Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ตุลาคม 2016 เมืองมุมไบ)
‪ไง
‪ไง เลิกเรียนแล้วเหรอ
‪ดิเนช
‪นายเทใบชาลงอ่างเหรอ
‪แม่ไม่เคยสอนหรือไง
‪ยาม !
‪เรียกช่างประปาที ท่อระเบิด !
‪สุชานต์ !
‪พ่อ !
‪ผมจะเปลี่ยนทางน้ำให้
‪ของเสียจะไหลเข้ามาอยู่ในนี้
‪โอเคนะครับ
‪คุณต้องเปลี่ยนท่อใหม่
‪- สุชานต์ ! ‪- พ่อ !
‪มานี่
‪ไอ้ตัวขี้เกียจ
‪มีอะไร
‪ไปเล่นแครอมกัน
‪เอาสิ ฉันต่อให้ก่อน
‪ยังไงนายก็ไม่มีทางได้คะแนน
‪ลงมาก่อนสิ
‪เอาไปตากที
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม
‪(ธนาคารสหกรณ์มุมไบใต้)
‪(ธนาคาร จำกัด)
‪(เรดดี้)
‪คุณครับ โทรศัพท์ดังแน่ะ
‪นี่เป็นปัญหาของคนอินเดีย
‪เราไม่ไว้ใจเครื่องจักร
‪เครื่องนั้นมันบอกคุณสองหนแล้วว่า ‪มัน 40,000 รูปี
‪แต่ไม่...
‪เราต้องนับใหม่อีกครั้ง
‪เครื่องนับสองหน ฉันนับเป็นหนที่สาม
‪หวังว่าคุณจะไม่นับอีกหน
‪ทำไมมันฝรั่งหัวใหญ่จัง ‪ขายหัวเล็กๆ บ้างสิ
‪ไม่มีหนอนในนี้ใช่ไหม
‪ผมไม่อนุญาตให้มันไชเข้าไป
‪(เรดดี้)
‪- เป็นยังไง สาริตา ‪- สบายดี
‪- เลิกงานยัง ‪- เลิกแล้ว ทำไม
‪วันนี้ฉันไปทำงานมา
‪รู้สึกดีที่ขยัน ใช่ไหม
‪ดิเนชก็ทำงานหนักเหมือนกัน
‪รู้สึกดีที่ได้ยุ่งบ้าง
‪ผู้รู้เคยบอกว่า ‪"การทำงานคือการใช้ชีวิต"
‪ดีใจที่ได้คุยกัน
‪ฉันเข้าใจ ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำ
‪แต่ฟังฉันก่อน...
‪ฉันจองอาหารสำหรับ 200 คนไปแล้ว
‪นะ
‪ไม่ แต่...
‪แต่...
‪ไม่...
‪ให้ฉันไปเจรจาใหม่เหรอ
‪ค่ะ ใช่ค่ะ
‪อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะโทรไปใหม่
‪ไม่ โทรไปแน่ค่ะ
‪ฉันต้องวางแล้ว
‪ขอเวลาแป๊บหนึ่งสิ
‪ยายนี่กรอกหูป้ามาเป็นชั่วโมงแล้ว
‪ว่ามา
‪หล่อนเพิ่มเพื่อนเจ้าบ่าวเข้ามา
‪ใครๆ ก็เอาเปรียบที่ฉันเป็นคนยอมคน
‪รายชื่อแขกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‪เหมือนมดผุดขึ้นมาจากกำแพง
‪เธอไม่ช่วยป้าบ้างเลย
‪ป้าบอกเธอมาหลายวันแล้ว
‪ดูเพดานป้าสิ
‪น่าเกลียดเป็นบ้า
‪ป้าเคาะห้องเธอตั้งแต่เที่ยง
‪แต่สุชานต์หลับลึกกว่าเรา ‪หลับตอนกลางคืนซะอีก
‪ไม่ว่าจะทุบดังแค่ไหน ‪เขาก็ไม่ยอมตื่น
‪ป้าไม่มีเวลามาแก้ปัญหาทุกอย่าง
‪ป้าต้องวางแผนงานแต่งงาน
‪แขกจะมาที่บ้าน
‪มันทำให้ป้าขายขี้หน้า
‪ที่นี่ก็บ้านเธอด้วย
‪ซ่อมอ่างล้างจานซะ
‪- โทรเรียกช่างประปาป้า... ‪- เดี๋ยว...
‪- ช่างประปา... ‪- หนูจะให้มาซ่อมพรุ่งนี้ค่ะ
‪- สัญญานะ ‪- ค่ะ
‪สาบานด้วยชีวิตป้า
‪เชื่อเถอะ หนูจะทำพรุ่งนี้
‪ป้าจะตายถ้าเธอไม่ทำ
‪- พูดอะไรของป้า ‪- เธอสัญญามาหลายวันแล้ว
‪- หนูจะซ่อมให้เสร็จค่ะ ‪- โอเค
‪สุชานต์พึ่งไม่ได้ ‪ส่วนหนูก็งานล้นมือไปหมด
‪อย่าบ่น ป้าก็ทำเยอะแล้ว ไปซะ
‪ได้ซื้อผักโขมมาไหม
‪ทำไมถึงเปิดประตูทิ้งไว้
‪พ่อเปิดทิ้งไว้ สี่หนแล้ว
‪นี่ ตัวเล็ก
‪อย่าเรียกผมแบบนั้น
‪น้ำรั่วมานานแค่ไหนแล้ว
‪พ่อเห็นหรือยัง
‪มันรั่วตั้งแต่ก่อนผมกลับมาแล้ว
‪พ่อเห็นแล้ว แต่ไม่สนใจ
‪แล้วก็โยนผ้าเช็ดตัวเปียกใส่ผม
‪เปิดไฟห้องน้ำทิ้งไว้
‪ซาเมียร์ ทำไมของเล่น ‪ถึงกระจัดกระจายแบบนี้
‪ตัวเจจากสแครบเบิ้ลอยู่บนเตียง ‪มีค่าตั้งสิบแต้ม
‪แม่ แซด ไม่ใช่เจ
‪รู้แล้วๆ
‪แล้วทำไมหมากรุก ‪ถึงมาอยู่ในกล่องดินสอ
‪แล้วกบเหลาดินสอถึงไปอยู่ในถังขยะ
‪บ้านนี้อย่างกับกองขยะ
‪- ไปกินข้าวซะ ‪- ชิ้นสุดท้ายแล้ว
‪ลูกขยำบิลนี้เหรอ
‪พ่อทำชาหกใส่ตัว
‪เขาก็เลยเอาบิลเช็ดแล้วปาลงพื้น
‪เราต้องการเจ็ดแต้ม มาลุยกันเลย
‪อย่าไล่ตามควีนเพื่อแต้มพิเศษ
‪เขาเล่นเป็นน่ะ ไม่ต้องสอนเขาหรอก
‪อย่ายุ่งได้ไหม เขาอยู่ทีมฉัน
‪คนบางคนก็ต้องการคนชี้แนะแนวทาง
‪ใช่ไหมป้า
‪หมายความว่าไง
‪- ทำไมถึงเล่นต้วมเตี้ยมนัก ‪- ขำอะไรกัน
‪ตอบมา ดิเนช
‪ตานาย
‪- เล่น ‪- พูดมาสิ
‪เรื่องอะไร
‪ฉันเห็นนายถากถางมาหลายวันแล้ว
‪เป็นอะไรไป
‪คิดว่าเหนื่อยอยู่คนเดียวเหรอ
‪งั้นเหรอ
‪เราเป็นหุ้นส่วนกันใช่ไหม
‪แล้วไง
‪ใครเป็นคนทำงานทั้งหมด
‪ฉันต้องตามเก็บกวาด
‪- ฉันหาลูกค้า ‪- เหรอ
‪ฉันทำสัญญา ฉันติดตาม ‪นายทำอะไรบ้าง
‪ฉันหาลูกค้า 19 จาก 25 คน
‪ลืมแล้วเหรอ
‪อดีตเพื่อนร่วมงานฉัน ‪คนจากอูเบอร์ คนจากตลาดหุ้น
‪นายแทบไม่ทำอะไรเลย
‪ใช่ เพราะฉันมีงานมั่นคงทำ ‪มาหลายปีแล้ว
‪ไม่เหมือนนาย เปลี่ยนงานไปเรื่อย ‪ทุกสองเดือน
‪ถ้างานนายดีนัก ‪มาทำธุรกิจกับฉันทำไม
‪เล่นเถอะ
‪พอเถอะ เล่นต่อ
‪อันจูคงบ่นกรอกหูเขาทุกวัน ป้า
‪- แล้วเขาก็มาลงกับผม ‪- ปล่อยไปเถอะ
‪ไม่เล่นแล้ว ไปเถอะ
‪เดี๋ยวก่อน เขาลากอันจูมาด้วยทำไม
‪- แล้วไง ‪- ให้ฉันลากเมียนายมาด้วยไหม
‪- ระวังปาก ดิเนช ‪- โทษที ลืมไป
‪เขาต่างหากที่เป็นเมีย
‪สาริตาเป็นช้างเท้าหน้า
‪- คิดว่าตลกงั้นเหรอ ‪- ก็เรื่องจริง...
