Film zawiera fikcję.
Downloaded from YTS.MX
Wszystko wymyślono.
Film nie pochwala przemocy. Zalecamy oglądanie z rozwagą.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ammu.
Naprawdę wyjdziesz za naszego sąsiada, Raviego?
Tak! Dlaczego?
Naprawdę go lubisz?
Myślę, że tak.
Dlaczego go lubisz?
Nie wiem.
To dlaczego za niego wychodzisz?
Dlaczego pytasz?
Chcesz za niego wyjść?
Ja? Fuj!
Fuj?
Jest zbyt straszny!
Czemu się boisz? Zrobił ci coś?
Nie zrobił.
Ale jest straszny!
Jest ogromny.
Zawsze gdy się bawimy przy jego motocyklu,
gapi się na nas.
Wszyscy się boją i uciekają.
Ammu, a ty się nie boisz?
Sama jesteś łobuziarą!
Wszyscy się ciebie boją...
Czego ty się tak boisz?
-Ammu... -Nie, Ammu.
Co robisz?
Pogniotłaś sari!
Dziecko jesteś?
Wszyscy czekają.
A ty się bawisz.
-Chodź. -Mamo!
Tak?
Wszystko w porządku?
W jak najlepszym.
Chodź.
Usiądź sobie. Czuj się swobodnie.
Nie bądź taka oficjalna.
Co, Ammu?
Czy widzimy cię pierwszy raz?
Rozluźnij się!
Wczoraj widziałem, jak się kłóciła z dostawcą wody.
Była bezczelna.
Teraz wygląda niewinnie.
Ciekawe, czy to ta sama dziewczyna!
To ona, bez wątpienia.
Oceniają cię.
Koniec z tym!
Odtąd masz synową.
Uległość dobrze jej zrobi.
Tyle lat jesteśmy sąsiadami,
że mogli się zakochać i darować nam ten kłopot!
-Tak. -To nasze rodzicielstwo.
Prawda.
Dzieci strzegły naszego honoru.
Ammu, on na ciebie patrzy.
Wiem.
Ammu. Chodź i stań obok Raviego.
Zobaczmy, jak wyglądacie razem.
-Idź, Ravi. -Tato.
-Śmiało. -Idź.
Hej! Co się stało?
Hej! Czemu się śmiejesz?
Ammu?
O której masz być na posterunku?
O siódmej.
Nie mogę się spóźnić pierwszego dnia.
Zjedz śniadanie i idź.
Dobrze.
A lunch? Wrócisz do domu?
Nie mogę.
Nie w pierwszych dniach.
Poradzę sobie. Może jest tam restauracja.
Dobrze. Poradzisz sobie sama?
Nie! Czemu mi o tym przypominasz?
Już się boję!
Dotąd nie bywałam sama.
Czemu się boisz?
Nikt nie zadrze z żoną inspektora.
A co inspektor zrobi, jeśli ktoś się odważy?
Przysięgam, że go rozerwę na strzępy.
Mój mąż jest bohaterem!
Jeśli trzy widzialne lwy to symbole sprawiedliwości, moralności i prawości,
to czwarty, niewidzialny, wyobraża policję.
Znakomite!
Co chcesz?
-Za te słowa? -Właśnie.
Skoro jesteśmy już małżeństwem, chcę ci dać prezent.
Powiedz, o czym marzysz.
Masz tydzień do namysłu.
Przepraszam! Przypomniałam sobie.
Oddałam mamie maszynę do szycia.
Chcę mieć swoją, nową.
Myślałem o pluszaku, czekoladzie lub sari.
Może być droga.
Jesteś pewna?
Masz mnie za dziecko, które prosi o zabawki i smoczki?
Oczywiście.
-A ty nie? -Skądże!
Czemu maszyna do szycia?
Żeby zarabiać.
Nie!
Mężczyzna nie pozwala żonie zarabiać.
Dlaczego? To byłby dla ciebie kłopot?
Chętnie bym sobie leniuchował!
Ale obiecałem twoim rodzicom, że zadbam o ciebie.
Jako idealny mąż muszę spełniać życzenia żony.
Wszystkie moje życzenia?
-Tak? -Tak.
Hej!
Kawa.
Co się stało?
-Jeszcze? -Nie.
-Pięknie. -Podoba ci się?
Bardzo.
Znalazłem w łazience.
To twoje?
To nie jest moje.
Nie twoje?
-I co zrobiłaś? -Mówiłam ci.
To Linny, nasza sąsiadka.
-Nauczycielka. -Cześć.
Nowy inspektor, Ravindranath.
O czym rozmawiałaś z moją mamą?
Nudzi im się. Pytają, kiedy będziemy mieli dzieci.
Im się nudzi, ale co ty na to?
Co ty na to?
Nikt nigdy nie przynosi lunchu.
Żona pana uwielbia.
Mój Boże!
Nie zapeszam.
Proszę pani, prezent od męża.
-Kocham cię! -Co?
Kocham cię.
-Niespodziana inspekcja? -Tak jest.
Inspektor lubi niespodzianki.
Komisarz był w terenie w sprawach prywatnych.
Zbrojownia była otwarta, w dokumentach bałagan,
a funkcjonariusze nieogoleni.
Zaczekał na komisarza, żeby osobiście wręczyć dymisję.
Komisarza, dwóch podkomisarzy i dwóch posterunkowych
odesłano do domu bez namysłu.
-Na którym posterunku? -Milcz.
Stan mojej córki...
Dzień dobry panu.
-Usiądźcie. -Co się stało?
Molestowanie. Przyjmujemy skargę.
Proszę usiąść. Róbcie swoje.
Iqbal, proszę pana.
Zobaczcie, co zrobili mojej córce.
Gdyby pani pilnowała, gdzie córka chodzi,
nie byłaby pani tutaj.
Po co teraz rozpaczać?
A co mam robić?
Haruję całymi dniami, wracam do domu w nocy.
Jej ojciec jest do niczego.
Jak mam ją pilnować?
Policja ma swoje ograniczenia.
Jest nas tylko dziesięciu.
Nie możemy być wszędzie. Trzeba pilnować swoich dzieci.
Mansoor!
Przyszły tu po pomoc.
Jak nie my, kto im pomoże?
Ja tylko...
Mamy obowiązek ich chronić.
I wszystkie inne kobiety.
Ja nie chciałem...
Proszę nie płakać.
Na pewno ich złapię.
Po to,
żeby inne tego nie przeżywały.
To by wystarczyło.
Proszę pani,
proszę się nie wstydzić.
Winnym powinno być wstyd.
Nie wam!
Dobrze!
Proszę wziąć córkę.
Dziękujemy panu.
-Przepraszam. -W porządku.
-Panie Iqbal. -Tak.
Żeby ludzie nam pomogli, ogłoś program naboru ochotników.
Szukajcie wolontariuszy.
Niech patrolują.
Gdy zobaczą coś podejrzanego, niech nas informują.
-Dobrze. -Potrzeba więcej oczu i uszu.
To jak program „Suraksha-Mitra” w Karnatace?
-Tak. -Dobrze.
Patrole społeczne zwiększą bezpieczeństwo.
-Tak jest. -Będziemy lepiej poinformowani.
Niech wszyscy się dowiedzą.
Potrzebujemy po ochotniku z każdej ulicy.
To znakomity pomysł.
Ale potrzebna będzie zgoda inspektora.
Dlatego pomówię z nim.
Najlepiej, żeby on to ogłosił.
-Dobrze? -Tak.
