Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪อร่อยดี
‪แกฝีมือดีนี่
‪ไม่ต้องยอผมก็ได้ครับ พ่อ
‪- ผมกำลังทำให้พ่ออยู่ ‪- ใครบอกว่าพ่อยอแก
‪- แกทำอาหารเก่งจริงๆ ซันนี่ ‪- จริงเหรอครับ
‪- จริงสิ ‪- ถ้าพ่อชอบอาหารที่ผมทำจริงๆ
‪ทำไมพ่อไม่ยกร้านให้ผมสักทีล่ะ
‪- ให้ผมเปิดร้านอาหารสิ ‪- ร้านเป็นของแกอยู่แล้ว
‪- พ่อห้ามแกเมื่อไหร่ล่ะ ‪- งั้นก็ยกให้ผมสิ
‪- ดูแลมันเลย ‪- ก็ยกให้ผมสิ!
‪แต่งงานซะ แล้วร้านก็จะเป็นของแก
‪แต่งงานแล้วผมจะได้อะไร
‪เหตุผลไง ทุกคนมีกันทั้งนั้น
‪พ่อรอก่อนเถอะ เจอซาเนียเมื่อไหร่ผมแต่งแน่
‪เตรียมยกร้านให้ผมได้เลย ผมขอเตือนพ่อไว้ก่อน
‪ก็ดีแต่คุยโม้นั่นแหละ
‪ทุกอย่างมันอยู่ที่ว่าเธอจะแต่งด้วยไหม
‪ผมไม่แน่ใจเจตนาของพ่อจริงๆ นะ
‪พ่อหวังว่าผมจะได้สินสอดจากทางบ้านเมียผม
‪พอเป็นค่าใช้จ่ายร้านอาหารของผมงั้นเหรอ
‪แกคาดหวังให้ใครเอาเงินสินสอดให้แกได้ยังไง
‪ในเมื่อไม่มีใครยกลูกสาวให้แกสักคน
‪พ่อเตรียมค่าสินสอดไว้แล้วด้วยซ้ำ ‪เผื่อมีใครยอมแต่งงานกับแก
‪บอกผมหน่อยสิ
‪ผมจองนูร์มาฮาลไว้เดือนหน้าเลยดีไหม
‪นูร์มาฮาลคืออะไรคะ
‪มันคือสถานที่จัดงานแต่งงานของเราไง
‪ที่จัดงานแต่งเหรอ
‪มันเป็นที่ที่เยี่ยมมาก
‪คุณจะต้องทึ่งกับมันแน่นอน
‪โอเคค่ะ
‪คุณว่าเราไม่ควรจะ
‪คบกันไปอีกสักพัก รู้จักกันมากกว่านี้ก่อนเหรอ
‪เรามีเวลารู้จักกันทั้งชีวิต
‪แต่งงานกันเถอะ
‪พอผมเปิดร้านอาหาร ‪เราจะได้ใช้ชีวิตและทำร้านอาหารด้วยกัน
‪คุณอยากแต่งงาน ‪แค่เพื่อได้เปิดร้านอาหารของคุณเหรอ
‪ไม่ใช่แค่ของผม
‪ของเราต่างหาก
‪พ่อจะให้คุณเป็นหุ้นส่วน
‪แต่ฉันไม่อยากแต่งงานแบบนี้
‪งั้นเหรอ แล้วคุณอยากแต่งงานแบบไหนล่ะ
‪ฟังนะ ซันนี่ คุณเป็นคนดีจริงๆ
‪ฉันชอบเจอคุณ ชิลๆ อยู่กับคุณ
‪แต่ฉันคิดว่าเราน่าจะคบกันอย่างน้อยสักหนึ่งปี
‪แล้วเราค่อยตัดสินใจกัน
‪คุณอยากแต่งงานหลังคบกันหนึ่งปีเหรอ
‪ใช่ ถ้าคุณทำหน้าที่แฟนได้ดีนะ
‪ถ้าหลังจากหนึ่งปีแล้วคุณรู้สึกว่าผมไม่ดีล่ะ
‪เราก็ไม่แต่งงานกันไง
‪พ่อแม่คุณตั้งชื่อให้คุณผิด
‪- หมายความว่าไง ‪- คุณน่าจะชื่อคีตา
‪- ทำไม ‪- "ทำหน้าที่ของคุณ
‪โดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์"
‪คุณคาดหวังให้ผมลงทุนเวลาหนึ่งปี ‪โดยไม่รับประกันผลตอบแทนได้ยังไง
‪ผลตอบแทนเหรอ
‪ทำไมคุณไม่ลงทุนในกองทุนรวมล่ะ ‪ถ้าอยากได้การรับประกันผลตอบแทน
‪คุณจะได้ไม่ต้องบอกลาความสัมพันธ์
‪(คุณอารมณ์ดีอยู่หรือเปล่า)
‪(ผมตื่นเต้นเสมอเวลามีคุณอยู่ใกล้ๆ)
‪(- มื้อสายที่สุตราไหม ผมจะไปรับตอน 11 โมง ‪- ค่ะ)
‪สวีตี้มาหรือยัง
‪ไม่มาค่ะ แม่ นี่วันอาทิตย์ หลับต่อเถอะ
‪เธอมาสายอีกแล้วเหรอ
‪โทรบอกให้เธอมาเดี๋ยวนี้เลย
‪- ทำไมคะ ‪- จะมีแขกมาหาน่ะสิ
‪แขกเหรอ ใครคะ
‪(แม่สื่อชื่อดัง โชบา จูเนจา ‪"ความสัมพันธ์คือความสัมพันธ์)
‪กินนี่ ลูกพาปาวันไปคุยกันเป็นส่วนตัว ‪ที่อีกห้องหนึ่งได้นะจ๊ะ
‪หนูนั่งอยู่ที่นี่ดีกว่าค่ะ แม่ ‪ถ้าเราอยู่กันตามลำพังหนูอาจจะใจแตกได้
‪เขาหล่อมากเลย
‪เธอล้อเล่นน่ะค่ะ
‪เธอสงบเสงี่ยมมาก ดื่มหน่อยสิคะ
‪เห็นปาวันแล้วหนูสงบเสงี่ยมไม่ไหวเลยค่ะ แม่
‪ปาวันคือผู้ชาย
‪ที่หนูอยากแต่งงานด้วย
‪- มันฝรั่งทอดค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪สักชิ้นไม่ได้เหรอ...
‪ปาวัน ฉันมีเงื่อนไขสามอย่าง
‪สี่อย่างเลยก็ได้ครับ
‪ที่จริง สี่คือเลขนำโชคของผม
‪- ใช่ไหมครับ แม่ ‪- ให้ฉันพูดให้จบก่อน
‪เงื่อนไขอย่างแรก เราจะทำข้อตกลง
‪ที่ระบุว่าคุณจะไม่บังคับให้ฉันมีลูก
‪ฉันจะมีลูกเมื่อฉันคิดว่าฉันพร้อม
‪ปาวันจะต้องตรวจร่างกายหมดทุกอย่าง
‪ฉันได้ข่าวว่าเขาไปกรุงเทพบ่อย
‪ถ้าใบรับรองผลออกมาดี
‪ฉันอยากทดลองขับปาวัน
‪หุ่นเขางามยังกับรถสปอร์ต
‪แต่ถ้าเครื่องยนต์ใต้ฝากระโปรงไม่แรงจริงล่ะ
‪ชีวิตฉันจะต้องพังพินาศแน่นอน
‪เราเริ่มที่เงื่อนไขที่สามกันคืนนี้ได้เลย
‪ไว้ค่อยคุยเงื่อนไขอีกสองอย่างกันทีหลัง ‪ใช่ไหมครับ แม่
‪- กินนี่... หยุดก่อน ‪- สวีตี้
‪- คะ คุณ ‪- หยุดก่อน
‪หยุดนะ ไม่งั้นแม่จะกินยานอนหลับฆ่าตัวตาย
‪ยาไม่แรงพอที่จะทำให้แม่หลับได้หรอก ‪อย่าว่าแต่ฆ่าตัวตายเลย
‪ลูกมีปัญหาอะไรกับการพบกับผู้ชายที่แม่เลือกให้
‪นี่คือผู้ชายแบบที่แม่เลือก
‪แม่เอาขี้มาให้หนู ‪แล้วหวังจะให้หนูกินมันเหมือนเค้กงั้นเหรอ
‪ถ้าลูกไม่ชอบเขา แม่หาคนอื่นมาให้ดีไหม
‪แม่คะ หนูบอกแล้วไงว่า ‪หนูอยากแต่งงานเพราะความรัก
‪กับใคร นิชานต์เหรอ
‪อย่าทำให้มันยุ่งยากไปกว่านี้เลยค่ะ
‪- สวีตี้ ขอน้ำหน่อยค่ะ ‪- แต่งงานกับคนอื่นเถอะนะ
‪แม่ หนูสาบานว่าจะหนีออกจากบ้าน
‪ถ้าแม่พาไอ้งั่งแบบเขามาอีก
‪ไอ้งั่งเหรอ
‪เวลากินก็หุบปากด้วยสิลูก กินแบบนั้นถึงจะถูก
‪แต่งงานแล้วค่อยออกจากบ้านเถอะนะ แม่ขอร้อง
‪ก็ได้ค่ะ เชิญแม่จัดบิสกิต ‪ให้เจ้าบื้อที่กลับจากกรุงเทพกินต่อเถอะค่ะ
‪กินนี่! กินนี่ หยุดก่อน
‪(ความสัมพันธ์คือความสัมพันธ์ ‪ราชนคร กาซิอาบาด อุตตรประเทศ)
‪ทำไมคุณน้าถึงได้โกรธล่ะ
‪ขับไปเถอะน่า
‪อยากดูหนังเรื่องกาบีร์ สิงห์เหรอ ‪ผมมีตั๋วให้ทุกคนเลย
‪มีให้คุณคนเดียวน่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪จริงๆ นะ ผมคิดว่าแม่คุณจะตีผมซะอีก
‪- ไม่ เป็นไปไม่ได้ ‪- เธอสวยมากเลย
‪เธอรักคุณจะตาย
‪กินนู นั่งด้านโน้นเถอะ เก้านี้ตัวนี้พังแล้ว
‪ได้ค่ะ
‪- สาบานได้ ผมจะไม่... ‪- เขากังวลอะไรนักหนา
‪- คุยกับผู้หญิงอีกเลย ‪- ทำไม เกิดอะไรขึ้น
‪- มีขีดจำกัดน่ะ ในมหาวิทยาลัย... ‪- น่าสงสาร
‪ไม่เป็นไร มันเกิดขึ้นกันได้
‪ผมมีเฟรนด์โซนในโรงเรียน ในมหาวิทยาลัยก็มี
‪ผมจะเลิกคุยกับผู้หญิง
‪จริงเหรอ น่าเสียดายจัง
‪- ทำไมพวกเธอชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย ‪- ทำอะไร
‪เลิกทำตัวเป็นคู่เลี่ยนๆ กันสักทีเถอะ
‪มันเลี่ยนตรงไหน เราเป็นเพื่อนกัน
‪เพื่อนสนิท
‪สนิทเกิน
‪คุณคิดอกุศลอยู่ตลอด เปรร์นา
‪คนอื่นไม่มีใครคิดอย่างนั้นเลย
‪- ใช่ไหม ทิมมี่ ‪- มันรู้สึกแปลกๆ น่ะ
‪แล้วเพื่อนก็ไม่ทำตัวแบบนี้กัน
‪เธอจะก้าวต่อไปได้ยังไงถ้าทำตัวแบบนี้ตลอด
‪พวกเธอบ้าไปแล้ว
‪เธอควรจะดีใจนะที่ไม่ต้องเลือกระหว่างเรา
‪อ้อ เธอสองคนทำอย่างนี้เพื่อเราเหรอ
‪น่ารักเหลือเกิน
‪มีสามอย่างที่ผมจะพูด นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเรา
‪กินนี่กำลังคัดกรองผู้มีโอกาสสำหรับการแต่งงาน
‪และคุณก็ไม่มีสิทธิ์พูดแทนสังคม
‪เราต่างก็ก้าวต่อไปกันแล้ว ใช่ไหม กินนู
‪คุณน้าทำถูกแล้วที่เป็นห่วงเธอ
‪เลิกค่อนแคะได้แล้ว
‪ผู้ชายจะแห่เข้าแถวที่เขตเมืองหลวงแห่งชาติ ‪ในวันที่กินนูประกาศว่าเธอจะแต่งงาน
‪เหมือนผู้มีโอกาสที่เข้าแถว ‪ในหัสตินาปุระเพื่อปัญจาลิ
‪ปัญจาลิเป็นเจ้าหญิงแห่งปัญจาละ ‪เธอแต่งงานที่นั่น
‪คุณก็เป็นเจ้าหญิงแห่งเขตเมืองหลวงเดลี
‪เขาอยู่ในครัว ทำอาหารค่ำสองอย่างในบ้านนี้
‪- มากกว่าหนึ่งครั้งในหนึ่งสัปดาห์ ‪- แม่คะ เขาเก่งแต่เรื่องนั้น
‪- ให้เขาทำอาหารเถอะ ‪- เหรอ งั้นก็ให้เขาทำอาหารทุกวันเลยสิ
‪บ้านนี้ไม่จำเป็นต้องมีแม่อีกแล้ว
‪ริต้า ดื่มให้ใจเย็นๆ หน่อยสิ เอ้านี่
‪- เขาใช้ของชำหมดครัวแน่ๆ ‪- คุณห่วงอะไรกันแน่
‪ลูกชายคุณหรือของชำ
‪ซันนี่!
‪อย่าท้อแท้สิลูก
‪ผมจะไม่ท้อแท้ได้ยังไง แม่
‪ผมอกหักนะครับ
‪ใครที่โดนแบบผมคงเป็นนักกวีบนเฟซบุ๊กไปแล้ว
‪นี่ โรเมโอ เลิกดราม่าได้แล้ว
‪นี่มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
‪- ส่วนหนึ่งของชีวิตแกที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำอีก ‪- หยุดพูดเถอะ
‪- ลูกชายฉันไม่ดื่มเหล้า ‪- จริงเหรอ
‪พี่คะ ลืมมันซะ ฝีมือจีบสาวของพี่ ‪ห่วยพอๆ กับที่พี่เล่นเทนนิส
‪พ่อคะ หาผู้หญิงเหมาะๆ แต่งงานกับเขาเถอะค่ะ
‪เธอพูดมีเหตุผลเป็นครั้งแรก กินโรตีอีกแผ่นสิ
‪พ่อ ในเมื่อพ่อคะยั้นคะยอนัก ‪พ่อก็ควรจะทำงานหนักด้วย
‪ไปหาคู่ที่เหมาะสมให้ผมเลย
‪คุณควรไปหาโชบา
‪ขนาดจอนตี้ที่เลิกเรียนมัธยมปลาย ‪เธอยังหาคู่ให้เขาแต่งงานได้
‪ลูกชายฉันเรียนจบปริญญานะ ‪ได้คะแนนตั้ง 58 เปอร์เซ็นต์
‪แม่ทุกคนเห็นลูกชายตัวเองดีกันทั้งนั้นแหละ
‪ก็ได้ ผมจะไปหาโชบา
‪ดูซิว่าเธอจะว่ายังไง ลูกคิดว่าไง นิมมี่
‪พ่อน่าจะไปหาเธอแหละ ‪พี่เขาแอบชอบลูกสาวเธออยู่
‪หา จริงเหรอ
‪เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้นเลย
‪ไม่เห็นแกบอกเราเลย
‪พ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นเลย
‪เราแค่เคยเรียนห้องเดียวกันเท่านั้นเอง
‪- จริงเหรอ ไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪เหลวไหลน่า บางทีก็วันจันทร์ ‪บางทีก็วันอังคาร ใช่ไหม
‪- พวกคุณจะไปไหนกัน กลับบ้านเหรอ ‪- ลูกๆ ฉันมีสอบน่ะ
‪ฉันเครียดมากเลยกับคลาสนี้...
