Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[నరేటర్] నా ప్రియమైన మిత్రులారా!
సోదర సోదరీమణులారా!
ఆ అది...
ఆ, అపరిచితులారా!
ఈవాళ నేను మీకొక కల్పితమైన కథ చెప్పబోతున్నాను.
జాగ్రత్తగా వినండి మరి!
అనగనగా ఒక ఊరు...
దాని పక్కన ఇంకొక ఊరు.
పక్కూరి పక్కన, ఇంకో ఊరు...
అంటే చాలా ఊర్లు ఉన్నాయి లెండి!
వీటన్నిటిలోకి,
ప్రత్యేకంగా ఉండే ఊరు ఒకటుంది.
మన భాషలో చెప్పాలంటే...
తేడాగా ఉండే ఊరొకటి ఉంది.
అదే...
చిట్టి జయపురం!
పేరులో చిట్టి ఉందని, తక్కువగా చూడకండి.
దీని వెనక గట్టి కథ ఉందండోయ్.
చాలా ఏళ్ళ క్రితం,
అంటే ఈ రాజులు, యుద్ధాలు అన్నీ ఉన్న టైంలో,
"చైత్రగిరి" అనే ఒక రాజ్యం ఉండేది.
దానికొక రాజు ఉండేవాడు... పెద్ద పెద్ద మీసాలతో.
మిస్టర్ జయసూర్య మహారాయ.
వాడికి ఏం దరిద్రమో కానీ,
వాళ్ళకి వరుసగా మూడేళ్లు, అసలు వానలే పడలేదు.
కరువు మొదలైంది. ఇంకేముంది? తినడానికి లేదు, తాగడానికి లేదు!
జనాలు పిట్టలు రాలినట్టు టపా, టపా రాలిపోయారు.
అలాంటి దారుణమైన పరిస్థితుల్లో,
రాజా దగ్గరికి మిలమిలా మెరిసే గుండుతో, ఒక పెద్ద గురువుగారొచ్చి, ఒక సలహా ఇచ్చారు.
[ఆంగ్లంలో] “నీ దేశం నీకోసం ఏం చేసిందని కాదు, నువ్వు --”
[తెలుగులో] సారీ, అది చెప్పింది అబ్రహాం లింకన్.
ఈ గుండుగాడు ఏమన్నాడంటే,
"ఎప్పుడూ భూమి మనకు ఇవ్వడమే కానీ, మనం భూమికి అసలు ఏమైనా ఇచ్చామా?"
"ఆహా, అసలేమైనా ఇచ్చామా?" అని అడిగాడు.
"మా రత్న సింహాసనాన్ని సమర్పిస్తున్నాను" అని రాజుగారు అన్నారు.
"ఆ ఒంగిపోయిన సింహాసనం భూమికి బొక్కలే కానీ"
"భూమి వల్లే కదా బ్రతుకుతోంది, అందుకని...
"ఎవరైనా పోతే,
ఊరికి ఉత్తరం వైపు పాతి పెట్టండి” అని ఆ గుండు గురువుగారు అన్నారు.
అప్పుడు రాజుగారు జనాలు దానికి ఒప్పుకొని పాతి పెట్టడం మొదలుపెట్టారు.
ఆ తర్వాత వర్షాలు పడ్డాయి, చెరువులు నిండాయి పంటలు పండాయి.
అందరూ కడుపునిండా బాగా తిని,
రాజ్యం మొత్తం కళకళలాడిపోతోంది అనుకోండి.
ఎంత కళకళగా ఉన్నా, కొంత మంది ఉంటారు. పాతేయడం లాంటివి ఏం కుదరదని అన్నారు.
దానివల్లో కాదో తెలీదు కానీ అండి.
అమ్మ బాబోయ్! అప్పటి నుంచి వర్షాలు కురవడం ఆగిపోయాయి.
అప్పుడు ఆ గుండు గురువు గారు వచ్చి "నేను చెప్పానా!" అన్ని మొట్టికాయలు వేస్తె
అందరూ మూసుకొని అదే చేయడం మొదలుపెట్టారు.
[ఆంగ్లంలో] చాలా చాలా ఏళ్ళ తర్వాత,
[తెలుగులో] అంటే, యుద్ధాలు లాంటివి అయిపోయి, రాజ్యాలు నాశనం అయిపోయి...
ఇంక రాజ్యాలు లేనప్పుడు జనం మాత్రం ఏం చేస్తారనుకోండి.
వాళ్ళు కూడా వేరే ఊళ్ళకి వెళ్లిపోయారు.
అలా ఎక్కడో ఉన్న రాజ్యం నుంచి
కొంతమంది ఇలా ఒక చిన్న తెలుగు గ్రామంలో స్థిరపడిపోయారు.
అదే మన చిట్టి జయపురం.
అదీ సంగతి! అందుకే వీళ్ళ ఆచారాలు, వేషాలు, హడావిడి అన్నీ తేడాగానే ఉంటాయి.
ఏంటి తేడా అంటారా?
ఒకవేళ ఈ ఊరిలో నువ్వు పోయవనుకో... ఆహా, ఊరికే అనుకో.
నీ కులం, నీ మతం వీళ్లకసలు అనవసరం.
చాలా ఓపెన్ మైండెడ్ వాళ్ళు.
ఊరికి ఉత్తరాన ఉన్న స్మశానంలో పాతేస్తారు, అంతే.
అదే ఈ ఊరిలో పోయావనుకో, సమాధి మీద,
మీ పేరు, పుట్టిన తేదీ, పోయిన తేదీ రాస్తారు అవి మామూలే.
కానీ ఇక్కడ స్పెషల్ ఏంటంటే,
దాంతోపాటు, నువ్వు అసలు ఎందుకు పోయావో కూడా రాస్తారు.
ఇంకొకటి చెప్పనా? నిన్ను పూడ్చే సమయంలో,
మీ ఇంట్లో ఆడవాళ్ళంతా వచ్చి, ఎక్కి ఎక్కి ఏడవచ్చు.
చూశావా వాళ్ళకి కూడా ఏమి ఆఫర్ ఓ!
- అయ్యా ధర్మం చేయండయ్యా! - పోనిరా!
అయ్యా, బాగా ఇబ్బందిగా ఉందయ్యా! కాస్త సాయం చేయండయ్యా!
♪ ఎక్కువ తక్కువ లేని ఏ లెక్కకు అర్థం కాని ♪
♪ జనమంతా ఒకటే ఆడే ఈయాలా ♪
♪ నోమి లాలా... ♪
ఎలా ఉన్నారు? బావున్నారా?
♪ నోమి లాలా... ♪
- ఆపు ఆపు! - ఏమైంది అన్నా?
ఎవరూ నన్ను పట్టించుకోవట్లేదు?
- రేయ్ శ్రీను, దిగరా. - సరే అన్నా.
పిన్నీ! బాగున్నావా?
జరుగు, జరుగు! నేను కొడతాను, జరుగు.
జరుగు! రేయ్ తీయ్ రా!
ఇదిగో, పట్టుకో.
తీసుకో.
వెళ్ళు, వెళ్ళు.
ఏం బాబాయ్, మన తెలివి చూశావా?
- మదుబాబు, నీకు చాలా తెలివి ఎక్కువ. - మరి ఏమనుకుంటున్నావ్!
వాళ్ళు దండాలు పెట్టట్లేదు, నువ్వు పెట్టించుకుంటున్నావ్.
తాగుబోతు వెధవాా! రండి రా!
[తాగుబోతు నవ్వు]
[నరేటర్] అదిగదిగో సుబ్బరాజు గారు.
పాపం పోయారు, ఊరి పెద్ద.
హహ, ఊరి పెద్ద పోతే కనీసం ఈ మాత్రం హడావిడి ఉండాలి కదా!
♪ ఎక్కువ తక్కువ లేని ఏ లెక్కకు అర్థం కాని ♪
♪ జనమంతా ఒకటే ఆడే ఈయాలా ♪
♪ నోమి లాలా... ♪
[సంగీతం]
- [ఏడుపు] - హ్మ్!
- ఆ! - హ్మ్!
♪ గుర్రమేసుకు వచ్చెనంటా, బుర్ర మీసం ఉన్న రాజు అంటా ♪
♪ రాజుగారి బుర్ర నిండా నిద్రలు మానేసి చిక్కులంటా ♪
♪ నీటి సుక్క లేదు అంటే, నెల మీద... ♪
మన ఊరి పెద్ద, మనమంతా ఎంతో ఇష్టపడే సుబ్బరాజు గారు,
ఈరోజు మనల్ని ఇలా విడిచి వెళ్లడం, చాలా బాధాకరమైన విషయం.
[గొణుగు]
వారి గొప్పతనం మనం మాటల్లో చెప్పలేం.
[ఏడుపు]
మన ఊరి కోసం, ప్రజల కోసం, వారెంతో కష్టపడ్డారు.
ఆ దట్టమైన పొదల్లోంచి పాము బుస్ అని, హిస్ మంటూ...
[పూజారి] 1932లో జన్మించిన వారు,
చిన్నతనం నుంచి ప్రజాసేవలోనే గడిపారు.
ఏంట్రా?
తాగు, తాగు నీ అబ్బ!
హాహ్!
[దగ్గు]
ఏం కలిపావు బాబాయ్? ఏంటిది?
ఈత కల్లులో పళ్ళ పొడి, వేరు సెనగ నూనె, బట్టలు ఉతికే సోడా కలిపా.
- తాగు, బాగుంటది తాగవయ్యా. - [మంటతో] ఏయ్ నీ అబ్బ!
అయ్యో, జారిపోతోంది.
రేయ్! రండిరా!
ఆ పట్టండి, ఆ వచ్చేయండి.
అమ్మ నీ అమ్మ!
ఆ రాయిని చూడండి...
ఇంత పెద్దదా?
తర్వాత ఏడుద్దురు, రండమ్మా!
[నిదానమైన ఏడుపు]
ఎలా చచ్చిపోయారో చెప్తే, బాగా అందంగా చెక్కుతానమ్మా. [నవ్వు]
నువ్వే చెప్పు.
వారసులే చెప్పాలి. అది మన ఆనవాయితీ.
నిన్న రాత్రి అమ్మ చేసిన ఉప్మా తిని చచ్చిపోయారు.
పద్మమ్మా! ఉప్మా?
ఉప్మా అంటే, ఆ, ఆ, ఇ, ఈలలోని ఊ ఆ? లేక, వ, వా, వీలోని వూ ఆ?
[కోపంగా] నువ్వు ఆపరా తింగరోడా.
ఆలా చెప్తావేంటే?
అందరూ నేనే చంపేసాను అనుకుంటారమ్మా.
- కాదా? - ఊహూ!
బాగా ఆలోచించి, ఏం జరిగిందో చెప్పు.
మళ్ళీ మార్చడానికి కూడా అవదమ్మా!
[ఏడుపు]
రాత్రి పడుకోవడానికి వెళ్లే ముందు, అమ్మ చేసిన ఉప్మా...
మళ్ళీ ఉప్మా అంటావేంటే?
ఆ తర్వాత ఏం జరిగిందో, అది మాత్రం చెప్తే చాలమ్మా.
ఆ తర్వాత, పడుకోవడానికి వెళ్లి,
హాయిగా నిద్రలోనే చచ్చిపోయారు.
చివర్లో నక్షత్రం కానీ, చందమామ కానీ వేయమంటారా?
- [విచిత్రమైన నవ్వు] - [ఏడుపు]
ఆగు... ఆగవే, ఆగు!
సచ్చినోడా!
ఆగవే. ఆగమ్మా!
ఊరి పెద్ద కదా! చందమామ చెక్కు.
ఊరిలో అందరికంటే పెద్ద సమాధి రాయి ఇదేనంట అయ్యా.
నా సమాధి రాయి ఇంతకంటే పెద్దగా ఉండాలి.
ఇంతకంటే మెరుస్తూ ఉండాలి.
- అర్థమైందా? - [అందరూ] అర్థమైంది అయ్యా.
- [ముక్కు చీదుతోంది] - [అసహ్యంగా నిట్టూర్పు]
ఇప్పుడు ఇదా మన ఊరి పెద్ద?
ఎక్కి ఎక్కి ఏడ్చేస్తోంది, చిన్న పిల్ల లాగా.
[ముక్కు చీదుతూన్న శబ్దం]
వెధవ జీవితం!
హ్మ్! తీసుకువచ్చేయండి.
- రేయ్, చిన్నాగాడు లేకుండానా? - ఆ, లేకుండానా? నువ్వు పట్టరా.
మన ఊరిపెద్ద సుబ్బరాజుగారు, వాడికోసం ఆగాలా? పట్టరా!
లేపు.
ఎత్తు, ఎత్తు!
రేయ్ జాగ్రత్తరా, లుంగీ జారిపోతోంది.
- లోపల డ్రాయర్ కూడా లేదురా! - జాగ్రత్త!
అయ్యో!
ఎత్తండి!
అయ్యో, పడిపోతున్నారు చూసుకోండి.
♪ నోమి లాలా... ♪
- లాగండి, పైకి లాగండి! - ఎవరైనా చిన్నా గాడిని పిలవండి.
రేయ్ చిన్నా!
లాగండి!
[సన్నాయి, డప్పుల సంగీతం]
చిన్నా!
[సంగీతం ఆగిపోయింది]
ఏంటి చిన్నా? అటు వైపు నుంచి కదా నువ్వు రావాలి?
దుమ్ములో నుంచి వస్తే, తుమ్ములు వస్తాయని ఇలా వచ్చేసానురా.
పదా.
- చిన్నా ఎక్కడ? - రేయ్! ఎక్కడికి వెళ్ళావ్ రా?
- ఇక్కడ ఉండి అన్నీ చూసుకోవాలి కదా! - అన్నా, చావడం సులువే.
పూడ్చడమే చాలా కష్టం. ఎన్ని ఉంటాయో నీకేం తెలుసు?
పెట్టెను పడేశారురా అక్కడ మన వాళ్ళు.
అయ్యయ్యయ్యో! నేను రాకుండా ఎందుకు మొదలుపెట్టారురా?
ఇప్పుడు చూడండి ఎలా అయిపోయిందో?
ఇందుకే, ఎవడు చేయాల్సిన పనులు వాడు చేయాలి.
ఇష్టం వచ్చినట్టు తాళ్లు కట్టేసారు, మట్టి కూడా సరిగ్గా తవ్వలేదు, తింగరి వెధవలు.
ఛా!
సోముగా, ఒక రెండు గుప్పెడ్లు ముందుకురా.
నువ్వొక రెండు గుప్పెడ్లు వెనక్కి వెళ్ళు.
మరి నేనెక్కడ ఉండను?
నువ్వు అక్కడే ఉండు.
ఆ, లాగండి.
లాగండి.
ఏం తిన్నాడో?
బాగా తినేసి చచ్చిపోయినట్టున్నాడు.
సర్లే, ఏదో ఒకటి.
దండ మర్చిపోయాం.
దేవుడా, వీడు రాత్రిపూట నన్ను ఇబ్బంది పెట్టకుండా చూడు.
- ఇంత బరువు ఉన్నాడేంట్రా! - [చిన్నా] అబ్బా!
అందరూ చూసేసుకున్నారు కదా?
- సుబ్బరాజుగారు... - [అందరూ] అమర్ రహే!
నేను చెప్పేదాకా అక్కడ నుంచి ఎవరూ కదల్లేదే.
వెధవల్లాగా అలా చూస్తూ ఉన్నారు అంతా.
ఏంటో! ఎప్పటిలాగే, మొత్తం నేనే చేయాలి.
ఎహె! చాలులేరా నీ వెధవ గొప్పలు.
నిజం! నమ్మవే!
అసలు ఎటూ కదలకుండా గోతిలో ఇరుక్కుపోయింది తెలుసా పెట్టె.
ఓహ్...పెట్టా!
పెట్టెలో పెడితే అంతే మరి.
ఏరా, పచ్చడి ఏమైనా వేసుకుంటావా?
నేను వేసుకుంటా అమ్మా.
అయిపోయిందిలే!
- ఆ! అయిపోయిందా? - మా పెద్దవాళ్ళు చెప్పవాళ్లు.
శుబ్బరంగా గుడ్డలో చుట్టేసి,
పాతి పెట్టేస్తే,
సుఖంగా మట్టిలో కలిసిపోతాం.
ఏ గొడవా ఉండదు.
ఈ పెట్టెలు, గిట్టెలు మన ప్రాణాల మీదకి ఎందుకు వచ్చాయో గానీ...
ఏరా, మజ్జిగ ఏమైనా వేసుకుంటావా?
వద్దులే అమ్మా.
పెట్టెను కాదు కానీ, ఆ రాయిని చూడాలి.
రాయిని చూసేదేంట్రా?
రాయంటే...
- మద్రాస్ నుంచి వచ్చిందంట. - [దగ్గుతోంది]
ముట్టుకుంటే మెత్తగా జారిపోతోంది తెలుసా?
[నవ్వు]
[దగ్గుతూ] రాయి జారిపోవడం ఏంట్రా... రాయి జారిపోవడం ఏంట్రా?
అంత జారిపోయేటట్టు ఉంటే, నువ్వే రోజూ వెళ్లి దాన్ని ముట్టుకో.
నాకు ఓపిక లేదు.
ఓపిక ఏంటి? అదేమీ ఊరి చివర లేదు.
ఊరి పెద్ద కదా! చోటు చూసి, మధ్యలోనే పాతి పెట్టేసాం.
[దగ్గు పెరుగుతోంది]
ఇంక చాలులేవే, ఎంత సేపు దగ్గుతావు?
[ఆయాసం]
ఇంక చాలులే. వెళ్లి తినుపో.
ఆ, పోతా.
ఈరోజు పర్లేదులే.
నిన్న అయితే, ఆగకుండా రక్తం కారుతూనే ఉంది.
- ఒరేయ్... - ఆ...
నాకు ఒక కోరిక ఉందిరా.
నేను చచ్చాక,
ఒక మంచి చోటు చూసి నన్ను పాతిపెట్టరా.
[గొణుగుతూ] మొదలుపెట్టింది!
ఓ చెట్టు కింద,
ఎప్పటికీ నేను ప్రశాంతంగా ఉండిపోవాలి.
ఎహే ఆపవే, ఏంటి ఆ మాటలు?
ఏంట్రా? ఇదంతా బాధేనా?
లేకపోతే భయమా?
ఒరేయ్...
మనం ఈ ఊరిలో ఎన్ని చావులు చూసాంరా?
ఇది మన వృత్తిరా.
దీని వల్లే మనం తిండి తింటున్నాం.
ఒరేయ్...
ఈ ఏడవడాలు, భయపడటాలు, బాధపడటాలు ఈ ఊరిలో వాళ్ళకి చెల్లుతాయి కానీ,
- మనకి ఏం చెల్లుతాయిరా? - హ్మ్! మూసుకో.
ఏంట్రా...ఏంట్రా ఆ వాగుడు? నేను నీకు తల్లినిరా.
- తల్లితో... [దగ్గుతోంది] - మొహం మీద దగ్గకు!
[దగ్గుతూ] సరేలే కానీ...
- ఒక మాట గుర్తుపెట్టుకోరా. - ఏంటి?
నేను చచ్చాక...
ఒక చెట్టు కింద... మంచి గుబురైన పచ్చ చెట్టు.
- దాని కిందే నేను కలకాలం ఉండిపోవాలిరా. - హ్మ్.
- ఉండిపో. - కలకాలం.
[జనం మాట్లాడుకుంటున్నారు]
[అందరూ] దండాలయ్యా.
అందరూ కూర్చోండి.
మనం వస్తే ఎవరూ నిలబడట్లేదు ఏంటి?
ఏయ్, ఏయ్... దా, దా, దా... [విచిత్రమైన శబ్దాలు]!
- [బిడ్డ ఏడుస్తోంది] - [విచిత్రమైన శబ్దాలు]
చూడు, చూడు! అదీ లెక్క!
తీసుకో, తీసుకో!
ఆ, కూర్చోండి కూర్చోండి. కూర్చోండి.
సూపర్ అన్నా.
ఇటురా! ఇటురా!
- చాలా సేపు అయిందా? - లేదు, రెండు నిమిషాలే.
రెండు నిమిషాలు అయిందా?
చాలా సేపు నేను...
నరసయ్య గారు!