Dobrze.
-Znakomita, Ammu. -Prawda?
Najnowszy model za 10 000 rupii.
Mąż bardzo cię kocha.
Tak.
Po bardzo długim czasie
wczoraj wyznałam mu miłość.
Urocze!
-To on? -Tak.
-Halo? Właśnie... -Gdzie u licha jesteś?
-Słucham? -Jest po pierwszej.
Gdzie jesteś?
-W domu. -W domu?
-Co robisz? -Ja właśnie...
Wiesz, że czekam na lunch?
Lunch?
Tak. Przyniesiesz mi lunch czy nie?
Dziś zrobiłam lunch później.
Przyniosę go. Już lecę.
Halo?
Tylko powiedz prawdę.
Proszę!
Później gotowałaś?
Czy zapomniałaś przynieść lunch?
A może uznałaś, że nie masz obowiązku przynosić mi jedzenia?
Ammu, wiesz...
to jest komisariat. A ja jestem policjantem.
Wiem, kiedy kłamiesz.
Nie wiedziałam, że muszę przynosić ci lunch.
Co się stało, Ravi?
Nie potrzebuję łaski.
Dziękuję za wysiłek, żeby przynieść lunch.
Nie chciałam, Ravi.
Proszę. Przyjdź i zjedz.
-Więcej się nie spóźnię. -To jasne.
Więcej cię nie będę kłopotał.
Sam zadbam o siebie.
Przepraszam za kłopot.
Ravi. Przepraszam.
Mam dużo pracy.
Inaczej niż ty...
Jeśli możesz,
posiedź dziesięć minut i wyjdź.
Gdybyś wyszła od razu... Nie chcę, żeby plotkowano.
Ravi, dlaczego tak mówisz?
Proszę. Przyjdź i zjedz.
-Przyjdź i zjedz. -Ammu!
S. RAVINDRANATH INSPEKTOR
Ravi!
-Ravi! -Sathya!
Tak, proszę pana.
-Wezwij auto dla pani. -Tak jest.
Jak minął dzień?
Zjedz kolację.
Nie jestem głodny. Ty zjedz.
Dobranoc.
-Pozwolisz mi spać? -Nie pozwolę.
Nie możesz przeżyć jednego dnia bez seksu?
Dzień dobry.
-Przyniosłam mu lunch. -Zapraszam.
„Suraksha-Mitras”.
POLICJA
Wybieramy ochotników społecznych.
Będą ciągle obserwowali.
Będą nas o wszystkim informować.
Zaczynamy działać natychmiast.
Wdrożymy to na podległych mi posterunkach policji.
Spodziewam się, że zredukuje to przestępczość.
To zasługa naszego komisarza, Ravindranatha.
Jednego z bystrzejszych policjantów.
Wdrożymy program „Suraksha-Mitra”.
Jesteśmy z ciebie dumni.
-Świetnie. -Wspaniale.
Musi pan wypić.
Tak jest!
-Nie. -Dla nas.
Dawno nie piłem, więc...
Proszę nie myśleć.
-Tak trzeba. -Tylko dziś.
Prosimy pana.
Prosimy.
Co pani na to? Mogę się napić?
Mnie pytasz?
Niech raz się napije.
Proszę mu pozwolić.
Czemu miałabym bronić?
-Pani się zgodziła. -Tak.
-Pozwoliła. -Tak.
Zróbcie mu drinka.
-Nalejcie. -Świetnie!
-Szybciej! -Wymieszaj.
Do dna!
Na zdrowie!
Panie Iqbal, zaczyna pan.
Panie Iqbal, klasyczna piosenka.
Świetnie. Następny wers.
-Przepraszam! -Tak?
Muszę coś powiedzieć, Iqbal.
Naresh, szczęściarz z ciebie.
Twoja żona cię kocha i uwielbia.
Jacy romantyczni!
Masz dobrą żonę.
Dzięki twojej prawej przeszłości
Bóg dał ci tak dobrą żonę.
Proszę pana!
Mnie nie dał.
Przebacz, Boże. Jestem grzesznikiem.
-Słucham? -Co takiego?
Co?
Co pan mówi?
Pani przez miesiąc przynosiła panu lunch.
Bardzo pana kocha.
Tak jest.
-Szczęściarz. -Fakt.
Biedny Iqbal, nic nie wiesz.
Tak było przez dzień.
A następnego zapomniała.
Serio? Dlaczego?
Zadzwoniłem i bezwstydnie poprosiłem o jedzenie.
Daj pan spokój. To miła kobieta.
Nie wierzycie mi. Przysięgam.
W ogóle jej nie obchodzę.
Ciągle szyje na maszynie.
Aż serce mnie boli.
Skądże.
Pożądanie trwa tydzień, a miłość miesiąc.
Później marzy się tylko o śmierci.
Zaczyna.
Ale przemokliśmy.
Co się stało?
Czemu jesteś smutna?
Nie wiesz?
Czemu mnie przy nich obraziłeś?
Było mi przykro.
Żartowałem. Czemu traktujesz to poważnie?
To nie było śmieszne.
Myślę o tobie w dzień i w nocy.
-I wiesz o tym. -Poważnie?
Myślisz, że jesteś najbardziej kochającą żoną?
Nie o to mi chodzi.
Proszę, żebyś nie lekceważył moich starań.
Zwłaszcza przy kolegach.
Co sobie o mnie pomyślą?
To w ogóle istotne?
Jak możesz tak mówić?
To dla ciebie nieważne?
Nie obchodzi cię?
Dobrze.
Pytałam cię, czy wiesz, kiedy ja codziennie jadam lunch?
Znasz odpowiedź?
Pomyśl o tym.
Jedziesz ze mną czy nie?
Najpierw mi odpowiedz.
Czy ty mnie kiedykolwiek uwzględniasz?
Zastanawiasz się, czy coś jem?
Z kim mam o tym rozmawiać?
Dobrze. Wracaj pieszo.
Ravi!
Zapłać za kurs.
-Hej! -Proszę pana!
-Odbierzesz na komendzie. -Dobrze.
Teraz już rozumiesz?
Nie gadaj już głupot,
bo cię nie wpuszczę.
Jeśli to powtórzysz, to nie wrócę. Naprawdę.
Przepraszam!
Nie powinienem był.
Wkurzyłem się, że nie wróciłaś ze mną.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Jak bym to zniósł?
Myślałaś o tym?
Dlatego nie opanowałem się.
Zwykle nie zachowuję się tak.
Jestem bardzo wrażliwy.
O nie.
Pobrudziłem cię.
Przepraszam.
Długo czekałaś na auto?
Jesteś głodna? Zjesz dosę?
Przebierz się, a ja ci zrobię dosę.
Cholera.
Ale nabałaganiłem, prawda?
Posprzątam. A ty idź.
O co chodzi, zięciu?
Zaciągnąłeś duży kredyt, żeby zapłacić za wesele.
Drobny wkład ode mnie.
Nie, zięciu. Tak nie jest dobrze.
Mów mi Ravi.
Po imieniu.
Po co te formalności?
Nie zastanawiałbym się, gdyby rodzice mieli dług.
Ammu, poproś, żeby wzięli.
Weź, tato.
Dziękujemy, zięciu.
-Ciotuniu? -Ravi.
Dobrze. Pójdę na targ i kupię trochę ryb.
Lunch będzie fantastyczny.
-Dobrze! -Zaraz wracam.
Ammu, co się stało?
Czemu płaczesz?