‪คิดว่าตลกงั้นเหรอ
‪อย่ามาแตะฉัน
‪- หยุดฉันสิ ‪- แก...
‪หยุดฉันสิ
‪แกล้ำเส้นแล้ว สุชานต์
‪- แกเป็นเมีย ‪- เกินไปแล้ว
‪- แกล้ำเส้นแล้ว ‪- แล้วทำไมต้องหลบหน้าตอนเธอกลับมา
‪ไอ้สวะ !
‪พ่อ
‪- พ่อ ‪- อะไร
‪มีอะไร
‪แม่ให้มาเรียก
‪เดี๋ยวพ่อกลับไป ไปซะ
‪ไปก่อน เดี๋ยวไป
‪ไปสิ
‪ไม่มีอะไร ไปสิ
‪ไปสิ
‪กลับไปเถอะ
‪ไปสิ สามีแกเหนื่อยมาทั้งวัน
‪หุบปาก
‪- บ้าไปแล้วเหรอ ! ‪- เออสิวะ !
‪พ่อ !
‪บอกแล้วไงให้กลับบ้านก่อนสามทุ่ม
‪อาหารชืดหมดแล้ว
‪เราถึงได้มีเตาไง
‪เอาอย่างโมดี้
‪ใช่แล้วค่ะ กินเห็ดกับ...
‪เรดดี้โทรหาฉันทั้งวัน
‪เคล็ดลับสุขภาพดี ‪และกระฉับกระเฉงของโมดี้
‪เขาโทรหาคุณทำไม
‪เมื่อไหร่คุณจะคืนเงินเขา
‪คุณรู้ได้ไงว่าผมยืมเงินเขา
‪เพื่อนคุณโทรหาฉัน ‪เฉพาะตอนที่คุณยืมเงิน
‪มันไม่ใช่หนี้
‪เงินแค่ไม่กี่พัน ผมคืนแน่
‪ถามดิเนชเรื่องค่าคอมหรือยัง
‪กินเห็ดและเป็นอย่างโมดี้
‪นี่ สาริตา
‪สัปดาห์นี้กินมันฝรั่งสามหนแล้ว
‪กินเห็ดและเป็นอย่างโมดี้
‪ไม่มีผักอย่างอื่นในตลาดแล้วเหรอ
‪หรือชีสพาเนียร์ก็ได้
‪มันฝรั่งสำหรับคนขี้เกียจ
‪ยิ่งขี้เกียจ ยิ่งได้กิน
‪พ่อเป็นมันฝรั่ง
‪ท่านผู้มีเกียรติครับ ‪ผู้แข่งขันคนถัดไปของเรา
‪คือสาริตา สหัสตราบุตร
‪หอมจังเลย
‪เร็วเข้า หนูหิวแล้ว
‪สุชานต์
‪ครับ ป้า
‪วันนี้ไม่ต้องทำอาหาร
‪ฉันทำแกงกะหรี่ไว้ให้
‪ขอโทษครับ
‪ผมมาหาคุณโกวารทัณฑ์
‪ค่ะ เชิญนั่งค่ะ
‪ไม่เป็นไร ผมจะยืน
‪คุณคะ มี...
‪- ชื่ออะไรคะ ‪- สุชานต์
‪เป็นหุ้นส่วนดิเนช
‪สุชานต์มาค่ะ เป็นหุ้นส่วนดิเนช
‪มีธุระอะไรคะ
‪- ผมมาเก็บค่าคอม ‪- เขามารับเงินค่ะ
‪โอเค
‪หุ้นส่วนคุณรับไปเมื่อวาน
‪คุณต้องไปคุยกับเขาค่ะ
‪- ได้ยังไง ‪- คุณคะ
‪เราเป็นหุ้นส่วนกัน
‪ของผมครึ่งหนึ่ง
‪ทำไมถึงให้เขาไปหมด
‪ผมอยากคุยกับคุณโกวารทัณฑ์
‪เขาติดประชุมอยู่ค่ะ ตอนนี้ไม่ว่างพบ
‪เขาอยู่ตรงนั้น ผมเห็น
‪ผมอยากพบเขา
‪ผมไม่ได้ขอ
‪ผมมาทวงเงินของผม
‪ให้ผมพบเขา
‪(ดี. เอ็น. ปาวาร์)
‪ดิเนช !
‪ทุบประตูทำไม สุชานต์
‪- ดิเนชอยู่ไหน ‪- กริ่งก็ใช้ได้
‪- เขาอยู่ไหน ‪- ดิเนชไม่อยู่บ้าน
‪งั้นเหรอ
‪- มันซ่อนอยู่ไหน ‪- เขาไม่อยู่จริงๆ
‪- คิดว่าฉันโง่เหรอ ‪- อะไรนะ
‪นายตวาดฉันเหรอ ไอ้นี่
‪บอกว่าเขาไม่อยู่
‪มันซ่อนอยู่ไหน
‪เขาไม่อยู่
‪- ถามจริง ‪- อะไร
‪- งั้นนี่อะไร ‪- อะไร
‪นี่อะไร
‪วันหลังซ่อนกระเป๋าเขาด้วย
‪จักรยานเขาจอดอยู่ข้างนอก
‪ยายโง่ !
‪เขานั่งสามล้อออกไป
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪แล้วเอากระเป๋าใบอื่นไป
‪ฟังอยู่บ้างหรือเปล่า
‪- อะไร ‪- เลิกบ้าเสียที
‪- กลับมาใหม่ตอนค่ำ ‪- โอเค ได้
‪โอเค
‪- หาข้ออ้างที่ดีกว่านี้มา ‪- เชิญเลย
‪แล้วเจอกัน
‪ไหวไหม
‪- เขาไปหรือยัง ‪- จ้ะ
‪บอกพ่อให้เรียกช่างประปา
‪"บอกพ่อให้เรียกช่างประปา"
‪เพื่อนฉันจะมาพรุ่งนี้
‪"เพื่อนฉันจะมาพรุ่งนี้"
‪บอกพ่อให้เก็บกวาดบ้านและกลับดึกๆ
‪- "บอกพ่อให้เก็บกวาดบ้าน..." ‪- บอกแม่ว่าอย่ามายุ่ง
‪"บอกแม่ว่าอย่ามายุ่ง"
‪สั่งอยู่เรื่อยเลย
‪"สั่งอยู่เรื่อยเลย"
‪พอแล้ว ซาเมียร์
‪ครับแม่
‪เกมบิงโกสำหรับคุณ ‪หมายเลขถัดไปคือสอง
‪โชคไม่เข้าข้างเลย
‪ยังไม่ได้สักตัวเดียว
‪น้ำชาได้แล้ว
‪คนน่าสงสัยที่อยู่ข้างบน ‪แอบเข้าออกประจำ
‪ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไร
‪ใคร คุณราเชนทร์เหรอ
‪ใช่ เขาเป็นใคร
‪สาวๆ เลขต่อไปคือสาม
‪ยังไม่โดนอยู่ดี
‪เขาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของนักการเมือง
‪ผู้ช่วยส่วนตัวเหรอ
‪งานอะไรกัน เขาถึงหายไปทีละหลายวัน
‪นี่
‪เลขต่อไปคือ 16
‪ดีมากลูก
‪เลือกเลขฉันบ้างสิ
‪ช่างประปา
‪ชา ข้าว ทิ้งทุกอย่างในนี้เลยเหรอ
‪ฉันไม่ได้เป็นคนชงชา
‪ขยับจานหน่อย ผมอยากดูใกล้ๆ
‪- ผมทำเอง ‪- หลบไป
‪ไปอยู่กับเพื่อนไป
‪ไป คุณยิ่งทำให้แย่
‪หลบ
‪ผมพยายามจะช่วย...