‪คุณโชบา
‪- คุณเซธี ‪- ครับ
‪- บายจ้ะ สวัสดีค่ะ เป็นไงบ้างคะ ‪- สวัสดีครับ
‪ดีครับ ด้วยพระคุณของพระองค์
‪ผมอยากคุยเรื่องสำคัญกับคุณน่ะ
‪- มีอะไรคะ ‪- ผมหาผู้หญิงสำหรับการแต่งงานอยู่น่ะ
‪คุณเซธีคะ
‪ฉันยังรักคุณจูเนจาอยู่ค่ะ
‪คุณนี่ขี้เล่นจัง
‪ตลกจริงๆ
‪ผมกำลังหาผู้หญิงที่เหมาะสมสำหรับซันนี่ลูกชายผม
‪- เขาโตขนาดนั้นแล้วเหรอ ‪- ด้วยพระคุณของพระองค์
‪- ลูกๆ โตเร็วจนเราไม่รู้ตัวเลยนะคะ ‪- ไม่รู้ตัวเลย
‪จริงครับ
‪ขับไปเลยครับ เราจะคุยกันระหว่างทาง ไปสิ
‪- เหรอคะ ‪- ครับ
‪ซันนี่อยากได้ผู้หญิงแบบไหนเหรอคะ
‪คนจนไม่มีสิทธิ์เลือกหรอกครับ
‪- คนจนเหรอ ‪- ลูกชายผมเป็นเด็กธรรมดาๆ
‪เราแค่อยากได้ผู้หญิงที่ฉลาดพอ
‪ที่จะดูและซันนี่กับกิจการของเขา
‪ผมจะให้เธอเป็นหุ้นส่วนร้านของผมด้วย
‪คุณต้องการให้เธอทิ้งอาชีพของเธอ ‪เพื่อลูกชายคุณเหรอ
‪- ความคิดของคุณล้าสมัยมาก ‪- ไม่นะ
‪เราทันสมัยมากเลย
‪ที่จริง ผมมีรถเกียร์อัตโนมัติ ‪โทรศัพท์มือถือก็รับ 4 จีได้
‪จริงๆ นะ
‪ไม่เอาน่า... คุณ...
‪งั้นฉันแนะนำให้คุณบอกให้ซันนี่มาหาฉัน
‪- วันจันทร์ มาคนเดียว ‪- คนเดียวเหรอ
‪หนุ่มๆ ไม่พูดสิ่งที่ตัวเอง ‪ต้องการจริงๆ ต่อหน้าครอบครัว
‪พวกเขาได้แต่พยักหน้ารับทุกอย่างที่พ่อแม่พูด
‪ได้ ผมจะบอกให้เขาไปหา
‪เราทันสมัยมากเลย
‪คุณขับรถเกียร์อัตโนมัติด้วย
‪- แล้วเจอกันนะ ‪- บายค่ะ
‪- บายครับ ‪- แล้วเจอกัน
‪บ๊ายบาย
‪- สวัสดีครับ คุณน้า ‪- ในที่สุดก็มาสักที
‪ไม่เอาน่า ผมใช้เวลาตั้งสองชั่วโมง ‪รีบทำนี่ให้เสร็จเลยนะครับ
‪- ให้ฉันดูหน่อย ‪- นี่ครับ ดูสิ ไม่ได้พูดเล่นนะ
‪ขอบคุณนะจ๊ะ
‪ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ คุณน้า
‪- ผมเป็นญาตินะ ‪- ก็ใช่
‪น้าก็รู้ว่าผมพร้อมช่วยน้าเสมอ
‪ฉันรู้ ดีจ้ะ
‪พรุ่งแวะไปที่บ้านสิ ฉันจะทำมะระครีมข้น
‪มะระครีมข้นรสเด็ดของน้า
‪แบบนั้นก็ยอดเยี่ยมไปเลย
‪รู้ไหมผมนับนิ้วทุกครั้งที่ผมกินมะระครีมข้นของน้า
‪จริงๆ นะ ให้แน่ใจว่าผมไม่กลืนมันตอนเลียมัน
‪พอเถอะ เลิกแกล้งชมฉันได้แล้ว
‪สาบานได้
‪อ้อ แล้วกินนี่อยู่ไหนครับ
‪คงอยู่กับเพื่อนๆ ของเธอน่ะ
‪เยี่ยมเลย
‪เราไม่ได้คุยกันนานเลย ‪ผมจะไปคุยกับเธอแล้วกันนะครับ
‪ได้จ้ะ ไปสิ ฉันกินได้หรือยัง
‪- ทานให้อร่อยนะครับ ผมไปหากินนี่ก่อน ‪- ได้จ้ะ
‪(จัสวินเดอร์ (จอนตี้) แต่งงานกับ ‪ฮาร์มันปรีต (ริมปี)
‪พวกเขาใช้เงินเยอะมากเลย
‪พวกเขาใช้เงินมืดจัดงานนี่
‪พี่อยู่เป็นโสดดีกว่า
‪ทำไม
‪หลังงานแต่งทุกงาน จะมีการเดิมพันกัน
‪ว่าพี่จะได้แต่งเป็นคนต่อไปหรือเปล่า
‪ฉันพนัน 1,000 ทุกครั้งว่าพี่จะไม่ได้แต่ง
‪ตอนนี้ฉันได้มา 15,000 แล้วนะ
‪ความพ่ายแพ้ของพี่คือชัยชนะของฉัน
‪นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดเล่น ‪อย่าหมดหวังนะ ลูกจะได้แต่งงานแน่
‪จอนตี้ได้แต่งงาน
‪ก็เพราะพ่อเขาเปิดโชว์รูมให้เขา
‪ถ้าเปิดร้านอาหารแล้วได้แต่งงาน
‪หนุ่มโสดทุกคนคงทำอย่างนั้นกันหมดแล้ว
‪พ่อคุยกับโชบาแล้ว
‪เราจะช่วยให้แกได้แต่งงาน
‪ครับ คุณอฮูจา
‪ไม่ครับ ผมยังไม่ได้ดื่มเลย
‪ที่ไหนครับ
‪ในรถเหรอ
‪ผมจะไปเดี๋ยวนี้
‪- พ่อ มาสิคะ ‪- ไปเร็ว
‪มากับพ่อสิ
‪ดื่มสักหน่อย
‪ไปเลย พ่อ ไปสิ
‪- ไปสิ พ่อ ‪- อ๋อ ได้
‪ลูกพ่อ ไฟ
‪ที่รู้สึกอุ่นสบาย
‪- ยังคงไหม้เราได้ ‪- ไปดื่มให้สนุกเถอะ
‪ก็ตามใจ
‪สวยจังเลยครับ คุณน้า
‪อวยพรให้ผมด้วยครับ คุณน้า
‪นี่
‪ปากทักน้าแต่ตาลอยไปถึงโน่น
‪คุณน้า!
‪จำผมได้ด้วยเหรอครับ
‪- ซันนี่ เซธี ‪- ครับ
‪- ชื่อจริง สัตนาม เซธี ‪- ครับ
‪บัณฑิตการค้าจากวิทยาลัยเทศบัณฑุ ‪ด้วยคะแนน 58 เปอร์เซ็นต์
‪คุณทำอาหารเก่งมาก ‪แต่มีปัญหาเรื่องหาคนแต่งงานด้วย
‪- ผม... ‪- พอแล้ว คุณน้า
‪พอแล้วครับ
‪คุณน้าคือความหวังเดียวที่ผมเหลืออยู่
‪ช่วยบัณฑิตคนนี้ให้ได้แต่งงานเร็วที่สุดเถอะครับ
‪ไว้ฉันจะคุยรายละเอียดกับคุณมะรืนนี้
‪- ตอนนี้ฉันกำลังยุ่ง โอเคนะ ‪- โอเครับ
‪มาแล้วจ้ะ
‪กินนี่ไปไหนแล้ว
‪- นั่นไม่ใช่แฟนเธอ นั่นเพื่อนรักของเธอ ‪- ฉันรู้
‪- กาแฟ... ‪- สวัสดี
‪- ขอกาแฟสองถ้วยค่ะ ‪- จำผมได้ไหม
‪กาแฟสองถ้วยค่ะ
‪- ไม่ใส่น้ำตาลนะ ‪- ครับ
‪แค่ถ้วยเดียวพอครับ
‪คุณเอาถ้วยนี้ไปก็ได้
‪ผมให้พวกเขาใส่ช็อกโกแลตด้วย
‪คุณเป็นเด็กเสิร์ฟเหรอ
‪คุณดีแต่พูดแต่ไม่เคยทำ
‪คุณคือเอ็มมิเน็มของคนจน
‪ฉันคือมาดอนนาของอินเดีย ฉันเฉิดฉาย
‪ฉันไม่สนใจคนอย่างคุณ
‪ลืมหัวใจฉันไปซะ ‪คุณจะไม่ได้แม้เพียงลายเซ็น
‪คุณกลายเป็นตัวตลกน่าขบขัน
‪ฉันจะไม่เสียเวลาไปกับพวกคุณ
‪จงอย่าคิดฝันว่าจะได้คุยกับฉัน
‪ฉันไม่ใช่สุราของคุณ
‪พอจังหวะของฉันเริ่ม
‪เสียงกลองของคุณจะเงียบลง
‪คุณกลายเป็นตัวตลกน่าขบขัน
‪ขออภัยในความไม่สะดวก
‪โอ้ ที่รัก อย่าว่าผมเป็นตัวตลกน่าขบขัน
‪เพราะในตาของผมนั้น คุณมีค่าอันยิ่งใหญ่
‪ทำไมไม่ใช้เวลามาอยู่กับผม
‪ผู้ชายหลายคนยังโสดก็เพราะฉัน
‪ฉันหลอนจิตใจนักล่าอย่างคุณมากมาย
‪ผู้ชายหลายคนยังโสดก็เพราะคุณ
‪คุณหลอนจิตใจนักล่าอย่างผมมากมาย
‪คุณลองใช้ลูกไม้ทั้งหมดที่คุณมีดูได้
‪คุณไม่ได้ใจฉันหรอก
‪มีผู้ชายอย่างคุณมากมาย
‪- แต่มีฉันเพียงคนเดียว ‪- อะไรนะ
‪คุณกลายเป็นตัวตลกน่าขบขัน
‪ฉันจะไม่เสียเวลาไปกับพวกคุณ
‪เพราะในตาของผมนั้น คุณมีค่าอันยิ่งใหญ่
‪พอจังหวะของฉันเริ่ม
‪เสียงกลองของคุณจะเงียบลง
‪คุณกลายเป็นตัวตลกน่าขบขัน
‪โอ้ ที่รัก อย่าว่าผมเป็นตัวตลกน่าขบขัน
‪จงอย่าคิดฝันว่าจะได้คุยกับฉัน ‪ฉันไม่ใช่สุราของคุณ
‪ทำไมไม่ใช้เวลามาอยู่กับผม
‪- รถสวยจัง ‪- รถบีเอ็มก็ต้องสวยสิ
‪คุณจ่ายเงินดาวน์เอง ‪หรือพ่อซื้อเป็นของขวัญให้อีกล่ะ
‪ไม่ใช่ของขวัญจากพ่อหมดทุกอย่างหรอกนะ
‪แม่ซื้อให้น่ะ
‪ของขวัญเยี่ยมมาก ‪พรุ่งนี้เราจะขับคันนี้ไปกินมื้อเที่ยงกัน
‪เราต้องยกเลิกมันแล้วละ
‪พ่อให้ผมไปมาเนซาร์ บอกว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ
‪ฉันไม่สำคัญหรือไง
‪กินนี่ คุณทำตัวเป็นเจ้าของอีกแล้วนะ
‪ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกัน
‪คุณต้องให้พื้นที่ส่วนตัวผมบ้าง
‪เปรร์มาพูดถูก
‪เราควรจะตัดขาดกันไปเลย นิชานต์
‪ผมบอกคุณแล้วว่าให้หาคนอื่น
‪อยากให้ผมช่วยหาไหม
‪ถ้าคุณเป็นห่วงฉันนักล่ะก็ ‪ทำไมไม่แต่งงานกับฉันล่ะ
‪เราคุยเรื่องแต่งงานกันอีกแล้วเหรอ
‪ผมมีสามอย่างที่จะพูด กินนี่ ‪แต่งงานแล้วเราจะได้อะไร
‪โอเค คุณแต่งงาน มีลูก แล้วอะไรอีก
‪คิดถึงชีวิตพวกเขาเหรอ
‪เรายังไม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเองเลย ‪เป็นแบบนี้ดีกว่า กินนี่
‪- แล้วความรู้สึกฉันล่ะ ‪- คุณก็ไม่สนใจความรู้สึกของผมเหมือนกัน
‪ผมมีรถบีเอ็มคันใหม่ ผมมีความสุขมาก
‪มันมีเครื่องยนต์แปดสูบ ถุงลมนิรภัย 12 ลูก ‪กดปุ่มครั้งเดียวหลังคาก็เปิดออก
‪กินนี่ ฟังนะ อย่าทำอย่างนี้ อย่า...
‪นี่รถบีเอ็มนะ
‪แต่งงานกับกินนี่เหรอ
‪นี่พูดเล่นใช่ไหมครับ คุณน้า
‪คุณแอบชอบเธอมาตั้งแต่สมัยเรียน ใช่ไหม
‪หนุ่มๆ แอบชอบเธอทั้งโรงเรียนแหละครับ
‪หลายคนลองเสี่ยงโชคดูแล้ว ‪แต่คุณคือคนที่จะได้แจ็กพอต
‪คุณน้าครับ ผมไม่เห็นกินนี่เลยครับ
‪เดี๋ยวก็ได้เห็นจ้ะ
‪ฉันทำฟริตเตอร์เนยแข็งไว้ให้คุณโดยเฉพาะ
‪เดี๋ยวนะ ฟริตเตอร์เนยแข็งจ้ะ
‪มาแล้วค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- วางไว้บนโต๊ะเลย
‪- เอาซอสมาไหม ‪- เอามาค่ะ
‪- วางตรงนี้ ‪- คุณน้าน่าจะเรียกกินนี่มานะ
‪- คุณกินนี่ไปที่ออฟฟิศแล้วค่ะ ‪- แล้วคุณให้ผมมาที่นี่ทำไม
‪ทำอะไรครับ คุณน้า
‪มันเป็นความลับ ฉันถึงได้มานั่งใกล้ๆ คุณ
‪โอเค บอกผมมาสิ
‪กินนี่อยากแต่งงานเพราะความรัก
‪งั้นเธอจะแต่งงานกับผมทำไม
‪น่ารักจัง
‪ก็คุณน่ารัก ประวัติขาวสะอาด
‪อนาคตของคุณก็สดใส
‪และก็...