Co się dzieje?
Podziel się z mamą.
-Jakieś kłopoty? -Mamo.
Po co tak szybko wydałaś mnie za mąż?
Szybko?
Masz 25 lat.
Gdybyśmy zwlekali, zostałabyś starą panną.
Dlaczego nie mogłam zostać z wami trochę dłużej?
Nie mogę was odwiedzać, kiedy chcę.
Na tym polega życie.
Nie lubię tego życia.
Chcę żyć z wami.
Nie trzeba było aranżować tego małżeństwa.
No co, Ammu?
Przepraszam, wysunęło się, gdy je czyściłem.
Po co ten kłopot? Ja to zrobię.
Nie trzeba. Przywykłem.
Jesteś na mnie zły?
-Nie. -Wiem, że tak. Co się stało?
Wiesz, że lubię jadać na kanapie.
-Wiem. -Dlaczego im nie powiedziałaś?
Chcieli jeść z tobą.
Więc nie powiedziałam.
-To tylko raz, prawda? -Nikogo nie obchodzę.
To mój dom czy ich?
Po co niepotrzebnie wszystko komplikujesz?
Ravi, zaczekaj.
-Co się stało? -Nie mogę tu już zostać.
-Za dużo gadania. -Ravi.
Posłuchaj mnie.
Nie wychodź. Byłoby nieładnie. Proszę.
Ravi.
Nie idź, Ravi.
Co ja powiem rodzicom?
Są tu pierwszy raz.
Niech odjadą, myśląc, że jestem szczęśliwa.
-Proszę. Nie jedź. -Nie jesteś szczęśliwa?
Dobrze. Skoro jesteś nieszczęśliwa,
opuść ten dom.
Jedź z nimi.
Gdy wrócę, dom ma być pusty.
Ravi. Mówię do ciebie.
Ammu!
Ammu. Posłuchaj mnie.
Posłuchaj mnie.
Posłuchaj.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Proszę, posłuchaj. To było niechcący.
Wiem. Jesteś teraz zła.
Nie zrobiłem tego celowo.
Wkurzyłaś mnie i wzięłaś kluczyki.
Przepraszam.
Ammu, proszę.
Wiesz, jak bardzo cię kocham.
Zgodnie z życzeniem rodziców
mamy być szczęśliwi.
Proszę, Ammu.
Kocham cię. Przepraszam.
Przepraszam.
Kocham cię.
Przepraszam.
Ammu.
Przepraszam.
Dobrze.
W porządku?
Ravi.
Idziemy do świątyni?
Możemy najpierw zjeść lody?
Chodź.
Nie bój się.
Uśmiechnij się!
Byłem tu 12 lat temu z oficjalną wizytą.
Byłeś tu z komisarzem policji?
-To było tu? -Tak.
Kalpana.
My umyjemy nogi. Wy idźcie.
-Chodź. -Dobrze.
Ammu. Spójrz na to.
Niezłe, prawda?
Patrząc na was,
trudno mi opisać, jak się cieszę.
Zanim przyjechałam, martwiłam się,
co z tobą i czy...
On dobrze dba o ciebie.
Wtedy woda była czysta.
Ale przerósł moje oczekiwania.
Uderzył mnie.
Uderzył mnie, mamo.
Dlaczego? Co zrobiłaś?
Czemu myślisz, że to była moja wina?
Bo on jest dobrym człowiekiem.
Jeśli nie zawiniłaś...
Jeśli zawiniłam, to dobrze?
Ammu, nie to miałam na myśli.
Nie kłóć się.
Co mam ci powiedzieć?
Nie wiem, co w takiej chwili matka mówi swojej córce.
Gdy twój ojciec mnie uderzył, mama mi coś powiedziała.
Powtórzę ci to.
Tata cię uderzył?
Tylko raz.
Ale to było straszne.
Później mama mi powiedziała,
że mężowie biją żony.
„Nie ty pierwsza tego doświadczasz.
„I nie ty ostatnia.
„To może się ciągle powtarzać.
„Mężczyzna się wścieka,
„bo pracuje.
„Ma tysiące zmartwień.
„Jak ma dać upust złości?
„Wyżywa się na nas.
„Gdy chcesz pełni miłości,
„musisz pogodzić się też z bólem.
„Urodzenie dziecka rozwiązuje wszystkie problemy”.
Tak powiedziała mi matka.
I, jak powiedziała mama, gdy cię urodziłam, znikły wszelkie troski.
Ale twoja mama powie coś innego.
Co?
Mężczyzna nie może bić żony.
Jeśli ją bije,
ona nie powinna z nim mieszkać.
Mamo, co mam teraz zrobić?
Ammu...
Zrób to, co chcesz.
Bo inaczej w przyszłości
będziesz powtarzać córce to, co usłyszałaś od matki.
Pa, Ammu. Pa, Ravi.
Ammu, chodźmy do domu.
Ammu?
Powiedziałem, że przyniosę akta.
Czemu mnie ponaglasz?
Mówiłem, że będę o 8.00 lub 8.30.
Dyrektora już nie ma?
Dobrze. Jadę.
Pośpiesz się.
-Muszę wyjść. -Dobrze.
Nie ruszaj się, bo cię ukłuję.
Coś się przypala.
Nie!
Mieszaj.
To moja rola?
Mam tylko dwie ręce.
Szalona suka.
Nic nie potrafisz?
Zalejesz się łzami?
Robisz błąd, a obwiniasz mnie.
I wygrywasz kłótnie łzami.
W końcu ja jestem łotrem.
Suka jedna.
Zbyt dobrze wychowana.
Zważaj na słowa.
Coś się pali!
Oszalałaś?
Oszalałem, że cię poślubiłem.
Kretyn.
Gdy wrócę, ma cię nie być.
Jeśli będziesz, nikt ci nie pomoże.
Proszę pani.
Kobieto!
Łzy to droga donikąd.
Bądź dzielna. Rozwiąż problem,
albo żyj jak tchórz. Moja pani.
Nie ma innej możliwości.
Hej, proszę pana.
Pytałam cię? Dbaj o swoje sprawy.
To są moje sprawy.
Siedzę tu cały dzień
i proszę ludzi.
Co ty o mnie wiesz?
Co wiem? Małżeński sznur na szyi.
Siniaki na twarzy...
Łzy w oczach i torba w dłoni.
Głowisz się, czy rzucić męża, czy nie.
Prawda?
Takich kobiet jest na pęczki.
I wszystkim doradzasz?
Nie lubię ludzi.
Kocham tylko psy.
Bo tak jak ja,
nie cierpią ludzi i nie wiedzą, dokąd zmierzają.
Wiesz, szczeniaki
gubią się i doznają krzywd,
a gdy ktoś jest dla nich miły, szczękają i gryzą.
Proszę pana! Nie obnoszą się z siłą.
To strach.
Jest tylko jeden sposób, by się go pobyć.
Niby jaki?
Masz pieniądze?
Myślałam, że coś powiesz,
ale ty jesz biryani.
Po co mam ci mówić to, co już wiesz?
Co niby wiem?
Jestem ciemna.
Nie wiem, jaki popełniłam błąd, że mnie uderzył.
Umiem tylko jedno.
Dać się pobić i płakać bez wstydu.
Cholera! Co to za życie?
Widzisz to?
Nie jestem winna,
ale się obwiniam.
Czemu tak skończyłam?
Dlaczego się na mnie wścieka?
Dlaczego podnosi rękę?
Jaki popełniłam błąd? Nie mam pojęcia.