‪จานลื่นน่ะ
‪แจ่ม
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪เดี๋ยวขวดก็โดนหัวลูกหรอก
‪ไม่ต้องมาแกล้งห่วง ไม่มีใครดูอยู่
‪ทีนี้จะมาทำหน้าที่พ่อ
‪ฉันพูดชัดแล้ว
‪ให้กลับมาหลังจากเพื่อนฉันกลับไป
‪เก็บบ้านและอย่าเอาช่างประปามา
‪คุณไม่ได้พูดสักคำเรื่องช่างประปา
‪- อะไรนะ ‪- คุณแค่ขอให้ผม
‪เก็บกวาดบ้าน ผมก็ทำแล้ว
‪ฉันดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าตอนไหน ‪คุณโกหกบ้าง
‪ผมจะโกหกทำไม
‪- ผมจะโกหกทำไม ‪- แล้วฉันโกหกไหม
‪โกหกไหม
‪ซาเมียร์
‪- ตัวเล็ก ‪- ให้ลูกหลับไป
‪กลัวว่าจะถูกแฉเหรอ
‪ตัวเล็ก
‪- ซาเมียร์ ‪- ซาเมียร์ ตื่นลูก
‪- ฟังพ่อนะ ‪- ไม่ ฟังแม่
‪- เดี๋ยวก่อนนะ ‪- คุณนั่นแหละ
‪เมื่อวานแม่บอกพ่อว่าเพื่อนแม่จะมา
‪แม่บอกเก็บบ้าน กลับดึก ‪และอย่าพาช่างมา
‪- แม่ไม่ได้พูดถึงช่างใช่ไหม ‪- แม่พูดใช่ไหม
‪- นึกให้ออก ‪- แม่บอกแค่เรื่องเพื่อน
‪- แค่นั้นใช่ไหม ‪- เดี๋ยวนะ
‪- ให้ผมพูดกับเขา ‪- ให้ลูกฟังฉันก่อน
‪จะตะโกนทำไม
‪นึกให้ออก ซาเมียร์
‪- ลูกทวนประโยคที่พ่อแม่พูด ‪- ใช่ เขาทวนที่เราพูดเป๊ะ
‪ใช่ เขาต้องจำได้
‪ลูกทวนว่าไง ‪เรื่องเพื่อนแม่ เรื่องบ้าน
‪- ไม่ได้พูดถึงช่าง ‪- คุณเล่นแต่เกม
‪เคยฟังฉันบ้างไหม
‪เอาเกมเข้ามาอ้างทำไม
‪เพราะคุณไม่เคยฟังฉัน
‪ผมฟัง ผมถึงได้รู้ว่าคุณโกหก
‪แต่คุณเคยตั้งใจฟังบ้างไหม
‪- ตั้งใจฟังสิ ‪- ไม่จริง
‪- คุณไม่ได้พูดถึงช่างประปา ‪- ฉันพูด
‪- ยอมรับว่าตัวเองผิดบ้าง ‪- เดี๋ยวนะ
‪หยุดกรี๊ดซะ ซาเมียร์
‪สาริตา
‪เธอสองคนยังโอเคกันไหม
‪แบบว่า...
‪ป้าได้ยินนีตาพูดถึง
‪ไม่ได้นินทานะ แต่เธอเป็นห่วง
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪ใครๆ ก็พูดถึง ทุกคนรู้
‪พวกเธอรักกันดีตอนที่ย้ายเข้ามา
‪สุชานต์เล่นกีตาร์ในวันเกิดเรา
‪ส่วนเธอก็ร้องเพลงได้ไพเราะมาก
‪ใช่ไหม
‪แล้วก็มีบางอย่างเปลี่ยนไป ‪เพราะเรียลลิตี้โชว์นั่น
‪หลังจากวันนั้น
‪บางอย่างก็เปลี่ยนไป
‪ใช่ไหม
‪เขาเลิกเล่นดนตรี เธอเลิกร้องเพลง
‪ทำไม
‪เงินค่ะ ป้า
‪มันเป็นทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด
‪แต่เธอเป็นข้าราชการ
‪ธนาคารของรัฐ
‪เงินเดือนเธอน่าจะดี
‪สัก 25,000 ถึง 30,000
‪เป็นเงินเดือนที่มั่นคง
‪แต่มั่นคงก็ยังไม่พอ
‪หนูเบื่อความไม่เอาไหนของสุชานต์
‪เขาทำงานที่ไหนนานๆ ไม่ได้เลย
‪เดี๋ยวก็ไปขับอูเบอร์ ‪เดี๋ยวก็ไปขายประกันกับดิเนช
‪เขาเลิกเล่นดนตรี
‪หนูยอมทิ้งความฝัน ‪เพื่อให้เขาทำตามฝัน
‪จ้ะ
‪หนูทนทำงานธนาคาร ‪เพื่อให้เขาแต่งเพลง
‪เขาไม่แม้แต่จะพยายาม
‪เขาไม่รู้จักใครในบังกาลอร์ ‪เขาย้ายมามุมไบเพราะหนู
‪เขาพึ่งพาหนูในการคัดตัว ‪ประชุม และทุกๆ เรื่อง
‪ตอนนั้นในรายการชายนิ่งสตาร์...
‪พอแสงส่องลงมา
‪และคนดูจ้องมองหนู
‪หนูตื่นเวที
‪เสียงหายไปหมด
‪มันเกิดขึ้นได้
‪เขาผลักดันหนูนับแต่นั้น
‪เขาเอารูปหนูบนเวทีวางไว้ทั่วบ้าน
‪หนูรู้สึกเหมือนรูปพวกนั้น ‪ล้อเลียนหนู
‪มันทำให้หนูนึกถึงวันนั้น
‪เธอเคยบอกเขาไหม
‪เหมือนหนูคุยกับกำแพง
‪สาริตา...
‪งั้นเธอก็ต้องทลายกำแพง อิฐทีละก้อน
‪แสดงความรู้สึกออกไป
‪ดูป้าเป็นตัวอย่าง
‪ป้าไม่กล้าแสดงความรู้สึก
‪ตอนนี้ป้าถึงต้องโดดเดี่ยว
‪(รายการชายนิ่งสตาร์)
‪- ขอชาหน่อย ‪- โอเค
‪(สาริตา พิไล)
‪(ห้ามเข้า)
‪ตอนตัดต่อวิดีโอแต่งงาน
‪อย่าใช้เพลงบอลลีวูดเชยๆ
‪แล้วจะเอาอะไร อีดีเอ็มเหรอ
‪เงียบเถอะ ฉันจัดการเอง
‪- ยังไง ‪- เลิกยุ่งกับพวกเขาได้แล้ว นิรู
‪เธอเลือกยาทาเล็บยังไม่ได้ ‪เปลี่ยนใจวันละห้าครั้ง
‪อย่าไปฟังเธอ
‪เธอแค่อยากจะอวด
‪นี่ค่าจ้าง
‪เธอเลือกเจ้าบ่าวที่ใส่สูทแล้วหล่อนะ
‪เธอได้คิดแฮชแท็ก ‪ที่ใช้ในงานแต่งหรือยัง
‪แฮชแท็กเหรอ ใช่
‪เราใช้ "จานา" จากชื่อฉัน ‪แล้วก็ "กานา" จากชื่อเขา
‪#จานากานา
‪เยี่ยมไปเลย
‪- เจ๋งดี ‪- เพลงชาติไหม ดูรักชาติดี
‪- ไปกัน ‪- ดื่มชาก่อน...
‪- ป้า ‪- จ๊ะ
‪ไม่ต้องห่วง
‪- ป้าจะได้วิดีโองานแต่งงานสุดเฟี้ยว ‪- ไปเถอะ
‪- ผมสัญญา ‪- โอเค
‪ไม่กดดัน
‪เงินของจริง
‪ทำไมเธอถึงสงสัยล่ะ
‪คนที่เอามาฝากดูน่าสงสัยค่ะ
‪เขาดูไม่เหมือนคนมีตังค์
‪สมัยนี้เราตัดสินคน ‪จากรูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้
‪คนส่งนมฉันใช้ไอโฟน
‪เขาหัวเราะโทรศัพท์เก่าๆ ของฉัน
‪เดี๋ยว...
‪ฉันได้ยินว่าเธอเคยร้องเพลง
‪ท่านผู้มีเกียรติครับ
‪ขอต้อนรับผู้เข้าแข่งขันคนถัดไป
‪สาริตา สหัสตราบุตร ขึ้นเวทีครับ
‪(รายการชายนิ่งสตาร์)
‪ทำไมไฟเปิด
‪เห็นคนดูหมดเลย
‪ฉันไม่ได้เปิดนะ
‪แต่นายปิดได้ใช่ไหม
‪เร็วๆ...