‪ที่สำคัญกว่านั้น
‪กินนี่ไม่ได้เกลียดคุณ
‪ใช่ แต่เธอก็ไม่ได้รักผมเหมือนกัน
‪ฉันจะทำให้เธอหลงรักคุณ ทำตามที่ฉันบอกก็พอ
‪คุณน้าครับ
‪คุณรู้เรื่องความสัมพันธ์ในอดีตของผมไหม
‪- ฉันไม่รู้ ‪- ก็เพราะผมไม่มีมัน
‪ถ้าผมคือคนที่ต้องโน้มน้าวผู้หญิง แล้วคุณทำอะไร
‪ฉันก็จะคอยชี้แนะคุณไง ไม่ต้องห่วง
‪ทำตามที่ฉันบอกก็แล้วกัน เข้าใจไหม
‪กินนี่เป็นลูกสาวฉัน ดีเอ็นเอของฉัน ฉันรู้จักเธอดี
‪ไม่ต้องห่วง นี่ กินฟริตเตอร์สิ
‪ฟังนะ จะบอกให้ ‪สถิติการหาคู่ของฉัน 100 เปอร์เซ็นต์
‪ฉันจับคู่แต่งงานทุกคู่ในย่านนี้ ‪จนถึงตอนนี้ไม่มีใครแยกทางกัน
‪- หรือหย่ากันเลย ‪- ตอบตกลงไปเถอะ
‪แม่เธอเป็นคนชี้แนะไม่ใช่เหรอ
‪งั้นเราก็ทำสำเร็จแน่นอน มีปัญหาอะไรเหรอ
‪คนเป็นแม่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับลูกสาวตัวเอง
‪ขอเถอะค่ะ แม่ อย่าโกหก
‪หนูใส่รองเท้าแตะเบอร์อะไรแม่ยังไม่รู้เลย
‪- เดี๋ยวแม่จะดึงลิ้นแกออกมา ‪- ไม่เอาน่า
‪พ่อว่าแกปฏิเสธไปเถอะ
‪มันไม่ใช่สิ่งที่แกชอบหรอก
‪พรุ่งนี้ผมจะไปหาโชบา โอเคนะ
‪พ่อจะไปหาเธอทำไม แค่โทรไปด่าเธอก็พอ
‪- เอางั้นเหรอ ‪- ค่ะ เอ้านี่
‪- ไม่ เดี๋ยว ‪- ปลดล็อกหรือยัง
‪- ยังค่ะ เดี๋ยว ‪- เฮ้ย! แกทำอะไรน่ะ
‪เขาเป็นอะไรของเขา
‪ซันนี่ เข้าไปทำอะไรในครัวอีกล่ะ
‪- อาหารเที่ยงพร้อมแล้ว ‪- ไม่เป็นไร แกทำพุดดี้ข้าวก็ได้
‪อย่าลืมใส่อัลมอนด์ฝานด้วยนะ
‪แม่คะ หนูแนะนำให้แม่ทำเขา ‪เจอผู้หญิงคนใหม่ทุกวัน
‪แม่จะได้ไม่ต้องทำอาหารอีก
‪- ดีมาก ‪- ฟังนะ
‪ตอนนี้ผมจะทำพุดดิ้งข้าว
‪และก็ทำให้กินนี่เป็นพี่สะใภ้เธอ ‪และก็เป็นลูกสะใภ้ของพ่อ
‪ผมสาบานต่อผู้ให้กำเนิดผมเลย
‪นี่ เขามาสาบานใส่ผมทำไม
‪มีคุณคนเดียวหรือไงที่ให้กำเนิดเขาน่ะ
‪คุณจะขอกินนี่แต่งงานได้ง่ายมาก
‪- คุณมั่นใจมากเลย ‪- เอานี่ไป
‪เธอมีดีเอ็นเอของฉัน
‪เธอเหมือนฉัน
‪คุณน้าครับ เด็กมีดีเอ็นเอ
‪ของทั้งพ่อและแม่นะ รู้ไหม
‪นี่มันไม่ยุติธรรม
‪ผู้หญิงควรเป็นส่วนใหญ่อย่างน้อยก็ตรงไหนสักที่
‪มันก็จริง
‪ที่พระเจ้าเป็นผู้ชาย
‪โธ่ ไม่เอาน่า
‪บอกผมได้ไหมว่าคุณให้ผม ‪มาเจอคุณที่นี่เช้าขนาดนี้ทำไม
‪จะได้ชินกับการตื่นแต่เช้าไง
‪กินนี่ขึ้นรถไฟเที่ยวแปดโมงสี่สิบห้าไปออฟฟิศ
‪รถไฟเป็นที่ที่ไม่โรแมนติกมากๆ เลย
‪เราจะค่อยๆ ทำไปทีละขั้น
‪ขั้นแรกคือมิตรภาพ ‪เธอจะไม่สงสัยคุณถ้าคุณเจอเธอบนรถไฟ
‪- แต่ผมจะต้องทำอะไรบนรถไฟ ‪- แล้วฉันจะบอก
‪ก่อนอื่นไปที่สถานีให้ทันเวลาแล้วกัน
‪เร็วเข้า คุณช้ามากเลย
‪น้าอ้วนนี่เดินไวชะมัด
‪รถไฟมาแล้ว
‪- อะไรนะ ‪- รถไฟมาแล้ว
‪- มีปัญหาอะไรเหรอ ‪- รถไฟคุณ...
‪ออกไปแล้ว
‪ฉันจะขึ้นขบวนถัดไป ตาฉันไม่ได้บอด
‪ขอโทษ
‪คุณน้า จุด ความประทับใจครั้งแรกล้มเหลว
‪จุด จุด
‪พอผมบอกเธอว่าเธอจะขึ้นรถไฟไม่ทัน เธอด่าผม
‪เครื่องหมายตกใจ หน้ายิ้มเศร้าๆ ส่ง
‪ไม่เป็นไรจ้ะ
‪คุณสร้างความประทับใจที่ดีบนรถไฟได้
‪- แล้วเจอกัน ‪- เจอกัน
‪(สำหรับผู้สูงอายุและคนพิการ)
‪- คุณมาจากวิทยาลัยหานสราชใช่ไหม ‪- ใช่ มีอะไรเหรอ
‪- พวกเขาไม่ได้สอนมารยาทคุณหรือไง ‪- มีอะไรเหรอ พี่
‪คนสูงอายุยืนอยู่ ‪แต่คุณกลับนั่งตรงที่นั่งสำรอง ลุกขึ้น
‪- ไม่ครับ ไม่เป็นไร ‪- คุณลุง ไม่เป็นไร ลุกไป
‪- ไม่ พ่อหนุ่ม นั่งเถอะ ‪- นั่งสิครับ คุณลุง
‪- คุณลุง คุณควรจะนั่งลงนะ ‪- ฉันไม่อยากนั่ง!
‪แกบ้าหรือเปล่า
‪พยายามเข้าใจหน่อย ฉันเป็นริดสีดวง ‪นั่งแล้วเจ็บตูด
‪แกมาบังคับให้ฉันนั่งทำไม ฉันไม่อยากนั่ง
‪นั่งเถอะ พ่อหนุ่ม
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪มัวอืดอาดก็อดแอ้มนะ ลูกพ่อ
‪ใช่ไหม คุณโชบา
‪คุณต้องทำมากกว่าแค่ทักทายกัน
‪ไม่งั้น คุณก็จะนั่งจิบน้ำชา ‪ติดแหง็กอยู่กับเราตลอดไป
‪- ห่อซาโมซ่าหรือยัง ‪- ห่อแล้ว
‪เอาคาโชรีหกชิ้นด้วย
‪- สองอย่างนี่อย่างละสามชิ้น ‪- โอเค
‪เอานี่ด้วย
‪- ยกเลิกคาโชรีนะ ‪- ทั้งสองอย่างเหรอ
‪- สวัสดีค่ะ คุณปูจา ‪- สวัสดีค่ะ
‪เอาสองจานค่ะ แซ่บๆ เลยนะ
‪น้ำเย็นใช่ไหม
‪ขอซอสหวานและก็เพิ่มมันฝรั่งนะ
‪สวัสดี
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪นี่เปรร์นาเพื่อนฉัน นี่ซันนี่
‪สวัสดีครับ สัตนาม
‪ฉันเคยเห็นคุณที่ไหนนะ
‪- ที่งานแต่งของจอนตี้ ‪- ใช่
‪คุณเต้นเก่งมากเลย
‪- ขอบคุณครับ ‪- มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ
‪ผมมาซื้อซาโมซ่าน่ะครับ
‪แม่ชอบซาโมซ่ากับภูจิยาของฮาลดิราม
‪กอลกัปปาของพวกเขาก็อร่อยมากนะ
‪พวกเขาใส่ผงขิงแห้งในชัทนีย์หวานด้วย
‪ฉันรู้ค่ะ เราถึงได้มาที่นี่กันไง
‪เดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อนนะ
‪- อะไรนะ ‪- ซาโมซ่าน่ะค่ะ
‪จริงสิ
‪บาย
‪เกิดอะไรขึ้น นั่นเขาใช่ไหม
‪(ติลักนคร ตันดูรี ไนต์ส ‪เชฟสัตนาม เซธี)
‪ดูให้ดี คุณไม่ควรจอดรับเธอ เอ้านี่ ไปซะ
‪คันต่อไปอยู่ไหน มาสิ
‪สามล้อ ไปถนนพาราขัมพา!
‪จอดสิ จอด! สามล้อ! ‪ไปถนนพาราขัมพา! จอดสิ!
‪- สามล้อ! ‪- สวัสดี
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪เกิดอะไรขึ้น หาสามล้อไม่ได้เหรอ
‪ค่ะ ไม่มีสามล้อจอดรับฉันเลย
‪เหรอครับ คุณจะไปไหนล่ะ
‪- ถนนพาราขัมพา ‪- ผมจะไปทางนั้นพอดี
‪ให้ผมไปส่งคุณนะ
‪- ไม่ต้องค่ะ ไปเถอะ ฉันไปเองได้ ‪- แน่ใจเหรอ
‪คุณอาจหาสามล้อไม่ได้แล้วนะ
‪ฉันเจอคุณตลอดเลย เกิดอะไรขึ้นคะ
‪หมายความว่าไง เกิดอะไรขึ้น ‪ชีวิตมันคาดเดาไม่ได้
‪คุณไม่มีทางรู้ว่าจะเจอใครที่ไหน
‪- คุณเป็นนักปรัชญาด้วย ‪- ถนนของเดลีทำให้คุณเป็นอย่างนั้น
‪งั้นเหรอ
‪ทำบุญทำทานคนยากคนจนหน่อยครับ
‪เธอชอบช่วยเหลือสังคม ถ้ามีโอกาสก็คว้ามันไว้
‪ผมปวดใจเวลาเห็นคนพวกนี้
‪เดี๋ยวค่ะ
‪คนอย่างคุณนี่แหละทำให้พวกเขาได้ใจ
‪นี่เป็นพวกต้มตุ๋น ไม่ได้ดูหนังเรื่องสลัมด็อกเหรอ
‪- ดู ‪- เขาทำงานได้ ใช่ไหม
‪ใช่ คุณพูดถูก
‪แล้วไง
‪- เขาขายฟริตเตอร์ได้ ‪- ใช่เลย
‪เฮ้ย ไสหัวไป!
‪คุณไม่ต้องหยาบคายนักก็ได้
‪ขอโทษ
‪- ขึ้นรถ ‪- บายครับ พ่อ
‪- ไปเลย ‪- ขอบคุณครับ
‪ขับไป
‪ไม่รู้ว่าใครทำให้มันซวย
‪ฉันขาดอีกแค่ห้ากรมธรรม์ก็ถึงเป้าแล้ว
‪คนไม่เข้าใจว่าเราทำให้ ‪พวกเขารวยได้หลังจากที่พวกเขาตาย
‪คุณช่วยฉันได้ไหม
‪- ใช่ ฉันไม่รู้เลย... ‪- กินนี่ มีคนมาพบเธอ
‪ขอดูกรมธรรม์ของชวาลาหน่อย
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪ค่ะ มีอะไรให้ฉันช่วยคะ
‪ผมพาภรรยามาทำประกันครับ
‪ได้ค่ะ ได้เลย มาสิคะ
‪ขอทราบชื่อเธอได้ไหมคะ คุณมาจากไหนคะ
‪- โนอิดา ‪- ก็ไม่ไกลเท่าไหร่...
‪คุณครับ เรามาทำประกันครับ
‪เปรร์นา พาพวกเขาไปที่ห้องประชุมหน่อยได้ไหม
‪- ได้จ้ะ ‪- ไปกับเธอนะคะ
‪ได้ครับ
‪พวกเขาเป็นลูกจ้างของผม
‪คุณควรทำให้ถึงเป้าเร็วๆ
‪เพราะพ่อจะเล็งเป้ามาที่ผม ‪ถ้าเขารู้ว่าไม่มีใครดูแลร้าน
‪- กินนี่ ‪- มาแล้วจ้ะ
‪ไปเถอะครับ
‪เธอเป็นแฟนตัวยงของบัธชาห์และมิกะ ‪เธอต้องยินดีไปกับคุณแน่
‪เราเสียเงินซื้อบัตรพวกนี้ตั้ง 5,000 ‪อย่าให้มันสูญเปล่าล่ะ
‪บัตรพวกนี้จะทำให้คุณเข้าใกล้กินนี่มากขึ้น
‪ว่าไงล่ะ
‪(ช่วยโลก ช่วยชีวิต)
‪ไป เร็วเข้า ไปสิ
‪ขอให้โชคดีนะ
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪คุณแอบตามผมเหรอ
‪ฉันเหรอแอบตามคุณ
‪แล้วปกติวันสุดสัปดาห์คุณทำอะไรครับ
‪ปกติฉันก็ชิลๆ อยู่กับเพื่อน
‪ผมก็ชอบชิลๆ เหมือนกัน
‪ผมชอบฟังเพลงด้วย เป็นแฟนตัวยงบัธชาห์เลยละ
‪- เหรอคะ ‪- ใช่
‪เขามาแสดงกับมิกะวันเสาร์นี้
‪แมจิกโมเมนต์โชว์ ผมจะไปดู
‪- โอเค ‪- ใครโทรมาละนี่
‪ครับ ว่ามา
‪ใช่ ฉันมีบัตรวีไอพี
‪อะไรนะ เดี๋ยวก่อน
‪นายจะไม่ดูคอนเสิร์ตเพื่อไปสวดมนต์เหรอ
‪ทำแบบนี้ไม่ถูกนะ
‪โอเค
‪ก็ได้ ฉันจะดูว่าทำอะไรได้บ้าง
‪เพื่อนผมน่ะ มอนตู
‪ผมตั้งใจจะไปกับเขา แต่เขาทิ้งผมซะแล้ว
‪ผมจะทำยังไงกับบัตรพวกนี้ดี
‪- ขายมันสิ ‪- ไม่ ผมอยากไปดู
‪ผมจะขายมันได้ยังไง
‪- งั้นก็พาคนอื่นไปด้วยสิ ‪- ใช่ ผมก็คิดว่าจะทำอย่างนั้น
‪คุณไปกับผมได้ไหม
‪- คุณจีบฉันเหรอ ‪- เปล่า...
‪เปล่า ผมแค่ถามดูน่ะ
‪ก็ดี
‪ฉันมีนัดกับคนอื่นแล้ว
‪โอเค บาย
‪คุณกินอะไรเข้าไปก่อนที่เขาจะเกิด
‪ฟักทอง
‪(แมจิกโมเมนต์)
‪ขอทางหน่อย ขอโทษค่ะ
‪- ขอโทษค่ะ ‪- นี่!
‪เธอทำอะไรของเธอ
‪ที่นี่คนเยอะมากเลย
‪คอนเสิร์ตก็คนเยอะตลอดแหละครับ
‪ใครบอกให้คุณมากับผมล่ะ
‪ไม่เอาน่า ฉันให้บัตรสูญเปล่าไม่ได้หรอก
‪ผมอยู่ที่คอนเสิร์ตกับแม่ของ ‪ผู้มีโอกาสเป็นแฟนในอนาคต
‪หลังแต่งงานแล้วคุณค่อยมากับกินนี่ก็ได้
‪นมเดือดพล่าน...
‪จะให้ผลลัพธ์ตามที่คุณต้องการ
‪คุณเต้นในสายฝน จนเวทีร้อนเป็นไฟ
‪เวทีร้อนเป็นไฟ
‪ฉันใจเร็ว ฉันแรงเหมือนระเบิด
‪ฉันสวยเลิศเกินพิกัด ‪ฉันถนัดเรื่องขโมยหัวใจ
‪โอ โอ โอ
‪มีคนแอบชอบฉันเสมอ แอบกดดูรูปฉัน
‪ถ้าฉันหันไปมองพวกเขา ‪คนชอบเสี่ยงพวกนั้นก็จะโชคร้าย
‪สื่อสังคมพูดเกี่ยวกับฉัน ‪ทั้งเด็กและคนแก่ต่างก็คลั่งไคล้ฉัน
‪มีไฟอยู่ในสายฝน โอ้ หัวใจของฉัน
‪ฟังนะ สาวบ้าแต่ว่าเสน่ห์ตรึงใจ
‪ทำให้ผมนอนไม่หลับ
‪ทำให้ผมนอนไม่หลับ โอ้ หัวใจของผม
‪มีไฟอยู่ในสายฝน โอ้ หัวใจของผม
‪คุณสวยจนผมทึ่งตะลึงงัน
‪ตอนคุณเต้นในเดลี นครอากราสนุกสนานกัน
‪ตอนคุณมาหาผม สังคมพากันคิดร้าย
‪ตอนคุณใส่ชุดสีแดงออกไปไหน ‪ข่าวแพร่สะพัดไปเหมือนไฟป่า
‪คุณสาบานว่าจะไม่ยกเว้นใคร
‪คุณควบคุมผู้ชายเพื่อความสนุก
‪ทุกคนในโลกติดตามคุณบนติ๊กต็อก
‪คุณไม่ยกเว้นใครเลยสักคน ‪คุณทำให้สับสนวุ่นวาย
‪คุณมาพร้อมดอกไม้เสียบทัดไว้บนเส้นผม
‪มีชายหนุ่มมากมายต่างแย่งชิงหัวใจคุณ
‪ฉันมาพร้อมดอกไม้เสียบทัดไว้บนเส้นผม
‪มีชายหนุ่มมากมายต่างแย่งชิงหัวใจฉัน
‪สุดท้ายคุณจะลงเอยที่ใด
‪กายคุณเหมือนเครื่องทำความร้อน ผมได้ยินมา
‪ผมกลัวว่าจะมีคนร้อนจนไหม้
‪หวังว่าผมคงไม่ลงเอยด้วยการทำ...
‪หวังว่าผมคงไม่ลงเอยด้วยการทำอะไรที่ซุกซน ‪โอ้ หัวใจของผม
‪มีไฟอยู่ในสายฝน โอ้ หัวใจของผม
‪ฟังนะ พ่อหนุ่มบ้าและโง่เขลา
‪ฉันจะไม่ให้คุณได้หลับเลย
‪ฉันจะไม่ให้คุณได้หลับเลย โอ้ หัวใจของฉัน
‪มีไฟอยู่ในสายฝน โอ้ หัวใจของฉัน
‪มีไฟอยู่ในสายฝน โอ้ หัวใจของผม
‪คุณรู้
‪แต่คุณก็ให้ผมตามจีบเธอ ‪พวกเขาเลิกคบกันตั้งปีครึ่งแล้ว
‪แล้วพวกเขาก็กอดกันอย่างเปิดเผย
‪คุณทำให้ผมดูเป็นไอ้งั่ง
‪คุณทำให้ผมสับสนยุ่งเหยิงสุดๆ
‪ใจผมอยากให้ผมยุติเรื่องนี้เดี๋ยวนี้เลย
‪แต่หัวใจผมอยากทำอย่างที่คุณบอกต่อไป
‪คุณจะอยู่คนเดียวตลอดไป ‪ถ้าคุณเชื่อฟังใจคุณเกี่ยวกับเรื่องของหัวใจ
‪คุณควรสร้างความสัมพันธ์กับกินนี่ต่อไป
‪พอเธอเห็นความดีของคุณ เธอก็จะใจอ่อน
‪คุณไม่คิดเหรอว่านี่เป็นการใช้อุบายล่อลวง
‪แบบนี้กินนี่จะไม่มีวันรักผมจริงๆ หรอก
‪ความรักคืออะไร
‪มันเป็นแค่ความเคยชิน
‪คุณแค่ทำให้เธอเคยชินกับคุณ ‪และก็คุณต้องเคยชินกับเธอ
‪ความรักจะเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ
‪ขับไปเถอะน่า
‪มีไฟอยู่ในสายฝน โอ้ หัวใจของฉัน...
‪กินนี่ ผมอยากพูดอะไรหน่อย
‪พูดสิ
‪เราต้องยกเลิกแผนไปมัสซูรี่แล้วละ
‪ทำไมคะ
‪มีสามอย่างที่ผมจะพูด
‪พ่อแม่ผมบังคับให้ผมไปพบ ‪สาวอินเดียที่เกิดในต่างประเทศ
‪ผมตอบตกลงเพื่อพ่อแม่น่ะ
‪อย่าคิดเป็นอย่างอื่นนะ ‪ผมไปพบเธอแค่เพื่อเอาใจพ่อแม่
‪เธอเป็นลูกสาวเพื่อนของครอบครัว
‪ขอโทษ
‪นั่นเท่ากับสี่อย่าง
‪- ของคุณเหรอ ‪- ใช่
‪ว่าแต่ คุณเต้นเก่งนะ
‪ผมเห็นคุณเต้นเมื่อวานนี้ คุณกับเพื่อนคุณ
‪ฉันบอกคุณแล้วไงว่าฉันมีนัดกับคนอื่นแล้ว
‪เขาเป็นเพื่อนเก่าฉัน นิชานต์
‪คุณไม่ต้องอธิบายให้ผมฟังก็ได้
‪มันคือชีวิตและการตัดสินใจของคุณ
‪นี่!
‪อยากพาฉันไปดื่มกาแฟสักถ้วยไหม
‪- คุณจีบผมเหรอ ‪- เปล่า แค่ถามดูน่ะ
‪งั้นก็ไม่ดื่มกาแฟ กินอาหารค่ำเลย
‪อืม
‪- ฉันเป็นคนเลือกร้านนะ ‪- ก็ได้
‪- ก็ได้เหรอ ‪- งั้นก็เยี่ยมเลย
‪ที่จริง มันสุดยอดไปเลย
‪กินหัวหอมด้วยสิ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪เจ้าหญิงซิมรานนี่เป็นชื่ออะไรกัน
‪พ่อรักฉันมากน่ะ ‪เลยแจ้งจดทะเบียนชื่อฉันอย่างนั้น
‪แต่เจ้าหญิงกับกินนี่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกัน
‪มีแค่ความรักและไม่มีเหตุผล
‪เวลาพ่อแม่ชาวปัญจาบตั้งชื่อลูกๆ พวกเขา
‪(นายสับสน สายเข้า)
‪เยี่ยมเลย
‪นิชานต์เกลียดที่นี่
‪จริงๆ แล้วเขาไม่ชอบอะไรที่ไม่เป็นอินเดีย
‪จริงเหรอ แล้วอะไรทำให้เขาชอบคุณล่ะ
‪คุณไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองกับฉันอีกแล้ว
‪หวังว่าเร็วๆ นี้เราคงเลิก
‪หักห้ามใจอะไรๆ ทุกอย่างได้
‪ว่าแต่ นิชานต์เป็นแฟนคุณเหรอ
‪เคยเป็น
‪เราเจอกันบ่อย ‪เพราะเรามีเพื่อนในแวดวงเดียวกัน
‪นี่เป็นสถานการณ์ที่สับสนมากเลย
‪นั่นคือปัญหาใหญ่สุดในความสัมพันธ์ของเรา
‪เขาสับสน ฉันก็สับสน
‪แล้วตอนนี้สถานะของคุณคืออะไร
‪เราเป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกัน
‪งั้นคุณก็โสดน่ะสิ
‪- แต่ไม่ว่าง ‪- ไม่ใช่ปัญหา
‪- ผมไม่ได้จีบคุณอยู่นี่ ‪- อย่าพยายามเลย
‪สภาพจิตใจฉันมันย่ำแย่มาก
‪จนฉันต้องปฏิเสธ ต่อให้ฉันสนใจก็เถอะ
‪จริงเหรอ
‪นั่นแปลว่าคุณสนใจน่ะสิ
‪กินต่อเถอะ
‪- รับโรตีเพิ่มไหมครับ ‪- ไม่ พอแล้ว ขอบคุณครับ
‪ผมไม่ได้สนใจแค่กิ๊กกั๊กกันเล่นๆ
‪ผมอยากแต่งงาน ถ้าสนใจก็บอกผมแล้วกัน
‪แต่งงานแล้วคุณจะได้อะไร
‪- ติลักนคร ตันดูรี ไนต์ส ‪- อะไรนะ
‪ร้านอาหารของผม
‪คุณจะโอเคกับการแต่งงานโดยที่ไม่ได้รักกันเหรอ
‪ผมเลยช่วงรักๆ ใคร่ๆ มาแล้วน่ะ
‪ผมอยากจริงจัง
‪- คุณบ้าไปแล้ว ‪- ทำไมบ้า
‪ชีวิต...
‪ไม่สนุกถ้าไม่มีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ
‪เรื่องที่...
‪เจอกันโดยบังเอิญพวกนั้น
‪อย่างตอนเราเจอกันที่สถานีรถไฟ
‪อย่างตอนเรากินถั่วแดงกับข้าว ‪ที่ร้านอาหารโปรดของคุณน่ะเหรอ
‪นี่ก็เป็นการเจอกันโดยบังเอิญ ว่าไหม
‪(แจ้งเตือนวันนี้ ‪เซอร์ไพรส์วันเกิดของเปรร์นา)
‪- ฉันต้องไปแล้ว ‪- ไปไหน
‪วันนี้เป็นวันเกิดของเปรร์นาเพื่อนฉัน
‪ให้ผมไปด้วยสิ
‪ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว เพื่อนคุณก็คือเพื่อนผม
‪อย่าพยายามติดหนึบเกินไป
‪ดูสิเขาทุ่มเทความพยายามเพื่อเธอแค่ไหน
‪แรกๆ พวกเขาก็ทุ่มเทความพยายาม ‪กันทุกคนแหละ หลังๆ ก็สับสนกันหมด
‪เสนอจะแต่งงานด้วย
‪แล้วก็ปล่อยให้เรารอเก้อ
‪ฉันชอบซันนี่นะ
‪ชวนเขาไปเที่ยวมัสซูรี่กับเราสิ
‪ไม่คิดจะชวนเขาเลยด้วยซ้ำ
‪คนนี้กระตือรือร้นอยากแต่งงานมากไป
‪เขาหล่อมากเลย
‪พักนี้แม่ทำน้ำเต้าแอปเปิลทุกวันเลย
‪- เธอกินถั่วแดงของฉันด้วยก็ได้ ‪- กินถั่วแดงของเธอ
‪ลองกินอาหารใหม่สำหรับเมนูของผมดูนะ
‪แล้วบอกผมด้วยว่ามันเป็นยังไงบ้าง
‪คุณน้าครับ น้ำเต้าแอปเปิลอร่อยมากเลย
‪เยี่ยมจริงๆ
‪กินนี่น่ะเหรอ เธอไม่รู้คุณค่าที่แท้จริงของคุณหรอก
‪จริงๆ นะ
‪หนังมันห่วยขนาดต้องนั่งดูฉันแทนเลยเหรอ
‪คุณสวยมากจนผมไม่อยากดูหนังเลยน่ะ
‪เลี่ยนจัง
‪ผมลง 50
‪ในเมื่อตอนนี้นิชานต์ไม่ไปแล้ว ‪เราจะต้องจองโรงแรมในมัสซูรี่
‪คุณชาธาลุงผมมีโรงแรมในมัสซูรี่
‪ไม่ต้องห่วง เราจะจองให้
‪คุณสองคนวางแผนไปเที่ยวมัสซูรี่กันเหรอ
‪ไม่ใช่แค่เราสองคน ‪เราจะไปที่นั่นกันทุกคน ยกเว้นนิชานต์
‪แน่นอน
‪เราวางแผนกันไว้นานแล้วน่ะ
‪อยากไปด้วยกันไหม
‪ต่อให้ไปตายผมก็ยอม ‪ถ้าคุณชวนผมด้วยความเสน่หา
‪คุณจะไม่เลิกพูดอะไรเลี่ยนๆ แบบนี้ใช่ไหม
‪ตอบตกลงสิ แล้วผมจะหยุดพูดเลย
‪ความรักของฉันอยู่เคียงข้างฉัน
‪แต่เรายังคงอยู่ห่างไกลกัน
‪ความรักของฉันอยู่เคียงข้างฉัน
‪แต่เรายังคงอยู่ห่างไกลกัน
‪แววตาส่อให้เห็นสิ่งที่หัวใจปรารถนา
‪แต่มันยังคงไม่เอื้อนเอ่ยออกมา
‪ความรักของฉันอยู่เคียงข้างฉัน
‪แต่เรายังคงอยู่ห่างไกลกัน
‪ฉันจะค้นหาเธอต่อไป
‪ให้เธอได้เห็นหัวใจฉันที่เปี่ยมรัก
‪ไม่ว่าเธอจะทำให้ฉันสิ้นหวังสักกี่ครั้ง
‪ฉันก็จะไม่ยอมท้อถอย
‪คำสวดมนต์อธิษฐานของฉัน
‪มันเป็นจริงแล้ว
‪เราอาจมาพบกันช้าไปหน่อย
‪แต่อย่างน้อยเราก็ได้เจอกัน
‪ความรักของฉันอยู่เคียงข้างฉัน
‪แต่เรายังคงอยู่ห่างไกลกัน
‪(นายสับสน)
‪กินนี่!
‪- เหนื่อยไหม ‪- ไม่ ไม่เหนื่อยเลย
‪คุณหอบเลยนะ
‪แค่นิดหน่อย จิ๊บๆ น่ะ
‪ขอบคุณมาก
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪ถามมาสิ
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าไม่ควรปฏิเสธของบูชา
‪ฉันรู้
‪แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมรับมันที่คุรุดวารา
‪ช่างมันเถอะ
‪ตอนนี้เราเป็นเพื่อนสนิทกันแล้ว คุณบอกผมได้
‪เหรอ เยี่ยมเลย
‪คุณยกระดับตัวเองตลอดเลย
‪ฟังนะ กินนี่ ผมรู้ว่าคุณเข้มแข็งมาก
‪แต่ก็ต้องแบ่งเบาภาระบางอย่างบ้าง
‪แล้วถ้าบางคนไม่อยากแบ่งเบาล่ะ
‪ไม่เป็นไร แล้วแต่คุณจะตัดสินใจ
‪ไม่เอาน่า
‪ก็ได้ ฟังนะ
‪ทุกปี
‪พ่อฉันเคยวางแผนทำอะไรใหม่ๆ ในวันเกิดฉัน
‪บางทีพ่อก็พาฉันไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
‪ไปตั้งแต่เช้าตรู่
‪เขาเคยป้อนอาหารเด็กที่นั่น
‪พ่อคุณเคยให้คุณช่วยเหลือสังคม ‪ในวันเกิดของคุณเหรอ
‪ขอโทษ เล่าต่อสิ
‪บางทีเขาก็พาฉันไปที่สวนสนุกอัปปูการ์ ‪ได้ข่าวว่ามันปิดไปแล้ว
‪ของบูชามันเกี่ยวอะไรกับเรื่องพวกนี้
‪ไม่ว่าเราจะไปที่ไหนกันในตอนเช้า
‪ตอนบ่ายเราก็จะไปที่คุรุดวาราเสมอ
‪และพ่อฉันก็เคยทำ
‪พุดดิ้งข้าวให้สาวกทุกคนกิน
‪ว้าว!