రేయ్! నిశ్శబ్దం, నిశ్శబ్దంగా ఉండండి. మాట్లాడకండి.
మన చిట్టి జయపురంలో
కొన్ని వందల సంవత్సరాల నుండి నాయకత్వాన్ని వంశపారంపర్యంగా కొనసాగిస్తున్నాం.
- తెలివైనవారని... - ఇంక చాలే!
[నర్సయ్య] బాగా డబ్బున్న వారని,
- [జనం గుసగుసలు] - [నర్సయ్య] అందరికీ ఇష్టమైన వారని,
- ఇలా ఒక్కొక్కరికి నాయకత్వం ఇచ్చుకుంటూ పోతే - నాకు కనిపించదే!
[నర్సయ్య] ఆ పదవి కోసం, అందరూ కొట్టుకుంటారు.
రాజకీయాలు మొదలవుతాయని, ఈ నియమాలు మనం పెట్టుకున్నాం.
ఇప్పుడు ఆ నియమానికి కట్టుబడి,
మన సుబ్బరాజుగారి ఒకే ఒక్క కూతురు అపూర్వను,
మన గ్రామ పెద్దగా నియమించుకుంటున్నాం.
ఇప్పుడు ప్రమాణ స్వీకారం.
అమ్మా, చేయి పైకెత్తి, నేను చెప్పినట్టుగా చెప్పు.
[నవ్వులు]
అమ్మా, అలా జెండా కర్రలా కాదమ్మా!
ఇలా అడ్డంగా పెట్టాలి, అంటే వాగ్దానం చేయాలి అన్నమాట.
అనే నేను...
అమ్మా, నీ పేరు చెప్పాలి తల్లీ.
[జనం నవ్వుతూనే ఉన్నారు]
అదీ...ఇంట్లో టమాట కూర తింటుంటే నువ్వే గుర్తొచ్చావ్.
ఎందుకు?
అపూర్వ అనే నేను...
వంశపారంపర్యంగా దక్కిన అధికారాన్ని...
వంశ...?
వంశపారంపర్యంగా దక్కిన అధికారాన్ని...
దుర్వినియోగం చేయనని,
ప్రమాణం చేస్తున్నాను.
ప్రమాదం తెస్తున్నాను.
ఏంటి? ప్రమాదం తెస్తున్నావా?
ఏం ప్రమాదం తెస్తున్నావమ్మా?
- తూఫాను గానీ తెస్తున్నావా ఏంటి? - [జనం నవ్వుతున్నారు]
ప్రమాదం అంట అన్న, మనం పారిపోవాల్సిందే.
ప్రమాదం కాదు తల్లీ,
ప్రమాణం చేస్తున్నాను.
ప్రణాళికా బద్ధంగా...
ప్రజలతో కలసిమెలసి...
సుపరిపాలనను...
గ్రామస్థులకు అందిస్తాను.
[గందరగోళాన్ని ఉద్దేశించే సంగీతం మోగుతోంది]
అమ్మా, ఇదిగో.
ఇక నుంచి బాధ్యత అంతా నీది.
పట్టుకో అమ్మా.
- [బరువు ఎక్కువయ్యి] ఆ! - అదీ, ఆ.
ఇదిగో, ఆ ముగ్గురూ,
మీ నాన్న, తాతయ్య ఉన్నప్పుడు కూడా సాయం చేసారు.
నీకు ఏ విధమైన సంబంధం ఉన్నా, వాళ్ళని అడగొచ్చు.
చాలా చురుకైన వాళ్ళు. ఏమ్మా?
అమ్మా, నేను వెళ్ళొస్తానమ్మా.
- ఒరేయ్... - [వ్యక్తి] అన్నా.
మొన్నటిదాకా వీళ్ళ నాన్నకి ఒంగి, ఒంగి దండాలు పెట్టమన్నారు.
ఇప్పుడు ఈ తింగరిదానికి పెట్టాలి.
ఒకటి చెప్పింది తిరిగి చెప్పలేక, నానా తంటాలు పడిపోతోంది.
ఇది ఊరి పెద్ద అంట.
రేపు శనివారం ఈవిడ గారి మొదటి రచ్చబండ కార్యక్రమం.
ఆరోజు దీన్ని గట్టిగ ప్రశ్నలు వేసి ఇబ్బంది పెట్టేయాలి.
[ఇద్దరూ] దెబ్బకి చెమటలు పట్టి పారిపోవాలి.
♪ చింతపండు, చింతపండు పిసికి పిసికి... ♪
♪ పులుసు చేశా, పులుసు చేశా కసక కసక... ♪
బాబోయ్, వీరయ్యగారు.
మొన్నే మీ అబ్బాయిని చూసాను.
మీ సందు వెనకాల సుధా అని ఉండేది కదా, మంచి బొద్దుగా భలే ఉంటదే?
ఆమెని మీవాడు గోకడం మొదలుపెట్టాడు.
అప్పట్లో మీరు వాళ్ళ అమ్మని... ఆ...ఆ...
నాకు తెలీదు అనుకున్నారా?
వద్దురా బాబు అది నీకు చెల్లి వరుస అవుతుందని, మీవాడిని నేనెలా చెప్పేది?
[ఆవలిస్తూ] మీరు ఉన్నా బావుండేది. ఏం చేస్తాం?
♪ జామ పండు, జామ పండు, కొరికి కొరికి... ♪
అయ్య బాబోయ్ బంగార్రాజు గారు, ఇలా పడిపోయారు ఏంటండీ?
పొద్దుపొద్దున్నే మందు కొట్టారా ఏంటి? లేదు కదా?
మరి ఎందుకు చిన్నపిల్లల్లాగా ఇలా చేస్తున్నారు?
ఇంకోసారి ఇలా పడ్డారంటే మీతో మాట్లాడటం మానేస్తాను, ఏమనుకుంటున్నారో ఏంటో.
ఆ, 12:30 అయింది. అన్నం తినేస్తాను.
ఏం రమణయ్య గారు?
మీ ఆవిడని ఆలా ఎండలో నిలబెట్టి మీరు చక్కగా చెట్టుకింద విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నారే?
మనలో మన మాట, ఇదంతా మన ప్లానింగ్ ఏ కదా?
[చిన్నా వాళ్ళమ్మ] మంచి గుబురైన పచ్చని చెట్టు...
[పిల్లల నవ్వులు]
[అస్పష్టమైన మాటలు]
నమస్కారం అమ్మా.
హమ్మయ్య, వచ్చేసాం. రావే! పద, పదా.
- [కోపంతో అరుపు] - [నొప్పితో నిట్టూర్పు]
[జనం గుసగుసలు]
ఉండనివ్వు!
మీరు రండి!
[వెనకాల వారి పోట్లాట]
[సుబ్బరాజు] కాళ్ళు పడుతున్నావ్, ఏంటి సమస్య?
నాన్నగారండి...
అది...
ఊరి పెద్దలూ, అవీ... నాకు వద్దు.
ఎందుకు భయపడుతున్నావ్?
[సున్నితమైన సంగీతం మోగుతోంది]
ఒక మాట చెప్పనా?
ఈ ఊరిలో ఏ పనీ చేయకుండా,
అందరి దగ్గరా గొప్ప గౌరవం పొందే ఉద్యోగం ఏదైనా ఉందీ అని అంటే...
అది ఊరి పెద్దగా చేయడమే.
అది కాదండీ.
- హ్మ్. - నాకు ఏం తెలుసని?
నీకు ఏమీ తెలియనక్కర్లేదు.
గత వందేళ్లగా అదే జీవితాలు.
అదే మనుషులు.
[నవ్వుతూ] నువ్వు కొత్తగా ఊడపొడచాల్సింది ఏమీ లేదు.
అయ్యో, ఇదెలా మర్చిపోయాను, అంతా కంగారే.
[సలహాదారు] నా గొడుగు కుట్టేవాళ్ళు ఎవరైనా ఉన్నారేమో చూడాలి.
- ముందు నిన్ను కుట్టాలిరా. - నేను చెప్తూనే ఉన్నాను...
ముయ్!
[అస్పష్టమైన గుసగుసలు]
- [చిరాకుతో నిట్టూర్పు] - [ఉల్లాసభరితమైన సంగీతం]
[అస్పష్టంగా] అంద...
అందరికీ నమస్కారమండి.
రచ్చబండ కార్యక్రమానికి స్వాగతం.
మీ ఊరి పెద్దగా అడుగుతున్నా.
మీకు ఏవైనా సమస్యలు ఉంటే, ఇక్కడ అడగొచ్చు.
నువ్వు అలా అడగగానే అందరూ...
వెర్రి మొహాలతో చూస్తారు.
అలా గనక జరిగితే, వచ్చేవారం కలుద్దాం అని చెప్పి వచ్చేయ్.
[ఆంగ్లంలో] అంతే!
[ఉత్కంఠభరితమైన సంగీతం]
- [ఎముక పట్టేసిన శబ్దం] - [చిన్న అరుపు]
[మెల్లగా] చచ్చానురా నాయనా!
[నొప్పితో] అప్పుడప్పుడు ఆ భీమయ్య గాడు,
కావాలనే వాడి చేత అడిగిస్తూ ఉంటాడు.
- అప్పుడు నువ్వు... - [ఎముక ఠక్కుమన్న శబ్దం]
[భయంగా ఊపిరి పీలుస్తూ]
నాన్నగారండీ! అయ్యో నాన్న...
[నొప్పితో నిండిన గొంతుతో] ధైర్యంగా, నిటారుగా నిలబడు.
[గట్టిగా ఊపిరి వదులుతోంది]
[నొప్పితో నిండిన గొంతుతో] ఏంటి...
[ఊపిరి వదులుతూ]
ఏంటి మీ సమస్య?
మన ఊరి టమాటాలకి ధర అసలు రావట్లేదమ్మా.
కేజీ మూడు రూపాయలు కూడా పలకట్లేదమ్మా. మీరే ఏదో ఒకటి చేసి మార్గం చూపించాలమ్మా.
[సుబ్బరాజు] ఈ కొనడాలు, అమ్మడాలు...
డబ్బులకు సంబందించిన ఏ లావాదేవీలు అయినా,
సూటిగా సమాధానం చెప్పద్దు.
దాన్ని...
వేరే దేశ సమస్యతో, ము...ము... ముడిపెట్టు.
ఈ సమస్య, ఇరాన్ లో జరుగుతున్న యుద్ధం వల్ల వచ్చింది.
- తింటావా? - ఎహె!
అక్కడ యుద్ధాలకు, మన టమాటాలకు సంబంధం ఏంటమ్మా?
మరి మన టమాటాలు అక్కడికే కదా ఎగుమతి చేసేది?
ఒక పక్క యుద్ధం అవుతుంటే, ఇంకో పక్క టమాటా పప్పు, టమాటా పచ్చడి చేసుకొని తినగలరా?
నువ్వు చెప్పమ్మా. ఆ?
చెప్పు.
ఇంతకీ పరిష్కారం ఏంటో, అది చెప్పండి.
ఇరాక్ లో యుద్ధం ఆపేదాకా...
ఇరాక్ ఆ? ఇందాక ఇరాన్ అన్నారు?
ఇరాక్ ఏ కదా ఇరాన్ లో యుద్ధం చేస్తున్నది?
అందుకే అందరం కోరుకుందాం, యుద్ధం ఆగిపోవాలని.
అందరూ నాతో గట్టిగా చెప్పండి. "ఇరాన్ లో యుద్ధం..."
జిందాబాద్!
"ఆగిపోవాలి" అనండి.
- ఇరాన్ లో యుద్ధం... - [అందరూ] ఆగిపోవాలి!
వీళ్ళ నాన్న బాగానే ట్రైనింగ్ ఇచ్చినట్టు ఉన్నాడురోయ్.
వర్షం నీళ్లు నిలువ ఉండిపోయి,
దోమలు, పురుగులు ఎక్కువ అయిపోయాయమ్మా.
దాని వల్ల కొత్త-కొత్త రోగాలు వస్తున్నాయి.
దాని పరిష్కారం ఏంటి?
ఇక రోగాలు, జబ్బులు.
చప్పుడు చేయకండి.
చేస్తారు!
అప్పుడు, శాస్త్రవేత్తలు ఏవో ప్రయోగాలు చేస్తున్నారని,
ఆత్మవిశ్వాసంతో...
నీకు అర్థం కాకపోయినా, వాళ్ళకి అర్థమేయ్యేలా చెప్పు.
ఢిల్లీలో, దోమల గురించి ప్రయోగాలు జరుగుతున్నాయని,
నిన్నే చదివాను.
అవి గనక సఫలమైతే...
ఇంత చిన్న చుక్క మురుగు నీటిలో వేస్తే చాలు, దోమలు సంవత్సరం దాకా రావు.
ఆ మందు మార్కెట్ లోకి రాగానే...
రాష్ట్రంలో అందరికంటే ముందు,
మనం మన ఊరికోసం, తెప్పించుకుందాం.
[ఉత్సాహంతో అందరు అరుస్తున్నారు]
బాగా ముదురురా ఇది.
ఇంగ్లీష్ కూడా బాగా ఇరగదీస్తోంది అన్నా.
- అవునా? - ఆ.
మనకి కూడా ఒక పుస్తకం తెప్పించేయ్, నేర్చేసుకుందాం.
- రేయ్... - అయ్యా?
ఆ మధుబాబు గాడికంటే, కష్టమైన ప్రశ్నలు అడగండి మీరు.
అది సమాధానం చెప్పలేక తికమక పడుద్ది.
అప్పుడు నేను ఎక్కుతానురా పైకి.
ఒరేయ్! ఆ భీమయ్య వారివాళ్ళు తెగ కష్టపడిపోతున్నారు కానీ,
మన వాళ్లలో, దాని నోరు మూయించే ప్రశ్నను ఎవడైతే అడుగుతాడో,
వాడికి మన టూరింగ్ టాకీసులో షోలు అన్నీ ఫ్రీ.
నువ్వు ఆ మాట మీద ఉండన్నా. నేను అడుగుతాను కదా. ఇప్పుడు...
[సరదా సంగీతం మోగుతోంది]
[బూర శబ్దం]
- [ఒక వ్యక్తి] సోడా తీసుకొస్తానమ్మా! - [ఆయాసం]
[అరుపు]
ఇదిగో అమ్మా.
[అలసిపోయిన గొంతుతో] ఇంకేమైనా ఉన్నాయా?
అంతే కదా?
[సోడా గాలి శబ్దం]
[అలసటతో బిర్ మనే శబ్దం]
ఆ?
ముందుకు వచ్చి అడగండి.
ఏంరో! నీకు కూడా సమస్యలు ఉన్నాయా?
ఎరా చిన్నా? గోయి తీసే గునపానికి, పదును ఏమైనా పెట్టాలా ఏంటి?
- అబ్బా! ఆ సమస్య కాదండి. - [నవ్వులు]
మన ఊరి సమస్య.
నిన్న మన స్మశానంలో తిరుగుతుంటే, నాకు ఒక విషయం తెలిసిందండి.
ఇంకా నాలుగు స్థలాలే ఖాలీగా ఉన్నాయి.
ఆ?
అంటే, మన ఊరిలో ఇంకా నాలుగు శవాలు పూడ్చి పెట్టడానికి మాత్రమే చోటుంది.
అదీ విషయం.
[నాటకీయ సంగీతం మోగుతోంది]
కానీ, నాన్న గారండీ...
మీరు చెప్పినవి ఏవీ కాకుండా, వేరే ఏదో తెలియని సమస్య గురించి అడిగితే?
[వెటకారమైన నవ్వుతో] నీ ఖర్మ!
నాన్న గారండీ!
నా అరవై ఏళ్ళ అనుభవంలో,
ఎప్పుడూ, ఎవరూ ఇలాంటి ప్రశ్న అడగలేదు.
అది నిన్ను అడిగారంటే,
అది నీ ఖర్మే కదా?
అప్పుడు నీకు వేరే మార్గం లేదు.
చాలా తెలివిగా, నీ బుర్ర వాడాల్సిందే.
[గుడిలో గంట మోగిన శబ్దం]
- [కాకి కావ్ మంటున్న శబ్దం] - [అయోమయంతో నిండిన నవ్వు]
స్మశానంలో చోటు లేకపోతే, నేను ఏమి చేయగలను?
[గట్టిగా నవ్వుతోంది]
నేను ఏం చేయగలను అంటావేంటి? ఊరి పెద్దవి నువ్వే కదా?
"ఈ" అని పళ్ళు ఇకిలిస్తున్నావ్. చెప్పు!
[గొంతు సవరించుకుంటూ] అంటే కొంచం, టైం ఇవ్వండి.
సమస్యని పూర్తిగా అర్థం చేసుకొని, ఏం చేయాలో ఆలోచిస్తాను.
ఇంకెంత టైం కావాలో?
రెండు రోజులు. రెండు రోజుల్లో చెప్తాను.
♪ అయ్యయ్యో అయ్యయ్యో, వినయ్యో, ఓరయ్యో ♪
♪ కాస్త కంగారే తగ్గించవయ్యో ♪
♪ తప్పేదో, ఒప్పేదో, పట్టేసేయ్ గుట్టేదో ♪
♪ లేదా నిన్నే నీకమ్మేస్తారయ్యో ♪
♪ ఏదో ఓ రకంగా, సుఖంగా ఉన్నావు, అనే భ్రమలోనే బ్రతికేకయ్యె ♪
ఏంటే ఆ గంతులు? ఆడపిల్లవే నువ్వు.
అది మర్చిపోయావా?
[అస్పష్టంగా] కొత్త బ్లౌజ్ ఏ ఇది. చినిగిపోతుందని అనుకున్నా.
ఆగవే! ఎలా చెప్తే అర్థమవుతుందే నీకు?
నేను చెప్పేది వినవే.
[అరుస్తూ, ఏడుస్తూ] అయ్యో! అయ్యో!
చంపెయ్, చంపెయ్!
[అరుస్తూ] అయ్యో! ఆ!
[ఆయాసం]
అన్నీ నీవల్లే! నిన్ను...
- [అరుపు] - [గాజు పగిలిన శబ్దం]
- ఇదేదో వింత చిక్కు లాగా ఉంది. - ఏదన్నా?
థూ! ఇది కాదు, అది.
- అదా! - ఛా!
మూడు వందల ఏళ్లుగా పుడుతూనే ఉన్నారు, చస్తూనే ఉన్నారు.
జనాభా మాత్రం పెరుగుతూనే ఉంది.
చోటు మాత్రం ఇదే! అయిపొయింది అంటే, అయిపోదా మరి?
- ఒకరి దాంట్లో ఒకరు చూసి రాయకండ్రా. - రేయ్! చూపించరా.
- నేనే చదవలేదురా. - [టీచర్] చెప్పేది నీకే.
తాతకి బాలేదు కదా, రాత్రంతా టెన్షన్.
చోటు లేదు కదా?
ఊరి సమస్య అంటావేంటి? ఇది మన సమస్య.
ఏం చేసుకోవాలి వీటన్నిటినీ?
[అపానవాయువు శబ్దం]
నాకు తెలిసి, ఎవడి ఇంటి పెరట్లో వాడే గొయ్యి తవ్వుకోవాలిరా.
నువ్వు చెప్పినట్టు చేస్తే ఊరంతా సమాధులే.
[అరుపు]
ఇంక, వాటి మధ్యలోనే మనం ఉన్నట్టు ఉంటుందిరా.
అలా ఎక్కడ పడితే అక్కడ, ఎలా ఉండనిస్తాం?
మన చిట్టి జయపురం నియమావళి చదివితే మీకే తెలుస్తుంది.
దానికి వేరే మార్గం లేదు.
సమాధులన్నీ ఒక చోటే ఉండాలి.
ఊరికి ఉత్తరాన.
[గుడి గంట మోగిన శబ్దం]
రేయ్, చిన్నా! ఆగు.
- ఇవిగో మందులు, రోజూ వాడండి. - ఆ!
ఏంటి ఆ? చూపించుకోడానికి రావట్లేదు. రెండు నెలలైంది.
నీ గొప్ప మొహం చూడటానికి, రెండు రోజులకి ఒకసారి రావాలా ఏంటి?
ఏంటి?
అంటే, ఈ మధ్య మా ఊరిలో అందరూ ఆరోగ్య సూత్రాలు పాటిస్తున్నారు లెండి.
నేను ఏం అడుగుతున్నా, నువ్వు ఏం చెప్తున్నావ్?
మరి వాళ్లలో ఎవరో ఒకరు చేస్తేనే కదా, నాకు డబ్బులొచ్చేది?
నాకు డబ్బులు వస్తేనే కదా, మా అమ్మని హాస్పిటల్ కి తీసుకొచ్చేది.
వెళ్ళు, వెళ్ళు.
వింటున్నావా? మందులు టైంకి వాడాలంట.
ఈ మందులు వాడి మనకు ఏ లాభం లేదురా.
- ఊరికే డబ్బులు నీళ్లలా ఖర్చు అవుతున్నాయి కానీ.
అబ్బా! ఆపు.
[దగ్గు]
- రేయ్... - ఆ?
నా విషయం ఏం చేసావురా?
ఆ, మనం చీకటి పడేలోపు ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోవాలి. పదా వెళ్ళిపోదాం.
రేయ్! మాట మారుస్తావ్ ఏంట్రా?
గుద్దుతాను!
ఆ చెట్టు సంగతి దేవుడు ఎరుగు.
అసలు చోటే దొరకట్లేదు అక్కడ.
చిన్నా... ఆ చెయ్యి ఇటివ్వు.
- చెయ్యి ఇటివ్వు! - వాంతొస్తోందా?
- ఒక్క నిమిషం, మందు తీసుకొస్తాను! - అడ్డ గాడిద!
నా మాట విను.
ఏదేమైనా సరే,
నన్ను మాత్రం ఈ ఊరిలోనే పూడ్చాలి నువ్వు. నాకు మాటివ్వు.
అమ్మా!
జుట్టు పీక్కుంటున్నారు అక్కడ.
నీకు మాత్రం నువ్వు అడిగిందంతా జరిగిపోవాలా?
ఒరేయ్!
మన కుటుంబం వాళ్ళు, ఈ ఊరికి ఎంతో సేవ చేశారురా.
వందల కొద్దీ ఏళ్ళ నుంచి సేవ చేస్తున్నారురా.
మనం ఈ ఊరిలో చోటు కావాలని అడుక్కోవట్లేదు.
- [దూరం నుంచి బిడ్డ ఏడుస్తున్న శబ్దం] - అది మన హక్కురా!
ఆ, ఇప్పుడు నేను ఏమన్నానో చెప్పు.
మొత్తమా?
ఆఖరి ముక్క!
- ఆ చోటు మన హక్కు! - ఆ, మన హక్కు!
- వెల్దామా? - ఆ, వెళ్దాం.
పదా.
చెయ్యి వదిలేసావ్ కదా, మళ్ళీ పట్టుకుంటావ్ ఎందుకు?
నాకైతే అసలు ఏమీ తెలీదు. మీ దగ్గర ఐడియా ఏమైనా ఉందా?
- పోనీ మీరు చెప్పండి. - అది నా పని కాదమ్మా.
నేను లెక్కలూ, పత్రాలు అవీ చూసుకుంటాను.
ఓహ్!
మీరు?
నేను, ఈ నాటు కోళ్ళలో వచ్చే 'కొక్కరుక్కో' రోగానికి ఏ మందు వేయాలి,
గొర్రెల్లో వచ్చే దొమ్మ రోగానికి...
[తాగుతున్న శబ్దం]
నాన్న గారండీ!
కొన్నాళ్ళు ఉండొచ్చు కదా మీరు?
[ఆలోచనను ఉద్దేశించే సంగీతం]
పోనీ...
[స్ఫూర్తిని ఇచ్చే సంగీతం మోగుతోంది]
[గ్రామస్తుల అరుపులు]
ఒక్క ఇంచు కూడా స్థలం లేదు.
ఇప్పుడు ఎలారా బాబు? ఎల్లుండి మీటింగ్ లో ఏం...
నాన్న గారు!
అసలు ఎందుకు ఇంత కష్టపడటం?
వేరే ఊరిలా తగలెట్టేయచ్చు కదా?
[ఆడదాని అరుపు]
- [అందరూ] అమ్మా! - [నాటకీయంగా సంగీతం]
అంత మాట అనకండి అమ్మా.
మాతో అంటే అన్నారు కానీ,
ఆ మాట ఇక్కడే పూడ్చేయండి అమ్మా!
- దానికి చోటు లేదే. - ఆటలు కాదమ్మా.
- మన ఊరి ఆనవాయితీ! - కట్టుబాటు అమ్మా!
వంద సంవత్సరాల క్రితం...
అవన్నీ నాకు తెలుసు కానీ. మార్చుకోలేమా?
మార్చుకోలేము! మార్చకూడదమ్మా.
మీ తాతగారు ఉన్నప్పుడు, ఒకాయన పక్క ఊరు నుంచి వచ్చి,
- ఇక్కడే దహనం చేస్తాం అంటే... - పెద్ద పెద్ద గొడవలయ్యాయమ్మా!
అతని ఇల్లు తగలబెట్టేసారు అమ్మా.
రాళ్లతో కొట్టి, జుట్టు పట్టుకొని ఈడ్చుకొని...
ఊరిలోంచి లాక్కుపోయారమ్మా!
అయ్య బాబోయ్! ఇవన్నీ నాకు తెలీదే.
ఇప్పుడు చోటు లేక, దహనం చేయాలం...
[అందరూ] అమ్మా!
ఆ మాట అనకమ్మా!
- ఆ మాట అనకమ్మా! - అనను, అనను!
ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?
తలుపులు అన్నీ మూసుకుపోయాయే.
[తలుపు కొట్టిన శబ్దం]
- [కీచురాళ్ళ శబ్దాలు] - [దూరంగా కుక్క మొరుగుతున్న శబ్దం]
మీరా!
అదీ...ఒక విషయం మాట్లాడాలి.
మీరేంటి సరాసరి ఇంటికి వచ్చేసారు?
అదేంటి? రాకూడదా?
అంటే, మీరు ఊరి పెద్ద కదా?
అందరినీ ఇంటికి పిలిపించుకుంటూ ఉంటారు కదా,
ఇలా ఇంటి దాకా రారు అని.
అవును కదా! ఆ సంగతే మర్చిపోయా.
[చిన్నా తల్లి] అలా బయిట నుంచోబెట్టి మాట్లాడతావేరా?
- లోపలికి రమ్మను! - హ్మ్.
ఎలాగో ఇక్కడిదాకా వచ్చేసారు కదా, లోపలికి రండి.
[చిన్న అరుపు]
రండి, కూర్చోండి.
అయ్యో కూర్చోండి.
ఇంటికి ఎవరూ రారు కదా.
ఇరుక్కుపోయింది, అంతే.
మీ వాళ్ళు అందరూ నాకు బాగా తెలుసండీ. మీకే నేను తెలీదు.
- [చిన్న నవ్వు] - అయ్యో నిజమండీ!
మీ తాతని, మీ నానమ్మని, మీ అమ్మమ్మని...
మొన్న మీ నాన్నని, అందరినీ గొయ్యిలో పెట్టింది నేనే.
ఆ.
ఇంకోటి చెప్పనా?
మీ తాతని గొయ్యిలో పెట్టేటప్పుడే,
మా నాన్న నన్ను మొట్టమొదటిసారి స్మశానానికి తీసుకెళ్లి,
మొత్తం నేర్పించాడు.
మా చిన్నా, చాలా తెలివైనవాడమ్మా.
ఏదైనా సరే ఇట్టే నేర్చేసుకుంటాడు.
అమ్మా, టీ తాగే అలవాటు ఏమైనా ఉందా?
లే...
ఆ, ఉన్నట్టే ఉంది.
అంటే, వేరేలా ఏమీ అనుకోకండి.
మీ కుటుంబానికి, మాకు ఉన్న సంబంధాన్ని చెప్తున్నాను అంతే. [నవ్వుతూ]
చాలా వివరంగా చెప్పారండి.
బాగా అర్థమైంది.
ఇంతకీ మీరు వచ్చిన పని?
[గట్టిగా ఊపిరి వదులుతూ]
అదే, ఆ స్మశానంలో చోటు అయిపోతుంది అన్నారు కదండీ?
అందుకని, ఊరు ఊరంతా వేరే చోటేదైనా ఉందో ఏమో అని వెతికామండి.
కానీ ఒక్క అడుగు స్థలం కూడా లేదు.
ఏం చేయాలో అర్థం కావట్లేదు.
ఎల్లుండి కల్లా ఏదో ఒకటి చెప్పకపోతే,
అందరూ నా తల తింటారు.
ఆ... ఆ ఐదు చోట్లు ఏవో ఉన్నా...
ఆ, ఐదు కాదండీ, నాలుగే.
ఆ ఐదో, నాలుగో, ఏదో...
కాదు, కాదు! ఖచ్చితంగా నాలుగే, నాకు తెలుసు.
అబ్బా, సరే! నాలుగే.
కంగారులో ఏదో అంటే, అదే పట్టుకొని...
ఎందుకండీ అంత కంగారు?
ప్రస్తుతానికి నలుగురికైతే చోటు ఉంది కదా?
అందరూ ఒకేరోజైతే పోరు కదా?
ఇంకా నలుగురు చచ్చేదాకా, టైం ఉంది.
అదే, ఎంత టైం అని.
అది, మనం ఎలా చెప్తామండీ?
కదా!
[కుర్చీని లాగుతున్న శబ్దం]
నువ్వు నాకొక లిస్ట్ తయారు చేస్తావా?
అందులో ఒకవైపు, ఈ ఊరిలో ఎవరెవరు చావడానికి రెడీగా ఉన్నారు,
వాళ్ళ పేర్లు.
ఇంకో వైపు, ఎంత టైంలో చనిపోతారు.
సుమారుగా రాయగలవా?
అలాంటి లిస్ట్ ఎవరూ తయారు చేయలేరండీ.
ఎవరూ చేయలేరు...
ఒక్కడు తప్ప!
మన ఊరిలో చావుని దగ్గరగా చూసేదెవరు.
- ఆ? - ఎవరు?
నువ్వే కదా!
నిజమేరా! ఈ పని నువ్వు తప్ప, ఇంకెవరూ చేయలేరు.
ఆ!
మొహం చూస్తే చాలు,
చావు కళ తెలిసిపోతుంది.
[సన్నని నవ్వు]
నిజమే అనుకోండి.
అనుకోండి కాదు, నిజమే!
రేపటికల్లా నువ్వు నాకు ఆ లిస్ట్ ఇవ్వు.
[ఎలివేట్ చేసే సంగీతం]
[ఉత్సాహభరితమైన బీట్స్]
ఏంటే ఆ తిప్పుడు?
మెత్తగా రావాలంటే, గట్టిగా తిప్పాలి.
[ముసలావిడ] చిట్టిగా... ఒరేయ్ చిట్టిగా!
ఒరేయ్ తింగరోడా, ఇటు రారా నాయనా!
చిట్టా? నేను చిన్నా!
అవునా?
వయసు అయిపొయింది కదా, మర్చిపోయా.
[విచారకరమైన సంగీతం మోగుతోంది]
నేనూ, చిన్నా కష్టపడి ఒక లిస్ట్ తయారు చేసాం.
ఓరిబాబు, ఆగండి!
[అపూర్వ] ఇందులో,
వచ్చే, ఒకటి-రెండేళ్లలో,
చనిపోయేవాళ్ల పేర్లు, ఒక ఎనిమిది దాకా ఉన్నాయి.
మన దగ్గర నాలుగు స్థలాలు ఎలాగో ఉన్నాయి కాబట్టి,
దీని ప్రకారం చూస్తే,
ఒకటి-ఒకటిన్నర సంవత్సరాల దాకా, మనకి పర్వాలేదు.
వెంటనే కంగారు పడాల్సిన అవసరం లేదు.
అన్నా...
ఈలోగా, దీర్ఘ కాలంలో పరిష్కారం ఏంటో, అందరం కలిసి కనుక్కుందాం.
వేరే ప్రశ్నలు ఏవీ లేకపోతే, మళ్ళీ కలుద్దాం.
- మేడం! - హ్మ్?
[ఆంగ్లంలో] ఒక సందేహం.
[తెలుగులో] స్థలాలేమో నాలుగు ఉన్నాయి అంటున్నారు.
పేర్లేమో ఎనిమిది రాసేశారు.
మరి నాలుగు ఎవరికి వస్తాయంటారు?
ఆహా, అంటే...ప్రధాన్యత ఎవరికి ఇస్తారు అని.
అదేమి ప్రశ్న అండి?
మధ్యలో ప్రాధాన్యతలు, అవీ ఎందుకు వస్తాయి?
- ఎవరు ముందు చచ్చిపోతారో వా... - [గుసగుసలు]
...వాళ్ళకే వస్తుంది కదా.
[ఆంగ్లంలో] మొదటివారికే ప్రధాన్యత అంటారు కదా?
[గొణుగుతూ] అదేంటది?
ఇప్పుడు ఆ ప్రాధాన్యతలు గుడిలో ఉండవు కదా?
ఎరా? ఇప్పుడు అలా ఉంటే మరి వీఐపీ లైన్ లు, స్పెషల్ లైన్ లు,
ఇవన్నీ ఎందుకు ఉంటాయి గుడిలో? అంతే కదా?
- ఏరా? మనతో పెట్టుకుంటోంది! - ఇప్పుడు ఏమంటున్నారు?
[ఆంగ్లంలో] ఇప్పుడు పాయింట్ కి వచ్చారు.
[తెలుగులో] ఇప్పుడు మా వంశం గురించి, దాని చరిత్ర గురించి ఊరిలో అందరికీ తెలుసు.
- ఏరా? ఆ? - ఆ, తెలుసు.
అందుకని, మా తాతని... ఇక్కడే పూడ్చాలి.
ఈ మిగతా మూడు అంటారా, మీరు-మీరు చూసుకోండి.
ఎన్ని పేర్లన్నావు?
ఆ?
ఎనిమిది.
అందులో నా పేరు కూడా రాసుకోండి.
భీమయ్య!
తొమ్మిది అవుతాయి.
[నవ్వు]
బానే ఉన్నారు కదండీ?
అంటే, వెంటనే ఏమీ కాదు కదా మీకు?
వెంటనే కాకపోతే ఐదేళ్లు.
ఐదేళ్లు కాకపోతే పదేళ్లు.
నా సమాధి మాత్రం ఈ ఊరిలోనే ఉండాలి.
ఈ చిట్టి జయపురంలోనే ఉండాలి, అంతే.
అందరూ ఇలా అంటే, ఎలా అండి?
"అందరూ" అంటే?
అందరూ, నేనూ ఒక్కటేనా? ఆ, ఒక్కటేనా!
ఉప్పు కప్పురంబు నొక్క పోలికనుండు.
చూడ చూడ రుచుల జాడ వేరు.
ఏమయ్యా షణ్ముఖం...
మిగతాది చెప్పు.
పురుషులందు పుణ్య పురుషులు వేరయా, విశ్వ...
ఆ! పుణ్య పురుషులు అంటే?
పుణ్య పురుషులు అంటే, నేనే!
మేమే! మా వంశమే!
మన ఊరు స్మశానానికి భూమి ఎవరు ఇచ్చారో,
అప్పుడే మర్చిపోయారే.
మా పూర్వీకులు ఈ ఊరి ప్రజల కోసం, దానం చేసిన నేల అది.
కొందరు వంశాల గురించి, వంశ ప్రతిష్టల గురించి, చాలా మాట్లాడారు.
మా ముందు, మా వంశం ముందు నిలబడే అర్హత వాళ్ళకి ఉందా?
చెప్పమనండి!
అనవసరంగా మా వాళ్ళని తక్కువ చేసి మాట్లాడుతున్నారు.
[జనం అరుపులు]
ఆపండి... ఆపండి!
ఆపండి!
ఆపండ్రా!
నీకు కాలు విరిగింది గుర్తులేదా?
భీమయ్య గారు కన్ను ఎర్ర చేస్తే అలాగే ఉంటుంది.
[ఒక వ్యక్తి] ఏంట్రా కళ్ళు ఎర్ర చేసేది?
మా మధు బాబు గారు చిటికేస్తే, బులెట్లు మీ నెత్తిలో దూరతాయి.
[ఇంకో వ్యక్తి] ఎంతమందిని కాలుస్తారురా?
మా వాళ్ళు తలుచుకుంటే, అరగంటలో అందరి శవాలు లేస్తాయి.
- ఏంట్రా నువ్వు లేపేది? - రారా!
రేయ్!
స్థలాలు లేకుండా చస్తుంటే, మీకు శవాలు లేస్తాయా?
బుద్ధిలేని వెధవల్లారా! ఛీ!
[అరుపులు తగ్గుతున్నాయి]
- [తుపాకీ పేలిన శబ్దం] - [జనాల అరుపులు]
ఇప్పుడు ఎలా పని చేసిందిరా? వెధవ!
సారీ అన్నా!
[అరుస్తూ] ఆ! ఊరు-ఊరంతా పిచ్చి వాళ్ళలా ఉన్నారు.
పిచ్చి వాళ్ళ రాజ్యానికి నన్ను రాణిని చేశారు.
ఇది ఎక్కడ సమస్యరా బాబు?
సమాధి చోటు కోసం ఎవరైనా కొట్టుకుంటారా?
అందరూ వచ్చి "నాకు కావాలి", "నాకు కావాలి" అంటే?
నేను ఏం చేయగలను?
అందరినీ నిల్చోబెట్టి, "నోరుమూయండి, లేదంటే ఒకటి ఇస్తాను" అని గట్టిగా రావాలని ఉంది.
కానీ భయమేసి ఆగిపోయాను.
[చిన్న నవ్వు]
[సున్నితమైన సంగీతం మోగుతోంది]
ఒకసారి కూర్చోండి.
కూర్చోండి చెప్తాను.
మీకు ఒకటి తెలుసా? మనం ఇద్దరం ఒకే స్కూల్ లో చదువుకున్నాం.
నేను ఏం మాట్లాడుతున్నా, నువ్వు ఏమి మాట్లాడుతున్నావ్?
అబ్బా, వినండి.
ఒకే స్కూల్ ఏ కాదు. ఒకే బెంచీ కూడా.
మనిద్దరం ఫ్రెండ్స్!
మనిద్దరం ఫ్రెండ్స్ ఆ?
విను అప్పూ.
అలా కాదు లేండి, చిన్నప్పుడు స్కూల్ లో అలానే పిలిచేవాడిని. మీకు గుర్తుంది ఉండదు.
అయితే ఒకరోజు మాస్టర్ గారు, మానవ జీర్ణాశయం బొమ్మ వేయమంటే,
మీరు అస్సలు సరిగ్గా వేయలేదు లేండి.
అప్పుడు మాస్టారు గారు కొడతారేమో అని భయంతో మీరు అటూ ఇటూ తిరుగుతుంటే,
నేను బొమ్మలు చాలా బాగా వేస్తాను కదా,
నా బొమ్మ మీకు ఇచ్చేసాను.
మీరు తీసుకెళ్లి అది మాస్టర్ గారికి ఇస్తే, మాస్టర్ గారు "ఎంత బాగా గీశావమ్మా!"
అని, స్కూల్ అందరినీ నించోబెట్టి చప్పట్లు కొట్టించారండీ.
- అవునా? - అవును!
అప్పుడు మాస్టర్ గారు మీకు చాక్లెట్ కూడా కొనిచ్చారు. మీకు గుర్తులేదా?
ఆ తర్వాత, స్కూల్ అయిపోయిన తర్వాత, మీరు పరిగెత్తుకుంటూ నా దగ్గరికి వచ్చి,
"చిన్నా, చిన్నా! నువ్వు బొమ్మ వేసి ఇవ్వకపోతే మాస్టర్ గారు నన్ను ఏమనేవాళ్ళో?"
"అసలు నువ్వు లేకపోతే నేను ఏమైపోయేదాన్నో..."
ఇంకా చాలా అన్నారు లేండి.
మీకు గుర్తుండి ఉండదు లేండి.
అప్పుడు మీరు నాకో మాట చెప్పారండి.
"చిన్నా, నువ్వు అంత చేసావు కదా",
"తర్వాత ఏదైనా సహాయం కావాలంటే చెప్పు..."
"చేస్తాను", అని మీరు నాకు మాట కూడా ఇచ్చారు.