‪สาริตา ร้องต่อสิ
‪ต้องการอะไร ตามฉันมาทำไม
‪กาแฟไหม
‪สวัสดีค่ะ แม่
‪รถไฟแน่นมาก
‪พลาดตั้งสองขบวนถึงจะได้ขึ้น
‪ตัวเล็ก
‪นี่ ตัวเล็ก
‪สุชานต์...
‪เขาออกไปซื้อไม้กวาดใหม่น่ะค่ะ
‪คุยกับยายหน่อย
‪สวัสดีครับ ยาย
‪ครับ พ่ออยู่บ้านตลอดเลย
‪เขาไม่มีที่จะไป
‪ผมทำงานมากกว่าพ่ออีก
‪- กลับกันไหม ‪- จ้ะ
‪- จะไปไหม ‪- จ้ะ
‪ฮัลโหล
‪ฮัลโหล คุณนาย ผมชื่อเรดดี้
‪- อย่าค่ะ... ‪- ฟังก่อน คุณ
‪เราข้ามพิธีรีตองเลยแล้วกัน
‪คุณบอกว่าสามีคุณจะโทรมา
‪คุณโทรมาหาฉันทำไม
‪ผมไม่อยากอ้อนวอนขอเงินของตัวเอง
‪ผมกลัวว่าความเศร้า ‪จะเปลี่ยนเป็นความโกรธ
‪ซ่อมรองเท้าฉันได้ไหม
‪ขอดูก่อน
‪คิดห้ารูปี
‪ถ้าพังอีก ฉันจะมาเอาเงินคืน
‪ไม่พังหรอกยาย
‪ไอ้บ้า แกเรียกใครว่ายาย
‪- ฉันเพิ่ง 61 ‪- ขอโทษครับ
‪- เรียกให้ดี ‪- ผมจะซ่อมให้
‪ซ่อมซะ เดี๋ยวฉันมา
‪(โรงแรมรีแลกซ์ ‪ห้องแอร์ ห้องพัดลม)
‪วันนี้เรดดี้ส่งข้อความมา
‪ขอบคุณผม
‪มันเขียนว่า...
‪"ขอบคุณ
‪สาริตาคืนเงิน 8,000 ให้แล้ว"
‪คุณทาลิปไปแล้ว
‪เขาตกลงว่าจะไม่บอกคุณ
‪เขาถึงได้ส่งข้อความมา
‪เขาอยากดูถูกผม ‪โดยบอกว่าเมียผมใช้หนี้แทน
‪แถมคุณช่วยให้เขาทำอีก
‪ทะเลาะกันทีหลังได้ไหม
‪ไปหยิบสีแดงในห้องน้ำให้หน่อย
‪ช่วยก็ซวย ไม่ช่วยก็ซวย
‪ไม่อยู่ในนี้
‪คุณวางไว้บนชักโครกเหรอ
‪มันพอดีใช่ไหมล่ะ
‪สาริตา อย่าล้อเล่นได้ไหม ‪ผมกำลังเครียด
‪โอเค อย่าเพิ่งโกรธ
‪ฉันจะเอากุญแจไป แล้วเราค่อยคุยกัน
‪วางไว้ที่เดิม
‪ป้า
‪หนูได้ยินคนพูดกันถึงเงิน
‪ป้ารู้อะไรไหมคะ
‪จริงเหรอ
‪ช่างเถอะ หนูอาจจะได้ยินมาผิด
‪คงงั้น
‪ฉันชงชาให้
‪พอแล้ว ฉันต้องกลับแล้ว
‪- ไม่ได้ ยังไม่เสร็จ ‪- ค่อยมาต่อวันหลัง
‪อย่าเพิ่งไป มาร้องเพลงกับเราก่อน
‪เริ่มกันเลย
‪ศารวารีบอกว่าเธอร้องเพลงเพราะ
‪- ร้องหน่อย ‪- พอแล้ว ฉันจะกลับแล้ว
‪เดี๋ยว สาริตา
‪อย่าเพิ่ง สาริตา
‪เดี๋ยว สาริตา
‪สาริตา...
‪จะกลับแล้วเหรอ
‪มันดึกแล้วค่ะ ป้า
‪- เฮนน่ายังไม่เสร็จเลย ‪- ไม่เป็นไร
‪รอก่อน จะรีบไปไหน
‪- อยู่ๆ ก็ปึงปังออกไป ‪- สาริตา
‪พอได้แล้ว
‪ป้าคะ
‪- หัดหุบปากบ้างไม่ได้หรือไง ‪- ไม่เอาน่ะ
‪บอกแล้วไงว่าอย่าบังคับเธอร้องเพลง
‪เธอไม่ได้ปึงปัง
‪เธอเป็นโรคตื่นเวที
‪ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปอย่างนั้นแหละ
‪เธอเอาแต่มองนาฬิกา
‪เธอเป็นอะไรสักอย่าง
‪ฉันจะบอกให้ว่าเธอเป็นอะไร ดูนะ
‪ฉันส่งมันให้คุณนายโชศีกับอันจูแล้ว
‪- ตายจริง ‪- อะไรเหรอ
‪ยังจะปกป้องเธออีกไหม
‪อย่ามาให้ดูอะไรไร้สาระ
‪ผักย่อยง่าย มันฝรั่งทำให้ท้องผูก
‪ผมกูเกิ้ลมา
‪เงียบ ซาเมียร์ เลิกอวดรู้สักที
‪วันๆ เอาแต่นั่งกูเกิ้ล ‪ทั้งๆ ที่ควรจะทำการบ้าน
‪ห้องน้ำน้ำไม่ไหล
‪ก๊อกน้ำก็ส่งเสียงแปลกๆ
‪โทรเรียกช่างประปาซะ ‪ไม่งั้นผมจะเรียกของผม
‪ซาเมียร์ หยิบปิ่นโตและไปได้แล้ว
‪ฉันพูดบ่อยๆ ว่าหัดดูรอบตัวบ้าง
‪ล้างหน้าซะ
‪หลบไป
‪ถามหน่อย
‪คุณไปเอาเงินจากไหนมาใช้หนี้ผม
‪แม่คืนเงินที่เคยยืมฉันไปเมื่อปีก่อน
‪เร็วเข้า ซาเมียร์ ไปได้แล้ว
‪เร็วเข้า หยิบกระเป๋า
‪ดิเนช
‪ซื้ออะไรให้นิรูในงานแต่งดี
‪เอาเงินใส่ซองสักหน่อยก็พอแล้ว
‪อย่าขี้เหนียว ‪ฉันยืมนู่นนี่จากป้าเป็นประจำ
‪สุชานต์ เธอทำเพื่อเราตั้งมาก
‪เธอเป็นครอบครัว
‪เงินนิดเดียวไม่พอหรอก
‪เราต้องใส่ซองอย่างน้อย 2,000
‪ให้ 2,000 เหรอ
‪ใช่ แล้วไง
‪เป็นของขวัญนี่นะ
‪มันงานแต่งนะ
‪แล้วไง
‪คุณมีเงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
‪มีเหลืออู้ฟู่ ‪ทั้งที่จ่ายหนี้ผมไปแล้ว
‪แม่คืนฉันมา 15,000
‪ฉันเล่นบิงโกชนะ 3,000 เมื่อวันก่อน
‪หลังจ่ายหนี้ 8,000 ‪ก็ยังเหลืออีก 10,000
‪คุณยังเหลือ 10,000 เหรอ
‪ใช่ แล้วไง
‪คุณจะปล่อยให้ผมอดตาย ‪ทั้งที่ตัวเองอิ่มหมีพีมัน
‪ผมคงเคลียร์หนี้กับเรดดี้ไปแล้ว
‪สาริตา
‪เขาทำแบบนี้ได้ยังไง
‪ทำอะไร
‪ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว
‪- อะไร ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪เธอ...
‪เธอไม่รู้เหรอ
‪ไม่รู้เหรอ
‪- ไม่รู้เหรอ ‪- ไม่
‪เลิกใช้ธนบัตร 500 รูปี
‪- อะไร ‪- อะไร
‪เลิกใช้ธนบัตร 500 รูปี
‪- ยังไงนะ ‪- ธนบัตร 1,000 รูปีด้วย
‪- อะไรนะ ‪- เขาสั่งเลิกใช้
‪- ใครสั่ง ‪- นี่
‪โมดี้
‪โมดี้ไหน เธอพูดอะไร
‪เราลงมติแล้ว
‪ว่าธนบัตร 500 รูปี
‪และธนบัตร 1,000 รูปี
‪ที่ใช้ในปัจจุบันนี้
‪จะไม่สามารถชำระได้ตามกฎหมาย ‪นับแต่เที่ยงคืนนี้
‪เยี่ยม
‪เงินสกปรกจะได้หมดไปเสียที
‪...ธนบัตร 500 กับ 1,000 รูปี
‪สมเป็นผู้นำ
‪...ในธนาคาร
‪ผมบอกแล้วว่าวันดีๆ จะมาถึง
‪(คนพวกนี้มีเงินสกปรกไหม)
‪เปิดประตู
‪เข้าแถว
‪ทำไมผมถอนเงินอีกไม่ได้
‪นี่เงินจริงหรือเปล่า
‪ของจริง
‪มีไมโครชิปไหม
‪คนต่อไป
‪คุณถอนเงิน 80,000 ไม่ได้ ‪คุณถอนได้แค่ 4,000 รูปี
‪ขอบัตรประชาชน
‪เข้าแถวด้วย รปภ.
‪- รปภ.ไม่อยู่ ‪- รปภ.
‪- เข้าแถวด้วย ‪- ทำตัวดีๆ หน่อย !
‪เข้าแถวด้วย
‪- คุณครับ ‪- เดี๋ยวฉันมาค่ะ
‪- ผู้จัดการคะ ‪- อะไร
‪ธนบัตรใหม่หมดแล้วค่ะ
‪จะทำไงดี
‪หลบหน่อยครับ
‪ขอโทษครับ
‪รปภ. ปิดประตู
‪สักครู่ครับ
‪กรุณาอยู่ในความสงบ อย่าแตกตื่น
‪คนที่อยู่ข้างในยังถอนเงินได้
‪คนที่ได้รับเงินแล้ว
‪กรุณาออกประตูหลัง
‪โอเคนะ
‪ให้ความร่วมมือด้วย
‪ได้โปรด
‪นี่ !
‪- ตามผมมา ‪- โอเคครับ
‪ขอโทษครับ
‪ยืนตรงนี้
‪- ปล่อยพวกเขาออกทีละคน ‪- โอเคครับ
‪สวัสดี คุณพาติล
‪ผมศาห์นิ ผู้จัดการสาขา
‪เรามีปัญหาใหญ่แล้ว
‪ช่วยส่งกำลังเสริมมาด้วย
‪ที่นี่มีม็อบใหญ่มาก ‪และรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
‪สิบวันแล้วหลังจากการ ‪ประกาศหยุดใช้ธนบัตรเก่า
‪ผู้คนพากันเข้าแถวบนถนน ‪ขาดแคลนเงินสดใช้
‪ทุกชีวิตหยุดนิ่ง
‪แต่ยังพอมีแสงสว่าง...
‪- เราโชคดีนะป้า ‪- ใช่
‪เราได้เห็นเวทมนตร์ของโมดี้ สดๆ
‪เขาทิ้งชีวิตในเมือง ‪ปลีกวิเวกไปอยู่หิมาลัย
‪เพื่ออวยพรให้พวกเรา
‪...เงินหล่อเลี้ยงผู้ก่อการร้าย ‪ก็เหือดแห้ง
‪การยกเลิกธนบัตร 500 และ 1,000 รูปี
‪ได้ทำลายแผนการชั่วร้ายของพวกมัน
‪รวมถึงปฏิบัติการทั่วเดลี...
‪ผู้ก่อการร้ายและกลุ่มนิยมลัทธิเหมา
‪กำลังเผชิญกับปัญหาครั้งใหญ่
‪การยกเลิกธนบัตร ‪ส่งผลรกะทบต่อผู้ก่อการร้าย...
‪รู้ไหมว่าโมดี้เคยเป็นฤาษีในหิมาลัย
‪รู้
‪เขาชงชาและกวาดพื้นด้วย
‪ฉันดีใจถ้าคุณจะทำเหมือนกัน
‪เขาทิ้งเมียเพื่อประเทศชาติ
‪คุณจะไปก็ได้นะ ฉันจะได้สงบบ้าง
‪คุณมีปัญหาอะไรกับโมดี้
‪โมดี้ไม่ใช่ปัญหาของฉัน ‪คุณต่างหาก สุชานต์
‪ภาพที่ธนาคารวันนี้ทำฉันเหนื่อย
‪ทั้งกรีดร้อง ร้องไห้...
‪ฉันทำงานหลายชั่วโมง ‪แล้วยังกลับมาเจอบ้านเละๆ
‪ฉันไม่มีเวลามาคิดถึงนายกหรอก
‪ส่วนคุณมีเวลาทั้งวัน
‪เก็บกวาดซะ แล้วไปเป็นนายก
‪สุชานต์
‪เร็วเข้า
‪รอที่ประตู เดี๋ยวแม่ตามไป
‪แล้วถ้ารถมาล่ะ
‪ก็ขึ้นไปซะ อย่างที่เคยทำ
‪หัดพึ่งตัวเองหน่อย
‪ป้า
‪สาริตา
‪คนจัดงานแต่งโทรมา ‪บอกว่าอยากให้จ่ายเป็นธนบัตรใหม่
‪คนจัดอาหารกับวงดนตรีก็เหมือนกัน
‪- ป้าหาเงินสดไม่ได้แล้ว ช่วยด้วย ‪- ป้าคะ
‪ซาเมียร์รออยู่ที่ป้ายรถเมล์
‪- งานแต่งต้องมีต่อ ‪- โทรหาหนูหลังสี่โมง
‪ป้าต้องเสียหน้าแน่ถ้ายกเลิกงานแต่ง
‪สาริตา
‪ป้าจะโทรหาตอนสี่โมง
‪ปิดเตาซะ
‪กำจัดเงินสกปรกหมดหรือยัง
‪เพื่อน
‪ฉันไม่ได้รวยขนาดจะต้องฟอกเงิน
‪เขายกเลิกธนบัตร ‪เพื่อกำจัดพวกที่โกงเราต่างหาก
‪ตอนนี้มันกลัวหัวหด
‪โวยวายหน้าธนาคาร อ้อนวอนขอเงิน
‪นายโอเคไหม
‪หมายความว่าไง
‪นายกับเมียน่ะ
‪ทำไมถึงจะไม่โอเค
‪อะไรเหรอ
‪ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปอย่างนั้นแหละ
‪- เธอเอาแต่มองนาฬิกา ‪- พวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน
‪- เธอเป็นอะไรก็ไม่รู้ ‪- เธอแค่เป็นห่วงเรื่องงาน
‪ฉันจะบอกให้ว่าเธอเป็นอะไร ดูนะ
‪- ฉันจะให้ดู ‪- อะไรเหรอ
‪ฉันส่งมันให้คุณนายโชศีกับอันจูแล้ว
‪- ดูสิ ‪- อะไร
‪ดู เธอต้องไม่เชื่อแน่
‪ป้าเอาวิดีโออะไรให้พวกเขาดู
‪ฉันย่องไปข้างหลังไม่ได้
‪จำที่ฉันบอกได้ไหม
‪ไปถามป้าซะ
‪ป้าไม่อยู่ อีกสัปดาห์ถึงจะกลับมา
‪หลบ
‪อยากรู้ไหมว่าเธอคิดอะไรอยู่
‪อะไร
‪มีอะไร
‪ฉันส่งมันให้คุณนายโชศีกับอันจูแล้ว
‪- ดูนี่สิ ‪- อะไร
‪ป้านีตา
‪- นายเรียกฉันว่าป้าเหรอ ‪- ขอโทษที
‪- ผมอยากถามอะไรหน่อย ‪- ว่ามา
‪ตอนงานเฮนน่าของนิรู ‪คุณเอาคลิปให้ทุกคนดูใช่ไหม
‪อะไร
‪หลังจากสาริตากลับไป
‪ฉันไม่เห็นอะไร
‪ฉันไม่สอดเรื่องชาวบ้าน
‪ได้โปรดเถอะ ฉันอยู่คนเดียว
‪ฉันมาธนาคารทุกวันไม่ได้
‪ป้าคะ จำกัดวันละ 4,000 ค่ะ
‪ดูข่าวด้วย
‪กฎเหมือนกันทุกธนาคาร
‪อย่าทำแบบนี้กับฉันเลย
‪จะให้ฉันทำยังไงคะ
‪กลับมาใหม่พรุ่งนี้
‪ธนาคารเป็นที่ถอนเงิน ‪ไม่ใช่ความเห็นใจ
‪ไปขอความช่วยเหลือจากคนที่คุณเลือก
‪คนต่อไป
‪พักเที่ยง
‪ขอให้ฉันได้กินข้าวบ้าง
‪- ไปเถอะ ‪- จ้ะ
‪หาอะไรอยู่
‪อะไร
‪ฉันน่าจะลืมปิ่นโตไว้ที่บ้าน
‪ฉันคงจะรีบจนลืม
‪- ไม่เป็นไร เราแบ่งกันก็ได้ ‪- โอเค
‪ชุดส่าหรีนี้ม้วนขึ้นมาอยู่เรื่อย
‪สุชานต์
‪เมื่อเช้านี้คุณลืมปิ่นโต
‪สามีฉันไม่มีทางเอามาให้ ‪เขาคงกินเองแล้ว
‪เขาไม่มีทางเอามาให้
‪เขาคงทำงานแถวนี้เลยแวะเอามาให้ได้
‪- แต่อย่างน้อยเขาก็เอามาให้ ‪- ใช่
‪ทำไมเมียไม่หัดขอบคุณผัวบ้าง
‪คุณศาห์นิ นี่สุชานต์ ‪สุชานต์ คุณศาห์นิ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪คุณนี่โชคดีจริงนะ
‪คุณมัดใจพนักงานดีเด่นของเราได้ยังไง
‪ผมมาหาช่างประปาที่โกปาลแนะนำ
‪ผมมารับเขา
‪แต่เขาปิดร้านเพื่อไปต่อคิวที่ธนาคาร
‪ฉันคุยกับคุณโชศีแล้ว
‪ฉันเจอช่างประปาราคาถูกกว่า
‪ผมพยายามจะช่วย ให้ผมทำเถอะ
‪- คุณเกลียดผมเหรอ ‪- เปล่า
‪คืนนี้จะกลับดึกไหม
‪ใช่
‪ให้ผมทำมื้อค่ำนะ
‪มีอะไรอยากจะบอกผมไหม
‪เรื่องอะไร
‪อะไรก็ได้...
‪รีบกลับกันเถอะ
‪ที่ธนาคารคิวยาวเหยียด
‪คุณบอกผมได้ทุกเรื่อง
‪มีอะไรอยากจะบอกฉันไหม
‪ทำไมถึงพูดกับผมแบบนั้น
‪ผมเข้าใจนะ แต่...
‪เดี๋ยวก็งานคุณ ช่างประปาคุณ ‪ธนาคารคุณ เงินคุณ
‪- ทุกอย่างหมุนรอบตัวคุณ ‪- โอเค
‪อย่ามาโทษผมทีหลังล่ะ
‪ก็ได้
‪คุณจะไม่เจอใครเหมือนผมอีกแล้ว
‪เสร็จหรือยัง
‪เสร็จแล้ว ไปกันเถอะ
‪เดี๋ยวฉันสาย
‪เธอไหวไหม
‪ฉันเจ็บคอนิดหน่อย
‪- คอฉันมัน... ‪- เธอดูไม่ค่อยสบาย
‪มีอะไร
‪ไปก่อน เดี๋ยวตามไป
‪(คิง ร้านอาหารและร้านชำ)
‪คิวที่ธนาคารมันโหดเกินไป
‪คนที่ฉันรู้จักไปต่อคิวมาตั้งสี่วัน
‪เธอทำงานที่ธนาคาร
‪เราน่าจะช่วยกัน
‪ฉันจะยกหนี้ที่สุชานต์ยืมไปให้
‪คุณต้องการอะไรจากฉัน
‪จะบอกให้
‪ฉันเปิดร้านแลกเงินที่โรงแรม
‪ฉันคิดค่าคอม ‪สำหรับธนบัตรเก่า 40 เปอร์เซ็นต์
‪ฉะนั้น 500 เหลือ 300 ‪ส่วน 1,000 เหลือ 600
‪ฉันหาแหล่งธนบัตรใหม่ได้ ไม่มีปัญหา
‪ฉันแค่อยากหาที่ฝากธนบัตรเก่า
‪ได้แล้วเราแบ่งกำไรกัน 60 40
‪ฉันจะให้ 40 เปอร์เซ็นต์ของกำไร
‪- เธออยู่นั่น ‪- เธออยู่นั่น
‪- เธอไปเปิดประตู ฉันจะรอข้างใน ‪- โอเค
‪สาริตา
‪คะ
‪ป้า...
‪เป็นอะไร
‪- สาริตา ‪- คะ
‪ป้าโทรหา แต่เธอไม่รับสาย
‪ครอบครัวเจ้าบ่าวอยากจะเลื่อนงานแต่ง
‪เราแจกบัตรเชิญไปแล้ว
‪ทำสัญญาแล้ว
‪ป้าไม่รู้ว่าจะเลื่อนได้ยังไง
‪เธอมองอะไร
‪ยอดเบิกเงินลดลงเรื่อยๆ
‪ป้าไม่เข้าใจ
‪ป้าจะทำยังไงดี
‪ป้าควรตบตีกับนักจัดงาน
‪ปลอบโยนบ้านลูกเขย
‪หรือควรไปเข้าคิวที่ธนาคาร ‪หวังลมๆ แล้งๆ
‪ป้ามีเงินเก่าอยู่ 80,000
‪ช่วยแลกเป็นเงินใหม่ ‪มาให้ 50,000 ได้ไหม
‪ป้าจะได้มีเงินจ่ายบ้าง
‪หนูรู้จักบางคน...
‪ที่ให้ 300 จาก 500
‪และ 600 จาก 1,000
‪ตกลงจ้ะ
‪ดิเนช !
‪เปิดเดี๋ยวนี้ ฉันรู้ว่าอยู่ข้างใน
‪ดิเนช !
‪- สุชานต์ ‪- เงินล่ะ
‪เงินอะไร
‪เงินฉัน คิดว่าจะหนีไปได้เหรอ
‪แกนั่นแหละที่เอาเงินคนอื่นไป
‪เงินของแกปลอดภัยอยู่กับฉัน ‪ปล่อยฉันนะ
‪ปล่อยฉัน
‪เอาเงินคืนมา
‪อยู่ในนี้ทั้งหมด ลองนับดู
‪อันจูอยู่ไหน
‪เธออยู่ที่นาสิก ไม่ค่อยสบาย
‪ฉันอยากคุยกับเธอ
‪เรื่องอะไร
‪เรื่องส่วนตัว
‪อันจูกับฉันไม่มีความลับกัน
‪- อย่าลองดีกับฉันอีก ‪- ปล่อยฉันนะ
‪อันจูมีคลิปของสาริตา
‪คลิปอะไร
‪สาริตากับผู้ชายคนอื่น
‪จะบ้าเหรอ
‪ทำไมนายพูดถึงสริตาแบบนั้น
‪บอกเธอให้ส่งมา...
‪แกฟุ้งซ่านแล้วก็หาเรื่องไปเรื่อย
‪- หางานทำซะ ‪- ฉันอยากเห็นคลิปนั้น
‪- แกบ้าไปแล้ว นับเงินซะ ‪- แกเอาเงินเก่ามาให้ฉัน
‪สาริตา
‪ดิเนชให้เงินผมแล้ว
‪แต่เป็นธนบัตรเก่า ผมต้องเอาไปแลก
‪ฉันทำเอง
‪ขอบคุณ
‪ผมมีสัมภาษณ์งานที่สตูดิโอพรุ่งนี้
‪งานอะไร
‪อะไรก็ได้ที่เขาให้ผมทำ
‪คุณอยากให้ผมทำงานใช่ไหม
‪ผมอยากทำอะไรมันไม่สำคัญ
‪ถ้าเขาอยากดื่มชา ผมจะชงให้ ‪ถ้าเขาอยากให้ถูพื้น ผมจะทำ
‪ใจเย็น ทุกคนได้รับบริการแน่
‪ฉันให้เกียรติผู้หญิง
‪ฉันช่วยคุณไม่ได้
‪ฉันไม่ได้ขอ
‪มันเป็นหน้าที่ของเธอ
‪เธอเลือกไม่ได้
‪ตอนนี้...
‪ฝากเข้าบัญชีเธอก่อน 50,000
‪ฉันไม่มีบัญชีสาขานี้
‪ฉันบอกให้เข้าบัญชีเธอ ไม่ใช่สาขานี้
‪นี่เป็นโอกาสสำคัญในชีวิต
‪การยกเลิกธนบัตรเก่า...
‪เกิดขึ้นทุก 50 ปี
‪ผู้คนกำลังก่อตั้งบริษัทใหม่
‪มีบริษัทผุดขึ้นมากมาย
‪ฉันอาจจะไม่มีทุนมาก
‪แต่ฉันจะไม่ไปต่อคิวเหมือนคนอื่นแน่
‪แค่ก้อนเล็กๆ เอง เอาไป
‪นี่ เอาไป
‪สำหรับวันนี้ 50,000
‪เจอกันพรุ่งนี้
‪ที่นี่ เวลาเดิม
‪มันลับตาพอ
‪โอเคนะ
‪ขอบคุณมากครับ ทุกคน
‪(สุขสันต์วันเกษียณ)
‪และโดยเฉพาะ...
‪สาริตา
‪สาริตา เธอควรจะมาอยู่ตรงนี้
‪ยืนข้างฉัน มา
‪มาสิ
‪สาริตา มาร้องเพลงเป็นเพื่อนฉัน
‪คุณเป็นใคร
‪พ่อ
‪แม่เรียกกลับบ้าน
‪พวกเขาเป็นแขกของป้า
‪จากกลห์ปุระ
‪ป้าขอให้พวกเขาอยู่ ผมตกลง
‪พวกเขาอยู่ห้องนั่งเล่น คงไม่เป็นไร
‪ผมทำเอง
‪รู้สึกดีไหม
‪เธอเหนื่อย
‪สงสัยกำลังปั๊มลูกคนใหม่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ป่วยอีกแล้วเหรอ
‪ทำไมถึงไปนอนในครัวคะ
‪ในนั้นพัดลมมันแรง
‪ฉันนอนไม่ไหว
‪ไปล่ะ
‪แป๊บหนึ่ง
‪สาริตา คุณปิดพัดลมทำไม
‪สาริตา
‪ฉันอยากดื่มชา
‪ชงให้หน่อย
‪อะไรนะ
‪ชา
‪รออยู่ตรงนั้น
‪ปิ่นโตของซาเมียร์ ปิ่นโตคุณ
‪ชา ให้เพื่อนของป้าไปกินที่บ้านป้า
‪อันนี้ขนมคุณ หลบไป
‪ล็อกประตูทำไม
‪(ยินดีด้วย จากสาริตาและสุชานต์)
‪(เครื่องผสมอาหาร ราคา 5,599 รูปี)
‪มานั่งทำอะไรมืดๆ
‪ซาเมียร์หนักขึ้นเรื่อยๆ ‪เริ่มจะอุ้มไม่ไหวแล้ว
‪คุณต้องอุ้มเขาบ้าง
‪บัญชีคุณไม่เห็นพูดถึงเงินแม่
‪หรือเงินบิงโกเลย
‪คุณค้นกระเป๋าฉันเหรอ
‪คุณใช้เงินฟู่ฟ่า
‪มีแต่ของใหม่ๆ เต็มบ้าน
‪แจกันใหม่ ที่คลุมโซฟาใหม่ ม่าน...
‪ไปเอาเงินมาจากไหน
‪ใครให้เงินคุณ
‪เครื่องผสมอาหารฟิลิปส์ ‪ที่คุณให้เป็นของขวัญ
‪ราคาตั้ง 5,599 รูปี
‪ทำไมถึงไม่จดลงไป
‪- ฉันยุ่งจนลืม อย่าโอเวอร์ ‪- งั้นเหรอ
‪ยุ่งขนาดนั้นเลย
‪ใช่ ยุ่งมาก
‪งานฉันล้น ‪ตั้งแต่มีการยกเลิกธนบัตรเก่า
‪อันนี้จากเมื่อวานนี้
‪คุณยังจดค่าเกลือเลย
‪อันนี้วันก่อน ค่ารถสามล้อ 25 รูปี
‪ช็อกโกแลตของซาเมียร์สิบรูปี
‪เดี๋ยว มีอีก
‪คุณถึงกับจด...
‪มะนาวห้ารูปี ‪แล้วก็พ่อค้าลดให้สองรูปี
‪ผู้หญิงที่จดกระทั่งสองรูปี
‪ไม่มีทางลืมจดค่าของขวัญ ‪ราคา 5,599 รูปีแน่
‪อุ้มเขาที ฉันอุ้มไม่ไหว
‪- ตอบมา สาริตา ‪- อย่ามาตอแยฉัน สุชานต์
‪ของขวัญราคา 5,599 รูปี
‪ไปเอาเงินมาจากไหน
‪งอกมาจากแถวนี้เหรอ
‪คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก สุชานต์
‪ในที่สุดกองขยะนี้ก็เหมือนบ้านสักที
‪งั้นก็ได้ อธิบายเรื่องนี้หน่อย
‪คุณก็รู้ว่าผมต้องใช้หนี้
‪คุณกลับเอาเงินไปซื้อของ ‪ราคา 5,599 นี้แทน
‪ฉันยินดีให้ของขวัญมากกว่า
‪ถ้าฉันใช้หนี้ให้คุณหมด เราคงอดตาย
‪คุณทำอะไรให้ครอบครัวนี้ได้เมื่อไหร่
‪แล้วค่อยมาซักฉัน
‪มีแต่คุณที่สนใจสถานะเราเหรอ
‪คิดว่าผมไม่ห่วงเรื่องเงินเหรอ
‪พ่อแม่ผมอาจไม่ได้รวยเหมือนคุณ
‪แต่ผมก็แบ่งเงิน ‪มาเป็นค่าใช้จ่ายทุกเดือน
‪ก็แค่ 2,000 รูปี
‪เท่าเดิมมาสิบปีแล้ว
‪ซาเมียร์โตขึ้นเรื่อยๆ ‪ค่าเช่าเพิ่มเป็นสองเท่า
‪เงิน 2,000 รูปีเอาไปซื้อกับข้าว ‪ยังไม่พอเลยสุชานต์
‪คุณรู้หรือเปล่า
‪- อย่าลากพ่อแม่ฉันเข้ามาด้วย ‪- ว่ายังไงนะ
‪อย่างน้อยตอนพ่อแม่ฉันมาเยี่ยม ‪ก็ไม่มาขอค่ารถไฟ
‪- พวกเขาไม่ได้ขอ แค่ยืม ‪- ไป
‪- พวกเขาจน แต่ซื่อสัตย์ ‪- ไปซะ
‪ไม่เหมือนพ่อคุณ
‪เจ้าหน้าที่ตัวเล็กๆ ในการประปา
‪แต่ดันมีรถหรูหราขับ
‪เขารับสินบนทั้งใต้โต๊ะและบนโต๊ะ
‪แล้วไง อิจฉาเหรอ
‪อย่างน้อยเขา ‪ก็ไม่โทษคนอื่นที่ล้มเหลว
‪หน้าโง่ !
‪เปิดประตู
‪ถ้ายังสงสัยฉันนัก ก็โทรหาแม่
‪แล้วถามคำถามพวกนี้กับแม่ให้หมด
‪อย่างน้อยคุณจะได้คุยกับแม่บ้าง
‪แม่ไม่กัดหรอก
‪ลุกขึ้นมาทำไม ซาเมียร์
‪นอนไปซะ พ่อแม่กำลังคุยกัน
‪รัฐบาลประกาศแล้วว่า
‪เงินเก่าจะต้องทำการ ‪เเลกเปลี่ยนภายในพรุ่งนี้
‪ไม่มีการขยายเวลาเกินเที่ยงคืน
‪ไม่มีการยกเว้นทั้งค่ารักษา ประปา...
‪รูตูบอกว่าคุณกลับก่อนเวลา
‪ผมโทรไปที่ธนาคาร
‪คุณไม่อยู่
‪คุณไปไหนมา
‪ต้องมีคนซื้ออาหารให้คุณกินนี่
‪ทำไมถึงเอาแต่แขวะผม
‪ผมรู้ว่าคุณโกหก
‪ผมรู้ทุกอย่างแล้ว
‪เยี่ยม !
‪ไปทำการบ้านให้เสร็จ ซาเมียร์
‪- แม่ฮะ... ‪- เร็วเข้า พรุ่งนี้ต้องไปเรียน
‪- นะ แม่ ‪- ออกไปทำการบ้านข้างนอก
‪สาริตา คนซักรีดมาแล้ว
‪ฉันกองผ้าเอาไว้บนเก้าอี้
‪บอกเขาด้วยว่ายังมีค้างอยู่สิบรูปี
‪ครับ ผมจะจ่ายเขาเดี๋ยวนี้
‪จ่ายเลย
‪รีบคืนเงินเรดดี้ด้วย
‪(ดิเนช)
‪ฉันแจ้งตำรวจจับคุณได้นะ
‪อย่าตื่นตูม คุณนาย
‪ฉันไม่ทำตามคุณสั่งแล้ว
‪ฉันไม่เอาเงินที่คุณให้ไปฝากด้วยซ้ำ
‪สาริตา
‪ฉันคิดว่า
‪เธอยังรักผัวตัวเองไม่มากพอ
‪ก็จริง
‪ไปคุยกับเขาสิ
‪เธอไม่รู้ว่าฉันทำอะไรได้
‪เดี๋ยว ปล่อยฉันนะ
‪อย่ายุ่งกับเธอ
‪แกไม่รู้ว่าฉันทำอะไรได้
‪อยากได้เงินใช่ไหม
‪ได้
‪สอง สี่ หก แปด สิบ
‪พร้อมดอกเบี้ย
‪ฉันไม่อยากทำงานกับแก ‪และไม่อยากได้เงินแก
‪คุณครับ เขาแซงคิว
‪และข่มขู่เจ้าหน้าที่ธนาคาร ‪สาริตา คุณเข้าไป
‪ผมจัดการเอง ไป
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ชกต่อยกันเหรอ มีอะไร
‪ทำไมไม่ตอบ
‪ซารุ พูดอะไรหน่อย
‪อันนั้น อย่านะ
‪ร้องไห้ทำไม
‪มีอะไร
‪ฉันชนะไม่ได้สักที
‪ทำไมพูดอย่างนั้น
‪ฉันเป็นนักร้องไม่ได้
‪ฉันตื่นเวที
‪แล้วก็แพ้การแข่งขัน
‪และชวดเงิน
‪ทำไมฉันแพ้ทุกที
‪คิดซะว่านี่เป็นการซ้อม
‪โอเคนะ
‪พอถึงเวลาแข่งจริงๆ คุณจะชนะ
‪ฟังนะ
‪สาริตา
‪คุณจะชนะ คุณคือผู้ชนะ
‪อย่าร้องไห้
‪ผมสัญญา...
‪ว่าจะไม่เป็นไร
‪ผู้ช่วยส่วนตัวอีกคน ‪ของนักการเมืองถูกจับกุม
‪ตำรวจพบธนบัตรใหม่เป็นฟ่อน ‪ในกระเป๋าเดินทางที่บ้านเขา
‪มันออกข่าวเหรอ
‪ไม่ได้ออกข่าว ผมมีแหล่งข่าว
‪ตำรวจตามจับนักการเมือง
‪ดูข่าวสิ
‪เขามีผู้ช่วยส่วนตัวหกคน
‪ลองนึกว่าเขาจะซ่อนเงินไว้ได้แค่ไหน
‪สาริตา พิไลอยู่ไหม
‪ฉันคิดว่าเขาเกิดกลัวและถูกจับ
‪ขอบใจที่บอก ฉันถอนเงินมาเพิ่มด้วย
‪ดีแล้วที่ถอนมา
‪ป้า
‪- ดิเนช ‪- ผมเอง
‪- อันจู ‪- เปิดหน่อย
‪มีอะไรเหรอ
‪- ไปที่ระเบียง มีอะไรจะให้ดู ‪- อะไร
‪ตำรวจมา
‪เบาเสียงหน่อย
‪พวกเขาไปบ้านสุชานต์กับสาริตา
‪- ทำไม ‪- นายรู้...
‪พวกเธอคิดว่าสาริตา ‪ได้เงินมาจากไหนล่ะ
‪เงินที่ขโมยมาจากบัญชีธนาคารเธอ...
‪ตายแล้ว
‪แน่ใจนะ
‪เบาๆ
‪ฉันไม่รู้ว่าเป็นเงินก้อนเดียวกัน
‪โจรปล้นธนาคารถูกจับ
‪พวกมันโพสต์รูปเซลฟี ‪แล้วมันกระจายทั่ววอตส์แอป
‪แล้วตำรวจก็ตามรอย
‪มันกระจายทั่วเลยใช่ไหม
‪ใช่
‪ธนบัตรที่ขโมยจากคุณ...
‪มาจากเงินที่พิมพ์มารอบแรก
‪จากบันทึกของธนาคารกลาง
‪เงินถูกส่งไปยังเขตเลือกตั้ง ‪ของนักการเมืองท้องถิ่น
‪อาจจะมีคนจากเขตนั้น ‪มาฝากเงินที่สาขาฉัน
‪ฟังนะ คุณไม่เกี่ยว
‪เราไม่ได้มาจับคุณ
‪เรากำลังจับตาดูนักการเมือง ‪และผู้สมคบคิด
‪พวกเขารู้ว่าจะมีการประกาศ ‪เลิกใช้ธนบัตร
‪สมคบคิดกับนายธนาคาร ‪และแลกเงินล่วงหน้า
‪หาอะไรอยู่เหรอ
‪ป้า...
‪เราจับนายธนาคารในกลห์ปุระ
‪เรามีหมายเลขบนธนบัตร
‪เราแค่อยากรู้ว่า ‪เขาฝากเงินด้วยตัวเอง
‪หรือว่าส่งลูกน้องมาฝาก
‪คุณได้เงินก้อนนั้นมาได้ยังไง
‪- คุณคะ... ‪- ผมเจอเงินก้อนนั้น
‪อะไรนะ
‪ในถุงใบนี้
‪มีแค่นั้นหรือว่ามีอีก
‪ผมมีแค่นี้ครับ
‪คุณเจอถุงพวกนี้ที่ไหน
‪ข้างล่าง
‪หมายความว่าไง
‪มีท่อระบายน้ำอยู่ข้างล่าง ‪อาจมีมากกว่านี้
‪พาไปดูหน่อยได้ไหม
‪เจออีกถุงหนึ่ง
‪วางไว้ตรงนั้น
‪อย่าโลภเลย เดี๋ยวถูกจับได้
‪เราจำเป็นต้องใช้
‪พวกเขาโลภ
‪- ใช่ แต่... ‪- นี่ เอาไป
‪นั่นบ้านคุณใช่ไหม
‪ไม่ใช่ครับ บ้านคุณศารวารี
‪ผมอยู่เหนือบ้านเธอ
‪ดิเนชกับอันจูอยู่ชั้นล่าง
‪ส่วนคุณราเชนทร์อยู่ชั้นบนสุด
‪เขาเป็นผู้ช่วยนักการเมือง
‪ได้
‪พาไปบ้านเขาหน่อย
‪ได้ครับ
‪สาริตา
‪นี่
‪ทางนี้ครับ
‪สบายดีไหม
‪สวัสดี
‪นี่ครับบ้านเขา
‪เจอเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪- ก่อนการประกาศยกเลิกธนบัตร ‪- โอเค
‪โอเค คุณไปได้
‪ขอรายละเอียดเขาไว้
‪สุชานต์
‪นายไปไหนมา
‪- เราจะไปแล้ว ‪- เจอกัน
‪มีใครอยู่ไหม
‪พวกเขามาจากกรมสรรพากร
‪มากันทำไม
‪มาค้นบ้านราเชนทร์
‪เข้าใจแล้ว
‪เอาเถอะ ดูแลสาริตาด้วย
‪ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอก
‪เพื่อนบ้านที่ดีต้องช่วยกัน
‪ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ
‪โอเคนะ
‪- ไปกัน ‪- โอเค
‪ผมกะจะให้คุณประหลาดใจ
‪ซาเมียร์ ระวัง
‪สาริตา
‪คุณชนะ
‪หมายความว่ายังไง
‪กรมสรรพากรส่งจดหมายมา
‪เราช่วยพวกเขาตามรอย ‪เงินสกปรกเมื่อปีก่อน
‪- เราก็เลยได้รับรางวัลนำจับ ‪- จริงเหรอ
‪- อ่านสิ ‪- ขออ่านหน่อย
‪"สิบเปอร์เซ็นต์ของเงินที่ยึดได้ ‪ตกเป็นของสุชานต์ พิไล"
‪สุชานต์
‪- ผมให้ปากคำกับพวกเขา ‪- ค่ะ
‪จดหมายแจ้งว่าให้ผมไปรับเงิน
‪เท่าไหร่เหรอ
‪คำบรรยายโดย วริยา ธาวนพงษ์