‪มันอร่อยสุดๆ เลย
‪ในวันเกิดอายุสิบขวบของฉัน
‪พ่อออกไปซื้อแป้งสาลีสำหรับทำของบูชา
‪เขาไม่กลับมาอีกเลย
‪ฉันไม่เคยไปที่คุรุดวาราอีก
‪หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยกินของบูชาได้อีกเลย
‪ผมเสียใจด้วยจริงๆ กินนี่
‪ผมทำให้คุณสะเทือนใจโดยไม่จำเป็น ‪ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมถามเรื่องนี้ทำไม
‪คุณเป็นแบบนี้ตลอด ‪หรือคุณบาดเจ็บอะไรถึงเป็นแบบนี้
‪รถคอนวอยและจุดหมายปลายทางของฉันคือเธอ
‪เธอคือเพื่อนร่วมทางของฉันเช่นกัน
‪ฉันรู้ว่าความรักคืออะไร
‪เพียงเพราะเธอคนเดียว
‪ฉันรู้ว่าจุดหมายปลายทาง
‪ยังคงอยู่ห่างไกล
‪แต่อย่างน้อยเราได้ก็เริ่มต้น
‪มุ่งหน้าไปที่นั่นด้วยกัน
‪ความรักของฉันอยู่เคียงข้างฉัน
‪แต่เรายังคงอยู่ห่างไกลกัน
‪ความรักของฉันอยู่เคียงข้างฉัน
‪แต่เรายังคงอยู่ห่างไกลกัน
‪แววตาส่อให้เห็นสิ่งที่หัวใจปรารถนา
‪แต่มันยังคงไม่เอื้อนเอ่ยออกมา
‪ความรักของฉันอยู่เคียงข้างฉัน
‪แต่เรายังคงอยู่ห่างไกลกัน
‪โชคดีนะที่แม่ไม่รู้เรื่องสุมิต
‪สุมิตเป็นใคร
‪เขาเช่าห้องพักอยู่ที่บ้านตรงข้ามกับบ้านเรา
‪แม่เคยชวนเขามากินอาหารอยู่บ่อยๆ
‪เธอคิดว่าเขาเป็นเหมือนพี่ชายของฉัน
‪แต่จริงๆ แล้ว เขาคือคนที่
‪ฉันจูบด้วยเป็นครั้งแรก
‪เหรอ คุณกิ๊กกั๊กอะไรกับเขาด้วยเหรอ
‪เปล่า แค่ทดลองจูบดูน่ะ
‪จูบครั้งแรก เมื่อสักสิบปีมาแล้ว
‪ฉันแน่ใจว่าคุณก็เคยจูบใครบางคน
‪แน่นอน ผมจูบมาเยอะเลย
‪หวังว่าคุณคงไม่เจอใครที่ติดหนึบเหมือนสุมิตนะ
‪ไม่ต้องห่วง กินนี่
‪ผมไม่เหมือนคนอื่น
‪ผมจะให้อิสระคุณเต็มที่ถึงจะแต่งงานกันแล้วก็ตาม
‪คุณทำได้ทุกอย่างที่อยากทำ
‪คุณจะให้อิสระฉันเหรอ จริงเหรอ
‪คือ...
‪เอาอีกแล้ว
‪อย่างน้อยก็พยายามพูดถึงอย่างอื่นบ้าง
‪ตอนแรกผมอยากแต่งงาน
‪เพื่อที่ผมจะได้เปิดร้านอาหารของตัวเองเท่านั้น
‪ตอนนี้ผมจะไม่เสียใจ ‪ถึงผมจะไม่มีร้านอาหารก็ตาม
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะคุณเข้ามาในชีวิตผมแล้วน่ะสิ
‪ผมชอบคุณจริงๆ นะ กินนี่
‪แต่งงานกับผมนะ ผมกำลังขอคุณอยู่นะ
‪คุณควรไปเจอแม่ฉันก่อน
‪ผมพร้อมเสมอ บอกผมแล้วกันว่าเมื่อไหร่
‪คุณสองคนนี่หมกมุ่นเรื่องการแต่งงานจริงๆ
‪แม่ก็ไม่ยอมพูดเรื่องอื่นเลยนอกจากการแต่งงาน
‪ผมวางแผนไว้หมดทุกอย่างแล้ว
‪สูทพันธคาลจากมันยะวาร์ ‪และไปจัดงานแต่งงานที่นูร์มาฮาล
‪แล้วตอนนี้ล่ะ
‪ตอนนี้ผมไม่สนใจว่ามันจะเป็นยังไง ‪ตราบใดที่ได้แต่งงานกับคุณ
‪บอกมาสิว่าคุณอยากแต่งงานที่ไหน
‪- มันต้องเป็นที่ที่พิเศษเฉพาะ ‪- ครับ
‪เดี๋ยวนี้ทุกคนไปจัดงานแต่งกันไกลบ้าน
‪ฉันต้องการอะไรที่แตกต่าง
‪โอ้ ซอสแม็กกี้ของผม
‪ผมอยากกลืนกินคุณมากเลย
‪อย่าล้ำเส้น ไม่งั้นคุณจะโดนตบ
‪นี่ไง คุณได้ตบผมแล้ว
‪และก็นี่ไง ผมกำลังล้ำเส้น
‪เปรร์นาบ้าไปแล้ว ‪เธอไม่ยอมบอกผมว่าคุณอยู่ที่ไหน
‪แต่ใครจะหยุดยั้งคนชาฏได้
‪หลีกไป กินนี่!
‪คุณมาทำอะไรที่นี่ นิชานต์
‪กินนู พอคุณไม่อยู่มันทำให้ผมคิด
‪ผมมีสามอย่างที่จะพูด
‪ผมรักคุณ
‪กินนี่ ไม่มีใครเข้าใจเราเหมือนที่เราเข้าใจกัน
‪เราเหมาะสมกันที่สุด
‪พอผมเข้าใจเรื่องนั้น
‪ผมก็ขึ้นรถแล้วมาอยู่กับคุณที่นี่เลย
‪นี่ไง ดูสิ
‪เอาเลย
‪(กินนี่ จูเนจา แต่งงานกับผมนะ)
‪(เจ้าหญิง)
‪ผมทำให้ตัวเองดูโง่ไม่ได้อีกแล้ว
‪บอกฉันสิว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คุณน้าครับ ลูกสาวคุณคลั่งไคล้นิชานต์มาก
‪อย่าว่าผมนะ ผมขอโทษ
‪มันยังไม่แน่นอน
‪พวกเขาจะไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอก
‪เธอจะกลับมาหาคุณ ฉันรู้จักลูกสาวของฉันดี
‪รู้จักบ้าบออะไรล่ะ
‪คุณรู้ไหมว่าเธอสูบกัญชา
‪และก็สุมิตที่คุณชวนมากินอาหารที่บ้านบ่อยๆ
‪- เขาเป็นแฟนคนแรกของเธอ ‪- เหลวไหลสิ้นดี
‪กินนี่ไม่สูบกัญชา
‪สุมิตก็เป็นเหมือนพี่ชายเธอ
‪กินนี่บอกผมเรื่องจูบครั้งแรกของเธอกับสุมิต
‪เธอบังคับให้ผมสูบกัญชากับเธอ
‪มันง่ายมากเลย คุณน้า
‪ลูกสาวของคุณกับผม เราไม่เหมาะสมกัน
‪ถ้าเธอเป็นนม ผมก็เป็นมะนาว
‪ชีวิตมันข้นจนกลายเป็นเนยแข็ง ‪ทำไมน้าถึงไม่เข้าใจนะ
‪คนปัญจาบอย่างเราก็มีแค่นั้น
‪อารมณ์กับเนยแข็ง
‪- นั่งลงแล้วก็ฟังฉัน ‪- เพราะฟังคุณนั่นแหละผมถึงมายืนอยู่ตรงนี้
‪คุณยุยงผมตลอด ผมก็ได้แต่ฝันเฟื่อง ‪แต่ตอนนี้ผมไม่ไหวแล้ว
‪อย่ายุให้ผมเกิดความรู้สึกอีกเลย
‪ยุติการผจญภัยนี้เถอะ คุณทำเท่าที่ทำได้แล้ว ‪มันมากพอสำหรับผมแล้วละ
‪ขอบคุณครับ ผมรับมันไม่ได้อีกแล้ว
‪- ผมไม่ไหวแล้ว ‪- ฟังฉันก่อน ซันนี่!
‪- ซันนี่! ‪- อ้อ เข้าใจแล้ว
‪- คุณน้าครับ กินนี่อยู่ไหม ‪- มีธุระอะไรกับเธอ
‪ฟังดูคุณโกรธอยู่นะ
‪มีปัญหาอะไรบอกผมได้เลย
‪- ผมจะกำจัดปัญหาให้ ‪- บอกมาว่ามีธุระอะไรกับกินนี่
‪ผมไม่มีธุระอะไร ‪แค่แวะมาดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง
‪เธอไม่ยอมรับสายผม
‪แล้วแกทำอะไรเธอถึงไม่ยอมรับสายแก
‪- ผมทำอะไรล่ะ คุณน้า ‪- แกกิ๊กกั๊กกับเธอใช่ไหม
‪- เปล่า ‪- แกจูบเธอใช่ไหม
‪- เปล่าครับ คุณน้า ‪- เงียบทำไม บอกมา
‪- เปล่า คุณน้า คุณควรพักผ่อนนะ ‪- อย่าเสนอหน้ามากิน
‪- ได้ ไม่มีปัญหา ผมจะกินถั่วแดง ‪- มะระครีมข้นอีก ไม่งั้นฉันจะฆ่าแก
‪ไม่ได้รีบร้อนอะไร กินนี่
‪ไม่ต้องรีบหรอก
‪ผมจะให้พ่อแม่ผมไปพบคุณน้า ‪แค่ตอนที่คุณบอกให้ไปเท่านั้น
‪บอกผมซิ คุณอยากแวะกินมื้อเที่ยงที่ไหน
‪ที่ร้านอาหารริมทางตรงโน้นค่ะ
‪ราดิสสันอยู่ใกล้ๆ นี่เอง ไปกินที่นั่นกันเถอะ
‪ถ้าคุณจะตัดสินใจเอง ‪แล้วมาถามฉันหาพระแสงอะไร
‪อย่าโมโหสิ
‪คุณก็รู้ว่าอาหารริมทางไม่เหมาะกับผม ‪อาหารที่นั่นไม่ถูกสุขลักษณะมากๆ
‪วันนี้เรากินมื้อเที่ยงที่ร้านดีๆ กันเถอะ
‪อยากป่วยเมื่อไหร่แล้วเราค่อยไป ‪กินอาหารที่ร้านริมทางกัน โอเคนะ
‪คุณจะไม่ไปที่นั่นใช่ไหมถ้าฉันไม่ยอมไป
‪ผมจะยินดีมากถ้าคุณยอมไป
‪งั้นก็ไปกันเถอะ
‪แย่จริง
‪โลกนี้ไม่ได้มีแค่กินนี่คนเดียว
‪ร้านซักแห้งสวิฟต์เสนอตัว ‪เนฮาลูกสาวของพวกเขามาให้เรา
‪ฉันปฏิเสธพวกเขาไปก็เพราะกินนี่
‪ไม่นะ พวกเขาเป็นมาเฟีย
‪เขาจะแต่งกับลูกสาว ไม่ได้แต่งกับครอบครัว
‪เข้าใจไหม
‪เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดนะคะ พ่อ
‪หนูเคยเห็นเธอที่ร้านเสริมสวย
‪เธอเป็นลูกตระกูลผู้ดี
‪แม่เธอถวายอาหารให้สาวกที่วัดทุกเดือน
‪ลุงของเธอก็กินอาหารในคุกทุกเดือน
‪- คุกเหรอ ‪- เขาเป็นนักสังคมสงเคราะห์จ้ะ
‪บางครั้งก็ต้องไปอยู่ในคุกเพื่อทำให้สังคมดีขึ้น
‪- ขนาดบากาต สิงห์ยังต้องเข้าคุกเลย ‪- ใช่
‪(เจ้าหญิง สายเข้า)
‪วันนี้สวีตี้หยุดงาน
‪แม่ทำพารัตทายัดไส้มันฝรั่งให้ลูกกิน ‪ซื้อโยเกิร์ตมาจากตลาด
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪เขาก็หน้าตาบูดบึ้งแบบนี้ตลอดแหละ
‪ตอนที่เคยทะเลาะกับพ่อแกหน้าดีกว่านี้อีก
‪- อย่าน้อยก็คุยกับเธอหน่อย ‪- มีประโยชน์อะไรล่ะครับ คุณน้า
‪เธอตัดสินใจแล้ว ‪ผมพูดอะไรก็เปลี่ยนใจเธอไม่ได้
‪แต่ปัญหาจะคลี่คลายเมื่อเราคุยกันเท่านั้นนะ
‪อย่ารีบยอมแพ้แบบนี้สิ
‪- สิทธรรถ! ‪- ครับ
‪ยกปูนขาวถุงนั้นออกไป ผมต้องบอกคุณกี่ครั้ง
‪ผมบังคับลูกสาวคุณ ‪ให้แต่งงานกับผมไม่ได้แล้ว ใช่ไหม
‪คุณเซธี ทำไมคุณไม่คุยกับเขาล่ะ
‪คุณโชบา ถ้าเขาเชื่อฟังผม ชีวิตคงดีกว่านี้เยอะ
‪พ่อ อย่าพูดเรื่องที่ไม่จำเป็นต่อหน้าคนอื่นเลย
‪ลูกพ่อ ยาขมกับคำแนะนำของคนแก่
‪มันออกฤทธิ์ช้า
‪ใช่แล้ว
‪ซันนี่ เราพูดอย่างนี้ก็เพื่อผลดีกับคุณนะ
‪พ่อกับคุณน้าทำเพื่อผมมาเยอะแล้ว หยุดได้แล้ว
‪ผมตามจีบเธอมานานแล้ว
‪ถ้าเธออยากแต่งงานกับผม ‪เธอคงมาอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่อยู่กับนิชานต์
‪เพื่อผลดีกับผม
‪นี่ ขึ้นไปข้างบน
‪เห็นหรือยังล่ะ บอกซิว่าผมจะทำอะไรได้
‪- นั่งก่อนสิ ‪- ไม่ค่ะ ขอบคุณ
‪- ฉันไม่อยากนั่ง ‪- ได้โปรด ขอร้องเถอะครับ
‪ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้
‪ทำไมคุณไม่รับสายฉัน
‪- สิทธรรถ! ‪- ครับ
‪เอามิลค์เชคกล้วยมาให้คุณผู้หญิง
‪เธอชอบทำให้คนเป็นบ้า
‪เลิกพูดไร้สาระเถอะ เราต้องคุยกัน
‪จู่ๆ เขาก็มาขอฉันแต่งงาน
‪ฉันเองก็ช็อก
‪นี่คือสิ่งที่คุณต้องการ
‪ใช่ แต่เขาไม่ได้ทำมันตอนที่ฉันอยากให้ทำ
‪แล้วตอนนี้คุณต้องการอะไร บอกผมมาสิ
‪ฉันอยากอยู่กับคุณ ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับคุณ
‪ฟังนะ เราใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
‪ทั้งๆ ที่คุณสับสนไม่ได้ พูดตามตรง
‪งั้นคุณต้องการอะไร
‪กินนี่ คุณต้องตัดสินใจแล้ว
‪ใจคุณอยู่ตรงนี้ครึ่งหนึ่ง
‪อีกครึ่งอยู่ความสับสนของคุณ
‪มันไม่ได้
‪คุณมีที่อยู่ของผม เบอร์โทรของผม ‪และก็อีเมลของผม
‪บอกผมแล้วกันเมื่อคุณ
‪ขจัดความสับสนของคุณแล้ว
‪ชาไหมจ๊ะ
‪ขอบใจจ้ะ
‪อะไรทำให้เธอคิดมากขนาดนี้
‪ฉันสับสนน่ะ
‪เธอก็สับสนตลอดแหละ
‪โอเค บอกฉันซิ เธอสับสนอะไร
‪ฉันจะบอกกับนิชานต์ยังไงดี
‪เธออยากแต่งงานกับเขาไหมล่ะ
‪ฉันก็ไม่รู้
‪เธอรักเขาหรือเปล่า
‪ฉันก็ไม่รู้
‪งั้นก็รู้ไว้นะ
‪หวังว่าเธอคงจะได้แต่งงานแค่ครั้งเดียวในชีวิต
‪สองสามปีที่ผ่านมา เธอกับนิชานต์เลิกแล้วคบ ‪คบแล้วเลิกบ่อยมาก
‪พอแต่งงานแล้ว การกลับมาคบกัน
‪หลังจากเลิกกัน มันเกิดขึ้นได้ยากมากนะ
‪แต่ผมบอกคุณแล้วว่า ‪ผมพร้อมจะแนะนำพ่อแม่ผมให้แม่คุณรู้จัก
‪ใช่ แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากแต่งงานกับคุณแล้ว
‪คุณบอกให้ฉันก้าวต่อไปอยู่ตลอด
‪ฉันก็เลยก้าวต่อไป
‪กินนี่ ผมบอกคุณ 36,405 อย่างได้
‪แต่คุณยึดมั่นเรื่องนี้เรื่องเดียวเหรอ
‪แล้วคุณก้าวต่อไปหาใคร นายซันนี่คนนั้นเหรอ
‪ชีวิตฉันไม่ได้ต้องการผู้ชายตลอดเวลา นิชานต์
‪ซันนี่สร้างแต่ปัญหา
‪เขาเป็นตัวปัญหาจริงๆ
‪ตั้งแต่เขาเข้ามาในชีวิตคุณ เขา...