Nie jest złym człowiekiem.
I nie jest zły.
Dobrze o mnie dba.
I mogę powiedzieć, że mnie kocha.
Ale czasem,
gdy martwią go nieprzyjemności,
zachowuje się właśnie tak.
Gdyby akta się nie zapaliły,
nie uderzyłby mnie.
To nie tylko jego wina.
Ale nie mogę się z tym pogodzić.
To nie jest coś codziennego.
Bywają dni, gdy jest nam dobrze.
Żadnych kłótni.
Wziąwszy to pod uwagę, wszystkie dni są spokojne.
Po prostu to się zdarza czasami.
Z powodu rzadkich kłótni
nie powinniśmy kończyć związku, prawda?
Jesteś pewna?
Chyba tak.
Skoro go po tym wszystkim kocham
i lepiej go rozumiem,
to czy on się nie zmieni?
Muszę go kochać tak bardzo, by mnie nie krzywdził.
Muszę sprawić, żeby mnie kochał.
Co ty na to?
Co się stało?
Nie chciałem tak skończyć.
-Czego? -Biryani.
Przy następnym spotkaniu kup mi biryani, a ja je zjem.
Niech cię Bóg błogosławi.
Chciałaś mnie rzucić?
Tak, chciałam.
Ale nie mogłam.
Dlaczego?
Jesteś moim światem.
Wiem.
Nigdy nie mogę odejść.
Wiem.
Zawsze będę z tobą.
Jesteś moją duszą.
Co to znaczy? Idziemy na uroczystość.
Komu chcesz zaimponować?
Nic takiego. Chcę obejrzeć film
z sąsiadką, panią Sudhaa.
Kto mi zrobi lunch?
Nie trzeba.
-Tylko tym razem. -Nie rozumiesz?
Nie trzeba.
Słodycze. Moja żona jest w ciąży.
Naprawdę?
Nie chcę teraz mieć dzieci.
On nie rozumie, pani doktor.
W takim razie musisz brać tabletki.
Ale w twoim wypadku milczenie nic nie da.
Nie, pani doktor.
Wszystko będzie dobrze między nami. Wierzę w to.
Mogę panią prosić o przysługę?
Współżycie w inne dni nic nie zmieni.
Żeby mieć dzieci, współżyjcie 11, 12 i 13 dnia po okresie.
-Hej, Linny. -Nasza lokalna Suraksha-Mitra.
Nocne patrole będą informować policję o podejrzanych zdarzeniach.
Ammu, jesteś szczęśliwa?
Dobrze się mną opiekuje.
Nie martw się, mamo.
Ammu.
Zrozumiałaś?
Tak, pani doktor.
Jestem w ciąży.
Ale jak?
Ammu, środki antykoncepcyjne zwiększają poziom progesteronu,
ale w twoim przypadku to normalne.
Ale ja nie przestałam brać tabletek.
Być może...
wiedząc, że je zażywasz,
twój mąż je podmienił.
Nie mam dobrych wieści.
Ale ona nie ma okresu.
To może być zespół policystycznych jajników.
Zaburzenia hormonalne, czasem nawet stres.
Ammu nie jest w ciąży.
Jestem tego pewna.
Ravi, jeszcze jedno.
Jest bardzo słaba.
Samo pragnienie dziecka nie pomoże.
Proszę dobrze dbać o żonę.
Musi pan opiekować się nią.
Rozumie pan?
-Co? -Proszę pana.
Słyszałam krzyk kobiety.
Wydaje mi się, że ktoś ją bił.
Nie wiem, skąd dobiegał głos.
Mam pracować, ale nie spać?
Nie chcę przeszkadzać.
-Zawiadom Sathyę. -Dobrze.
Linny, zaczekaj.
Raz to chyba słyszałem.
Tak?
Dobrze. Spróbuj tego.
Sathya pójdzie z tobą.
Sprawdźcie w każdym domu.
Dobrze. Dziękuję panu.
Przepraszam.
-Nie szkodzi. -Dobranoc!
Co? Do środka.
Wczoraj nie odkryłyśmy, kto krzyczał, Ammu.
Zapukałyśmy do wszystkich drzwi.
Pytałyśmy wszystkich na różne sposoby, ale nic to nie pomogło.
Myślałam, że ją znajdziemy.
Wiem. Kobiety ukrywają takie sprawy.
Dlaczego? Przecież chciałyśmy im pomóc.
Znałam takie kobiety.
Ukrywają to, że mąż je bije.
Wręcz przeciwnie. Bronią go.
To głupie kobiety.
Nie rozumiem tego.
Pojęłabyś, będąc na ich miejscu.
Już czas na lunch.
Przyjdziesz na komisariat?
Nie.
Dobrze. Pójdę już, Ammu.
Czekajcie!
Nie zapukałyście do nas.
Dzieląc się tym z kimś,
odczuwam wstyd.
Gardzę sobą.
Bez względu na to, co mi robi,
toleruję to.
Może nasze dziecko to zmieni.
Czasami mam nadzieję.
Ale jeśli on się nie zmieni?
Dlatego brałam tabletki bez jego wiedzy.
Nie jestem tak bystra jak on.
Nie wiem, co zrobić z tym dzieckiem.
Mam je zostawić czy usunąć?
Ale to ja powinnam zdecydować.
Nie on.
Ani nikt inny.
Jak on to zrobił bez mojej wiedzy?
Jakie on ma prawo do mojego ciała?
Proszę powiedzieć. Jakie?
Czy ja wyszłam za takiego człowieka?
Czy dlatego on się ze mną ożenił?
Przyszłyśmy, bo nie wiemy, co robić.
Nie ma wyjścia. Musimy złożyć skargę u dyrektora Reddy'ego.
Co? Prawo jest jedno dla wszystkich.
Nie złożę skargi.
Pójdę gdzieś.
Idź, ale mu nie daruj.
Nie jestem tak odważna.
Nie podołam.
Potrzebujemy uzasadnienia rozwodu.
Właśnie takiego.
Nie mogę.
Czemu się boisz? Możesz na nas liczyć.
Ammu, bądź dzielna.
Nie martw się.
Dobrze, proszę pani, ale dyrektor ma spotkanie.
-Proszę za mną. -Dokąd?
Ravi codziennie tu bywa.
Jeśli zobaczy tu panią...
O co chodzi, Ammu?
Nie powinnaś tego robić.
Przychodzę tu codziennie.
A ty złożyłaś skargę u dyrektora.
Co sobie o mnie pomyślą?
Nie powinnaś tego robić.
Chodź. Usiądź.
Pani Sathyo, proszę usiąść.
Jaki masz kłopot, Ammu?
Nie lubisz mnie? Wiem.
Ale taka nienawiść?
-Proszę pana. -Pani Sathyo.
Proszę się nie wtrącać.
To sprawa osobista.
Bicie żony nie jest sprawą osobistą.
Bicie?
Uderzyłem cię?
Opowiadasz to ludziom?
Pani Sathyo, zna mnie pani od roku, prawda?
Ja bym ją uderzył?
Tak pani myśli?
W małżeństwach zdarzają się nieporozumienia.
Ale rozgłaszanie tego to problem.
I informowanie dyrektora.
Nie rozumiesz?
Nie jest zdrowa psychicznie.
Nie wierzysz mi?
Ammu, czy ja cię biję?
Wszyscy na nas patrzą. Powiedz mi, Ammu.
Biję cię?
Wystarczy, Sathyo?
Chodźmy, Ammu.
Ammu, co robisz?
Sprzątam.
Pełno tu kurzu i śmieci.
Kiedyś było inaczej.
Zlekceważyłam to, i oto skutki.
Nie tylko w domu.
Przestałam też dbać o siebie.
Stałam się bezwstydnicą.
Może dlatego, choć on mnie ciągnął za sobą...
byłam bezradna.
Nie będę tego tolerować.
Nie będę czekać, aż ktoś mi pomoże.
Jeśli można coś zrobić, zrobię to sama.
Co można zrobić?
Gdy posprzątam, zastanowię się nad jego problemem.
-Słucham? -Muszę dać mu nauczkę.
Pokażę światu jego prawdziwe oblicze.
Nie tylko dla siebie.
Nikogo nie może już bić.
Wtedy spojrzę mu w oczy i odejdę.
Nigdy nie wrócę.
Ale jak, Ammu? Straciłyśmy jedyną szansę.
Nie wiem jak, ale to konieczne.
Musi być sposób.
Sposób...
Po co przyśpieszacie jej ślub?
Gdy ją ostatnio widziałem, była młoda.
Mała dziewczynka.
Jej spojrzenie, gdy mnie zabierała policja...
Wciąż je pamiętam.
Może patrzeć dalej.
Chce mnie widzieć na swoim ślubie?
Niby po co? Zrobiłaby scenę.
Muszę być na ślubie siostry.
To moja ostatnia szansa.
Chcę zobaczyć siostrę.
Dopiero co wyszedłeś.
Spokojnie. Zobaczymy ją wieczorem.
Nie. Teraz.
Nigdy mnie nie słuchasz.
Wujku, nasze zdjęcie z dzieciństwa.
-Geetha tu jest. -Wujku, wyjdziemy, gdy ją zobaczę.
Widziałeś ją? Zadowolony?
Bardzo, wujku.
Urosła. Wygląda jak mama.
Idziemy na komisariat.
-Co to za skarga? -Sprawy rodzinne.
-Krewny? -Siostrzeniec.
-Dobrze. -Nazwisko.
-Pan jest jego opiekunem? -Tak jest.
-Zna pan warunki zwolnienia? -Tak jest.
Musi tu bywać codziennie
-i podpisywać listę. -Dobrze.
Curry z rybą?
To curry z rybą?
Mama mi takie gotowała, gdy byłem dzieckiem. Pycha!
Tata przynosił świeże ryby z rzeki.
Mama je drobno siekała i marynowała w soli i pieprzu.
A gotując, dodawała dla mnie cukru trzcinowego.
Pycha!
Było pyszne! Niesłychane!
Idź podać lunch. Niedługo przyjdę.
Za dużo gadasz.
Ponoć brylowałeś w mamrze.
Komendant cię chwalił.
Pan Rao? To złoty człowiek, proszę pana.
Twoje oszustwa są dobre w pace, nie tu.
Ja tutaj rządzę.
Spróbuj się tylko wychylić,
a uderzę i aresztuję cię.
Jeśli chodzi o warunki,
masz się wpisywać do rejestru codziennie rano i wieczorem.
Przeocz choć jeden dzień, a cofnę zwolnienie.
Tylko dwa razy?
Przyjdę 200 razy.
-Mam podpisać i wyjść? -Czekaj!
Gdzie ci się spieszy?
-Na jakieś spotkanie? -Nie, proszę pana.
Muszę ci coś powiedzieć.
To dość kłopotliwe.
-Tak? -Mamy zatkany kibel.
Nasi ludzie nie zdołali go przetkać.
Mógłbyś?
To drobiazg. Szybko się uwiniesz.
Nie rób tego, jeśli to kłopot.
Nie ma sprawy. Zrobię to.
-Szukamy! -Jeśli nie znajdę broni, stracę pracę.
Sprawdź tam.
Czekaj.
Proszę pana!
Sprawdź na półce.
-Co takiego? -Idź!
Proszę pana.
Skąd to masz?
-Znalazłem. -Znalazłeś czy ukradłeś?
Po co miałbym kraść?
Pierścionek mamy?
Strzegłeś go tyle lat?
Nie.
Nie chcę nic od niego.
Nawet rzeczy mamy.
Geetha...
Tak, popełniłem wielką zbrodnię.
Przebacz mi wreszcie.
Zdechnę, jeśli tego nie zrobisz.
Więc zdychaj.
Gdyby o mnie pomyślał, nie zabiłby tamtych dwóch.
Jeśli siostra mi wybaczy...
Ślepy jesteś?
-To łobuzy. Chodźmy. -Przepraszam.
Zwariowaliście? Na warunkowym...
-Kretyn Prabhu nie podpisał się. -I?
Jeśli się nie zjawi...
Będzie po nas.
Zwłaszcza Ravi.
Halo. Co się stało?
A jeśli podwójny zabójca znów kogoś zabije?
Przyszedł!
Proszę mi darować.
Gdzieś był, u licha?
Proszę mu wybaczyć.
To się nie powtórzy.
Jeśli to się powtórzy, daję słowo,
dostanie dożywocie!
Pod stołem, pod szafkami na teczki...
Zakurzony sufit i toalety.
Ammu, co się stało?
-Boisz się? -Nie.
Boi się jak dziecko.
Usiądź przy mnie.
Wezmę go, bo należał do mamy.
Ale nigdy ci nie przebaczę.
Hej!
Słuchajcie wszyscy!
Siostra mi przebaczyła.
Dziś świętujemy.
Pijcie. Stawiam.
Hej!
Mam dobry humor, więc ci daruję.
Podziękuj mojej siostrze.
Skoro tak, przyślij ją do mnie.
Dzień dobry, panowie.
Myślałem, że zdolni z was mężczyźni.
Ale jesteście jak narzekające dzieci ze szkoły.
Pomimo kilku lań nie próbowałeś się zmienić.
Bezwstydna istota!
Proszę pana.
Gdyby to było dziesięć lat temu,
nie pozwoliłbym się panu dotknąć.
Ale jest pan cwany.
Na tyle mądry, żeby sobie wybrać słabszego.
Dobrze pan wybiera, kogo bić.
Prawda, proszę pani?
Prawda, pani Sathyo?
-Diwakar! -Tak?
On się już nie zmieni. Przynieś notes.
-Zapisuj. -Tak jest.
„Szanowny panie. Zwolniony...
„Prabhu, zabił dwóch ludzi.
„Proszę cofnąć jego zwolnienie”.
Proszę pana, proszę tego nie robić.
„Pomimo kilku ostrzeżeń...”
Proszę, nie.
„Sam wymierzał sprawiedliwość, pobił dwóch ludzi
„i zadał im poważne rany”.
Bracie.
-Wycofaj skargę. -„Są ciężkie”.
-Błagam. -„Złożono na niego skargę”.
Iqbal, proszę.
On nie posłucha.
Idź i go poproś.
„Należy cofnąć zwolnienie warunkowe”.
Jesteśmy bezradni. Sam go poproś.
„Proszę zrobić to, co trzeba”.
Proszę mi przebaczyć.
Przybyłem na ślub.
„Z poważaniem. S. Ravindranath, komisarz okręgowy”.
-Ślub siostry. -„Komisarz
„policji w Maharanipalli”.
Proszę mi darować.
Proszę mnie puścić.
Wyszedłem na ślub siostry.
Proszę pana.
Mówisz, że gdyby to było 10 lat temu...
To pismo cofnie zwolnienie warunkowe.
Przefaksuję je do naczelnika więzienia.
Proszę, nie.
Rób, co możesz.
-Diwakar. -Dobrze. Wygrał pan.
Jestem nikim.
Zerem. Nic nie znaczę.
Proszę mnie ukarać.
Przestań!
Przyszłaś podać mi jedzenie?
Podaj je.
Dosyć. Puśćcie go.
Może umrzeć. Darujcie mu.
Słucham, Shekar.
Co?
Dyrektor generalny z inspekcją!
Sprawdzić zbrojownię.
Zaktualizować raporty.
Areszt, toaletę i kantynę.
Nawet wasze mundury.
-Iqbal? -Tak?
-Dokąd go bierzesz? -Do domu.
Trzeba wnieść skargę i go aresztować.
-Związać, zakneblować i do kibla! -Tak.
Później go spiszę.
Zabrać go.
Hej, Ammu. Dyrektor przyjedzie.
Musisz stąd iść.
Ammu, zwariowałaś? Nie umiesz nic zrobić?
-Sathya. -Tak?
-Posprzątaj. -Dobrze.
Idziemy.
Ja to zrobię.
Przyjechał wóz dyrektora.
Sathya, zajmij się tym.
-Chodź tu. -Gdzie?
Jeśli szef cię ujrzy, leżę.
-Do toalety? On tam jest. -Dalej.
Co za różnica? Zresztą, bronił cię.
-Ravi. -Właź.
Ravi!
Dyrektorze!
Panie dyrektorze!
Wyjmę knebel.
Bądź cicho.
Cicho bądź.
Powinieneś milczeć, zamiast dać się pobić.
Ty milczałaś, ale i tak cię bił.
Słucham?
Co ty o mnie wiesz?
Wszystko, proszę pani.
Dorastając, widziałem takie kobiety.
Takie życie jest im pisane.
Gdy zobaczyłem siostrę,
myślałem, że kobiety poczyniły postępy.
A mężczyźni?
Ty i on
jesteście identyczni.
Proszę mnie nie porównywać z pani mężem.
Dlaczego?
On bije, a ty zabijasz.
Jesteście tacy sami.
Ma pani rację.
Nie ma dnia, żebym tego nie żałował.
Ale mniejsza o mnie.
Dlaczego pani to znosi?
Nie lepiej zacząć żyć,
rzucając go?
Co cię obchodzi moje życie?
Czemu się tak interesujesz?
Nie interesuję się.
To daj spokój.
O Boże!
Jak możesz mnie pouczać?
On ci kazał sprzątać toalety.
Sprzątać komisariat.
Ciężko cię pobił.
Co mogłeś zrobić?
Oddałeś mu.
Cofnął ci zwolnienie warunkowe.
Jak pójdziesz na ślub siostry?
Ja też jestem bezradna.
Moje usilne próby
poszły na marne.
Tak.
Ma pani rację.
Prabhu.
Od dziecka nie zrobiłem nic porządnie.
Przepraszam, jeśli cię zraniłam.
Psiakrew!
To była moja ostatnia szansa, by być na ślubie siostry.
Ostatnia szansa.
Ale moja agresja...
Nie zmarnuję tego.
Będę na jej ślubie.
Będę.
Na pewno.
Ucieknę.
Jeśli zdołam się stąd wyrwać...
wezmę udział w jej ślubie.
A twój mąż beknie za to.
To będzie moja zemsta.
Ucieknę.
Nie powie pani o tym wszystkim mężowi?
O czym?
O moim planie ucieczki.
Naprawdę uciekniesz?
Tak.
W jakiś sposób zwieję i będę na ślubie siostry.
Ucieknę, proszę pani.
Przepraszam panią.
Dyrektor właśnie wyszedł.
Pan Ravi go odprowadza.
Jak wyjąłeś knebel?
-Wstawaj. -Proszę pana.
Idź.
Proszę pana. Prabhu!
Co takiego?
Przepraszam pana.
Mam plan.
Jeśli nam się powiedzie, spełni się twoje życzenie
i moje też.
Prabhu, co robisz?
Wszystko dobrze. Złap go.
Łap go!
Złap Prabhu albo stracimy pracę!
Łap go.
Nie złapiesz.
Co, Diwakar?
Oszalałeś?
To posterunek czy co?
Był dla was za silny?
Jak mógł uciec tak wielu policjantom?
Ludzie będą z nas kpić!
Nie wiem, jak to zrobicie,
ale o 18.00 ma tutaj być!
Inaczej obedrę was ze skóry!
Na co się gapicie? Idźcie!
Diwakar, chodź tu.
-Wysłałeś faks? -Tak.
Co się gapisz? Idź!
Gdzie jesteś, Prabhu?
Mam wspaniały „pałac”.
Co dalej?
Całe miasto wie, że był na komendzie.
Mówicie, że zbiegł?
O czym pan mówi?
Że go pobiliśmy na śmierć i ukryliśmy zwłoki?
Zaatakował nas i uciekł.
Pożal się, komu chcesz.
Zobaczysz, na co mnie stać.
Przyprowadź, ilu chcesz ludzi. Będę czekał.
Czemu pan mu podsuwa pomysły?
Gdzie jest Prabhu?
Sprawiedliwości!
Chcemy sprawiedliwości.
Są dowody na to, że wszedł do komisariatu,
ale nic nie potwierdza ucieczki.
Jesteśmy skazani.
Zawiadomcie nas, jeśli Prabhu tu przyjdzie.
Ammu.
Ammu!
Już idę.
Ammu. Otwieraj.
-Co tak długo? -Byłam w toalecie.
Ciągle wymówki!
Miałem paskudny dzień.
Nie zrozumiesz tego, idiotko.
Miejscowi podejrzewają policję.
Twierdzą, że przyczyniła się do zniknięcia Prabhu.
Czy policja dokonała samosądu?
Gdzie jest Prabhu? Żyje czy zginął, jak twierdzą ludzie?
Kto odpowie na to pytanie? Policja czy rząd?
Gdzie jest Prabhu?
Sprawiedliwość!
-Gdzie jest Prabhu? -Żądamy odpowiedzi!
Żądamy odpowiedzi!
KOMISARIAT W MAHARANIPALLI
Żądamy odpowiedzi!
Co mam mówić mediom?
Mój błąd, że ci to zleciłem.
Zobacz ten chaos.
Dzień dobry.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Twój lunch.
-Idź i zjedz. -Przepraszam.
-Nie. -Idź i zjedz.
Zjedz swój lunch.
Co zamierzacie?
To czwarty dzień od zaginięcia.
-Po co przyszłaś? -Mam lunch.
Nie ujęliście go?
Od jutra już nie przychodź.
Nie musisz mi robić lunchu. Idź.
-Niedorzeczność. -Przepraszam.
-Za co? -Proszę pana.
Zaginął cztery dni temu.
Marnujecie czas?
Brak skuteczności.
Jesteś nieudolny.
Co wy tu robicie?
Znajdziemy go i doprowadzimy.
-Odejdźcie. -Wykluczone.
Chcemy Prabhu.
Daj im trzy dni spokoju.
Na razie spróbuj go schwytać.
-Tak jest. -Jeśli go nie ujmą, zawiesić ich.
Zbadamy zarzuty względem naszego wydziału.
Jeśli nie złapiemy Prabhu w trzy dni,
poniesiemy konsekwencje.
Wszystko idzie zgodnie z planem.
Ravi zostanie zawieszony przed ślubem.
POSZUKIWANY
Przytyłem, co?
UWOLNIĆ PRABHU
Minął czas, który dał nam inspektor.
Już po nas.
Ostatnia szansa.
Jeśli on nie wróci na ślub,
jest po tobie.
Nie płacz, proszę. Geetha.
CHCEMY ODPOWIEDZI
KOMISARIAT W MAHARANIPALLI
Prabhu...
Przebaczyła mi?
Tak.
Wiesz co?
Geetha chciała odwołać ślub.
Ale inni ją przekonali.
Ślub się odbędzie w miejscu protestów.
Przed komisariatem.
Ucieszy się, gdy cię jutro zobaczy.
Co ty mówisz, Ammu?
Złapią go, jeśli przyjdzie na ślub.
-Wiem. -Co masz na myśli?
Wiem.
Oszalałaś? Po tym wszystkim chcesz to zmarnować?
Nie mogę go prosić, by został dla mnie.
Obiecałam mu.
Czy mogłabym go zawieść?
Postanowiłam. Jutro się poddasz.
Pójdziesz do więzienia po ślubie.
Ammu, a co ty zrobisz?
Przykro mi.
Wiem, jak bardzo chcesz rzucić męża.
Ale prosisz, żebym odszedł.
Jesteś tak wspaniałomyślna.
Takich ludzi, jak ty, trzeba zachowywać w muzeach.
Gdybym dziś cię opuścił,
mama by mi nie darowała.
Co ze ślubem?
Przebaczyła mi.
Czego więcej mi potrzeba?
Jestem szczęśliwy.
Znów się poświęcisz?
Nie! Twoja ofiara byłaby znacznie większa niż moja.
Zarezerwujemy sobie miejsce w muzeum dla obojga?
Mam rezerwować?
Utrwal ten uśmiech. Jest dobry.
Wracajmy do rzeczy.
Dziękuję. Nie wiem, co innego powiedzieć.
„Dziękuję, przepraszam” to nuda.
Bądźmy produktywni.
Gotuj dalej, a ja wracam do mojego „pałacu”.
Nie przyszedł nawet na ślub.
Co zrobimy?
Wejść.
I co?
Dyrektor generalny rozkazał komisarzowi i podkomisarzowi wszcząć śledztwo.
Zostanie złożona na nas skarga.
W prosty sposób możemy wybrnąć z tej sytuacji.
Trzymając się razem.
Inaczej zginiemy.
Jeśli dziś go nie znajdziemy,
musimy uzgodnić odpowiedzi dla śledczych.
-Możecie wyjść. -Tak jest.
-Diwakar. -Tak.
Musimy usunąć nagranie z pobicia Prabhu.
-Tak jest. -Nie mogą nas podejrzewać.
To był wypadek.
Dobrze.
Wczoraj zaśpiewałam po bardzo długim czasie.
Twoją piosenkę.
Za to i inne twoje przysługi wydaję dziękczynny lunch.
-Musisz przyjść. -Po co tam? Zjem tutaj.
Nie. Musisz wejść do środka i zjeść ze mną.
Z jakiej okazji?
Iqbal do mnie zadzwonił.
Powiedział, że jutro zawieszą mojego męża.
Wtedy zakończę ten dramat.
I nie będziesz musiał tu mieszkać.
Zatem...
Przyjdę.
-Gdzie jest Prabhu? -Chcemy sprawiedliwości.
Musi być porządek.
Trzeba ich stąd usunąć.
Ślepo wykonujcie moje rozkazy.
Tak jest.
Uwolnić Prabhu!
Musi zostać uwolniony!
Gdzie jest Prabhu?
Żądamy odpowiedzi!
Przyłączcie się.
Kto to?
Nieważne.
Przyszli nas wesprzeć.
Uwolnić Prabhu!
-Dalej. -Tak jest.
Odejdźcie.
Ruszajcie.
-Ruszcie się. -Zamknij to.
Później pogadamy.
Teraz to zamknij.
Gdzie jest Prabhu?
Gdzie jest nasz Prabhu?
Natychmiast uwolnić Prabhu!
Podejrzewam jakiś podstęp.
Uwolnić Prabhu!
Gdzie jest Prabhu?
Stop. Skasuj to.
Chcemy odpowiedzi!
To też skasuj.
Gdzie jest Prabhu?
Chcemy sprawiedliwości!
Gdzie jest Prabhu?
Chcemy sprawiedliwości!
Gdzie jest Prabhu?
Uwolnić Prabhu!
Gdzie jest Prabhu?
Uwolnić Prabhu!
Zatrzymaj!
Przewiń!
Stop. Odtwarzaj.
Pani?
Dobrze pan się czuje?
Wszystko dobrze?
Co się stało?
Iqbal, pan wyszedł.
-Iqbal. -Tak?
Nic.
Proszę pana?
Co ty teraz nuciłeś?
Przypadkową piosenkę.
Zaśpiewaj ją.
-Proszę pana. -Śpiewaj, mówię!
Hej. Dosyć.
Skąd znasz tę piosenkę?
Proszę pana, Prabhu ciągle ją śpiewał.
-Prabhu? -Śpiewał ją nawet wtedy.
Czemu pan pyta? Co się stało?
-Iqbal... -Tak?
Szukaliśmy Prabhu wszędzie?
Oczywiście, proszę pana.
Nie.
Proszę pana.
-Curry... -Co?
...smakuje jak u mamy?
Rzucajcie je.
Rzucajcie.
W komisariat!
Kim jesteście? Dość.
Przestańcie.
Kto was nasłał?
Hej.
Przyszliście po Prabhu?
Wujku...
Sai...
Do ataku!
Nie bijcie nas.
Czemu nas bijecie?
Uspokójcie się!
-Geetha! -Spokój!
-Sai! -Uspokójcie się.
Wynocha stąd!
Hej!
Geetha, wracaj.
Chodźcie.
Za mną.
Połamać je.
Gdzie on jest?
Gadaj! Gdzie jest?
Słyszałem go! Gdzie jest?
Gadaj albo złamię ci kark.
Nic nie rozumiem.
Czemu zgrywasz niewiniątko?
Myślisz, że nie wiem?
To za to, że cię biłem?
Pomogłaś mu uciec, żeby się zemścić?
Myślisz, że o tym nie wiem?
Zaufaj mi.
Nie rozumiem, co mówisz.
Nie krzywdź, proszę.
Mam powody, żeby prosić.
Mam cię nie bić?
Niby dlaczego?
-Dlaczego? -Jestem w ciąży.
Ravi...
-Co? -Będziesz ojcem.
Bezwstydna dziwka.
Jak śmiesz kłamać?
Ravi, jestem w ciąży.
Piekłam ciasto, żeby ci zrobić niespodziankę.
Ammu...
Ravi.
Zadzwoń do lekarza, żeby potwierdzić.
Przysięgam. Jestem w ciąży.
Ammu mówi prawdę. Jest w ciąży.
Myślała o aborcji.
Dlatego to ukrywała.
Dziś zadzwoniła i powiedziała, że urodzi to dziecko.
Znamy się nieźle. Dlatego to mówię.
Proszę choć teraz o nią dbać.
Ravi.
Bałam się.
Chciałam dokonać aborcji.
Ale nie mogłam.
Bo wiem, że to twoje marzenie.
Teraz ci się spełni.
Nie powiedziałam ci o tym.
Przepraszam.
Ravi.
Gdzie on jest?
Mów, gdzie on jest!
Słyszałem go.
Co się stało?
Nie mogę zasnąć.
Przejdę się.
Dobrze.
Zjedz śniadanie i idź.
Nie. Zjem na zewnątrz.
Nie wyhaftuje się wszystkiego w tydzień.
Poprzednio ta sukienka, którą zszyłeś...
Linny, nauczysz mnie robić curry z rybą?
Dodajesz rybę.
Tamaryndowiec.
Wejdź.
Curry rybne smakuje jak u mamy?
Nie jest aż tak smaczne.
Może być.
Cholera!
Co?
Co się stało?
Mogę zginąć, więc nagrywam ten film.
Jestem Prabhu.
Zwolniono mnie warunkowo, bym był na ślubie siostry.
Niespodzianie pożarłem się z komisarzem z Maharanipalli.
Wziął to do serca.
Torturował mnie, anulował zwolnienie i próbował uwięzić.
Jego żona pomogła mi zobaczyć ślub mojej siostry.
Ukrywała mnie w swoim domu.
To dzięki niej widziałem wesele.
Oddam się w ręce inspektora.
Jeśli wcześniej coś mnie spotka,
winny będzie tylko inspektor Ravi.
CUKIER
-Cukru? -Nie.
Ukrywałaś go pod moim nosem?
Sprytna jesteś.
Nieuczciwa suka!
Dziękuję! Masz związane ręce.
Nie aresztujesz go.
Jeśli to zrobisz...
Żeby go aresztować, musiałbym go przyprowadzić.
Inspektor by spytał o kryjówkę.
A on był w moim domu.
Zawiesiłby mnie i aresztował.
Taki miałaś plan?
Wyolbrzymił wszystko w tym filmie i mnie wrobił.
Jeśli trafi do aresztu lub ucieknie, pogrąży mnie.
Brawo. Lepszy przestępca z ciebie niż z niego.
Uczyłam się od ciebie, mistrza.
Nie mam z tobą szans.
Teraz naprawdę jestem w tobie zakochany.
Chcę cię namiętnie całować,
a później roztrzaskać ci głowę o mur.
I patrzeć, jak ścieka krew i konasz.
Chciałbym tego.
-Ale... -Ale?
Przyznaję. Wygrałaś.
Powiedz życzenie.
Łatwo zgadnąć.
Rozwód.
Oczywiście.
Jak moglibyśmy po tym być razem?
-Załatwione. -To nie wszystko.
Sfilmujesz wyznanie, że mnie maltretowałeś.
Chcę obnażyć twoją prawdziwą twarz.
Nie żartuj.
Przez Prabhu grozi mi zawieszenie.
Jeśli się przyznam do bicia, trafię do więzienia
i stracę pracę.
Czy wyglądam jak idiota?
Daję ci rozwód.
Bierz i się ciesz.
Po co to wyznanie?
Rozwód trwa długo.
Próbowałbyś mi zaszkodzić.
A po sprawie Prabhu skrzywdziłbyś mnie.
Nie mogę ryzykować.
I tak mogę to zrobić.
Zabić cię i wrobić Prabhu.
Co ty na to? Zrobić tak?
Zabijesz mnie, choć jestem w ciąży?
Ammu...
Myślisz, że cię nie skrzywdzę,
bo nosisz moje dziecko?
Takie masz o mnie zdanie?
Prześpię się z inną i będę miał dziecko.
To drobiazg.
Powiedz, gdzie jest Prabhu.
Kawa wystarczająco słodka?
Co to ma do mojego pytania?
Czyś ty oszalała?
Trzeba było skorzystać, gdy proponowałam.
-Szybko! -Tak.
Tym razem przegięłaś.
Jestem wściekły...
Nie boję się ciebie.
Na twoim miejscu nie traciłabym czasu.
Szlag!
Czemu przeciągacie sprawę?
-Niech Ravi do mnie przyjdzie. -Tak jest.
Co tu się dzieje?
Proszę wejść. Zajmiemy się tym.
-Brat przyjdzie? -Barykady!
Nikt nie może wejść.
Przyjechał Prabhu.
Jest Prabhu.
To Prabhu.
Jak się czujesz?
Dobrze.
-Wszystko dobrze. -Dobrze cię widzieć.
Jesteś bezpieczny?
Przebacz mi.
To ty mi powinieneś przebaczyć.
Chodź, Prabhu.
Nie bój się.
Proszę pana, dokąd go zabieracie?
Zostawcie go.
Co to ma znaczyć?
Prabhu.
Nie gap się. Spływaj.
Spadaj.
-Proszę pana. -Tak?
-Do inspektora. -Wykluczone.
Proszę tam zaczekać.
-Pilnuj. -Tak jest.
Hej!
Popełniasz wielki błąd.
Wrócisz do więzienia.
Czego bym ci nie zrobił,
nikt się tobą nie przejmie.
Pan myśli, że się przestraszę?
Spróbuj zrozumieć.
-Posłuchaj! -Proszę pana, proszę o ciszę.
Usiądź tam, Ammu.
Ammu, chcesz usiąść gdzie indziej?
W porządku. Już mi nie zagraża.
Ammu, posłuchaj mnie.
Są tu wszyscy wysocy urzędnicy.
Wyjdź, proszę.
Nie rób mi tego.
Błagam cię.
Usiądź.
Siadaj.
Pamiętasz? Wiele razy cię błagałam.
Obchodziło cię to?
Nie powinienem był podnosić na ciebie ręki.
Przepraszam.
Proszę, wyjdź teraz.
Proszę!
Nie rób mi tego.
Proszę. Spróbuj zrozumieć.
Ucierpi moje życie, moja kariera.
Ammu, posłuchaj mnie, proszę.
Ammu, jak...
-Gdzie ten kretyn, Ravi? -Proszę pana!
Przepraszam pana.
Chwila! Ammu, dlaczego to zrobiłaś?
Proszę pana, jestem tu nie pierwszy raz.
Ostatnio, gdy tu byłam,
myślałam, że mnie powstrzymał.
Nie.
Ja się powstrzymałam.
Ale tym razem...
Nie rozumiem.
Powiedz mu, Ravi. Bijesz mnie?
Powiedz prawdę. Są tu wszyscy.
Bijesz mnie? Tak czy nie?
Proszę pani...
Dostałaś?
-Co? -Coś lepszego niż „dziękuję”.
Muszę ci wyznać prawdę.
Będzie mi brakować tego „pałacu”.
Jak myślisz?
Spotkamy się jeszcze?
Proszę zaczekać.
Co dalej, Ammu?
Boję się, gdy słyszę to pytanie.
Strach utrudnia mi podjęcie
właściwej decyzji.
Wszystko się zmieniło.
Zaczął się twój dobry czas.
A co z dzieckiem?
Dobrze.
To, że go nie chcesz, nie czyni cię złą.
Wiem.
Jestem głodna, Linny.
Co zjemy?
Pamiętasz? Przy targu jest hotel.
Ozdobiony jaskrawymi lampkami.
Zawsze chciałam tam zjeść.
-Pójdziemy tam? -Pewnie.
Pięć minut.
Wreszcie jesteś w formie.
-Cieszę się. -Skąd wiesz?
Już się nie boisz.
Jesteś odważna.
Chodź, usiądź.
Pachnie fantastycznie.
Zjedz trochę.
Czemu mnie nie poprawiłeś, choć wiedziałeś, że się mylę?
Nieważne, jaka jest decyzja.
Ważne, żeby była twoja. Rozumiesz?
Biryani rozpływa się w ustach!
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger