Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
எனதருமை நண்பர்களே!
உப்பு கப்புரம்பு
தாய்மார்களே, கனவான்களே!
புதியவர்களே!
இன்று, உங்களுக்கு நான் ஒரு கற்பனைக் கதை சொல்லப்போறேன்.
கவனமாக கேளுங்க.
முன்பொரு காலத்தில, ஒரு ஊர் இருந்தது.
செல்லம்மாவாரிபள்ளி
அந்த ஊர் பக்கத்தில வேறொரு ஊர்.
மெல்துலபேட்டா கிராமம்
அது பக்கத்தில வேற ஒரு ஊர்.
பாகுரம்மகிரி கிராமம்
பல ஊர்கள் இருக்கு,
ஒன்னு மட்டும் ரொம்ப தனிப்பட்ட ஊர்.
நல்வரவு சிட்டி ஜெயபுரம்
அதுதான் சிட்டி ஜெயபுரம்.
சிட்டி ஜெயபுரம்ன்ற பெயரை வெச்சு குறைச்சு மதிப்பிடாதீங்க.
அதுக்கு பிரபலமான வரலாறு உண்டு.
பல நூற்றாண்டுகள் முன், அரசர்கள், போர்களின் காலத்தின் போது,
சைத்ரகிரின்னு ஒரு சின்ன ராஜ்ஜியம் இருந்தது.
சைத்ரகிரி
ஜெயசூர மஹாராயா என்ற மீசைக்கார அரசன் அதை ஆண்டு வந்தார்.
ஆனா, துரதிருஷ்டவசமா, மூனு வருஷமா, மழையே பெய்யல,
அப்போது நாட்டில் பெரிய வறட்சி தலைவிரிச்சு ஆடுச்சு.
சாப்பிட உணவு இல்ல, குடிக்க தண்ணி இல்ல,
சைத்ரகிரி ராஜ்யத்தில நிறைய பேர் குருவிகள் மாதிரி செத்துட்டாங்க.
அந்த கஷ்ட காலத்தில்,
பளபளக்கும் மொட்டைத் தலையுடய ஒரு குரு, ராஜாவுக்கு ஆலோசனை தந்தார்.
"நாடு உனக்கு என்ன செய்தது என கேட்காதே..."
தப்பு, அது ஆப்ரஹாம் லிங்கன்,
மொட்டைத் தலை குரு கேட்டார்,
"நாம வாழ நிறைய தரும் பூமிக்கு ஏதும் திருப்பி தர்றோமா?"
"ரத்தினங்கள் பொதிந்த என் சிம்மாசனத்தை தருவேன்"னார், ராஜா.
"சிம்மாசனத்தால் பூமிக்கு பயனில்லை."ன்னு குரு மறுத்தார்.
"நாம பூமியால் வாழ்கிறோம்"னார் ராஜ குரு.
"ஆகவே, நாம் இறந்தவர் அனைவரையும் கிராமத்தின் வடக்கில் புதைப்போம்."
ராஜாவும் மக்களும் ஒப்புக்கொண்டு, இறந்தோரை புதைக்கத் துவங்கினர்.
அதை மக்கள் பின்பற், மழை பெய்ய ஆரம்பிச்சுது. ஆறுகள் கரை புரண்டு ஓடின,
பயிர்கள் நல்லா வளர்ந்தன, அனைவரும் நன்கு உண்டு, நாடு வளமானது.
ஆனால், பின்னர், சிலர் எதிர்த்து கிளர்ச்சி செய்து, இறந்தோரை புதைக்க மறுத்தனர்.
அதனால் ஏதும் நிகழ்ந்ததா நமக்கு தெரியல,
ஆனா, திடீர்னு, மழை பெய்வது மறுபடி நின்னு போச்சு.
அப்போ மொட்டைத் தலை குரு வந்து "அப்போவே சொன்னேனே?"ன்னார்.
பிறகு அனைவரும் அமைதியா பின்பற்றினர்.
பலப் பல வருடங்கள் பின்னால்,
அதாவது, ராஜாக்கள், போர்களின் காலம் முடிஞ்ச பின்னரும்...
ராஜ்ஜியம் இல்லாமல் மக்கள் என்ன செய்வாங்க?
...அந்நாட்டு மக்கள் பல்வேறு இடங்களுக்கு இடம் பெயர்ந்தாங்க.
அதில் சிலர், அந்த தூர தேசத்தை கடந்து போய்,
இந்த சின்ன ஊர்ல ஒன்னு சேர்ந்தாங்க.
நல்வரவு சிட்டி ஜெயபுரம்
...இதுதான் நம் சிட்டி ஜெயபுரம்.
அதனாலதான் அவங்க பழக்க வழக்கங்கள்...
திரு. பெத்தி சந்த்ரய்யா
...எல்லாம் வேற மாதிரி இருக்கு.
என்ன வித்தியாசம்?
இந்த கிராமத்தில் இறப்பவங்க யாராக, எந்த மதமாக,
ஜாதியா இருந்தாலும், அதைப் பத்தி கவலைப் படறதில்லை, பரந்த மனப்பான்மை உள்ளவங்க,
அவர்களை கிராம வடக்கிலுள்ள இடுகாட்டில் புதைக்கிறாங்க.
வழக்கமா, கல்லறை நடுகல்லில்
பெயரும் பிறந்த நாளையும் இறந்த நாளையும் பொறிப்பதை பார்த்திருக்கோம்,
ஆனா, இங்கே சிறப்பு என்னன்னா,
அதோடு, அந்த நபர் எப்படி இறந்தாருன்னும் கல்லில் செதுக்கி வைக்கிறாங்க.
முடி அதிகம் கொட்டிய வேதனையால் சாவு.
இன்னொன்னு சொல்லவா? இங்கே, பெண்களும் கல்லறைக்கு போகலாம்.
அது பெண்களுக்கான சிறப்புரிமை.
- வணக்கம், ஐயா! - போலாம்!
எனக்கு ரொம்ப கஷ்டம் ஐயா. தயவு செய்து உதவுங்க.
அங்குட்டும் இங்கிட்டும் பாரு அட பங்குக்கு கேக்குது ஊரு
சனம் எல்லாம் ஒண்ணே சொன்னா கேளேன்டா
தந்தனானா தந்தனானா
- எப்படி இருக்கீங்க? - வாழ்த்துக்கள்.
தந்தனானா தந்தனானா
- நிறுத்து. - என்னாச்சு?
நான் வந்தத யாருமே கண்டுக்கல!
- டேய் சீனு, இறங்கு. இறங்கு. - சரி, அண்ணா.
அத்தைம்மா, எப்படி இருக்கே?
தள்ளு, தள்ளிக்கோ. போ. நான் அடிக்கிறேன், தள்ளு.
தள்ளிக்கோ.
இந்தா, இதைப் பிடி.
இந்தா.
நகருங்க.
எவ்ளோ புத்திசாலி நான், பாத்தியா?
- மதுபாபு, நீங்க ரொம்ப புத்திசாலி. - ஆம், என்ன நினைச்சுட்டே?
அவங்க உங்களுக்கு வணக்கம் வெக்கல. வெக்க வச்சீங்க.
குடிகாரப் பய. போலாம்.
இதோ, சுப்பராஜுகாரு.
ஊர்த்தலைவர் சுப்பராஜுகாரு இறந்துட்டாரு.
மொத்த கிராமமுமே அவரது இறுதி ஊர்வலத்தில கலந்து கொண்டது.
அங்கிட்டும் இங்கிட்டும் பாரு அட பங்குக்கு தொங்குது ஊரு
சனம் எல்லாம் ஒண்ணே சொன்னா கேளேண்டா
தந்தனானா தந்தனானா
பெரிய மீசை ராஜா குதிரையில் சவாரி செய்து வந்தாராம்
பஞ்ச பாட்டும் சனம் பசியை பாத்து நொந்தாராம்
காடுமலை வெட்டிப் புட்டு குளமும் நிலமும் தந்தாராம்,
பஞ்சம் இப்ப காணலையே ஊரெல்லம் கொண்டாட்டம்தானாம்
நம் ஊர்த் தலைவர், அன்பிற்குரிய சுப்பரஜுகாரு,
நம் எல்லோரையும் துயரத்தில் ஆழ்த்தி போய்ட்டார்.
அவரது பெருமையை சொல்ல வார்த்தையே இல்ல.
நம்ம ஊருக்கும், மக்களுக்கும் கடுமையா உழைச்சார்...
பனியில் இருந்து எழுந்து ஒரு பாம்பு சீறியது.
அவர் 1932ல் பிறந்தார்,
சின்ன வயசில இருந்தே மனித சமுதாயத்துக்காக உழைச்சார்.
என்னடா?
குடி, குடிச்சுத் தொலை.
இதில என்ன கலந்தே?
பல்பொடி, கடலை எண்ணெய், சலவை சோடாவை சாராயத்தில் கலந்தேன், குடி.
- சுவையா இருக்கு. குடி. - எந்த...
டேய், இது ரொம்ப வழுவழுப்பா இருக்கு.
டேய், இங்க வாங்கடா.
சரி, பிடிங்க. அதே! அதே! ஆகட்டும்.
அம்மாடியோவ்!
அடேங்கப்பா, என்ன இது?
இவ்ளோ பெரிசா?
அப்புறம் அழலாம். இங்க வாங்கம்மா.
அவரு எப்படி செத்தாருன்னு சொன்னா. அதை அழகா செதுக்கறேன்.
நீயே சொல்லு.
அவர் வாரிசுதான் சொல்லணும். அதுதான் நம்ம வழக்கம்.
எங்கம்மா செய்த உப்புமாவை தின்னு நேத்து ராத்திரி இறந்துட்டார்.
பத்மம்மா! உப்புமாவா?
முதல் எழுத்து "உ"வா, "வு"வா?
வாயை மூடுடா.
ஏன் நீ அப்படி சொல்லணுமா?
எல்லாம் நான் கொன்னேன்னு நினைப்பாங்களே, கண்ணு.
- நீ செய்யலையா? - இல்ல.
நல்லா யோசிச்சு, நடந்தது என்னன்னு அவங்களுக்கு சொல்லு.
அதை பின்னால மாத்த எல்லாம் முடியாது கண்ணு.
நேத்து ராத்திரி படுக்கப் போகும் முன், அவர் எங்கம்மா செய்த உப்புமாவை தின்னாரா...
மறுபடி, உப்புமாவா?
அதுக்கப்புறம் நடந்ததை மட்டும் சொல்லு, கண்ணு, அது போதும்.
அதுக்கப்புறம் படுக்கப் போனாரா. தூக்கத்தில் அமைதியா இறந்திட்டாரு.
கடைசில, நட்சத்திரத்தை செதுக்கவா, நிலாவை செதுக்கவா?
இரு!
முட்டாள்!
இரு! இரு, கண்ணு!
அவர் ஊர்த்தலைவராச்சே, நிலாவை செதுக்கு.
இந்த ஊர்லயே இதுதான் பெரிய கல்லறை நடுகல், ஐயா!
என் கல்லறை நடுகல், இதைவிட பெரிசா, இதைவிட பிரகாசமா இருக்கணும்.
- புரியுதா? - ஆமாங்க, ஐயா!
இப்ப இவதான் ஊர்த்தலைவியா?
குழந்தை மாதிரி கண்டபடி அழறாளே?
என்னடா வாழ்க்கை இது!
- கொண்டு வா! - சின்னா வரலையே?
தூக்கு அதை. சுப்பராஜுகாரு நம்ம ஊர்த்தலைவர். நாம் காக்கக் கூடாது.
- அவனுக்கா காத்திருக்கணும்? தூக்குங்க. - தூக்கு.
தூக்குங்க. தூக்குங்க.
டேய், ஜாக்கிரதை. லுங்கி அவிழுது.
- ஜட்டி கூட போடல நான். - ஜாக்கிரதை!
ஐய்யய்யோ!
யாராவது தூக்குங்க!
என்ன? விழுந்துடப் போறார். ஜாக்கிரதை.
என்ன செய்றீங்க? இழுங்க.
இரு, இரு!
எடுக்கறோம்.
- இழு. - கெட்டியா புடி.
டேய், சின்னாவை கூப்பிடு!
டேய், சின்னா!
மேலே இழு!
தூக்குங்க.
சின்னா!
என்ன இது, சின்னா? நீ அந்தப் பக்கம் இருந்துதானே வரணும்?
எனக்கு தூசுன்னா ஒவ்வாது, அதான் இந்தப் பக்கமா வந்தேன். வா.
- சின்னா எங்கே? - டேய், எங்கேடா போனே?
- இதை நீதான் பாத்துக்கணும். - சாவறது சுலபம்.
புதைக்கறதுதான் ரொம்ப கஷ்டம். உனக்கு என்ன தெரியும்?
எங்க ஆளுங்க பெட்டிய போட்டுட்டாங்க.
இதைப் பார்!
அடக் கடவுளே! நான் இல்லாம ஏன் ஆரம்பிச்சீங்க?
என்ன பண்ணியிருக்கீங்க பாருங்க.
அதான் அவங்கவங்க வேலையை அவங்கவங்க செய்யணும்ன்றது.
கயித்தை தப்பா கட்டியிருக்காங்க, முட்டாபசங்க.
ஐயோ.
சோமு, ரெண்டு அடி முன்னால வா.
நீ ரெண்டு அடி பின்னால போ.
- நான் என்ன செய்ய? - நீ அங்கயே இரு.
சரி. தூக்குங்க.
இழு அதை.
இது ஏன் இவ்ளோ கனக்குது?
நெறைய சாப்பிட்டு செத்தாரோ.
எதுவோ, நாம செய்வோம்.
இவருக்கு பூமாலை வேற, தண்டம்.
கடவுளே, இவர் என்னை ராத்திரில தொந்தரவு பண்ணாம இருக்கட்டும்.
ஏன் இவ்ளோ கனக்குறார்?
எல்லாம் கடைசியா பாத்தாச்சா?
- சுப்பராஜுகாரு... - வாழ்க!
நான் சொல்ற வரைக்கும் யாரும் நகரவேயில்ல.
முட்டாபசங்க போல முறைச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க.
எப்பவும் போல நான்தான் எல்லாத்தையும் சமாளிச்சேன்.
- நீயே பீத்திக்க வேணாம். - இது உண்மை. நம்பு.
பள்ளத்தில பெட்டி மாட்டிகிச்சு தெரியுமா?
பெட்டியா? பிரேதத்தை பெட்டியில் வெச்சா அதான் பிரச்சினை.
கொஞ்சம் சட்னி போடவாடா?
- எனக்கு கொஞ்சம் போடு, தாயி. - ஆயிடுச்சு.
பிரேதத்தை நல்லா
வெள்ளை துணியில் சுத்தி, புதைச்சா, உடம்பு அமோகமா
மண்ணில் கலந்துடும்னு எங்க பெரியவங்க சொல்வாங்க.
அதுல சிக்கலே இல்ல. இந்த பெட்டி சமாச்சாரத்த நம்மிடம் யார் கொண்டுவந்தாங்கனே தெரியல.
டேய், கொஞ்சம் மோர் தரவாடா?
வேணாம், தாயி.
பெட்டியை விடு. அந்த கல்லறை நடுகல்லை பாக்கணுமே!
கல்லறை நடுகல்லுக்கு என்ன?
மெட்ராசில இருந்து வாங்கி வந்தாங்க.
எவ்ளோ மிருதுவா, வழவழப்பா இருந்தது தெரியுமா?
கல்லு வழுக்குதா... கல்லு எப்படி வழுக்கும்?
அவ்ளோ வழுக்கினா, நீ அதுல தினம் போய் வழுக்கிவிழு.
எனக்கு அக்கறையில்ல.
உன் அக்கறையை யார் கேட்டா.
ஒரு ஓரமா இல்ல. ஊர் தலைவர், இல்லையா?
அவரை கல்லறை தோட்ட மத்தியில புதைச்சோம்.
போதும்! எவ்ளோ நேரம் இருமுவே?
போதும். போய் சாப்பிடு, போ.
இதோ, போறேன். இன்னக்கி பரவாயில்ல. நேத்து, ரத்தம் நிக்கவேயில்ல.
அடேய், எனக்கு ஒரு ஆசை.
நான் செத்த பிறகு, என்னை ஒரு நல்ல இடத்தில புதை, செய்வியா?
மறுபடி ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.
ஒரு அழகான மரத்தின் கீழே.
நான் அமைதியா தூங்கணும்.
உளறுவதை நிறுத்து! என்ன சொல்றே?
என்னடா? இது அவ்ளோ பெரிய வலி? இல்ல, பயந்துட்டியா?
பையா, எத்தனை சாவு பார்த்திருப்போம் நாம?
இது நம்ம தொழில். இதுதான் நம்ம சோறு, தண்ணி.
இதோ பார், இந்த உணர்ச்சிங்க, துக்கம், பயம், வலி இதெல்லாம்
ஊர்க்காரங்களுக்குதான், நமக்கென்ன அதை பத்தி?
- வாயை மூடு. - டேய், என்ன? பார்த்து பேசு.
நான் உங்க அம்மா, அதுக்கு மதிப்பு குடு...
என் மூஞ்சில இருமாதே.
- சரி, மாட்டேன். ஆனா ஒன்னு கவனம் வெச்சுக்க. - என்ன?
நான் செத்தப்புறம்,
ஒரு நல்ல மரமா, அருமையான பசுமையான மரமா பார்.
அதன் கீழே நான் அமைதியா இருக்கணும். எப்பவும்.
- அங்கயே இரு. அங்கயே இரு. - எப்பவும்.
- வணக்கம், ஐயா. - வணக்கம், ஐயா.
இங்க உட்காரச் சொன்னாங்க.
நாம் பின்னால இருந்து தாங்கணும்.
வணக்கம், ஐயா.
உட்காருங்கப்பா.
