Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരേ!
ഉപ്പു കപ്പുരമ്പു
മാന്യമഹജനങ്ങളേ!
അജ്ഞാതരേ!
ഇന്ന്, ഞാൻ നിങ്ങളോടൊരു സാങ്കൽപ്പിക കഥ പറയാൻ പോവുകയാണ്.
ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുക.
ഒരിടത്തൊരിടത്ത് ഒരു ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു.
ചാലമവാരിപ്പള്ളി
അതിനടുത്ത് വേറൊരു ഗ്രാമം.
മേൽഡുലപേട്ട ഗ്രാമം
അതിനടുത്ത് മറ്റൊരു ഗ്രാമം.
ബഗുരമ്മഗിരി ഗ്രാമം
ഒരുപാട് ഗ്രാമങ്ങളുണ്ട്,
പക്ഷേ ഈ ഗ്രാമം സവിശേഷമാണ്.
സ്വാഗതം ചിട്ടി ജയപുരം
അതാണ്‌ ചിട്ടി ജയപുരം.
പേരുകേട്ട് ഈ സ്ഥലത്തെ വിലകുറച്ചു കാണരുത്.
അതിന് പ്രശസ്തമായൊരു ചരിത്രമുണ്ട്.
നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപ്, രാജാക്കന്മാർ യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത്,
ചൈത്രഗിരി എന്നൊരു രാജവംശം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചൈത്രഗിരി
അത് ഭരിച്ചിരുന്നത് കൊമ്പൻ മീശക്കാരനായ ജയസുര മഹാരായ എന്ന രാജാവായിരുന്നു.
പക്ഷേ നിർഭാഗ്യവശാൽ മൂന്നു വർഷം തുടർച്ചയായി മഴ പെയ്യാതിരുന്നു,
അത് രാജ്യത്ത് കൊടിയ വരൾച്ച ഉണ്ടാക്കി.
കഴിക്കാൻ ആഹാരമില്ല, കുടിക്കാൻ ജലമില്ല,
ചൈത്രഗിരി രാജ്യത്തെ നിരവധി ആളുകൾ മരണത്തിനു കീഴടങ്ങി.
ആ കെട്ട കാലത്ത്,
വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന മൊട്ടത്തലയുള്ള ഒരു സന്യാസി അവിടെയെത്തി രാജാവിനെ ഉപദേശിച്ചു,
"നിങ്ങടെ നാട് നിങ്ങൾക്കായി എന്ത് ചെയ്യുമെന്നല്ല..."
സോറി, അത് എബ്രഹാം ലിങ്കണിൻ്റെയാ.
മൊട്ട സന്യാസി പറഞ്ഞു,
"ഭൂമീദേവി നമുക്ക് എല്ലാം നൽകുന്നു, നാം തിരിച്ച് എന്തെങ്കിലും നൽകിയിട്ടുണ്ടോ?"
രാജാവ് പറഞ്ഞു, "രത്നം പതിപ്പിച്ച എൻ്റെ കിടീടം നൽകാം."
സന്യാസി പറഞ്ഞു, "കിരീടം കൊണ്ട് ഭൂമിക്ക് എന്തു കാര്യം."
"ഭൂമിയാണ് നമ്മുടെ നിലനിൽപ്പിന് ആധാരം."
"അതിനാൽ മരിച്ചവരെ ഇനിമുതൽ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ വടക്കേ ഭാഗത്ത് മറവുചെയ്യണം."
രാജാവും പ്രജകളും അത് ഉൾക്കൊണ്ട് മരിച്ചവരെ മറവുചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ആളുകളിത് പാലിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ മഴ പെയ്തു, നദികൾ നിറഞ്ഞു, വിളകൾ വളരാൻ തുടങ്ങി.
ഏവർക്കും വേണ്ടുവോളം ഭക്ഷണമായി, രാജ്യത്ത് സമൃദ്ധി വിളയാടി.
പക്ഷേ പിന്നീട് ചില പ്രജകൾ മരിച്ചവരെ മറവുചെയ്യുന്നതിനെതിരെ പ്രതിഷേധിച്ചു.
അതും ഇതും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടോ എന്നറിയില്ല,
പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും മഴ പെയ്യാതായി.
മൊട്ട സന്യാസി അവിടെയെത്തി ചോദിച്ചു, "ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ?"
അതിനുശേഷം ഏവരും ഈ രീതി പാലിച്ചുപോന്നു.
ഏറെയേറെ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം,
അതായത്, രാജഭരണവും യുദ്ധങ്ങളും ഒക്കെ അവസാനിച്ച ശേഷം...
രാജ്യമില്ലെങ്കിൽ പ്രജകൾ എന്തുചെയ്യും?
...ആ രാജ്യത്തെ ആളുകൾ വിവിധ ഇടങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിപ്പാർത്തു.
ദൂരെയുള്ള ആ രാജ്യത്തുനിന്നു വന്ന ചില ആളുകൾ
ഈ ചെറിയ തെലുങ്ക് നാട്ടിൽ എത്തിപ്പെട്ടു....
സ്വാഗതം ചിട്ടി ജയപുരം
അതാണ്‌ നമ്മുടെ ചിട്ടി ജയപുരം.
അതുകൊണ്ട് അവരുടെ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും...
ശ്രീ പെഡ്ഡി ചന്ദ്രയ്യ
... ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണ്.
എന്താ വ്യത്യാസം?
ഇവിടെ മരിക്കുന്ന ആരെയും,
ജാതിമതഭേദമന്യേ, വിശാല മനസ്സോടെ,
ഗ്രാമത്തിനു വടക്കുഭാഗത്തുള്ള ശ്മശാനത്തിൽ മറവുചെയ്യുകയാണ് പതിവ്.
സ്മാരകശിലയിൽ മരിച്ചവരുടെ പേര്, ജനനതീയതി,
മരിച്ച ദിവസം എന്നിവ പൊതുവേ എഴുതാറുണ്ട്.
പക്ഷേ ഇവിടത്തെ പ്രത്യേകത,
മറ്റു വിവരങ്ങൾക്കൊപ്പം മരണകാരണവും ഇവിടെ ആലേഖനം ചെയ്യാറുണ്ട്,
മരണകാരണം: മുടികൊഴിച്ചിൽ കാരണമുള്ള സങ്കടം
വേറൊരു കാര്യം കൂടി പറയട്ടെ? ഇവിടെ സ്ത്രീകളും ശ്മശാനത്തിലേക്ക് പോകാറുണ്ട്.
അത് സ്ത്രീകൾക്കുള്ള പ്രത്യേക അധികാരമാണ്.
- നമസ്കാരം സർ! - പോവാം.
ഞാൻ ഏറെ കഷ്ടത്തിലാ. എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കണേ.
- എന്തു പറയുന്നു സർ? - നമസ്കാരം.
- നിൽക്ക്. - എന്തുപറ്റി?
ഞാൻ വന്നത് ആരും കാര്യമാക്കുന്നില്ല
- ഹേയ് ശ്രീനു, ഇറങ്ങ്. - ശരി ചേട്ടാ.
ഹേയ് അമ്മായീ. എന്തൊക്കെയുണ്ട്?
മാറ്, മാറ്. ഞാൻ ചെയ്യാം, മാറ്.
മാറ്.
ഇന്നാ, ഇത് പിടിക്ക്.
ഇതാ.
മാറ്.
എൻ്റെ ബുദ്ധി കണ്ടോ?
- മധുബാബു, നിങ്ങൾക്ക് ഭയങ്കര ബുദ്ധി ആണല്ലോ. - എന്തു കരുതി?
അവർ നിങ്ങളോട് നമസ്കാരം പറഞ്ഞില്ല, അപ്പോൾ നിങ്ങളവരെ അതിന് നിർബന്ധിച്ചു.
കള്ളക്കുടിയൻ. നമുക്ക് പോവാം.
ഇതാണ് ശ്രീ സുബ്ബരാജു.
അദ്ദേഹം ഗ്രാമമുഖ്യനായിരുന്നു, ഇന്ന് മരണപ്പെട്ടു.
ഗ്രാമവാസികൾ ഏവരും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ശവമടക്കിൽ പങ്കെടുക്കുകയാണ്.
നമ്മുടെ ഗ്രാമമുഖ്യൻ, നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ശ്രീ സുബ്ബരാജു.
നമ്മെ വിട്ടു പോയത് ഏറെ ഹൃദയഭേദകമായ കാര്യമാണ്.
അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മഹത്വം വർണ്ണിക്കാൻ വാക്കുകളില്ല.
അദ്ദേഹം നമ്മുടെ നാടിനും നാട്ടുകാർക്കും വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ചു.
മൂടൽമഞ്ഞിൽനിന്ന് സീൽക്കാരത്തോടെ ഒരു പാമ്പ്‌ പുറത്തുവന്നു.
അദ്ദേഹം 1932-ൽ ജനിച്ചു,
കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവച്ചത് ജനങ്ങളെ സേവിക്കാനായിരുന്നു.
എന്ത്?
കുടിക്ക്. ഇത് കുടിക്കെടാ.
താനിതിൽ എന്താ ചേർത്തത്?
ഈ കള്ളിൽ പല്ലിൻ്റെ പൊടി, കടലെണ്ണ, അലക്കുകാരം ഒക്കെ ഉണ്ട്. കുടിക്ക്.
- നല്ല സ്വാദാ, കുടിച്ചോ. - എന്ത്...
അയ്യോ, എന്തൊരു രസമാ.
വാടാ വാടാ.
സൂക്ഷിച്ച് പിടിക്ക്. വാ വാ.
ദൈവമേ!
ദൈവമേ, എന്താ ഇത്?
ഇത്രേം വലുതോ?
കരച്ചിൽ പിന്നെയാവാം. വാ ചേച്ചീ.
അദ്ദേഹം എങ്ങനെയാ മരിച്ചത് എന്നു പറയൂ. ഞാൻ മനോഹരമായി അതിതിൽ കൊത്തിവയ്ക്കാം.
നിങ്ങൾ പറ.
അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അനന്തരാവകാശി വേണം പറയാൻ. അതാ സമ്പ്രദായം.
ഇന്നലെ രാത്രി എൻ്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ ഉപ്പുമാവ് കഴിച്ചിട്ടാ അദ്ദേഹം മരിച്ചത്.
പദ്മമ്മാ! ഉപ്പുമാവോ?
ഉപ്പുമാവിലെ ആദ്യ അക്ഷരം 'ഉ' ആണോ 'വു' ആണോ?
മിണ്ടാതിരി മണ്ടാ.
നീയെന്താ അങ്ങനെ പറയുന്നത്?
ഞാനാ അദ്ദേഹത്തെ കൊന്നതെന്ന് ആളുകൾ കരുതും മോളേ.
- അപ്പൊ അമ്മയല്ലേ? - അല്ല.
നന്നായി ആലോചിച്ച് പറഞ്ഞുകൊടുക്ക് എന്താ ഉണ്ടായതെന്ന്.
ഒരിക്കൽ കൊത്തിവച്ചാൽ പിന്നെ മാറ്റാൻ പോലും പറ്റില്ല മോളേ.
ഇന്നലെ രാത്രി കിടക്കുന്നതിനു മുൻപ് അദ്ദേഹം അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ ഉപ്പുമാവ് കഴിച്ചു...
പിന്നേം ഉപ്പുമാവോ?
അതുകഴിഞ്ഞ് എന്താ ഉണ്ടായതെന്ന് പറ മോളേ. അത്രേം പറഞ്ഞാൽ മതി.
അതു കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം കിടക്കാൻ പോയി ഉറക്കത്തിൽ ശാന്തമായി മരിച്ചു.
അവസാനത്തിൽ ഒരു നക്ഷത്രം കൊത്തിവയ്ക്കണോ അതോ ഒരു ചന്ദ്രനെയോ?
നിക്ക്!
പൊട്ടാ!
നിക്ക്! നിക്ക് മോളേ!
അദ്ദേഹം ഗ്രാമമുഖ്യനായിരുന്നല്ലോ, ചന്ദ്രൻ മതി.
ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്മാരകശിലയാ ഇത് സാറേ.
എൻ്റെ സ്മാരകശില ഇതിലും വലുതായിരിക്കണം, ഇതിലേറെ തിളങ്ങണം.
- മനസ്സിലായോ? - ശരി മുതലാളീ.
ഇനി ഇവളാണോ ഗ്രാമമുഖ്യ?
എന്നിട്ടും കൊച്ചു പിള്ളേരെപ്പോലെ വാവിട്ടു കരയുന്നോ?
നമ്മുടെ ജീവിതം തേഞ്ഞു!
- അത് കൊണ്ടുവാ. - ചിന്ന ഇല്ലാതെയോ?
പൊക്ക്. സുബ്ബരാജു നമ്മുടെ ഗ്രാമമുഖ്യനാണ്. കാത്തുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ല.
- അവനു വേണ്ടി കാത്തു നിക്കണോ? പൊക്ക്. - പൊക്ക്.
പൊക്ക്. പൊക്ക്.
ഹേയ്, സൂക്ഷിച്ച്. മുണ്ട് ഊരിപ്പോവുന്നു.
- ഞാൻ അടിയിൽ ഒന്നുമിട്ടിട്ടില്ല. - സൂക്ഷിച്ച്!
ദൈവമേ!
ആരേലും അതൊന്നു പൊക്ക്!
അയ്യോ! അദ്ദേഹം താഴേക്ക് വീഴുന്നു. സൂക്ഷിച്ച്.
എന്താ കാണിക്കുന്നേ? പൊക്ക്.
നിക്ക്, നിക്ക്! നിക്ക്!
പുറത്തേക്ക് എടുക്കുകയാ.
- വലിക്ക്. - മുറുകെ പിടിക്ക്.
ചിന്നയെ വിളി!
എടാ ചിന്നാ!
പൊക്ക്!
ചിന്നാ!
എന്താ ഇത് ചിന്നാ? ആ വശത്തുനിന്നല്ലേ വരേണ്ടത്?
എനിക്ക് പൊടി അലർജിയാ, അതുകൊണ്ടാ ഇവിടന്നു വന്നത്. വാ.
- ചിന്ന എവിടെ? - എടാ, നീ എവിടെയായിരുന്നു?
- നീ വേണം ഇത് നോക്കി നടത്താൻ. - മരിക്കാൻ എളുപ്പമാ.
കുഴിച്ചിടാനാ പാട്. നിങ്ങൾക്കൊക്കെ ഇതെപ്പറ്റി എന്തറിയാം?
നമ്മുടെ ആളുകൾ ശവപ്പെട്ടി താഴെ വീഴ്ത്തി.
ഇത് നോക്കിക്കേ!
ദൈവമേ! ഞാൻ വരാതെ എന്തിനാ തുടങ്ങിവച്ചത്?
ചെയ്തുവച്ചിരിക്കുന്നത് നോക്കിക്കേ.
അവനവൻ്റെ പണി അവനവൻ ചെയ്യണം എന്നുപറയാൻ ഇതാ കാരണം.
കയർ കെട്ടിയത് തെറ്റിപ്പോയി, പൊട്ടന്മാർ.
നാശം.
സോമു, നീ രണ്ടടി മുന്നോട്ടു വാ.
നീ രണ്ടടി പിറകോട്ട്.
- ഞാനോ? - നീ അവിടെ നിക്ക്.
ഇനി പൊക്കിക്കേ.
പൊക്ക്.
ഇതിനെന്താ ഇത്ര ഭാരം?
ചിലപ്പോ പുള്ളി കുറേ തിന്നിട്ടാവും ചത്തത്.
എന്തായാലും നമുക്കിത് ചെയ്തേക്കാം.
ഞാൻ മാല മറന്നേ പോയി.
ദൈവമേ, പുള്ളി രാത്രി വന്ന് എന്നെ ശല്യം ചെയ്യല്ലേ.
ഇതെന്താ ഇത്ര ഭാരം?
എല്ലാവരും അവസാനമായി കണ്ടോ?
- സുബ്ബരാജു മുതലാളി... - നീണാൾ വാഴട്ടെ!
ഞാനവിടെ എത്തേണ്ടിവന്നു എന്തേലും ചെയ്യാൻ.
അവരൊക്കെ പൊട്ടന്മാരെപ്പോലെ നോക്കി നിക്കായിരുന്നു.
എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ഞാൻ വേണ്ടി വന്നു എല്ലാം ചെയ്യാൻ.
- സ്വയം പൊക്കിയത് മതി. - സത്യമാണ്. വിശ്വാസിക്ക്.
അറിയാമോ, ശവക്കുഴിയിൽ ശവപ്പെട്ടി കുടുങ്ങിപ്പോയി.
ശവപ്പെട്ടിയോ? മൃതദേഹം ശവപ്പെട്ടിയിൽ വച്ചാൽ ഇതുതന്നെയാ പ്രശ്നം.
നിനക്ക് കുറച്ചൂടെ ചട്ടിണി വേണോ?
- എനിക്ക് വേണം അമ്മാ. - ചട്ടിണി തീർന്നു.
എൻ്റെ കാരണവന്മാർ പറഞ്ഞിരുന്നത്
മൃതദേഹം തുണിയിൽ നന്നായി പൊതിഞ്ഞ്
കുഴിച്ചിട്ടാൽ അത് സന്തോഷത്തോടെ മണ്ണിൽ ലയിച്ചുചേരുമെന്നാ.
ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ലാതെ. ആരാണാവോ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഈ പെട്ടികൾ കൊണ്ടുവന്നത്.
എടാ, കുറച്ച് മോര് വേണോ?
വേണ്ട അമ്മാ.
പെട്ടിയുടെ കാര്യം വിട്. സ്മാരകശില കാണേണ്ടതായിരുന്നു.
സ്മാരകശിലയിൽ കാണാനെന്തിരിക്കുന്നു?
അവരത് മദ്രാസിൽനിന്ന് വരുതിച്ചതാ.
എന്തൊരു മിനുസമാണെന്നോ, വഴുതിപ്പോവും.
വഴുക്കലുള്ള കല്ല്‌... കല്ലിൽ എങ്ങനെ വഴുക്കൽ ഉണ്ടാവും?
അത്രയ്ക്ക് വഴുതിപ്പോവുമെങ്കിൽ എന്നും പോയി അതിൽ വഴുതിക്കളിച്ചോ.
എനിക്കിതിൽ താല്പര്യമില്ല.
നിങ്ങടെ താല്പര്യം ആരുനോക്കുന്നു.
വല്യ ദൂരമൊന്നുമില്ല. അദ്ദേഹം ഗ്രാമമുഖ്യനായിരുന്നല്ലോ?
ശ്മശാനത്തിൻ്റെ ഒത്ത നടുക്കാ അദ്ദേഹത്തെ മറവുചെയ്തത്.
മതി! എത്ര ചുമയ്ക്കും ഇങ്ങനെ?
മതി. പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്ക്.
കഴിക്കാം. ഇന്ന് അല്പം ഭേദമുണ്ട്. ഇന്നലെ രക്തസ്രാവം നിൽക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.
മോനേ, എനിക്കൊരു ആഗ്രഹമുണ്ട്.
എൻ്റെ മരണശേഷം എന്നെ ഒരു നല്ല സ്ഥലത്ത് മറവുചെയ്യണം കേട്ടോ?
ദേ പിന്നേം.
ഒരു നല്ല മരത്തിനു കീഴെ.
എനിക്ക് സമാധാനമായി അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളണം.
ഈ അസംബന്ധം മതിയാക്ക്! അമ്മ എന്താ പറയുന്നത്?
എന്താ മോനേ? നിനക്ക് ശരിക്കും വിഷമമാണോ? അതോ പേടിയാണോ?
മോനേ, നമ്മൾ എത്രയെത്ര മരണങ്ങൾ കണ്ടിരിക്കുന്നു?
ഇത് നമ്മുടെ തൊഴിലാണ്. അന്നമാണ്.
നോക്ക്, സങ്കടം, പേടി, വേദന, ഇത്തരം വികാരങ്ങളൊക്കെ
നാട്ടുകാർക്ക് ഉണ്ടാവുന്നത് ന്യായം. പക്ഷേ നമുക്ക് ഇതൊക്കെ എന്തിനാ?
- വായടയ്ക്ക്. - എടാ. എന്ത്? സൂക്ഷിച്ചു സംസാരിക്ക്.
ഞാൻ നിൻ്റെ അമ്മയാണ്. അതോർത്തോ...
എൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് ചുമയ്ക്കല്ലേ.
- ശരി, ഇല്ല, പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഓർത്തോ. - എന്താ?
ഞാൻ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ,
നല്ലൊരു മരം കണ്ടെത്തണം, നല്ല തണലുള്ള ഒരു മരം.
എനിക്ക് അതിനു കീഴെ വേണം കിടക്കാൻ.
- ശരി, അവിടെത്തന്നെ കിടക്ക്. - എന്നെന്നേക്കും.
- നമസ്കാരം മുതലാളീ. - നമസ്കാരം മുതലാളീ.
എന്നെ കണ്ട് ആരും എന്താ എണീക്കാത്തത്?
പുതിയ ഗ്രാമമുഖ്യ സ്ഥാനമേൽക്കുന്നു
വാ.