‪นิชานต์
‪คุณขอฉันแต่งงาน
‪คุณมาไกลขนาดนี้เพื่อฉัน คุณวางแผนทุกอย่าง
‪ฉันชอบนะ
‪แต่ตอนนี้
‪ฉันไม่รู้สึกกับคุณเหมือนเดิมอีกแล้ว
‪อย่าเข้าใจผิดว่าความหลงใหลคือความรัก
‪ตอนนี้คุณจะนิยามความรักให้ฉันฟังเหรอ นิชานต์
‪คุณทำอะไรน่ะ กินนี่ ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪กินนี่ ฟังผมนะ
‪คุณไม่แน่ใจเรื่องแต่งงานกับผม ใช่ไหม
‪โอเค
‪แต่เราเป็นเพื่อนกันเสมอ ใช่ไหม
‪งั้นเราเป็นเพื่อนกันก็ได้
‪ขอร้อง
‪ไปกันเถอะ
‪กินนี่ ผมมีสามอย่างที่จะพูดนะ
‪คุณควรไตร่ตรองดูใหม่ ผมไม่รีบ
‪คุณหาเคมีที่ตรงกันอย่างเราไม่ได้อีกแล้ว
‪รู้ไหม...
‪ไม่มีอะไร
‪แม่คะ
‪ว่าไงจ๊ะ
‪หนูอยากแนะนำให้แม่รู้จักใครบางคน
‪ใคร นิชานต์เหรอ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪งั้นใครล่ะ
‪หนุ่มคนหนึ่งค่ะ เขาเป็นเพื่อน เขานิสัยดี
‪- เขาชื่ออะไร ‪- สัตนาม เซธี
‪สัตนาม เซธี โอเค
‪ลูกเจอเขาที่ไหน เขาทำงานที่ออฟฟิศลูกเหรอ
‪ไม่ใช่ค่ะ แม่ แม่รู้จักพวกเซธี ‪ที่อยู่ตรอกถัดไปหรือเปล่าคะ
‪- พวกเซธีเหรอ ‪- ค่ะ
‪- อ๋อ ที่เป็นเจ้าของร้านเคหะภัณฑ์ ‪- ใช่ค่ะ
‪ลูกชายของเขา
‪- ซันนี่ ‪- ซันนี่
‪บอกแม่หน่อย
‪เรื่องราวความรักแถวบ้าน ‪ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาแม่เหรอ
‪ลูกสองคนคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่
‪หนูชวนเขามากินอาหารค่ำพรุ่งนี้ ‪แม่ถามเขาเองแล้วกัน
‪ถามแน่จ้ะ
‪ฉันแนะนำให้คุณรู้จักแม่ฉัน คุณจะได้รู้ว่าฉันจริงจัง
‪คุณก้าวไปสามก้าว ผมจะก้าวนำไปอีกสามก้าว
‪ในที่สุดเราก็จะไปถึงพิธีแต่งงาน
‪ก็แค่กินอาหารค่ำ ‪เราไม่ได้จะหมั้นกันสักหน่อย ฉะนั้นใจเย็นๆ
‪แนะนำผมให้รู้จักกับแม่คุณแล้วกัน
‪เธอจะจัดการทุกอย่างตั้งแต่หมั้นจะถึงฮันนีมูน
‪เหรอ
‪- กินนี่ ‪- คะ แม่
‪เปิดแอร์และก็เครื่องพ่นน้ำมันหอมด้วยจ้ะ
‪ได้ค่ะ แม่
‪- แม่ดูดีจัง ‪- เหรอจ๊ะ
‪เขาไม่ได้มาหาแม่นะคะ
‪- เราต้องเปลี่ยนกริ่งประตูแล้วละ ‪- แม่สวยมากเลย
‪สวัสดีครับ คุณน้า
‪คุณเหรอ คุณมาทำอะไรที่นี่
‪คุณน้าครับ กินนี่ล่ะ
‪พอดีพ่อแม่ผมมาที่นี่ ‪เลยอยากพาพวกเขามารู้จักกับแม่คุณน่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- แม่ครับ นั่นกินนี่
‪- สวัสดีค่ะ เข้ามาสิคะ ‪- สวัสดีจ้ะ
‪- เอ้านี่ ลูก ‪- ผมถือให้ครับ
‪กินนี่เหรอ
‪- ไงจ๊ะ เจ้าหญิง ‪- ฟังนะ ซันนี่
‪แม่ไม่ค่อยสบายน่ะ เธออยากให้คุณมาพรุ่งนี้
‪เธอเป็นอะไรเหรอ
‪ทำไมเธอต้องยกเลิกอาหารค่ำด้วย
‪เธอไม่สบายน่ะ
‪ขอโทษที พรุ่งนี้แล้วกันนะ
‪โอเค ได้จ้ะ เจ้าหญิง
‪ดูแลตัวเองด้วย บาย
‪โอเค บาย
‪ฮัลโหล
‪ฮัลโหล คุณน้า สวัสดีครับ
‪จ้ะ ฮัลโหล
‪กินนี่โทรมา บอกให้ผมไปพรุ่งนี้
‪นิชานต์โผล่มากับครอบครัวของเขาน่ะ
‪- อะไรนะ ‪- พรุ่งนี้ค่อยมาดีกว่านะ
‪ลูกสาวคุณบ้าไปแล้วเหรอ คุณน้า
‪เธอเชิญผมตอนเช้าแล้วยกเลิกตอนค่ำ
‪แล้วเชิญเขามาแทนงั้นเหรอ
‪เธอวางแผนจะแต่งงานหรือเล่นเก้าอี้ดนตรีกันแน่
‪อย่าโมโหสิ พรุ่งนี้คุณจะมาใช่ไหม
‪ถ้ากินนี่บอกให้คุณมาพรุ่งนี้ก็มาพรุ่งนี้แล้วกัน
‪- โอเคไหม ‪- แบบนี้ไม่ได้ครับ
‪- ฉันต้องวางสายแล้ว บาย ‪- นี่ ฮัลโหล
‪ฮัลโหล
‪เราทำธุรกิจขนส่งในโรห์แต็ก
‪เหรอคะ
‪พ่อหนุ่ม คุณไม่มีแผนไปอยู่กับ ‪ครอบครัวในโรห์แต็กเหรอ
‪ไม่ครับ คุณน้า
‪ผมอยากยืนด้วยลำแข้งตัวเอง
‪ตอนแรก ผมก็ให้ครอบครัวช่วยเหลือก่อน
‪แล้วก็ค่อยๆ ‪จัดการขยายดีเอสเอประกันภัยของผม
‪เราแทบไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเขาเลย
‪เราแค่ซื้อบ้านให้เขาในซาเก็ต
‪แล้วเขาก็เอารถเมอร์ซีเดสคันเก่า ‪ที่จอดทิ้งอยู่ที่บ้านมาขับ
‪ตอนนี้เขาจ่ายค่างวดรถบีเอ็มคันใหม่ของเขาเอง
‪- เหรอคะ ‪- ใช่ครับ
‪เขาแค่เอาเงินสองล้านจากเราไปดาวน์รถ
‪เราบอกตลอดให้เขาเอาไปอีกล้าน ‪แต่เขาก็ปฏิเสธ
‪เขาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเอง
‪- เขาเป็นคนที่สร้างตัวเอง นิชูของเรา ‪- พอเถอะครับ แม่
‪- กินข้าวหน่อยสิ นิชานต์ ‪- ไม่ละ ผมลดแป้งอยู่
‪เหรอคะ
‪หนูจะไปเปิดประตูนะคะ ขอโทษค่ะ
‪อร่อยมากเลยครับ คุณน้า
‪กินอีกสิจ๊ะ
‪- ซันนี่ ‪- สวัสดีครับ เจ้าหญิงซิมราน
‪สบายดีไหมครับ
‪กินนี่ ผมอยากขอคำแนะนำจากคุณ
‪ขอโทษที่มาขัดจังหวะอาหารค่ำนะครับ
‪- ซันนี่ ไปคุยกันข้างในเถอะ ‪- ไม่ คุยกันต่อหน้าทุกคนนี่แหละ
‪เราจะได้ฟังความเห็นจากทุกคนด้วย
‪มันเป็นเรื่องสำคัญน่ะ
‪เขาอยากพูดอะไรก็ให้เขาพูด
‪แม้แต่ผมก็ช่วยได้
‪เรายังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลย ‪ผมนิชานต์ ราฐี
‪ผมสัตนาม เซธี
‪คุณยิ่งรู้จักผมเร็วเท่าไหร่ก็จะยิ่งดีสำหรับคุณ
‪ซันนี่ กลับบ้านเถอะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน
‪ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง วีรู
‪เขารักผู้หญิงที่สับสนคนหนึ่งชื่อบาซานติ
‪แล้วมีปัญหาอะไร
‪ที่เขารักเธอหรือที่เธอชื่อบาซานติ
‪วีรูรักบาซานติอย่างแท้จริง
‪แต่กับบารแฟนเก่าของบาซานติปั่นหัวเธอตลอด
‪และเข้ามาในชีวิตเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪กับบารเป็นแฟนเก่าของเธอได้ยังไง
‪เขาขอให้บาซานติเต้นบนเศษแก้วแตกเมื่อไหร่
‪ยิ่งไปกว่านั้น คุณน้าครับ แค่วีรูรักเธอยังไม่พอ
‪สิ่งที่สำคัญเช่นกันก็คือบาซานติต้องการอะไร
‪ถ้าวีรูรักเธอจริงๆ
‪เขาคงให้เวลาเธอ
‪ขจัดความสับสน
‪เขาคงไม่ยัดเยียดตัวเองแบบนี้
‪ผมไม่ได้ยัดเยียด กินนี่
‪แล้วนี่มันอะไรกัน
‪คุณมาโดยที่ไม่ได้รับเชิญ มารยาทของคุณอยู่ไหน
‪กินนี่ อย่าดูถูกเขา ลูกเป็นคนเชิญเขาเมื่อเช้านี้
‪นิชานต์กับครอบครัวเขา ‪มาโดยไม่ได้รับเชิญ ไม่ใช่ผม
‪- ซันนี่ คุณล้ำ... ‪- เกิดอะไรขึ้น นิชานต์
‪คุณราฐีคะ มัน...
‪พ่อ ไปรอในรถก่อน
‪- เดี๋ยวผมตามไป ‪- ไปกันเถอะ
‪ไม่รู้ว่าพวกเขาดูโชเล่ย์เวอร์ชันไหนกัน
‪เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อถูกทำให้ขายหน้า
‪- นี่ นายสับสน ‪- ฟังนะ ไอ้พ่อครัวกระจอก
‪พูดอีกคำเดียว
‪แกได้ไปหยิบมือที่ใช้ทำอาหาร ‪ในถุงใส่อาหารเหลือแน่
‪ทำไม แกเป็นนักเลงโตหรือไง
‪ถอยไป
‪ฉันคือราฐี
‪ฉันมาจากราชวงศ์นักรบ
‪ที่ฉันนิ่งเงียบก็เพราะคุณน้า ‪ไม่งั้นฉันคงฉีกแกเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว
‪ถ้าคุณเคารพฉันจริง ‪คุณคงไม่มาโดยที่ไม่ได้รับเชิญ
‪ได้ยินไหม
‪คุณน้า กินนี่เชิญผมมานะ
‪ฉันพูดกับเขาต่างหาก
‪กินนี่ คุณขอให้ผมพาพ่อแม่ผมมาหาสามปีแล้ว
‪คุณ...
‪สุมิต คุณเองเหรอ
‪กินนี่ ผมไม่เคยบอกแม่ผมเรื่องเรา ‪ก็เพราะคุณขอไม่ให้ผมบอก
‪ผมรับไม่ได้อีกแล้ว ‪คุณไม่รับสาย ไม่อ่านข้อความผมเลย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- คุณบ้าไปแล้วเหรอ ‪- ผมทำอะไรผิดอีกล่ะ
‪นั่นมันเกิดขึ้นตั้งสิบปีมาแล้ว
‪และผมก็อยู่กับมันมาสิบปี
‪เข้าใจไว้ให้ดีนะ กินนี่
‪จะมีการนองเลือดแน่นอน
‪ถ้าคุณแต่งงานกับคนอื่น
‪- ไอ้งั่งเอ๊ย แกจะทำให้นองเลือดเหรอ ‪- นิชานต์
‪ทำอะไรน่ะ
‪- ถอยไป กินนี่ ‪- ปล่อยเขานะ นิชานต์
‪- ปล่อยเขา ‪- ไม่ปล่อย
‪อย่าทำอย่างนี้
‪ใช่ นิชานต์ อย่าทำอย่างนี้
‪- นิชานต์ ‪- เขาจะเจ็บ...
‪แก...
‪- ไอ้ตัวตลกนี่เป็นใคร ‪- คุณเป็นอะไรของคุณ นิชานต์
‪ซันนี่ของคุณทำให้ผมเป็นบ้าน่ะสิ
‪- อยากให้ช่วยทำให้หายบ้าไหม ‪- คุณล้ำเส้นแล้วนะ ซันนี่
‪- คุณนั่นแหละล้ำเส้น กินนี่ ‪- คุณเชิญผมมาแล้วก็เชิญเขาด้วย
‪ใครบอกคุณว่าฉันเชิญเขามา
‪น้าโชบาบอก
‪แม่ แม่รู้จักซันนี่ได้ยังไง
‪พ่อเขากับแม่เล่นโยคะด้วยกัน
‪พอเถอะครับ
‪เลิกพูดเรื่องโยคะได้แล้ว ‪ยังไงชีวิตผมก็บิดเบือนอยู่ดี
‪ความจริงก็คือเมื่อหกเดือนก่อน ‪แม่คุณบอกให้ผมตามจีบคุณ
‪นี่แปลว่าแม่คุณเป็นตัวร้าย ‪ในเรื่องราวความรักของเราเหรอ
‪ฟังก่อน พ่ออัจฉริยะ
‪เรื่องราวความรักต้องมีความรักอยู่ด้วย
‪สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างคุณกับเธอมันไม่ใช่ความรัก
‪ไม่ต้องห่วง กินนี่
‪ในเมื่อตอนนี้เรื่องมันก็แดงออกมาแล้ว
‪- เราจะแก้ไขมัน ‪- มีอะไรให้แก้ไขครับ คุณน้า
‪- หลังสร้างดราม่า... ‪- คุณคือคนที่ทำให้ชีวิตฉันดราม่า
‪ฉันพูดตลอดว่าแต่งงานกันเถอะ ‪แต่คุณก็ไม่ทำอะไรเลย
‪แต่พอฉันเข้าใกล้ผู้ชายอีกคน
‪คุณก็โผล่มากับพ่อแม่คุณ
‪- ฟังนะ กินนี่ ผมมีสามอย่างที่จะพูด ‪- ตอนนี้ฉันจะพูดสามอย่างและคุณต้องฟัง
‪ถึงเวลาเก็บความคิดของคุณยัดใส่ ‪รถบีเอ็มดับเบิลยูแล้วส่งมันไปโรห์แต็กได้แล้ว
‪ฉันจะไม่ใช้ชีวิตตามการตัดสินใจของคุณอีกแล้ว
‪ทีนี้ก็ไปให้พ้นได้แล้ว
‪กินนี่ อย่าล้อเลียนผมต่อหน้าทุกคนสิ
‪มันทำร้ายความรู้สึกของผมนะ
‪นิชานต์ ไปซะ
‪ทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง กินนี่
‪คุณทิ้งผม
‪เพราะไอ้จอมลวงนี่เหรอ
‪คิดซะใหม่นะ
‪ฉันคิดพอแล้ว
‪ไปได้แล้ว
‪กินนี่
‪อะไรก็ตามที่เกิดขึ้น มันก็เพื่อสิ่งดีที่สุดนะ
‪ตอนนี้นายสับสนนั่นไปแล้ว ‪ทุกอย่างก็จะกลับเป็นปกติ
‪- ใช่ไหม ‪- ใช่ ทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ
‪ตลอดเวลามานี่ ‪คุณตามจีบฉันตามคำสั่งของแม่ฉันเหรอ
‪เปล่า กินนี่ ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ผมขอโทษ สาบานได้ ผมตั้งใจจะ
‪บอกความจริงคุณ
‪ไม่รู้ว่าอะไรทำให้ผมเชื่อฟังแม่คุณและก็...