ஏன் எனக்கு எவனுமே எழுந்து நிக்கல?
சிட்டி ஜெயபுரத்தின் புதிய ஊர்த்தலைவர் பதவி ஏற்பு
வா.
பார். பார். அதான். படம் எடு. நல்ல யோசனை.
அவனை எடுத்துக்கோ.
நிக்க வேணாம், உட்காருங்க.
அருமை, அண்ணா.
டேய், இங்க வாடா.
நான் தாமதமா வந்தேனா?
இல்ல. ரெண்டே நிமிடம்தான்.
நீ தாமதமா வந்தது...
நரசய்யாகாரு...
அமைதி. தயவு செய்து அமைதியா இருங்க. அமைதி. பேசாதீங்களேன்.
நம்ம சிட்டி ஜெயபுரத்தில்...
பல நூற்றாண்டா பரம்பரை அடிப்படையிலான தலைமையை பின்பற்றுகிறோம்.
- புத்திசாலித் தனம்... - சும்மா இரு!
- ...செல்வம் இல்ல புகழ், இதையெல்லாம்... - நிறுத்து!
...வெச்சு தலைமையை கொடுத்தா, எல்லோரும் பதவிக்கு அடிச்சுக்க
- ஆரம்பிப்பாங்க. - நில்.
அப்புறம், உள்குத்து ஆரம்பிக்கும்.
அதனாலதான் நாம் இந்த வழக்கத்த வெச்சிருக்கோம்.
இப்போ, அதே வழக்கத்தின் காரணமா,
நம்ம சுப்பராஜுவின் ஒரே மகளான செல்வி அபூர்வா,
புதிய ஊர்த்தலைவியா தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டிருக்கார்.
இப்போ பதவி ஏற்புக்கான விழா.
கண்ணு, கையை உயர்த்தி, நான் சொல்றதை திருப்பிச் சொல்.
கொடிக் கம்பம் போல இல்லம்மா, நேரா கையை நீட்டு.
சத்தியம் செய்யறது போல.
- எனும் நான்... - எனும் நான்...
உன் பேரை சேர்த்து சொல்லணும்மா!
அபூர்வா எனும் நான்...
- பரம்பரையா இந்த பதவியை பெறும் நான்... - எது பரம்பரையா வந்தது?
...என் அப்பாவிடமிருந்து பரம்பரையாக வந்த பதவியை...
- ...தவறாகப் பயன்படுத்த மாட்டேன்... - ...தவறாகப் பயன்படுத்த மாட்டேன்...
- ...என சபதம் செய்கிறேன். - ...என சத்தம் செய்கிறேன்.
என்ன? சத்தம் போடுவியா? எப்படில்லாம் சத்தம் போடுவே?
ஒரு வேளை சூறாவளி போலவா?
உண்மைலயே பிரச்சினைதான் போல. ஓடிடலாம் வாங்க.
அது "சத்தம்" இல்லம்மா, "சபதம்."
நான் சபதம் செய்கிறேன்.
- நான் விதிகளுக்கு கட்டுப் படுவேன்... - நான் விதிகளுக்கு கட்டுப் படுவேன்...
- ...எல்லோருடனும் ஒத்துழைப்பேன்... - ...எல்லோருடனும் ஒத்துழைப்பேன்...
- ...ஆக, என் ஊர் மக்களுக்கு எல்லாம்... - ...ஆக, என் ஊர் மக்களுக்கு எல்லாம்...
- நல்லாட்சியை வழங்குவேன். - நல்லாட்சியை வழங்குவேன்.
இந்தாம்மா.
இதெல்லாம் இனி உன் பொறுப்பு. எடுத்துக்கோ.
அதான், பிடி. அப்படிதான்.
பார், இந்த மூனு பேர்தான் உங்க அப்பாவுக்கும், தாத்தாவுக்கும் உதவியவங்க.
உனக்கு எந்த சந்தேகம் வந்தாலும் அவங்களிடம் கேட்கலாம்.
அவங்க ரொம்ப துல்லியமா சடுதியில பதில் சொல்வாங்க. சரியாம்மா? போயிட்டு வர்றேன்மா!
- டேய். - அண்ணா.
நேத்து வரைக்கும், அவ அப்பாவுக்கு கும்பிடு போட்டோம்.
இப்போ இந்த மண்டுக்கு கும்பிடு போடணும்.
பெரியவர் சொன்னதைக் கூட திருப்பி சொல்லத் தெரியல.
இவளா ஊர்த்தலைவி?
இந்த சனிக்கிழமை அவளுக்கு முதல் சபை.
அவளை எல்லா கேள்விகளும் கேட்டு, சங்கடப் படுத்துவோம்.
பயத்தில அவ ஓடிடணும்.
கொஞ்சம் புளி கொஞ்சம் புளி பிழிந்து பிழிந்து
அதிலே குழம்பு செஞ்சு கசகி, கசக்கி.
வணக்கம், வீரய்யாகாரு. உங்க மகனை சமீபத்தில் பாத்தேன்.
உங்க வீட்டுக்கு பின் இருந்த சுதா, கவனமிருக்கா?
அவ கொஞ்சம் பருத்தவ. அவளிடம் ஜொள்ளு விட்டான்.
கடந்த காலத்தில், நீங்களும் அவ அம்மாவும்...
எனக்கு தெரியாதுனு நினைச்சீங்களா?
எப்படி உங்க மவனிடம் அவ, அவனுக்கு, சித்தி பொண்ணு போலன்னு சொல்வேன்?
நீங்க உயிரோடிருந்திருக்கணும். வேற வழியில்தான்.
கொய்யாப்பழம், கொய்யாப்பழம், கடி, கடி, கடி
அடடே, பங்கார ராஜுகாரு. எப்படி விழுந்தீங்க?
காலங்காத்தால குடிச்சீங்களா? அப்படியா?
ஏன் சின்ன பையன் போல நடந்துக்கறீங்க?
நீங்க இன்னொரு முறை விழுந்தா, உங்களோட பேசறத நிறுத்திடுவேன். சரியா?
மணி 12:30 ஆச்சு. போய் சாப்பிடணும்.
மறைந்த ரமணாகாரு
மறைந்த திருமதி சுஜாதா
என்ன ரமணாகாரு?
உங்க மனைவியை வெய்யிலில் விட்டு, நீங்க நிழல்ல ஓய்வெடுக்கறீங்களே?
நமக்குள்ள இருக்கட்டும், எல்லாம் உங்க திட்டம்தானே?
ஒரு வளமான பசுமையான மரம்.
- டேய், சீக்கிரம் வா. - டேய்! டேய்!
- உன்னைத்தான் சொல்றேன்! - சீக்கிரம் வா!
நமஸ்காரம், அம்மா.
போச்சுடா. எல்லாம் வந்துட்டாங்க. வா.
சீக்கிரம், வா, வா.
ஐயோ.
இரு. இரு.
என்னை என்பாட்டுக்கு விடு.
நீங்களும், வாங்களேன்.
என் கிட்ட தாங்க, மேம்!
என் கிட்டதான் தந்தாங்க.
- என் கிட்ட குடு. - அதான் சரி.
குடு... குடையை என் கிட்ட கொடு!
- குடையை என்னிடம் தா! - ஐயோ, சண்டை போடாதீங்க!
உன் கால்கள் நடுங்குதே. என்ன பிரச்சினை?
அப்பா?
அது...
நான் ஊர்த்தலைவியாக விரும்பல.
ஏன் பயப்படுறே?
ஒன்னு சொல்லட்டுமா?
இந்த கிராமத்தில, வேலை எதுவுமே செய்யாம,
ரொம்ப மரியாதையோடு இருக்க முடியும்னா,
அது ஊர்த்தலைவரா இருப்பதுதான்.
அத சொல்லல.
- எனக்கு எதுவுமே தெரியாதே... - எதுவும் தெரிய வேணாம்.
கடந்த 100 வருடமா, இதே மாதிரி வாழ்க்கைதான்,
இதே ஆட்கள்தான்.
அவங்க வாழ்க்கையை மாத்த உன் கையில் எதுவும் இல்லை.
ஐயோ, எப்படி இதை மறந்தேன்?
குடை பழுதுபார்ப்பவன் யாரிடமாவது குடையை தைக்க கொடு.
உன்னைதான் முதல்ல தைக்கணும்!
- அதை அப்பவே சொன்னேனே! - வாயை மூடு!
வண...
எல்லோருக்கும் வணக்கம்.
பொதுவெளி ஊர் பஞ்சாயத்து நிகழ்ச்சிக்கு வரவேற்கிறேன்.
ஊர்த்தலைவியா நான் உங்களிடம் கேட்பது,
உங்களுக்கு ஊர்ல ஏதேனும் பிரச்சினை இருந்தா,
நீங்க என்னிடம் சொல்லலாம்.
அப்படி சொன்ன உடனே...
எல்லோரும் உன்னை வெறித்த பார்வையோட பார்ப்பாங்க.
அப்படி ஆச்சுன்னா, நீ அவங்களை அடுத்த வாரம் சந்திப்பதா சொல்லி, கிளம்பிடு. அவ்ளோதான்!
போச்சுடா!
அப்பு, சில சமயம் அந்த பீமய்யா,
வேணுமின்னே அவன் கையாட்களை கேள்வி கேட்க வைப்பான். அப்போ நீ...
அப்பா!
- அப்பா! - தைரியமா நிமிர்ந்து நில்!
ஐயோ, அப்பாடி!
என்ன...
உன் பிரச்சினை என்ன?
நாங்க தக்காளியை நல்ல விலைக்கு விற்க முடியல, மேம்.
ஒரு கிலோவுக்கு மூனு ரூபாய் கூட கிடைக்கல.
அதுக்கு ஏதாவது செய்யுங்க.
இந்த கொடுக்கல், வாங்கல், பணம் சம்மந்தப்பட்ட பரிமாற்றங்கள் பத்தி எல்லாம்,
நேரடி பதிலை தரவே தராதே.
அதை வெளிநாட்டுப் பிரச்சினைகளோடு...
கோர்த்து விட்டுடு.
அதுக்கு காரணம், ஈரானில் போர் மூண்டதுதான்.
- கொஞ்சம் வேணுமா? - வேணாம்.
நம் தக்காளிக்கும், ஈரான் போருக்கும் என்ன சம்மந்தம்?
அந்த நாட்டுக்குத்தானே நாம் தக்காளியை ஏற்றுமதி செய்யறோம்?
போர் நடக்கும் போது,
அவங்க தக்காளி சாம்பாரும், தக்காளி ஊறுகாயுமா செய்வாங்க?
நீயே சொல்லு!
சொல்லு.
சொல்லுங்களேன், என்ன தீர்வு?
- ஈராக் போரை நிறுத்தும் வரை... - ஈராக்கா? ஈரான்னுதானே சொன்னீங்க?
ஈராக்தானே ஈரானோடு சண்டை போடுது?
ஆக, போர் நிறுத்தம் ஏற்பட பிராத்திப்போம்!
எல்லோரும், பின்பற்றி சொல்லுங்க!
- ஈரான் போர்! - வாழ்க!
"உடனே நிறுத்து."னு சொல்லுங்க.
- ஈரான் போரை... - உடனே நிறுத்து!
அவ அப்பா நல்லா பயிற்சி கொடுத்திருக்கார் போல.
மழைத் தண்ணி தேங்கி, கொசுக்களும், பூச்சிகளும் அதிகமாயிடுச்சு.
புதுசா நோய்களை வரவழைக்குது. அதுக்கு என்ன தீர்வு?
அடுத்து நோய்களும், உடல்நலக் குறைவும்.
சத்தமா தின்னாதீங்க.
அவங்க சத்தம் போடுவாங்க!
அப்ப அவங்களிடம், விஞ்ஞானிங்க ஆராய்ச்சி செய்துட்டிருக்காங்கன்னு தைரியமா சொல்லு.
உனக்கே புரியலன்னாலும், அவங்களுக்குப் புரிய வை.
டெல்லியில் கொசு பத்தி ஆராய்ச்சி செய்துட்டிருக்காங்க.
நேத்து படிச்சேன்.
அவங்க வெற்றி பெற்றால், ஒரே ஒரு சொட்டு மருந்து,
கொசுக்களை வருஷம் பூரா விரட்டி அடிக்கும்.
மருந்து விற்பனைக்கு வந்ததும்,
முதல்ல, எல்லாருக்கும் முன், நாம் நம் ஊருக்கு அதை வாங்கிவிடுவோம்!
நாம் வாங்குவோம்!
இவ ரொம்ப சாமர்த்தியசாலிதான்!
அவ ஆங்கிலத்திலும் நல்லா பேசுவாளாமே.
- அப்படியா? - ஆமா
ஒரு புத்தகம் வாங்கி வா, நாமும் கத்துக்கலாம்.
- டேய். - சொல்லுங்க, ஐயா?
மதுபாபு கேட்டதை விட கஷ்டமான கேள்வி கேள்.
அவ குழம்பி, பதில் சொல்ல முடியாம போகும்.
அப்புறம் நான் புகுந்துடுவேன்.
கவனி, பீமய்யாவின் ஆட்கள் மூழ்கி திணறிக்கிட்டிருங்காங்க.
அவள் காலை வாரக் கூடிய ஒரு கேள்வியை யார் கேட்டாலும்,
நம்ம தியேட்டருக்கு வாழ் நாள் இலவச பாஸ் தர்றேன்.
வா. ஆரம்பி.
அண்ணா, அப்படியே செய்யுங்க, நான் கேக்குறேன்! கவனிங்க....
இந்தாங்க, குடிங்க.
வேற ஏதாவது?
அவ்ளோதானே?
முன்னால வந்து கேளு.
என்ன, உனக்குமா பிரச்சினை?
என்ன சின்னா, உன் கடப்பாரையை கூர் தீட்டணுமா?
பாருங்க, இது என் பிரச்சினையில்ல, ஊர் பிரச்சினை.
நேத்து இடுகாட்டில் நடந்து போனப்போ, ஒன்னு தெரிஞ்சுது.
இன்னும் நாலு இடம்தான் இருக்கு.
அதாவது, இன்னும் நாலு பிரேதங்களைதான் புதைக்க முடியும்.
அதுதான் பிரச்சினை.
ஆனா, அப்பா,
இதெல்லாம் விட்டுட்டு யாராவது மத்த விஷயத்தை கேட்டா என்னாவது?
அது உன் தலைவிதி!
அப்பா!
யாருமே இப்படி என்னை ஒரு கேள்வி கேட்டதில்ல, இந்த 60 வருட அனுபவத்தில.
ஆனா அவங்க கேட்டுட்டா, அப்போ உன் தலைவிதிதானே?
அப்போ உனக்கு வேற வழியே இல்ல.
நல்லா தெளிவா உன் மூளையைப் பயன்படுத்தணும்.
இடுகாட்டில், இடம் இல்லன்னா நான் என்ன பண்ண?
"நான் என்ன பண்ண"னு ஊர்த்தலைவியே எப்படி சொல்லலாம்?
எப்படி அப்படி சிரிக்கலாம்? பதில் சொல்லுங்க!
சரி, கொஞ்சம் நேரம் கொடுங்க.
பிரச்சினையை தீர அலசி, என்ன செய்யணும்னு யோசிக்கிறேன்.
உங்களுக்கு எவ்ளோ நேரம் வேணும்?
ரெண்டு நாள். ரெண்டு நாளில் உங்களுக்குச் சொல்வேன்.
டேய், அம்மா கெளம்பறாங்க. போலாம்.
என்ன அது குதியாட்டம் அங்கே?
நீ ஒரு பொம்பளை!
அத மறந்துட்டியா?
இது புது ப்ளவுஸ்! அதை கிழிச்சிவியோன்னு பயந்தேன்!
நில்லு! உனக்கு எப்படி சொல்லி புரியவைப்பேன்?
தயவு செய்து நான் சொல்றதை கேளு...
கடவுளே!
என்னைக் கொன்னுட்டியே! கடவுளே!
கடவுளே!
இதெல்லாம் உங்களாலதான்...
இது விசித்திரமான பிரச்சினை போல!
- எது? - இது இல்ல, அது!
- அதுவா? - ஐயோ!
300 வருடமா ஜனங்க பொறந்து செத்துட்டு இருக்காங்க.
ஆனா மக்கள் தொகை அதிகமாகுது.
இடத்துக்கு எல்லை இருக்கே. நிரம்பிடாதா?
கணக்கு தேர்வு
எனக்கு காட்டு.
- நான் படிக்கல. - நீ படிக்கலயா?
எங்க தாத்தாவுக்கு உடல் நிலை சரியில்லயே? ராத்திரி பூரா பதட்டம்.
இடமே இல்ல.
இது ஏன் ஊர் பிரச்சினையா இருக்கு? இது நம்ம பிரச்சினை.
இதயெல்லாம் வெச்சு நான் என்ன பண்றது?
எல்லோரும் அவங்க புழக்கடையில தங்க சொந்த சவக் குழியை தோண்டிக்க வேண்டியதுதான்!
உன் பேச்சை அவங்க கேட்டா, ஊரே இடுகாடாகிவிடும்.
செத்தவங்களுக்கு மத்தியில வாழ்வது போல ஆயிடும்.
நம்மை எங்க வேணும்னாலும் எப்படி புதைக்க முடியும்?
சிட்டி ஜெயபுரம் விதிப் புத்தகத்தை படிச்சா தெரிஞ்சுக்கலாம்.
நமக்கு வேற வழியே இல்ல.
எல்லா சவக்குழிகளும் ஒரே இடத்தில் இருக்கணும்,
ஊரின் வடக்கே.
டேய், சின்னா. இரு.
- இந்தா, இந்த மருந்தை தினமும் எடுக்கணும். - சரி.
என்ன நடக்குது? செக் அப்புக்கு வந்து ரெண்டு மாசமாகுது.
உன் மூஞ்சை நான் அடிக்கடி பார்க்கணுமா என்ன?
என்ன?
அதாவது, இப்ப ஊர்ல நெறைய பேருக்கு உடல் நல குறிப்புலாம் தெரியுமாம்.
என்ன கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்றே?
யார்னா செத்தாதான் எனக்கு வருமானம்.
பணம் கிடைச்சா இவங்களை செக் அப்புக்கு கொண்டு வரலாம்.
தயவு செய்து கிளம்பு.
அவன் சொன்னத கேட்டேல்ல? மருந்தை நேரத்துக்கு எடுத்துக்கோ.
இந்த மருந்துங்கல்லாம் உபயோகமில்ல.
பணம்தான் வீண்.
அம்மா, நிறுத்து!
அப்புறம்... நான் கேட்ட விஷயம் என்னாச்சு?
இருட்டறதுக்கு முன்ன நாம போகணும்.
- வா, போலாம். - டேய்...
பேச்சை மாத்தறியா?
குட்டுவேன்.
மரத்தை மறந்துடு, யாரையும் புதைக்கவே இடம் இல்ல.
சின்னா, உன் கையைக் கொடேன். என்னிடம் கையை காட்டு.
வாந்தி வருதா. இரு குவளை எடுத்து வர்றேன்.
முட்டாள்! நான் சொல்றத கேளு.
என்ன செய்வியோ தெரியாது, என்னை இந்த ஊர்லதான் புதைக்கணும்.
- சத்தியம் செய். - ஐயோ, கடவுளே!
அவனவன் சாகும் இடத்துக்காக சண்டை போடறான், நீ உன் ஆசை நிறைவேறணுங்கிறே.
பார், நம்ம குடும்பம் இந்த ஊருக்கு நெறைய செஞ்சிருக்கு.
நூத்துக் கணக்கான வருஷம் சேவை செஞ்சோம்.
நாம இடத்துக்கு பிச்சை கேட்கல!
அது நம்ம உரிமை!
நான் இப்ப சொன்னதை திருப்பி சொல்லு.
- எல்லாத்தையுமா? - கடைசில சொன்னது!
- அது நம்ம உரிமை. - ஆமாம், அது நம்ம உரிமை.
- போலாமா? - சரி, போலாம்.
என் கையை தட்டிட்டே. இப்ப ஏன் பிடிக்கறே?
எனக்கு யோசனையே எழலையே. உங்களுக்கு ஏதாவது யோசனை வருதா?
- நீங்களாவது சொல்லுங்க. - அது என் வேலை இல்ல.
நான் கணக்கு வழக்கு, ஆவணங்கள் பார்க்கிறவன்.
- நீங்க? - நான் மருந்தெல்லாம் பாத்துக்கறேன்.
கோழிப்பண்ணைல வரும் ரானிகெட் நோய்க்கு, ஆட்டுக்கு வரும் நிமோனியாக்கு...
அப்பா, நீங்க இன்னும் சில வருடம் இருந்திருக்கலாமே?
ஒருவேளை...
வரைபடம் மெல்துலபேட்டா
பாகுரம்மகிரி செல்லம்மாவாரிபள்ளி
அதை நீ வெச்சுக்கோ. நிலத்தை மட்டும் வித்துடு.
இது வலிக்குது! இது என்னது?
நீங்க நிலம் ஏதாவது விற்கப் போறீங்களா சொல்லிடுங்க.
விற்கிறதுக்கு நிலம் இல்ல.
- காலைலருந்து தேடிக்கிட்டிருக்கோம்! - எங்களிடம் ஏதும் இல்ல.
ஒரு அங்குலம் கூடவா இல்ல!
நாளன்னிக்கி கூட்டத்தில என்ன சொல்வேன்?
ஏன் நாம இவ்ளோ போராடணும்? எல்லாரையும் போல தகனம் பண்ணா என்ன?
ஐயோ அம்மா...
அதை மறுபடி சொல்லவே சொல்லாதீங்கம்மா!
நல்ல வேளை, நாங்க மட்டும்தான் கேட்டோம். அந்த எண்ணத்தை இங்கயே புதைச்சுடுங்க!
- அதுக்கு இடமில்லையே. - வேடிக்கை இல்லம்மா!
- இது நம்ம ஊர் வழக்கம்! - நம்ம ஐதிகம்!
நூத்துக் கணக்கான வருடம் முன்...
எனக்கு அந்த கதை தெரியும், நாம அதை மாத்த முடியாதா?
- இல்ல, நம்மால முடியாது! - நாம செய்யக் கூடாது!
உங்க தாத்தா காலத்துல, வேறொரு ஊர் ஆள்,
- தன்னை தகனம் செய்யணும்னு சொன்னான்... - அது பெரிய கொந்தளிப்பாச்சு!
அவன் வீட்டை எரிச்சுட்டாங்க!
அவன் மேல கல்லை வீசினாங்க, அவன் முடியை பிடிச்சு இழுத்து...
ஊரை விட்டே தூக்கிப் போட்டாங்க!
ஐயோ கடவுளே! இது எனக்கு தெரியாதே!
- இடமே இல்லாததால, தகனம்... - அம்மா!
அந்த வார்த்தையே வேணாம்மா!
- அந்த வார்த்தையையே சொல்லாதீங்க! - சரி, மாட்டேன்.
இப்ப நாம என்ன செய்யலாம்?
நமக்கு வழியே இல்ல.
நீங்களா?
அதான். நான் உன் கிட்ட பேசணும்.
நீங்க? நீங்க எப்படி என் வீட்டுக்கு வரலாம்?
ஏன்? வரக் கூடாதா?
நீங்க ஊர்த்தலைவி. எல்லோரையும் உங்க வீட்டுக்கு கூப்பிடுவீங்களே.
- நீங்க அவங்க வீட்டுக்கு போறதில்ல. - ஆமாலே.
நான் அத மறந்துட்டேன்.
ஏன் அவங்கள வெளிய நிக்க வெச்சு பேசறே? உள்ளே கூப்பிடு.
வந்துட்டீங்க. உள்ளே வாங்க.
உட்காருங்களேன்.
பரவால்ல. உட்காருங்களேன்.
யாரும் எங்க வீட்டுக்கு வர்றதில்லயா. இறுகிடிச்சு.
உங்க வீட்ல என்னை நல்லா தெரியும். உங்களுக்குதான் தெரியாது.
நிஜமாதான் சொல்றேன்.
நான் உங்க தந்தைவழி பாட்டன்மாரை, தாய்வழி பாட்டியை புதைத்திருக்கேன்.
சமீபத்தில, உங்க அப்பா, எல்லோரையும்தான்.
ஒன்னு தெரியுமா? உங்க தாத்தாவை புதைக்கும்போதுதான்
எங்கப்பா மயானத்துக்கு கூட்டிப் போய், எல்லாம் கத்துக் கொடுத்தார்.
எங்க சின்னா ரொம்ப சமர்த்துமா.
எல்லாமே சீக்கிரம் கத்துக்குவான்.
கண்ணு, நீ டீ குடிப்பியாம்மா?
குடிப்பே.
அதாவது, பெரிசா எடுத்துக்காம, விடுங்க.
நம்ம குடும்பங்க எப்படி நெருக்கம்னுதான் சொன்னேன்.
அவ்ளோ விவரமா சொன்னீங்க.
அத நல்லாவே புரிஞ்சுகிட்டேன்.
எதுக்கு இங்க வந்தீங்க?
மயானத்துல இடமில்லன்னு சொன்னீங்க, இல்லையா?
அதான், கிராமம் முழுக்க, அதுக்கு வேற இடம் தேடினோம்.
ஆனா, ஒரு சதுர அடி நிலம் கூட எங்களுக்கு கிடைக்கல.
என்ன செய்யறதுனு தெரியல.
நான் நாளன்னிக்குள்ள வழி கண்டுபிடிக்கலன்னா,
என்னை குதறிப் போடுவாங்க.
- அந்த அஞ்சு இடங்கள்... - அஞ்சு இல்ல, நாலு!
- அதான் நாலஞ்சு... - இல்ல, எனக்குத் தெரியும் சரியா நாலுதான்.
ஐயோ, சரி. நாலு.
பதட்டத்தில அஞ்சுன்னு சொல்லிட்டேன்...
உங்களுக்கு ஏன் அவ்ளோ பதட்டம்? இப்போதைக்கு நாலு இடம் இருக்கே, போதாதா?
இந்த நாலு பேரும் ஒரே நாளிலா சாவாங்க. நமக்கு அதுவரை நேரமிருக்கே.
ஆமா, அதுக்கு எத்தனை காலம் ஆகும்?
- அதை எப்படி முன்கூட்டி சொல்ல முடியும்? - ஆமாலே?
எனக்கு ஒரு பட்டியல் தயார் செய்வியா?
ஒரு பக்கம், ஊர்ல சாக தயாரா இருக்கறவங்க.
அவங்க பேரோட.
இன்னொரு பக்கம், அவங்க சாக எத்தனை நாளாகும்னு.
ஒரு தோராயமா எழுதி தர முடியுமா?
யாரும் முன்கூட்டி அப்படி பட்டியல தர முடியாது.
யாரும் செய்யமுடியாது. ஒருத்தரை தவிர.
- யார் சாவை கிட்ட இருந்து பார்க்கிறவங்க? - யார்?
நீதானே!
ஆமாண்டா. உன்னைத் தவிர யாரும் இதை சொல்ல முடியாது.
ஆமா.
அவங்க மூஞ்சியை பாத்தே, எப்போ சாவாங்கனு சொல்லிடுவீயே.
- ஒருவேளை இருக்கலாம்... - "இருக்கலாம்" இல்ல, உண்மை.
நீ பட்டியலை நாளைக்கு எனக்குத் தரணும்.
எப்படி அரைக்கிறே? மிருதுவாக, நல்லா அரைக்கணும்! நிறுத்தாதே!
சிட்டி! டேய், சிட்டி!
டேய், சோம்பேறி. இங்க வாடா கண்ணா!
- சிட்டி யாரு? நான் சின்னா. - அப்படியா?
எனக்கு வயசாயிடுச்சில்ல? மறந்துட்டேன்.
சரோஜம்மா - கோபண்ணா - ரங்கம்மா - சுலோசனா
சின்னாவும் நானும் கஷ்டப் பட்டு உழைச்சு பட்டியலை தயார் பண்ணோம்.
பசங்களா, நிறுத்துங்க!
அந்த பட்டியலில்...
இதில் ரெண்டு வருடத்துக்குள் சாகக் கூடியவங்க
எட்டு பேர் பெயர்கள் இருக்கு.
நம்மிடம் ஏற்கனவே நாலு இடங்கள்.
ஆக, இதன்படி,
அடுத்த வருடத்துக்கோ, இல்ல அடுத்த ஒன்னரை வருடத்துக்கோ, பிரச்சினை இருக்காது.
இப்போதைக்கு கவலைப் பட ஒண்ணுமில்ல.
அண்ணா.
அதற்கிடையில், நாம் எல்லோரும் ஒன்னா பேசி ஒரு தீர்வு காண்போம்.
வேற கேள்வி இல்லன்னா கூட்டத்தை முடிப்போம்.
மேடம்?
ஒரு சந்தேகம்.
நாலு இடம்தான் இருக்குன்னீங்க, எட்டு பேர் பட்டியல் தர்றீங்க.
யாருக்கு அந்த நாலு இடங்கள்?
அதாவது, யாருக்கு முன்னுரிமை?
இது என்ன கேள்வி?
முன்னுரிமை பிரச்சினை எங்கிருந்து வரும்?
யார் முதல்ல இறக்கிறாங்களோ...
அவங்களுக்கு இடம், அவ்ளோதானே?
முதல்ல வர்றவங்களுக்கு, முதல்ல இடம், சரியா?
முதல்ல வர்றதா...அப்படீன்னா?
இப்ப பாருங்க, கோயில்ல கூட முதல்ல வர்றவங்களுக்கு முதல் இடம்னுல்லாம் இல்லயே.
என்ன சொல்றீங்க? அதை பின்பற்றினா, விஐபி வரிசை, சிறப்பு வரிசை எல்லாம்
கோயிலில் எப்படி இருக்க முடியும்? இல்லையா?
- யார்கிட்ட விளையாடறா. - நீங்க சொல்ல வர்றது என்ன?
இப்பதான் பிரச்சினைக்கு வர்றீங்க.
இந்த ஊர்ல எங்க குடும்பம், வரலாறு பத்தி எல்லோருக்கும் தெரியும்.
- உங்களுக்கு தெரியும்தானேப்பா? - ஆம், தெரியும்.
ஆக, எங்க தாத்தாவை இங்கதான் நாம புதைக்கணும்.
அப்புறம், மிச்ச மூனு இடத்துக்கு நீங்கல்லாம் அடிச்சுக்கோங்க.
நீ எப்படி அப்படி சொல்லலாம்?
எத்தனை பேர் இருக்கு?
எட்டு.
அந்த பட்டியல்ல என் பேரையும் சேருங்க. பீமய்யா!
அப்போ அது ஒன்பது ஆகும்.
நீங்க நல்லாதானே இருக்கீங்க. அதான், அவ்ளோ சீக்கிரமாவா அது நடக்கும்?
உடனே இல்லன்னா, அஞ்சு வருஷத்தில, அஞ்சு இல்லன்னா, பத்து வருஷத்தில.
என் கல்லறை இங்க இந்த ஊர்லதான் இருக்கணும்.
இந்த சிட்டி ஜெயபுரத்தில். அவ்ளோதான்!
எல்லோரும் இதையே சொன்னா என்ன செய்றது?
அது என்ன "எல்லோரும்?" எல்லோரும்னா யாரை சொல்றே?
அந்த எல்லோரும், நானும்... ரெண்டும் ஒன்னா? சொல்லு!
உப்பும், கற்பூரமும் பார்க்க ஒரே மாதிரி இருக்கலாம்,
ஆனா சுவை அப்படியே வேறு.
என்ன சொல்றே, ஷண்முக்ஹம்?
சொல்லு.
எல்லா மனிதர்களிலே, ரொம்ப நல்லவர் தனியா தெரிவார்...
"ரொம்ப நல்லவர்"னா... அது நான்தான்! நாங்க! எங்க குடும்பம்!
கிராம கல்லறைக்கு நிலத்தை தானம் செய்தது யார்னு மறந்து போச்சா?
எங்க முன்னோர்தான் அந்த நிலத்தை கிராம மக்களுக்காக தானம் செய்தாங்க.
சில பேர் தங்கள் குடும்பத்தை, பாரம்பரியத்தை பத்தி ரொம்பத்தான் பேசுவாங்க.
ஆனா, அவங்க எங்க முன்னால நிக்க கூட முடியுமா? சொல்லு!
எங்க மக்களை மட்டம் தட்டாதீங்க!
- என்ன? - கேட்க நீ யார்?
- ஆகட்டும், ஒரு கை பார்ப்போம்! - வா!
நிறுத்துங்க!
உட்காருங்க.
நிறுத்துங்க!
டேய், உன் காலை முறித்ததை மறந்துடீயா?
பீமய்யாகாரு முகம் சுளித்தால் போதும், அவ்ளோதான்.
என்ன, முகம் சுளிப்பா?
மதுபாபுகாரு விரலசைத்தாலே, குண்டுகள் உன் தலைய துளைக்கும்.
எத்தனை பேரை சுட்டுடுவே?
எங்க ஆளுங்க அரைமணி நேரத்தில பிணம் விழச் செய்வாங்க.
அப்படீன்னா, என்னை வெட்டி சாய்ப்பே? என்னை வெட்டுவே?
- போதும், நிறுத்துங்க! - டேய்!
ஏற்கனவே மயானத்துல இடம் இல்ல, நீங்க வேற கொல்லப் போறீங்களா?
புத்தியில்லா முட்டாள்களா, சீ.
இப்போ எப்படி வேலை செஞ்சுது? முட்டாள், மண்டு, தண்டம்.
உதவாக்கறை.
- மன்னியுங்க அண்ணா. மன்னியுங்க. - என்ன, மன்னிப்பு?
இது கிறுக்கர்களின் ராஜ்ஜியம். என்னை இந்த ராஜ்ஜியத்தின் ராணியாக்கிட்டாங்க.
எவ்ளோ குழப்பம். மயானத்தில இடத்துக்கு யாராவது சண்டை போடுவாங்களா?
எல்லோருக்கும் இடம் வேணும்னா, நான் என்ன செய்ய முடியும்?
எல்லோரிடமும், "வாயை மூடுங்க, இல்லனா பின்னிடுவேன்!"னு சொல்ல நினைச்சேன்.
ஆனா சொல்ல ரொம்ப பயமா இருந்தது.
உட்காருங்களேன். தயவு செய்து உட்காருங்க. சொல்றேன்.
உங்களுக்கு இது தெரியுமா? நாம இருவரும் ஒரே பள்ளியில் படித்தோம்.
இதை எதுக்கு சொல்றேன் இப்போ?
சொல்றதை கேளுங்க.
ஒரே பள்ளி மட்டுமல்ல. ஒரே பெஞ்ச். நாம் இருவரும் நண்பர்கள்.
- நாம நண்பர்களா? - இரு, அப்பு.
பள்ளியில் உங்களை அப்படிதான் கூப்பிடுவேன். உங்களுக்கு நினைவிருக்காது.
ஒரு நாள் வாத்தியார் நம்மை மனித ஜீரண மண்டலத்தை வரையச் சொன்னார்,
ஆனா நீங்க சரியா வரையல.
வாத்தியார் உங்களை அடிப்பார்னு ரொம்ப பயந்தீங்க.
ஆனா, நான் நல்லா வரைவேன். அதான் என் படத்தை உங்களுக்கு தந்தேன்.
அதை வாத்தியாரிடம் தந்தீங்க, அவருக்கு ரொம்ப பிடிச்சுப் போய்,
"நீ நல்லா வரையறே."ன்னார். எல்லோரையும் உங்களுக்கு கை தட்ட சொன்னார்.
- அப்படியா? - ஆமா.
வாத்தியார் உங்களுக்கு சாக்லேட் கூட தந்தாரே. நினைவில்லையா?
அப்புறம், பள்ளி முடிந்ததும், நீங்க என்னிடம் ஓடி வந்து,
"சின்னா, உன் படம் இல்லன்னா, என்னை வாத்தியார் என்ன செய்திருப்பாரோ?
"என்ன செய்திருப்பேன்னு எனக்கே தெரியல"னீங்க.
அன்னக்கி அப்படி நெறைய சொன்னீங்க.
உங்களுக்கு நினைவிருக்காது.
அன்னக்கி நீங்க எனக்கு ஒரு உறுதி மொழி தந்தீங்க.
"சின்னா, நீ இன்னக்கி எவ்ளோ பெரிய உதவி செய்தே.
"பிறகு, உனக்கு ஏதும் உதவி வேணும்னா, என்னிடம் சொல்லு. நான் உதவுவேன்."னீங்க.
இது என் அம்மா! அன்னிக்கி பாத்தீங்களே.
ரொம்ப சுகமில்லாம இருக்காங்க.
எப்போ சாவாங்கன்னே தெரியாது.
அவங்க கடைசி ஆசை, கிராம மயானத்தில் புதைக்கப் படணும்னு...
சின்னா, நீயுமா?
அப்படி சொல்லாதீங்க. உங்களால் முடியும்லே?
அது நடக்காது. நான் ஒருதலைப் பட்ச முடிவை எடுக்க முடியாது.
மன்னிச்சுடு. மனசுல வெச்சுக்காதே.
பரவாயில்ல.
நீங்க என்ன செய்வீங்க?
எல்லோருடைய ஆசையுமா நிறைவேறுது, இல்லயே?
சின்னா...
நீ சொன்ன சம்பவம் நினைவுக்கு வரல.
- நாம எந்த வகுப்பில இருந்தோம்? - நாலாம் வகுப்பில் இருந்தோம்.
நீ அதுக்கப்புறம் பள்ளியில படிக்கலையா?
அதுக்கப்புறம் எங்க அப்பா செத்துட்டார். நான் இந்த வேலைக்கு வர வேண்டியதாச்சு.
நீங்க உங்க அப்பா இறந்தப்போ அவர் வேலையை எடுத்துகிட்டீங்களே, அதே மாதிரி.
நல்லிரவு.
ஆனா, எங்கப்பா உயிரோட இருந்திருந்தா,
நான் மேலே கொஞ்சம் படித்திருப்பேன்னு சிலசமயங்களில் தோணும்.
அப்போ எனக்கு நண்பர்கள் இருந்திருப்பாங்க.
ஆனா, விதின்னா நாம் என்ன செய்ய முடியும்?
வர்றேன்.
கிளிப்பிள்ளை போல திரும்ப சொல்ல மாட்டேன்...
நான் கிராமத்துக்கு அறிவிப்பது என்னென்னா,
நம்ம ஊர்த்தலைவி, செல்வி அபூர்வா அவர்கள்,
நான் சொல்லவா, வேண்டாமா? உங்க நல்லதுக்குதான். சத்தம் போடாதீங்க!
நம்ம ஊர்த்தலைவி, செல்வி அபூர்வா, எல்லோரையும்
காலை 9:00 மணிக்கு, ஒன்னா கூடும்படி கேட்டுக் கொள்கிறார்.
மயானத்தில் மீதமுள்ள நாலு இடங்கள், லாட்டரி மூலம் ஒதுக்கப் படும்.
சிட்டி ஜெயபுரம் மயான நில லாட்டரி விழா
தள்ளிப் போங்க!
அடேங்கப்பா!
என்ன இது? யார் இப்படிலாம் செய்தது?
நாங்கதான் செய்தோம்.
- நீங்களா? - ரொம்ப நல்லா இருக்குல்ல?
இருக்கிற பிரச்சினை போதாதா? இது வேற.
இந்தாங்க மேடம், ஜாடி.
எனக்கு வேற வேலை இருக்கு, போய் வர்றேன்.
என்னாச்சுங்க? இவ்ளோ பதட்டமா இருக்கீங்க?
என்ன இதெல்லாம்?
பரவாயில்ல. நீங்க நடத்துங்க.
ஏம்மா, நீ எதுக்கு வந்தே?
நீ எதுக்கு இங்க வந்தே?
எனக்கு லாட்டரி விழுதான்னு பாக்க, சரியா?
போச்சுடா! சரி, உக்கார்.
உக்கார்!
- கொஞ்சம் தரவா? - போய் ஒழி.
- நீ எந்த ஊரு? - சத்யராஜ் பேட்டா, ஐயா!
எல்லா சுத்துவட்டார கிராமங்கள்ல, ஒலிபெருக்கி, இசை பெட்டி வினியோகிப்பவன்.
சரி, இது என்ன நிகழ்ச்சி?
இது மிச்சமிருக்கிற
நாலு சவக் குழிகளை லாட்டரி மூலமா ஒதுக்க.
என்ன, இதுக்கா நான் முகத்தில பவுடர் பூசினேன்?
எதுவோ. பணம் கொடுக்கறாங்க.
டேய், அதை எடு.
நல்வரவு, நல்வரவு!
இன்று நமது கிராமத்தின் சிறப்பான நாள்!
இதுவரை இல்லை, இனியும் இல்லை,
மயானத்தில் இடம் ஒதுக்கும் அதிர்ஷ்ட குலுக்கல்.
ஜாடியில் ஒன்பது பெயர்கள் உள்ளன.
இந்த சின்னப் பெண், இதோ சின்னப் பெண், இதிலருந்து நாலு பெயர்களை தேர்ந்தெடுப்பாள்.
அந்த நாலு பேருக்கு, உள்ள இடங்கள் ஒதுக்கப் படும்.
இப்ப இவளின் முதல் தேர்வு.
பெயர் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமா?
ஆகட்டும், செல்வி அபூர்வா!
- திருமதி ஸ்வர்ணாம்பா. - திருமதி ஸ்வர்ணாம்பா!
ஐயோ!
ஜெயித்தவங்க ஜோரா கைதட்டி மகிழுங்க.
மத்தவங்க ஏமாற்றம் அடைய வேணாம்.
ஜெயிக்க இன்னும் மூனு வாய்ப்பு இருக்கு.
அது உங்க பேரா இருக்கலாம். அடுத்தது உங்க பேரா இருக்கலாம்.
அடுத்தது உங்க பேரா இருக்கலாம்!
பங்காரம்மா
பங்காரம்மா!
அதாவது, தங்கத்தாய்!
என்னை மண்டுன்னு சொல்லிட்டே இல்ல?
ரெண்டாவதா ஜெயித்தது கூட, பெண்தான்!
இங்கே பெண்கள் ஆட்சிதான் நடக்குது போல!
ஆண்களே, நீங்கலாம் என்ன செய்யறீங்க? உங்க மீசையை முறுக்க வேண்டிய நேரம் இது.
நீங்க ஜெயித்து ஆண்களின் கவுரவத்தை நிலை நாட்டணும்!
ராஜபாபுகாரு.
ராஜபாபு!
அண்ணா, ஒரு நிமிஷம், ஒரு நிமிஷம் இருங்க!
இரு, ஒரு நிமிஷம் பொறு!
இரு, இரு.
கடைசி அதிர்ஷ்டக்காரர் யார்னு தெரியணுமா?
பீமய்யா
செல்வி அபூர்வா...
செல்வி அபூர்வா! பெயரைச் சொல்லுங்க.
திருமதி கொண்டம்மா.
திருமதி கொண்டம்மா, மலையகத்து பெண் ஜெயித்தார்!
அவங்களுக்கு கைதட்டுங்க!
இப்போ கொளுத்துங்க!
ஆகட்டும், போலாம்.
மதுபாபு, பட்டாசுகள் மட்டும் போதாது.
- என்ன வேணும்? - பெரிய விருந்து.
நிறைய மது.
டேய், சரி!
இன்னக்கி ராத்திரி என் வீட்டில் விருந்து, எவ்ளோ வேணும்னாலும் குடிங்க!
- எல்லோரும், வாங்க! - எல்லோரும் வாங்க, அவ்ளோதான்!
- பீமய்யாகாரு, நீங்களும் வரணும்! - எல்லோரும் வாங்க!
நீங்க கட்டாயம் வரணும்!
அண்ணன் ஜெயித்தார்!
டேய், உள்ள போய் பாரு.
சாப்பிடுங்களேன்.
- உறவுக்காரங்க வந்தாங்க. - பாக்கறேன்.
எப்படி இருக்கீங்க?
விருந்தினருக்கு குடு.
சாப்பிடு, சுவையா இருக்கு.
சாப்பிடு, அத சாப்பிடு.
சாப்பிடு, சாப்பிடு.
டேய்! குடிக்கிறீங்களா? இன்னும் குடிங்க. குடி. குடி.
- அங்கேயும் குடு. - சரி, அண்ணா, இதோ.
கிளாஸ்லாம் ஜாக்கிரதை.
டேய், சீக்கிரம்!
டேய், நில்லு, டேய்!
என்னது இது? தண்ணி மாதிரி இருக்கு.
மதுன்னா நாக்கை எரிக்கற மாதிரி இருக்கணும்!
- எவன் காய்ச்சினான் இதை? - அங்கே.
நான் தூங்கணும்...
இப்போ தூங்கலாமா?
ஊர்த்தலைவி எல்லா நிகழ்ச்சிலயும் கலந்துக்கணும்.
என் தூக்கம் எவ்ளோ போச்சு தெரியுமா உனக்கு?
நல்லா தூங்குவேன். காலை 10:00 மணியானாலும் எழுப்பாதே. போ.
ஏம்பா, மாமா, வணக்கம்!
எப்படி செய்றேன் பார்!
- தூரப் போ! - என்ன மாமா?
ஆம்பளைக்கு ஏத்த மதுவைதான் காய்ச்சுவேன்!
- உனக்குத் தெரியாது, போ. - டேய், போ.
என்ன எழவு, மாமா? என்ன செய்யறே, மாமா?
எல்லோரும் குடிக்கணும்ல.
என்ன செய்யறே, மாமா?
- போய், ஒழி! - எல்லோரும் குடிக்கணும் இதை!
மாமா, சொல்றதை கேளேன்!
மாமா, இதை எல்லோருக்கும் தரணும்!
டேய், யாராவது வாங்க! வாங்கடா! வாங்கடா டேய்!
- இதுதான் நிஜ ஆம்பள மது. - வேணாம், மாமா!
இந்தக் கிழவன் எல்லாத்தையும் கெடுத்தான். கவிழ்த்துடணும் இதை.
ஏன் செருப்பை இதில் போட்டாங்க? தனித்துவமா இருக்கவோ.
காலைல எழுப்பாதேன்னு சொன்னேலே.
என்னாச்சு?
- ஓடு. - போ.
டேய், சின்னா. டேய் சின்னா!
- சீக்கிரம் வா! - என்னாச்சு?
இன்னக்கி நமக்கு நெறைய வேலை. வா வா.
அப்படி தள்ளிக்கோங்க. தள்ளு.
- தள்ளி போடா! - தள்ளிக்கோங்க.
தள்ளு.
ரொம்ப குடிச்சு செத்துட்டாங்க.
அதாவது, செத்துட்டாங்க. மொத்தம் நாலு பேர்.
- நாலு பேரா? - நாலு பேரா?
அவங்க எப்படி சாகலாம்? பட்டியல்ல இல்லையே?
நேத்து அதிர்ஷ்டக் குலுக்கல்ல ஜெயித்தவங்க என்னாவது?
செத்துட்டாங்க. செத்தாங்க. எல்லாம் செத்தாங்க.
அடக் கடவுளே!
மதுபாபுகாரு? அவங்களுக்கு என்ன கொடுத்தே? ஏழைங்க, செத்தாங்களே!
உங்களுக்கு எல்லாம் ஒன்னுமில்லையா? வாந்தி பேதி வரலையா?
இருந்தா சொல்லுங்க. மருத்துவ மனைக்கு கொண்டு போறேன்.
- என்ன ஷண்முக்ஹம்? - சரிதான், ஐயா.
அமைதியா குடிக்காம இருக்கிறதுதான் நல்லது.
நல்லா சொன்னே! அதிர்ஷ்டவசமா, நாம விருந்துக்கு வரல.
நல்ல வேளை!
நண்பர்களே, நான்தான், மறுபடி.
அன்னிக்கிதான் சிட்டி ஜெயபுரம் துக்கத்தில் மூழ்கியது.
அன்னிக்கிதான், பல சாவுகளை தைரியமாக எதிர்கொண்ட இந்த கிராமம்,
இந்த நாலு பேர் சாவுக்காக அழுது புரண்டது.
இறந்தவர்களின் குடும்பத்தைவிட, மத்தவங்களே துக்கப் பட்ட நாள் அதுதான்.
ஏன் எனக்கு இவ்ளோ சோகம்? என் ஊர், கரமசேடு!
என்ன செய்வியோ தெரியாது, என்னை இந்த ஊர்லதான் புதைக்கணும்.
சத்தியம் செய்.
என்ன செதுக்கறே?
வேறென்ன? "குடிச்சு செத்தாங்க."ன்னு.
மண்டு! இறந்தவங்களுக்கு மரியாதை கொடு! நான் சொல்றத செதுக்கு.
நிஜ ஆம்பிளைகளே சமாளிக்கும் மதுவை, மதுபாபு தந்த மது விருந்தில் குடித்து செத்தாங்க!
செதுக்குடா!
அதே, சரிதான்! அவ்ளோதான்!
நம்மிடம் ஏற்கனவே நாலு இடங்கள்.
ஆக, இதன்படி,
அடுத்த வருடத்துக்கோ, இல்ல அடுத்த ஒன்னரை வருடத்துக்கோ, பிரச்சினை இருக்காது.
உங்களுக்கு ஏன் அவ்ளோ பதட்டம்? இப்போதைக்கு நாலு இடம் இருக்கே, போதாதா?
இந்த நாலு பேரும் ஒரே நாளிலா சாவாங்க.
டேய், அதைக் குடு! டேய், அதைக் குடுடா! குடு.
இந்தாங்க, ஐயா. இதை போட்டுக்கோங்க. நல்லா இருக்கும், ஐயா.
கவனிங்க, ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் ஒரு செய்தி.
நமது கிராம கல்லறைத் தோட்டம் நிரம்பிவிட்டது.
ஆகவே எல்லோரையும் தங்களை ஜாக்கிரதையா பார்த்துக்கொள்ள கோருகிறோம்!
சாக வேண்டாம் என கேட்டுக்கொள்கிறோம்!
இடம் இல்லை. இடம் இல்லை!
இடம் இல்லை
நில்!
என்ன சொன்னே? அதிகமா குடின்னா?
- குடிச்சு செத்தாங்க! - ஐயா, நான் சொன்னது...
மண்டு, ஜடம், உன்னை துவைக்கிறேன்!
நீ வேற! எல்லாம் கெட்டது, கண்ணாடி போட்டுக்க சொல்றே, முட்டாள்.
ஐயா, எப்பவும் அவங்களிடம் சொல்வேன், அளவுக்கு அதிகமா குடிக்காதீங்கன்னு.
பேராசை பிடிச்ச அந்த முட்டாள்கள்...
வாயை மூடு! உன் நாக்கைப் புடுங்குவேன், முட்டாள்!
மட முட்டாள்! மட்டமான குடிகாரன்!
மட்டமானவன்!
என்ன சொன்னே? சொர்க்கமா? அவங்க சொர்க்கமா போனாங்க?
நீ என் பேரையே கெடுத்திட்டே!
- அவங்களிடம் சொ-- - மகா அயோக்கியா!
மகா அயோக்கியனே! கீழே இறங்கு! உன்னை கவனிக்கறேன்!
செம முட்டாள்!
எத்தனை நாள், பீமய்யாகாருவிடம் சவால் விட்டு கலக்கி இருக்கேன்!
எப்போதுமில்லாம முதல் முறையா,
இந்த மகா மடையனாலதான், எல்லாம் நாசம்.
கேவலம்! எல்லாம் இவனால்தான்! எல்லாமே காலைல நாசமாச்சு.
ஜெயித்ததெல்லாம் போச்சே.
எப்படி போகும்? அண்ணா, நாம் அதிர்ஷ்ட குலுக்கலில் நியாயமா, ஸ்பஷ்டமா ஜெயித்தோம்.
அவ எப்படி அதை இன்னொருத்தொருக்கு தருவா?
அவ கொடுத்தாலும், நாம் எப்படி விடலாம்?
- நாம கேக்கணும்! - ஆமாம், ஐயா, அவன் சொல்றது சரி.
விருந்து கொடுத்து, சொந்த செலவில் சூனியம் வெச்சிகிட்டான்!
என் கிட்டவே சவால் விடுவானா?
இப்பத்தில இருந்து, மதுபாபுவை "சரக்குபாபு"ன்னு கூப்பிடுவோம்!
டேய், நீ சொன்னது சரி!
ஐயா.
நீயா? இங்கே ஏன் வந்தே?
அதான், ஐயா,
மயானத்தில இடம் இல்லாததால், எனக்கு வேலை ஏதும் இல்ல.
- நீங்க ஏதாவது வேலை கொடுத்தா-- - இப்பதான் என் கவனம் வருதா?
ஆனா நேத்து குஷியில குதிச்சே, நடனம் ஆடினே.
அப்படிலாம் இல்ல.
அது சரி. என்கிட்ட ஏற்கனவே நெறைய பேர் வேலை செய்றாங்க.
எனக்கு எப்படி உதவ முடியும் நீ?
டேய், என் மீசைக்கு எண்ணெய் போட்டு விடுறியா?
போட்டு விடுறேன்.
டேய், டேய்.
கிண்டலுக்கு சொன்னேன். இவ்ளோ அப்பாவியா இருக்கே, எப்படி பிழைப்பே?
சரி, இப்ப போ. ஏதாவது வேலை இருந்தா கூப்பிடறேன், போ.
மெதுவா, கண்ணு. வலிக்குது.
டேய்.
இவன் ஊர்த்தலைவியைவிட முட்டாள்.
அவளுக்கு வேற வழி தெரியலை.
நாம் கொடுக்கிற குடைச்சலால், அவ பதவியை விட்டு ஓடியே போயிடணும்.
செல்வி அபூர்வாவோடு வேற கிராமத்துக்கு போறோம்.
நமக்கு மயான இடம் கிடைப்பதற்காக.
நம்ம ஊர்லயும் நீ தேடணும்னு, உன் கிட்டயும் சொல்லச் சொன்னாங்க.
வேற வேலை வேணாம்! நாம கிளம்பறோம்!
- சரி, போய் வர்றோம்! - போவோம்.
என்னப்பா? சாப்பிடு.
ஏம்பா, நான் ஏதோ சொன்னேன்.
அதெல்லாம் வேணாம்.
செத்த பிறகு, நம்மை எங்க புதைச்சா என்ன.
ஏதோ இடம் பார்த்து புதை. வருத்தப் படாதே.
ஆகட்டும், சாப்பிடு.
- நீ வாயை திறக்காம இருந்தா, ஒன்னு சொல்றேன். - என்னது?
உன் ஆசை நிறைவேறும்.
எப்படி? என்னை உங்கப்பா கல்லறைல புதைக்கப் போறியா?
என்னை நம்பு, சரியா? நான் பார்த்துக்கறேன்.
சரி, இப்ப சாப்பிடு.
சாப்பிடுடா.
ஆக, எங்க தாத்தாவை இங்கதான் நாம புதைக்கணும்.
அங்க புதைக்க தகுதியானவங்க யார்? எனக்கு பதில் சொல்.
- அந்த அஞ்சு இடங்கள்... - அஞ்சு இல்ல, நாலு!
பயமுறுத்திட்டீங்க, பாலராவ்காரு.
இந்த இடத்தை என் அம்மாவுக்காக மறைச்சு வெக்கறேன்.
வாக்கு தந்திருக்கேன்.
யாருக்கும் அது தெரியக் கூடாது.
தெரிஞ்சாதான் என்ன? என்ன செய்வாங்க?
உன் காலை முறித்ததை மறந்துட்டீயா?
பீமய்யாகாரு முகம் சுளித்தால் போதும், அவ்ளோதான்.
என்ன, முகம் சுளிப்பு?
மதுபாபுகாரு விரலசைத்தாலே, குண்டு உன் தலைய துளைக்கும்.
பாப்போம். இது என் அம்மாவுக்காக.
டேய், சின்னா, வேலையே வரல. என்ன செய்றதுன்னே தெரியல.
ஐய்யயோ!
செதுக்க தயாரா கல்லுங்க. சாக தயாரா ஆளுங்க.
ஆனா, அவங்கள புதைக்கதான் இடம் இல்ல. ஐயய்யோ!
டேய் சின்னா. எனக்கு வேலை வேணும்.
உன்னால என்ன செய்ய முடியும்? உனக்கே வேலை வரல.
டேய், என்ன, வேலை வராதா?
ஆளுங்க சாவாங்க. அவங்க சாகற வரைக்கும், நமக்கு வேலை இல்லாம போகாது.
ஏதாவது சாப்பிட்டீயா? சாப்பிட்டீயா?
போய் சாப்பிடு. போ.
எனக்கு அஞ்சு ரூபா கொடுத்தான். இட்லி நாலு ரூபாதான்.
நல்லா இருக்குல்ல? எடுத்துக்கோ.
டேய், சின்னா.
இதில வெச்சுக்கோ. நழுவாது.
சின்னா!
- ஐய்யயோ! - நில்லு, சின்னா, சின்னா!
சின்னா, சின்னா! கூப்பிடறேனே, கேட்கலயா?
நீங்களா?
- என்ன, கவலையா இருக்கே? - கவலையா? நான் எதுக்கு கவலைப் படணும்?
உங்க கிட்ட எதையோ மறைச்சுகிட்டு ஓடறேனா என்ன?
என்ன சொல்றே நீ?
- அதைவிடு, நீ ஏன் இங்க வந்தே? - அதான் யோசிக்கிறேன்.
அப்ப, கார்ல ஏறி, யோசி.
இது என்ன?
ஐய்யய்யோ! என் கால்! வலிக்குதே!
என் கால்!
- என்னது அது? - தரைல ஏதோ கல்லு!
என் பையில் இருந்து விழுந்துதுன்னா நினைச்சீங்க?
என் கால் நசுங்கிடுச்சு! கையை வெச்சு பாரு!
என்ன, வானமே இடிஞ்ச மாதிரி!
நீங்க மூத்திர கையால பிடுங்கினீங்க. உள்ளே முக்கியமானவை உள்ளன.
நாம பக்கத்து கிராமத்துக்கு மயான நிலத்துக்காக போறோம்.
ஒரு ஏக்கர் நிலம் தேடி. கூட வா.
அவன் எதுக்கு?
1 ஏக்கர்லே எத்தனை பேரை புதைக்க முடியும்னு உங்களுக்கு தெரியுமா?
- அதுவந்து... கணக்கு போடணும்... ஆவணங்கள பார்த்து. - உங்களுக்கு தெரியாதுதானே?
நீ சொல்லு.
கணக்கு போட்டா, நாலுக்கு பதினைஞ்சு, அறுபது சதுர அடி போதும்.
நடக்க வழி கொஞ்சம் விட்டா, 726லருந்து 740 சதுர அடி போதும்.
- சரி. வண்டில ஏறு. - இப்ப கணக்கு வாத்தியார் ஆயிட்டானா?
- உள்ளே உட்கார்! - வர்றேன்!
டேய், காமுடு, ஏன் என் மேலே உட்கார்றே! நகர்ந்துக்கோ.
எங்க நகர்வது?
- டீ கூட குடிக்கல நான். - கொஞ்சம் தள்ளிக்கோ!
கொஞ்சம் இடம் விடுங்க.
இடுக்கமா இருக்கு. ஐயோ!
அவங்க திரும்பறதுக்குள்ள கலாட்டா செய்துடுவோம்.
போய் அவனிடம் சொல். போ. போ.
இதைக் கேட்டியா?
பெற்றோர் கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்காததால், பல்லவி, பிரணவ், தற்கொலை செய்துக்கறாங்க.
அப்படி நடந்தா, கிராமத்தில அவங்கள புதைக்க இடமில்ல.
அபூர்வாவை நம்பினா இப்படிதான் ஆகும்.
இன்னக்கி ராத்திரி, தற்கொலை செய்ய திட்டமிடறாங்க.
- அது சரி? யாரிந்த பல்லவி, அண்ணா? - உனக்கென்ன அதைப் பத்தி?
நான்தான் ப்ரணவ் அண்ணா!
- அது நீதானா? - ஆம், அது நான்தான்.
வா. யார்னா உன்ன பார்த்துட கூடாது.
பையில என்ன?
நாம் எங்கே போறோம், மேம்?
நம்ம மயானத்துக்கு பக்கத்தில, மூனு கிராமங்கள் இருக்கு.
செல்லம்மாவாரிபள்ளிதான் இதில் முதல்.
ஹப்பா.
எங்க ஊர்ல பெரிய பிரச்சினை, வந்திடுச்சுங்க.
நாங்க 300 வருஷமா பயன்படுத்திய மயானப் பகுதி, நிரம்பிடுச்சு.
யாராச்சும் இறந்தா,
புதைக்க ஒரு அங்குலம் கூட இடம் இல்லை.
ரெண்டாவது, மெல்துலபேட்டா.
இது வினோதமான பிரச்சினை.
நாங்க ஒரு ஏக்கர் நிலம் விற்கலாம், அதுக்கு எங்களுக்கு ஒரு லட்ச ரூபா தரணும்.
ஏக்கர், ஒரு லட்ச ரூபாயா?
மூனாவது, பாகுரம்மகிரி.
அந்த இடத்தில, எங்க கிராம தேவதை பாகுரம்மாவின்
சிலையை வைக்க திட்டமிட்டிருக்கோம்.
அங்க போய், மயானத்துக்கு இடம் வேணும்னா, சும்மா இருப்போமா?
சரி, மாண்பு மிக்கவரே, நாங்க போய் வர்றோம்.
எங்களுக்கு சில பரிசு கொண்டு வந்திருப்பீங்களே?
எதையுமே கொடுக்காம போறீங்களா?
மாட்டினான் இவன்!
எங்க ஊர்ல, யாராவது இறந்தா, தகனம் செய்துடுவோம். புதைப்பதில்ல.
அதுதான் எங்க வழக்கம்.
உங்க இடத்தை நாங்க வாங்கினா எங்களுக்கு சொந்தமாகும், இல்லயா?
அப்புறம், எங்க ஊர்க்காரங்க என்ன வேணும்னா செய்துக்கலாமே?
அது நடக்காது.
இந்த கிராமத்தில, ஒரு ஏக்கர் நிலம் விலை, ₹ 25,000க்கு மேல இல்ல.
அப்ப, நீங்க நாலு மடங்கு விலை கேக்கறீங்க.
உங்களுக்குத் தேவையாச்சே. யோசிங்க.
இல்ல. அது அவன் பை. உங்களுக்கு நாங்க ஏதும் கொண்டு வரல.
ராஜாவை பாக்க வர்றீங்க, பரிசுப் பொருள் ஏதுமில்லையா?
ஒரு ஊருக்கு பொம்பள தலைவியா இருந்தா, இதுதான் நடக்கும்.
உங்களிடம் ஆம்பளைங்க யாரும் இல்லையா?
கிராம தேவதை பெண்ணா இருக்கலாம், ஊர்த்தலைமைல பெண் இருக்கக் கூடாதா?
போலாம்.
- என்னாச்சு? - மாரடைப்பு.
நான் உயிரோடுதான் இருக்கேன்!
தூக்கத்தில செத்துட்டார், பாவம்!
டேய், நான் உயிரோடிருக்கேன்!
நல்லா திடமாதானே இருந்தார்.
யாருமே இவருக்கு இப்படி ஒரு முடிவு வரும்னு நினைக்கல.
மடையர்களா, நான் இன்னும் உயிரோடிருக்கேன்.
வாங்கப்பா. வாங்க. உள்ளே போலாம்.
நான் உயிரோடிருக்கேன்!
என் பெயர் எழுதியிருக்கு. இது எனது.
- இல்ல, எனது. - சண்டை போடாதீங்க.
- நான் ஒப்புக்க மாட்டேன். - டேய், இது எனது.
வாங்கம்மா! வாங்க!
ஊரே பத்தி எரிஞ்சிட்டிருக்கு, நீங்க ஜாலியா வெளியே போயிட்டீங்களா?
- என்னாச்சு? - அடக் கடவுளே!
இவங்களுக்கு என்ன நடந்ததுன்னு கூட தெரியல. எப்படி இதை தீர்ப்பாங்க?
- எதை? - எதையா?
ரெண்டு காதலர்கள் தற்கொலை பண்ணிக்கணும்.
அப்படி நடந்தா அவங்களை எங்க புதைப்பது?
- புதைப்பதெங்கே? - மதுபாபுவோட தாத்தா காலமானார்!
- இறந்துட்டாரா? - இறந்தாரோ இல்லையோ!
- இறக்கப் போறார்! - அவர் இறக்கலையா?
என்ன, சிரிப்பா? அவர் நிலைமை கவலைக்கிடம்!
எந்த நிமிடமும் எதுவும் நடக்கலாம். ஏதாவது ஆச்சுனா, என்ன செய்வீங்க?
எங்க தாத்தா அதிர்ஷ்டப் பரிசு ஜெயித்தாரே, தெரியுமா?
எதுவும் செய்ய முடியலன்னா ராஜினாமா செய்யுங்க!
ராஜினாமா செய்!
தயவோடு நான் சொல்றத கேளுங்க!
தயவோட நான் சொல்றத கேளுங்க!
ராஜினாமா செய்!
- ராஜினாமா செய்! - ராஜினாமா செய்ங்க!
- விலகு, பதவி விலகு! - பதவி விலகு!
நீ ராஜினாமா செய்!
ஏம்மா, என்ன செய்யறே?
அவ்ளோதான். எல்லாரும் சாகட்டும்.
எனக்கு வேணாம். வேற யாராவது ஊர்த்தலைவராகட்டும்.
ஏம்மா! என்ன சொல்றே? அவசரப் பட்டு முடிவெடுக்காதே.
அவசரமா? என் முடி ஆறு முழம் இருந்தது. இப்போ மூனுதான், பார்.
இதெல்லாம் எனக்கு வேணாம்! விட்டுடுங்க!
ஏண்டி முட்டாளே! ஊர்த்தலைவியா இருப்பது உன் முடிவா என்ன?
இது நம்ம குடும்பம் பத்தி!
- இது என் வேலை இல்ல! - உன் வேலை இல்லயா?
எது உன் வேலை இல்ல?
உன்னால, உன் தாத்தா, அப்பாவின் கடின உழைப்பு சாதனைகளுக்கு ஆபத்து!
உன் பிள்ளைங்க, பேரன்மார், எல்லோருக்கும்.
அவங்க உன் தோல்விகளை கதையா சொல்வாங்க!
கவனமா நான் சொல்றத கேளு!
பாரு, நம்ம குடும்பத்தின் கெளரவம், மரியாதை, தன்மானம், எல்லாமே,
உன் கையில்தாம்மா இருக்கு.
கவனமா யோசிச்சு அப்புறம் முடிவு எடு.
அப்பு, நான் சொல்றத கேளேன்.
அப்பு...
- அடக் கடவுளே! - ஏம்பா, என்கிட்ட கொடு!
எப்பவும் கிறுக்குத் தனமா நடந்துக்கறாங்க.
- நான் பிடிச்சுக்கறேன். - நீ பிடிச்சுக்க போறியா?
இது 200 ஆண்டு காலமா இருக்கும் மயானம். நான் ஊர்த்தலைவியா இருக்கும்போதுதான் நிரம்பணுமா?
எங்கப்பா காலத்தில், தாத்தா காலத்தில, இல்ல என் பிள்ளை காலத்தில நிரம்பியிருக்கலாமே?
பாரு, என் குடும்பப் பேருக்கே பங்கம், நான் என்ன செய்வேன்?
அதை விடு!
என் அம்மா எப்பவும் இப்படி சொல்வாங்க. இப்படி வாங்க.
பிரச்சினைகள், அதை தீர்க்கும் திறன் உள்ளவர்களைதான் அணுகுமாம்.
எனக்கு மயானத்தில் வேலை செய்வதில் மகிழ்ச்சின்னா நினைக்கிறீங்க?
இந்த மயானத்தில் இல்லன்னா என்ன செய்துகிட்டிருப்பே?
நான் குழந்தையா இருந்தப்ப பள்ளிக்கு பக்கத்தில பலூன் விப்பாங்க.
அவை வண்ணமயமா அருமையா இருக்கும்.
எல்லோரும் வாங்குவாங்க.
ஆனா, என்னிடம் காசே இருக்காது, அதனால, எப்பவும் வாங்கினதே இல்லை.
அப்போ, நினைப்பேன், பெரியவனானா பலூன் விற்பவனா ஆகணும்னு.
அப்போ, எல்லா பலூனையும் விற்காம, நானே வெச்சுகிட்டு, விளையாடலாமே.
பெரியவனான பிறகு என்னவாகணும்னு நினைச்சே?
நான் அதுக்கப்புறம் அதைப் பத்தி யோசிக்கவே இல்ல.
ஆனா, நான் நல்லா பாடுவேன்.
அப்படியா? எனக்காக பாடு.
அந்த இரவிலே...
குடையை மறுபடி உடைச்சீங்களா?
புரியுது.
- எப்பவும் நீயேதான் வெச்சுக்கற. - என்கிட்ட கொடு.
சரி, சடலத்தை எத்தனை நாள் கெடாம வெச்சுக்கலாம்?
ஐயோ! ஏன் அவ்ளோ யோசிக்கறீங்க?
சொல்லு.
யாராவது இறந்தா, இடம் தேட எனக்கு எவ்ளோ நேரம் இருக்கும்னு தெரியணும்.
என் சின்ன வயதில் என் அம்மா சில முறைகளை சொல்லித் தந்தாங்க.
அதைக் கடைப்பிடிச்சா, பிரேதத்தை கெடாம ரெண்டு நாள் வெச்சுக்கலாம்.
ரெண்டு நாள்.
என்ன செய்றே?
இந்த காத்தில என் குட்டை முடி கூட உதிர்ந்துடுது.
உங்களுக்கு எப்படி அவ்ளோ நீளமான முடி இருக்கு?
எண்ணெய் தடவுவீங்களா? எப்படி அடர்த்தியா இருக்கு?
அதுல கொசு மாட்டிக்கிட்டா, மூச்சு முட்டி செத்துடும்.
போலாமா?
எங்கே போறீங்க?
வலது, வலது, வலது.
உன் வழியால் பயனில்லயே? என் வழியா போய் பாக்கிறேன்.
நீ சொன்னது சரிதான், சின்னா. ஒரு சதுர அடி கூட மீதமில்ல.
சொன்னேலே. இங்கே, ஒவ்வொரு அங்குலமும் எனக்குத் தெரியும்.
போலாம். இருட்டிகிட்டு வருது.
நீ முன்னால போ.
எனக்கு ஆரம்பமும் தெரியல, முடிவும் தெரியலயே.
நான் காட்டறேனே? வாங்க, போலாம்.
நான் இங்கே பிறந்து வளர்ந்தவன்.
ஆக, இதையெல்லாம் குட்டி வீடுகளா பார்ப்பேன், இறந்தவங்க என் நண்பர்கள்...
என்ன, என்னாச்சு?
சின்னா, இதைப் பார்.
- இது மத்ததை விட வித்தியாசமா தெரியுது. - வித்தியாசமா? என்ன?
நான் பார்த்ததிலேயே இது சாதாரண கல்லறை நடுகல்.
என்ன சொல்றே நீ? இதில பேர் கூட இல்ல! பார்.
எப்படி அப்படி இருக்கும்? இது நூத்துக்கணக்கான வருஷம் பழசுதானே?
அது தேஞ்சு போயிருக்கும்.
அதாவது,
இது யாரோடதுன்னு, யாருக்குமே தெரியாதா?
என்ன? என்ன?
- எப்படி போறது? - அப்படி. இல்ல. இப்படி. இப்படி.
நம் பிரச்சினைக்கு தீர்வை கண்டுபிடிச்சோம்.
நம்ம மயானத்துல, பல பழைய கல்லறைகள் இருக்கு.
ஒருத்தருக்கும், அது யாருதுன்னே தெரியாது.
ஆக, அவற்றை பயன்படுத்திக்கலாம்னு முடிவு செஞ்சோம்.
அது எப்படி முடியும்?
என்னை முடிக்க விடுங்களேன்.
பழைய கல்லறைகளிலுள்ள சிதிலங்களை, பக்தியோடு எடுத்து,
சடங்குகள் செய்து, எல்லாத்தையும் ஒரே இடத்தில் புதைப்போம்.
சிட்டி ஜெயபுரம் விதிகள் இதை எங்கே அனுமதிக்கிறதுன்னு காட்டுங்க.
உங்க விதிப் புத்தகம் எங்கே அனுமதிக்கலேனு நீங்க காட்டுங்க.
என்னிடம் ஒன்னு தாங்க.
நாளை காலை முதல் பழைய கல்லறைகளை தேடுவோம்.
பெயரில்லாத, உடைந்துபோன பழையவைகளை கண்டுபிடிப்போம்.
நாளன்னிலருந்து வேலையை ஆரம்பிப்போம்.
அதற்கிடையில், வேற ஏதும் வழி இருந்தா என்னிடம் சொல்லுங்க. பிறகு முடிவு செய்வோம்.
இது நம்ம கெட்டக்காலம்.
மயானத்தில வேலை செய்வோம்னு எப்பனா நினைச்சு பார்த்திருக்கியா?
இந்த மூனு வரிசைல தேடிட்டு, கிளம்புவோம்.
மூனு வரிசையா?
- அதான், இருட்டிகிட்டு வருதே. - ஏன், பேய்கள் வருமா?
அதுசரி, எப்பனா பேய்களை பார்த்திருக்கியா?
நீங்க சொன்னதால சொல்றேன்.
ஆனா அப்புறமா பயந்தா என்னை குறை சொல்லக் கூடாது.
பயமா? எங்களுக்கா? நாங்க குழந்தைகள்னு நினைச்சியா?
அதானே. சொல்.
நேத்து ராத்திரி...
- நேத்து ராத்திரி? - நேத்து ராத்திரி?
நேத்து ராத்திரி, என்னாச்சு?
"ரொம்ப நாளைக்கு முன்னால"ன்னு கதைல வர்ற மாதிரிசொல்வேன்னு நினைச்சேன்.
- ஆகட்டும், சொல்! - உண்மைல நேத்து ராத்திரிதான் நடந்துச்சு.
ராத்திரி தாமதமாயிட்டதால, இங்கேதான் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டேன்.
இதே இடம்தான்.
இந்த வரிசையா அந்த வரிசையா தெரியல. அந்த கல்லறைலேர்ந்து...
இப்படி ஏதோ சத்தம் கேட்டது.
ஏதோ காத்து வீசுதுன்னு நினைச்சேன்.
அதன் பின்...
மறுபடி...
இப்படீல்லாம் செய்யும் முன் சொல்லிட்டு செய்.
இப்போ, அது இன்னும் சத்தமாச்சு.
அப்புறம் யாரோ கல்லறைல இருந்து பேசறத கேட்டேன்,
"என்னை வெளியே எடுங்க. உயிரோடுதான் இருக்கேன். ப்ளீஸ் என்னை எடுங்க."னு குரல்.
பேய்களுக்கு ஆங்கிலம் தெரியுமா?
நான் ஆங்கில "ப்ளீஸ்"ஐ சொல்லல, அதன் சொந்த மொழியில பேசியது!
அப்புறம், "இந்த அமாவாசைக்குள்ள என்னை எடுக்கலேன்னா,
"நான் வந்து உங்க கழுத்தை கடிச்சுடுவேன்."னிச்சு.
வாங்க, இந்த வரிசையையும் பாக்கலாம்.
இருட்டிக்கிட்டு வருதே?
என்னால எழுத்துக்களை பாக்க முடியல. நாளைக்கு பாப்போம்.
உங்களுக்குத் தேவைன்னா,
டார்ச் நம்மிடமிருக்கே!
பேய் இவ்ளோ சீக்கிரம் வராது, ஐயா.
நடு ராத்திரியானாதான் வெளிய வரும்.
இதுக்கு என்ன பேர் வெக்கலாம்?
அமரர் ஆத்தங்கி காலா
காலா.
ரெண்டே எழுத்துதான். சுலபமா இருக்கும்.
பாலராவ்காரு.
என் கெட்ட நேரத்தைப் பாருங்க.
முதல்ல, ஒரு இடம் தயார் பண்ணேன். அது போதல.
அப்புறம், எப்படியோ, இந்த எழுதாத நடுகல்லை நட முடிந்தது. அப்பவும் போதல.
இப்போ, எழுத்துக்களை வேற செதுக்கணும்.
அஞ்சய்யாகாருவுக்கு எப்பவும் சந்தேகமே.
பழைய கல்லறைகளை மறுபடி பயன்படுத்தினா,
இப்பவே என் அம்மாவுக்கு ஒரு இடம் கிடைக்குமே? அதானே உங்க சந்தேகம்?
நான் ஒன்னு சொல்றேன். கவனமா கேளுங்க.
உங்களுக்கு வேற வேலை இருக்கா? கவனிக்கிறீங்களா?
கவனிப்பீங்களா?
அதாவது, இந்த கல்லறையை யாராவது பிறகு தோண்டினா,
இது போலின்னு உடனே தெரிஞ்சுக்குவாங்க.
எனக்குதானே மயானத்தில வேலை, என்னையே எல்லோரும் சந்தேகிப்பாங்க.
நான் கிராமத்தாரை ஏமாற்றியதா, என்னையும் அம்மாவையும் தள்ளி வைப்பாங்க.
அப்புறம் என் அம்மாவின் ஆசை நிறைவேறாதே?
இதை இப்படியே கொஞ்சம் மாத்தி விட்டுட்டா, பிரச்சினை எதுவும் வராது.
மரணம்...
1900...
குறைந்தது 100 ஆண்டு முன், போதும்.
ஐயோ! என்னாலதான் இது. நாலு பேர் செத்துட்டாங்க.
நாலு பேட்டரிக்கு பதிலா கம்மியா மூனு பேட்டரிதானே போட்டேன்.
சுத்தி இருந்தவங்கல்லாம் என்னை குழப்பிட்டாங்க. அடச்சே.
எல்லாமே கலைஞ்சு போச்சு.
முடிஞ்சுது.
மரணத்துக்கு காரணம் என்ன?
செதுக்கும்போது நடுக்கம்
செதுக்கு செதுக்கு செதுக்கி
"விடுதலைப் போரில் உயிரிழந்த அம்மையார்."
யாரும் இதைத் தொடமாட்டாங்க.
யாரடா நீ?
பேய்!
அடச்சே! இவனா!
1946.
சரியா பார்த்தீங்களா? இது 1946. அதாவது இவங்க விடுதலைப் போராளி.
பாவம் இந்தம்மா. விடுதலை முன்பே இறந்தாங்க.
அவங்களுக்கு மரியாதை கூட தரல. வணக்கம் வைங்க.
போலாம்.
மொத்தம் 59, அம்மா.
அதாவது?
வருஷத்துக்கு மூணு மரணம்னா கூட 20 வருஷத்துக்கு தாங்கும்.
அப்பாடா.
20 வருஷம் பின் என்ன நடக்கும்னு கடவுளுக்கே தெரியும்.
நாளைலருந்து தோண்ட ஆரம்பிப்போம்.
- வேற ஏதும் வராம இருந்தா சரி. - வேற என்ன வரும்?
கடவுள் கூட நம்மை நிறுத்த முடியாது.
சுவாமி, நேத்து ராத்திரி, மயானத்தில விழுந்து கிடந்தான், கொண்டு வந்தோம்.
அசையக் கூட இல்ல.
பேய், பேய். புகை, புகை.
பேயைப் பாத்தேன்.
பேய், புகை. பேய், புகை. புகை, புகை. பேயை பார்த்தேன்.
பேய், பேய். பேயை பார்த்தேன்.
நான் பேயைப் பாத்தேன். பாத்தேன். பேயை பாத்தேன்.
நான் பேயை பாத்தேன். நான் பேயை பாத்தேன்.
ஏம்பா, மாமா, என்னாச்சு மாமா? ஏன் ஓடறே, மாமா?
ஏம்பா, மாமா, என்னாச்சு?
எப்பவும் அதை புதைப்பேன். இப்பதான் தோண்டி எடுக்கிறேன்.
எனக்கு உடம்பே புல்லரிக்குது.
நீ வேலையை ஆரம்பியேன்?
நீங்கதான் ஊர்த்தலைவி, முதல்ல நீங்க தோண்டுங்க.
என்கிட்ட குடு.
நிறுத்து! நிறுத்து!
கல்லறைகளை தோண்ட தடை விதிச்சாங்க!
- யார்? - ஏன்?
நேத்து, பீமய்யாகாரும் சிலரும், பூஜாரி ஷண்முக்ஹத்தை பாத்தாங்க.
அவன் பாத்தது, பேயோ, பூதமோ அல்ல.
அது ஆவி. நம் முன்னோரின் ஆவி.
அடச்சே.
கெட்டியா பிடிங்க. கடிச்சுடப் போறான்.
நேத்து, ஒன்னுதான் வெளியே வந்தது. நாளைக்கு, இன்னொன்னு, நாளன்னைக்கு, இன்னொன்னு.
அப்புறம் ஒன்னு பின்னால ஒன்னு.
எத்தனை வரும்னு என்னாலயே கற்பனை பண்ண முடியாது.
ஏன் இப்படி நடக்குது, ஐயா?
- நாற்காலி ஏதும் இருக்கா? - இல்ல, அண்ணா.
உங்க கல்லறைகளை மீண்டும் பயன்படுத்தும் முறையால்தான்.
உங்க திட்டத்தால் அவை பாதிக்கப் பட்டன.
எல்லாமே நடப்பது, அந்த முடிவால்தான்.
கல்லறைகளை தோண்ட ஆரம்பிச்சா என்னாகும் யோசிங்க.
அவ்ளோ யோசிக்கத் தெரிஞ்சா, இதெல்லாம் ஏன்? சொல்லுங்களேன்?
மீண்டும் தோண்டிய கல்லறைகளின் பேய்கள்,
அவங்க பரம்பரையினருக்கு பாடம் கற்பிக்கும்.
அவங்களை சித்திரவதை செய்யும்.
யார் இப்பலாம் பேயை நம்பறாங்க?
அது, கோணியோ, டார்ச்சோ, முள்ளோ.
- முள்ளா? - எப்படி அதை சொல்றே?
நீதானே சொன்னே, கவனமில்லையா? பேய்லாம் வெளிய வர பாக்குதுன்னு.
என் கற்பனையா இருக்கலாம்.
என்ன கற்பனை? "என்னை எடு."னு சொல்லிச்சுன்னீயே.
அப்படி இல்ல. "என்னை வெளியே எடு!"
நிறுத்தறீங்களா? அதுங்களுக்கு இப்போ என்ன வேணும்?
உங்களுக்கு கேட்டுதா?
முன்னோரின் கல்லறைகளை தோண்டினா, அந்த ஆவிகள் நம்மை சுத்தும்.
ஆக, எங்க எல்லா பாட்டன்மார், பூட்டன்மார், ஓட்டன்மார்
இப்படி எங்க முன்னோரின் ஒரு கல்லறையக் கூட தொடக்கூடாது, சரியா?
ஐயோ! கடவுளே! என்ன இது, மறுபடி புது பிரச்சினையா?
ரொம்ப இழுக்காதீங்க. பிடுங்கிக்கும்.
அதுவா முக்கியம்? அதுவா முக்கியம் இப்போ? மூளை இருக்கா?
- உங்க அழகுக்காக. - உன்னை சொல்லல.
நான் ஊர்க்காரங்களை சொன்னேன்.
நாம ஒரு பிரச்சினையை தீர்த்தா, புதுசா வேற பிரச்சினையோட வர்றாங்களே, அதை.
பீமய்யாகாரு குடும்பத்தை தவிர மத்ததை தோண்டலாம், வாங்க.~
பங்காரம் மாதவய்யா.
- பங்கா-- - பங்காரம் மாதவய்யாகாரு!
இவ்ளோ வயசாச்சு, இன்னும் மரியாதை தெரியல.
வணக்கம், மாதவய்யாகாரு. கண்டுக்காதீங்க.
வெளிய வந்து காத்து வாங்குங்க.
நிறுத்துங்க!
மதுபாபுகாரு கல்லறைகளை தோண்ட தடை வாங்கினார்!
அவங்க குடும்ப கல்லறைகளை தொடாதீங்க.
டேய், என்ன செய்றே?
அது...
- டேய்... - ஐயா.
எங்க குடும்பத்து கல்லறை எல்லாம்
தெளிவா சிறப்பா தெரியணும்.
- டேய்... - ஐயா.
- எல்லாத்துக்கும் சிவப்பு சாயம் பூசு. - சரி, ஐயா.
அண்ணா, கல்லறைகளை தனியா தெரிய சாயம் பூசறாங்க.
- நம்ம ஆட்கள் சளைத்தவங்களா? - அண்ணா.
நம்ம ஆளுங்களும் செம. சிறப்பா இருக்கணும். சாயம் பூசுங்க.
சிவப்பு சாயமே பூசுங்க!
அவங்க சிவப்புதான் பூசறாங்க அண்ணா.
நீலத் திருடர்கள்
அமரர் துவ்வாடா கோபால்
வீட்டோட பின்னால உள்ள மாம்பூவுலருசி போதவில்ல!
எங்க குடும்பம்!
பக்கத்து தோட்டத்து மர
இது எங்க முன்னோர்!
வேப்பம்பூருசி போல ஏதுமில்ல!
நீரும் மோரும் போல ஒன்னே ஒட்டிஒட்டி கொஞ்சுவாரு எட்டிப் போனா பின்னால் உன்னைதிட்டிப்தீப்பாரு
முட்டையில மஞ்சக் கரு மிச்சம் ஏதும் வைக்காமயே தின்னுப்புட்டு ஓடு உன்னே எரிவான்பாரு
ஏ உள்ளுக்குள் இருக்கும் நெச உலகம் பாப்பதில்லை
ஏ வெளிய தெரியும் பொய் போதுன்டா.
நீ சிரிச்சாக்கா நல்லவனு சொல்லிடுவ உள்ள முறைச்சாலும் தெரியாதுடா!
சின்னா.
டேய், சின்னா!
எனக்கு பச்சை பிடிக்கும். உனக்கு?
எனக்கும் பச்சை பிடிக்கும், பச்சை.
அதுவும் அழகுதான்.
உப்பும் கற்பூரமும் ஒண்ணு போல தோணும் பாரு
- அண்ணா, அண்ணா. - அண்ணா!
முட்டாள்! என்னாச்சு?
இன்னக்கி ஒரு போலி கல்லறை பார்த்தோம். நமது போலவே நீலம். இங்க.
அது போலின்னு எப்படி தெரியும்?
நேத்து காலை சாயம் பூசினோம். இன்னும் எப்படி ஈரமா இருக்கும்?
யாரோ ராத்திரி சாயம் பூசினாங்க.
இன்னொரு விஷயம், கல்லறைல பேரே இல்ல.
அதுல பேரே இல்லன்னா, தங்களதுன்னு, எப்படி யாரும் அடையாளம் காட்டுவாங்க?
குடும்பமே இல்லாத யாரோ ஒருத்தர்,
நம்ம வண்ணத்தைப் பயன்படுத்தி, அவர் கல்லறைய மறைச்சாங்க. எங்கே அது?
எங்கே? நம்ம மயானத்தில.
மயானம்! மொட்டையா மயானத்திலன்னா! மயானத்தில குறிப்பா எங்கே?
- முட்டாள். - அது வந்து அண்ணா...
- கொஞ்சம் குடிச்சிருந்தோம். - அப்படியா?
ரொம்ப குடிச்சியா? ரொம்ப குடிப்பியே? குடிச்சே.
முட்டாள். முட்டாள்.
நம்ம ஆளுங்களை கூப்டுக்கோ. எல்லா கல்லறையையும் தேடு.
பேர், வருஷம், சாக காரணம்,
எல்லாத்தையும் சோதனை செய், போலி கல்லறையை கண்டு பிடிக்கலாம்.
- போ. - சரி.
- போ, மறுபடி குடிக்காதே. - சரி.
நீலத்தில மறைக்கப் பாத்தாங்கன்னா, பிறகு சிவப்பெல்லாம் என்னாகும்?
பெருமை கூடும்.
நம்மோடதில் புகுந்துடமாட்டாங்கன்னு என்ன நிச்சயம்?
எல்லா கல்லறை மேலும் ஒரு கண் வைங்க.
- கண்டிப்பா ஐயா. - புரியுதா?
எதுக்கு கூப்பிட்டீங்க?
ஊர்த்தலைவி மாதிரி என்னை உங்க வீட்டுக்கு கூப்பிடறீங்க.
நீ...
ஏன் நாற்காலியை வெளியே இழுக்குறாங்க?
வா. முதலே வா.
- உக்கார். - ரொம்ப கிட்டக்க
யாரோ முட்டாள் ரகசியமா ஒரு கல்லறைக்கு சாயம் பூசினான்.
ஊரே அவனைத் தேடுது.
அதைப் பத்தி உனக்கு எதச்சும் தெரியுமா?
எனக்கு எப்படித் தெரியும்?
நான் ஒரு இடத்தை திருடி, ஒரு கல்லை நட்டு,
நீல சாயத்தை அடிச்சுட்டு ஓடிட்டேனா?
தரைல ஏதோ கல்லு.
என் பையில் இருந்து விழுந்துதுன்னா நினைச்சீங்க?
நான் பார்த்ததிலேயே இது சாதாரண கல்லறை நடுகல்!
யார் இப்பலாம் பேயை நம்பறாங்க?
- அது, கோணியோ, டார்ச்சோ, முள்ளோ. - முள்ளா?
பொய் சொல்றியா?
ஏன் அப்படி சொல்றீங்க?
நீ எதையாவது மறைக்கும் போது தான் கண்டபடி உளறுவீயே?
ஊரே ரெண்டு படுதுங்க!
- ஐயோ! - உக்கார்ரா!
ஆத்தங்கரைல நாய்ங்க மாதிரி சண்டை போட்டுக்கறாங்க!
கோயிலாண்ட இன்னும் மோசம்!
எதுக்கு இப்படிலாம் சண்டை, தப்பு செய்தவனை பிடிச்சீங்களா?
பிடிச்சீங்களா?
இது அதைப் பத்தி இல்ல!
- இதெல்லாம் புது சண்டை! - என்ன புதுசு?
இன்னக்கி காலைல மொத்த ஊரும், கல்லறைலே
போலி கல்லறையை கண்டுபிடிக்க போயிருக்காங்க!
டேய், அயோக்கியா!
உன் முன்னோர் என் முன்னோரை மானபங்கம் செய்து கொன்னாங்க.
- டேய்! - கவனி!
- கொன்னுடுவேன்! - டேய், நிறுத்து!
- என் பாட்டி என்ன செய்தாங்க? - வேணாம்.
- டேய், நிறுத்து! - டேய்!
- உங்களது தகராறு குடும்பம்! - பாரு!
- என்னை விடு. - உன்னைக் கொல்வேண்டா!
200 வருஷத்துக்கு முன்னால நடந்ததுக்கு இப்ப பழி தீர்ப்பா?
இருக்கிற பிரச்சினை போதாதா.
கோயில்ல என்ன நடந்தது?
டேய், கண்ணாடி போட்ட மடையா!
என்னை இத்தனை வருஷமா நாய் மாதிரி உழைக்க வெச்சே.
உன் பூட்டன் என் பூட்டனிடம் கடன் வாங்கிய ஒரு ரூபாவை,
திருப்பிக் கொடுக்கவே இல்ல.
அந்த தொந்தரவால் என் பூட்டன் தற்கொலை செய்துகிட்டார்.
என்ன மாமா? பைத்தியம் தெளியல போலிருக்கே.
ஒரு ரூபாய்தானே? இந்தா.
டேய், அப்போ ஒரு ரூபா!
50 வருட வட்டி சேர்த்தா, அது ஒரு லட்சம் ஆகும்.
இந்த ரெண்டு பேர் மட்டுமல்ல. 100 வருடம் முன், சந்திரய்யா, துளசம்மாவோட ஓடிட்டார்.
அந்த குடும்ப சண்டை வேறு.
பத்ராம்காரு வீடு அவரதல்ல.
200 வருடங்களுக்கு முன் அவர் ஓட்டனிடமிருந்து திருடப்பட்டது. அவங்க இப்ப சண்டை
போட்டுகிட்டிருங்காங்க.
அடக் கடவுளே, பழசை தோண்டினால், குப்பைதான் வெளியில் வரும்.
ஏம்பா, சீக்கிரமா வா, வண்டிய எடு!
ஊர் ஜனங்க தொடர்ந்து அடிச்சுக்கறாங்க. நாம தடுக்கணும்.
எல்லாமே இந்த போலி கல்லறையால வந்தது.
அவனைக் கண்டுபிடிச்சா ஊரே சேர்ந்து அவனைப் பின்னிடும்.
சின்னா.
அன்னக்கி, உங்க அம்மாவுக்கா அதிர்ஷ்டக் குலுக்கல் கிடைச்சுதுன்னு நினைக்கிறே?
பீமய்யா பேர்தான் வந்தது.
ஆனா, உனக்கு உதவ, உன் அம்மாவின் பெயரைப் படிச்சேன்.
நான் மாட்டினா, ஊர் முழுக்க என்னை வெறுக்கும்.
அப்போ நான் அதைப் பத்தி கவலைப் படல.
என்னிடம் உண்மையை சொல்.
அந்த கல்லறை பத்தி எதுவும் தெரியாதா?
அது நான் தான், என் அம்மாவுக்காக தான்... வேற வழி தெரியல.
என்ன இது, சின்னா?
எப்படி இவ்ளோ முட்டாளா இருக்கே?
யார்னா கண்டுபிடிச்சா பெரிய சண்டையாகும்.
சரி, நான் சொல்ற மாதிரி செய்.
யாருக்கும் தெரியாம கல்லறை நடுகல்லை நீக்கிவிட்டு, அந்த இடத்தை பழையபடி ஆக்கு.
என் அம்மா கதி?
100 வருடம் முந்திய பிரச்சினைக்கு, இப்ப அடிச்சுக்கறாங்க, சின்னா.
- அப்படியல்ல. - அவங்களுக்கு நீதான் காரணம்னு தெரிஞ்சா?
- ஐயோ! நேரம் இல்ல! - மறுபடி யோசிங்க.
போ!
வேறென்னன்ன நடக்கப் போவுதோ?
வந்து, சாப்பிடு!
நீ சாப்பிடு. நான் appuRam சாப்பிடறேன்.
- வாங்க. இப்ப யார் சண்டை போடறாங்க? - சண்டை இல்ல!
பீமய்யாகாரு ஊர்க்காரங்களோடு, மயானத்துக்கு போயிட்டிருக்கார்.
இப்போ அவர் ஏன் போகணும்? இப்போ ஏன்?
ஏன்?
இதைப் பாரு.
இது பீமய்யாகாருவின் கொள்ளுத் தாத்தாவின் தம்பி!
அப்போ நம் ஊர்த்தலைவரான சுப்பய்யாகாரு திடீர்னு இறந்துட்டார்.
அவர் மகனுக்கு அப்போ வயசு ரெண்டுதான்.
அப்பால்ராஜுகாருவை தற்காலிக ஊர்த்தலைவரா நியமிச்சாங்க.
வீரய்யாகாரு வாரிசு ஊர்த்தலைவரானதால், சுப்பய்யாகாருவின் அண்ணன்,
பங்காரய்யாகாரு, கோபத்தில் தற்கொலை செய்துகிட்டார்.
அதாவது...
அதன் அர்த்தம், ஊர்த்தலைவன் நான்தான்.
- ஆமாம், ஐயா! - ஆம், ஐயா!
ஊர்மக்கள், அப்போதைக்கு தற்காலிகமாக அபூர்வா குடும்பத்தவரை
ஊர்த்தலைவராக்கிய அந்த தருணத்தை பயன்படுத்திகிட்டு,
அந்தப் பதவியை, மொத்த ஊரையும் ஏமாத்தி,
சொந்தமா தங்கள் வசமாகவே நிரந்தரமா வெச்சுகிட்டாங்க.
இதை ஊர்மக்களுக்கு உடனே அம்பலப் படுத்தணும்.
- சீக்கிரம். - எங்கே போறே?
நான் போகலன்னா, நிறைய சண்டைங்க வெடிக்கும்.
அவங்க சண்டையை அவங்களே தீர்த்துக்குவாங்கம்மா.
ஊர்த்தலைவி எல்லாத்திலயும் தலையிட வேண்டியதில்ல.
உங்கப்பாவா இருந்தா, கதவை மூடிட்டு, தூங்கி இருப்பார்.
எதுவும் செய்யாம ஊர்த்தலைவியா இருப்பதில் என்ன பயன், அம்மா?
ஓடும் நதியில உறவாடும் சிரு இலை
அதுக்கு விழுந்தாலும் கிழிஞ்சாலும் வலியில்ல
மரணம் முறைக்கையில் அதப் பாத்து கலகல
பாட்டுப் படிச்சாலே அவன்தான்டா பெருந்தல
அங்குட்டும் இங்குட்டும் பாரு அட பங்குக்குக்கு தொங்குது ஊரு
சனம் எல்லாம் ஒண்ணே சொன்னாக் கேளேன்டா
தந்தனானா தந்தனானா
குப்பனும் சுப்பனும் யாரு அந்த வெறுப்பை குப்பையில் போடு
சனம் எல்லாம் ஒண்ணே சொன்னா கேளேன்டா
தந்தனானா தந்தனானா
மரணம் முறைக்கையில் அதப் பாத்து கலகலா
பாட்டுப் படிச்சாலே அவன்தான்டா பெருந்தல
மரணம் முறைக்கையில் அதப் பாத்து கலகலா
பாட்டுப் படிச்சாலே அவன்தான்டா பெருந்தல
மரணம் முறைக்கையில் அதப் பாத்து கலகலா
பாட்டுப் படிச்சாலே அவன்தான்டா பெருந்தல
அம்மா!
வணக்கம், செல்வி ஊர்த்தலைவி.
இன்னும் எத்தனை வருஷம் ஒளிவ?
உன் உண்மையான புத்தியை நம்ம ஊர்மக்களுக்கு காட்டிட்டேன்.
மக்கள் அப்போ தற்காலிகமா உன் ஆட்களை ஊர்த்தலைவரா நியமிச்சாங்க.
ஆனா, நீங்க உங்க பிறப்புரிமை போல நடந்துக்கறீங்க.
ஹலோ! பேசும்போது என்னை கவனி.
- ஏன் வேற எங்கயோ பாக்கற? - கவனிச்சுட்டுதான் இருக்கேன்.
அது எப்ப நடந்ததுன்னே எனக்குத் தெரியாது.
- இப்ப எதுக்கு இதை பேசறீங்க? - ஏன்னு கேட்கறியா?
நான்தான் ஊர்த்தலைவன், நீ இல்ல.
சரி, நீங்களே இருங்க.
ஆக, இப்போதிலிருந்து,
இந்த கிராமத்தின் பொறுப்பு எனது, சரியா?
சரிதான்.
பாரும்மா, இப்போதிலருந்து, நீ வெறும் சாதாரணப் பெண்.
ஐயோ, சரின்னு சொல்லிட்டேனே. அதையே ஏன் திருப்பி திருப்பி சொல்றீங்க?
அதை ஜனங்க மத்தில தெளிவா சொல்லணும்.
- இப்போதிலருந்து, - இப்போதிலருந்து,
- இந்த ஊர்த்தலைவர், - இந்த ஊர்த்தலைவர்,
- பீமய்யகாரு. - பீமய்யகாரு.
- நீ அல்ல. - நீ அல்ல.
"நீ அல்ல." இல்ல, "நான் அல்ல."
நான் அல்ல.
எல்லோருக்கும் கேட்டுதா? ஒத்துக்கிட்டாங்க.
ஏதாவது ஆட்சேபனை இருக்கா?
சொல்லு. ஏதாவது சொல்லு.
- இப்போ... - எல்லாம் முடிஞ்சுதா?
இருட்டிகிட்டு வருது.
மயானத்தில ஏன் நிற்கணும்? போலாமே.
போலாம். போலாம்.
ஐயா, உட்காருங்க.
- ஊர்த்தலைவர் யார்? - பீமய்யாகாரு!
மயானத்தில் ஒரு இடத்தை தனக்காக மறைத்த காரணத்துக்காகவும்,
ஐந்து இடங்களை நான்காக காட்டியதாலும்,
ஒரு போலி கல்லறை நடுகல்லை வைத்து, போலி கல்லறையை உருவாக்கியதாலும்,
அதை ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதியுடையதை போல தோன்ற சாயம் பூசியதாலும்,
கிராமத்தில் சண்டைகள் ஏற்பட மூல காரணமாக இருந்ததாலும்,
சின்னாவும் அவனது குடும்பமும், ஊரை விட்டு ஒதுக்கி வைக்கப்படுவதாக நான் அறிவிக்கிறேன்.
இது ஊர்த்தலைவராக நான் எடுக்கும் முடிவு.
மயானத்தில் மீதமுள்ள இடம், நியாயமாகவும்,
நேர்மையாகவும், நீதியுடனும், ஏலம் விடப்படும்.
அதிகமாக ஏலம் கேட்பவர் யாரோ அவருக்கு கல்லறை இடம் ஒதுக்கப் படும்.
ஐயா, அந்த ஒரு இடத்தை தயவு செய்து விட்டுடுங்க!
அவரை தொடுறீயா, முட்டாளே!
நவுத்துங்க. போட்டு சாத்துங்க!
- அயோக்கியனை சாத்துங்க! - தள்ளிக்கோ.
சின்னா! சின்னா!
- என்ன செய்யறீங்க? - அவனை விடுங்க.
ஊர்த்தலைவரா அவரது முதல் கூட்டம் சர்க்கஸ் ஆயிடுச்சு.
இந்த களேபரத்திலருந்து போய்டலாம்.
வேணாம், சின்னா!
என்ன செய்யறீங்க?
ஐயா!
விடுங்க அவனை!
சின்னா!
டேய், சின்னா! சின்னா!
அவன் அம்மா...
நிறுத்து! நிறுத்து!
அவன் அம்மா செத்துட்டாங்க!
சின்னா, உங்கம்மா செத்துட்டாங்க!
சின்னப்பிள்ள போல
ஒனக்கென நின்னேன் அம்மா வீட்டோரம்
என்னப் பெத்த அம்மா
எங்கிருக்க என்னை வந்து பாரம்மா
எனக்குன்னு வேற யாரும்மா வெருக்குது ஊருதானம்மா
பொசுன்னுன்னு போனதெங்கே திரும்பி வாயேம்மா
பசிக்குது சோறு ஆக்கம்மா வலிக்குது சாறு பூசம்மா
திடுக்குன்னு முன்னே நின்னு முகத்தை காட்டம்மா
எங்கிருக்க? எங்கிருக்க? ஏமாட்டி
கண்ணா, இந்த ஊர்ல எவ்ளோ சாவை பார்த்திருக்கோம்?
நான் தூங்க நீ வாயேன் ராராட்டி
இது நம்ம தொழில்.
எங்கிருக்க? எங்கிருக்க? ஏமாட்டி
இதுதான் நமக்கு வீடும் சோறும் குழம்பும்.
நான் தூங்க நீ வாயேன் ராராட்டி
பார், இந்த உணர்வுகள், துக்கம், பயம், வலி எல்லாமே
கிராமத்தினருக்குத்தானே, நமக்கு என்ன அதைப் பத்தி?
இந்த கிழவரின் மூத்த பிள்ளை, பீமய்யா, ஏதோ வெளிநாடு போயிருக்கான்.
அவன் வர குறைஞ்சது ரெண்டு நாளாகும் போல தெரியுது.
கிழவரின் பிரேதத்தை அவன் வரும்வரை பாத்துக்கணும்லே.
அதுக்குதான் இதெல்லாம் பூசறேன்.
எங்கிருக்க? எங்கிருக்க? ஏமாட்டி
நான் தூங்க நீ வாயேன் ராராட்டி
எங்கிருக்க? எங்கிருக்க? ஏமாட்டி
நான் தூங்க நீ வாயேன் ராராட்டி
சின்னப்பிள்ளப் போல
ஒனக்கென நின்னேன் அம்மா வீட்டோரம்
என்னப் பெத்த அம்மா
எங்கிருக்க என்னை வந்து பாரம்மா
எனக்குன்னு வேற யாரும்மா
வெருக்குது ஊருதானம்மா
பொசுன்னுன்னு போனதெங்கே திரும்பி வாயேம்மா
வா, சின்னா, கிட்ட வந்து பாரு.
- வேணாம், மாட்டேன். - ஏன்? பயமா இருக்கா?
பார், உயிரோடு இருப்பவங்கள விட நாம இறந்த உடல்களோடுதானே அதிகம் பழகறோம்?
அதில பயப்பட என்ன இருக்கு?
- நான் ஒன்னு சொல்லவா? - சரி.
நமது தோல்விகளுக்கு காரணம் வெளியில் இல்ல.
நம்ம உள்ளே இருக்கும் தீமைதான் நம்மை தோற்க வைக்குது.
பாரு. நமக்கு கோவம் வருது. அனாவசியமா நமக்கு கோவம் வருது.
அந்த கெட்ட கோபம் நம்மை தோற்க வைக்குது.
நாம பயப்படறோம். எல்லா சின்ன விஷயத்துக்கும் பயப்படறோம்.
பயம் நம்மைத் தோற்க வைக்குது.
நாம நம்மைப் பத்தி கர்வப் படறோம். நம்மை விட பெரியவங்க இல்லனு.
அந்த கர்வம், உன் கர்வம்தான் உன்னை தோற்க வைக்குது.
"உன் கர்வம்தான் உன்னை தோற்க வைக்குது."
இந்த ஊரில், மயானத்தின் அந்த கடைசி கல்லறைக்கு,
என்னைவிட தகுதியானவங்க யார்?
அதுக்குதான் ஏலம் போடும் யோசனையை வெச்சேன்.
மொத்த ஊர்லேயும், உங்கள ஏலத்தில் தோற்கடிக்க யாரால முடியும், ஐயா?
சுப்பராஜுவோடதைவிட எனக்கு பெரிய கல்லறை நடுகல் வேணும்.
பசங்களா, அதை மறக்காதீங்க.
- கண்டிப்பா, ஐயா. - கண்டிப்பா, ஐயா
- டேய், சத்தி? - அண்ணா?
பீமய்யாகாரு, தாம்தான் பணக்காரர்னு, அதையே கனவு கண்டுகிட்டிருக்கார்.
ஆமாண்ணா.
அந்த காலம் மலையேறி போச்சு.
- ஆம், ஐயா. - சரியா?
நாலு சாகசப் படங்கள், தியேட்டர்ல நல்லா ஓடிச்சு.
- வசூல் எவ்ளோ அடிச்சோம்ன்னு தெரியுமா? - ஒரு கலக்கு கலக்குச்சு
நாளைக்கு நாம யாருனு காட்டுவோம்.
கண்டிப்பாண்ணா. அவனுங்களுக்கு காட்டுவோம்.
கண்டிப்பா, ஐயா.
பீமய்யா, மதுபாபு சுத்து வரும்போது, ஒண்ணு, ரெண்டு, மூணை மெதுவா சொல்.
சரி. பாத்துக்கறேன்.
சிட்டி ஜெயபுரம் கடைசி கல்லறை அதிரடி ஏல விழா
இப்ப என்னா?
மயானத்தில கடைசி இடத்துக்காக ஏலம்.
இப்படில்லாம் வரும்னு எனக்கு தெரியும்.
அதனாலதான் என் தம்பிக்கு பதிலா நானே வந்தேன்.
அனைவருக்கும், வணக்கம்.
இன்று இன்னொரு சிறப்பு நாள்.
உலகிலே யாருமே இப்படிப் பட்ட ஒரு நாளை கேள்விப் பட்டிருக்க மாட்டாங்க.
இது மயானத்தில் கடைசி இடத்துக்கான ஏலம்.
கடைசி இடத்தை யார் ஜெயிக்கறாங்க பாப்போம்.
யார் அந்த அதிர்ஷ்டசாலி? அந்தக் குழியில வீசப்பட போகும் நபர் யார்?
பாத்தீங்களா? அடேங்கப்பா.
இது முக்கியமான இடம் என்பதால்,
இந்த ஏலத்தை பீமய்யாகாரு சொன்ன மாதிரி, ₹10,000ல ஆரம்பிக்கிறோம்.
யாராவது 11,000 கேட்கறீங்களா?
இப்போ, மதுபாபுகாருவிடமிருந்து, 11,000.
12,000, 12, 12!
15,000, 15, 15, 15, 15!
20.000, 20, 20, 20,000!
30,000, 30, 30!
35,000, மதுபாபுகாருவிடமிருந்து!
40, 40, பீமய்யாகாருவின் ஏலம், 40,000!
50,000!
உன்னால கட்ட முடியுமா? கட்டுவியா? முட்டாளே! ஐம்பதுன்னா சொன்னே?
- முட்டாளே, ஒழி. - ஐம்பதாயிரம் உங்களிடம் இல்லயா?
இதை தொடர்ந்தா, நான் முட்டாளுன்னு ஜனங்க நினைப்பாங்க.
அவரே செத்து, அந்தக் குழிக்கு போகட்டும்.
- வாங்கடா. - போலாம்.
முட்டாள்களே.
மூளை இல்லாதவங்க.
மதுபாபுகாரு போயிட்டதால, பீமய்யாகாருதான் இருக்கார்.
பீமய்யகாரு, 40,000! ஒரு தரம்!
பீமய்யகாரு, 40,000, ஒருதரம்!
பீமய்யகாரு, 40,000, ரெண்டு தரம்!
- பீமய்ய-- - 40,001 ரூபா!
ஏம்மா பாட்டி, இங்க என்ன நடக்குதுன்னு தெரியுமா?
பாட்டியம்மா, ₹ 40,001!
₹ 40,001, பாட்டியம்மா!
₹ 40,001! ஒரு தரம்!
₹ 40,001, ரெண்டு தரம்!
₹ 40,001, மூனு--
45,000!
45,000, பீமய்யகாரு, ஒருதரம்!
45,000, பீமய்யகாரு, ரெண்டு தரம்!
- 45,000, பீமய்யகா-- பீமய்யகா-- - ₹ 45,001!
டேய், சோம்பேறி, அவ்ளோ துட்டு உனக்கு ஏது?
மீசைக்கு எண்ணெய் தடவி சம்பாதிச்சேன்.
45,001 ரூபா, வயிறு ரொம்பிடுச்சு, ஐயா.
₹ 45,001, ஒரு தரம்!
50,000!
50,000, பீமய்யகாரு, ஒரு தரம்!
- ₹ 50,001! - டேய், டேய்!
என்னடா ஆச்சு உங்களுக்கு?
₹ 50,001, நரைத்த முடி தாத்தா, ஒரு தரம்!
₹ 50,001, ரெண்டு தரம்!
60,000.
60,000, பீமய்யகாரு, ஒரு தரம்.
₹ 60.001.
₹ 60,001, ஒல்லி மாமா!
₹ 60,001, ஒரு தரம்!
- 65,000! - 65,000!
₹ 65,001!
- 70,000! - ₹ 70,001!
- ₹ 70,001, ஒரு தரம்! - 75,000!
- ₹ 75,001! - 80,000!
- ₹ 80,001! - 85,000!
₹ 85,001!
- ₹ 90,000! - 90,000, 90, 90!
₹ 90,001!
₹ 90,001, ஒரு தரம்!
₹ 90,001, ரெண்டு தரம்!
- தொண்ணூ-- - ₹ 100,000!
ஒரு லட்ச ரூபா!
யாரிடமாவது ஒரு லட்ச ரூபா இருக்கா?
இருக்கா? யாரிடமாவது இருக்கா?
ஒரு லட்ச ரூபா!
ஒரு லட்ச ரூபா, பீமய்யகாரு!
இரண்டு தரம்!
மூனு தரம்!
ஆஹா! பீமய்யகாரு!
- யாரு ஊர்த்தலைவர்? - பீமய்யகாரு!
பீமய்யகாரு, ஆறடி நிலத்தை, வெறும் ஒரே லட்சத்துக்கு பெற்ற அதிர்ஷ்டசாலி!
- யாரு ஊர்த்தலைவர்? - பீமய்யகாரு!
- ஐயா, சிங்கம் போல கர்ஜியுங்க! - ஐயா!
ஒழிங்கடா.
கோவம் வந்தா தண்டிச்சிடு
தப்பே செஞ்சா மன்னிசிடு
ஏந்தான் என்னை விட்டு போனே அம்மா
தள்ளிக்கோ!
ஏலாங்காட்டு மூலையிலே
ஓணானாட்டும் நிக்கிறேம்மா
டேய்!
ஐயா!
- அவங்க எங்கே போறாங்க பார். - சரி.
பெருக்கான் ஓடும் காட்டோரம் நெருப்பா காயும் நெஞ்சோரம்
ஒருக்கா பாசம் தள்ளாடும் ஒருக்கா பாரு நல்லாகும்
இனிமேல் வாழ எனக்கொரு தாவு தாயெம்மா தாவு தாயெம்மா
என்ன நடக்குது?
எங்கிருக்க? எங்கிருக்க? ஏமாட்டி
நான் தூங்க நீ வாயேன் ராராட்டி
எங்கிருக்க? எங்கிருக்க? எந்தாயி
நாளாச்சு நாளாச்சு தாலாட்டி
என் பிரச்சினையை, கிராம பிரச்சினையை, தீர்க்க என்ன செய்யணும்னு
எனக்கு தெரிஞ்சுடுச்சு.
அதுக்கு உங்க உதவி தேவை.
நான் உன் ஊர்த்தலைவி இல்ல,
ஆனா ஊர்ல நல்லது நடக்கணும்.
இந்த பிரச்சினையை தீர்க்க கேட்டுக்குறேன்
பீமய்யா, மதுபாபுவுக்கு தெரியாம,
எல்லோரையும் என் வீட்டுக்கு வரச் சொல்லுங்க.
- ஏண்டா, இவன் ஏன் வந்தான்? - ஒன்னும் ஆகாது.
இந்த நேரத்தில எங்க போறீங்க?
சும்மா புகை பிடிக்க, அண்ணா.
- என்ன, எல்லோருமா? - ஆமாம்.
உங்க அக்காவுக்கு பதில் நீ ஏன் வந்தே?
அவங்களை நாளைக்கு வரச்சொல்.
அவங்க ஒரு வழி கண்டிருப்பாங்களோ. அப்படிதான் இருக்கும்.
இவன் எதுக்கு இங்கே வந்தான்?
டேய்!
நான் சொல்றத தயவோட கேளுங்க.
எவ்ளோ தைரியமிருந்தா இங்க வருவே?
நீ சொல்றத கேக்கணுமா? உன்னை போலொரு அயோக்கியன் பேச்சை கேக்க மாட்டோம்.
என்னது? அர்த்த ராத்திரில எங்கள வரவழைச்சது, இவன் சொல்றத நாங்க கேட்கவா?
இல்ல, நான் சொல்றதை கேளுங்க.
என்னது, உன் பேச்சை கேட்பதா? உன்னை ஊரை விட்டு ஒதுக்கியாச்சே?
இன்னும் ஏன் நிக்கறே?
- ஒரே ஒரு-- - எல்லோரும் சும்மா இருங்க!
வாயை மூடுங்க போதும்!
இனி ஒரு வார்த்தை பேசினாலும், அடிதான்!
எல்லோருமே இவனை திருடன், ஏமாத்துக்காரன் என்கறீங்க.
சின்னாவின் நிலைமை என்னதான் என்றாவது உங்களுக்குத் தெரியுமா?
யார் இறந்தாலும், இவன்தான் எல்லா பொறுப்பையும் எடுத்துகிட்டான்.
ஆனா, தன்னோட தாயின் இறுதிச் சடங்கை செய்ய முடியல.
போன வாரம், நீங்கல்லாம் காரணங்களா கண்டுபிடிச்சது சண்டை போடவே.
என்ன பிரச்சினைன்னாவது உங்களுக்கு தெரியுமா? இல்ல, எப்படி தீர்ப்பதுன்னு யோசிச்சீங்களா?
உங்கள்ல ஒருத்தராவது அத நினைச்சு பாத்தீங்களா?
ஆனா சின்னா அதை யோசிச்சான்.
சின்னா மட்டும்தான் அத யோசிச்சான்.
இவனை மாதிரி கதி யாருக்கும் வரக்கூடாதுன்னுதான், இப்போ பேசணுங்கிறான்.
நீங்க அவனுக்கு வாய்ப்பே தர மாட்டேன்றீங்க.
கேட்க விரும்பறவங்க இருக்கலாம். மத்தவங்க போகலாம்.
அபூர்வாகாரு பழைய கல்லறைகளை மீண்டும் பயன்படுத்த சொன்னபுறம்,
ஊர்க்காரங்க எல்லோரும், தங்கள் முன்னோரின் பெயரை சீட்டில் எழுதி, என்னிடம் தந்தாங்க.
"அவற்றை தோண்டாதே, தொடவே கூடாது."னு எழுதி இருந்தது.
பிறகு அந்த சீட்டுகளை, பக்கம் பக்கமாக வச்சு ஒப்பிட்டேன்.
பாட்டன், பூட்டன், ஓட்டன், சேயோன், பரன் என ஏழு தலைமுறை வரை
பின்னோக்கி போய், ஆரம்பத்தை பாத்தேன்.
இந்த ஊருக்கு முதல்ல யார் வந்ததுன்னு சோதித்து பாத்ததில்,
300 வருடங்களுக்கு முன்,
வரதய்யா, பத்ரய்யா, சூரண்ணா, மல்லண்ணான்னு நாலு சகோதரர்கள் இங்கே வந்தாங்க.
அவங்க பிழைப்பைத் தேடி இந்த ஊருக்கு வந்தவங்க.
நாலு சகோதரர்கள்.
புரியுதா?
அதாவது,
நாம எல்லோரும் ஒரே குடும்பத்தை சேந்தவங்க.
வினோதமா இருக்கு, இல்லே?
நானும் பீமய்யகாருவும், ஒரே குடும்பமா எப்படி இருக்க முடியும்?
ராஜூ, மதுபாபு கூட ஒரே குடும்பம்தான்.
சகோதரர்களா இருந்தும்,
ஆறடி இடத்துக்காக அடிச்சுக்கறோம்!
இப்படி பல சண்டைகளின்
மத்தியில், என் அம்மா சந்தோஷமா செத்தாங்களா வருத்தமா செத்தாங்களா தெரியாது.
அவங்க ஆசை நிறைவேறுமா இல்லயான்னு கூட தெரியாது.
சமீபத்தில் பீமய்யகாரு ஒரு கவிதையை படித்தார்.
"உப்பும், கற்பூரமும் பாக்க ஒரே மாதிரி."
ஆனா அதுக்கு அவர் தந்த விளக்கம் சரியில்ல.
உப்பும், கற்பூரமும், வேற வேற உபயோகம் கொண்டவை.
அவற்றுக்கேயான பயன்கள் உண்டு.
ஒன்னொன்னும், அதனதன் வழியில் தனித்தன்மை கொண்டவை.
இது அதைவிட அதி முக்கியம்னு, நாம எப்படி சொல்ல முடியும்?
இரண்டையும் சமமாக பாவித்து, ஆனால் இரண்டையும் அவற்றின் தன்மைக்காக மதித்து,
நடப்பதே மனிதனுக்கு மாண்பு.
யார் உயர்ந்தவங்கன்றதில இருந்துதானே இந்த எல்லா சண்டைகளும் ஆரம்பித்தன?
அதை முடிப்பதற்கும், பதில் இருக்கு.
என்ன செய்யறதுனு தெரியும்.
நான் அத தனியா செய்ய முடியாது.
நாமெல்லாம் ஒன்னா சேர்ந்து செய்யணும்.
என்ன நடந்தாலும், நான் சின்னா பக்கமே இருப்பேன்.
நீங்க என்ன சொல்றீங்க?
சிட்டி ஜெயபுரம் விதிப் புத்தகம்
பீமய்யாவும், மதுபாபுவும் ஏலம் கேட்டா, மெதுவா எண்ணணும்.
சரி. நான் பார்த்துக்கறேன்.
60,000!
60,000, பீமய்யகாரு!
- 70,000! - ₹ 70,001!
₹ 90.001!
ஒரு லட்ச ரூபா!
ஒரு லட்ச ரூபாயா. ஒரே ஏக்கருக்கா?
எங்க ஊர்ல, பல குழந்தைங்க, மருத்துவ வசதி இல்லாததால பிறக்கும் போதே இறக்குறாங்க.
அதனாலதான் ஒரு மகப்பேறு விடுதி கட்ட பாக்கறோம்.
உங்களுக்கு மரணத்தில உதவுவது, எங்களுக்கு பிறப்பில் உதவும்.
யோசிச்சுப் பாருங்க.
உனக்கு மரத்தின் கீழே இடம் கிடைக்கல,
ஒரு மரத்தை உன் மேலே கொண்டு வந்துட்டேன், அதான்.
மரத்தின் கீழே நீ இடம் கேட்டது ஏன்னு இப்பதான் புரியுது, அம்மா.
சொல்லுங்க, தலைவர் ஐயா.
சொல்லுங்க. சொல்லுங்க.
என் தாத்தாவை எடுத்துட்டான்!
என் பாட்டியையும்!
என் ஒரு லட்ச ரூபாயை வாங்கி தருவியா?
- நாங்க ஏமாந்தோம். - சரி. நான் இருக்கேனே.
எங்களுக்கு எங்க பணம் வேணும்!
டேய், ரத்தானது! ரத்தானது! அவ்ளோதான்.
எல்லாமே ரத்தாயிடுச்சு!
ஏன் நூத்துக்கணக்கான வருஷம் முன் நடந்ததை பிடிச்சு தொங்கறீங்க?
நான் சொல்றத கவனிங்க. எல்லாமே ரத்தாகப் போகுது!
எல்லோரும், எனக்குப் பின் சொல்லுங்க!
- எல்லாமே ரத்தாயிடுச்சு! - எல்லாமே ரத்தாயிடுச்சு!
- வாங்க. போலாம்! - போலாம்.
போலாம். போலாம்.
டேய், டேய். எங்கடா போறீங்க?
ஊர்த்தலைவி கிட்ட ஐயா!
நான்தானே ஊர்த்தலைவன்.
எல்லாம் ரத்தாயிடுச்சுனு சொல்லிட்டீங்களே.
நூறு வருஷம் முன்ன உள்ளதே ரத்தாச்சு, அப்ப அபூர்வாகாருதானே ஊர்த்தலைவி?
- அவ்ளோதான்! - போலாம்.
வாங்க, போலாம்.
நம்ம ஊர் மக்கள் ஒன்னாக ஒரு விஷயம் இருக்குதுன்னா...
அது என்னை முட்டாளாக்கத்தான்.
அது உண்மை, ஐயா.
நான் தூங்கணும்
தூங்கணும், அமைதியா, தூங்கணும்
நான் தூங்கணும்
தூங்கணும்
அமைதியா தூங்கணும்
தூங்கணும்
போங்க.
எல்லா பக்கத்து ஊர் தலைவர்களும் உங்களை பார்க்க வந்திருக்காங்க.
அவங்களுக்கு பெரிய பிரச்சினையாம்.
நீங்க மட்டும்தான் அதை தீர்க்க முடியுனு எல்லாரும் வந்திருக்காங்கம்மா
வசனங்கள் மொழிபெயர்ப்பு கைனூர் சத்யன்
படைப்பு மேற்பார்வையாளர் நந்தினி ஸ்ரீதர்