അങ്ങോട്ടു നോക്ക്. പോസ് ചെയ്യ്‌. അത് കൊള്ളാം.
ഇവനെ പിടിച്ചേ.
നിൽക്കണ്ട. ഇരുന്നോ, ഇരുന്നോ.
കലക്കി ചേട്ടാ.
ഹേയ്, ഇങ്ങു വാ.
ഞാൻ വരാൻ വൈകിയോ?
ഇല്ല, വെറും രണ്ടു മിനിറ്റ്.
നിങ്ങൾ സമയമെടുത്ത്...
നരസയ്യ ചേട്ടാ...
ദയവായി നിശബ്ദരായിരിക്കൂ. സംസാരിക്കാതിരിക്കൂ. പ്ലീസ്.
നമ്മുടെ ചിട്ടി ജയപുരത്ത്
നാം കാലങ്ങളായി കുടുംബപരമായ നേതൃത്വമാണ് തുടർന്നുപോരുന്നത്.
- ബുദ്ധിവൈഭവമോ... - മതി!
- ...സമ്പത്തോ പ്രശസ്തിയോ... - മതി!
...നാം ഇവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഗ്രാമമുഖ്യ സ്ഥാനം നൽകിയാൽ,
- ആളുകൾ ആ സ്ഥാനത്തിനായി പോരാടാൻ തുടങ്ങും. - നിർത്തൂ!
അങ്ങനെ ഇവിടെ രാഷ്ട്രീയം തുടങ്ങും.
അതുകൊണ്ടാണ് നാം ഈ സമ്പ്രദായം കൊണ്ടുവന്നത്.
ഇതാ ഇപ്പോൾ, അതേ സമ്പ്രദായത്തിൽ ഊന്നിക്കൊണ്ട്,
സുബ്ബരാജുവിൻ്റെ ഒരേയൊരു മകൾ, കുമാരി അപൂർവ,
ഗ്രാമമുഖ്യയായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്.
സത്യപ്രതിജ്ഞയ്ക്കുള്ള സമയമാണ് ഇനി.
മോളേ, കൈ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നത് പറയണം.
കൊടിമരം പോലെ അല്ല മോളേ, മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിക്ക്.
സത്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പിടിക്കുന്ന പോലെ.
- ഞാൻ, അതായത്... - ഞാൻ, അതായത്...
മോളേ, പേര് പറയണം!
ഞാൻ, അതായത് അപൂർവ...
- കൈമാറിക്കിട്ടിയ ഈ സ്ഥാനം... - എന്ത് കൈമാറിക്കിട്ടി?
...എൻ്റെ അച്ഛനിൽനിന്ന് കൈമാറിക്കിട്ടിയ ഈ സ്ഥാനം...
- ...ദുരുപയോഗം ചെയ്യില്ല. - ...ദുരുപയോഗം ചെയ്യില്ല.
- ഞാൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു. - ഞാൻ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുന്നു.
എന്ത്? പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുമെന്നോ? എന്തു പ്രശ്നമാ ഉണ്ടാക്കുക?
ചുഴലിക്കാറ്റോ?
എന്തോ പ്രശ്നമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. നമുക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാം.
'പ്രശ്നം' അല്ല മോളേ, 'പ്രതിജ്ഞ'.
ഞാൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു.
- ഞാൻ നിയമാനുസൃതമായി പ്രവർത്തിക്കും. - ഞാൻ നിയമാനുസൃതമായി പ്രവർത്തിക്കും.
- ഞാൻ എല്ലാവരോടും നന്നായി പെരുമാറും... - ഞാൻ എല്ലാവരോടും നന്നായി പെരുമാറും...
- ...എൻ്റെ ഗ്രാമവാസികൾക്കായി... - ...എൻ്റെ ഗ്രാമവാസികൾക്കായി...
- ...നല്ല ഭരണം കാഴ്ചവയ്ക്കും. - ...നല്ല ഭരണം കാഴ്ചവയ്ക്കും.
ഇതാ മോളേ.
ഇതൊക്കെ ഇനിമുതൽ മോളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാ. ഇതൊക്കെ പിടിക്ക്.
അങ്ങനെ. പിടിക്ക്. അതെ.
നോക്ക്, ഈ മൂന്നുപേർ നിൻ്റെ അച്ഛനെയും മുത്തച്ഛനെയും സഹായിച്ചവരാ.
എന്ത് സംശയമുണ്ടെങ്കിലും നിനക്ക് അവരോടു ചോദിക്കാം.
വളരെ കുശാഗ്രബുദ്ധിക്കാരാ അവർ. കേട്ടോ മോളേ? എന്നാൽ ഇനി ഞാൻ പോട്ടെ.
- എടാ. - ചേട്ടാ.
ഇന്നലെ വരെ ഇവളുടെ അച്ഛനെ നമ്മൾ വണങ്ങണമായിരുന്നു.
ഇനിമുതൽ ഈ പൊട്ടിയെയും.
ആ കിളവൻ പറഞ്ഞുകൊടുത്തത് മര്യാദയ്ക്ക് പറയാൻ പോലും അവൾക്കറിയില്ല.
എന്നിട്ടവൾ ഗ്രാമമുഖ്യ ആവുന്നോ?
ഈ ശനിയാഴ്ച അവളുടെ ആദ്യ വില്ലേജ് കൗൺസിൽ മീറ്റിംഗ് ആണ്.
നമ്മൾ പല തരം ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ച് അവളെ നക്ഷത്രമെണ്ണിക്കണം.
അവൾ ഇവിടന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടണം.
പുളി ഞാൻ പിഴിയുന്നേ, പിഴിയുന്നേ, പിഴി, പിഴി, പിഴി, പിഴി
അതുകൊണ്ട് കറി ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി ഉണ്ടാക്കി, ഉണ്ടാക്കി, ഉണ്ടാക്കി, ഉണ്ടാക്കി
നമസ്കാരം വീരയ്യ ചേട്ടാ. ഞാൻ നിങ്ങടെ മോനെ ഈയിടെ കണ്ടിരുന്നു.
നിങ്ങടെ പിറകിലത്തെ വീട്ടിലെ സുധയെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?
നല്ല തടിച്ച ഒരുത്തി. അവൻ അവളോട്‌ പഞ്ചാര അടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പണ്ടൊക്കെ നിങ്ങളും അവളുടെ അമ്മയും...
എനിക്കിത് അറിയില്ലെന്ന് കരുതിയോ?
അവൾ വേറെ അമ്മയിലുള്ള സഹോദരിയാണ് എന്നു ഞാൻ നിങ്ങടെ മോനോട് എങ്ങനെ പറയും?
നിങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കണമായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്തു ചെയ്യാനാ.
പേരക്ക. പേരക്ക കടി, കടി, കടി, കടി
അയ്യോ അണ്ണാ ബംഗാര രാജ അണ്ണാ, എന്താ ഇങ്ങനെ വീണു കിടക്കുന്നേ?
രാവിലെ തന്നെ കുടിച്ചോ? ങേ?
നിങ്ങളെന്താ കൊച്ചു പിള്ളേരെപ്പോലെ?
ഇനീം ഒരിക്കൽക്കൂടി വീണാൽ പിന്നെ ഞാൻ നിങ്ങളോട് മിണ്ടില്ല കേട്ടോ?
പന്ത്രണ്ടര ആയി സമയം. ഞാൻ പോയി ആഹാരം കഴിക്കട്ടെ.
ദിവംഗതനായ ശ്രീ രമണ
ദിവംഗതയായ ശ്രീമതി സുജാത
എന്താ ഇത് രമണ ചേട്ടാ?
നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയെ വെയിലത്ത് നിർത്തി നിങ്ങൾ തണലത്ത് ഇരിക്കുന്നോ?
വേറാരും ഇതറിയണ്ട, പക്ഷേ ഇതൊക്കെ നിങ്ങടെ പ്ലാൻ ആയിരുന്നു അല്ലേ?
നല്ല തണലുള്ള ഒരു മരം.
- ഹേയ്, വേഗം വാ. - ഹേയ്, ഹേയ്!
- നിന്നോടാ പറയുന്നത്! - വേഗം വരാൻ!
ഹലോ മാഡം.
ദൈവമേ, എല്ലാവരും എത്തിയിട്ടുണ്ട്. വാ.
വാ പോവാം.
നാശം.
നിക്ക്, നിക്ക്.
എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്.
നിങ്ങൾ വരൂ.
അത് ഞങ്ങൾക്ക് തന്നോളൂ മാഡം.
അവളത് എനിക്കാ തന്നത്.
- എനിക്ക് താ. - അത് സത്യമാണ്.
താ... കുട എനിക്കു താ!
- കുട എനിക്കു താ! - വഴക്കു നിർത്ത്!
നിൻ്റെ കാല് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. എന്താ പ്രശ്നം?
അച്ഛാ?
അത്...
എനിക്ക് ഗ്രാമമുഖ്യ ആവണ്ട.
നീയെന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്?
ഞാനൊരു കാര്യം പറയാം.
ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു പണിയും എടുക്കാതെ
വളരെ ബഹുമാനം നേടിത്തരുന്ന എന്തെങ്കിലും ഒരു ജോലി ഉണ്ടെങ്കിൽ,
അത് ഗ്രാമമുഖ്യൻ്റെ ജോലിയാണ്.
അതല്ല കാര്യം.
- എനിക്ക് ഒന്നുമറിയില്ല... - ഒന്നും അറിയേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
കഴിഞ്ഞ 100 വർഷമായി ഒരേ പോലെയാണ് ഇവിടെ ജീവിതം,
ഒരേ പോലുള്ള ആളുകളും.
അവരുടെ ജീവിതം മാറ്റാനായി നിനക്ക് പുതിയതായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല.
ദൈവമേ, ഞാനിതെങ്ങനെ മറന്നു?
കുട നന്നാക്കാൻ ആരെയെങ്കിലും വിളിക്ക്.
ആദ്യം നന്നാക്കേണ്ടത് തന്നെയാ!
- ഞാനതാ പറഞ്ഞത്! - വായടയ്ക്ക്!
നമസ്കാരം...
എല്ലാവര്ക്കും നമസ്കാരം.
'രച്ചബന്ദ' പരിപാടിയിലേക്ക് സ്വാഗതം.
ഗ്രാമമുഖ്യ എന്ന സ്ഥാനത്തുനിന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് ചോദിക്കുകയാണ്,
നിങ്ങൾക്ക് ഈ ഗ്രാമത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടെങ്കിൽ,
എന്നോട് പറയാവുന്നതാണ്.
നീ അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ...
എല്ലാവരും നിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നോക്കും.
അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ, അടുത്തയാഴ്ച കാണാം എന്നുപറഞ്ഞ് തിരിച്ചുപോവുക. അത്രേയുള്ളൂ!
നാശം!
അപ്പു, ചിലപ്പോ ആ ഭീമയ്യ
വേണമെന്നുവച്ച് അയാളുടെ ആളുകളെക്കൊണ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിപ്പിക്കും. അപ്പൊ നീ...
അച്ഛാ!
- അമ്മേ! - ധൈര്യത്തോടെ നിവർന്നു നിക്കണം.
നാശം! അങ്ങനെതന്നെ!
എന്താ...
എന്താ നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം?
ഞങ്ങൾക്ക് തക്കാളി നല്ല വിലയ്ക്ക് വിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല മാഡം.
കിലോയ്ക്ക് മൂന്നുരൂപ പോലും കിട്ടുന്നില്ല.
ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണം.
ഈ വിൽക്കൽ വാങ്ങൽ, പണമിടപാട് സംബന്ധമായ കാര്യങ്ങൾ,
ഇതിനൊന്നും ഒരിക്കലും നേരെയുള്ള മറുപടി കൊടുക്കരുത്.
ഇതിനെ മറ്റൊരു രാജ്യത്തെ...
ഒരു പ്രശ്നവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം.
അതിനു കാരണം ഇറാനിൽ യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതാണ്.
- കുറച്ച് വേണോ? - വേണ്ട.
ഇറാൻ യുദ്ധവും നമ്മുടെ തക്കാളിയും തമ്മിൽ എന്തു ബന്ധം?
അങ്ങോട്ടല്ലേ നമ്മൾ തക്കാളി കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്നത്, അല്ലേ?
യുദ്ധം നടക്കുന്നതിനാൽ,
അവർക്ക് തക്കാളിക്കറിയും തക്കാളി അച്ചാറും ഉണ്ടാക്കാൻ പറ്റുമോ?
പറയൂ!
പറയൂ.
ഇതിനൊരു പരിഹാരം എന്താണ്, പറയൂ.
- ഇറാഖ് യുദ്ധം നിർത്തുന്നതു വരെ... - ഇറാഖോ? ഇറാൻ എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്.
ഇറാനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് ഇറാഖ് അല്ലേ?
അതിനാൽ നമുക്കേവർക്കും യുദ്ധം അവസാനിക്കാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാം.
എല്ലാവരും എൻ്റെ കൂടെ പറയൂ!
- ഇറാനിലെ യുദ്ധം! - സിന്ദാബാദ്!
"മൂർദ്ദാബാദ്" എന്നു പറയൂ.
- ഇറാനിലെ യുദ്ധം... - മൂർദ്ദാബാദ്!
അവളുടെ അച്ഛൻ അവളെ നന്നായി പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു
മഴവെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നതിലൂടെ കൊതുകുകളും പ്രാണികളും വ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്,
ഇവ പുതിയ രോഗങ്ങൾ പരത്തുന്നു. ഇതിനെന്താ ഒരു പരിഹാരം?
അടുത്ത ചോദ്യം രോഗങ്ങളെപ്പറ്റി ആകും.
ഒച്ച വയ്ക്കരുത്.
അവർ ഒച്ച വയ്ക്കും!
അപ്പോൾ അവരോട് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറയണം, ശാസ്ത്രജ്ഞർ പരീക്ഷണത്തിലാണെന്ന്.
നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കണം.
ഡെൽഹിയിൽ കൊതുകുകളെ വച്ച് പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നുണ്ട്.
ഞാൻ ഇന്നലെ വായിച്ചിരുന്നു.
അവർ ഇതിൽ വിജയിച്ചാൽ, ഈ ലായനിയുടെ ഒരൊറ്റ തുള്ളി മതി
ഒരു വർഷത്തേക്ക് കൊതുകുകളെ അകറ്റിനിർത്താൻ.
ഈ ലായനി ലഭ്യമാകാൻ തുടങ്ങിയാൽ,
മറ്റാർക്കും മുൻപ് ഈ ഗ്രാമത്തിനു വേണ്ടി നമുക്കത് വാങ്ങാം!
ഇവൾക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടല്ലോ!
ഇംഗ്ലീഷും അറിയാമെന്നാ കേട്ടത്.
- ആണോ? - അതെ.
ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കാൻ ഒരു ബുക്ക് വാങ്ങ്, നമുക്കും പഠിക്കാം.
- ഹേയ്. - എന്താ മുതലാളീ?
മധുബാബു ചോദിച്ചതിനേക്കാൾ കുഴപ്പിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്ക്.
അവൾക്ക് കൺഫ്യൂഷൻ ആയി ഉത്തരം പറയാൻ കിട്ടാതെ വരും.
അപ്പൊ ഞാൻ ഇടപെടാം.
നോക്ക്, ഭീമയ്യയുടെ ആളുകൾ തലപുകഞ്ഞു നോക്കുകയാണ്.
അവളെ മുട്ടുകുത്തിക്കുന്ന ചോദ്യം ആര് ചോദിക്കുന്നോ,
നമ്മുടെ തീയറ്ററിൽ അവർക്ക് ലൈഫ് ടൈം ടിക്കറ്റ് ഫ്രീ.
തുടങ്ങിക്കോ.
ചേട്ടാ, വാക്ക് വാക്കായിരിക്കണം, ഞാൻ ചോദിക്കാം, കേട്ടോ? നോക്കിക്കോ...
ഇതാ, ഇത് കുടിക്ക്.
മറ്റെന്തെങ്കിലും?
കഴിഞ്ഞോ?
മുന്നോട്ടു വന്നു ചോദിക്കൂ.
എന്താ, നിങ്ങൾക്കും പ്രശ്നമുണ്ടോ?
എന്തുപറ്റി ചിന്ന? കുഴി വെട്ടുന്ന ആയുധം മൂർച്ച കൂട്ടണോ?
എന്താ ചേട്ടാ, ഇതെൻ്റെ പ്രശ്നമല്ല, നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ പ്രശ്നമാ.
ഇന്നലെ ശ്മശാനത്തിലൂടെ പോവുമ്പോൾ ഞാനൊരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവിടെ നാല് ഇടങ്ങൾ കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളൂ.
അതായത്, നാല് മൃതദേഹങ്ങൾ കൂടി അടക്കാനുള്ള ഇടമേ അവിടെ ബാക്കിയുള്ളൂ.
അതാണ്‌ പ്രശ്നം,
പക്ഷേ അച്ഛാ,
ഇതൊന്നും അല്ലാതെ വേറെ എന്തെങ്കിലും വിഷയത്തിൽ ആരെങ്കിലും വല്ലതും ചോദിച്ചാലോ?
അത് നിൻ്റെ ദുർവിധി!
അച്ഛാ!
എൻ്റെ 60 വർഷത്തെ അനുഭവത്തിൽ ഇതുവരെ ആരും അങ്ങനെ ചോദിച്ചിട്ടില്ല.
പക്ഷേ അങ്ങനെ ചോദിച്ചാൽ അത് നിൻ്റെ ദുർവിധി ആണ്, അല്ലേ?
അങ്ങനെ വന്നാൽ പിന്നെ വേറെ വഴി ഇല്ല.
നിനക്ക് നിൻ്റെ ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വരും.
ശ്മശാനത്തിൽ ഇടമില്ലെങ്കിൽ ഞാനെന്തു ചെയ്യാനാ?
'ഞാനെന്തു ചെയ്യാനാ' എന്നൊക്കെ ഗ്രാമമുഖ്യ പറയാമോ?
എന്താ ഇങ്ങനെ ഇളിക്കുന്നത്? മറുപടി പറ!
പറയാം, പക്ഷേ എനിക്കല്പം സമയം വേണം.
ഈ പ്രശ്നത്തെപ്പറ്റി ഗഹനമായി പഠിച്ച ശേഷം ഞാൻ എന്തുചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിക്കാം.
എത്ര സമയം വേണം?
രണ്ടു ദിവസം. രണ്ടു ദിവസത്തിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ അറിയിക്കാം.
എന്താ നീ അവിടെ കിടന്നു ചാടിയിരുന്നത്?
നീയൊരു സ്ത്രീയാണ്!
നീയത് മറന്നോ?
ഇത് പുതിയ ബ്ലൗസ് അല്ലേ! ഞാൻ കരുതി നീയത് കീറുമെന്ന്!
നിക്ക്! ഞാൻ നിന്നെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാനാ?
ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്...
ദൈവമേ! എൻ്റെ ദൈവമേ!
ഞാൻ ചത്തു! ദൈവമേ!
എൻ്റെ ദൈവമേ!
എല്ലാത്തിനും കാരണം നിങ്ങളാ, നിങ്ങളാ...
ഇതൊരു വിചിത്രമായ പ്രശ്നമായി തോന്നുന്നു!
- ഏത്? - ഇതല്ല, അത്!
- അതോ? - നാശം!
300 വർഷമായി ആളുകൾ ഇവിടെ ജനിക്കുന്നും മരിക്കുന്നുമുണ്ട്.
ജനസംഖ്യ കൂടിവരികയാ.
പക്ഷേ സ്ഥലം കൂടുന്നുമില്ല. അപ്പൊ ശ്മശാനം നിറയില്ലേ?
കണക്ക് പരീക്ഷ
കാണിച്ചേ.
- ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല. - നീ പഠിച്ചില്ലേ?
എൻ്റെ മുത്തച്ഛന് സുഖമില്ലെടാ. രാത്രി മുഴുവൻ ടെൻഷനിലായിരുന്നു.
അടക്കാൻ സ്ഥലമില്ല.
ഇതെങ്ങനെ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ പ്രശ്നമാകും? ഇത് നമ്മുടെ പ്രശ്നമാ.
ഞാൻ ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് എന്തു ചെയ്യും?
എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ആളുകൾ സ്വന്തം വളപ്പിൽ തന്നെ കുഴിയെടുക്കാൻ തുടങ്ങണമെന്നാ.
നീ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ മൊത്തം ഗ്രാമവും ശ്മശാനമായി മാറും.
മരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽ നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നതുപോലെ ആവും.
ആളുകൾക്ക് അങ്ങനെ ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് മൃതദേഹം മറവുചെയ്യാൻ പറ്റില്ല.
ചിട്ടി ജയപുരത്തിൻ്റെ നിയമപുസ്തകം വായിച്ചാൽ മനസ്സിലാവും.
നമ്മുടെ മുന്നിൽ വേറെ വഴിയില്ല.
എല്ലാ ശവക്കല്ലറകളും ഒരേ സ്ഥലത്തായിരിക്കണം,
ഗ്രാമത്തിൻ്റെ വടക്കുദിക്കിൽ.