మా అమ్మ అండి. మొన్న చూసారు కదా?
తనకి బాగా జబ్బు చేసేసిందండి.
ఎప్పుడు చనిపోద్దో కూడా తెలీదు.
తన చివరి కోరిక కూడా, మన ఊరిలో ఉన్న స్మశానంలోనే పూడ్చి పెట్టాలని.
చిన్నా! నువ్వు కూడానా?!
అలా అనకండి. మీరు అనుకుంటే, జరుగుద్ది.
అలా అవ్వదు.
నేను ఒక్కళ్లకే అనుకూలంగా నిర్ణయం తీసుకోలేను.
సారీ! ఏమీ అనుకోకు.
సర్లెండి.
మీరు మాత్రం ఏం చేయగలరు.
అందరూ అనుకున్నట్టు జరుగుతాయా ఏంటి?
చిన్నా...
నువ్వు చెప్పింది ఏదీ నాకు గుర్తులేదు.
ఇదంతా ఏ క్లాసులో?
ఇదీ...నాలుగవ తరగతిలో.
మరి దాని తర్వాత చదవలేదా?
ఆ తర్వాత మా నాన్న చచ్చిపోయాడండి.
అపుడు ఆ పని అంతా నేనే కదా చేయాలి?
మీ నాన్న గారు చనిపోయిన తర్వాత, మీరు ఎలా చేస్తున్నారు పని? అలాగే!
ఉంటానండీ.
కానీ, అప్పుడప్పుడూ అనిపిస్తుందండీ...
మా నాన్న కానీ బ్రతికి ఉంటె,
ఇంకొన్ని రోజులు చదువుకునేవాడిని కదా.
అప్పుడు నాకు కూడా బాగా ఫ్రెండ్స్ ఉండేవాళ్ళు కదా అని.
కానీ ఏం చేస్తాం లెండి.
ఉంటానండీ.
[డప్పు చప్పుళ్ళు]
ఇందుమూలంగా, ఊరిలోవాళ్లందరికీ తెలియజేయునది ఏమనగా...
- [పిల్లల కేరింతలు] - మన ఊరి పెద్దయిన అపూర్వ గారు...ఏయ్!
చెప్పాలా వద్దా? మీకోసమే కదా చెప్తున్నాను!
నన్నిలా చేస్తారే!
మన ఊరి పెద్దయిన అపూర్వ గారు,
ఊరిలో వాళ్లందరినీ పొద్దున తొమ్మిది గంటలకు రమ్మన్నారహో!
స్మశానంలో మిగిలిన ఆ నాలుగు స్థలాలను, లాటరి పద్ధతి ద్వారా కేటాయించబడతాయహో!
'చిట్టిజయపురం సమాధి నేల కోసం లాటరీ ఉత్సవం'
[జనాల మాటలు]
జరగండి!
అబ్బో!
ఏంటిది? ఎవరు చేసారు ఇదంతా?
[ముగ్గురూ కలిసి] మేమే!
- మీరా? - ఆ!
[అందరూ] బావుంది కదా?
ఇదొక్కటే తక్కువ.
ఇదిగోండి అమ్మా జారు.
ఇంకా చాలా పనులు ఉన్నాయి, వస్తాను.
ఏమైందండీ? ఎందుకు కంగారు పడుతున్నారు?
- ఏంటి ఇవన్నీ? - ఇదంతా...పర్లేదు లెండి, మీరు...
చేయగలరు.
ఏయ్! నువ్వెందుకొచ్చావే?
నువ్వెందుకే ఇక్కడ?
నేను గెలిచానో లేదో, నాకు తెలియద్దా?
అబ్బా, తెలుసుకున్నావులే! కూర్చో!
కూర్చో!
[దగ్గు]
- తింటావారా? - ఎహె, ఎల్లు!
[వెస్ట్రన్ సంగీతం]
- ఏ ఊరు బాబు మీది? - సత్యరాజపేట అండి.
చుట్టుపక్కల ఊళ్ళన్నిటికీ మైకులు, సౌండు బాక్సులు మా ఊరి నుంచే వెళ్తాయి.
ఇంతకీ ప్రోగ్రామ్ ఏంటండీ?
స్మశానంలో మిగిలిన, నాలుగు స్థలాలకి లాటరీ తీసి కేటాయించడానికి ఇదంతా.
ఏంటి దీనికోసమా పౌడర్లు పూసుకొచ్చింది?
ఏదైతే మనకి ఎందుకులే, మనకి డబ్బులు ముట్టాయి కదా.
అరేయ్, పట్టుకోరా!
[రీసౌండ్ తో] స్వాగతం, సుస్వాగతం!
ఈవాళ మన ఊరికి ఒక ప్రత్యేకమైన రోజు.
ఎక్కడా, ఎప్పుడూ, కానీ-వినీ ఎరగని విధంగా,
స్మశానంలో చోటుకోసం లక్కీ డ్రా తీయడం జరుగుతోంది.
ఇందులో మొత్తం తొమ్మిది మంది పేర్లు రాసిన చిట్లు ఉన్నాయి.
అందులో నుంచి నాలుగు పేర్లను ఈ చిన్న పాప... ఈ చిన్న పాప తీయబోతోంది.
ఆ నలుగురికి మాత్రమే స్మశానంలో చోటు ఇవ్వబోతున్నాం.
[కేరింతలు]
ఇప్పుడే మొదటి చీటీ తీయడం జరిగింది.
అందులో ఎవరి పేరు ఉందో తెలుసుకోవాలని అనుకుంటున్నారా?
చెప్పండి అపూర్వ గారు!
స్వర్ణాంబ గారు.
స్వర్ణాంబ గారు!
[మంచి ఊపుతో ఉన్న డప్పులు]
అయ్యో!
గెలిచిన వాళ్ళు ఆనందంతో చప్పట్లు కొడుతున్నారు.
మిగిలిన వాళ్ళు ఎవరూ నిరుత్సాహ పడకూడదు.
ఇంకా ముగ్గురు విజేతలుగా నిలిచే అవకాశం ఉంది.
దాంట్లో మీరు ఉండచ్చు, మీ పేరు ఉండచ్చు!
మీ పేరు కూడా ఉండచ్చు!
బంగారమ్మ గారు.
బంగారమ్మ గారు...
[వేడుకలు]
గోల్డెన్ ముమ్మీ [ఆంగ్లంలో బంగారమ్మ]!
అనవసరంగా ఇన్ని రోజులు నన్ను తింగరోడు అన్నారు కదరా?
రెండవ విజేతగా కూడా ఆడామే వచ్చింది.
చూస్తుంటే ఇక్కడ ఆడవాళ్ళ ఆధిపత్యం ఎక్కువగా కనిపిస్తోంది.
మగవాళ్ళూ, ఏం చేస్తున్నారండీ మీరంతా?
మీరు మీసం తిప్పాల్సిన సమయం వచ్చింది.
గెలిచి మన మగవారి పరువు నిలబెట్టండి.
రాజ బాబు గారు.
రాజ బాబు గారు!
[వేడుకలు]
అన్నా ఒక్క నిమిషం అన్నా, ఒక్క నిమిషం.
[ఒక వ్యక్తి] రేయ్... ఒక్క నిమిషం ఆగండ్రా!
- ఆగు... - [నవ్వు]
ఆఖరి స్థలాన్ని గెలిచే ఆఖరి అదృష్టవంతులు ఎవరో తెలుసుకోవాలని అనుకుంటున్నారా?
[టెన్షన్ పెరుగుతోంది]
[దగ్గు]
అపూర్వ గారు...
పేరండీ! పేరు...పేరు.
కొండమ్మ గారు.
కొండమ్మ గారు! మౌంటెన్ లేడీ [ఆంగ్లంలో కొండమ్మ] గెలిచారు.
చప్పట్లు!
[ఆశాజనకమైన సంగీతం మొదలవుతోంది]
[గట్టి కేరింతలు]
ఇప్పుడు వెలిగించండ్రా!
[వేడుకల సంగీతం మోగుతోంది]
పదండ్రా పోదాం.
మధుబాబు, బాంబులు పిలిస్తే చాలా?
- ఏం కావాలి ఏంటి? - ఊరిలో వాళ్ళకి విందు భోజనాలు.
మందు ఏరులై పారాలి, అంతే!
కానీ అలాగే!
ఇదిగో అందరికీ చెప్తున్నా! ఈరోజు రాత్రి మా ఇంట్లో విందు భోజనం.
- తాగినవాళ్ళకి, తాగినంత. అందరూ వచ్చేయండి. - అందరూ వచ్చేయండి.
ఏవండీ భీమయ్య గారు, మీరు కూడా వచ్చేయండి.
- [వేడుకలు కొనసాగుతున్నాయి] - [జనాల మాటలు]
ఆ, లోపలికి తీసుకెళ్ళు.
భోంచేసి వెళ్ళండి.
- చుట్టాలు అందరూ వచ్చారు! - నేను చూసుకుంటా!
బాబాయ్, బాగున్నావా?
అందరికీ ఇవ్వు.
హ్మ్!
కానివ్వండి.
వేసుకో, వేసుకో.
తినండి!
ఏయ్, తాగుతున్నారా? తాగండి, బాగా తాగండి.
- రేయ్, నువ్వెళ్ళి చూడు. - అలాగే అన్నా, అలాగే!
ఏయ్, త్వరగా కానివ్వండి.
రేయ్, ఆగరా!
ఏంటిరా నీళ్ల లాగా ఉంది?
మందు తాగితే నాలుక సుర్రుమనాలి!
- ఎక్కడ కాస్తున్నారు? - అక్కడన్నా.
♪ [ఆంగ్లంలో] నాకు నిద్రపోవాలనుంది... ♪
- ఆ! - ఇప్పుడు పడుకున్నావేంటే?!
ఊరి పెద్ద అంటే, అన్ని ఫంక్షన్లకు వెళ్ళాలి.
నాకు అసలు నిద్రపట్టి ఎన్ని రోజులు అయిందో తెలుసా? హాయిగా పడుకుంటా.
రేపు పదైనా నన్ను లేపొద్దు. వెళ్ళు!
- ఏం బాబాయ్! నమస్తే! - ఆ...
- ఎలా చేస్తున్నా? - తప్పుకో!
ఏంటి బాబాయ్?
మొనగాడు తాగే మొండి మందు తయారు చేస్తా!
- నీకు తెలీదు, వెళ్ళు! - రేయ్, తప్పుకో!
[బలం ఉపయోగిస్తూ] ఆ!
ఏంటి బాబాయ్? ఏం చేస్తున్నావ్ బాబాయ్?
ఇది మనుషులు తాగుతారు?
- ఏయ్! ఏం చేస్తున్నావ్ బాబాయ్? - రేయ్, పో!
బాబాయ్, తాగాలి బాబాయ్ ఇది.
బాబాయ్, చెప్పు ఎందుకు వేశావ్ బాబాయ్!
- నీకు తెలీదు, పో! - ఇది ఇప్పుడు తాగేది బాబాయ్. ఎవరైనా రండ్రా!
- రండిరా రేయ్ - రేయ్, ఇది మొనగాళ్లు తాగే మొండి మందురా!
[వాదించుకుంటున్నారు]
చెప్పు వేశారేంటి? స్పెషల్ ఎఫెక్ట్ అనుకుంటా!
[సుప్రభాతం ప్లే అవుతోంది]
[తలుపు కొడుతున్న చప్పుడు]
పొద్దున్నే లేపొద్దని చెప్పాను కదా?
ఏమైంది?
[జనాల మాటలు]
రేయ్ చిన్నా! రేయ్ చిన్నా!
- తొందరగా రారా! - ఏమైంది?
మనకి ఈరోజు చాలా పని ఉంది. చెప్తానురా.
[జనం గుసగుసలాడుకుంటున్నారు]
జరగండి, జరగండి.
జరగండి.
జరగండి!
బాగా ఎక్కువగా తాగి, తాగి చచ్చారండి.
అదే-అదే, పోయారండీ. మొత్తం నలుగురు.
[ఇద్దరూ ఒకేసారి] నలుగురా!
అలా ఎలా చస్తారు? వాళ్ళు లిస్టులో లేరు కదా?
ఇప్పుడు నిన్న లక్కీడ్రాలో గెలిచిన వాళ్ళ పరిస్థితి ఏంటి?
[ఉత్సాహంతో నిండిన శబ్దాలు]
చచ్చిపోయారురా! చచ్చిపోయారు. చచ్చిపోయారు.
అయ్యయ్యో!
[నవ్వు]
- ఆ... - [నవ్వులు]
ఏమయ్యా మధుబాబు?
ఏం పెట్టావేంటి భోజనంలో? పాపం చచ్చి ఊరుకున్నారే!
ఏమయ్యా, మీ అందరి పరిస్థితి ఏంటి? వాంతులు, విరోచనాలు ఏమీ లేవు కదా?
ఏమన్నా ఉంటే చెప్పండయ్యా, ఆసుపత్రికి తీసుకుపోతా.
- ఏమయ్యా షణ్ముఖం? అంతే కదా? - అవునండీ.
ఊరుకున్నంత ఉత్తమం లేదు, మందు కొట్టనంత సుఖం లేదు.
భలే చెప్పావయ్యో! ఇంకా నయం, మనం రాలేదు.
బ్రతికిపోయాం!
[నరేటర్] మిత్రులారా, మళ్ళీ నేనే.
చిట్టి జయపురం, శోఖ సముద్రంలో మునిగిపోయిన రోజిది.
ఎన్నో చావులు ధైర్యంగా తట్టుకున్న ఆ ఊరు, ఈ నలుగురి చావులకి...
ఎక్కెక్కి ఏడ్చారు.
చనిపోయిన వాళ్ళ వాళ్ళకంటే, పరాయి వాళ్ళు ఇంకా ఎక్కువగా బాధపడుతున్నారు.
నేనెందుకు ఇంత ఫీల్ అవుతున్నాను?
- మాది కారంచేడు కదా. - [బాధాకరమైన సంగీతం]
[చిన్నా తల్లి] ఏదేమైనా సరే...
నన్ను మాత్రం ఈ ఊరిలోనే పూడ్చాలి నువ్వు.
ఏం రాస్తున్నావురా?
ఏం రాస్తాం? "మందు తాగి చచ్చారు" అని రాస్తాం.
- నీ అబ్బ! గౌరవం ఇవ్వాలిరా. - ఆ?
నేను చెప్తా, రాసుకో.
"మధుబాబు గారి విందుభోజనంలో, మొనగాడు తాగే మొండి మందు తాగి..."
"స్వర్గస్తులు అయ్యారు!"
రాసుకో. కొట్టు.
ఆ, అలా!
[అపూర్వ] మన దగ్గర నాలుగు స్థలాలు ఎలాగో ఉన్నాయి కాబట్టి,
దీని ప్రకారం చూస్తే,
ఒకటీ-ఒకటిన్నర సంవత్సరం వరకు, మనకి పరవాలేదు.
వెంటనే కంగారు పడాల్సిన అవసరం లేదు.
[చిన్నా] ఎందుకండీ అంత కంగారు?
ప్రస్తుతానికి నలుగురికి అయితే చోటు ఉంది కదా?
అందరూ ఒకేరోజు అయితే పోరు కదా?
సర్, తీసుకోండి సర్. పెట్టుకోండి సర్. బావుంటుంది సర్.
ఇందు మూలాన, అందరికీ తెలియజేయునది ఏమనగా...
మన ఊరిలో స్మశాన వాటిక నిండింది కాబట్టి,
అందరూ జాగ్రత్తగా ఉండవలసిందిగా కోరుకుంటున్నామహో!
దయచేసి, ఎవరూ చావద్దని మనవి.
[ఆంగ్లంలో] 'హాలు నిండినది'
రేయ్, ఆగు.
రేయ్...రేయ్!
ఆగు, పట్టుకోండిరా వాడిని. పట్టుకోండి.
[ఆయాసం]
ఏంటది?
ఏరులై పారాలా?
- లేదు, లేదు బాబు. నేను చెప్పాను బాబు. - చచ్చావు నువ్వు, వెధవా!
నువ్వొకడివి! నా దరిద్రంలో నేనుంటే...
కళ్ళజోడు పెట్టుకోవాలంట, వెధవన్నర వెధవాా!
నేనెప్పుడూ చెప్తుంటా బాబు,
మీ సామర్థ్యానికి మించి తాగొద్దని.
- ఆ తుత్తర నా కొడుకులే... - [మధు బాబు] నోరు ముయ్!
నోరు ముయ్యి! నాలిక కత్తరించేస్తాను, వెధవా నా కొడకా.
చెత్తనా కొడకా! తాగుబోతు నా కొడకా!
ఏంటి? స్వర్గస్తులు అయ్యారంట... స్వర్గస్తులు అయ్యారా?
- నా పేరు చెడగొట్టడానికే కదా! - కాదు బాబు...నేను చెప్పాను...
చెత్త నా కొడకా, చెత్త నా కొడకానీ! నువ్వు కిందకి దిగు, నీ సంగతి చెప్తా.
[ఆయాసంతో] వెధవా నా కొడకా!
ఆ భీమయ్య గారి ముందు తొడ కొడితే,
కడుపు నిండిపోయింది.
మొదటిసారి అది నా బతుక్కి.
ఈ చెత్త...చెత్త నా కొడుకు వల్లే.
నీ అబ్బ! వీడివల్లే.
తెల్లారేసరికి, మొత్తం నాశనం అయిపొయింది.
గెలిచింది కూడా వదులుకోవాల్సి వచ్చింది.
అలా ఎలా వదిలేస్తామన్నా? అన్నా... లాటరీలో మనం న్యాయంగా గెలిచాం. అలాంటిది,
మనల్ని పక్కకి పెట్టేసి, వాడెవడికో ఎలా ఇస్తుంది ఆవిడ?
ఆవిడ ఇచ్చేస్తే మాత్రం, మనం ఊరుకుంటామా ఏంటి?
కడిగి పారేయాలి అంతే.
అవునయ్యా, సరిగ్గా చెప్పాడు.
[పగలబడిన నవ్వు]
ఊరందరికీ విందు భోజనం పెట్టి, సుద్ద వెధవా అయిపోయాడు.
నా దగ్గరా వేషాలు!
ఈ దెబ్బతో మధుబాబుని కాస్తా, అందరూ మందుబాబు-మందుబాబు అంటారు.
అవును నిజమేరా!
- అయ్యా... - ఓహ్! నువ్వా...
ఏంట్రా ఇలా వచ్చావ్?
అదీ, అయ్యా...
స్మశానంలో చోటు లేకపోవడంతో,
నాకు ఇంకే పనీ లేదయ్యా.
మీ ఇంట్లో ఏదైనా పని ఇప్పిస్తే...
ఓహో! అందుకు నేను గుర్తొచ్చానా?
మరి నిన్న బాగా ఎగిరావు? డ్యాన్సులు వేశావు?
[అందరూ నవ్వుతున్నారు]
అది కాదయ్యా!
అబ్బా! ఆ సర్లెరా...
ఇప్పటికే నా దగ్గర చాలా మంది పని చేస్తున్నారు.
అయినా కొత్తగా నువ్వు ఏం చేస్తావ్ చెప్పు.
ఆ ఒరేయ్...
- పోనీ మీసాలకు నూనె రాస్తావా ఏంటి? - [అందరూ నవ్వుతున్నారు]
ఆ రాస్తాను...రాస్తానయ్యా.
ఒరేయ్...ఒరేయ్!
ఏదో ఊరికే అన్నానురా!
ఇంత అమాయకుడివి అయితే ఎలా బ్రతుకుతావురా?
సరేలే పోరా. ఏదైనా ఉంటే, అప్పుడు కబురు చేస్తానులే.
అబ్బా, నెమ్మదమ్మా, నొప్పి.
అరేయ్...
వీడు మన ఊరి పెద్దవారినే మించిపోయేటట్టు ఉన్నాడురా.
ఆ పిల్ల దారులు అన్నీ మూసుకుపోతున్నాయి.
మనం పెట్టె గోలకు తట్టుకోలేక,
పదవి వదిలిపెట్టి పారిపోవాలి.
[తలుపు కొడుతున్న శబ్దం]
అపూర్వ గారు, మేము రేపు పక్క ఊరు వెళుతున్నాం.
అక్కడ స్మశానానికి ఏదైనా స్థలం దొరుకుతుందేమో అని.
అది అయ్యాక, మన దాంట్లోనే ఇంకోసారి వెతుకుతామని నీతో చెప్పమన్నారు.
నువ్వు వేరే పనులేవీ పెట్టుకోకు.
- మేము వెళుతున్నాం. - వెళ్లొస్తాం, ఆ పదండి!
ఏంట్రా?
తిను.
[బాధాకరమైన సంగీతం మోగుతోంది]
ఒరేయ్...
ఊరికే అన్నానురా.
నాకు అక్కర్లేదు అవన్నీ.
చచ్చాక ఎక్కడ పాతిపెడితే ఏంటి?
ఏదో చోటు చూసి పాతిపెట్టేయ్.
నువ్వు అలా అయిపోకూడదు.
తినమ్మా, తిను.
నువ్వు నన్ను ఏమీ అడగనంటే,
- నేను ఒకటి చెప్తా. - ఏంటి?
నువ్వు అనుకున్నది జరుగుతుంది.
ఎలా జరుగుతుందిరా?
మీ నాన్నని తవ్వేసి, దాంట్లో నన్ను పాతి పెడతావా?
- ష్! - ఆ!
నువ్వు నన్ను నమ్ముతున్నావ్ కదా?
నేను చూసుకుంటాను.
సరే.
తిను మరి.
తినరా.
[ఉత్కంఠభరితమైన సంగీతం మోగుతోంది]
అందుకని, మా తాతయ్యని,
ఇక్కడే పూడ్చాలి.
అందులో పూడ్చమనే అర్హత నాకు తప్ప, ఇంకెవరికి ఉందో చెప్పమను. చెప్పండి.
ఆ ఐదు చోట్ల ఏదో...
ఆ ఐదు కాదండీ నాలుగే.
ఆ!
కంగారు పెట్టేసారు కదండీ, బాలారావు గారు.
ఈ ఒక చోటు దాచేది, అమ్మ కోసమే కదా.
మాటిచ్చాం.
ఇది మాత్రం ఎవరికీ తెలియకూడదు.
తెలిస్తే మాత్రం ఏం చేస్తారు?
[ఒక వ్యక్తి] నీ కాలు విరిగింది గుర్తులేదా?
భీమయ్య గారు కన్ను ఎర్రచేస్తే అలాగే ఉంటుంది.
[భయంకరమైన నవ్వు]
[ఇంకో వ్యక్తి] ఏంట్రా కళ్ళు ఎర్రచేసేది? మా మధుబాబు గారు చిటికేస్తే,
బుల్లెట్లు మీ నెత్తిలో దూరతాయి.
[భయంకరమైన నవ్వు]
చూద్దాం.
అమ్మకోసమే కదా.
[పక్షుల కూతలు]
రేయ్ చిన్నా! పని లేదురా.
ఏం చేయాలో అర్థం కావట్లేదురా.
అయ్యయ్యో!
చెక్కడానికి రాళ్లున్నాయి.
పోవడానికి మనుషులున్నారు.
పాతడానికి చోటే లేదా?
[ఏడుపు]
రేయ్ చిన్నా...పనిరా!
అయినా నువ్వు కూడా ఏం చేస్తావులే, నీకు కూడా పని లేదు కదా?
రేయ్!
ఏంట్రా పని లేదు అనుకుంటూ?
మనుషులు చేస్తూనే ఉంటారు. వాళ్ళు చస్తున్నంత కాలం మన పని ఆగదు.
ఏమైనా తిన్నావా? తిన్నావా?
తినేసిరాపో. వెళ్ళు.
[నవ్వు]
- [కోడి కూత] - [బలం ఉపయోగిస్తూ] ఆ!
నాలుగు రూపాయలైతే, ఐదు రూపాయలు ఇచ్చాడు. ఏంటో!
బావుంది కదా? తీసుకుపో.
- రేయ్ చిన్నా! - ఆ?
ఇందులో తీసుకుపో జాగ్రత్తగా.
[అపూర్వ] చిన్నా...
- ఆమ్మో! - [అపూర్వ] ఆగు, ఆగు.
చిన్నా! చిన్నా! చిన్నా! చిన్నా!
- పిలుస్తుంటే చెవులు ఎక్కడ పెట్టుకున్నావ్? - మీరా!
ఏంటి కంగారు పడుతున్నావ్?
కంగారా? నాకేం కంగారండీ?
నేనేమైన దాచేసి, మీకు తెలియకుండా పారిపోతున్నాను అనుకుంటున్నారా ఏంటి?
ఏం మాట్లాడుతున్నావ్?
అయినా ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్?
ఆ...ఆలోచిస్తున్నా.
అయితే కార్ ఎక్కి ఆలోచించు.
ఏంట్రా ఇది?
[నొప్పితో అరుస్తూ] ఓరి దేవుడో! నా కాలు, అమ్మా! నా కాలు!
నా కాలు!
- ఏంటది? - అది...దారిలో ఏదో అడ్డంగా ఉన్న రాయి అండీ.
లేకపోతే, నా సంచిలో నుంచి ఏదైనా కిందపడిందని అనుకుంటున్నారా ఏంటి?
కాలు పచ్చడి అయిపోయిందిరా.
ఊరికే అలా పట్టుకున్నా.
ఏదో కొంపలేవో మునిగిపోయినట్టు...
మరి లేకపోతే, ఉచ్చ పోసిన చేత్తో పట్టుకుంటే...
ముఖ్యమైన సామాన్లు ఉన్నాయి ఇందులో.
సరే, పక్క ఊరికే వెళుతున్నా.
మన స్మశానం కోసం, ఒక ఎకరం స్థలం కోసం.
- నువ్వు కూడా రా. - వాడు ఎందుకు?
ఒక ఎకరంలో ఎంత మందిని పాతిపెట్టొచ్చో మీకు తెలుసా?
అదీ...
- నా పని-- - తెలీదా?
నువ్వు చెప్పు.
నాలుగు-పదిహేను వేసుకుంటే, అరవై అడుగుల చోటు సరిపోతుందండి.
నడవడానికి కొంత చోటు వదిలేస్తే...
ఏడు వందల ఇరవై ఆరు నుంచి, ఏడు వందల నలభై దాకా సరిపోతుందండీ.
- సరే ఎక్కు! - వీడు పెద్ద లెక్కల మాస్టారు! ఎక్కు!
- ఎక్కు! - ఎక్కుతాను లెండి.
కాముడు, మీద ఎక్కుతావ్ ఏంటిరా? జరుగు.
ఇంకెక్కడికి జరగాలి?
- టీ కూడా తాగలేదు నేను. - జరగరా కొద్దిగా!
కాస్త.
ఇరుకుగా ఉంది.
వాళ్ళు తిరిగి వచ్చేసరికి, ఊరు పీకి పందిరి వేయాలి.
వెళ్లి చెప్పేసి వచ్చేయ్, వెళ్ళు.
ఇది విన్నావా?
ఇంట్లో పెళ్ళికి ఒప్పుకోలేదని,
పల్లవి, ప్రణవ్ ఆత్మహత్య చేసుకుందాం అనుకుంటున్నారు అంట.
అదే కానీ జరిగితే, ఊరిలో పూడ్చి పెట్టడానికి కూడా స్థలాలు లేవు.
మరి ఇంతకీ ఈ అపూర్వని నమ్ముకుంటే ఇంతే మరి.
ఈ రాత్రికే ఆత్మహత్య చేసుకుంటారంట.
- ఇంతకీ ఆ పల్లవి ఎవరు అన్నా? - రేయ్!
నీకు ఎందుకురా?
- ఆ ప్రణవ్ ని నేనే అన్నా. - నువ్వా?
అవును అన్నా.
బక్క నా కొడకా!
ఈ సంచిలో ఏముందిరా?
ఇంతకీ మనం ఏ ఊరు వెళుతున్నాం అండి?
మన ఊరి స్మశానానికి ఆనుకొని, మూడు ఊళ్లు ఉన్నాయి.
అందులో మొదటి ఊరు చలమవారిపల్లి.
మా ఊరికి...
ఒక పెద్ద సమస్య వచ్చిందండీ.
మూడు వందల ఏళ్లుగా, స్మశానం కోసం ఉపయోగించే స్థలం, మొత్తం అయిపొయింది అండి.
ఇప్పుడు ఎవరు చనిపోయినా, పాతిపెట్టడానికి చోటే లేదు.
[అపూర్వ] రెండవది మెల్దులపేట.
వింతైన సమస్యే వచ్చిందే మీకు.
ఒక ఎకరం భూమి మీకు అమ్మొచ్చు. కానీ...
దానికి మాకు లక్ష రూపాయలు కావాలి.
ఎకరం, లక్షా?
మూడవది, బాగురమ్మగిరి.
ఆ స్థలంలో 160 అడుగుల,
మా గ్రామ దేవత బాగూరమ్మ విగ్రహాన్ని ప్రతిష్టించాలని చూస్తుంటే,
దాన్ని మీరు స్మశానంగా మారుస్తానంటే, మేము ఎలా సహించగలము?
సరే రాజు గారు, అయితే మేము వెళతాం.
మాకోసం ఏదో కానుకను తెచ్చినట్టు ఉన్నారు, ఇవ్వకుండానే వెళ్లిపోతున్నారు?
దొరికాడు.
[పగలబడిన నవ్వు]
మా ఊరిలో ఎవరైనా చనిపోతే, దహనం చేస్తాం. పాతిపెట్టము.
అది మా ఆచారం.
ఈ స్థలం కొంటే, మొత్తం మా ఊరిలోకి వస్తుంది కదండీ?
అప్పుడు మా ఊరివాళ్ళు ఏమనుకుంటే అది చేసుకోవచ్చు కదా?
అస్సలు కుదరదు.
మీ ఊరిలో ఎకరం పాతిక వేలు కంటే ఎక్కువ చేయదే?
మరి...మీరు నాలుగు రెట్లు అడుగుతున్నారు?
అవసరం మీది, ఆలోచించుకోండి.
లేదండీ, అది అతని సంచి.
మీ కోసం ఏమీ తీసుకురాలేదు.
రాజుగారి దగ్గరికి వస్తూ,
కానుకలే తీసుకురాలేదా?
ఆడదాన్ని ఊరి పెద్ద చేస్తే ఇలానే ఉంటుంది.
మీ ఊరిలో మగాడే లేడా?
గ్రామదేవతగా ఆడామె ఉంటే తప్పు లేనిది, ఊరి పెద్దగా ఆడమే ఉంటే తప్పేంటండీ?
వెళ్దాం.
[నొప్పితో అరుపులు]
- ఎలా జరిగింది? - గుండె పోటు అంట.
నేను బ్రతికే ఉన్నానురా!
నిద్రలోనే పోయాడంట పాపం!
రేయ్, నేను బ్రతికే ఉన్నాను!
గట్టి మనిషి పాపం!
ఇలా జరుగుతుంది అని ఎవరూ అసలు ఊహించలేదు, తెలుసా?
రేయ్ వెధవల్లారా! నేను బ్రతికే ఉన్నానురా.
నడు, నడు లోపలికి.
నేను బ్రతికే ఉన్నాను! నేను బ్రతికే ఉన్నాను!
[అస్పష్టమైన మాటలు]
రావమ్మా మహాతల్లి, రా!
రా!
ఊరంతా వల్లకాడు అవుతుంటే, నువ్వు మాత్రం చల్లగా తిరుగుతున్నావా?
ఏమైంది?
సరిపోయింది! ఏమైందో కూడా తెలీదట.
ఇక దీనికి, ఈవిడ ఏమి పరిష్కారం చూపిస్తుంది?
- దేనికి? - దేనికా?
ఒక ప్రేమ జంట ఆత్మహత్య చేసుకుందాం అనుకుంటున్నారంట.
అదే గనక జరిగితే, ఎక్కడ పూడ్చాలి?
- ఎక్కడ పూడ్చాలి? - మధుబాబు గారి తాతగారు పోయారు!
పోయారా?
పోయారో, పోలేదో! పోయేలా ఉన్నారు.
పోలేదా!
ఏంటి నవ్వేస్తున్నారు? అక్కడ పరిస్థితి ఏమీ బాగాలేదు.
ఎప్పుడైనా, ఏమైనా జరగొచ్చు. ఏమైనా అయితే, ఏమి చేస్తారు ఆయన్ని?
అసలు మా తాత లాటరీలో గెలిచాడు అన్న విషయం తెలుసా?
అంతగా చేతకాకపోతే దిగిపోండి.
దిగిపోండి! రాజీనామా చేసేయండి.
- [జనం అరుపులు] - ఒక్కసారి నేను చెప్పేది వినండి!
రాజీనామా చేయాలి, రాజీనామా చేయాలి.
[బాధాకరమైన సంగీతం మోగుతోంది]
[ఏడుపు]
[గట్టిగా తలుపు తెరిచిన శబ్దం]
ఏయ్! ఏమి చేస్తున్నావే?
నా వల్ల కాదు ఇంక. అందరినీ కట్టకట్టుకుని చావమను.
నాకు వద్దు ఇదంతా. ఎవరో ఒకరిని ఊరి పెద్ద అవమను.
ఏయ్! ఏం మాట్లాడుతున్నావే?
తొందరపడి పిచ్చి పిచ్చి నిర్ణయాలు తీసుకోవద్దు.
తొందరపడా? ఆరు మూరలు ఉన్న జుట్టు,
ఇప్పుడు మూడయింది చూడు!
నాకు వద్దు ఇదంతా! నన్ను వదిలేయ్!
ఒసేయ్ పిచ్చిదానా! ఊరి పెద్ద అనేది, నీ ఒక్కదాని నిర్ణయం అనుకున్నావా?
మొత్తం మన కుటుంబానికి సంబంధించిందే.
- అదంతా నాకు అనవసరం! - అనవసరమా? ఏంటే అనవసరం?
మీ నాన్న, మీ తాత, ముత్తాతల కష్టం మొత్తం, ఇప్పుడు నీ ఒక్కదాని వల్లే పోతుందే.
రేపు నీ పిల్లలు, మనవలు, మనవరాళ్లు అందరూ నీ గురించి కథలు కథలుగా చెప్పుకుంటారు.
తెలుసా?
నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విను.
చూడమ్మా, మన కుటుంబ గౌరవం, మర్యాదలు, పరువు, ప్రతిష్టలు, మొత్తం...
ఇప్పుడు నీ చేతుల్లోనే ఉన్నాయమ్మా!
కాస్త జాగ్రత్తగా ఆలోచించి నిర్ణయం తీసుకోవే.
అప్పు... నా మాట వినమ్మా.
అప్పు...
ఆలోచించవే...
[బాధాకరమైన సంగీతం కొనసాగుతోంది]
అయ్యో! రేయ్!
ఇటివ్వరా!
వీళ్లు ఎప్పుడూ తేడాగానే ఉంటారు.
నేను లాక్కుంటా!
దాన్ని నువ్వు లాక్కుంటావు ఏంట్రా?
రెండు వందల ఏళ్ళ నుంచి ఉన్న స్మశానం ఇది.
ఊరి పెద్దగా నేను ఉన్నప్పుడే అయిపోవాలా?
మా నాన్నో, తాతో...
పోనీ కొడుకో, మనవాడో ఉన్నప్పుడు అయిపోవచ్చు కదా?
ఇప్పుడు చూడు...
వంశం పరువంతా నా చేతుల్లో ఉందంటే, నేను ఏమి చేయగలను?
మా అమ్మ ఎప్పుడూ చెప్తూ ఉంటుందండీ...
ఇటు పదండి.
కష్టం ఎప్పుడూ దాన్ని తీర్చగలిగేవాళ్ళని వెతుక్కుంటూ వస్తుందంట.
నాకు మాత్రం ఈ స్మశానంలో పనిచేయడం ఇష్టం అనుకుంటున్నారా ఏంటి?
నువ్వు ఇక్కడ స్మశానంలో కాకపోతే, ఏం చేసేవాడివి?
చిన్నప్పుడు మా స్కూల్ దగ్గర బుడగలు అమ్మేవాళ్ళండీ.
మంచి మంచి రంగుల్లో, భలేగా ఉండేవి.
అందరూ కొనుక్కునే వాళ్ళు. నా దగ్గర ఏమో డబ్బులు ఉండేవి కాదు, నేను కొనేవాడిని కాదు.
అప్పుడు అనుకున్నానండీ, పెద్దయ్యాక నేను బుడగలు అమ్మేవాడిని అవుతాను అని.
అప్పుడు మొత్తం బుడగలు నా దగ్గరే పెట్టుకొని
ఎవరికీ అమ్మకుండా, నేనొక్కడినే ఆడుకుందాం అనుకునేవాడినండీ.
[నవ్వు]
పెద్దయ్యాక ఏమనుకున్నావ్?
ఆ తర్వాత పెద్దగా ఏమీ ఆలోచించలేదండీ.
- కాకపోతే, నేను పాటలు చాలా బాగా పడతానండీ. - [వెనకాల వారి గొడవ]
అవునా? ఏది, పాడు.
[చిన్నా అరుస్తూ-పాడుతున్నాడు]
అర్థమైంది.
సరే...
ఒకరు చనిపోయిన తర్వాత, ఆ శవాన్ని కుళ్లిపోకుండా ఎంతసేపు దాచొచ్చు?
అయ్యబాబోయ్! ఎందుకండీ అంత దూరం ఆలోచిస్తున్నారు?
చెప్పు.
ఎవరైనా పోతే, ఎంత సేపట్లో చోటు దొరకాలి అని తెలియాలి కదా?
చిన్నప్పుడు మా అమ్మ కొన్ని పద్ధతులు చెప్పిందండీ.
అవి పాటిస్తే, ఒక రెండు రోజులు దాకా దాయొచ్చు.
రెండు రోజులు...
[ఉత్సాహంతో నిండిన సరదా సంగీతం]
ఏం చూస్తున్నావ్?
ఆ...ఏమీ లేదండీ.
ఇంత గాలికి ఇంత చిన్న జుట్టు, నాదే ఊడిపోతోంది.
ఇంత పెద్ద జుట్టు ఎలా కాపాడుకుంటున్నారా అని.
నూనె పట్టిస్తారు ఏమో కదండీ? ఆ పట్టిస్తారు లెండి, లేకపోతే అంత ఒత్తుగా ఎలా ఉంటుంది.
దోమ దూరింది అనుకోండి, ఊపిరి ఆడక చచ్చిపోతుంది.
- [నవ్వు] - [వెక్కిరిస్తున్న నవ్వు]
వెళ్దామా?
అటు ఎక్కడికండీ? కుడి వైపు పదండి.
రైట్! రైట్! రైట్!
నీలాగా వెతికినప్పుడు దొరకలేదు కదా?
ఇప్పుడు నాలాగా వెతుకుతా.
నువ్వు చెప్పింది నిజమే చిన్నా.
ఒక్క అడుగు స్థలం కూడా లేదు.
నేను చెప్పాను కదండీ, ఇక్కడ ప్రతీ అంగుళం నాకు తెలుసు.
పదండి వెళ్ళిపోదాం, చీకటి పడేలా ఉంది.
నువ్వు ముందు వెళ్ళు, నాకు మొదలేదో చివరేదో తెలీదు.
నేను చూపిస్తాను కదా, పదండి వెళ్ళిపోదాం.
చిన్నప్పటి నుంచి నేను పుట్టి పెరిగింది అంతా ఇక్కడే కదా!
అందుకే ఇవన్నీ నాకు చిన్న-చిన్న ఇళ్ళలాగా, నా ఫ్రెండ్స్...
ఏమైందండీ?
చిన్నా, ఇది చూడు.
వీటన్నిటితో పోలిస్తే, ఇదేదో కొంచం తేడాగా ఉందే!
తేడానా? ఏం తేడాగా ఉంది!
నా జీవితంలో చూసిన అత్యంత మామూలు రాయి ఇదే.
అదేంటి అలా అంటున్నావ్?
పేరు కూడా లేదు, చూడు.
మరి ఎలా ఉంటాయండీ, 100-200 ఏళ్ళ క్రితం సమాధి కదా. చెరిగిపోయుంటాయి.
అంటే...
ఈ సమాధి ఎవరిదో, ఏంటో, ఎవరికీ తెలీదా?
ఆ... ఊ-ఊహూ.
[ఆశ్చర్యంతో ఊపిరి వదులుతూ] ఆ!
- ఆ...ఏంటి? - [ఉత్సాహంతో] ఎటు?
అటు, అటు! కాదు-కాదు...ఇటు, ఇటు!
[సరదా సంగీతం మోగుతోంది]
మనకున్న సమస్యకి ఒక పరిష్కారం కనుక్కున్నాం.
వంద సంవత్సరాల క్రితం సమాధులు, మన స్మశానంలో చాలానే ఉన్నాయి.
ఎవరివో కూడా ఎవరికీ తెలిసి ఉండదు.
అందుకని...
అవన్నీ తిరిగి మళ్ళీ ఉపయోగించాలి,
అని నిర్ణయించాం.
అలా ఎలా కుదురుతుంది?
నన్ను మాట్లాడనివ్వండి.
ఈ పాత సమాధుల్లోని అవశేషాలు,
శాస్త్రోక్తంగా బయిటికి తీసి,
వాటికి పూజలు జరిపించి,
అన్నిటినీ ఒకే చోట పూడ్చడం జరుగుతుంది.
అద్భుతం!
ఆలా చేయొచ్చని మన చిట్టి జయపురం నియమావళిలో ఎక్కడ ఉందో చూపించండి.
అలా చేయకూడదని మీ పుస్తకంలో ఎక్కడ ఉందండీ?
[వెనక పిల్లల మాటలు]
రేపు ఉదయం ఈ పాత సమాధులు అన్నీ గుర్తించడం మొదలుపెడదాం.
ఈ పాతవి, పేరు లేనివి, విరిగిపోయినవి, ఇవన్నీ గుర్తించండి.
ఎల్లుండి పనులు మొదలుపెడదాం.
ఈ లోపల, వేరే ఏదైనా మార్గం ఉంటే వచ్చి చెప్పండి,
అప్పుడు చూద్దాం.
[ఊరివాళ్ల గుసగుసలు]
మన దరిద్రం కాకపోతే, ఇలా సమాధుల్లో పని చేయాల్సి వస్తుందని ఎప్పుడైనా అనుకున్నామా?
ఈ మూడు వరసలు చూసి పోదాం.
- మూడు వరసలా! - ఆ?
చీకటి పడుతోంది కదా అని.
అయితే? దెయ్యాలు ఏమైనా వస్తాయా ఏంటి?
[నవ్వు]
అవునూ, నువ్వు దెయ్యాలను ఎప్పుడైనా చూశావా?
మీరు అడుగుతున్నారు కాబట్టి, చెప్తున్నాను.
మళ్ళీ తర్వాత భయపడితే, నన్నేమీ అనకూడదు.
భయమా! మాకా?
మేము చిన్న పిల్లలం అనుకున్నావా?
చెప్పవయ్యా చెప్పు.
- నిన్న రాత్రి... - ఆ.
- నిన్న రాత్రా? - నిన్న రాత్రా!
ఏంటి, నిన్న రాత్రే?
"కొన్నిరోజుల క్రితం" అనో, లేదా "చిన్నప్పుడు"
అని చెప్తావ్ అనుకున్నాను, కథల్లో లాగా.
చెప్పవయ్యా, చెప్పు.
నిజంగా నిన్న రాత్రేనండీ.
ఆలస్యం అయిపోయిందని, ఇక్కడే భోంచేస్తూ కూర్చున్నాను.
సరిగ్గా ఇక్కడే.
ఆ వరుసలోనే, ఈ వరుసలోనే.
పక్క సమాధిలో నుంచి,
[గట్టిగా ఊపిరి తీసుకుంటున్నాడు]
అని ఊపిరి తీసుకుంటున్నట్టు శబ్దం వచ్చిందండీ.
నేనేదో గాలే కదా అని వదిలేసాను.
ఆ తర్వాత...
ధక్, ధక్, ధక్!
మళ్ళీ...
ధక్, ధక్, ధక్!
చెప్పి చెయ్యరా!
ఈసారి ఇంకా గట్టిగ వచ్చిందండీ.
అప్పుడు సమాధిలో నుంచి, ఒక మాట వినపడిందండీ.
"నన్ను బయిటికి తియ్యరా, నన్ను బ్రతికి ఉండగానే పాతేశారు" అని అనిందండీ.
“ప్లీజ్ రా బయిటికి తియ్యరా బంగారం” అనిందండి.
దానికి ఇంగ్లీష్ కూడా వచ్చా?
ప్లీజ్ అంటే అది కాదులెండి, దాని భాషలో ఏదో వాగి చచ్చింది.
ఆ తర్వాత, "పౌర్ణమి రోజు నన్ను బయిటికి తియ్యకపోతే,
నేను బయిటికి వచ్చి పీక కొరికేస్తా" అని చెప్పిందండీ.
[నక్క అరుపు ప్రతిధ్వనిస్తోంది]
రండి, ఈ వరస కూడా చూసేద్దాం.
అంటే, చీకటి పడుతోంది కదా!
అక్షరాలు కనపడటంలేదు, రేపు చూసుకుందాంలే.
టార్చి లైట్ ఉందండీ. ఒకవేళ, కావాలంటే.
ఆ దెయ్యం అప్పుడే రాదండీ.
అది రావాలంటే, చిమ్మ చీకటి అవ్వాలి.
ఏమి పేరు పెడదాం?
కళ.
రెండు అక్షరాలే కాబట్టి, సులువుగా అయిపోతుంది.
బాలారావు గారు.
చూశారా నా దరిద్రం?
ముందు చోటు సంపాదించాను.
చాల్లేదు.
తర్వాత ఎలాగోలా ఈ రాయిని తీసుకొచ్చి పెట్టాను.
అయినా చాలలేదు.
ఇప్పుడు అక్షరాలు చెక్కవలిసి వస్తోంది.
అంజయ్య గారికి అన్నీ అనుమానాలే.
ఇప్పుడు పాత సమాధులు అన్నీ తిరిగి వాడితే,
మా అమ్మకి సులభంగా చోటు దొరుకుతుంది అనేనా మీ అనుమానం?
అంతేనా?
నేను ఒకటి చెప్తాను, ఓపికగా వింటారా?
వేరే పనులు ఏమైనా ఉన్నాయా?
వింటారా?
వింటారు కదా?
రేపు ఎవరైనా వచ్చి, ఈ సమాధిని తవ్వారు అనుకోండి,
ఇది దొంగ సమాధి అని, సులువుగా అర్థం అయిపోతుంది.
స్మశానంలో నేనే ఉంటాను కాబట్టి, అందరూ నన్నే అనుమానిస్తారు.
ఊరిలో అందరినీ మోసం చేశానని,
నన్ను, మా అమ్మని ఊరిలోనుంచి వెలేస్తారు.
కానీ అప్పుడు, మా అమ్మ అనుకున్నది చేయలేము కదా?
రేపు దీన్ని ఇలాగే వదిలేస్తే, ఏ సమస్యా ఉండదు.
మరణం...
పంతొమ్మిది వందల...
ఒక వందేళ్ల లోపల ఉంటే సరిపోతుంది.
ఛీ! ఇదంతా నా వల్లే.
నలుగురు చనిపోయారు.
అరే, అందులో నాలుగు వేయాల్సిన బ్యాటరీలు, మూడే వేసేసా.
అసలు పక్కనున్న జనాలు నన్ను డిస్టర్బ్ చేసేసారు.
ఛీ!
మొత్తం డిస్టర్బ్ అయిపొయింది.
అయిపొయింది!
మరి, మరణానికి కారణం...
[భయాన్ని తెలిపే సంగీతం మోగుతోంది]
♪ చలిలో చెక్కుతున్నా... ♪
♪ చెక్కు...చెక్కు...చెక్కుతున్నా... ♪
♪ చెక్కుతున్నా... ♪
"స్వాతంత్ర పోరాటంలో పాల్గొని, తన ప్రాణాలు అర్పించారు."
- [భయంకరమైన నవ్వు] - [అరుపు]
ఇప్పుడు దీన్ని ఎవరూ ముట్టుకోరు.
- ఎవర్రా అది? - నువ్వు ఎవడ్రా?!
[భయంతో అరుపు]
దెయ్యం!
వారిని!
వీడా!
1946.
సరిగ్గా చూశారా? 1946 అంట.
అంటే, స్వాతంత్ర సమరయోధురాలు.
పాపం స్వాతంత్య్రం రాకముందే చనిపోయింది. అయినా కూడా మీకు గౌరవం లేదా?
దండం పెట్టుకోండి.
పదండి.
యాభై తొమ్మిది వచ్చాయండి.
అంటే?
అంటే, సంవత్సరానికి ముగ్గురు పోయినా...
ఒక ఇరవై ఏళ్ళ దాకా లాగించొచ్చు అండి.
[ఊపిరి పీలుస్తూ] హమ్మయ్య!
ఇరవై ఏళ్ళ తర్వాతి సంగతి దేవుడెరుగు!
- రేపటి నుంచి తవ్వే పనులు మొదలుపెడదాం. - హ్మ్!
- ఇంక వేరే ఏమీ రాకుండా ఉంటే... - ఇంకేమి వస్తాయండీ?!
ఆ దేవుడు కూడా మనల్ని ఆపలేడు.
[ప్రతిధ్వనిస్తున్న నక్క అరుపు]
స్వామీ నిన్న రాత్రి స్మశానంలో, అలా పడుంటే మోసుకొని వచ్చాము స్వామీ.
ఉలుకు లేదు, పలుకు లేదు స్వామీ.
[అర్థమైనట్టు 'ఆ' అంటున్నాడు]
[అరుపు]
దెయ్యం! దెయ్యం! దెయ్యం! పొగ! దెయ్యాన్ని చూసాను.
పొగ! పొగ! దెయ్యం! దెయ్యం! దెయ్యాన్ని చూసాను.
దెయ్యం! దెయ్యం!
దెయ్యాన్ని చూసాను! దెయ్యాన్ని చూసాను!
దెయ్యం! దెయ్యం!
పొగ! పొగ!
[ఊరిలోవారి మాటలు]
బాబాయ్! ఏమైంది? ఎక్కడికి పరిగెడుతున్నావ్?
[వెక్కిలి నవ్వు]
[వెక్కిరిస్తూన్న నవ్వు]
ఎప్పుడూ పాతిపెట్టడమే కదండీ.
బయిటికి తీయడం ఇదే మొదటిసారి కదా?
ఉత్సాహంతో ఒళ్ళంతా చక్కిలిగింతలు పెడుతున్నాయి.
మొదలుపెడతారా?
మీరు ఊరి పెద్ద కదండీ? మొదటి దెబ్బ మీరు వేయండి.
- ఇవ్వు! - ఆ.
ఆపండి! ఆపండి! ఆపండి!
[ఆయాసం]
సమాధులు, తవ్వడాన్ని ఆపించమన్నారు.
- ఎవరు? - దేనికి?
నిన్న సాయంత్రం భీమయ్య గారు, ఇంకా ఊరిలో వాళ్ళు చాలా మంది, షణ్ముఖం గారిని కలిశారు.
అతను చూసింది దెయ్యమో, పిశాచమో కాదు.
- ఆత్మ, మన పూర్వీకుల ఆత్మ. - [అరుపు]
గట్టిగా పట్టుకోండయ్యా! కరిచేసేలా ఉన్నాడు.
నిన్న ఒకటే బయిటికి వచ్చింది. రేపు ఇంకొకటి.
ఎల్లుండి ఇంకొకటి. ఆ పైన ఇంకోటి, ఇంకోటి...
అలా ఎన్ని బయటికొస్తాయో ఊహించడమే కష్టంగా ఉంది [దగ్గు].
ఇలా ఎందుకు జరుగుతుంది గురువు గారు?
- కుర్చీ ఉందా? - లేదన్నా.
సమాధులను తిరిగి ఉపయోగించాలన్న మీ ఆలోచన వల్ల.
మీ ఆలోచనకు అవి బాధపడుతున్నాయి.
ఆ ఆలోచనకే అలా జరిగిందీ అంటే,
ఇక మీరు సమాధులు తవ్వడం మొదలుపెడితే, ఏం జరుగుతుందో మీ ఊహకే వదిలేస్తున్నాను.
అంత ఊహ మనకుంటే ఇంకెందుకండీ? అది కూడా మీరే చెప్పేయండి.
ఎవరి సమాధులైతే తిరిగి ఉపయోగిస్తారో,
వాళ్ళ వారసులకు వాటి బాధలు అర్థం అయ్యేలా చేస్తాయి.
చిత్రహింసలు పెడతాయి.
ఈ కాలంలో దెయ్యాలు-గియ్యాలు ఏంటండీ?
అది గోన సంచి కానీ, టార్చీ లైట్ కానీ, ముల్లు కానీ అయుంటుంది.
- ముల్లా?! - ఆ.
అలా అంటావేంటి? నువ్వు కూడా అన్నావు కదా?
“తలుపు తీయండి...” అని ఏదేదో అనింది అని.
అదేదో భ్రమ ఏమో.
భ్రమ ఏంటి? "బయిటికి తియ్యవా" అని, అనింది అన్నావు కదా?
- అలా కాదు “బయిటికి తీయవా!” - అబ్బా! ఆపుతారా మీరు!
ఇప్పుడు ఏం చేయమంటున్నారు ఆయన?
విన్నారు కదా?
మన పూర్వీకుల సమాధి ఒక్కటి తవ్వినా, వాళ్ళ ఆత్మలు మనల్ని పీక్కు తింటాయి.
అందుకని...
మన తాతలు, ముత్తాతలు, తాతల తాతలు, ఏ ఒక్కరి సమాధి కూడా,
ముట్టుకోవడానికి వీల్లేదు.
అర్థమైందా?
[అరుస్తూ] అయ్యో, అయ్యయ్యో! ఇదేమి కొత్త బాధరా బాబు!
అలా పీక్కోకండి, ఊడిపోతుంది.
అదా ముఖ్యం? ఇప్పుడు అదా ముఖ్యం?
బుద్ధి, బుర్రా ఇవేవీ లేవా?!
మీ అందం కోసమే కదండీ.
నిన్ను కాదెహే! ఈ ఊరి వాళ్ళని అంటున్నా.
మనం ఏదో ఒకటి చేసి పరిష్కారం కనుక్కుంటే, మళ్ళీ వేరే ఏదో కొత్తది తీసుకొస్తారు.
ఆ భీమయ్య గారి వాళ్ళవి వదిలేసి, మిగతావి తవ్వేద్దాం పదండి.
బంగారం మాధవయ్యా...
- బంగారం మాధవ రావు గారు. - ఆ, గారు...గారు.
ఇంత వయసు వచ్చింది, గౌరవం ఇవ్వడం తెలీదు.
మాధవ రావు గారు నమస్తే, ఏమీ అనుకోకండి.
కాసేపు అలా చల్లగాలి పీల్చుకొని మళ్ళీ వచ్చేద్దురు కానీ.
[ఒక వ్యక్తి అరుస్తూ] ఆపండి!
మధుబాబు గారు ఈ సమాధులు అన్నీ తవ్వడాలు ఆపించేయమన్నారండీ.
వాళ్ళ వంశానికి చెందిన సమాధులు ఏవీ ముట్టుకోవద్దని అన్నారు.
ఏయ్...ఏయ్...ఏం చేస్తున్నావ్?
అదా...
- రేయ్... - అయ్యా?
మొత్తం మన వంశానికి సంబంధించిన సమాధులన్నీ,
స్పష్టంగా, ప్రత్యేకంగా ఉండాలిరా!
- రేయ్... - అయ్యా?
- అన్నిటికీ ఎరుపు రంగు వేసేయండిరా! - అలాగే అయ్యా.
అన్నా, వాళ్ళు వాళ్ళ సమాధులకి రంగులు వేస్తున్నారంట.
ప్రత్యేకంగా కనిపించడానికి అంట.
మనవాళ్ళు ఏమైనా తక్కువా ఏంటి?
మనవాళ్ళు కూడా గొప్పవాళ్లే, స్పెషల్ గా ఉండాలి.
వెళ్లి వేసేయండి, ఎరుపు రంగు వేసేయండి.
అన్నా, ఎరుపు వాళ్ళు వాడేశారు.
[సినిమా ప్రకటన]
[సరదా సంగీతం మోగుతోంది]
♪ పెరట్లో చెట్టున్నా... ♪
రేయ్, మన వంశంరా!
♪ పక్కింటీ కురైతే... ♪
రేయ్, ఇది మన వంశానిదే.
♪ బాగా రుచి అంటూ లొట్టలేసి మింగేస్తారు! ♪
♪ నీతో పాటే ఉంటూ కూడా, నీ వెనకే వేరే లాగా మాటే మార్చి ముంచేవాళ్ళు, వేలకి వేలు ♪
♪ నీతో లాభం ఉంటే తప్పా నీ గడిపే తొక్కరు ♪
♪ చుట్టాలైనా పెట్టేస్తారు చెవిలో పూలు ♪
♪ నీ చూపుల తీరు బట్టే ఉంటుంది కదా, ఏ విషయమైనా ఈ లోకానా? ♪
♪ ఏ నవ్వులో ఏ పరమార్థం దాగి ఉందో ♪
♪ నువ్వు తెలుసుకోరా...♪
చిన్నా...
రేయ్, చిన్నా!
నాకైతే ఆకు పచ్చ నచ్చింది.
నీకు?
- నాకు [ఆంగ్లంలో ఆకుపచ్చ] గ్రీన్! - ఆ?
- ఆ. - అది కూడా బానే ఉంది.
♪ ఉప్పూ కప్పురంబు ఒకే ఒక్క పోలికుండూ ♪
- అన్నా! - [ఉలిక్కిపడుతూ అరుపు]
వెధవ! ఏమైంది?
ఉదయం ఒక దొంగ సమాధి చూశామన్నా, మన నీలం రంగే. ఇదిగో!
దొంగ సమాధి అని నీకు ఎలా తెలుసురా?
ఎప్పుడో నిన్న ఉదయం వేసాం మనం పెయింటు, ఇప్పటి దాకా ఆరకుండా ఉంటుందా?
రాత్రికి రాత్రే, ఎవడో వేసేసాడు అన్నా.
ఇంకో విషయం, ఆ సమాధి మీద మన ఇంటి పేరు కూడా లేదు. ఇంటి పేరు లేకుండా,
ఈ సమాధే మనదే అని, ఎవరైనా గుర్తుపట్టగలడా అన్నా?
అబ్బా!
అంటే ఎవడో వంశం లేనివాడు,
మన రంగు కొట్టేసి, వాడి సమాధిని కాపాడుకుంటున్నాడు అన్నమాట.
- ఎక్కడ ఉందిరా అది? - ఇంకెక్కడ అన్నా? మన స్మశానంలోనే!
వెధవా! స్మశానంలో ఎక్కడ?! వెధవా!
అది అన్నా, కొంచం మందు తాగి ఉన్నాం, ఎక్కడో సరిగ్గా గుర్తులేదు.
బాగా తాగావా? వెధవ.
- తాగుబోతు వెధవా! - వద్దన్నా...
- [చిరాకుతో నిండిన అరుపు] - అబ్బా...
మన వాళ్ళని తీసుకెళ్లండి, అక్కడ సమాధులు అన్నీ వెతికించండి.
దాని మీద పేరు, సంవత్సరం, చావడానికి కారణం, ఇవన్నీ చూస్తే...
- ఎవరి సమాదో తెలిసిపోతుంది. - అలాగే.
- వెళ్ళండి త్వరగా. - అలాగే, పదరా!
తాగుబోతు వెధవల్లారా!
నీలం రంగులోకి దూరాలని చూశారంటే,
మరి ఎరుపు రంగు? పౌరుషంతో కూడినది.
మన దాంట్లోకి దూరరు అని గ్యారంటీ ఏంటి?
మన సమాధులు అన్నీ, ఒక కంట కనిపెట్టండి.
అర్ధమైందా?
[నవ్వు]
ఏంటండీ, రమ్మన్నారంట?
ఇంటికి పిలిపించుకుంటున్నారు అంటే, ఊరి పెద్ద లక్షణాలు వచ్చేసినట్టే.
నిన్ను!
కుర్చీ లాగుతోంది ఏంటి?
దా!
రా ముందు!
కూర్చో!
మళ్ళీ మీదికొచ్చింది!
స్మశానంలో ఎవడో ఒక వెధవ, దొంగతనంగా సమాధికి రంగు వేసాడంట.
ఊరు ఊరంతా, దాని కోసమే వెతుకుతున్నారు.
నీకు దాని గురించి ఏమైనా తెలుసా?
[తడబడుతూ] నా...నాకు తెలియడం ఏంటండీ?
నేనేమైనా, రాత్రికి రాత్రే చోటును దాటేసి,
రాయి తీసుకొని అక్కడ పెట్టి, నీలం రంగు వేసి పారిపోయాను అనుకుంటున్నారా?[వెటకరమైన నవ్వు]
దారిలో ఏదో అడ్డంగా ఉన్న రాయి అండి.
నా సంచిలోంచి ఏదైనా కిందపడిపోయిందని అనుకుంటున్నారా ఏంటి?
నా జీవితంలో చూసిన అత్యంత మామూలు రాయి ఇదే!
ఈ కాలంలో, దెయ్యాలు, గియ్యాలు ఏంటండీ?
గోన సంచీ కానీ, టార్చీ లైట్ కానీ, ముల్లు కానీ అయుంటుంది.
ముల్లా?
నువ్వు అబద్దం ఆడుతున్నావా?
ఎలా...ఎలా అంటారండీ అంత మాట?
ఏదైనా దాచేటప్పుడే, సంబంధం లేకుండా సోది మాటలు మాట్లాడతావ్.
[మోటర్ సైకిల్ శబ్దం]
- ఊరు-ఊరంతా గొడవలు అవుతున్నాయండీ! - అమ్మ బాబోయ్, గొడవలే!
కూర్చో బే!
పొలం గట్టు మీద కుక్కలా కొట్టుకుంటున్నారండీ!
గుడి దగ్గర ఇంకా చాలా దారుణం.
ఇన్ని గొడవలు ఏంటి?
దొంగ ఎవడో దొరికాడా?
దొరికాడా?
అసలు దాని గురించే కాదు.
- ఇవన్నీ కొత్తవి. - ఇంకేం కొత్తవి?
ఈవాళ పొద్దున్నుంచి, ఆ దొంగ సమాధిని పట్టుకోవడానికి,
ఊరు ఊరంతా వెళ్లి ఆ సమాధుల మీద రాసిన వివరాలు చూడటం మొదలుపెట్టారండీ.
[ఊరివాళ్ల గొడవ]
మా తాత అమ్మమ్మని, మీ తాత వాళ్ళ తాత బలాత్కారం చేసి చంపేసాడురా!
- రేయ్! నిన్ను చంపేస్తాను. - ఆగండీ! వినండి!
- రేయ్, ఏం పాపం చేసిందిరా మా బామ్మ? - ఆపండి!
కామాంధుల కుటుంబంరా మీది, చంపేస్తానురా నిన్ను రేయ్!
రెండు వందల ఏళ్ళ క్రితం జరిగిన దానికి ఇప్పుడు పగ ఏంటండీ?
ప్రస్తుతానికి ఉన్న సమస్యలు చలనట్టు...
మరి గుడి దగ్గర ఏమైంది?
రేయ్! కళ్ళజోడు నా కొడకా, ఇన్నిరోజులు నన్ను పిచ్చికుక్కలా తిప్పుకున్నావ్ కదరా!
రేయ్! మీ ముత్తాత వాళ్ళ తాత, మా ముత్తాత వాళ్ళ నాన్న దగ్గర, రూపాయి అప్పు చేసాడని,
తిరిగి చెల్లించకపోతే, నా ముత్తాత వాళ్ళ తాత ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. తెలుసా?!
ఏం బాబాయ్! పిచ్చి ఇంకా తగ్గినట్టు లేదు!
రూపాయి అంట, రూపాయి! తీసుకో.
రేయ్! అది అప్పుడు రూపాయిరా, అది పెరిగి పెరిగి,
యాభై సంవత్సరాల తర్వాత, లక్ష రూపాయలు అయింది తెలుసా?
ఈ రెండే కదండీ...
చంద్రయ్య అనే అతను ఎవరో, వందేళ్ల క్రితం
తులసమ్మ అనే ఆవిడను లేవదీసుకుపోయాడంట.
అక్కడ వాళ్ళు కొట్టుకుంటున్నారు.
భద్రం గారి ఇల్లు, ఆయనది కాదంటండీ.
ఎప్పుడో రెండు వందల ఏళ్ళ క్రితం వాళ్ళ ముత్తాత గారి తాత గారిని మోసం చేసి,
ఎవరో రాయించుకున్నారంట.
దానికి వీళ్ళు కొట్టుకుంటున్నారు.
అయ్య బాబోయ్, ఈ చరిత్ర మొత్తం తవ్వే కొద్దీ చెత్తే దొరుకుతుందండీ.
రేయ్, తొందరగా బండి తియ్. మన ఊరిలో ఎవరో ఒకరు కొట్టుకుంటూనే ఉంటారు, వెళ్లి ఆపాలి.
ఇదంతా ఆ దొంగ సమాధి వల్లే వచ్చింది.
వాడెవడో దొరకాలి, ఊరు ఊరంతా కుళ్ళబొడుస్తారు!
[మోటర్ సైకిల్ వెళ్తున్న శబ్దం]
చిన్నా...
మొన్న లాటరీలో నిజంగానే మీ అమ్మ గారి పేరు వచ్చిందని అనుకుంటున్నావా?
[మెలోడీ సంగీతం మోగుతోంది]
భీమయ్య పేరు వస్తే,
నీకు ఎలాగైనా సహాయం చేయాలని మీ అమ్మగారి పేరు చెప్పాను.
దొరికుంటే ఊరు ఊరంతా అసహ్యించుకునేవాళ్ళు.
కానీ ఆ క్షణం, అవేవీ ఆలోచించలేదు.
నిజం చెప్పు.
ఆ సమాధి గురించి నీకు ఏమీ తెలీదా?
మా అమ్మ కోసం...
- నాకు ఇంక వేరే దారి కనపడలేదండీ. - [చిరాకుతో చిన్న శబ్దం]
అయ్యో, ఏంటి చిన్నా?
ఇంత బుద్ధి తక్కువ పని ఎలా చేసావ్?!
ఎవరికైన తెలిస్తే పెద్ద గొడవలు అవుతాయి.
సరే నేను చెప్పింది చెయ్.
ఎవరూ చూడకుండా సమాధి రాయి తీసేసి,
ఆ చోటు ముందు ఎలా ఉండేదో, అలానే చెయ్.
మరి మా అమ్మకి...
వంద సంవత్సరాల క్రితం గొడవలకే కొట్టుకు చస్తున్నారు చిన్నా అక్కడ.
- అలా కాదు... - వాటన్నిటికీ నువ్వే కారణం అని తెలిస్తే...
- అయ్యో త్వరగా వెళ్ళు. అయ్యాక వచ్చి చెప్పు. - ఒక్కసారి ఆలోచించి చెప్పండి...
[గురక శబ్దం]
వచ్చి అన్నం తినవే!
నువ్వే తిను. నేను తర్వాత తింటా.
[ఆయాసం]
రండి. ఇప్పుడు ఎవడు కొట్టుకుంటున్నాడు?
కొట్లాట కాదమ్మా!
భీమయ్య గారు ఊరిలో జనం అందరినీ తీసుకొని, స్మశానానికి వెళ్ళిపోతున్నాడు.
ఇప్పుడా?
ఇప్పుడే వెళ్లాలా?
ఇప్పుడేనా?
అసలు ఎందుకు?
అరేయ్, ఇటు చూడు.
భీమయ్య గారి ముత్తాత వాళ్ళ తాతగారి అన్నయ్యది ఇది.
మన ఊరి పెద్దయిన సుబ్బయ్య గారు హఠాత్తుగా చనిపోవడం వల్ల,
ఆయన కొడుక్కి రెండు సంవత్సరాలే ఉండటం వల్ల,
తాత్కాలికంగా అప్పలరాజు గారిని, ఊరి పెద్దగా చేసారు.
వేరే వంశస్తుడిని ఊరి పెద్దని చేసారన్న కోపంతో,
బంగారయ్య...అనగా, సుబ్బయ్య గారి అన్నగారు,
ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు.
అంటే...అంటే...
నేనే అనమాట ఊరి పెద్ద.
అవునయ్యా!
ఏదో కొంత కాలం ఊరి పెద్దగా ఉండవయ్యా అని,
అపూర్వ కుటుంబ సభ్యులకి చెప్తే,
వాళ్ళు ఆ పదవిని మొత్తానికి మొత్తమే సొంతం చేసేసుకొని,
ఊరు ప్రజలనే మోసం చేసారు అన్నమాట.
ఈ విషయం వెంటనే ఊరి ప్రజలకు తెలిసిపోవాలి.
- తొందరగా పదండి! - ఏయ్, నువ్వెక్కడికే?
నేను ఇప్పుడు వెళ్లకపోతే చాలా గొడవలు జరుగుతాయి.
కొన్ని వాటంతకు అవే సర్దుకుంటాయమ్మా.
అయినా అంటికీ ఊరి పెద్ద తయారయ్యి పోకూడదు! తెలుసా?
అదే మీ నాన్న అయితే, లోపల పడుకొని తలుపు వేసుకునేవాడు.
నేను ఇక్కడ ఉండి ఏమీ చేయకపోతే, ఊరి పెద్దను అయి ప్రయోజనం ఏంటి?
♪ సావు కబురుకి సన్నాయి పాడుకుంటా ♪
♪ చోటే దాచుకునే సన్నాసి గొప్పోడంటా ♪
♪ సావు కబురుకి సన్నాయి పాడుకుంటా ♪
♪ చోటే దాచుకునే సన్నాసి గొప్పోడంటా ♪
♪ ఎక్కువ తక్కువ లేని ♪
♪ ఏ లెక్కకు అర్థం కానీ ♪
♪ జనమంతా ఒకటే ఆడే ఈయాల ♪
♪ నోమి లాలా... ♪
♪ చిందర-వందర కాని ♪
♪ ఓ గందరగోళంలోని ♪
♪ కాలాన్నే గడిపే సయ్యాటలేరా ♪
♪ నోమి లాలా... ♪
♪ సావు కబురుకి సన్నాయి పాడుకుంటా ♪
♪ చోటే దాచుకునే సన్నాసి గొప్పోడంటా ♪
♪ సావు కబురుకి సన్నాయి పాడుకుంటా ♪
♪ చోటే దాచుకునే సన్నాసి గొప్పోడంటా ♪
♪ సావు కబురుకి సన్నాయి పాడుకుంటా ♪
♪ చోటే దాచుకునే సన్నాసి గొప్పోడంటా ♪
అమ్మా...
ఏవండీ ఊరి పెద్ద గారు,
ఇంకా ఎన్ని సంవత్సరాలు దాస్తారు?
ఇప్పుడే మీ మోసం ఊరి ప్రజలు అందరికీ చూపించాను.
ఏదో తాత్కాలికంగా ఊరి పెద్దను చేస్తే,
ఆ విషయం అందరి దగ్గరా దాచి,
ఊరి పెద్దగా ఉండటం మా వంశం హక్కే అన్నట్టుగా వ్యవహరిస్తున్నారే?
హలో! ఇక్కడ నేను...నేను మాట్లాడుతుంటే, దిక్కులు చూస్తావేంటి?
వింటున్నా, వింటున్నా.
ఇది ఎప్పుడు జరిందిందనేది కూడా నాకు తెలీదు.
ఇప్పుడు ఎందుకు ఈ గొడవ?
"గొడవ ఎందుకు" అంటే?
ఊరు పెద్దగా నీ స్థానంలో నేను ఉండాలి.
సరే, మీరే ఉండండి.
[తడబడుతున్న సంగీతం మోగుతోంది]
అంటే...ఇప్పటి నుంచి...
ఈ ఊరి బాధ్యతలు అన్నీ మాకే చెందుతాయి. అంతే కదా?
మీకే వస్తాయి.
ఇదిగో అమ్మాయి, ఇప్పటి నుంచి నువ్వు ఊరిలో మామూలు అమ్మాయివే.
అబ్బా, అదే అంటున్నాను కదా? మళ్ళీ తిప్పి తిప్పి అడుగుతున్నారు ఏంటి?
ఆ, ప్రజల ముందు స్పష్టంగా...స్పష్టంగా చెప్పాలమ్మా.
ఇప్పటి నుంచి...
- ఊరి పెద్దగా... - ఊరి పెద్దగా...
- భీమయ్య గారే. - భీమయ్య గారే.
- నువ్వు కాదు. - నువ్వు కాదు.
కాదు... "నువ్వు కాదు" కాదు. "నేను కాదు."
ఆ...నేను కాదు.
విన్నారు కదా? ఆ అమ్మాయే ఒప్పేసుకుంది.
ఇంకా ఎవరైనా అడ్డు పడేవాళ్ళు ఉన్నారా ఇక్కడ?
[మెల్లగా] మాట్లాడు. మాట్లాడు ఏదో ఒకటి.
- [భీమయ్య] ఇప్పుడు... - అంతా అయిపొయింది కదా?
ఇప్పుడు చీకటి పడేలా ఉంది, ఇప్పుడు ఎందుకు స్మశానంలో? అందరూ పదండి, వెళ్ళిపోదాం.
[విజయోత్సాహంతో కేరింతలు]
అయ్యా, కూర్చోండి.
- ఊరి పెద్ద ఎవరు? - [అందరూ] భీమయ్య గారు.
- [అరుపులు కొనసాగుతున్నాయి] - [ఉత్కంఠభరితమైన సంగీతం మొదలవుతోంది]
[భీమయ్య గొంతు సవరించుకుంటున్నాడు]
సమాధి స్థలాన్ని స్వార్థంతో దాచి,
ఐదు స్థలాలని, నాలుగు అని చెప్పినందుకు గాను...
ఒక నకిలీ సమాధి రాయిని పెట్టి,
నకిలీ సమాధిని తయారు చేసినందుకు గాను...
రంగు వేసి ఒక వర్గానికి చెందినట్టుగా తయారు చేసినందుకు గాను...
మొత్తం ఊరిలోని కొట్లాటలకు కారణం అయినందుకు గాను...
ఇతన్ని, ఇతని కుటుంబాన్ని,
ఊరి నుంచి బహిష్కరించవలసిందిగా,
ఊరి పెద్దగా తీర్పు ఇస్తున్నాను.
మిగిలిన ఒక్క సమాధి స్థలాన్ని,
న్యాయంగా, నిజాయితీగా, ధర్మంగా, వేలం వేయటం జరుగుతుంది.
ఎవరు ఎక్కువగా పాడతారో, వారికే దాన్ని ఇవ్వటం జరుగుతుంది.
అయ్యా, అయ్యా! ఆ ఒక్క స్థలం వదిలేయండి.
అయ్యగారినే ముట్టుకుంటావా? దొంగ వెధవ! కొట్టండి.
[అరుపులు]
చిన్నా...చిన్నా!
ఈయన అలా ఊరి పెద్ద అయ్యాడు, ఇలా నాశనం మొదలైంది.
పదండి, మనకెందుకు వెధవ గోల.
[అపూర్వ] చిన్నా...చిన్నా!
అయ్యా...అయ్యా!
వదలండి, వదలండి...చెప్తున్నాను కదా.
[అరుపులు]
- రేయ్ చిన్నా! - చిన్నా!
ఎవరైనా చెప్పండి.
చిన్నా...చిన్నా!
అయ్యా...అయ్యా!
వాళ్ళమ్మ చచ్చిపోయిందండీ.
వాళ్ళమ్మ చచ్చిపోయిందయ్యా.
ఆపండ్రా...ఆపండ్రా... [గట్టిగా అరుస్తూ] ఆపండ్రా!
వాళ్ళమ్మ చచ్చిపోయింది అయ్యా.
[ఏడుపు]
రేయ్ చిన్నా...అమ్మ చచ్చిపోయిందిరా.
[బాధాకరమైన సంగీతం మోగుతోంది]
♪ చంటి పాప లాగా ♪
♪ ఇంటి ముందు వేచున్నానే నీకోసం ♪
♪ ఎక్కడున్నా కానీ ♪
♪ ఒక్కసారి రావే అమ్మా, నాకోసం ♪
♪ అటు ఇటు ఎంత సేపని ♪
♪ వెతకను ఎక్కడా అని ♪
♪ ఎవరిని అడగనమ్మా? ఆకలేస్తోందే ♪
♪ వినపడుతోందా నీకిది ♪
♪ విల విలలాడె నా మది ♪
♪ ఎవరికి చెప్పుకొనే నువ్వు లేకుంటే? ♪
♪ యాడున్నావో, యాడున్నావో నా తల్లి ♪
[చిన్నా తల్లి] మనం ఈ ఊరిలో ఎన్ని చావులు చూసామురా?
ఇది మన వృత్తిరా!
దీని వల్లే మనం తిండి తింటున్నాం.
ఒరేయ్...
ఈ ఏడవడాలు, భయపడటాలు, బాధపడటాలు, ఇవన్నీ ఈ ఊరిలో వాళ్ళకి చెల్లుతాయి కానీ,
మనకి ఏం చెల్లుతాయిరా?
♪ ఎక్కడున్నా కానీ! ♪
ఈ పెద్దాయన కొడుకు భీమయ్య ఏదో వేరే దేశం వెళ్లాడంట.
ఆయన వెనక్కి వచ్చేసరికి, కనీసం రెండు రోజులన్నా పడుతుందంట.
మరి ఆయన వచ్చేంతవరకూ పెద్దాయన శరీరాన్ని మనం జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి కదా?
అందుకని, ఇవన్నీ పోసుకోవాలి.
♪ యాడున్నావో, యాడున్నావో, నా తల్లీ ♪
♪ లాలించే నీ ప్రేమే కావాలి ♪
♪ యాడున్నావో, యాడున్నావో, రా మళ్ళీ ♪
♪ ఓదార్చే నీ ఒళ్ళో వాలాలి ♪
♪ చంటి పాప లాగా ♪
♪ ఇంటి ముందు వేచున్నానే నీకోసం ♪
♪ ఎక్కడున్నా కానీ ♪
♪ ఒక్కసారి రావే అమ్మా, నాకోసం ♪
♪ అటు ఇటు ఎంత సేపని? ♪
♪ వెతకను ఎక్కడా అని? ♪
♪ ఎవరిని అడగనమ్మా? ఆకలేస్తోందే ♪
- రారా, చిన్నా. దగ్గరికి వచ్చి చూడు. - ఆహా, నేను రాను.
అదేంటి? భయపడుతున్నావా?
ఒరేయ్!
మనం మనుషులకంటే శవాలనే ఎక్కువ చూస్తాం కదరా?
భయమెందుకు?
- ఒక మాట చెప్పనా? - ఆ.
మన ఓటమికి కారణాలు బయటి నుంచి రావు.
మనలో ఉన్న చెడే మనల్ని ఓడిపోయేలా చేస్తుంది.
ఇప్పుడు చూడు...
మనం కోప్పడతాం, ఊరికే అనవసరంగా కోప్పడతాం.
ఆ కోపమే మనల్ని ఓడిపోయేలా చేస్తుంది.
మనం భయపడతాం, ప్రతీ చిన్న విషయానికి భయపడతాం.
ఆ భయమే మనల్ని ఓడిపోయేలా చేస్తుంది.
మనం గర్వపడతాం, నా అంత గొప్పోడు లేడు... ఆ రకంగా.
ఆ గర్వం...
నీ గర్వం...నిన్ను ఓడిపోయేలా చేస్తుంది.
"నీ గర్వం నిన్ను ఓడిపోయేలా చేస్తుంది."
స్మశానంలో ఆఖరి స్థలం పొందే అర్హత,
నాకు తప్ప, ఈ ఊరిలో ఎవరికి ఉందిరా?
హ్మ్!
అందుకే వేలం వేద్దాం అని చెప్పాను.
మిమ్మల్ని మించి వేలం పాట పాడేవాడు, ఎవడు ఉన్నాడయ్యా ఈ ఊరిలో?
ఆ సుబ్బరాజు సమాధి రాయికంటే, పెద్ద రాయి ఉండాలిరా నాకు.
ఒరేయ్, ఇది మాత్రం మర్చిపోకండిరా.
- అలాగే అయ్యా. - అలాగే అయ్యా.
- ఏరా సత్తిగా. - అన్నా...
ఆ భీమయ్య గారు...
తనేదో పెద్ద ధనవంతుడు అన్నట్టు కలలు కనేస్తున్నాడురా.
అవునన్నా.
ఆరోజులు అయిపోయాయి.
- ఆ... - అవును.
- ఏరా? - ఆ.
మనకి నాలుగు యాక్షన్ సినిమా హిట్లు పడ్డాయి థియేటర్ లో.
ఆ!
వసూళ్లు ఎలా ఉన్నాయో తెలుసుగా?
అదిరిపోలా!
రేపు ఒక ఆట ఆడేసుకుందాం.
- అంతే, అన్నా. - ఆడేసుకుందాం అంతే!
[విజయభేరి మోగుతోంది]
ఈసారి ఏంట్రా?
స్మశానంలో చివరి స్థలం వేలంపాట వేస్తున్నాం.
ఇలాంటిది ఏదో ఉంటుందని అనుకున్నాను.
అందుకే మా తమ్ముడిని పంపకుండా, నేను వచ్చాను.
వందనం, అభివందనం!
ఈవాళ మళ్ళీ ఒక ప్రత్యేకమైన రోజు.
ప్రపంచంలో ఎప్పుడూ కనీ-వినీ ఎరుగని విధంగా,
స్మశానంలో చివరి స్థలం కొరకు, వేలం పాట వేయడం జరుగుతోంది.
చూద్దామా మరి ఈ ఆఖరి స్థలం ఎవరిని వరిస్తుందో.
ఆ గొయ్యిలోకి వెళ్లే అదృష్టవంతుడు ఎవరో చూ...ద్దా...మా?!
[ఊరివాళ్ల మాటలు]
చాలా ముఖ్యమైన స్థలం కావడం వలన,
భీమయ్య గారి సలహా మేరకు, పది వేల నుంచి వేలం మొదలవుతుంది.
పదకొండు వేలు, ఎవరైనా ఉన్నారా? పదకొండు...
పదకొండు వేలు మధుబాబు గారు!
పదకొండు వేలు!
పన్నెండు వేలు!
పన్నెండు! పన్నెండు!
పదిహేను వేలు!
పదిహేను! పదిహేను!
ఇరవై వేలు!
ఇరవై... ఇరవై వేలు!
ముప్పై వేలు!
ముప్పై... ముప్పై...
ముప్పై ఐదు వేలు, మధుబాబు గారు! ముప్పై ఐదు వేలు.
నలభై... నలభై భీమయ్య గారు!
- యాభై! - యాభై వేలు!
నువ్వు కడతావా? కడతావా?
"యాభై" అంట!
వెధవ!
ఏంటి బాబుగారు, యాభై వేలు లేవా?
ఆ?
బుర్రలేని వాళ్ళతో పోటీపడితే, నాకు బుర్ర లేదు అనుకుంటారు.
ఆయన్నే సచ్చి, దూరమని చెప్పు.
- రండ్రా! వెధవ గోల. - సరిగ్గా చెప్పావ్ అన్నా.
బుర్ర తక్కువ వెధవలు.
మధుబాబు గారు ఇంటికి వెళ్లిపోవడం వలన,
భీమయ్య గారు మాత్రమే వేలంలో ఉన్నారు.
భీమయ్య గారు నలభై వేలు, ఒకటో సారి...
భీమయ్య గారు నలభై వేలు, రెండో సారి...
- భీమయ్య-- - నలభై వేల ఒక్క రూపాయి!
ఏయ్, ముసలిదానా!
అసలు ఇక్కడ ఏం జరుగుతుందో తెలుసా నీకు?
బామ్మగారు నలభై వేల ఒక్క రూపాయి!
నలభై వేల ఒక్క రూపాయి బామ్మగారు!
నలభై వేల ఒక్క రూపాయి, ఒకటో సారి...
నలభై వేల ఒక్క రూపాయి, రెండో సారి...
- నలభై వేల ఒక్క రూపాయి, మూడో-- - నలభై ఐదు వేలు!
నలభై ఐదు వేలు భీమయ్య గారు, ఒకటో సారి...
నలభై ఐదు వేలు భీమయ్య గారు, రెండో సారి...
నలభై ఐదు వేలు భీమయ్య గారు...
నలభై ఐదు వేల ఒక్క రూపాయి!
ఒరేయ్ తింగరోడా, నీకు ఎక్కడివిరా అన్ని డబ్బులు?
మీసాలకి నూనె పూసి సంపాదించానయ్యా!
నలభై ఐదు వేల ఒక్క రూపాయి, బనియన్ బాబు గారు!
నలభై ఐదు వేల ఒక్క రూపాయి, ఒకటో సా...
యాభై వేలు!
యాభై వేలు భీమయ్య గారు, ఒకటో సారి...
యాభై వేల ఒక్క రూపాయి.
రేయ్! రేయ్!
ఏమయిందిరా మీకు ఈరోజు?
యాభై వేల ఒక్క రూపాయి, తెల్ల జుట్టు తాత ఒకటో సారి...
యాభై వేల ఒక్క రూపాయి, రెండవ సారి...
అరవై వేలు!
అరవై వేలు భీమయ్య గారు, ఒకటో సారి...
అరవై వేల ఒక్క రూపాయి.
అరవై వేల ఒక్క రూపాయి, బక్క చిక్కిన బాబాయ్.
అరవై వేల ఒక్క రూపాయి, ఒకటో సారి.
అరవై అయిదు వేలు.
- అరవై అయిదు వేల ఒక్క రూపాయి. - డెబ్భై వేలు.
డెబ్భై వేల ఒక్క రూపాయి.
డెబ్భై వేల ఒక్క రూపాయి, ఒకటో సారి...
డెబ్భై ఐదు వేలు.
- డెబ్భై ఐదు వేల ఒక్కరూపాయి. - ఎనభై వేలు.
ఎనభై వేల ఒక్క రూపాయి.
- ఎనభై ఐదు వేలు. - ఎనభై ఐదు వేల ఒక్క రూపాయి.
- తొంభై వేలు. - తొంభై వేలు.
తొంభై... తొంభై... తొంభై!
తొంభై వేల ఒక్క రూపాయి.
తొంభై వేల ఒక్క రూపాయి, ఒకటో సారి...
తొంభై వేల ఒక్క రూపాయి, రెండో సారి...
లక్ష రూపాయలు!
ఎవరి దగ్గరైనా ఉన్నాయా లక్ష రూపాయలు?
ఉన్నాయా? ఉన్నాయా ఎవరి దగ్గరైనా?
లక్ష రూపాయలు!
లక్ష రూపాయలు భీమయ్య గారు, ఒకటో సారి...
రెండో సారి...
మూడో సారి!
భీమయ్య గారు!
[కేరింతలు]
- ఊరి పెద్ద ఎవరు? - [కొందరు] భీమయ్య గారు!
కేవలం లక్ష రూపాయలకే...
ఆరు అడుగులున్న స్థలాన్ని దక్కించుకున్న అదృష్టవంతులు,
భీమయ్య గారు!
- ఊరి పెద్ద ఎవరు? - [కొందరు] భీమయ్య గారు!
[దుఃఖంతో నిండిన సంగీతం మోగుతోంది]
- ఊరి పెద్ద ఎవరు? - [కొందరు] భీమయ్య గారు!
మన ఊరి పులి!
మన ఊరి సంహం!
- అయ్యా, నువ్వు తొడ కొట్టయ్యా! - కొట్టయ్యా!
దొబ్బెయ్!
[విషాదమైన సంగీతం మోగుతోంది]
♪ కోపం వస్తే దండించమ్మా ♪
♪ తప్పే చేస్తే మన్నించమ్మా ♪
♪ అంతే కానీ, అట్టా పోతే ఎలా ? ♪
♪ నువ్వేలేక నాకెవ్వరే? ♪
♪ నీతో ఉంది నా ఊపిరే ♪
రేయ్...
అయ్యా!
వాళ్ళు ఎక్కడికి వెళ్తున్నారో, వెళ్లి చూడరా.
అలాగే అయ్యా!
♪ చెవిలో మోగుతున్నదిలే ♪
♪ చెరిగిపోని నీ పిలుపే ♪
♪ ఎపుడూ మాట తప్పనులే ♪
♪ ఇదిగో ఒట్టు వేస్తున్నా ♪
♪ బ్రతుకున ఓడిపోని బలమునివ్వమ్మా! ♪
♪ యాడున్నావో, యాడున్నావో నా తల్లీ ♪
♪ లాలించే నీ ప్రేమే కావాలి ♪
♪ యాడున్నావో, యాడున్నావో రా మళ్ళీ ♪
♪ ఓదార్చే నీ ఒళ్ళో వాలాలి ♪
మొత్తం నా సమస్య, ఊరి సమస్య తీరాలంటే,
ఏం చేయాలో నాకు అర్థమైంది.
దానికి మీ సహాయం కావాలి.
నేను మీ ఊరి పెద్దని కాదు.
కానీ ఈ ఊరికి మంచి జరగాలి.
ఈ సమస్య తీరాలి అనే ఉద్దేశంతోనే అడుగుతున్నా.
భీమయ్యా, మధుబాబు...
ఇంకా వాళ్ళవాళ్ళకి తెలియకుండా మిగతా వాళ్ళని,
మా ఇంటికి రమ్మనండి.
రేయ్, పిట్టల దొరలు ఏంట్రా ఇక్కడ ఉన్నారు?
ఏడిసాడులే.
- రేయ్! - ఆ.
ఈ వేళలో ఎక్కడికి వెళ్తున్నారురా?
చుట్ట కాల్చుకోవడానికి వెళ్తున్నాం అన్నా!
- ఏంటి, ఇంతమంది ఒకేసారా? - [అందరూ కలిసి] ఆ.
- ఏంటి అన్నట్టు? - ఏమో ఎవరికి తెలుసు?
ఆ గొడవ జరిగింది కదా,
- గాని గురించే అయుండచ్చు. - రేయ్ లే!
ఆవిడకి ఏదో పరిష్కారం దొరికి ఉంటుంది.
దాని గురించే అయుండచ్చు.
వీడేంటి మళ్ళీ ఇక్కడికి వస్తున్నాడు?
[జనం అరుపులు]
ఒక్కసారి నేను చెప్పేది వినండి.
రేయ్! ఏంట్రా నువ్వొచ్చావ్?
వినాలా! ఏంటి, ఇప్పుడు ఈ దొంగ వెధవ చెప్పింది మేము వినాలా?
ఒక్కసారి వినండి!
ఏంటమ్మా? వీడి కోసం ఇంత అర్ధరాత్రి మమ్మల్ని రమ్మంటావా?
ఒకసారి నేను చెప్పేది వినండి.
ఏంటయ్యా వినేది? నిన్ను ఈ ఊరి నుంచి బహిష్కరించారు కదా?
ఇంకా ఇక్కడే ఎందుకు ఉన్నావ్?
- [జనం అరుపులు] - నోరు మూయండి అందరూ!
మోసేయండి అంతే!
గొంతు లేచింది అంటే, ఒక్కటి వేస్తాను.
అందరూ దొంగా, మోసం చేసాడు, అదీ-ఇదీ అంటున్నారు?
చిన్నాకి వచ్చిన ఈ పరిస్థితి, కనీసం మీరు ఊహించుకోగలరా?
ఈ ఊరిలో ఎవరు చనిపోయినా, అన్ని పనులు తనే చూసుకునేవాడు.
అలాంటిది, వాళ్ళమ్మకి సరిగ్గా చేయలేకపోతున్నాడు.
వారం రోజులుగా, కొట్టుకు చావడానికి ఏ వంక దొరుకుతుందో చూస్తున్నారు కానీ,
అసలు సమస్య ఏంటి? దాన్ని శాశ్వతంగా ఎలా పరిష్కరించొచ్చు అని...
ఒక్కరైనా ఆలోచించారా? ఆ?
కానీ చిన్నా ఆలోచించాడు.
చిన్నా ఒక్కడే ఆలోచించాడు.
తనకి వచ్చిన ఈ పరిస్థితి ఎవరికీ రాకూడదనే, తను మాట్లాడాలి అంటున్నది.
[విషాదకరమైన సంగీతం మోగుతోంది]
ఇంత లోపలే...
వినేవాళ్ళు వినండి, పోయేవాళ్లు పోండి.
మొన్న, పాత సమాధులన్నీ తిరిగి వాడదాం అని అపూర్వ గారు అన్నప్పుడు,
ఊరిలో వాళ్ళందరూ వాళ్ళ పెద్దవాళ్ళ పేర్లు కాగితంలో రాసి నాకు ఇచ్చారు.
మా సమాధులు తవ్వొద్దు, అసలు దాన్ని పట్టుకోవద్దు అని.
తర్వాత కాగితాలన్నీ పక్కన-పక్కన పెట్టుకొని చూడటం మొదలుపెట్టాను.
అందులో వాళ్ళ తాతల పేర్లు, వాళ్ళ ముత్తాతల పేర్లు,
వాళ్ళ తాతల తాతలు, అలా వెనక్కి వెళ్లి,
అసలు ఈ ఊరికి మొట్టమొదట ఎవరు వచ్చారు అని చూస్తే,
మూడు వందల ఏళ్ళ క్రితం,
వరదయ్య,
భద్రయ్య,
సూరన్న,
మల్లన్న.
అనే నలుగురు అన్నదమ్ములు.
వాళ్ళ పొట్టకూటి కోసం, వాళ్ళ వాళ్ళ కుటుంబాలతో ఈ ఊరికి వచ్చారు.
నల్గురు అన్నదమ్ములు. అర్థమవుతుందా?
అంటే, మనందరం ఒకే కుటుంబానికి చెందిన వాళ్ళం.
విచిత్రంగా ఉంది కదా?
నేనూ, భీమయ్య గారు ఒకే కుటుంబానికి చెందిన వాళ్ళం ఏంటో?
మా రాజుగాడు, మధుబాబు ఒకే కుటుంబానికి చెందడం ఏంటో!
అన్నదమ్ములైన మనం,
ఒక చిన్న ఆరు అడుగుల స్థలం కోసం కొట్టుకోవడం చూడండి.
ఈ గొడవల్లో పడి,
అసలు మా అమ్మ ఆనందంతో పోయిందో, బాధతో పోయిందో కూడా తెలియట్లేదు.
తన కోరిక తీరిందో లేదో, తనకి తెలీదు కదా?
మొన్న భీమయ్య గారు, ఒక పద్యం చెప్పారు.
"ఉప్పు కప్పురంబు" అంటూ!
కానీ ఆయన చెప్పిన అర్థం, అసలు సరైనది కాదు.
ఉప్పు, కర్పూరం, ఆ రెండూ వేర్వేరు వాటికి వాడతాము.
వేరు వేరు ఉపయోగాలు ఉన్నాయి.
దేని చోటు దానిదే కదా?
ఒకటి గొప్ప, ఒకటి తక్కువ అని ఎలా చెప్పగలం?
అలా రెండిటినీ ఒకేలా చూస్తూ,
దేని గౌరవం దానికి ఇవ్వగలిగినవాడే కదా, పుణ్య పురుషుడు?
అసలు ఈ సమాధుల గొడవ అంతా మొదలైంది,
"నువ్వు గొప్పా? నేను గొప్పా?" అన్న దగ్గరే కదా?
దానికి ముగింపు కూడా అక్కడే ఉంది.
ఏం చేయాలో నాకు తెలుసు.
కానీ నేను ఒక్కడినే ఏమీ చేయలేను.
దానికి ఊరి సహకారమంతా ఉంటేనే, చేయగలం.
ఏదేమైనా, నేను చిన్నాతో ఉంటా.
మీరుంటారా?
[మెల్లని వాయిద్యాలతో సంగీతం మోగుతోంది]
భీమయ్య, మధుబాబు వంతు అప్పుడు మాత్రం, అంకెలు మెల్లగా లెక్క పెట్టండి.
- అర్థమైందా? - సరే.
- అరవై వేలు. - అరవై వేలు, భీమయ్య గారు!
- డెబ్భై వేలు! - డెబ్భై వేల ఒక్క రూపాయి!
తొంబై వేల ఒక్క రూపాయి.
లక్ష రూపాయలు! లక్ష రూపాయలు!
ఎకరం లక్షా?
మా ఊరిలో సరైన వసతులు లేక,
పుట్టిన పిల్లల్లో చాలా మంది, చనిపోతున్నారు.
అందుకే ఒక ప్రసూత ఆసుపత్రి కట్టించాలని అనుకుంటున్నాం.
మీకు మరణానికి ఉపయోగపడేది, మాకు జననానికి ఉపయోగపడుతుందమ్మా.
ఒక్కసారి ఆలోచించుకోండి.
[ఆశాజనకమైన సంగీతం మోగుతోంది]
చెట్టు కింద చోటు దొరకలేదే.
అందుకే చెట్టునే నీ దగ్గరికి తీసుకొచ్చేసాను.
ఇప్పుడు అర్థమైందమ్మా,
నువ్వు చెట్టు కింద చోటు ఎందుకు అడిగావని.
[జనం అరుపులు]
మా తాతను లేపుకుపోయారండి.
మా అమ్మమ్మని లేపుకుపోయారండి.
లక్ష రూపాయలు ఇప్పిస్తారా, ఇప్పించరా?
- మీరు ఎక్కడ దొరికారురా బాబు! - అన్యాయంగా మా వాళ్లందరినీ మోసం చేసారండి.
- నేను ఉన్నాను కదా! - మా డబ్బు మాకు కావాలి!
రద్దు! అంతా రద్దయిపోయింది.
అన్నీ రద్దయిపోయాయి.
ఎప్పుడో వందా-రెండు వందల ఏళ్ళ క్రితం జరిగిన సంఘటనలన్నీ తిరగతోడుకుంటారా?
నా మాట వినండిరా!
అన్నీ, రద్దు కాబడుతున్నాయి.
మీరు అందరు కూడా నాతో పాటు గట్టిగా చెప్పండి, "అన్నీ రద్దు కాబడుతున్నాయి!"
[అందరూ] "అన్నీ రద్దు కాబడుతున్నాయి!"
- రద్దు కాబడుతున్నాయి! - [అందరూ] రద్దు కాబడుతున్నాయి!
- పదండి. - ఆ, పదండి...
ఒరేయ్! ఎక్కడికి వెళ్తున్నారురా?
[నవ్వుతూ] ఊరి పెద్ద దగ్గరికండీ.
ఊరి పెద్దని నేనే కదరా?
మీరే "రద్దు" అని చెప్పారు కదండీ?
వంద సంవత్సరాల క్రితంవి అన్నీ రద్దంటే,
అపూర్వ గారే కదా మా ఊరి పెద్ద?
- అంతే! - అక్కడికే వెళ్తున్నాం!
పదండి పోదాం!
మన ఊరివాళ్లంతా ఐకమత్యంతో, కలిసిమెలిసి చేసే ఒకే ఒక్క పని ఏంటంటే...
హుహ్!
నన్ను వెధవని చేయటమే.
♪ కాలాన్నే గడిపే సయ్యాటలేరా ♪
♪ నోమి లాలా... ♪
♪ [ఆంగ్లంలో] నాకు నిద్రపోవాలనుంది ♪
[తెలుగులో] ♪ నిద్రపో! ♪
♪ హాయి, హాయి, హాయిగా నిద్రపో! ♪
♪ [ఆంగ్లంలో] నాకు నిద్రపోవాలనుంది ♪
♪ [తెలుగులో] నిద్రపో! ♪
♪ హాయి, హాయి, హాయిగా నిద్రపో! ♪
♪ నిద్రపో! ♪
[పగలబడిన నవ్వు]
హ్మ్!
- [తలుపు కొడుతున్న శబ్దం] - పోవే...
[ఉలిక్కిపడి అరుపు]
మన ఊరి చుట్టుపక్కల ఉన్న పెద్దలంతా మిమ్మల్ని కలవడానికి వచ్చారమ్మా.
ఏదో పెద్ద సమస్య వచ్చిందంట.
అది మీరు తప్ప, ఇంకెవరూ తీర్చలేరని అందరూ ఇక్కడికి వచ్చారమ్మా!
♪ ఉప్పు కప్పురంబు ఒకే ఒక్క పోలికుండూ! ♪
[బాధతో నిట్టూర్పు]