkach.
To całość czy jest coś jeszcze?
Więcej nie mamy.
Gdzie się znajdowały?
Na dole.
To znaczy?
W odpływie. Być może jest tego więcej.
Zaprowadzi nas pan?
Kolejny woreczek.
Połóżcie tam.
Nie bądźmy zachłanni. Złapią nas.
Jesteśmy w potrzebie.
A oni są chciwi.
- Tak, ale... - Weź to.
To państwa mieszkanie?
Nie, pani Sharvari Tai.
Mieszkamy nad nią.
A Dinesh i Anju na parterze.
Pan Rajendra mieszka na samej górze.
To asystent polityka.
W porządku.
Proszę nas tam zabrać.
Oczywiście.
Sarito.
Ej!
Tędy, proszę.
Jak się masz?
Hej.
To jego mieszkanie.
Kiedy ostatnio go pan widział?
Przed ogłoszeniem demonetyzacji.
Może pan iść.
Spisz go.
Sushancie,
gdzie byłeś?
- Dobra, już idziemy. - Na razie.
Ktoś przyszedł?
Ludzie ze skarbówki.
Czemu tu są?
Przeszukują mieszkanie Rajendra.
Ach tak.
Opiekuj się Saritą.
W razie czego daj mi znać.
Od tego w końcu ma się sąsiadów.
Do mnie też możesz się zwrócić.
Dobrze?
- Chodźmy. - Okej.
To miała być niespodzianka.
Ostrożnie, Sameerze.
Sarito!
Wygrałaś.
Jak to?
Przyszedł list ze skarbówki.
W zeszłym roku pomogliśmy im dotrzeć do brudnych pieniędzy.
- Dali nam za to nagrodę. - Poważnie?
- Przeczytaj. - Pokaż.
„Dziesięć procent skonfiskowanej sumy trafia do Sushanta Pillaia”.
Sushancie!
- Spisali wtedy moje dane. - No tak.
Mam się teraz zgłosić po pieniądze.
Ile tego wyszło?
Napisy: Aleksandra Szoć