‪"เชื่อฟังแม่คุณ" เหรอ
‪คุณคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน
‪ผมเองก็พยายามหนักมาก คุณน้า ‪คุณจะมาเอาดีเข้าตัวไม่ได้
‪ทำไมฉันจะเอาดีเข้าตัวไม่ไดุ้ ‪มันเป็นความคิดฉัน
‪ใครก็มีความคิดได้ แต่ผมคือคนที่ทำงานหนัก
‪- ซันนี่ อย่ามาพูดกับฉันแบบนี้ ‪- หยุดได้แล้ว ทั้งคู่เลย
‪ไปซะ
‪- กินนี่ ‪- ลุกขึ้น
‪- ฟังนะ... ‪- อย่ามาแตะต้องตัวฉัน
‪- ไปซะ ‪- กินนี่
‪ฟังเราก่อน กินนี่
‪หนูจะคุยกับแม่ทีหลัง
‪ความสัมพันธ์ของเราจบแล้ว
‪ออกไปจากที่นี่ซะ คนหลอกลวง
‪- กินนี่ ฟัง... ‪- ออกไป
‪- กินนี่ ฟังก่อน ‪- ฉันไม่อยากฟัง ออกไป
‪- แม่คุณผลักดันผม แต่... ‪- ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น
‪- ผมหลงรักคุณเอง ‪- ไป
‪- กินนี่ ขอร้อง แค่ครั้ง... ผมรักคุณนะ ‪- ไปสิ
‪กินนี่!
‪- ไปให้พ้น ‪- พอแล้ว กินนี่
‪นี่เป็นครั้งสุดท้ายสำหรับผม เข้าใจไหม
‪บอกผมว่าคุณอยากแต่งงานกับผมหรือเปล่า ‪ไม่งั้นผมก็จะจบมันเหมือนกัน
‪บอกผมมา คุณอยากแต่งงานกับผมไหม
‪หรือไม่อยากแต่ง
‪ไม่
‪อย่ามาขอให้ผมรับคุณกลับมาก็แล้วกัน
‪กล้าดียังไงมาขู่ฉัน คุณก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆ
‪คุณจะว่าผมยังไงก็เชิญ ผมไม่สนใจ
‪- ผู้หญิงบ้า ‪- คุณนั่นแหละบ้า
‪โผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีก ‪ฉันจะขยี้ให้แหลก ไสหัวไป
‪คนที่เคยโยงใยสัมพันธ์
‪พลันเปลี่ยนแปลงไป
‪คนที่เคยเป็นเพื่อนเคียงใกล้ ‪กลับแยกทางเดินจากไป
‪ทำไมเรื่องราวชีวิตของฉัน
‪จึงถูกลิขิต
‪ด้วยน้ำตา
‪ทำไมสิ่งที่เคยรู้สึกดี
‪จึงรู้สึกแย่นัก
‪ฉันสูญเสียทุกสิ่งไป
‪ไม่มีอะไรให้รอคอย
‪อีกครั้งแล้ว
‪ที่หัวใจฉันอยู่บนเส้นทางเดิม
‪อีกครั้งแล้ว
‪ที่หัวใจฉันอยู่บนเส้นทางเดิม
‪แม่ของเนฮา กูลาติส่งคำขอซันนี่มาอีกแล้ว
‪ผมว่าเราควรปฏิเสธ
‪คุณเห็นสภาพของลูกเราไหม
‪ผมไม่อยากตอบรับ
‪มุ่งหวังที่จะคว้าชัย กลับพ่ายแพ้
‪ฝันของฉันทำให้หัวใจฉันสูญสิ้น
‪ฝันที่แหลกสลายของฉันยังคงถูกเก็บซ่อนไว้
‪เพื่อนฉันอยู่ที่ใดไม่มีใครรู้
‪ฉันออกไปทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪แต่ทุกอย่างมันผิดหมด
‪ฉันไม่รู้ว่า
‪ฉันทำอะไรผิดโดยไม่รู้ตัว
‪อีกครั้งแล้ว
‪ที่หัวใจฉันอยู่บนเส้นทางเดิม
‪อีกครั้งแล้ว
‪ที่หัวใจฉันอยู่บนเส้นทางเดิม
‪ลูกพ่อ
‪เอาร้านไปเถอะ
‪เปิดร้านอาหารที่แกต้องการ
‪แค่อย่าโศกเศร้าอย่างนี้ก็พอ
‪ไม่ครับ พ่อ ร้านเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว
‪ยังไงผมก็ไม่รู้สึกอยากทำอาหารแล้ว
‪พ่อครับ
‪บอกแม่ให้นัดพบเนฮา กูลาติเลยครับ
‪แต่แกจะปรับตัวเข้ากับครอบครัวนั้นยากนะ
‪ผมจะแต่งงานกับลูกสาวครับ พ่อ
‪ไม่ได้แต่งกับครอบครัวเธอ
‪คุยกับเธอเลย
‪ในการต่อสู้กับชะตากรรมนี้
‪ความสัมพันธ์นั้นพ่ายแพ้
‪มีคนถามหัวใจที่น่าสงสารเช่นกัน
‪อะไรจะทำให้มันมีความสุข มันปรารถนาสิ่งใด
‪บ้านที่เคยมีชีวิตชีวา
‪ตอนนี้กลับว่างเปล่า
‪ความฝันที่เคยมีค่า
‪ตอนนี้กลับแหลกสลาย
‪ผมส่งวอตส์แอปป์เชิญคนอื่นๆ ทุกคน
‪แต่ผมอยากมาเชิญคุณด้วยตัวเอง
‪ก็แน่ละ ก็ต้องมาดูใครบางคน ‪เจ็บปวดทรมานด้วยตัวเองน่ะสิ
‪บ้านนี้ไม่มีอยู่ในวอตส์แอปป์
‪คุณเลือกวันได้ดีมาก
‪วันหลังจากวันเกิดของกินนี่
‪ถ้าคุณทำได้ คุณคงเอาบัตรเชิญไปโยนใส่หน้าเธอ
‪ผมคงไม่กล้าทำหรอก คุณน้า
‪ว่าแต่ เธออยู่ไหนล่ะครับ
‪ออกไปทำงานแต่เช้าเหรอครับ
‪โอเค ขอให้โชคดี ออกไปได้แล้ว
‪ผมรู้ว่าคุณคงไม่กล้าไปหรอก
‪ผมแค่มาเชิญตามมารยาท
‪เราคงไปแน่นอนถ้าจัดงานในย่านนี้
‪เราคงเดินทางไกลไปถึงนูร์มาฮาลไม่ได้ ‪คุณไม่ได้พิเศษขนาดนั้น
‪อย่าหยาบคายสิ กินนี่ ‪เด็กที่น่าสงสารคนนี้แค่มาเชิญเรา
‪งั้นทำไมแม่ไม่รับเลี้ยงเป็นลูกแล้วเลิกยุ่งกับหนูล่ะ
‪ลูกสาวคุณพูดอะไรอยู่ครับ คุณน้า
‪ผมรู้ว่าเราไม่ได้แต่งงานกัน ‪แต่ผมคงไม่รับเธอเป็นน้องสาวแน่
‪พูดจบหรือยัง
‪- ไปได้แล้ว ‪- คุณนั่นแหละไป สายแล้วไม่ใช่เหรอ
‪นี่บ้านฉัน คุณควรจะไปซะ
‪รับเขาเป็นลูกเลย กินขนมให้อร่อยนะ
‪กินนี่... กินนี่ ฟังผมหน่อยนะ
‪นิชานต์ ตอนนี้ไม่มีอะไรให้พูดกันอีกแล้ว
‪อย่าสร้างความสับสนในชีวิตฉันอีกเลยนะ
‪กินนี่ ผม...
‪ผมมาขอโทษคุณนะ
‪ผมจะขอพูดแค่สามอย่าง
‪ขอโทษ
‪ที่ทำร้ายความรู้สึกคุณซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪ที่ขอให้คุณก้าวต่อไปแต่ไม่ปล่อยให้คุณก้าวต่อไป
‪และที่ขอคุณแต่งงาน
‪ด้วยความไม่มั่นใจ
‪นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้คุยกัน
‪ฉะนั้น ขอผมพูดอีกอย่างนะ
‪ฟังนะ ถ้าคุณรู้สึกว่าซันนี่เหมาะสมกับคุณ
‪ก็อย่าคิดลังเลใจเลยว่าคุณสองคน ‪จะไปกันไม่รอดเพราะเราก็ไปกันไม่รอด
‪ทุกความสัมพันธ์ถูกลิขิตมาต่างกัน กินนี่
‪คุณจะรู้เรื่องนั้นได้ ‪ก็หลังจากที่คุณให้โอกาสมันเท่านั้น
‪ผมพูดถูกไหม
‪กินนี่ ให้ผมไปส่งคุณที่บ้านนะ
‪ตอนนี้ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่า
‪ไว้วันหลังแล้วกันนะ
‪ก็ได้ ผมไม่บังคับคุณหรอก
‪ไม่ต้องรีบก็ได้
‪และก็...
‪แค่เพื่อนกัน
‪- ผมสัญญา ‪- ไม่สร้างความสับสนแล้วใช่ไหม
‪ไม่สร้างความสับสนแล้ว
‪คุณเซธี เราแก่กว่าพวกเขา
‪เราจะต้องฉลาดกว่าพวกเขาสิ
‪แต่เรากลับลงเอยด้วยการทำสิ่งโง่ๆ
‪พวกเขาหัวแข็งกันทั้งคู่
‪พวกเขายอมร้องไห้อยู่ในห้อง ‪แต่ไม่ยอมรับความเจ็บปวด
‪ตอนนี้คำถามคือใครจะกะพริบตาก่อน
‪- แม่มาขอโทษหนูเหรอคะ ‪- ใช่จ้ะ
‪แม่ขอโทษจริงๆ ที่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของลูก
‪หลังจากที่ซันนี่เข้ามาในชีวิตเรา ‪แม่ก็ได้รู้อย่างหนึ่ง
‪แม่ไม่รู้จักลูกดีอย่างที่แม่คิด
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪อย่างน้อยแม่ก็คิดได้
‪อย่าร้องไห้เลยค่ะ แม่
‪ทำอย่างหนึ่งนะ
‪เผาบัตรเชิญนี่ซะ
‪เราจะไม่ไปงานแต่งงานของเจ้าโง่นั่น
‪แม่ทนเห็นลูกสาวแม่เสียใจไม่ได้ ‪แม่ทนเห็นเธอถูกเหยียดหยามไม่ได้
‪ไอ้หมาบ้านั่นคิดว่าหนูทนเห็นเขา ‪แต่งงานกับคนอื่นไม่ได้ใช่ไหม
‪ลูกแม่
‪หมาคิดด้วยว่าเห่าแล้วรถจะหยุด
‪ลูกไม่ควรหยุดรถของลูก
‪เผาบัตรเชิญซะแล้วก็จบเรื่องนี้ไปเลย
‪ไม่ค่ะ แม่
‪หนูจะไปฉลองงานแต่งงานของเขา
‪เก็บของค่ะ
‪ลูกรับมันไม่ได้หรอก
‪แม่ เขาต่างหากที่จะรับมันไม่ได้
‪เก็บของค่ะ ถือนี่ไว้
‪(สัตนามแต่งงานกับเนฮา)
‪ดวงดารามาบรรจบกัน ของเธอกับของฉัน
‪มันไม่เคยอยู่ในแนวเดียวกัน
‪ดวงดารามาบรรจบกัน ของเธอกับของฉัน
‪มันไม่เคยอยู่ในแนวเดียวกัน
‪ความรักคือปักษาที่หายาก
‪ยากที่จะพานพบเจอ
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪แม่สามีของฉันมีลูกชายห้าคน
‪สองคนไม่สมประกอบ อีกสองคนก็ขี้เมา
‪คนที่อายุไล่เลี่ยกับฉันเป็นคนสนุกสนาน
‪เขาเป็นคนผิวดำ
‪ที่รักของฉันผิวดำ คนผิวดีต้องหนีออกไปให้ไกล
‪ฉันหุ่นงามไฉไลและสวยงาม
‪เขาเป็นคนผิวดำ
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪ความรักนั้นเหมือนหม้อดิน
‪มีเพียงไฟที่ทำให้มันแข็งแกร่ง
‪เมื่อแสงจันทร์เจิดจ้าท้องฟ้ายามราตรี
‪มีจันทร์อีกดวงอยู่เคียงข้างฉันบนหลังคา
‪ความรักคือมหาสมุทรที่เธอดำน้ำข้ามไปได้เท่านั้น
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪คุณควรไตร่ตรองดูใหม่นะ ซันนี่
‪จะมีประโยชน์อะไรครับ คุณน้า
‪ใช่ว่ามันจะทำให้อะไรๆ ดีขึ้นกับลูกสาวคุณ
‪- มันทำให้อะไรๆ ดีขึ้นกับคุณหรือเปล่า ‪- มันสำคัญยังไงเหรอครับ
‪ถ้ามันทำให้ดีขึ้นก็ทำอะไรสักอย่างสิ
‪ถ้าคุณปล่อยมันไปตอนนี้
‪คุณจะสูญเสียหมดทุกอย่างนะ
‪ฉันคิดผิด
‪เราสมควรได้รับ
‪อะไรก็ตามที่กำลังเกิดขึ้น
‪คุณโชบา นี่คือปัญหาของคนรุ่นนี้
‪เด็กพวกนี้ไม่ฟังใครทั้งนั้น
‪อีโก้ของพวกเขาทำให้ตัวเองมืดบอด
‪วันนี้ฉันรู้สึกเหมือน
‪ชีวิตฉันล้มเหลว
‪โชบา จูเนจา
‪เจ้าของกิจการ ‪"ความสัมพันธ์คือความสัมพันธ์"
‪แม่สื่อที่ไม่สามารถ
‪ทำให้ลูกสาวของตัวเองแต่งงานได้
‪คุณโชบา ผมเกลียดน้ำตา
‪ร้องไห้ต่อหน้าคนตาบอดมันไร้ประโยชน์
‪คุณปัปปี...