ഹേയ് ചിന്നാ, നിക്ക്.
- എന്നും ഈ മരുന്നുകൾ കഴിക്കണം. - ശരി.
എന്തൊക്കെയുണ്ട്? കഴിഞ്ഞ ചെക്കപ്പ് കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു മാസമായല്ലോ.
നിൻ്റെ തിരുമോന്ത ഇടയ്ക്കിടെ വന്നു കാണണമെന്നാണോ?
എന്ത്?
അമ്മ പറഞ്ഞത് ഗ്രാമത്തിൽ എല്ലാരും ഈയിടെയായി ആരോഗ്യം നോക്കുന്നുണ്ട് എന്നാ.
അതും ഇതും തമ്മിൽ എന്തു ബന്ധം?
ആരേലും മരിച്ചാലാണ് എനിക്ക് കൂലി കിട്ടുക.
കൂലി കിട്ടുമ്പൊ ഞാൻ അമ്മയെ ചെക്കപ്പിനു കൊണ്ടുവരും.
സ്ഥലം വിട്ടോ.
അയാൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? മരുന്ന് സമയത്തിന് കഴിക്കണം.
ഈ മരുന്നുകൊണ്ടൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല.
വെറുതെ പൈസ കളയാൻ.
അമ്മേ, മതി!
നോക്ക്... ഞാൻ ചോദിച്ച കാര്യം എന്തായി?
ഇരുട്ടാവുന്നതിനു മുൻപ് ഇവിടന്നു പോണം.
- പോവാം. - എടാ...
നീ വിഷയം മാറ്റുകയാണോ?
ഒന്നു തന്നാലുണ്ടല്ലോ.
മരത്തിൻ്റെ കാര്യം പോട്ടെ, ആളുകളെ കുഴിച്ചിടാൻ പോലും സ്ഥലമില്ല.
ചിന്ന, നിൻ്റെ കൈ കാണിക്ക്. കാണിക്ക്.
ഛർദ്ദിക്കാനാണോ? നിക്ക്. ഞാൻ മഗ് കൊണ്ടുവരാം.
പൊട്ടാ! പറയുന്നത് കേൾക്ക്.
എന്തു വന്നാലും നീ എന്നെ ഈ ഗ്രാമത്തിൽത്തന്നെ മറവുചെയ്യണം.
- സത്യം ചെയ്യ്‌. - ദൈവമേ!
ആളുകൾ ഇടത്തിനായി അടികൂടുകയാ, പക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം ഇഷ്ടം നിറവേറണം!
നമ്മുടെ കുടുംബം ഈ ഗ്രാമത്തിനുവേണ്ടി ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്,
നൂറ്റാണ്ടുകളായി അവരെ സേവിക്കുന്നുണ്ട്.
നമ്മൾ ഇവിടെ ഇടത്തിനായി യാചിക്കുകയല്ല!
അത് നമ്മുടെ അവകാശമാണ്!
ഞാൻ പറഞ്ഞത് എന്നോട് പറ.
- എല്ലാം? - അവസാനം പറഞ്ഞത്!
- അത് നമ്മുടെ അവകാശമാണ്. - അതെ, അത് നമ്മുടെ അവകാശമാണ്.
- ഇനി പോവാം? - ശരി പോവാം.
എൻ്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റിയതല്ലേ. എന്തിനാ പിടിക്കുന്നേ?
എനിക്കൊരു പിടിയുമില്ല. നിങ്ങൾക്ക് വല്ല പിടിയുമുണ്ടോ?
- നിങ്ങളെങ്കിലും പറയൂ. - അതെൻ്റെ ജോലി അല്ല.
എൻ്റെ ജോലി അക്കൗണ്ട്‌സും രേഖകളും നോക്കുന്നതാ.
- നിങ്ങളോ? - ഞാൻ നോക്കുന്നത് കോഴികളുടെ
കോഴിവസന്തയുടെയും, ആടിൻ്റെ ന്യുമോണിയയുടെയും മരുന്നിൻ്റെ കാര്യമാ.
അച്ഛാ, കുറച്ചു വർഷം കൂടി ജീവിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?
ഒരുപക്ഷേ...
ഒരിഞ്ചു പോലും പറ്റില്ല!
എങ്ങനെ? മറ്റന്നാളത്തെ ഗ്രാമസഭയിൽ ഞാൻ എന്തു പറയും?
നമ്മളെന്തിനാ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ദഹിപ്പിച്ചാൽ പോരേ?
മാഡം...
അങ്ങനെ ഒരിക്കലും പറയരുതേ!
ഭാഗ്യത്തിന് ഇപ്പോഴിവിടെ ഞങ്ങളേ ഉള്ളൂ. ആ ചിന്ത ഇവിടെത്തന്നെ കുഴിച്ചിട്ടോ.
- നമുക്ക് ആരെയും കുഴിച്ചിടാൻ ഇടമില്ല. - ഇത് തമാശയല്ല.
- ഇത് നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലെ രീതിയാണ്! - നമ്മുടെ ആചാരം!
നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപ്...
ആ കഥ എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ നമുക്കത് മാറ്റാൻ പറ്റില്ലേ?
- ഇല്ല, പറ്റില്ല. - മാറ്റാൻ പാടില്ല!
നിങ്ങളുടെ മുത്തച്ഛൻ്റെ കാലത്ത് മറ്റൊരു ഗ്രാമത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരാൾ
- അയാളെ ഇവിടെ ദഹിപ്പിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു... - അത് വലിയ പ്രശ്നമായി!
ആളുകൾ അയാളുട് വീട് കത്തിച്ചു!
അയാളെ കല്ലെറിഞ്ഞു, മുടി പിടിച്ചു വലിച്ചു,
ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് പുറത്താക്കി!
ദൈവമേ! ഇതെനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു!
- ഇവിടെ സ്ഥലമില്ലാത്തതിനാൽ സംസ്കാരം... - മാഡം!
ആ വാക്ക് മിണ്ടരുത്!
- ആ വാക്ക് പറഞ്ഞുപോവരുത്! - ശരി, പറയില്ല.
ഇനി നാം എന്തു ചെയ്യണം?
ഇനി വേറെ വഴികളില്ല.
നിങ്ങളോ?
അതെ, എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം.
നിങ്ങളോ? നിങ്ങളെങ്ങനെ എൻ്റെ വീട്ടിൽ?
അതെന്താ? എനിക്ക് ഇവിടെ വന്നൂടേ?
നിങ്ങൾ ഗ്രാമമുഖ്യ അല്ലേ. ആളുകളെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കുകയല്ലേ പതിവ്.
- അവരുടെ വീട്ടിൽ പോയി കാണാറില്ലല്ലോ. - താൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാ.
ഞാൻ അക്കാര്യം മറന്നു.
അവളെ എന്താ പുറത്തു നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്? അകത്തേക്കു വിളിക്ക്.
എന്തായാലും വന്നല്ലോ. അകത്തേക്ക് വരൂ.
ഇരിക്കൂ.
കുഴപ്പമില്ല, ഇരുന്നോളൂ.
ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ആരും വരാറില്ല, ഇത് ഉപയോഗിക്കാതെ കുടുങ്ങിയതാ.
നിങ്ങടെ വീട്ടുകാരെ എനിക്ക് നന്നായറിയാം. നിങ്ങൾക്കേ എന്നെ അറിയാത്തതുള്ളു.
കാര്യമായിട്ട് പറഞ്ഞതാ.
നിങ്ങടെ അച്ഛൻ്റെ അച്ഛനമ്മമാരെ, അമ്മയുടെ അമ്മൂമ്മയെ,
ഈയിടെ നിങ്ങടെ അച്ഛനെ, ഒക്കെ ഞാനാ അടക്കം ചെയ്തത്.
ഒരു കാര്യം അറിയാമോ, നിങ്ങടെ മുത്തച്ഛനെ മറവു ചെയ്യുമ്പോഴാ
എൻ്റെ അച്ഛൻ എന്നെ ശ്മശാനത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി എല്ലാം പഠിപ്പിച്ചത്.
ഞങ്ങടെ ചിന്ന ബുദ്ധിമാനാണ് മോളേ.
പെട്ടെന്ന് എല്ലാം പഠിച്ചെടുക്കും.
മോളേ, ഞാൻ കുറച്ച് ചായ എടുക്കട്ടെ?
ഒരു ചായ കുടിക്കാമെന്നു തോന്നുന്നല്ലോ.
അല്ല, മടിക്കണ്ട എന്നാ ഉദ്ദേശിച്ചത്.
എനിക്ക് നിങ്ങടെ കുടുംബത്തെ എത്രത്തോളം നന്നായി അറിയാമെന്നു പറയുകയായിരുന്നു.
അതും ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും.
എനിക്ക് നല്ലോണം മനസ്സിലായി.
എന്തിനാ ഇപ്പൊ വന്നത്?
ശ്മശാനത്തിൽ ഇടമൊന്നും ബാക്കിയില്ല എന്നു താൻ പറഞ്ഞില്ലേ.
അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിൽ എല്ലായിടത്തും പുതിയ സ്ഥലം തിരഞ്ഞു.
പക്ഷേ ഒരടി മണ്ണുപോലും കണ്ടെത്താനായില്ല.
എനിക്കറിയില്ല എന്തു ചെയ്യണമെന്ന്.
മറ്റന്നാളേക്ക് ഇതിനൊരു പരിഹാരം കണ്ടെത്തിയില്ലെങ്കിൽ,
എല്ലാവരും കൂടി എന്നെ വലിച്ചുകീറി ഭിത്തിയിലൊട്ടിക്കും.
- ആ അഞ്ച് ഇടങ്ങൾ... - അഞ്ചല്ല, നാല്!
- അതെ, നാലോ അഞ്ചോ... - അല്ല, എനിക്കറിയാം. കൃത്യം നാലെണ്ണം.
ദൈവമേ. ശരി. നാല്.
ഞാൻ പരിഭ്രമിച്ച് അഞ്ചെന്നു പറഞ്ഞതാ.
എന്തിനാ ഇത്ര പരിഭ്രാമിക്കുന്നത്? ഇപ്പൊ നാലാൾക്കുള്ള ഇടമില്ലേ?
നാലുപേർ ഒരുമിച്ച് മരിക്കില്ലല്ലോ അല്ലേ. നമുക്ക് അതുവരെ സമയമുണ്ട്.
അതെ, പക്ഷേ അത് എത്ര സമയം കാണും?
- അതെങ്ങനെ പറയാൻ പറ്റും? - ശരിയാ അല്ലേ?
എനിക്കൊരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കി തരാമോ?
ഒരു വശത്ത് ഈ ഗ്രാമത്തിൽ മരണം അടുത്തവർ.
അവരുടെ പേരുകൾ.
ഓരോ പേരിനും കൂടെ അവർ ഇനി എത്ര നാളിൽ മരിച്ചേക്കാം എന്നും.
ഏതാണ്ടൊരു കണക്ക് എഴുതാമോ?
അങ്ങനൊരു ലിസ്റ്റ് ആർക്കും ഉണ്ടാക്കാനാവില്ല.
ആർക്കും കഴിയില്ല, ഒരാൾക്കൊഴികെ.
- മരണം വളരെ അടുത്തു കാണുന്ന ഒരാൾ? - ആരാ?
താൻ തന്നെ!
അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. നിനക്കല്ലാതെ ആർക്കും ഇത് ചെയ്യാനാവില്ല.
അതെ.
ആളുകളുടെ മുഖം കണ്ടാൽ തന്നെ തനിക്ക് അറിയാനാകും അവർ എന്നു മരിക്കുമെന്ന്.
- അത് സത്യമായിരിക്കാം. - ആയിരിക്കാം എന്നല്ല. ആണ്.
നാളെ ആവുമ്പോഴേക്കും എനിക്ക് ലിസ്റ്റ് തരണം.
എന്താ നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നേ? അരച്ചോണ്ടിരിക്ക്! നിർത്തല്ലേ!
ചിട്ടി! ഹേയ് ചിട്ടി!
എടാ പൊട്ടാ. ഇങ്ങു വാടാ!
- ആരാ ചിട്ടി? ഞാൻ ചിന്ന ആണ്! - ശരിക്കും?
എനിക്ക് വയസ്സായി കേട്ടോ? ഞാൻ മറന്നുപോവുന്നതാ.
മരിക്കാറായവർ
ചിന്നയും ഞാനും കഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഹേയ്, നിർത്ത്!
ആ ലിസ്റ്റിൽ...
നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലെ എട്ടു പേരുടെ പേരുകളുണ്ട്,
അടുത്ത രണ്ടു വർഷത്തിൽ മരിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ളവർ.
നമ്മുടെ ശ്മശാനത്തിൽ ഇപ്പോൾ നാല് ഇടങ്ങൾ ഉണ്ട്.
അതിനാൽ, ഈ ലിസ്റ്റ് പ്രകാരം,
അടുത്ത ഒന്നോ ഒന്നരയോ വർഷത്തേക്ക് പ്രശ്നമൊന്നുമുണ്ടാവില്ല.
ഇതെപ്പറ്റി ഇപ്പോൾ ആകുലപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ല.
ചേട്ടാ.
അപ്പോഴേക്കും നമുക്ക് ഏവർക്കും കൂടി ഒരു വഴി കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യാം.
വേറെ സംശയങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് പിന്നെ കാണാം.
മാഡം?
ഒരു സംശയം.
നാല് ഇടങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ ലിസ്റ്റിൽ എട്ടു പേരുണ്ട്.
ആ നാല് ഇടങ്ങൾ ആർക്കൊക്കെ കിട്ടും?
അതായത്, ആർക്കാണ് മുൻഗണന ലഭിക്കുക?
അതെന്താ അങ്ങനൊരു ചോദ്യം?
മുൻഗണനയുടെ കാര്യം എവിടന്നു വന്നു?
ആദ്യം മരിക്കുന്നവർക്ക്...
ഇടം കിട്ടും, അല്ലേ?
ആദ്യം വരുന്നവർക്ക് ആദ്യം എന്നല്ലേ പറയുക?
ആദ്യം വരുന്നവർക്ക്... എന്ത്?
നോക്കൂ, നമ്മുടെ അമ്പലങ്ങളിൽ പോലും ഈ 'ആദ്യം മരിക്കുന്നവർക്ക് ആദ്യം' രീതി ഇല്ല.
നിങ്ങളെന്തു പറയുന്നു? നാം ഇത് പാലിച്ചാൽ, പിന്നെ എന്തിനാണ് അമ്പലങ്ങളിൽ
വിഐപി ക്യൂകളും സ്പെഷ്യൽ ക്യൂകളും ഒക്കെ? ശരിയല്ലേ?
- അവൾ ആരോടാ കളിക്കുന്നതെന്ന് അവൾ അറിയും. - നിങ്ങളെന്താ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?
നിങ്ങൾ നിങ്ങടെ ഉദ്ദേശ്യം പറ.
ഈ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവർക്കും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൻ്റെ ചരിത്രം അറിയാം.
- അറിയില്ലേ? - അറിയാം.
അതുകൊണ്ട് എൻ്റെ മുത്തച്ഛനെ ഇവിടെ തന്നെ അടക്കം ചെയ്യണം.
ബാക്കി മൂന്ന് ഇടങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നിങ്ങൾ നാട്ടുകാർ പോരടിച്ചോ.
എത്ര പേരുകളുണ്ട് ലിസ്റ്റിൽ?
എട്ട്.
എൻ്റെ പേരും ലിസ്റ്റിൽ ചേർക്ക്. ഭീമയ്യ!
അപ്പോൾ ഒമ്പത് പേരാകും.
നിങ്ങൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ. അല്ല, നിങ്ങൾക്ക് പെട്ടെന്ന് എന്തു പറ്റാനാ?
പെട്ടെന്നല്ല, അഞ്ചുവർഷത്തിൽ എന്തേലും പറ്റാമല്ലോ. അല്ലേൽ പത്തു വർഷത്തിൽ.
എൻ്റെ ശവകുടീരം ഈ ഗ്രാമത്തിൽത്തന്നെ ആയിരിക്കണം.
ഈ ചിട്ടി ജയപുരത്ത്. അതത്രയേ ഉള്ളൂ!
എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ പറയാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഞാനെന്തു ചെയ്യും?
"എല്ലാവരുമോ" അതെന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?
എല്ലാവരും ഞാനും ഒരേപോലെയാണോ? ഉത്തരം പറ!
ഉപ്പും കർപ്പൂരവും കാണാൻ ഒരുപോലിരിക്കും,
പക്ഷേ അവയുടെ രുചി തികച്ചും വേറെയാണ്.
എന്താ തൻ്റെ അഭിപ്രായം, ഷണ്മുഖം?
പറയ്‌.
ആളുകൾക്കിടയിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമരാണ് ഉന്നതസ്ഥാനത്ത് ഉണ്ടാവുക...
"ഏറ്റവും ഉത്തമർ" എന്നുവച്ചാൽ... ഞാൻ! ഞങ്ങൾ! ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം!
ഇവിടത്തെ ശ്മശാനത്തിന് സ്ഥലം എഴുതിത്തന്നത് ആരാണെന്ന് നിങ്ങൾ മറന്നോ?
എൻ്റെ പൂർവികർ ഈ ഗ്രാമാവാസികൾക്കായി ദാനം നൽകിയതാ ആ ഭൂമി.
ചില ആളുകൾ കുടുംബമഹിമയെപ്പറ്റിയൊക്കെ കുറേ പറയുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ ഞങ്ങളോട് മുട്ടി നിൽക്കാൻ പോലും അവർക്ക് അർഹതയുണ്ടോ? പറ!
ഞങ്ങളുടെ ആളുകളെ അങ്ങനെ കൊച്ചാക്കല്ലേ!
നിർത്ത്!
നിർത്താൻ!
നിർത്ത്!
തൻ്റെ കാലൊടിഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?
ഭീമയ്യ മുതലാളി മുഖം ചുളിച്ചാൽ പ‍ി്നനെഅതാണ്‌ ഉണ്ടാവുക.
എന്ത്? മുഖം ചുളിക്കുകയോ?
മധുബാബു മുതലാളി ചെറുവിരലനക്കിയാൽ തൻ്റെ തലയിൽ തുള വീഴും.
എത്ര പേരെ നിങ്ങൾ വെടിവച്ചിടും?
ഞങ്ങളുടെ ആളുകൾ അര മണിക്കൂർ കൊണ്ട് ഇവിടെ ശവം വീഴ്ത്തും.
"വീഴ്ത്തുമെന്ന്" എന്താ ഉദ്ദേശിച്ചത്? എന്താ വീഴ്ത്തുന്നത്?
- മതി, നിർത്ത്! - ഹേയ്!
അല്ലെങ്കിലേ ആളുകളെ അടക്കാൻ സ്ഥലമില്ല, ഇനി കൊല്ലുകയും വേണോ?
മരപ്പൊട്ടന്മാർ!
ഇപ്പൊ എന്തായി? പൊട്ടൻ. മണ്ടൻ, കഴുത!
പൊലം കെട്ടവൻ!
- സോറി ചേട്ടാ. സോറി. - എന്ത് സോറി?
ഈ നാട്ടിൽ മുഴുവൻ പൊട്ടന്മാരാ. അവരെന്നെ ഈ നാടിൻ്റെ റാണിയാക്കി.
എന്തൊരു അവസ്ഥയാണ്. ശ്മശാനത്തിലെ ഇടത്തിനു വേണ്ടി ആരേലും വഴക്കിടുമോ?
എല്ലാവർക്കും ഇടം വേണമെന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാനെന്തു ചെയ്യും?
എനിക്ക് 'എല്ലാരേം ഇടിച്ചു പരത്തും' എന്നു പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ പേടിയായിരുന്നു.
ഇരിക്കൂ. ഇരിക്കൂ. ഞാൻ പറയട്ടെ.
ഒരു കാര്യം അറിയാമോ? നമ്മൾ ഒരേ സ്കൂളിലാ പഠിച്ചത്.
താനെന്താ പറയുന്നത്?
പറയുന്നത് കേൾക്കൂ.
സ്കൂൾ മാത്രമല്ല, ഒരേ ബെഞ്ചിലായിരുന്നു നമ്മൾ. നാം കൂട്ടുകാരായിരുന്നു.
- നാം കൂട്ടുകാരായിരുന്നോ? - നോക്ക് അപ്പൂ.
സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പൊ ഞാൻ തന്നെ അങ്ങനെയാ വിളിച്ചിരുന്നത്. തനിക്ക് ഓർമ്മ കാണില്ല.
ഒരു ദിവസം മാഷ്‌ നമ്മളോട് മനുഷ്യൻ്റെ ദഹനവ്യവസ്ഥ വരയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞു,
താനത് നേരെ വരച്ചില്ല.
വരക്കാത്തതിന് മാഷ്‌ തന്നെ ശിക്ഷിക്കുമോ എന്ന് തനിക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഞാൻ നന്നായി വരച്ചിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എൻ്റെ ചിത്രം തനിക്ക് തന്നു.
താനത് മാഷിന് കൊടുത്തു, മൂപ്പർക്ക് അത് ഏറെ ഇഷ്ടമായി,
"നീ വളരെ നന്നായി വരച്ചല്ലോ" എന്നുപറഞ്ഞ് എല്ലാവരെക്കൊണ്ടും കയ്യടിപ്പിച്ചു.
- ശരിക്കും? - അതെ.
മാഷ്‌ തനിക്ക് ഒരു മിഠായി പോലും തന്നു. ഓർമ്മയില്ലേ?
എന്നിട്ട് സ്കൂൾ വിട്ട ശേഷം താൻ എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്ന് ചോദിച്ചു,
"ചിന്നാ, നിൻ്റെ ചിത്രം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ മാഷ്‌ എന്നെ എന്തു ചെയ്തേനെ?"
"എനിക്കറിയില്ല ഞാനെന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നെന്ന്."
താൻ കുറേ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
തനിക്ക് ഓർമ്മ കാണില്ല.
അന്ന് താൻ എനിക്കൊരു വാക്കും തന്നു.
"ചിന്ന, നീ ഇന്നെനിക്കു ചെയ്തത് വലിയൊരു സഹായമാ."
"ഭാവിയിൽ നിനക്ക് എന്തു സഹായം വേണമെങ്കിലും എന്നോട് പറ, ഞാൻ നിന്നെ സഹായിക്കാം."
എൻ്റെ അമ്മയാ ഇത്! അന്നു വന്നപ്പോൾ കണ്ടില്ലേ.
അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ഒട്ടും വയ്യ.
എപ്പോൾ മരിക്കും എന്നുപോലും പറയാൻ പറ്റില്ല.
അമ്മയുടെ അവസാനത്തെ ആഗ്രഹം നമ്മുടെ ശ്മശാനത്തിൽ അമ്മയെ അടക്കണമെന്നാ.
ചിന്നാ, താനും?
അങ്ങനെ പറയല്ലേ. താൻ വിചാരിച്ചാൽ അത് നടക്കില്ലേ?
അത് നടക്കില്ല. എനിക്ക് പക്ഷപാതം കാണിക്കാൻ പറ്റില്ല.
സോറി. അത് വിട്ടുകള.
പോട്ടെ.
തനിക്ക് എന്തുതന്നെ ചെയ്യാനാകും?
എല്ലാവരുടെയും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറണമെന്നില്ലല്ലോ അല്ലേ?
ചിന്നാ...
താൻ പറഞ്ഞ സ്കൂളിലെ സംഭവം എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല.
- നമ്മൾ ഏത് ക്ലാസിൽ ആയിരുന്നു? - നാലാം ക്ലാസിൽ.
അതുകഴിഞ്ഞ് താൻ പഠനം തുടർന്നില്ലേ?
അതിനു ശേഷം അച്ഛൻ മരിച്ചുപോയി. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജോലി ഏറ്റെടുക്കേണ്ടിവന്നു.
തൻ്റെ അച്ഛൻ്റെ മരണശേഷം താൻ ആ ജോലി ഏറ്റെടുത്തില്ലേ, അതുപോലെ.
ഗുഡ് നൈറ്റ്‌.
പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നും...
എൻ്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, എനിക്ക് കുറച്ചൂടെ പഠിക്കാമായിരുന്നു എന്ന്.
എങ്കിൽ എനിക്ക് കൂട്ടുകാർ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ തലവിധി മാറ്റാനാവില്ലല്ലോ.
കാണാം.
എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധയ്ക്ക്,
നമ്മുടെ ഗ്രാമമുഖ്യ കുമാരി അപൂർവ...
ഞാൻ പറയണോ വേണ്ടയോ? നിങ്ങളുടെ നല്ലതിനാ. ഒച്ച ഉണ്ടാക്കാതിരിക്ക്.
നമ്മുടെ ഗ്രാമമുഖ്യ കുമാരി അപൂർവ...
ഇന്നുരാവിലെ 9 മണിക്ക് എല്ലാവരോടും ഒത്തുചേരാൻ അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ശ്മശാനത്തിലെ ബാക്കിയുള്ള നാല് ഇടങ്ങളുടെ അവകാശികളെ നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ തീരുമാനിക്കും.
ചിട്ടി ജയപുരം ശ്മശാനത്തിനായുള്ള നറുക്കെടുപ്പ്
മാറ്!
ദൈവമേ!
എന്താ അത്? ആരാ ഇതൊക്കെ ചെയ്തത്?
ഞങ്ങളാ.
- നിങ്ങളോ? - നല്ല രസമില്ലേ?
അല്ലെങ്കിലേ നൂറുകൂട്ടം പ്രശ്നങ്ങളാ.
ഇതാ നറുക്കെടുക്കാനുള്ള കുപ്പി.
എനിക്ക് വേറൊരു പണിയുണ്ട്, ഞാൻ പോട്ടെ.
എന്തുപറ്റി? ആകെ ടെൻഷനിൽ ആണല്ലോ?
എന്താ ഇതൊക്കെ?
സാരമില്ല. തന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റും.
ഹേയ്, നിങ്ങളെന്തിനാ വന്നത്?
നിങ്ങളെന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?
ഞാൻ നറുക്കെടുപ്പിൽ ജയിച്ചാൽ ഞാനത് അറിയണ്ടേ?
കോപ്പ്! ശരി, ഇരിക്ക്.
ഇരിക്കാൻ!
- കുറച്ച് വേണോ? - ഒന്നു പോയേ.
- താൻ ഏതു ഗ്രാമത്തിൽനിന്നാ? - സത്യരാജ് പേട്ട, ചേട്ടാ.
ഈ ചുറ്റുവട്ടത്തെ എല്ലാ ഗ്രാമങ്ങളിലും മൈക്കും സ്പീക്കറും കൊടുക്കുന്നത് ഞാനാ.
അല്ല, ഇതെന്താ പരിപാടി?
ശ്മശാനത്തിൽ ബാക്കിയുള്ള ഇടങ്ങൾ
നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ ആളുകൾക്ക് നൽകാനുള്ള പരിപാടിയാ.
ഇതിനുവേണ്ടിയാണോ ഞാൻ കുട്ടപ്പനായി വന്നത്?
എന്താണേലും. എനിക്ക് പൈസ കിട്ടിയാൽ മതി.
ഹേയ്, ഇത് പിടിക്ക്.
സ്വാഗതം, സ്വാഗതം!
ഇന്ന് നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിന് ഒരു സവിശേഷ ദിവസമാണ്.
ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായും അവസാനമായും,
ശ്മശാനത്തിലെ ഇടങ്ങളുടെ പേരിൽ ഇന്നിവിടെ നറുക്കെടുപ്പ് ഉണ്ടാകുന്നതാണ്.
ഈ കുപ്പിയിൽ 9 പേരുകളുണ്ട്.
ഈ കൊച്ചു പെൺകുട്ടി അതിൽ നിന്ന് നാലു നറുക്കുകൾ എടുക്കും.
അവയിൽ പേരുള്ള നാലുപേർക്ക്, ഇടങ്ങൾ അനുവദിച്ചു നൽകും.
അതാ, അവൾ ആദ്യ നറുക്ക് എടുത്തു.
ആരുടെ പേരാണ് അതിലുള്ളതെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയണ്ടേ?
പറയൂ, കുമാരി അപൂർവ!
- ശ്രീമതി സ്വർണ്ണാംബ. - ശ്രീമതി സ്വർണ്ണാംബ!
ദൈവമേ!
വിജയികൾ സന്തോഷിച്ച് കയ്യടിച്ചാട്ടെ.
നറുക്കു വീഴാത്തവർ നിരാശപ്പെടരുത്.
ഇനിയും മൂന്നു നറുക്കുകൾ കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്.
അടുത്ത പേര് നിങ്ങളുടെ ആയേക്കാം.
നിങ്ങളുടെ ആയേക്കാം!
ശ്രീമതി ബംഗാരമ്മ.
ശ്രീമതി ബംഗാരമ്മ!
ബങ്കറുള്ള അമ്മ!
ഇത്രനാളും ആളുകളെന്നെ കണ്ടിരുന്നത് മണ്ടനായായിരുന്നു.
രണ്ടാമത്തെ വിജയിയും ഒരു സ്ത്രീ ആണ്!
ഇവിടെ സ്ത്രീകളാണ് മുൻപന്തിയിൽ എന്നു തോന്നുന്നല്ലോ!
പുരുഷന്മാരേ, നിങ്ങളെന്താ ചെയ്യുന്നത്? മീശ പിരിക്കാൻ സമയമായി.
നാം പുരുഷവർഗ്ഗത്തിൻ്റെ അഭിമാനം കാക്കാൻ നിങ്ങൾ വിജയിച്ചേ പറ്റൂ!
ശ്രീ രാജബാബു.
രാജബാബു!
ചേട്ടാ, ഒരു മിനിറ്റ്. ചേട്ടാ! ഒരൊറ്റ മിനിറ്റ്!
നിക്ക്. ഒരു മിനിറ്റ് നിക്ക്!
നിക്ക്, നിക്ക്.
അവസാനത്തെ ഭാഗ്യശാലി ആരാണെന്നറിയണ്ടേ?
ഭീമയ്യ
കുമാരി അപൂർവ...
അപൂർവ! പേരു പറയൂ!
ശ്രീമതി കൊണ്ടമ്മ.
കൊണ്ടും കൊടുത്തും വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു!
അവർക്കൊരു കയ്യടി!
ഇനി കത്തിച്ചോ!
നമുക്ക് പോവാം.
മധുബാബു, പടക്കം പൊട്ടിച്ചാൽ മാത്രം പോര.
- പിന്നെന്താ വേണ്ടത്? - ഒരു വലിയ വിരുന്ന്.
മദ്യപ്പുഴയും.
ഓ, ശരി!
നോക്ക്, ഇന്നുരാത്രി എൻ്റെ വീട്ടിൽ ആഘോഷമാണ്, വന്ന് വേണ്ടുവോളം കുടിച്ചോ!
- എല്ലാവരും എത്തിയേക്ക്! - എല്ലാരും വാ, അതുതന്നെ!
- ഭീമയ്യ ചേട്ടാ, നിങ്ങളും വരണം. - എല്ലാരും വരണം!
നിങ്ങളും വരണേ!
ചേട്ടൻ ജയിച്ചേ!
ഹേയ്, അകത്തു പോയി നോക്ക്. പോ.
പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കൂ.
- ബന്ധുക്കൾ എത്തി. - അത് ഞാൻ നോക്കാം.
എന്തൊക്കെയുണ്ട്?
അത് അതിഥികൾക്ക് കൊടുക്ക്.
കഴിക്കൂ, കഴിക്കൂ.
ഹേയ്! നിങ്ങൾ കുടിക്കാണോ? നല്ലോണം കുടിച്ചോ. കുടി, കുടി.
- അവിടേം വിളമ്പ്. - ശരി ചേട്ടാ. ശരി.
ഗ്ലാസുകൾ സൂക്ഷിക്കണേ.
ഹേയ്, വേഗം!
ഹേയ്, നിക്ക്!
ഇത് പച്ചവെള്ളം പോലെയുണ്ട്.
കള്ളുകുടിച്ചാൽ നാക്കിൽനിന്ന് ഒരു തരിപ്പിങ്ങനെ ഇറങ്ങിവരണം.
- ആരാ ഇത് വാറ്റുന്നത്? - അതാ അവിടെയാ.
എനിക്ക് ഉറങ്ങണം...
അതെങ്ങനെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റും?
ഗ്രാമമുഖ്യ എല്ലാ ചടങ്ങുകളിലും പങ്കെടുക്കണം.
ഞാൻ മര്യാദക്ക് ഉറങ്ങീട്ട് എത്രയായെന്നറിയാമോ?
ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ പോവാ. നാളെ പത്തുമണി ആയാലും എന്നെ വിളിക്കരുത്. പൊക്കോളൂ.
ഹേയ് മാമാ. നമസ്കാരം!
എങ്ങനെയുണ്ട് എൻ്റെ കൂട്ട്?
- മാറി നിക്കെടാ! - എന്താ മാമാ?
ഞാനുണ്ടാക്കുന്നത് ഉശിരുള്ള ആണുങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ കുടിക്കാനാവു.
- നിങ്ങൾക്കെന്തറിയാം. പോ. - മാറെടാ.
ഇതെന്തു കോപ്പ്? നിങ്ങളെന്താ മാമാ ചെയ്യുന്നത്?
ഇത് ആളുകൾക്ക് കുടിക്കാനുള്ളതാ.
നിങ്ങളെന്താ മാമാ ചെയ്യുന്നത്?
- മാറെടാ! കടന്നു പോ! - മാമാ, ഇത് ആളുകൾക്ക് കുടിക്കാനുള്ളതാ!
മാമാ, ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നു കേൾക്ക്!
മാമാ, ഇതൊക്കെ ആളുകൾക്ക് കൊടുക്കാനുള്ളതാണ്!
ആരേലും ഇങ്ങോട്ടൊന്നു വന്നേ! ഇങ്ങു വാ! എടാ, ഇങ്ങു വാ!
- ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ആണുങ്ങളുടെ മദ്യം! - വാ മാമാ!
കിളവൻ എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു. അതിനി കളയേണ്ടി വരും.
ഇതിലെന്തിനാ ചെരിപ്പിട്ടത്? ചിലപ്പൊ കിക്കിനുവേണ്ടി ആയിരിക്കും.
രാവിലെ എന്നെ വിളിക്കരുതെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.
എന്താ ഉണ്ടായത്?
എടാ ചിന്നാ. എടാ ചിന്നാ!
- വേഗം വാ! - എന്തുപറ്റി?
ഇന്ന് കുറേ പണിയുണ്ട്. വാ.
മാറ്. മാറ്.
- മാറെടോ! - മാറ്.
അവർ കുടിച്ചുകുടിച്ചു മരിച്ചു.
അതായത്, അവർ മരിച്ചുപോയി. മൊത്തം നാലുപേർ.
- നാലു പേരോ? - നാലു പേരോ?
അവർക്കെങ്ങനെ മരിക്കാൻ പറ്റും? അവർ ലിസ്റ്റിൽ ഇല്ലല്ലോ.
ഇന്നലെ നറുക്കു വീണ ആളുകളുടെ കാര്യം ഇനി എന്താവും?
ഇവർ മരിച്ചുപോയി. ഇവരൊക്കെ മരിച്ചു.
ദൈവമേ!
മധുബാബു, നിങ്ങൾ ഇവർക്ക് എന്താ കൊടുത്തത്? പാവങ്ങൾ മരിച്ചുപോയല്ലോ!
നിങ്ങൾക്കൊക്കെ എന്തേലും പ്രശ്നമുണ്ടോ? ഛർദ്ദിയോ വയറിളക്കമോ മറ്റോ?
ഉണ്ടെങ്കിൽ പറ. ഞാൻ നിങ്ങളെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോവാം.
- അല്ലേ ഷണ്മുഖം? - അതെ മുതലാളീ.
കുടിക്കാതെ അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ഇരിക്കുന്നതാ ഏറ്റവും നല്ലത്.
ശരിയാ! നമ്മൾ വിരുന്നിനു വരാതിരുന്നത് നന്നായി.
ദൈവം കാത്തു!
കൂട്ടുകാരേ, വീണ്ടും ഞാനാണ്.
അന്നായിരുന്നു ചിട്ടി ജയപുരം ദുഃഖത്തിൽ ആണ്ടുപോയത്‌.
ഏറെ മരണങ്ങളെ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ട ആ ഗ്രാമം,
ഈ നാലുപേരുടെ മരണത്താൽ വാവിട്ടു കരഞ്ഞ ദിവസമായിരുന്നു അത്.
അന്ന് മരിച്ചവരുടെ വീട്ടുകാരേക്കാൾ വേദനിച്ചത് അവർക്ക് അറിയാത്തവരായിരുന്നു.
ഞാനെന്തിനു വിഷമിക്കണം? എൻ്റെ നാട് കാരംചേട് അല്ലേ!
എന്തുതന്നെ വന്നാലും എന്നെ ഈ ഗ്രാമത്തിൽത്തന്നെ അടക്കം ചെയ്യണം.
എനിക്ക് വാക്കു താ.
നീയെന്താ കൊത്തിവയ്ക്കുന്നത്?
വേറെന്ത്? "കുടിച്ചു മരിച്ചു."
പൊട്ടാ! മരിച്ചവരെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്ക്. ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം, നീ അത് കൊത്തിവയ്ക്ക്.
മധുബാബുവിൻ്റെ വിരുന്നിൽ യഥാർഥ ആണുങ്ങൾക്ക് മാത്രം താങ്ങുന്ന മദ്യം കുടിച്ച് മരിച്ചു!
അങ്ങനെ കൊത്തിവയ്ക്ക്!
അതെ, അങ്ങനെതന്നെ!
നാല് ഇടങ്ങളാണ് ബാക്കിയുള്ളത്.
ആ കണക്കുവച്ച്
അടുത്ത ഒന്നൊന്നര വർഷത്തേക്ക് പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല.
എന്തിനാ ഇത്ര പരിഭ്രമം? ഇപ്പോൾ നാലുപേർക്കുള്ള ഇടമില്ലേ?
അവർ എല്ലാരും കൂടി ഒറ്റ ദിവസം മരിക്കില്ലല്ലോ.
ഇത് മുഖത്തു വയ്ക്ക് മുതലാളീ. കാണാൻ നന്നായിരിക്കും.
എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധയ്ക്ക്, ഒരു അറിയിപ്പുണ്ട്.
നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ശ്മശാനം ഫുൾ ആയിരിക്കുകയാണ്.
അതിനാൽ എല്ലാവരും സ്വയം സൂക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നു!
ആരും മരിച്ചുപോവരുത്, ഞങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നു!
ഹൗസ് ഫുൾ. ഫുൾ! ഫുൾ!
ഹൗസ് ഫുൾ
നിക്ക്!
എന്താ പറഞ്ഞത്? ഭയങ്കര കുടി ആണെന്നോ?
- അവർ കുടിച്ചു മരിച്ചതാ! - ഞാനവരോട് പറഞ്ഞതാ മുതലാളീ...
പൊട്ടാ, നിന്നെ ഞാൻ ചവിട്ടിക്കൂട്ടും.
പിന്നെ നീ! അല്ലെങ്കിലേ പ്രശ്നമാണ്, അതിനിടെ ഞാൻ കണ്ണടയും വയ്ക്കണം അല്ലേ? പൊട്ടാ.
ഞാൻ അവരോട് എപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്‌ താങ്ങാവുന്നതിലധികം കുടിക്കരുത് എന്ന്.
ആ ആക്രാന്തജന്മങ്ങൾ...
വായടയ്ക്ക്! നിൻ്റെ നാക്ക് ഞാൻ പിഴുതെടുക്കും പൊട്ടാ!
മരപ്പൊട്ടൻ! കുടിയൻ!
എന്തായിരുന്നു അത്? സ്വർഗീയമോ? അവർ സ്വർഗത്തിൽ എത്തിയോ?
നീ എൻ്റെ സൽപ്പേര് കളഞ്ഞുകുളിച്ചു!
- ഞാനവരോട് പറഞ്ഞതാ... - കള്ളപ്പന്നീ!
പന്നീ! ഇറങ്ങെടാ! നിന്നെ ഞാൻ ശരിയാക്കും!
കഴുത!
ഭീമയ്യ ചേട്ടൻ്റെ ചൊറിഞ്ഞത് എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
ആദ്യമായി.
പക്ഷേ രാവിലെ ആയപ്പോഴേക്കും എല്ലാം കുളമായി.
നാശം പിടിക്കാൻ! എല്ലാത്തിനും കാരണം അവനാ! നേരം വെളുത്തപ്പോഴേക്കും എല്ലാം തുലഞ്ഞു.
ഞാൻ ജയിച്ച ഇടം കൊടുക്കേണ്ടിവന്നു.
നമ്മളെന്തിന് അങ്ങനെ ചെയ്യണം ചേട്ടാ? നമ്മൾ മാന്യമായി നറുക്കിൽ ജയിച്ചതല്ലേ?
അതെങ്ങനെ അവൾ മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കും?
അവൾ കൊടുത്താൽത്തന്നെ നമുക്കത് വിട്ടുകളയാൻ പറ്റുമോ?
- നമ്മളത് ആവശ്യപ്പെടണം! - അതെ മുതലാളീ. അവൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാ.
അവൻ വിരുന്നൊരുക്കി സ്വയം വിഡ്ഢിയായി!
എന്നെ എതിരിടാൻ അവനെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു?
ഇന്നുമുതൽ എല്ലാവരും മധുബാബുവിനെ 'മദ്യബാബു' എന്നു വിളിക്കട്ടെ!
ആ പറഞ്ഞത് ശരിയാ!
മുതലാളീ...
നീയോ? നീയെന്താ ഇവിടെ?
അത്, മുതലാളീ...
ശ്മശാനത്തിൽ സ്ഥലം ഇല്ലാത്തതിനാൽ എനിക്ക് ജോലി ഒന്നും ഇല്ല.
- എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ജോലി തന്നാൽ... - ഇപ്പൊ നിനക്കെന്നെ ഓർമ്മ വന്നു അല്ലേ?
പക്ഷേ ഇന്നലെ നീ സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി ഡാൻസ് കളിക്കുകയായിരുന്നല്ലോ.
അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.
സാരമില്ല. ഇവിടെ എനിക്ക് ഇപ്പോഴേ ധാരാളം ജോലിക്കാർ ഉണ്ട്.
നിനക്ക് എന്തു പണി ചെയ്യാൻ പറ്റും?
എൻ്റെ മീശ എണ്ണയിട്ട് മിനുക്കാൻ പറ്റുമോ?
ചെയ്യാം.
എടാ, എടാ.
ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ. ഇത്രേം പാവമാണെങ്കിൽ നീയൊക്കെ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു പോവാനാ?
സാരമില്ല, ഇപ്പൊ പൊക്കോ. എന്തേലും പണി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ വിളിക്കാം.
മെല്ലെ, കൊച്ചേ. വേദനിക്കുന്നു.
ഹേയ്.
അവൻ നമ്മുടെ ഗ്രാമമുഖ്യയെ മണ്ടത്തരത്തിൽ കടത്തിവെട്ടുമല്ലോ.
അവളുടെ മുന്നിൽ വേറെ വഴികൾ ഇല്ലാതാവുകയാണ്.
നമ്മുടെ ശല്യം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ അവൾ രാജിവച്ച് ഓടിപ്പോവണം.
ഞങ്ങൾ അപൂർവയുടെ കൂടെ മറ്റൊരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോവാ.
ശ്മശാനത്തിനുള്ള സ്ഥലം നോക്കാൻ.
നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലും സ്ഥലം നോക്കണമെന്ന് നിന്നോട് പറയാൻ അപൂർവ പറഞ്ഞു.
വേറെ തിരക്കിലൊന്നും പെട്ടേക്കല്ലേ! ഞങ്ങൾ പോവുകയാ!
- ശരി, കാണാം! - പോവാം!
എന്താ കാര്യം? ഭക്ഷണം കഴിക്ക്.
എടാ, ഞാൻ ചുമ്മാ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചെന്നേ ഉള്ളൂ.
എനിക്ക് അതൊന്നും വേണ്ട.
മരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എവിടെ അടക്കിയാൽ എന്താ.
എന്നെ അടക്കാൻ ഒരു ഇടം കണ്ടെത്തിയാൽ മതി. നീ വിഷമിക്കണ്ട.
കഴിക്ക്.
- സമാധാനമായിരുന്നാൽ ഞാനൊരു കാര്യം പറയാം. - എന്താ?
അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം നടക്കും.
അതെങ്ങനെ? നീയെന്നെ നിൻ്റെ അച്ഛൻ്റെ കുഴിയിൽ അടക്കാൻ പോവാണോ?
എന്നെ വിശ്വാസമില്ലേ അമ്മയ്ക്ക്? ഞാനത് നോക്കിക്കോളാം.
ഇനി കഴിക്കാൻ നോക്ക്.
കഴിക്ക് മോനേ.
അപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് എൻ്റെ മുത്തച്ഛനെ ഇവിടെത്തന്നെ അടക്കണം.
ഞാനല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഇവിടെ അടക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യതയുള്ളത് ആർക്കാ? പറ.
- ആ അഞ്ച് ഇടങ്ങൾ... - അഞ്ചല്ല, നാല്!
പേടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ ബാലറാവു ചേട്ടാ.
ഈ ഇടം ഞാനെൻ്റെ അമ്മയ്ക്കുവേണ്ടി ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചിരിക്കുകയാ.
അമ്മയ്ക്ക് വാക്കുകൊടുതതാ.
മറ്റാരും ഇതെപ്പറ്റി അറിയരുത്.
അറിഞ്ഞാലും അവർ എന്തുചെയ്യും?
നിൻ്റെ കാലൊടിഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?
ഭീമയ്യ മുതലാളിയുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞാൽ അതാ ഉണ്ടാവുക.
എന്ത്, മുഖം ചുളിയുന്നതോ?
മധുബാബു മുതലാളി വിരൽ ഞൊടിച്ചാൽ നിൻ്റെ തലയിൽ ഓട്ട വീഴും.
നോക്കാം. ഇതെൻ്റെ അമ്മയ്ക്കു വേണ്ടിയാ.
എടാ ചിന്നാ. ഒരു പണിയും ഇല്ലെടാ. എനിക്കറിയില്ല എന്തു ചെയ്യണമെന്ന്.
ദൈവമേ!
കൊത്താൻ കല്ലുകൾ ഉണ്ട്. മരിക്കാൻ തയ്യാറായി ആളുകളുമുണ്ട്‌.
പക്ഷേ അടക്കം ചെയ്യാൻ ഇടമില്ല. ദൈവമേ!
എടാ ചിന്നാ... എനിക്ക് പണി വേണം.
നീ എന്തു ചെയ്യാനാ? നിനക്കും പണിയില്ലല്ലോ.
എന്താടാ? പണി ഇല്ലെന്നോ?
ആളുകൾ മരിക്കും. മരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം നമുക്ക് പണി ഇല്ലാതാവില്ല.
നീ വല്ലതും കഴിച്ചോ?
പോയി കഴിക്ക്. പൊ.
അവനെനിക്ക് അഞ്ചു രൂപ തന്നു, പക്ഷേ ഇഡ്ഡലിയ്ക്ക് നാല് രൂപയേ ഉള്ളൂ.
നല്ലതാ, അല്ലേ? എടുത്തോ.
എടാ ചിന്നാ.
ഇതിലിട്ടു കൊണ്ടുപൊക്കോ. വഴുതിപ്പോവില്ല.
ചിന്നാ!
- ദൈവമേ! - നിർത്ത്. ചിന്നാ, ചിന്നാ!
ചിന്നാ, ചിന്നാ! ഞാൻ തന്നെ വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കാ, ചെവി കേൾക്കാതായോ?
താനായിരുന്നോ?
- എന്തുപറ്റി? മുഖത്തൊരു ടെൻഷൻ? - ടെൻഷനോ? എനിക്കെന്തു ടെൻഷൻ?
എന്തേലും മറച്ചുവച്ച് നിങ്ങടെ അടുത്തുനിന്ന് ഓടിപ്പോവുകയാണെന്ന് കരുതിയോ?
താനെന്താ പറയുന്നത്?
- അത് പോട്ടെ, താനെന്താ ഇവിടെ? - ഒരു കാര്യം ആലോചിക്കുവായിരുന്നു.
എങ്കിൽ കാറിൽ കേറി ആലോചിച്ചോ.
എന്താ ഇത്?
ദൈവമേ! എൻ്റെ കാല്! എൻ്റെ കാല് പോയി!
എൻ്റെ കാല്!
- എന്താ അത്? - അത് അവിടെ കിടക്കുന്ന ഏതോ കല്ല്‌.
എൻ്റെ ചാക്കിൽനിന്ന് എന്തോ വീണെന്ന് വിചാരിച്ചോ?
എൻ്റെ കാല് ചതഞ്ഞുപോയി! അതിലൊന്ന് കൈ വച്ചതേ ഉള്ളൂ!
ആകാശം ഇടിഞ്ഞുവീണതുപോലെ!
മൂത്രമൊഴിച്ച കൈകൊണ്ടാ നിങ്ങളിത് പിടിച്ചത്. ഇതിനകത്ത് കാര്യമായ വസ്തുക്കളുണ്ട്.
ശ്മശാനം നോക്കാനായി ഞങ്ങൾ അടുത്തുള്ള ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോവുകയാ.
ഒരേക്കർ സ്ഥലം നോക്കാൻ. കൂടെ വാ.
അവനെന്തിനാ നമ്മുടെ കൂടെ?
ഒരേക്കറിൽ എത്ര പേരെ അടക്കം ചെയ്യാൻ പറ്റുമെന്ന് അറിയാമോ?
- അത്... കണക്കും, രേഖകളും... - അറിയില്ല, അല്ലേ?
താൻ പറ.
പതിനഞ്ച്... നാല്... അറുപതടി മതിയാവും.
നടവഴി കൂടി കൂട്ടുമ്പോൾ 726- 740 അടി മതിയാകും.
- ശരി, കേറ്. - ഇവനിപ്പോൾ കണക്കിൽ വിദ്വാനായോ?
- കേറ്! - കേറുകയാ.
ഹേയ് കമ്മുഡു, എന്താ എൻ്റെ മേലെ കേറിയിരിക്കുന്നത്? മാറ്.
എങ്ങോട്ട് മാറാൻ?
- ഞാൻ ചായ പോലും കുടിച്ചില്ല. - ഇത്തിരി സ്ഥലം താ!
അവർ തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും നമ്മൾ ഇവിടെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കണം.
പോയി അവനോടു പറ. പൊ.
പറഞ്ഞത് കേട്ടോ?
അച്ഛനമ്മമാർ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചില്ല, അതുകൊണ്ട് പല്ലവിക്കും പ്രണവിനും മരിക്കണം.
അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ അവരെ മറവുചെയ്യാൻ ഗ്രാമത്തിൽ ഇടമില്ലാതെ വരും.
അപൂർവയെ വിശ്വസിച്ച് ഇരുന്നാൽ ഇതാണ് ഉണ്ടാവുക.
ഇന്നുരാത്രി അവർ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പ്ലാൻ ഇടുന്നുണ്ട്.
- അല്ല, ഈ പല്ലവി ആരാ ചേട്ടാ? - അതറിഞ്ഞിട്ട്‌ എന്തിനാ?
ഞാനാ ചേട്ടാ പ്രണവ്!
- ആണോ? - അതെ ചേട്ടാ.
എന്താ ഈ ചാക്കിൽ?
നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാ പോവുന്നത് മാഡം?
നമ്മുടെ ശ്മശാനത്തിന് അടുത്ത് മൂന്നു ഗ്രാമങ്ങളുണ്ട്.
ചാലംവാരിപള്ളി ആണ് ഇവയിൽ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ ഗ്രാമം.
ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമം വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയിലാ സർ.
കഴിഞ്ഞ 300 വർഷമായി ഉപയോഗിച്ചുവരുന്ന ശ്മശാനം നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്.
ആരെങ്കിലും മരിച്ചാൽ മറവുചെയ്യാൻ
ഒരടി മണ്ണുപോലും ഇല്ല.
രണ്ടാമത്തെ ഗ്രാമം മെൽദുലപേട്ട.
അതൊരു വിചിത്രമായ പ്രശ്നമാണല്ലോ.
ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് ഒരേക്കർ സ്ഥലം തരാം, പക്ഷേ ഒരു ലക്ഷം രൂപയാണ് വില.
ഒരേക്കറിന് ഒരു ലക്ഷമോ?
മൂന്നാമത്തെ ഗ്രാമം ബഗുരമ്മഗിരി.
ആ സ്ഥലത്ത് ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമദേവത
ബഗുരമ്മയുടെ ശിൽപം നിർമ്മിക്കാൻ പോവുകയാ.
അത് നിങ്ങൾക്ക് ശ്മശാനമാക്കാൻ വേണമെന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞങ്ങളെങ്ങനെ സഹിക്കും?
ശരി, തിരുമനസ്സേ, ഞങ്ങൾ എന്നാൽ പൊക്കോട്ടെ.
നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് എന്തോ സമ്മാനം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ.
അത് കാഴ്ചവയ്ക്കാതെ മടങ്ങുകയാണോ?
പിടിച്ചേ!
ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ ആരെങ്കിലും മരിച്ചാൽ സംസ്കരിക്കുകയാ ചെയ്യാറ്. കുഴിച്ചിടുകയല്ല.
അതാ ഞങ്ങളുടെ ആചാരം.
ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സ്ഥലം വാങ്ങിയാൽ പിന്നെ അത് ഞങ്ങളുടെയാവില്ലേ?
പിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് അവിടെ എന്തു വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാമല്ലോ.
അത് സാദ്ധ്യമല്ല.
ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരേക്കർ സ്ഥലത്തിന് 25000 രൂപയിൽ കൂടുതൽ വില വരില്ല.
നിങ്ങൾ നാലിരട്ടി വിലയാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
ആവശ്യം നിങ്ങളുടെയാണ്. ആലോചിച്ചു തീരുമാനിക്ക്.
അല്ല. അത് അവൻ്റെ ചാക്കാണ്. അങ്ങേയ്ക്കായി ഞങ്ങൾ ഒന്നും കൊണ്ടുവന്നിട്ടില്ല.
സമ്മാനങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാതെ രാജാവിനെ കാണാൻ വരുന്നോ?
സ്ത്രീകളെ ഗ്രാമമുഖ്യയാക്കിയാൽ ഇങ്ങനെയിരിക്കും.
നിങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ കഴിവുള്ള ആണുങ്ങൾ ആരുമില്ലേ?
ഗ്രാമദേവത സ്ത്രീ ആകാമെങ്കിൽ ഗ്രാമമുഖ്യ സ്ത്രീയായാൽ എന്താ?
നമുക്ക് പോവാം.
- എന്താ ഉണ്ടായത്? - ഹാർട്ട് അറ്റാക്ക്.
ഞാൻ ചത്തിട്ടില്ല!
പാവം ഉറക്കത്തിൽ മരിച്ചുപോയി!
എടോ, എനിക്കിപ്പോഴും ജീവനുണ്ടെന്ന്!
നല്ല ശക്തിയുള്ള ആളായിരുന്നു.
മൂപ്പരുടെ വിധി ഇങ്ങനെ ആവുമെന്ന് ആരും കരുതിയില്ല.
എടാ പൊട്ടന്മാരേ, ഞാൻ ജീവനോടെയുണ്ട്.
വാ മുത്തച്ഛാ. അകത്തേക്ക് പോവാം.
ഞാൻ ചത്തിട്ടില്ല!
വരൂ മാഡം! വരൂ!
ഗ്രാമം മൊത്തം ഇളകിയിരിക്കുകയാ, ആ സമയത്ത് നിങ്ങൾ കറങ്ങാൻ പോയോ?
- എന്താ ഉണ്ടായത്? - ദൈവമേ!
ഇവർക്ക് എന്താ ഉണ്ടായതെന്നുപോലും അറിയില്ല. ഇവരിതെങ്ങനെ പരിഹരിക്കും?
- എന്ത് പരിഹരിക്കാൻ? - ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ?
രണ്ടു കമിതാക്കൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പോവാണ്.
അതുണ്ടായാൽ നാം അവരെ എവിടെ മറവുചെയ്യും?
- എവിടെ മറവുചെയ്യും? - മധുബാബുവിൻ്റെ മുത്തച്ഛൻ മരിച്ചു!
- മരിച്ചോ? - മരിച്ചോ ഇല്ലയോ!
- മരിക്കാറായി! - അപ്പൊ മരിച്ചില്ലേ?
എന്താ ചിരിക്കുന്നത്? അദ്ദേഹം അത്യാസന്ന നിലയിലാണ്!
ഏതു നിമിഷവും എന്തും സംഭവിക്കാം. എന്തേലും സംഭവിച്ചാൽ നിങ്ങളെന്തു ചെയ്യും?
എൻ്റെ മുത്തച്ഛന് നറുക്കു വീണിരുന്നു, അക്കാര്യം ഓർമ്മയുണ്ടോ?
ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലെങ്കിൽ രാജി വയ്ക്ക്!
ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ!
രാജി വയ്ക്ക്!
ഹേയ്, എന്താ ചെയ്യുന്നത്?
എനിക്ക് മടുത്തു. എല്ലാവരും ചത്തു തുലയട്ടെ.
എനിക്കിത് വയ്യ. വേറെ ആരേലും ഗ്രാമമുഖ്യ ആയിക്കോട്ടെ.
ഹേയ്! എന്താ നീ പറയുന്നത്? എടുത്തുചാടി തീരുമാനങ്ങൾ ഒന്നും എടുക്കല്ലേ.
എടുത്തുചാടിയോ? പനങ്കുല പോലെ കിടന്ന എൻ്റെ മുടി ഇപ്പൊ പനനാരു പോലെ ആയി, കണ്ടോ?
എനിക്ക് ഇതൊന്നും വയ്യ. എന്നെ വിട്ടേക്ക്!
മണ്ടീ! നിൻ്റെ വിചാരം ഗ്രാമമുഖ്യ ആവുന്നത് നിൻ്റെ മാത്രം തീരുമാനം ആണെന്നാണോ?
നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ് അത്!
- ഞാനത് കാര്യമാക്കുന്നില്ല! - കാര്യമാക്കുന്നില്ലെന്നോ?
എന്ത് കാര്യമാക്കുന്നില്ല?
നീ കാരണം നിൻ്റെ അച്ഛനപ്പൂപ്പൻമാരുടെ കഷ്ടപ്പാടുപോലും ഇപ്പോൾ ആളുകൾ മറക്കും!
അതുപോലെ നിൻ്റെ മക്കളും, കൊച്ചുമക്കളും, എല്ലാവരും
നിൻ്റെ പരാജയത്തിൻ്റെ കഥകൾ പറഞ്ഞുനടക്കും.
ഞാൻ പറയുന്നത് സൂക്ഷിച്ചു കേൾക്ക്!
നോക്ക്, നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൻ്റെ സൽപ്പേര്, മഹിമ, അഭിമാനം, എല്ലാം
ഇപ്പോൾ നിൻ്റെ കയ്യിലാണ് മോളേ.
നന്നായി ആലോചിച്ച് ഒരു തീരുമാനം എടുക്ക്.
അപ്പു, ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.
അപ്പു...
- ദൈവമേ! - ഹേയ്, അതെനിക്ക് താ!
ഇവർ സദാ സമയവും വെകിളി പിടിച്ച പോലെയാണ്.
- ഞാൻ പിടിക്കാം. - തനിക്ക് പിടിക്കണോ ഇത്?
200 വർഷം പഴയ ശ്മശാനമാണ് ഇത്. എൻ്റെ കാലത്തുതന്നെ വേണോ ഇത് നിറയാൻ?
എൻ്റെ അച്ഛൻ്റെയോ മുത്തച്ഛൻ്റെയോ അല്ലേൽ മോൻ്റെയോ കാലത്ത് നിറഞ്ഞാൽ പോരായിരുന്നോ?
നോക്ക്, എൻ്റെ കുടുംബത്തിൻ്റെ തന്നെ മഹിമ അപകടത്തിലാവുമ്പോൾ ഞാനെന്തുചെയ്യും?
എൻ്റെ അമ്മ ഇപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പറയാറുണ്ട്‌. ഈ വഴി.
പ്രശ്നങ്ങൾ താങ്ങാൻ കെൽപ്പുള്ളവരെ തേടിയേ പ്രശ്നങ്ങൾ വരൂ.
ഞാനീ ശ്മശാനത്തിൽ പണിയെടുക്കുന്നത് ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ട് എന്നാണോ വിചാരം?
ശ്മശാനത്തിൽ അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ താൻ വേറെന്തു ചെയ്തേനെ?
കുട്ടിക്കാലത്ത് സ്കൂളിനടുത്ത് ബലൂൺ വിൽക്കുന്ന ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
നല്ല രസമുള്ള, പല നിറമുള്ള ബലൂണുകൾ.
എല്ലാവരും അവ വാങ്ങുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ എൻ്റെ കയ്യിൽ പൈസ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ വാങ്ങുമായിരുന്നില്ല.
ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നു, വലുതാവുമ്പോൾ ബലൂൺ വിൽപ്പനക്കാരൻ ആകാമെന്ന്.
അപ്പോൾ എനിക്ക് ബലൂണുകൾ എല്ലാം വിൽക്കാതെ എടുത്തുവച്ച് അവ കൊണ്ട് കളിക്കാമല്ലോ.
വലുതായ ശേഷം എന്താവാനായിരുന്നു ആഗ്രഹം?
വലുതായ ശേഷം അക്കാര്യം അങ്ങനെ ആലോചിച്ചിട്ടില്ല.
പക്ഷേ ഞാൻ നന്നായി പാടും.
ആണോ? കേൾക്കട്ടെ.
രാത്രിയിൽ...
മനസ്സിലായി.
ശരി, ഒരു മൃതദേഹം കേടുവരാതെ എത്ര നാൾ സൂക്ഷിക്കാൻ പറ്റും?
ദൈവമേ! എന്തിനാ ഇത്രയൊക്കെ ആലോചിക്കുന്നേ?
പറ.
ആരെങ്കിലും മരിച്ചാൽ എനിക്ക് ഇടം കണ്ടെത്താൻ എത്ര സമയം വേണമെന്ന് എനിക്കറിയണം.
എൻ്റെ അമ്മ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒരു രീതി പറഞ്ഞുതന്നിരുന്നു.
ആ രീതിയിൽ ചെയ്‌താൽ രണ്ടു ദിവസം വരെ മൃതദേഹം കേടുകൂടാതെ വയ്ക്കാം.
രണ്ടു ദിവസം.
എന്താ നോക്കുന്നേ?
ഒന്നുമില്ല. കാറ്റത്ത് എൻ്റെ കുറ്റി മുടി പോലും പറന്നു.
താനെങ്ങനെ ഇത്ര നീളമുള്ള മുടി നോക്കിനടത്തുന്നു?
എണ്ണ തേയ്ക്കാറുണ്ടോ? അല്ലാതെ എങ്ങനെയാ ഇത്ര കട്ടി?
അതിനിടയിൽ ഒരു കൊതുക് കുടുങ്ങിപ്പോയാൽ ശ്വാസം മുട്ടി ചാവും.
നമുക്ക് പോവാം?
എങ്ങോട്ടാ പോവുന്നത്?
വലത്തോട്ടാണ്, വലത്തോട്ട്.
തൻ്റെ വഴിയിൽ പോയിട്ട് ഒന്നുമായില്ലല്ലോ? ഇനി എൻ്റെ വഴിയിൽ നോക്കാം.
താൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാ ചിന്നാ. ഇവിടെ ഒരടി മണ്ണ് പോലും ബാക്കിയില്ല.
ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ. ഈ ശ്മശാനത്തിലെ ഓരോ ഇഞ്ചും എനിക്ക് അറിയാം.
നമുക്ക് പോവാം. ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങി.
താൻ മുന്നിൽ നടക്ക്.
ഇതെവിടെയാ തുടങ്ങുന്നതും അവസാനിക്കുന്നതും എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം. വാ, പോവാം.
ഞാൻ ജനിച്ചതും വളർന്നതും ഇവിടെയാ.
അതുകൊണ്ട് ഇവയൊക്കെ കൊച്ചു വീടുകളായും, മരിച്ചവരെ എൻ്റെ കൂട്ടുകാരായും ഞാൻ കണ്ടു.
എന്താ... എന്തുപറ്റി?
ചിന്നാ, ഇത് നോക്കിക്കേ.
- ഇത് മറ്റുള്ളവയിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. - വ്യത്യസ്തമോ? അതെന്താ?
ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടുള്ള ഏറ്റവും സാധാരണ കല്ലാ ഇത്.
എന്താ പറയുന്നത്? ഇതിൽ പേരുപോലും ഇല്ല. നോക്കിക്കേ.
അതെങ്ങനെ ശരിയാവും? ഇത് നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള കല്ലല്ലേ?
ഒരുപക്ഷേ മാഞ്ഞുപോയതാവും.
അതായത്...
ഇത് ആരുടെ പേരിലാണെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല അല്ലേ?
- എന്ത്? എന്താ? - മനസ്സിലായി!
- ഏതു വഴിയാ പോവേണ്ടത്? - അതിലെ. അല്ല, ഇതിലെ.
നമ്മുടെ പ്രശ്നത്തിന് നാം ഒരു പരിഹാരം കണ്ടെത്തി.
ശ്മശാനത്തിൽ കുറേ പഴയ ശവക്കല്ലറകളുണ്ട്.
അവ ആരുടെയാണെന്നു പോലും ആർക്കുമറിയില്ല.
അതിനാൽ അവ പുനരുപയോഗിക്കാം എന്നു ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
അതെങ്ങനെ സാദ്ധ്യമാകും?
ഞാൻ മുഴുവൻ പറയട്ടെ.
പഴയ കല്ലറകളിലെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ നാം പൂജാവിധിപ്രകാരം പുറത്തെടുത്ത്,
ശേഷക്രിയ ചെയ്ത ശേഷം ഒന്നിച്ച് ഒരിടത്ത് അടക്കം ചെയ്യും.
ചിട്ടി ജയപുരത്തെ നിയമപുസ്തകത്തിൽ ഇത് അനുവദനീയമാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? കാണട്ടെ.
നിയമപുസ്തകത്തിൽ ഇത് അനുവദനീയമല്ല എന്നു പറഞ്ഞത് കാണട്ടെ.
നമുക്ക് നാളെ രാവിലെ മുതൽ പഴയ കല്ലറകൾ കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങാം.
പഴയതും, പേരില്ലാത്തതും, പൊളിഞ്ഞതുമായ കല്ലറകൾ കണ്ടെത്തണം.
നാളെ കഴിഞ്ഞ് പണി തുടങ്ങാം.
അതിനിടയിൽ വേറെ വഴി വല്ലതുമുണ്ടെങ്കിൽ അറിയിക്കൂ. നമുക്ക് അപ്പോൾ നോക്കാം.
നമ്മുടെ നിർഭാഗ്യമാണ് ഇത്.
താൻ എപ്പോഴേലും വിചാരിച്ചിരുന്നോ ശ്മശാനത്തിൽ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരുമെന്ന്?
നമുക്ക് ഈ മൂന്നു വരി നോക്കിയാ ശേഷം തിരിച്ചുപോവാം.
മൂന്നു വരിയോ?
- അല്ല, ഇരുട്ടാവുകയാണല്ലോ. - അതെന്താ, രാത്രി പ്രേതങ്ങൾ വരുമോ?
അല്ല, താൻ ഇവിടെ എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രേതങ്ങളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
ചോദിച്ചതുകൊണ്ടു പറയുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ.
പേടിയായാൽ പിന്നെ എന്നെ കുറ്റം പറയരുത്.
പേടിയോ? ഞങ്ങളോ? ഞങ്ങൾ കുട്ടികളാണെന്നാണോ വിചാരം?
കഥ പറ.
ഇന്നലെ രാത്രി...
- ഇന്നലെ രാത്രിയോ? - ഇന്നലെ രാത്രിയോ?
എന്ത്, ഇന്നലെ രാത്രിയോ?
'പണ്ടുപണ്ട്' എന്നോ 'എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത്' എന്നോ പറയുമെന്നാ ഞങ്ങൾ കരുതിയത്.
- ശരി, പറ! - ശരിക്കും ഇന്നലെ രാത്രിയാ ഇതുണ്ടായത്.
നേരം വൈകിയിരുന്നു, ഞാൻ ഇവിടെയിരുന്ന് എൻ്റെ അത്താഴം കഴിക്കുകയായിരുന്നു.
കൃത്യം ഇവിടെയിരുന്ന്.
ഈ വരിയോ ആ വരിയോ ആയിരിക്കാം. ആ കല്ലറയിൽനിന്ന്...
ആരോ ശ്വാസമെടുക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.
ഇളംകാറ്റ് വീശിയതാണെന്നാ ഞാനാദ്യം കരുതിയത്.
അതിനുശേഷം...
വീണ്ടും...
ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നതിനു മുൻപ് ഒന്നു പറയണേ.
ഇത്തവണ അത് കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ ആയിരുന്നു.
പിന്നെ ആരോ കല്ലറയിൽനിന്ന് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു,
"എന്നെ ഇവിടന്നു പുറത്തിറക്ക്. ഞാനിപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്. പ്ലീസ്, പുറത്തിറക്ക്."
പ്രേതങ്ങൾക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് അറിയുമോ?
അത് 'പ്ലീസ്' എന്നു പറഞ്ഞില്ല. അതിൻ്റെ സ്വന്തം ഭാഷയിലാ സംസാരിച്ചത്.
എന്നിട്ട് അത് പറഞ്ഞു, 'ഈ പൗർണമിയ്ക്കുള്ളിൽ എന്നെ
പുറത്തിറക്കിയില്ലേൽ ഞാൻ വന്ന് നിൻ്റെ കഴുത്ത് കടിക്കും,"
വാ, നമുക്ക് ഈ വരി കൂടി നോക്കാം.
നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങി കേട്ടോ?
എനിക്ക് അക്ഷരങ്ങൾ കാണുന്നില്ല. നമുക്ക് നാളെ നോക്കാം.
ടോർച്ച് ഉണ്ട്.
ആവശ്യം വരികയാണെങ്കിൽ!
പ്രേതം ഇത്ര നേരത്തെ വരില്ല ചേട്ടാ.
പാതിരാത്രി ആയിട്ടേ അത് വരുള്ളൂ.
ഞാനതിന് എന്തു പേരിടണം?
ദിവംഗതാാനയ അഡ്ഡങ്കി കാല
കാല.
രണ്ടക്ഷരം മാത്രം, സിമ്പിൾ.
ബാലറാവു ചേട്ടാ,
എൻ്റെ നിർഭാഗ്യം നോക്കണേ.
ആദ്യം ഞാനൊരു ഇടം ഒപ്പിച്ചു. അത് പോരായിരുന്നു.
എന്നിട്ട് ഒരുവിധത്തിൽ ഞാനീ സ്മാരകശില ഇവിടെ വച്ചു. അതും പോരാതെ വന്നു.
ഇനി ഞാനിതിൽ അക്ഷരങ്ങൾ കൊത്തിവയ്ക്കണം.
ആഞ്ജനേയ ചേട്ടന് മൊത്തം സംശയങ്ങളാണല്ലോ.
നിങ്ങളുടെ സംശയം പഴയ കല്ലറകൾ വീണ്ടും ഉപയോഗിച്ചാൽ
എൻ്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു ഇടം കിട്ടിയേക്കാം എന്നല്ലേ?
ഞാനൊരു കാര്യം പറയാം. ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്ക്.
നിങ്ങൾക്ക് വേറെ പണി ഒന്നുമില്ലല്ലോ? ഒന്നു കേട്ടുകൂടേ?
ഒന്നു കേൾക്കാമോ?
ആരെങ്കിലും പിന്നീട് ഈ കല്ലറ തുറന്നാൽ,
ഇത് വ്യാജ കല്ലറയാണെന്ന് അവർക്ക് എളുപ്പം മനസ്സിലാവും.
ശ്മശാനത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ മാത്രമാ, എല്ലാരും എന്നെ സംശയിക്കും.
നാട്ടുകാരെ വഞ്ചിച്ചെന്നു പറഞ്ഞ് എന്നേം അമ്മയേം അവർ നാടുകടത്തും.
അപ്പോൾ എൻ്റെ അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം സഫലീകരിക്കാനാവില്ല, അല്ലേ?
ഇത് ഇങ്ങനെ ആക്കി വച്ചാൽ പിന്നെ പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല.
മരണം...
ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി...
നൂറു വർഷത്തിലും കുറവ് മതി.
നാശം! ഇതിനെല്ലാം കാരണം ഞാനാ. നാലുപേരാ മരിച്ചത്.
നാലു ബാറ്ററിയ്ക്കു പകരം ഞാൻ മൂന്നെണ്ണമേ ഇട്ടിരുന്നുള്ളൂ.
ചുറ്റുമുള്ളവർ എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തി. നാശം.
എല്ലാം കുളമായി.
കഴിഞ്ഞു.
മരണകാരണം എന്താ?
വിറയലിനിടെ കൊത്തിവയ്പ്പ്
കൊത്തി, കൊത്തി, കൊത്തിവയ്പ്പ്
കൊത്തി, കൊത്തി, കൊത്തി
"അവർ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ സ്വന്തം ജീവൻ ബലിനൽകി."
ഇനി ആരും ഇതിൽ തൊടാൻ ധൈര്യപ്പെടില്ല.
താൻ ഏതാടോ?
പ്രേതം!
നാശം! ഇയാളോ!
1946.
നേരെ നോക്കിയില്ലേ? 1946 എന്നാണ്. അതായത് അവരൊരു സ്വാതന്ത്ര്യസമരസേനാനിയാണ്.
പാവം സ്ത്രീ. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മുൻപ് മരിച്ചു.
നിങ്ങളവരെ ബഹുമാനിച്ചതുപോലുമില്ല. അവരെ വണങ്ങ്.
നമുക്ക് പോവാം.
മൊത്തത്തിൽ 59 എണ്ണം, മാഡം.
അതായത്?
വർഷത്തിൽ 3 മരണം വച്ച് ഉണ്ടായാൽ പോലും അടുത്ത 20 വർഷം കുഴപ്പമില്ല.
ദൈവം കാത്തു.
20 വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ എന്തുണ്ടാകുമെന്ന് ദൈവത്തിനറിയാം.
നമുക്ക് നാളെ മുതൽ കുഴിക്കാൻ തുടങ്ങാം.
- വേറെ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ലെന്നു കരുതാം. - ഇനി എന്തുണ്ടാവാനാ?
ദൈവങ്ങൾക്കു പോലും നമ്മെ തടയാനാവില്ല.
സ്വാമി, ഇന്നലെ രാത്രി ഇയാൾ ശ്മശാനത്തിൽ കിടക്കുന്നതു കണ്ട് കൊണ്ടുവന്നതാ.
ഇയാൾ അനങ്ങുന്നുപോലുമില്ല.
പ്രേതം, പ്രേതം. പുക, പുക.
ഞാൻ പ്രേതത്തെ കണ്ടു. ഞാൻ പ്രേതത്തെ കണ്ടു!
പുക, പുക. പ്രേതം, പ്രേതം. ഞാൻ പ്രേതത്തെ കണ്ടു.
ഞാൻ പ്രേതത്തെ കണ്ടു. ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ പ്രേതത്തെ കണ്ടു.
ഞാൻ പ്രേതത്തെ കണ്ടു. ഞാൻ പ്രേതത്തെ കണ്ടു.
മാമാ, എന്താ പറ്റിയത്? എന്തിനാ ഓടുന്നത്?
എല്ലാ തവണയും ഞാൻ കുഴിച്ചിടുകയാ പതിവ്. ആദ്യമായാ കുഴി തോണ്ടുന്നത്.
എനിക്ക് മേലാസകലം ആവേശമാണ്.
ഒന്നു തുടങ്ങാമോ?
നിങ്ങളല്ലേ ഗ്രാമമുഖ്യ. നിങ്ങൾ ആദ്യ വെട്ടു വെട്ട്.
അതെനിക്കു താ.
നിർത്ത്! നിർത്ത്!
ശവക്കല്ലറകൾ കുഴിക്കരുതെന്ന് അവർ ഉത്തരവ് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്!
- ആര്? - എന്തുകൊണ്ട്?
ഇന്നലെ ഭീമയ്യ മുതലാളിയും മറ്റു പലരും പൂജാരി ഷണ്മുഖത്തെ കണ്ടിരുന്നു.
അയാൾ കണ്ടത് പ്രേതത്തെയോ പിശാചിനെയോ ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല.
ആത്മാവിനെ ആയിരുന്നു. നമ്മുടെ പൂർവികരുടെ ആത്മാവ്.
കോപ്പ്.
അവനെ മുറുകെ പിടിക്ക്. അവനെന്നെ കടിച്ചേക്കാം.
ഇന്നലെ ഒരു ആത്മാവ് സ്വതന്ത്രമായി. നാളെ ഒന്നുകൂടി. മറ്റന്നാൾ മറ്റൊന്നുകൂടി.
അങ്ങനെ ഓരോരോ ആത്മാക്കൾ.
എത്ര ആത്മാക്കളാണ് പുറത്തുവരികയെന്നു ചിന്തിക്കാൻ പോലും ആവുന്നില്ല.
ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാവാൻ കാരണമെന്താ?
- കസേര ഉണ്ടോ? - ഇല്ല ചേട്ടാ.
ശവക്കല്ലറകൾ പുനരുപയോഗിക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ പദ്ധതിയാണ് ഇതിനു കാരണം.
അവർ ഇതിൽ ഖിന്നരാണ്.
ആ കാരണം ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് ഇതൊക്കെ ഉണ്ടായത്.
ശവക്കല്ലറകൾ കുഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഇനി എന്തൊക്കെ ഉണ്ടാവുമെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്ക്.
എന്തിനാ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നത്? എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് പറഞ്ഞുതരൂ.
പുനരുപയോഗിക്കാൻ പോവുന്ന കല്ലറകളുടെ ഉടമസ്ഥർ,
അവരുടെ പിൻതലമുറക്കാരെ അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അനുഭവിച്ചറിയിപ്പിക്കും.
അവർ അവരെ ഉപദ്രവിക്കും.
ഇക്കാലത്ത് ആരേലും പ്രേതങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുമോ?
അത് വല്ല ചാക്കോ ടോർച്ചോ മുള്ളോ വല്ലതും ആയിരുന്നിരിക്കും.
- മുള്ളോ? - അതെങ്ങനെ പറയാൻ പറ്റും?
താൻ തന്നെയല്ലേ അത് പറഞ്ഞത്? ആത്മാക്കൾ പുറത്തുകടക്കാൻ നോക്കുന്നെന്ന്?
ഒരുപക്ഷേ എൻ്റെ ഭാവന ആയിരിക്കാം.
എന്ത് ഭാവന? "എന്നെ പുറത്തുവിട്" എന്ന് അത് പറഞ്ഞതായി താൻ പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെയല്ല. "എന്നെ പുറത്തുവിട്!"
ഒന്നു നിർത്താമോ? നമ്മളിനി എന്താ അവർക്കുവേണ്ടി ചെയ്യേണ്ടത്?
അത് കേട്ടില്ലേ?
പൂർവികരുടെ കല്ലറകൾ തോണ്ടുന്നതിലൂടെ അവരുടെ ആത്മാക്കൾ നമ്മെ വേട്ടയാടും.
അതിനാൽ നമ്മുടെ പിതാമഹരും, പ്രപിതാമാഹരും, പ്രപ്രപിതാമാഹരും,
ഇവരുടെയൊന്നും കല്ലറകൾ നാം തൊട്ടുപോകരുത്. മനസ്സിലായോ?
ദൈവമേ! എൻ്റെ ദൈവമേ! ഇതെന്താ ഈ പുതിയ പ്രശ്നം?
അത്ര ശക്തിയിൽ വലിക്കല്ലേ, അത് പറിഞ്ഞുപോരും.
അതാണോ ഇപ്പൊ പ്രധാനം? തനിക്ക് ബോധമില്ലേ?
- തൻ്റെ സൗന്ദര്യത്തിനു വേണ്ടിയാ. - തൻ്റെ കാര്യമല്ല.
ഈ നാട്ടുകാരുടെ കാര്യമാ പറഞ്ഞത്.
നമ്മൾ ഒരു പരിഹാരം കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ അവർ പുതിയ പ്രശ്നം കൊണ്ടു വന്നു.
നമുക്ക് ഭീമയ്യ ചേട്ടൻ്റെ ഒഴിച്ച് ബാക്കിയുള്ളവ കുഴിക്കാം. വാ.
ബംഗാരം മാധവ.
- ബംഗ... - ശ്രീ ബംഗാരം മാധവ റാവു.
ഇത്ര വയസ്സുള്ള ആളാ, എന്നിട്ടും ബഹുമാനിക്കാൻ വയ്യ.
നമസ്കാരം ശ്രീ മാധവ റാവു. കാര്യമാക്കല്ലേ.
വരൂ, കുറച്ച് ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കൂ.
നിർത്ത്!
മധുബാബു മുതലാളി കല്ലറ കുഴിക്കുന്നത് നിർത്താൻ ഉത്തരവിട്ടിട്ടുണ്ട്.
അവരുടെ കുടുംബത്തിൻ്റെ കല്ലറകൾ തൊട്ടുപോവരുത്.
ഹേയ്, താനെന്താ ചെയ്യുന്നതെന്നാ വിചാരം?
അത്...
- എടാ... - മുതലാളീ.
എൻ്റെ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ കല്ലറകൾ എല്ലാം
വേറിട്ടുനിൽക്കണം, സവിശേഷമാവണം.
- എടാ... - മുതലാളീ.
- അവയ്ക്ക് ചുവന്ന പെയിൻ്റ് അടിക്ക്. - ശരി മുതലാളീ.
ചേട്ടാ, അവർ അവരുടെ കല്ലറകൾ വേറിട്ടു നിൽക്കാനായി ചുവന്ന പെയിൻ്റ് അടിക്കുകയാ.
- നമ്മുടെ ആളുകൾക്ക് എന്താ കുറവ്? - ചേട്ടാ.
നമ്മളും മഹാന്മാരാ, അവരും വേറിട്ടു നിൽക്കണം. അടിക്ക് പെയിൻ്റ്.
എല്ലാത്തിലും ചുവന്ന പെയിൻ്റ്!
ചേട്ടാ, അവർ ചുവപ്പ് അടിച്ചതാ.
നീല കള്ളന്മാർ
ദിവംഗതനായ ദുവ്വഡാ ഗോപാൽ
നമ്മുടെ കുടുംബം!
ഇത് ഞങ്ങളുടെ പൂർവികരിൽ ഒരാളാണ്!
ചിന്നാ.
ഹേയ് ചിന്നാ!
എനിക്ക് പച്ചയാ ഇഷ്ടം. തനിക്കോ?
എനിക്ക് പച്ച, പച്ച.
അതും നല്ലതാ.
- ചേട്ടാ, ചേട്ടാ. - ചേട്ടാ!
പൊട്ടാ! എന്തുപറ്റി?
ഇന്നു രാവിലെ ഞങ്ങൾ വ്യാജ കല്ലറ കണ്ടു. നമ്മുടെ അതേ നീല നിറത്തിൽ. ഇതാ.
ഇത് വ്യാജമാണെന്ന് എങ്ങനെ അറിയാം?
ഇന്നലെ രാവിലെയാ ഞങ്ങൾ പെയിൻ്റടിച്ചത്. ഇതുവരെ എങ്ങനെ ഉണങ്ങാതിരിക്കും?
ഇന്നലെ രാത്രി ആരോ പെയിൻ്റടിച്ചതാ.
ഒരു കാര്യം കൂടി. ഈ കല്ലറയിൽ കുടുംബപ്പേര് കാണാനില്ല.
കുടുംബപ്പേര് ഇല്ലാതെ നമ്മുടെ ആണെന്ന് എങ്ങനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു?
കുടുംബം ഇല്ലാത്ത ആരോ ഒരാൾ
അവരുടെ കല്ലറ ഒളിപ്പിക്കാനായി നമ്മുടെ നിറം ഉപയോഗിക്കുകയാ. എവിടെ അത്?
എവിടെ? നമ്മുടെ ശ്മശാനത്തിൽ.
ശ്മശാനം! ശ്മശാനം! ശ്മശാനത്തിൽ എവിടെ?
- പൊട്ടാ. - അത്, ചേട്ടാ...
- ഞങ്ങൾ അല്പം കുടിച്ചിരുന്നു. - ആണോ?
ഒരുപാട് കുടിച്ചോ? നീ കുറേ കുടിച്ചു. നീ കുറേ കുടിച്ചു.
പൊട്ടൻ. പൊട്ടൻ.
നമ്മുടെ ആളുകളെ കൊണ്ടുപോ. കല്ലറകൾ തിരയ്.
പേര്, വർഷം,
മരണകാരണം, എല്ലാം നോക്ക്, അപ്പോൾ വ്യാജ കല്ലറ കിട്ടും.
- പോ. - ശരി.
- പോ, ഇനീം പോയി കുടിക്കണ്ട. - ശരി.
അവർ നീലയുടെ ഇടയിൽ ഒളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിൽ ചുവപ്പിൻ്റെ കാര്യമോ?
അത് അഭിമാനംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുവാ.
അവർ നമ്മുടെ ഇടയിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞുകയറില്ലെന്ന് എന്താ ഉറപ്പ്?
നമ്മുടെ കല്ലറകൾക്കുമേൽ ഒരു കണ്ണുവേണം.
- ശരി മുതലാളീ. - മനസ്സിലായോ?
എന്തിനാ എന്നെ വിളിച്ചത്?
താനെന്നെ ഗ്രാമമുഖ്യനെപ്പോലെ തൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കുന്നോ.
താൻ...
അവരെന്തിനാ കസേര പുറത്തേക്കെടുക്കുന്നത്?
വാ. ഇങ്ങോട്ടു വാ.
- ഇരിക്ക്. - അത് വളരെ അടുത്താണ്.
ഏതോ പൊട്ടൻ ഒരു വ്യാജ കല്ലറയിൽ നിറം കൊടുത്ത് ഒളിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.
നാട്ടുകാർ മൊത്തം അത് ചെയ്തയാളെ തിരയുകയാ.
തനിക്ക് അതിനെപ്പറ്റി എന്തേലും അറിയാമോ?
എനിക്കെങ്ങനെ അറിയാം?
ഞാൻ ഒരു ഇടം രഹസ്യമായി കയ്യേറി അവിടെ സ്മാരകശില വച്ച്
നീല പെയിൻ്റ് അടിച്ച് ഓടിപ്പോയി എന്നാണോ താൻ കരുതുന്നത്?
മണ്ണിൽ കിടക്കുന്ന ഏതോ ഒരു കല്ല്‌.
എൻ്റെ ചാക്കിൽനിന്ന് എന്തോ വീണെന്നു കരുതിയോ?
ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള ഏറ്റവും സാധാരണ സ്മാരകശിലയാ ഇത്.
ഇക്കാലത്ത് ആരേലും പ്രേതത്തിൽ വിശ്വസിക്കുമോ?
- വല്ല ചാക്കോ, ടോർച്ചോ, മുള്ളോ ആയിരിക്കും. - മുള്ളോ?
താനെന്നോട് നുണ പറയുകയാണോ?
അതെന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?
കാര്യങ്ങൾ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ താൻ ചുമ്മാ വളവളാന്നു പറയും.
ഗ്രാമം നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് മാഡം!
- ദൈവമേ! - ഇരിക്ക് പൊട്ടാ!
ആളുകൾ പുഴക്കരയിൽ പട്ടികളെപ്പോലെ പോരാടുകയാണ്!
അമ്പലത്തിലെ സ്ഥിതി അതിലും മോശം.
എന്താ ഇത്രേം വഴക്കൊക്കെ? തട്ടിപ്പ് നടത്തിയ ആളേ കണ്ടെത്തിയോ?
താൻ കണ്ടെത്തിയോ?
ഇത് അക്കാരണത്താലല്ല!
- ഇതൊക്കെ പുതിയ വഴക്കുകളാ! - വീണ്ടും?
ഇന്നുരാവിലെ നാട്ടുകാർ എല്ലാവരും
വ്യാജ കല്ലറ കണ്ടെത്താനായി കല്ലറകളിലെ വിവരങ്ങൾ നോക്കാൻ തുടങ്ങി.
എടാ തെണ്ടീ!
തൻ്റെ പൂർവികൻ എൻ്റെ പൂർവികയെ ബലാത്സംഗം ചെയ്ത് കൊന്നു.
- എടാ! - നോക്കിക്കോ!
- നിന്നെ ഞാൻ കൊല്ലും! - നിർത്ത്!
- എൻ്റെ അമ്മൂമ്മ എന്താ ചെയ്തത്? - അരുത്.
- നിർത്ത്! - ഹേയ്!
- തൻ്റെ വീട്ടുകാർ ദുഷ്ടരാണ്! - നോക്ക്!
- എന്നെ വിട്. - നിന്നെ ഞാൻ കൊല്ലും!
200 വർഷം മുൻപ് നടന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നോ?
ഇപ്പോഴുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ മതിയാവാത്ത പോലെ.
അമ്പലത്തിൽ എന്താ ഉണ്ടായത്?
എടാ, കണ്ണട വച്ച പൊട്ടാ!
താനെന്നെ ഇത്രേം വർഷം പട്ടിയെപ്പോലെ പണിയെടുപ്പിച്ചു.
തൻ്റെ അപ്പൂപ്പൻ്റെ അപ്പൂപ്പൻ എൻ്റെ അപ്പൂപ്പൻ്റെ അപ്പൂപ്പൻ്റെ കയ്യീന്ന്
ഒരു രൂപ കടം വാങ്ങി അത് തിരിച്ചുകൊടുത്തില്ല.
ആ ശല്യം കാരണം എൻ്റെ അപ്പൂപ്പൻ്റെ അപ്പൂപ്പൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.
എന്താ മാമാ? ഇപ്പോഴും ദേഷ്യത്തിൽ ആണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ.
ഒരു രൂപയോ? ഇതാ പിടി.
എടാ, അക്കാലത്തായിരുന്നു ഒരു രൂപ.
50 വർഷം കഴിയുമ്പോൾ പലിശ എല്ലാം കൂടി ഒരു ലക്ഷം രൂപ വരും.
ഇത് രണ്ടും മാത്രമല്ല. 100 വർഷം മുൻപ് ഒരു ചന്ദ്രയ്യ തുളസമ്മയുടെ കൂടെ ഒളിച്ചോടി.
അവരുടെ വീട്ടുകാർ വഴക്കിടുന്നുണ്ട്.
ബാധറാമിൻ്റെ വീട് അയാളുടെ സ്വന്തമല്ല.
അയാളുടെ അപ്പൂപ്പൻ്റെ അപ്പൂപ്പൻ്റെ കയ്യീന്ന് 200 വർഷം മുൻപ് മോഷ്ടിച്ചതാ.
അവർ അതു പറഞ്ഞ് വഴക്കിടുന്നു.
ദൈവമേ, ഭൂതകാലം ചികയാൻ നിന്നാൽ നാറുകയേ ഉള്ളൂ.
ഹേയ്, വേഗം വാ, വണ്ടി എടുക്ക്!
നാട്ടുകാർ വഴക്കിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാ. നമ്മളവരെ തടയണം.
ഇതിനെല്ലാം കാരണം ആ വ്യാജ കല്ലറയാ.
അതിൻ്റെ പിന്നിലെ ആളെ കണ്ടെത്തിയാൽ നാട്ടുകാർ മൊത്തം അവനെ പെരുമാറും.
ചിന്നാ,
അന്ന് നറുക്കെടുപ്പിൽ തൻ്റെ അമ്മയുടെ പേര് നറുക്കുവീണെന്ന് താൻ കരുതുന്നുണ്ടോ?
ഭീമയ്യയുടെ പേരാ വീണത്.
പക്ഷേ തന്നെ സഹായിക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ തൻ്റെ അമ്മയുടെ പേരു പറഞ്ഞതാ.
പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ നാട്ടുകാർ എന്നെ വെറുത്തേനെ.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം ഞാൻ കൂടുതൽ ചിന്തിച്ചില്ല.
സത്യം പറ.
ആ കല്ലറയെപ്പറ്റി തനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലേ?
എൻ്റെ അമ്മയ്ക്കുവേണ്ടി... എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.
എന്താ ഇത്, ചിന്നാ?
തനിക്ക് ഇത്ര ബോധാമില്ലാതായോ?
ആരേലും ഇതറിഞ്ഞാൽ വലിയ വഴക്കുകൾ ഉണ്ടാവും.
ശരി, ഞാൻ പറയുന്ന പോലെ ചെയ്യ്‌.
ആളുകൾ കാണുന്നതിനു മുൻപ് ആ സ്മാരകശില അവിടന്ന് മാറ്റി അവിടം പഴയ പോലാക്ക്.
എൻ്റെ അമ്മയുടെ കാര്യമോ?
100 വർഷം പഴയ പ്രശ്നങ്ങളുടെ പേരിലാണ് അവരിപ്പോൾ വഴക്കിടുന്നത് ചിന്നാ.
- അതല്ല കാര്യം. - താനാണ് കാരണമെന്ന് അവരറിഞ്ഞാലോ?
- ദൈവമേ! വേഗം പോ. സമയമില്ല. - ഒന്നൂടെ ആലോചിക്ക്.
പോ!
വാ, ഉച്ചയൂണ് കഴിക്ക്!
കഴിച്ചോ. ഞാൻ പിന്നെ കഴിച്ചോളാം.
- വരൂ. ഇപ്പൊ ആരാ വഴക്കിടുന്നത്? - വഴക്കല്ല മാഡം.
ഭീമയ്യ ചേട്ടനും നാട്ടുകാരും കൂടി ശ്മശാനത്തിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാ.
അവരെന്തിനാ അങ്ങോട്ടു പോവുന്നത്? അതും ഇപ്പോത്തന്നെ?
എന്തിനാ?
ഇത് നോക്കൂ.
ഇത് ഭീമയ്യയുടെ മുതുമുത്തച്ഛൻ്റെ മുത്തച്ഛൻ്റെ സഹോദരൻ്റെയാ.
നമ്മുടെ ഗ്രാമമുഖ്യൻ ശ്രീ സുബ്ബയ്യ പെട്ടെന്ന് മരിച്ചപ്പോൾ,
അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മകന് രണ്ടു വയസ്സ് മാത്രം ആയിരുന്നതിനാൽ,
ശ്രീ അപ്പൽരാജുവിനെ താൽക്കാലികമായി ഗ്രാമമുഖ്യനാക്കിയതായിരുന്നു.
വീരയ്യയുടെ തലമുറയിൽ പെട്ടയാളെ ഗ്രാമമുഖ്യനാക്കിയതിൻ്റെ ദേഷ്യത്തിൽ
സുബ്ബയ്യയുടെ സഹോദരൻ ബംഗാരയ്യ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.
അതായത്...
അതായത്... ഞാനാണ് ഗ്രാമമുഖ്യൻ.
- അതെ മുതലാളീ. - അതെ മുതലാളീ.
അപൂർവയുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളെ
താൽക്കാലികമായി ഗ്രാമമുഖ്യനാക്കിയപ്പോൾ
അവർ ആ സ്ഥാനം പിന്നെ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല,
അവർ നാട്ടുകാരെ മൊത്തം വഞ്ചിച്ചു.
ഇത് നാട്ടുകാരെ എത്രയും പെട്ടെന്ന് അറിയിക്കണം.
- വേഗം. - എങ്ങോട്ടാ പോവുന്നത്?
ഞാനിപ്പൊ പോയില്ലെങ്കിൽ ഏറെ വഴക്കുകൾ ഉണ്ടാവും.
ചില വഴക്കുകൾ തനിയെ കെട്ടടങ്ങും മോളേ.
ഗ്രാമമുഖ്യ എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഇടപെടണമെന്നില്ല.
നിൻ്റെ അച്ഛനായിരുന്നുവെങ്കിൽ കതകടച്ച് ഉറങ്ങുമായിരുന്നു.
ഒന്നും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഗ്രാമമുഖ്യ എന്നുപറഞ്ഞ് ഇരുന്നിട്ടെന്തു കാര്യം അമ്മേ?
മാഡം!
നമസ്കാരം, ഗ്രാമമുഖ്യേ.
ഇനിയും എത്ര കാലം നീയിത് ഒളിപ്പിക്കും?
ഞാൻ നിൻ്റെ യാഥാർഥ്യം നാട്ടുകാർക്കു മുന്നിൽ വെളിപ്പെടുത്തി.
നിൻ്റെ വീട്ടുകാരെ താൽക്കാലികമായി ഗ്രാമമുഖ്യൻ്റെ പദവിയിൽ ഇരുത്തിയതായിരുന്നു,
നിൻ്റെ പെരുമാറ്റം കണ്ടാൽ അത് നിൻ്റെ ജന്മാവകാശമാണെന്ന് തോന്നുമല്ലോ.
ഹലോ! ഞാൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എന്നെ നോക്ക്!
- നീയെന്തിനാ അങ്ങോട്ടു നോക്കുന്നത്? - ഞാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.
എപ്പോഴാ ഇത് സംഭവിച്ചത് എന്നുപോലും എനിക്കറിയില്ല.
- ഇപ്പോൾ ഈ വിഷയം പറയാൻ കാരണം? - കാരണം ചോദിക്കുന്നോ?
ഞാനാണ് ഗ്രാമമുഖ്യൻ, നീയല്ല.
ശരി. താനത് ഏറ്റെടുത്തോ.
അപ്പോൾ ഇന്നുമുതൽ
ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ഉത്തരവാദിത്തം എൻ്റെ കയ്യിലാണ്, അല്ലേ?
അതെ.
നോക്ക് പെണ്ണേ, ഇന്നുമുതൽ നീ വെറും സാധാരണ ഒരു പെണ്ണാണ്.
ദൈവമേ, ഞാൻ സമ്മതിച്ചല്ലോ. എന്തിനാ ഇതുതന്നെ പിന്നെയും പറയുന്നത്?
നീയത് ആളുകളുടെ മുന്നിൽ വ്യക്തമായി പറയണം.
- ഈ നിമിഷം മുതൽ... - ഈ നിമിഷം മുതൽ...
- ഗ്രാമമുഖ്യൻ... - ഗ്രാമമുഖ്യൻ...
- ശ്രീ ഭീമയ്യയാണ്. - ശ്രീ ഭീമയ്യയാണ്.
- നീയല്ല. - നീയല്ല.
"നീയല്ല" എന്നല്ല. "ഞാനല്ല" എന്നു പറ.
ഞാനല്ല.
എല്ലാവരും കേട്ടില്ലേ? അവളത് സമ്മതിച്ചു.
ആർക്കെങ്കിലും എതിർപ്പുണ്ടോ?
പറയ്. എന്തെങ്കിലും പറയ്.
- ഇനി... - എല്ലാം കഴിഞ്ഞു, അല്ലേ?
നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങി.
എന്തിനാ ശ്മശാനത്തിൽ നിൽക്കുന്നത്? നമുക്ക് പോവാം.
പോവാം. പോവാം.
ഇരിക്ക്, ഇരിക്ക്.
- ആരാ ഗ്രാമമുഖ്യൻ? - ഭീമയ്യ!
സ്വാർത്ഥതാല്പര്യങ്ങൾക്കായി ശ്മശാനത്തിലെ ഒരു ഇടം മറച്ചുവച്ചതിനും,
അഞ്ച് ഇടമുള്ളപ്പോൾ നാലെണ്ണം ആണെന്ന് പറഞ്ഞതിനും,
വ്യാജ സ്മാരകശില വച്ച് വ്യാജ കല്ലറ ഉണ്ടാക്കിയതിനും,
അതൊരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിൻ്റെ ആണെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാൻ പെയിൻ്റ് ചെയ്തതിനും,
ഗ്രാമത്തിലെ വഴക്കുകളുടെ എല്ലാം മൂലകാരണമായതിൻ്റെ പേരിലും,
ഇവനെയും ഇവൻ്റെ കുടുംബത്തെയും ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയതായി ഞാൻ അറിയിക്കുന്നു.
ഗ്രാമമുഖ്യൻ എന്ന നിലയിൽ എൻ്റെ തീരുമാനമാണ് ഇത്.
ശ്മശാനത്തിലെ ബാക്കിയുള്ള സ്ഥലം ലേലത്തിൽ നൽകും,
നീതിന്യായവും മര്യാദയുമുള്ള രീതിയിൽ.
ഏറ്റവും വലിയ തുക വിളിക്കുന്ന ആൾക്ക് ആ ഇടം എഴുതി നൽകും.
സർ, ആ ഒരു ഇടം വെറുതെ വിടൂ!
നീ അദ്ദേഹത്തെ തൊട്ടോ, കഴുതേ!
അവനെ ഇടിക്ക്! പെരുമാറി വിട്!
- ആ പട്ടിയെ ഇടിക്ക്! - മാറ്.
ചിന്നാ! ചിന്നാ!
ഗ്രാമമുഖ്യനായുള്ള പുള്ളിയുടെ ആദ്യ മീറ്റിംഗ് ആണ്, അതുതന്നെ കുളമായി.
നമുക്ക് ഈ കോലാഹലത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുകടക്കാം.
അരുത്, ചിന്നാ!
അവനെ വിട്! അവനെ വിടാൻ!
ചിന്നാ! ചിന്നാ!
ഹേയ്, ചിന്നാ! ചിന്നാ!
അവൻ്റെ അമ്മ...
നിർത്ത്! നിർത്ത്!
അവൻ്റെ അമ്മ മരിച്ചു.
ചിന്നാ, തൻ്റെ അമ്മ മരിച്ചു!
മോനേ, നമ്മൾ എത്ര മരണങ്ങൾ കണ്ടതാ?
ഇത് നമ്മുടെ തൊഴിലാണ്.
ഇത് നമ്മുടെ അന്നമാണ്.
നോക്ക്, സങ്കടം, പേടി, വേദന, ഇത്തരം വികാരങ്ങളൊക്കെ
നാട്ടുകാർക്ക് ഉണ്ടാവുന്നത് ന്യായം. പക്ഷേ നമുക്ക് ഇതൊക്കെ എന്തിനാ?
ഈ വയസ്സൻ്റെ മൂത്ത മോൻ ഭീമയ്യ മറ്റേതോ രാജ്യത്തേക്ക് പോയിരിക്കുകയാണ്.
അയാൾക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ രണ്ടു ദിവസമെങ്കിലും എടുക്കുമെന്നു തോന്നുന്നു.
അയാൾ തിരിച്ചെത്തും വരെ നമ്മൾ ഈ മൃതദേഹം സൂക്ഷിക്കണം.
അതുകൊണ്ട് ഇതൊക്കെ തേയ്ക്കണം.
വാ ചിന്നാ. അടുത്തുവന്ന് നോക്ക്.
- ഇല്ല, വരില്ല. - എന്തേ? പേടിയാണോ?
നമ്മൾ ജീവനുള്ളവരെക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം മരിച്ചവരുടെ കൂടെയാ ചെലവഴിക്കുന്നത്, അല്ലേ?
പേടിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു?
- ഞാനൊരു കാര്യം പറയട്ടെ? - ങാ.
നമ്മുടെ പരാജയങ്ങളുടെ കാരണം പുറമേനിന്നുള്ള കാര്യങ്ങളല്ല.
നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള മോശം കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാ നമ്മെ തോൽപ്പിക്കുന്നത്.
നോക്ക്, നമ്മൾ ദേഷ്യപ്പെടും. അകാരണമായി നാം ദേഷ്യപ്പെടും.
കോപം നമ്മെ പരാജയപ്പെടുത്തും.
നമ്മൾ പേടിക്കും. ഓരോ കൊച്ചു കാര്യങ്ങളെയും നാം പേടിക്കും.
ആ ഭയം നമ്മെ പരാജയപ്പെടുത്തും.
നമ്മൾ സ്വയം വല്ലാതെ അഹങ്കരിക്കും. മറ്റാരും നമ്മെക്കാൾ മുകളിൽ ഇല്ലെന്ന പോലെ.
ആ അഹങ്കാരം, നിൻ്റെ അഹങ്കാരം നിന്നെ പരാജയപ്പെടുത്തും.
"നിൻ്റെ അഹങ്കാരം നിന്നെ പരാജയപ്പെടുത്തും."
ഈ നാട്ടിലെ മറ്റാർക്കാണ്
ഈ ശ്മശാനത്തിൽ ഒരിടത്തിന് എന്നെക്കാൾ അർഹതയുള്ളത്?
അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ലേലം നിർദ്ദേശിച്ചത്.
ഈ ഗ്രാമത്തിൽ നിങ്ങളെ ലേലത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാൻ ആർക്കു കഴിയും മുതലാളീ?
എനിക്ക് സുബ്ബരാജുവിനെക്കാൾ വലിയ സ്മാരകശില വേണം.
ആരും ഇത് മറക്കല്ലേ.
- ശരി മുതലാളീ. - ശരി മുതലാളീ.
- ഹേയ്, സട്ടി? - ചേട്ടാ?
ഭീമയ്യയുടെ വിചാരം പുള്ളിയാ ഏറ്റവും ധനികൻ എന്നാ, ആ ഇടം അയാൾ സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ട്.
അതെ ചേട്ടാ.
ആ കാലമൊക്കെ പോയി.
- ശരി മുതലാളീ. - അല്ലേ?
നമ്മുടെ തീയറ്ററിൽ നാല് ഇടിപ്പടങ്ങൾ വലിയ ഹിറ്റ്‌ ആയിരുന്നു.
- അവയിലൂടെനമ്മൾ എത്ര പണം നേടി എന്നറിയാമോ? - അതൊരു സംഭവമായിരുന്നു.
നാളെ നാം ആരാണെന്ന് നാമവർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കും.
അതെ ചേട്ടാ. നമ്മൾ അവരെ ഒന്നു കളിപ്പിക്കും, അത്രേയുള്ളൂ.
ശരി മുതലാളീ.
അവസാന ശവമടക്ക് ഇടത്തിനായുള്ള ലേലം
ഇനി എന്താ ഇപ്പൊ?
ശ്മശാനത്തിലെ ബാക്കിയായ ഏക ഇടത്തിനായുള്ള ലേലം നടക്കുന്നുണ്ട്.
ഇങ്ങനെ എന്തേലും ഉണ്ടാവുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാ എൻ്റെ ചേട്ടനു പകരം ഞാനിവിടെ വന്നത്.
എല്ലാവർക്കും നമസ്കാരം.
ഇന്ന് മറ്റൊരു സവിശേഷ ദിവസമാണ്.
ഈ ലോകത്ത് ആരും ഇത്തരമൊരു ദിവസം കണ്ടിട്ടോ കേട്ടിട്ടോ ഉണ്ടാവില്ല.
ശ്മശാനത്തിലെ ബാക്കിയുള്ള ഏക ഇടത്തിനായുള്ള ലേലമാണ് ഇവിടെ.
ആരാണ് ആ ഇടം നേടാൻ പോകുന്നതെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം.
ആരായിരിക്കും ആ ഭാഗ്യശാലി? ആ കുഴിയിലേക്ക് എടുക്കപ്പെടാൻ ഭാഗ്യമുള്ളയാൾ?
ഇതൊരു വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഇടമായതിനാൽ,
ശ്രീ ഭീമയ്യയുടെ നിർദേശപ്രകാരം പതിനായിരം രൂപയിലാണ് ലേലം തുടങ്ങുന്നത്.
11000 രൂപ വിളിക്കാൻ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ?
മധുബാബു 11000.
പന്ത്രണ്ടായിരം, 12, 12!
പതിനയ്യായിരം, 15, 15!
ഇരുപതിനായിരം, 20, ഇരുപതിനായിരം!
മുപ്പതിനായിരം, 30, 30!
മധുബാബു മുപ്പത്തിയയ്യായിരം, 35!
നാൽപ്പത്, 40, ഭീമയ്യ നാൽപ്പത് വിളിച്ചിരിക്കുന്നു!
അമ്പതിനായിരം!
നീ അത്രേം പണം കൊടുക്കുമോ? പൊട്ടാ! അമ്പതോ?
- പൊട്ടാ. കടന്നുപൊ. - നിങ്ങടെ കയ്യിൽ അമ്പതിനായിരം ഇല്ലേ?
ഇതിനി തുടർന്നാൽ ഞാൻ മണ്ടനാണെന്ന് ആളുകൾ കരുതും.
പുള്ളി മരിച്ച് ആ കുഴി എടുത്തോട്ടെ.
- എല്ലാരും വാ. - പോവാം.
പൊട്ടന്മാർ.
മണ്ടന്മാർ.
മധുബാബു ലേലം ബഹിഷ്കരിച്ചിരിക്കുകയാണ്, ഭീമയ്യ മാത്രമേ ലേലത്തിൽ ബാക്കിയുള്ളൂ.
ഭീമയ്യ, നാൽപ്പതിനായിരം, ഒരുതരം!
ഭീമയ്യ, നാൽപ്പതിനായിരം, രണ്ടുതരം!
- ഭീമയ്യ... - നാൽപ്പതിനായിരത്തി ഒരു രൂപ!
ഹേയ് കിഴവീ, ഇവിടെ എന്താ നടക്കുന്നതെന്ന് വല്ല നിശ്ചയവുമുണ്ടോ?
അമ്മൂമ്മ, 40001 രൂപ!
40001 രൂപ, അമ്മൂമ്മ!
40001 രൂപ, ഒരുതരം!
40001 രൂപ, രണ്ടുതരം!
40001 രൂപ, മൂന്നുതരം!
നാൽപ്പത്തയ്യായിരം!
നാൽപ്പത്തയ്യായിരം, ഭീമയ്യ, ഒരുതരം!
നാൽപ്പത്തയ്യായിരം, ഭീമയ്യ, രണ്ടുതരം!
- നാൽപ്പത്തയ്യായിരം, ഭീമയ്യ... - നാൽപ്പത്തയ്യായിരത്തി ഒന്ന്!
എടാ പൊട്ടാ, നിൻ്റെ കയ്യിൽ എവിടന്നാ അത്രേം പണം?
മീശയിൽ എണ്ണയിട്ട് ഉണ്ടാക്കിയതാ.
ബനിയനിട്ട ചേട്ടൻ നാൽപ്പത്തയ്യായിരത്തി ഒന്ന്.
നാൽപ്പത്തയ്യായിരത്തി ഒന്ന്, ഒരുതരം!
അമ്പതിനായിരം!
അമ്പതിനായിരം, ഭീമയ്യ, ഒരുതരം!
- അമ്പതിനായിരത്തി ഒന്ന്! - എടോ എടോ!
നിങ്ങൾക്കിത് എന്തുപറ്റി?
അമ്പതിനായിരത്തി ഒന്ന്, നരച്ച മുടിയുള്ള അപ്പൂപ്പൻ, ഒരുതരം!
അമ്പതിനായിരത്തി ഒന്ന്, രണ്ടുതരം!
അറുപതിനായിരം.
അറുപതിനായിരം, ഭീമയ്യ, ഒരുതരം.
അറുപതിനായിരത്തി ഒന്ന്.
അറുപതിനായിരത്തി ഒന്ന്, മെലിഞ്ഞ ചേട്ടൻ!
അറുപതിനായിരത്തി ഒന്ന്, ഒരുതരം!
- 65000! - 65000!
65001!
- എഴുപതിനായിരം! - എഴുപതിനായിരത്തി ഒന്ന്!
- എഴുപതിനായിരത്തി ഒന്ന്, ഒരുതരം! - എഴുപത്തയ്യായിരം!
- എഴുപത്തയ്യായിരത്തി ഒന്ന്! - എൺപതിനായിരം!
- എൺപതിനായിരത്തി ഒന്ന്! - എൺപത്തയ്യായിരം!
എൺപത്തയ്യായിരത്തി ഒന്ന്!
- തൊണ്ണൂറായിരം! - തൊണ്ണൂറായിരം, 90, 90!
തൊണ്ണൂറായിരത്തി ഒന്ന്!
തൊണ്ണൂറായിരത്തി ഒന്ന്, ഒരുതരം!
തൊണ്ണൂറായിരത്തി ഒന്ന്, രണ്ടുതരം!
- തൊണ്ണൂറാ... - ഒരു ലക്ഷം രൂപ!
ഒരു ലക്ഷം രൂപ!
മറ്റാരുടെയെങ്കിലും കയ്യിൽ ഒരു ലക്ഷം രൂപ ഉണ്ടോ?
ഉണ്ടോ? ആരുടെയെങ്കിലും കയ്യിൽ ഉണ്ടോ?
ഒരു ലക്ഷം രൂപ!
ഒരു ലക്ഷം രൂപ, ഭീമയ്യ, ഒരുതരം!
രണ്ടുതരം!
മൂന്നുതരം!
കലക്കി ഭീമയ്യ!
- ആരാ ഗ്രാമമുഖ്യൻ? - ശ്രീമാൻ ഭീമയ്യ!
ആറടി ഇടം 1 ലക്ഷത്തിന് നേടാനുള്ള ഭാഗ്യം ഭീമയ്യക്ക്!
- ആരാ ഗ്രാമമുഖ്യൻ? - ശ്രീമാൻ ഭീമയ്യ!
- അദ്ദേഹം നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലെ പുലിയാണ്. - സിംഹരാജാവാണ്.
- മുതലാളീ, സിംഹത്തെപ്പോലെ ഗര്ജ്ജിക്കൂ! - മുതലാളീ!
ഒന്നു പോയേടാ!
മാറ്!
ഹേയ്!
മുതലാളീ!
- അവർ എങ്ങോട്ടാ പോവുന്നതെന്ന് നോക്ക്. - ശരി.
എൻ്റെ പ്രശ്നവും ഈ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ പ്രശ്നവും പരിഹരിക്കാൻ
എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിയാം.
അതിന് എനിക്ക് തൻ്റെ സഹായം വേണം.
ഞാൻ ഗ്രാമമുഖ്യയല്ല,
പക്ഷേ ഈ ഗ്രാമത്തിന് നല്ലതു വരണമെന്ന് എനിക്കുണ്ട്.
ഞാനിത് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനാണ്.
ഭീമയ്യയും മധുബാബുവും അറിയാതെ,
എല്ലാവരോടും എൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ പറ.
- മച്ചാനേ, അയാളെന്താ ഇവിടെ? - പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല.
ഈ നേരത്ത് നിങ്ങളിതെങ്ങോട്ടാ?
ഒന്നു വലിക്കാനാ ചേട്ടാ.
- എന്ത്, എല്ലാരും കൂടിയോ? - അതെ.
അവളൊരു വഴി കണ്ടെത്തിക്കാണും. അതിനായിരിക്കും പോവുന്നത്.
ഇവനെന്ത് കോപ്പിനാ ഇവിടെ?
ഹേയ്!
ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ.
നീ എന്തു ധൈര്യത്തിലാ ഇവിടെ വന്നത്?
കേൾക്കാനോ? നിന്നെപ്പോലെ ഒരു തെണ്ടിയുടെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങൾ കേൾക്കില്ല.
എന്താ ഇത്? ഈ രാത്രി ഞങ്ങളെയൊക്കെ വിളിച്ചു വരുത്തിയത് ഇവൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാനാണോ?
അല്ല, ദയവായി കേൾക്കൂ.
എന്ത്, കേൾക്കാനോ? നിന്നെ ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് പുറത്താക്കിയതല്ലേ?
നീയെന്താ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ?
- ഒരൊറ്റ വട്ടം... - എല്ലാവരും മിണ്ടാതിരിക്ക്‌!
മിണ്ടാതിരിക്ക്‌!
ഇനി ഒരു ശബ്ദം പുറത്തുവന്നാൽ തല്ലും ഞാൻ!
എല്ലാവരും ഇവനെ കള്ളൻ എന്നും വഞ്ചകൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു.
പക്ഷേ നിങ്ങൾ ആർക്കെങ്കിലും ചിന്നയുടെ സാഹചര്യം സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പറ്റുമോ?
ഇവിടെ ആര് മരിച്ചാലും അവനായിരുന്നു എല്ലാം നോക്കിയിരുന്നത്.
പക്ഷേ അവന് സ്വന്തം അമ്മയുടെ അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല.
കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി നിങ്ങളൊക്കെ വഴക്കിടാൻ ഒരു കാരണം നോക്കി നടക്കുകയാണ്.
നിങ്ങൾ ഈ പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചോ? അതെങ്ങനെ പരിഹരിക്കാമെന്ന് ചിന്തിച്ചോ?
ആരെങ്കിലും ഇക്കാര്യം ചിന്തിച്ചോ?
ചിന്ന ചിന്തിച്ചു.
ചിന്ന മാത്രമേ ഇക്കാര്യം ചിന്തിച്ചുള്ളൂ.
ഇനി ആരും അവനെപ്പോലെ ആവാതിരിക്കാനാണ് അവന് സംസാരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത്.
നിങ്ങൾ അവന് ഒരവസരം നൽകുന്നില്ല.
കേൾക്കേണ്ടവർക്ക് നിക്കാം. അല്ലാത്തവർക്ക് പോവാം.
പഴയ കല്ലറകൾ പുനരുപയോഗിക്കാൻ അപൂർവ പറഞ്ഞപ്പോൾ,
നാട്ടുകാർ തങ്ങളുടെ പൂർവികരുടെ പേരുകൾ എഴുതി എനിക്ക് തന്നിരുന്നു.
"ഈ കല്ലറകൾ കുഴിക്കരുത്. ഇവ തൊടാൻ പോലും പാടില്ല."
പിന്നീട് ഞാൻ ഈ കടലാസുകൾ താരതമ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ മുത്തച്ഛൻമാരുടെ മുത്തച്ഛൻമാരിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി,
തുടക്കത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി.
ഈ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ആരാണ് ആദ്യം വന്നതെന്ന് ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ,
300 വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്,
നാലു സഹോദരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വരദയ്യ, ഭദ്രയ്യ, സുരണ്ണ, മല്ലണ്ണ.
അവർ ജീവിക്കാനായി ഈ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വന്നു.
നാല് സഹോദരങ്ങൾ.
മനസ്സിലായോ?
അതായത്...
നമ്മളൊക്കെ ഒരേ കുടുംബത്തിൽ പെട്ടവരാണ്.
വിചിത്രം, അല്ലേ?
ഞാനും ഭീമയ്യയും എങ്ങനെ ഒരേ കുടുംബത്തിൽ പെട്ടവരാകും?
രാജുവും മധുബാബുവും പോലും ഒരേ കുടുംബത്തിൽ പെട്ടവരാണ്.
സഹോദരങ്ങൾ ആയിട്ടുപോലും,
നമ്മൾ ആറടി മണ്ണിനുവേണ്ടി പോരാടുകയാണ്!
ഈ വഴക്കുകൾക്കിടയിൽ...
എൻ്റെ അമ്മ സന്തോഷത്തോടെയാണോ ദുഃഖത്തോടെയാണോ മരിച്ചത് എന്നുപോലും എനിക്കറിയില്ല.
അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം സഫലമായോ എന്നുപോലും അമ്മയ്ക്കറിയില്ല.
ഭീമയ്യ ഈയിടെ ഒരു കവിത ചൊല്ലിയിരുന്നു.
"ഉപ്പും കർപ്പൂരവും കാണാൻ ഒരുപോലിരിക്കും."
പക്ഷേ അദ്ദേഹം അതിനു പറഞ്ഞ അർത്ഥം ശരിയായിരുന്നില്ല.
ഉപ്പിൻ്റെയും കർപ്പൂരത്തിൻ്റെയും ഉപയോഗം വേറെവേറെയാണ്.
അവയ്ക്ക് അവയുടേതായ ഉപയോഗങ്ങളുണ്ട്.
ഓരോന്നും അതിൻ്റെതായ രീതിയിൽ സവിശേഷമാണ്.
ഒന്നിന് മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് എങ്ങനെ പറയാനാകും?
അവ രണ്ടും ഒരേപോലെ കണ്ട്, അവയുടെ സ്വത്വത്തെ ബഹുമാനിക്കുമ്പോഴാണ്,
ഒരാൾ ഉത്തമനാകുന്നത്.
ശ്മശാനത്തിലെ ഇടത്തിനായുള്ള വഴക്ക് തുടങ്ങിയത് ആരാണ് വലിയത് എന്നതിൽനിന്നല്ലേ?
അത് അവസാനിപ്പിക്കാനായി, ഇതാ അതിനുള്ള ഉത്തരം.
എനിക്കറിയാം എന്തുചെയ്യണമെന്ന്
പക്ഷേ ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാനാവില്ല.
ഇത് നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ചെയ്യണം.
എന്തു വന്നാലും ഞാൻ ചിന്നയുടെ കൂടെയുണ്ട്.
നിങ്ങളോ?
ചിട്ടി ജയപുരം നിയമപുസ്തകം
ഭീമയ്യയും മധുബാബുവും ലേലം വിളിക്കുമ്പോൾ പതിയെ എണ്ണണം.
ശരി. അത് ഞാൻ നോക്കാം.
അറുപതിനായിരം!
അറുപതിനായിരം, ഭീമയ്യ!
- എഴുപതിനായിരം! - എഴുപതിനായിരത്തി ഒന്ന്!
തൊണ്ണൂറായിരത്തി ഒരു രൂപ!
ഒരു ലക്ഷം രൂപ!
ഒരേക്കർ സ്ഥലത്തിന് ഒരു ലക്ഷം രൂപയോ?
നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിൽ പല നവജാതശിശുക്കളും സൗകര്യങ്ങളില്ലാത്തതിനാൽ മരിച്ചുപോവുന്നു.
അതിനാൽ ഒരു മാതൃത്വ ആശുപത്രി പണികഴിക്കാൻ പദ്ധതിയിട്ടിട്ടുണ്ട്.
മരണത്തിൽ സഹായിക്കുന്ന ഒന്ന് നമ്മെ ജനനത്തിലും സഹായിക്കുന്നു.
ആലോചിച്ചു നോക്കൂ.
എനിക്ക് മരത്തിനു ചുവട്ടിൽ ഒരിടം കിട്ടിയില്ല...
അതിനാൽ നിങ്ങൾക്കായി ഒരു മരം കൊണ്ടുവന്നു.
അമ്മ എന്തിനാ മരത്തിനു ചുവട്ടിൽ ഇടം ചോദിച്ചതെന്ന് ഇപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
പറയൂ, ശ്രീമാൻ പ്രസിഡൻ്റ്‌.
പറയൂ.
അവനെൻ്റെ മുത്തച്ഛനെ കൊണ്ടുപോയി!
മുത്തശ്ശിയെയും!
നിങ്ങളെൻ്റെ ഒരു ലക്ഷം രൂപ മേടിച്ചുതരുമോ?
- ഞങ്ങൾ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടു. - സാരമില്ല. ഞാനുണ്ടല്ലോ.
ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ പണം വേണം!
ഹേയ്, ക്യാൻസൽ! ക്യാൻസൽ, മതി!
എല്ലാം ക്യാൻസൽ ചെയ്തു!
നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുൻപ് നടന്ന ഒരു കാര്യത്തിൻമേൽ ഇപ്പോഴും കടിച്ചുതൂങ്ങണോ?
ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ. എല്ലാം ക്യാൻസൽ ആവാൻ പോവാണ്.
എല്ലാവരും ഞാൻ പറയുന്നതുപോലെ പറ!
- എല്ലാം ക്യാൻസൽ ആയി! - എല്ലാം ക്യാൻസൽ ആയി!
- വാ. പോവാം. - പോവാം.
പോവാം. പോവാം.
ഹേയ്, ഹേയ്. എങ്ങോട്ടാ പോവുന്നത്?
ഗ്രാമമുഖ്യയുടെ അടുത്തേക്ക്, മുതലാളീ.
ഞാനാണ് ഗ്രാമമുഖ്യൻ.
എല്ലാം ക്യാൻസലായെന്ന് നിങ്ങളല്ലേ പറഞ്ഞത്.
100 വർഷത്തിലെ എല്ലാം ക്യാൻസലായെങ്കിൽ അപൂർവയാണ് ഗ്രാമമുഖ്യ.
- അതത്രയേ ഉള്ളൂ! - പോവാം.
വാ, പോവാം.
ഈ നാട്ടുകാർ എല്ലാവരും ഒരേയൊരു കാര്യത്തിനാ ഒന്നിക്കുന്നത്...
എന്നെ പൊട്ടനാക്കാൻ.
എനിക്ക് ഉറങ്ങണം
ഉറങ്ങണം, സമാധാനമായി ഉറങ്ങണം
എനിക്ക് ഉറങ്ങണം
ഉറങ്ങണം
സമാധാനമായി ഉറങ്ങണം
ഉറങ്ങണം
ഇവിടന്നു പോകൂ.
അടുത്തുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിലെ ഗ്രാമമുഖ്യർ നിന്നെ കാണാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്.
അവരൊരു വലിയ പ്രശ്നത്തിലാ.
നിനക്കു മാത്രമേ അത് പരിഹരിക്കാനാകൂ എന്നാ അവർ കരുതുന്നത്.
ഉപശീർഷകം വിവർത്തനംചെയ്തത് ശ്യാം ടി.കെ.
ക്രിയേറ്റീവ് സൂപ്പർവൈസർ വിജേഷ് സി.കെ