‪ครับ
‪คุณปัปปี เราจะต้องทำอะไรสักอย่าง
‪อะไรล่ะ
‪คุณเกลี้ยกล่อมซันนี่ได้ไหมคะ
‪คุณเกลี้ยกล่อมกินนี่ได้ไหมล่ะคะ
‪คุณทำไม่ได้ ใช่ไหม
‪ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ เราจะไปที่บางแห่งด้วยกัน
‪ฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น
‪ไปกับผมเถอะ กินนี่
‪ขอร้อง
‪ผมอยากให้คุณดูอะไรบางอย่าง
‪- ฉันไม่อยากเห็นอะไรทั้งนั้น ‪- คุณจะไม่ฟังผมเป็นครั้งสุดท้ายเหรอ
‪ผมจะไม่ขออะไรคุณอีกเลย
‪ฉันบอกคุณแล้วไง
‪- ฉันไม่อยากไปไหนกับคุณทั้งนั้น ‪- ทำไมไม่ไปกับเขาล่ะ
‪เขาขอร้องลูกดีๆ นะ
‪เขาไม่ทำอะไรลูกหรอก
‪สุขสันต์วันเกิดแด่คุณ
‪สุขสันต์วันเกิดแด่เจ้าหญิง สุขสันต์วันเกิดแด่คุณ
‪ขอบคุณมาก
‪ที่ทำทุกอย่างนี้ให้ฉัน
‪ขอบคุณมาก
‪ที่ขอบคุณผม
‪"ไม่ว่าเราจะไปที่ไหนกันในตอนเช้า
‪ตอนบ่ายเราจะไปที่คุรุดวาราเสมอ
‪และพ่อฉันก็เคยทำ
‪พุดดิ้งข้าวให้สาวกทุกคนกิน
‪มันอร่อยสุดๆ เลย"
‪ความฝันลอยอยู่
‪ในดวงตาฉัน
‪ความฝันลอยอยู่
‪ชื่อดังก้องกังวาน
‪ในลมหายใจของฉัน
‪มันกลายเป็นน้ำตา
‪แล้วเหือดแห้งไป
‪ทิ้งให้หัวใจฉันท้อแท้สิ้นหวัง
‪สุขสันต์วันเกิด กินนี่
‪พรุ่งนี้เจอกัน
‪ทิ้งให้หัวใจฉันท้อแท้สิ้นหวัง
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪มานี่สิ
‪มานี่สิ ลูกแม่
‪- แม่คะ ‪- จ๊ะ
‪แม่พูดถูกเรื่องซันนี่
‪- จ้ะ ‪- เขาเหมาะสมกับหนู
‪แม่รู้จ้ะ
‪แม่อยากให้ลูกไปนอนคิดดู
‪ถ้าลูกยังรู้สึกเหมือนเดิม
‪ก็ไปบอกเขาซะ
‪ถึงตอนนั้นมันจะไม่สายเกินไปเหรอคะ
‪มันสายเกินไปอยู่แล้วจ้ะ
‪ครั้งนี้แม่อยากให้ลูกแน่ใจ
‪- ว่าไง ‪- ได้ค่ะ
‪เอาละ ทีนี้
‪ถึงเวลาที่ลูกต้องขอโทษแม่แล้ว
‪แม่คิดถูกแต่ลูกคิดผิด
‪แม่ใจร้ายมากเลย
‪หนูกังวลแทบตาย ‪แต่แม่ห่วงแต่จะเอาความดีเข้าตัวเหรอ
‪เราคงไม่เจอเรื่องวิกฤตแบบนี้ ถ้าลูกเชื่อฟังแม่
‪ดื่มหน่อยไหม
‪วันอังคารหนูไม่ดื่มค่ะ แม่
‪ก็ได้จ้ะ
‪มันดูดีไหมคะ
‪เรายุ่งวุ่นวายกันแบบนี้ก็เพราะคุณคนเดียว
‪นางเอกเปลี่ยนใจแล้ว
‪เรื่องจะวุ่นวายกันใหญ่แล้วพี่
‪ผมทำอะไรผิดเหรอ
‪คุณไม่ควรจะร่วมมือกับแม่ฉัน ‪แล้วทรยศและโกหกฉัน
‪- นิมมี่ ออกไปก่อน ‪- เอาจริงเหรอ
‪คุณต้องการอะไร
‪นั่นแหละที่ฉันจะมาถามคุณ
‪ไม่เอาน่า
‪ผมรู้มาตลอดว่าคุณสูงเกินเอื้อม
‪แต่พอแม่คุณขอให้ผมแต่งงานกับคุณ
‪เป็นครั้งแรกเลยที่มันรู้สึกเหมือน ‪มีคนเอาความฝันใส่พานมาให้ผม
‪แต่ผมก็คิดถูก กินนี่
‪ผมไม่มีวันเอื้อมถึงคุณเลยจริงๆ
‪ถ้าคุณคิดถูก เมื่อวานคุณพาฉันไปที่โน่นที่นี่ทำไม
‪ทำไมคุณถึงอยู่กับฉันทั้งวันก่อนวันแต่งงานของคุณ
‪ผมก็ไม่รู้ ผมอาจมีความหวังจากความฝันนั้นก็ได้
‪แล้วตอนนี้อะไรมันหยุดยั้งคุณล่ะ
‪ทำตามความฝันของคุณสิ
‪เวที พร้อม แขก พร้อม ‪มันยาวาร์ พร้อม นูร์มาฮาล พร้อม
‪คุณต้องการอะไรอีก แต่งงานกันเถอะ
‪คุณบ้าไปแล้วเหรอ
‪ผมไม่ใช่ชีคแห่งดูไบนะ
‪ผมไม่มีทางมีเมียสองคนในชีวิตผมได้หรอก
‪แล้วเธอล่ะ
‪ก็ยกเลิกสิ
‪ไม่ คุณนี่คาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ กินนี่
‪ผมจะแย่หนักถ้าคุณเปลี่ยนใจหลังแต่งงาน ‪ไม่เอาหรอก
‪คุณเองก็หัวแข็งมาก
‪ถ้าฉันเปลี่ยนใจ คุณก็เปลี่ยนใจฉันใหม่ได้เสมอ
‪ทำไมคุณต้องคิดมากนักนะ
‪เราจะขอโทษทุกคน ฉันจะคุยกับพ่อของเนฮา
‪พวกเขาจะเข้าใจ ถ้าอธิบายมันอย่างเหมาะสม
‪ไปกันเถอะ
‪สังคมจะทำให้เราอับอายขายหน้า พ่อหนุ่ม
‪เราทำลายชีวิตเรา ‪ด้วยการกลัวความอับอายไม่ได้
‪แล้วเนฮาล่ะ
‪- เธอจะเป็นยังไง ‪- คุณลุงคะ
‪เนฮาจะรู้สึกแย่แน่นอน
‪แต่ฉันแน่ใจ
‪เธอก็คงทำแบบนี้ถ้าเธอรู้ความจริง
‪ใช่ครับ คุณลุง
‪คุณลุงคะ พยายามเข้าใจหน่อยนะคะ
‪คุณเป็นคนที่ดีมาก
‪- ถ้าคุณ... ‪- การเป็นคนดีไม่ได้หมายความว่า
‪- เราจะยอมเสียชื่อเสียง ‪- กุลลู!
‪คุณลุงคะ การแต่งงานโดยที่ไม่มีความรัก ‪จะมีประโยชน์อะไร
‪เราก็แต่งงานแบบคลุมถุงชนเหมือนกัน
‪เราก็อยู่ด้วยกันมีความสุขดี
‪- พวกเขาก็จะอยู่ด้วยกันมีความสุขดี ‪- คุณลุงครับ
‪เราจะหนีตามกันไปก็ได้ ถ้าเราอยากทำ ‪แล้วคุณก็คงทำอะไรไม่ได้
‪คิดว่าเราเป็นไอ้งั่งหรือไง ‪"จะหนีตามกันไปก็ได้ ถ้าอยากทำ"
‪- อย่างกับเราจะปล่อยแกไปงั้นแหละ ‪- พยายามเข้าใจหน่อยค่ะ
‪แม่ของคุณเป็นแม่สื่อ
‪ไปหาคนอื่นเกลือกกลั้วเล่นสนุกด้วยไม่ได้หรือไง
‪พูดจาระวังหน่อยครับ คุณลุง
‪- เธอเป็นผู้หญิง มีมารยาทหน่อย ‪- อยากให้ฉันสอนมารยาทแกไหม
‪- เขาพูด... ‪- เราตัดสินใจแล้ว
‪แกจะต้องแต่งงานกับเนฮา
‪กุลลู พาเขาไปเข้าพิธี
‪คุณลุง ได้โปรดเถอะค่ะ
‪- ไปกันได้แล้ว ‪- ไปไหน
‪ไปเข้าพิธีแต่งงาน ‪ปืนที่เราถืออยู่ไม่ใช่ของเด็กเล่นนะ
‪แล้วครอบครัวของพวกแกก็เล็กๆ
‪- เดี๋ยว... ‪- แค่หกนัดก็ตายเรียบ
‪- คุณลุงคะ ได้โปรด ‪- ไปเร็ว
‪- คุณลุง เดี๋ยว คุณบังคับเขาไม่ได้นะ ‪- จะทำอะไร ทำแบบนี้ไม่ได้นะ
‪คุณลุง เปิดประตู
‪- เดี๋ยวก่อน คุณกูลาติ ‪- ไม่ มาเร็ว
‪- ซันนี่ ‪- พ่อ ไม่เป็นไร ทุกอย่าง...
‪ใจเย็นๆ คุณเซธี
‪เริ่มพิธีได้ ท่านบัณฑิต
‪(สวดมนต์ภาษาสันสกฤต)
‪พาเจ้าสาวเข้ามาได้
‪(สวดมนต์ภาษาสันสกฤต)
‪เอาผ้าคลุมพาดคอพี่ชายของคุณไว้
‪จับชายผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวแล้วมัดกันไว้เป็นปม
‪เอ้านี่ ล้างมือซะ
‪นี่ ล้างมือซะ
‪(สวดมนต์ภาษาสันสกฤต)
‪ตอนนี้เจ้าบ่าวจะเดินไปที่คำสาบานที่สี่
‪กินนี่! กินนี่ คุณจะแต่งงานกับเขาไม่ได้
‪ผมบอกแล้วว่าถ้าแต่งจะมีการนองเลือด กินนี่!
‪ไอ้หนู
‪แกมาผิดที่แล้ว นั่นไม่ใช่กินนี่
‪คุณลุง นั่นกินนี่นะ
‪กินนี่ไม่ได้อยู่ที่นี่
‪ไปหาเธอที่อื่นไป
‪- คุณลุง นั่นกินนี่นะครับ ‪- นั่นเนฮา
‪ทำไมไม่เปิดผ้าคลุมหน้าเธอดูล่ะ
‪พวกเขากำลังหลอกคุณ
‪คุณลุง เร็วเข้า ไม่งั้นกินนี่จะแต่งงานกับเขา
‪มันจะเป็นอัปมงคลนะครับ คุณลุง
‪เขาแค่พยายามขู่ให้คุณกลัว คุณลุง
‪- เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ‪- หุบปาก
‪คุณลุง
‪กินนี่!
‪คุณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้
‪กุลลู เนฮาอยู่ไหน
‪พ่อคะ
‪เนฮา เธอบ้าไปแล้วเหรอ
‪คุณอาคะ คุณอาจนตรอกจนต้อง ‪บังคับคนอื่นให้แต่งงานกับหนูเลยเหรอ
‪เนฮา
‪เธอไม่คิดถึงเกียรติของครอบครัวเลยเหรอ
‪คุณอาคะ เกียรติของคุณอา ‪สำคัญกว่าความสุขของหนูงั้นเหรอ
‪เราทำทุกอย่างนี้ก็เพื่อความสุขของลูกนะ
‪หนูจะอยู่กับเขาอย่างมีความสุขได้ยังไงคะ พ่อ
‪เขาจะนึกถึงที่พ่อบังคับเขาให้แต่งงานกับหนู
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่เขามองหนู
‪และเขาก็ไม่ใช่ศาห์รุข ข่าน ‪ที่หนูจะหาคนที่ดีกว่าไม่ได้แล้ว
‪หนูจะหาคนอื่นได้ง่ายมากค่ะ
‪แล้วสังคมจะว่ายังไง
‪คุณพูดถึงสังคมอะไรคะ คุณกาลูติ
‪คุณไม่มีวันทำให้สังคมพอใจได้หรอก
‪โชคดีที่กินนี่มาหาหนู
‪ไม่งั้นพ่อคงให้หนูแต่งงงานกับลาโง่
‪ท่านบันฑิต สวดมนต์ต่อเถอะค่ะ
‪- แต่งงานให้พวกเขาซะ ‪- นี่! คุณ!
‪ท่านบัณฑิต ท่านจะสวดอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
‪เนฮา หลีกไป ไม่งั้นนองเลือดแน่
‪แกขู่เธอเหรอ แกขู่ลูกสาวของเราเหรอ
‪เดี๋ยว ฉันจะสั่งสอนแก เนฮา หลีกไป
‪- คุณอาคะ ปล่อยเขาไปเถอะ ‪- ปล่อยผมเถอะ คุณอา
‪- อย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ ‪- อย่าทำอย่างนี้
‪คุณอา ได้โปรดเถอะ
‪- ไอ้งั่งเอ๊ย! ‪- เผ่นกันไปหมดแล้วนี่
‪เนฮา
‪ลูกไม่ควรทรยศเรา
‪คุณลุงคะ
‪มันไม่ใช่ความผิดของเนฮา
‪เธอสละความสุขเพื่อผลดีของคนสองคน
‪ที่เธอแทบไม่รู้จักด้วยซ้ำ
‪และก็คุณลุงครับ
‪ทุกอย่างนี้
‪จริงๆ แล้วไม่ใช่ความผิดของใครเลย
‪แต่เป็นความผิดของเรา
‪เราขอโทษนะครับ คุณลุง
‪เราสองคนไม่เห็นอะไร
‪นอกจากอีโก้ของเรา
‪เราไม่รู้ว่าเราไม่ใช่แค่ ‪ทำลายความสัมพันธ์ของเรา
‪แต่ทำลายครอบครัวของเราด้วย
‪และเพราะความดื้อรั้นของผม
‪คุณทุกคนถึงได้มาเกี่ยวข้องกับความสับสนนี้
‪คุณลุงครับ เราโง่เขลา
‪เราต้องขอโทษด้วยจริงๆ เนฮา
‪เราต้องขอโทษด้วยนะ เนฮา
‪เอาคำขอโทษของแกยัดตูดแกไปเลย
‪- กุลลู! ‪- เราจะ
‪- ให้แกแต่งงาน... ‪- พอเถอะ
‪จะมีประโยชน์อะไรถ้าคนที่เราสู้เพื่อเธอ
‪ไม่อยากแต่งงานกับเขา
‪- พ่อคะ ‪- ให้พวกเขาแต่งงานกันไปถ้าอยากแต่ง
‪- พ่อคะ ‪- ปล่อยพ่อ
‪แต่งงานกันซะเดี๋ยวนี้ ‪ไม่งั้นพวกคุณจะไม่ได้แต่งตลอดไป
‪คุณจะมีความสุขกับคนหลอกลวงอย่างผมไหม
‪คุณจะทำให้ผู้หญิงบ้าคนนี้ ‪มีความสุขตลอดไปไหมล่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณนะ เนฮา
‪ผมขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม
‪- คุณไม่ควรเรียกผมว่าลาโง่ ‪- ไม่ค่ะ เธอเรียกถูกแล้ว
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪เดี๋ยวพ่อแม่คุณก็หายโกรธเองแหละ
‪ฉันจะช่วยพูดให้พ่อคุณหายโกรธ
‪และก็หาคู่ที่เหมาะสมให้คุณด้วย
‪ใช่แล้ว ถ้าเธอทำให้เจ้าลาโง่คนนี้แต่งงานได้
‪- เธอช่วยให้คุณได้แต่งงานแน่นอน ‪- พ่อ
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪จงระวังไว้ ก่อนที่เธอจะดื่ม
‪ยาเสน่ห์
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง