Biar saya perkenalkan.
Dia timbalan editor yang baru berpindah dari ibu pejabat New York.
Selamat berkenalan.
Saya timbalan editor baharu, Ji Sung-joon.
- Awak sudah tiba di Seoul? - Ya, saya baru sampai.
Ingat, awak cuma ada tiga bulan.
Awak hanya diberi tiga cubaan.
Saya tahu.
Awak dari luar negara?
Ya.
Sudah 15 tahun saya tinggalkan Korea.
Agak lama.
Kenapa balik ke sini?
Ada beberapa kerja
dan saya perlu cari sesuatu.
Seorang perlu keluar.
Saya yang masuk dulu.
- Awak sibuk? - Saya tak sibuk langsung.
Jika awak tak sibuk,
apa kata bersopan sikit?
Apa?
Apa yang dia cakap?
Awak di sana.
Masuk.
Leganya.
Cari sesuatu?
Cari apa?
Payung.
Saya kembali untuk payung itu.
Kim Hye-jin?
Apa sudah jadi?
Saya gembira kerana satu-satunya kawan saya
seorang yang sangat hebat…
Orang yang hebat.
Tengok senyuman dia!
Rahmat Tuhan!
Lelaki biadab dalam lif itu bos saya?
Alamak.
Cha Ju-yeong, pengarah fesyen.
Salam perkenalan.
Saya Kim Poong-ho, pengarah cereka.
- Hai. - Joo A-reum, pasukan solekan.
Hai.
Kim Shin-hyuk, penyunting cereka.
Orang panggil saya Ace di sini.
Memang gila dari dulu.
Tak sabar untuk bekerjasama.
Saya pembantu solekan, Han Seol.
Paling muda, pembantu Jun-u.
Kim Jun-u.
- Gembira bertemu. - Ya.
Jung Seon-min.
- Park I-gyeong. - Lee Eun-young.
Jadi…
Hari ini saya cuma memerhati dan mula esok secara rasmi.
Esok pagi, ada mesyuarat kakitangan. Pastikan semua hadir.
Ya.
- Ya. - Tak sabar rasanya.
Aduh! Bukanlah mimpi kalau rasa sakit.
Macam mana?
Bertenang dan fikir.
Jadi…
Ini…
Jadi…
Macam mana caranya?
Ya, Ha-ri.
Kenapa putuskan…
Apa?
Siapa dia?
Bukan awak di majalah fesyen? Ji Sung-joon ada di sana?
Saya terlibat dalam pengarahan seni.
Begitu rupanya?
Awak perlu berdepan dengan Ji Sung-joon setiap hari?
Pasukan yang sama?
Sebagai orang bawahan?
Awak cakap begitu buat saya rasa lebih teruk.
Hei, kalau dia kenal saya?
Saya dah berubah, tapi mesti ada yang sama.
Tak perlu risau.
Awak comel semasa kecil, tapi tiada langsung…
Saya tak cakap yang awak hodoh.
Dia takkan perasan.
Saya gementar!
Kalau dia tahu nama saya?
Dia mesti akan tahu!
Ha-ri, saya patut tukar nama?
Tukar nama?
Ramai orang bernama Kim Hye-Jin.
Di hotel ini pun ada tiga orang.
Cuba fikir.
Dia percaya cinta pertamanya ialah saya.
- Saya betul atau salah? - Apa?
Betul kata awak.
Dia juga percaya saya belajar di luar negara.
Betul atau salah?
Betul.
Jadi, kenapa dia mengesyaki awak hanya kerana ada nama yang sama?
Dia mesti fikir biasa saja.
Saya rasa tak sedap hati!
Longgar lutut saya semasa nampak dia. Kalau setiap hari?
Saya kenal awak sangat.
Kalau begitu, awak ada satu cara saja.
Apa?
Cara apa?
Merayu.
Merayu apa?
Merayu untuk kembali.
Tolonglah!
Encik Boo, bawa saya pergi dari pasukan editor!
- Tolong! - Terlondeh nanti!
Saya mahu bekerja di sokongan Pengurusan!
Saya akan setia selamanya!
Kalau tak, saya buat bantahan sambil baring!
Saya tak peduli kalau awak baring atau heret saya sekali.
Saya tak boleh tolong!
Saya dah cakap!
Tiada sesiapa berani lawan pasukan editor The Most!
Awak tahu sebabnya?
Awak pernah jumpa ketua editor yang lantang itu?
Buon giorno!
Ciao!
Wanita yang sangat pelik?
Ketua penyunting, Kim Ra-ra.
Ya, nama dia Ra-ra atau sesuatu.
Sepatutnya rahsia syarikat, tapi…
Dia ialah adik pengerusi Kumpulan Jinsung.
Adik pengerusi?
Ya!
Jadi…
Tak guna.
Dia pulang dari Itali setahun selepas bercerai
dan dapat jawatan ketua editor.
Dia tak cekap, sentiasa membeli-belah dan berparti.
Namun, dia ada sokongan pengerusi
dan saya nak jaga air muka.
Anak bongsu saya belum masuk kolej.
Encik Boo!
Saya tak boleh bekerja di situ!
Saya faham.
Entahlah, tapi bangun dulu. Kalau penting sangat…
Boleh bawa saya keluar dari situ?
Letak jawatan.
Apa?
Saya…
Letak jawatan?
Dia ada di sana?
Atau tak?
- Apa yang awak tengok? - Aduhai!
Terkejut saya! Saya hampir keguguran!
Apa yang awak tengok? Bagus?
Apa?
Saya tak pandang apa-apa?
Bagaimana gigi depan awak?
- Apa? - Selamat datang ke pasukan editor.
Awak dapat tempat sebab saya, nanti belanja saya makan mahal.
Dia cakap apa?
Tunggu.
Dia baru kata…
Tumpang tanya.
Awak ucap selamat datang dan kata awak berjasa?
- Kim Shin-hyuk. - Apa?
Nama saya Shin-hyuk.
Siapa sangka?
Jika Jackson memanggil, saya akan menjadi bunga Jackson.
Apa kaitan Jackson?
Maafkan saya.
Kalau saya dipindahkan kerana awak…
Encik Kim.
Jika kerana awak…
Perkataan "kerana" tak sesuai dalam hal ini.
Apakah teras syarikat majalah?
Sokongan pengurusan.
Betul, pasukan editor.
Jabatan Majalah Jinsung,
pasukan editor The Most perlukan pembantu.
Daripada mengupah seseorang, saya cadangkan ambil pelatih sedia ada
daripada sokongan pengurusan kerana awak pernah tolong kami.
Semua orang setuju.
Awak berterima kasih.
Tidak!
Jangan kata "kerana" saya, tapi baik ucap terima kasih.
Awak nak satu?
Percuma.
Lupakan.
Encik Kim, tolong suruh mereka hantar saya balik!
Hye-jin.
- Saya nak cakap sesuatu. - Sekarang?
- Nak tunggu tahun depan? - Tidak.
Pakai kasut Michael Jackson lagi hari ini.
Di mana awak belajar baca pruf?
Saya tahu awak berpengalaman.
Apa?
Ayah saya selalu uruskan kedai salinan,
saya bantu dia sentiasa.
- Sebenarnya… - Hebat.
Edisi ulang tahun ke-20 diterbitkan tiga bulan lagi.
Kami huru-hara.
Saya nak upah pembantu, awak boleh menterjemah, baca pruf.
Awak mesti mahir dengan komputer.
Sempurna untuk kami.
Tolong kami dalam tiga bulan akan datang.
Tidak.
Bukankah lebih baik upah orang seperti dirancang?
Tolong hantar saya ke pasukan sokongan.
Pelatih takkan berhenti.
Pembantu biasanya berhenti, susah saya nanti.
Saya takkan susahkan awak.
Buat kerja terjemahan ringkas saja.
Saya tak pernah sentuh majalah fesyen dan tak tahu industri ini.
Senang kata, saya bodoh.
Menyasarkan wanita 20-an dan 30-an, fokus kami fesyen dan gaya hidup.
Diterjemahkan kepada 30 bahasa dengan hak cipta.
Apa?
30 hingga 40 peratus artikel diterjemahkan daripada ibu pejabat.
Kami tambah artikel berdasarkan minat setiap negara.
Terbahagi kepada fesyen, kecantikan dan cereka.
Fesyen meliputi trend, rancangan iklan.
Seperti namanya, ada kaitan dengan fesyen.
Kecantikan terdiri daripada kosmetik, solekan, diet, kesihatan dan lain-lain.
Bahagian cereka bincangkan hal rencam.
Filem, pameran seni dan budaya, isu sosial
temu bual selebriti dan gaya hidup.
Senang saja.
Awak dah tahu sekarang.
- Ada masalah? - Tak, ada masalah besar.
Apa awak buat, Hye-jin?
Apa?
Saya sangka ada benda jatuh, silap pula.
Cik Cha?
Ya?
Saya dengar sesi penggambaran. Saya nak bertemu jurugambar.
Kalau mahu, saya aturkan mereka jumpa awak.
Tidak.
- Saya akan jumpa mereka sendiri. - Ya, saya faham.
Dia lari lagi.
Mungkin dia cirit-birit.
Timbalan ketua editor!
Asyiknya!
Tingginya dia.
Saya sangka dia model.
Dia berdiri tegak dan berkarisma.
Semasa senyum, kacak tak terkata!
Bagaimana jadi timbalan editor pada usia begini?
Betul!
Dia tamat pengajian di Parsons dan berpengaruh di New York.
Dia patut tinggal di New York! Kenapa datang?
Ji Sung-joon.
Nama pun sedap!
Gaji terhad dan waktu bekerja lama buat kulit saya gelap dan kering,
tapi akhirnya ada peluang!
Seronoknya kalau dapat ketawa.
Operasi Merayu gagal.
Saya di tandas, sembunyi daripada Ji Sung-joon.
Dia buat saya gila.
Bangun sekarang!
Saya dah kata dia takkan cam!
Awak nak duduk di tandas macam orang bodoh?
Berapa lama nak mengelak?
Dia betul. Saya tak patut elakkan dia lagi.
Dia tak kenal saya! Jangan lari!
Apa dia buat di sini?
Tadi siapa?
Saya mula nampak dia sekarang!
Saya dah hilang akal.
Cepatlah!
Saya mesti keluar!
Lif terhenti!
Janganlah!
Maafkan saya!
Ada orang terperangkap!
Tolong buka!
Seseorang selamatkan saya!
Selamatkan saya!
Kim Hye-jin?
Awak tak nak mati,
tapi lebih baik kalau tak ketuk.
Cik Kim Hye-jin?
KIM HYE JIN
Lif berhenti di sini.
Ada sesiapa di sana?
Awak terperangkap?
Tingkat berapa?
Tingkat 18!
Tolong buka pintu cepat! Tingkat 18!
Tunggu sebentar.
Saya akan buka.
Cik Kim.
Dahi awak.
Tisu.
Tunggu. Adakah awak lupa untuk bernafas sekarang?
Awak tak bernafas!
Tarik nafas, Kim Hye-jin!
Saya terlupa caranya!
Awak akan mati jika tak bernafas!
Ada masalah?
Bernafas sekarang!
Apa yang berlaku?
Adakah awak…
Lampu juga?
Awak klaustrofobia?
Saya harap ini akan bantu awak.
Seseorang pernah tolong saya.
Dengar lagu dapat buat saya bertenang.
Awak tak apa-apa?
Hyun-woo, dah siap baik pulih bagasi bilik 701?
Ya, Cik Min.
Kita akan terima nanti.
Baiklah.
Jangan kata dia masih di tandas.
PEREMPUAN ITU
Saya tahu awak takkan jawab,
tapi tak sangka sampai begini.
Mulai sekarang, jawab panggilan.
Saya takkan hubungi tanpa sebab.
Cakaplah tujuan awak datang. Kenapa awak perlu hubungi saya?
Kasar macam biasa?
Perangai tak berubah inilah sumber kekuatan saya.
Tahu hari jadi ayah mnggu depan?
Awak tak nak singgah?
Awak anak dia.
Kelakar, ya?
Saya tak melawak.
Aduhai, lama tak jumpa.
Awak datang dari spa?
Ya. Awak juga, Puan Kim?
Ya.
Minta diri dulu.
Dia anak awak, betul?
Tiada apa yang hilang?
Tidak.
Tolong pastikan.
Saya faham.
Hye-jin.
Kenapa lesap semasa kita bincang?
Kita akan ke studio.
- Angkat kotak itu dan ikut saya. - Sekarang?
Ingat, saya tak suka ulang cakap.
Ya, puan.
- Kotak! - Betul.
Selalu lupa.
Encik Ji, awak patut lawat studio kami.
Saya akan hadiri sesi penggambaran tengah hari ini.
Sangat seksi.
Gaya awak ringkas, tapi elegan.
Gambaran paling sempurna bagi The Most.
Namun Encik Ji, kulit awak agak kering.
Awak mahu guna? Cubalah!
Kulit saya tak kering.
Cuba pelembap saya?
Awak nak beritahu sesuatu?
Ya, betul.
Awak mungkin tahu.
Timbalan editor The Most pikul tugas ketua editor juga.
Saya diambil bekerja kerana pilih kasih.
Saya tahu.
Baik.
Saya harap dapat ketawa bersama.
Apa pun, saya serahkan pasukan editor The Most untuk awak uruskan.
Sudah tentu.
Cuma awak perlu buat sesuatu dalam tiga bulan akan datang.
Syarat, ya?
Apa syaratnya?
Janji dengan saya dulu.
Ahli pasukan lain tak boleh tahu perkara ini.
Apa pendapat awak tentang gambar ini setakat ini?
Teruskan.
Tolong beri air kepada model!
Air untuk model. Ada?
Tolong bawa air kepada model!
Ya.
Air.
Air untuk awak.
Panas, bukan?
Pergi dari situ!
Si bodoh mana pakai kasut di atas set?
Alamak.
Aduhai.
Maafkan saya. Saya tak tahu.
Keluar cepat!
KIM HYE-JIN
Wanita lif itu?
Salah saya, saya patut beritahu dia.
Dia baru dan tak tahu bidang…
Dia tak diperkenalkan.
Dia ahli pasukan kita?
Dia bukan ahli rasmi, cuma buat sementara pelatih…
Baguslah.
Dia bukan orang penting.
Awak tak boleh buat silap begini.
Hari pertama, tak mengapa.
Maafkan saya.
Hye-jin, jangan risau.
Bersemangat!
- Helo, semua! - Helo.
- Helo, puan. - Ciao, semua.
-Terima kasih. - Ini penyembur wajah.
Kopi awak, puan!
- Terima kasih, Jun-u comel. - Terima kasih.
Konsepnya bagus!
Yang paling disukai!
Namun, rasanya kita perlu buang.
- Yang? - Tak, di dalam.
Yang di sana?
Tidak. Di sebelah sana.
Gadis yang lap lantai?
Ya.
Hye-jin.
Saya?
Ya, awak. Mari sini.
Siapa awak?
- Saya… - Saya belum perkenalkan dia lagi.
Dia dihantar daripada sokongan untuk membantu
sehingga isu ulang tahun terbit.
Sapa dia, Hye-jin.
Dia ketua penyunting.
Apa khabar?
Kim Hye-jin, Jabatan Sokongan Pengurusan.
Mamma mia!
Rambut itu!
Buat saya pening.
Apa?
Tak sesuai, pening kepala saya.
Rambut awak.
Saya dilahirkan rambut keriting…
Ada lin pada blaus awak?
Ini blaus lama.
Mamma mia!
Rambut keriting dan blaus lin?
Aduhai.
Saya tak percaya dalam jarak dua meter
ada pengganas fesyen macam awak!
Saya sangat terganggu sekarang.
Saya suka benda yang berkilau dan bersinar.
Pakaian, kasut, permata dan juga orang.
Sama ada tiga bulan atau tiga jam,
jika awak menjadi lebih bergaya,
saya pasti lebih gembira.
Boleh awak lakukannya?
Ya.
Saya tak tahu yang mana…
Tak sabar rasanya.
Hye-jin, ke tepi.
Oh, ya.
Apa kata kita mandikan model dengan kelopak bunga?
Barulah macam Most!
Apa kata kita selit kain di latar belakang?
Baru lebih Most!
Mula semula.
Kesederhanaan lebih baik.
Baiklah, selesai. Syabas!
Syabas!
Kerja yang bagus.
Tukar secepat mungkin.
- Ya. - Syabas hari ini.
Hye-jin!
Ha-ri.
Saya risaukan awak.
Semua baik?
Kenapa? Ada sesuatu berlaku?
Kenapa muram?
Ayuh.
Dengan nasib awak, awak patut beli tiket loteri.
Kenapa dia muncul di syarikat awak?
Macam mana tiga bulan lagi?
Ha-ri, jika saya mati, tanam saya di tempat yang cerah.
Saya rasa tak sempat hidup.
Jangan mengarut.
Dia tak tahu, jadi jangan risau!
Hei, apa yang awak buat?
Saya tak boleh bernafas bila dekat dia.
Fikir dia pun buat saya sesak.
Buka tingkap.
Cepat!
Kenapa dia balik dari Amerika sebagai timbalan editor?
Terima kasih teman saya.
Tunggu, rambut awak!
Rambut?
Rambut saya!
Saya dapat rambut keriting daripada ayah.
Saya luruskan rambut sekali sebulan, tapi krim lurus rambut dah habis.
Saya keringkan, tapi hujan rosakkan.
Hei, kenapa tak ikut?
Saya…
Kenapa? Saya dah kata nampak elok!
Saya tak suka.
Nampak cantik.
Lagipun, sebab itulah saya paling benci hujan.
Jangan beritahu budak lain tentang rambut saya, ya?
Boleh?
Baiklah.
Masih hujan.
Kenapa masih baring di atas lantai?
Ha-ri, saya…
Saya akan dengar nasihat pengurus besar dan berhenti.
Awak dah gila?
Berapa lama awak berusaha dapatkan kerja ini?
Saya dah banyak tipu dia.
Kalau dia tahu siapa saya…
Tak boleh. Saya perlu cari kerja lain.
Awak buat saya rasa nak mabuk.
Tunggu di sini.
Kenapa?
Ji Sung-joon hantar e-mel!
Betul?
Apa yang dia kata?
Hye-jin, awak okey?
Awak tak hubungi saya.
Agaknya awak dah sesuaikan diri?
Hujan di sini.
Bagaimana London?
Awak benci hujan, jadi saya harap
awak tak kecewa di sana.
Saya cuma ingin tahu.
Beritahu khabar awak.
"Saya akan tunggu."
"Saya rindukan awak, Hye-jin."
Apa yang patut kita buat?
Macam mana nak jawab?
Tak endah saja?
Biar saya tolong.
Apa awak nak buat?
Berikan saya masa.
LONDON
Baiklah, saya dah jumpa.
Sung-joon, saya Hye-jin.
Saya patut balas lebih awal. Maafkan saya.
Agak sibuk saya sesuaikan diri.
Cuma saya rasa London paling sesuai untuk saya.
Saya suka London!
Pendapat awak?
Saya nampak sedang seronok?
Ya.
Memang nampak seronok sungguh.
Awak hantar?
Siapa sangka percutian saya ke Eropah sangat berguna?
Hei!
Sekarang dia cuma fikir Kim Hye-jin di London.
Dia tak peduli Kim Hye-jin lain.
Tak syak lagi. Permainan tamat.
Jangan risau tentang Ji Sung-joon, okey?
Cuma…
Jangan kata nak letak jawatan lagi.
Ya, jangan takut.
Awak takkan tertangkap!
Awak daripada sokongan pengurusan?
Saya tak terkejut kalau Santa tak wujud.
Berapa lama awak rasa boleh sembunyi?
Kim Hye-jin.
Awak rasa boleh sembunyi?
Bagaimana awak tahu?
Hye-jin.
Kalau nak datang dengan rupa begini,
awak patut jauhkan diri.
Awak patut terus tersembunyi.
Biadabnya awak.
Dia dah bangun?
Sayang, awak dah bangun?
Matahari tegak di langit
SURAT PELETAKAN JAWATAN
Biar betul?
Dah gila, ya?
Pulangkan.
Bodoh!
Banyak syarikat tak terima awak sebelum ini.
Bukankah ini impian awak?
Kata nak kerja sampai hidung berdarah?
Awak kata nak bersemangat?
Kenapa berhenti sebab Ji Sung-joon?
Dia bukan orang biasa bagi saya, Ha-ri.
Sung-joon…
orang yang berharga macam awak pada saya.
Saya tak tahu bagaimana nak jelaskan,
tapi kita ada sesuatu yang istimewa antara kita.
Saya tak mahu rosakkan
dan saya tak mahu risau setiap hari.
Biar betul.
Masa lalu hanya serpihan memori.
Tak penting langsung,
tapi awak hanya ingat ia sebagai memori indah.
Bodoh betul!
Tiga bulan lagi kembali ke pasukan lama.
Sebab lelaki itu…
Bukan sebab dia, tapi diri saya.
Awak takkan faham.
Memang takkan faham.
Saya tahu keputusan ini bodoh,
tapi semasa bersama dia…
saya rasa sangat hina.
Wanita lif itu?
Saya risau dia akan tahu.
Saya memalukan dan menyedihkan.
Saya simpan rahsia untuk bersembunyi.
Macam stoking lusuh.
Saya tak mahu jadi stoking itu.
Hai, Seul-bi.
Encik Boo ada?
Dia kata dia akan balik pukul dua petang.
Ya?
Maafkan saya, Encik Boo.
Saya akan beritahu pasukan suntingan di penghujung hari.
Maaf saya tak buat awak bangga ambil saya bekerja.
Saya benar-benar berterima kasih.
Saya pandai mengejutkan orang.
Jika bukan kerana dia mengesyorkan saya masuk pasukan editor…
- Sosej? - Saya tak mahu!
Tolong buka.
- Apa? - Awak sangka saya nak beri?
Jangan harap. Saya suka sosej ini.
Tunggu.
Kenapa guna bahasa santai?
"Bercakap santai selepas pertemuan ketiga ialah langkah pertama persahabatan."
Awak baru dengar kali pertama?
Schopenhauer cakap.
Awak tak tahu?
Budak tadika pun tahu.
Saya tahu! Saya ingat sekarang.
Oh, ya. Saya keliru.
Bukan Schopenhauer, tapi seorang lagi.
- Siapa? - Saya.
Saya baru cakap.
- Apa? - Maafkan saya.
Maafkan saya.
Ambil.
Awak kurang tenaga. Ini lebih baik daripada sosej.
Baru sehari selepas tarikh luput, masih boleh dimakan.
Berusaha!
Tak guna.
Itu makanan.
Beri kepada saya.
Sudah lepas tarikh luput?
Sudah lepas?
Lebih sedap.
Lagi dua harilah.
Apa?
Biar betul.
Hai, Han Seol.
Baju awak serupa.
Betul.
Pasar Dongdaemun? 10,000 won saja.
Apa?
10,000 won?
Mana ada!
Beritahu saya. Sama?
Kain saya kashmir.
Baju dia nampak sangat akrilik.
Jadi, warna sama.
Warna?
Bagaimana warnanya sama?
Merah saya anggun, blaus dia warna yang pelik.
Apa yang awak cakap?
Saya suka. Sejuk kainnya.
Nampak sejuk.
Sudahlah.
Jangan bandingkan saya.
Kenapa tak cuci rambut kalau ada masa.
Saya patut pergi beli yang baharu.
Selamat pagi.
- Selamat pagi. - Pagi.
Macam saya kata, mesyuarat dalam sepuluh minit lagi.
Ini mesyuarat rasmi pertama, semua orang perlu hadir.
Ya.
- Berkarisma! - Dia tampan.
Hye-jin, tulis minit mesyuarat mulai sekarang.
Apa?
Awak mahu saya hadiri mesyuarat itu juga?
Awak tak dengar?
Dia mahu semua orang datang.
Cik Cha, secara jujur…
Tak mengapa.
Saya faham.
Ya, saya akan beritahu yang dah berhenti nanti.
Saya perlu bertahan hari ini.
Ini mesyuarat utama kita.
Saya nak dengar isu diutarakan dalam edisi 20 tahun.
Jelaskan bahagian awak dalam masa tiga minit atau kurang.
Peraturan saya, mesyuarat tak lebih 30 minit.
Gaya Amerika!
Sangat praktikal.
Ayuh mulakan?
Mula-mula, pasukan solekan?
Saya panggil pasukan solekan?
Oh, ya.
Apa kata kita paparkan rumah 20 selebriti?
Biasanya laporkan kecantikan, fesyen dan gaya hidup mereka.
Susah nak dapatkan temu bual. Namun, rumah mereka?
Rumah 20 selebriti?
Tak realistik.
Saya harap ada idea yang lebih baik hari ini.
Trend fesyen?
Tampilkan warna untuk musim luruh dan musim sejuk yang akan datang.
Ditolak.
Saya mahu tunjukkan pendedahan plagiarisme kesusasteraan Korea!
Ditolak.
- Berkhemah kini trend. - Ditolak.
Ditolak.
Pembayang mata baharu?
Cereka fesyen…
Baiklah…
Aroma balsam bibir yang digemari lelaki?
Apa kata awak simpan?
Saya teringat perkataan itu.
Om-ni-sham-bles.
Seterusnya.
Hujung sana?
Awak tidur?
Saya tak tidur.
Jadi, apa kata awak beritahu kami idea?
Tiada banyak masa.
Saya tiada idea.
Awak dengar?
Dia pelatih sokongan pengurusan, jadi dia hanya tulis minit…
Tengok sini.
Ya?
Awak tahu bercakap?
Awak di tadika?
Ada IQ rendah?
Apa?
Kenapa orang lain asyik bercakap bagi pihak awak?
Tak, saya…
Bukan.
Kalau bukan, biarlah.
Kalau tiada sumbangan, beredar.
Awak bazirkan oksigen di sini.
Janganlah.
Ada banyak udara.
Malah ada penapis udara, betul?
Betul.
Kenapa masih di sini?
Dia halau saya?
Semua artikel ini ada di Internet dengan mudah.
Artikel panjang dan bosan.
Diulang pakai dua tahun lalu.
Aduhai.
Artikel palsu tanpa isi kandungan.
Bahagian yang elok…
sebanyak ini.
Kadar langganan, rekod jualan, demografi trend terkemuka, hasil iklan.
Di tempat lain, The Most ialah majalah fesyen terhebat.
Di Korea saja kita tak dapat.
Saya faham sebabnya.
Mereka berikan kupon dan hadiah pembaca
dengan perbelanjaan besar disokong oleh ketua di New York.
Jika majalah itu tak berbaloi dibaca dan guna kupon dan hadiah,
mesti ada masalah.
Berikan saya pendapat.
Saya sanggup dengar luahan dan alasan awak.
Encik Ji.
Tak tahulah bagaimana di New York,
di Korea lebih sukar untuk melibatkan demografi…
Jadi, beri pembaca perkara yang mereka mahu,
tapi tiada isinya?
Esok mesyuarat lagi.
Fikir kenapa The Most gagal jadi pilihan utama di Korea
dan langkah untuk mengubahnya.
Cari jalan penyelesaian.
Sudah sibuk dengan edisi ulang tahun.
Bila saya sempat sedia untuk majlis kahwin?
Elok saja sampai semalam.
Menyampahnya cara dia bercakap.
Dia bercakap benar.
- Mesti seronok nanti. - Ya, seronoknya.
Dia layan saya macam orang bodoh tadi?
Tak tahu bercakap?
Awak di tadika?
Ada IQ rendah?
Kita akan teruskan seperti yang dirancang.
Memang betul.
5,000 won!
Tak mungkin!
Seterusnya Shin-hyuk bertuah!
Tertangkap!
Mustahil.
Poong-ho seterusnya, 50,000 dipertaruhkan.
Menang 50,000 won.
- Mesti saya dapat. - Ayuh.
Menang 30,000 won.
Satu, dua, tiga, empat, lima…
Giliran Han Seol.
Satu, dua, tiga, empat…
Sayang sekali.
I-gyeong pula.
Kalau begitu, A-reum akan…
terpijak najis! Awak terpijak najis!
Mari main lagi!
Ambil dan keluar makan.
Awak belanja kami makan?
Semua orang senyap semasa mesyuarat,
tapi ceria bercakap tentang perkara mengarut seperti ini.
Saya belanja untuk berhenti mengarut,
makan dan kembali bekerja.
Saya tak kisah. Saya nak makan mahal.
Awak hutang 30,000 won.
- Apa? - Ayuh.
- Cepat beri 30,000 won! - Tak mungkin.
Tolonglah!
Selamat pagi!
Puan, awak di sini.
Bellissimo.
Ciao!
O sole mio.
Mahu makan malam bersama?
Kenapa? Saya perlukan sebab?
Mak cik nak belanja anak saudaranya makan malam.
Siapa peduli jika kita satu pasukan?
Kita berlagak tak kenal di syarikat.
Apa?
Baiklah.
Ya, baik.
Jadi…
Budak biadab!
Dia satu-satunya anak saudara dan buat macam saya tak wujud!
Marah betul rasanya!
Produk kami baru sampai.
Betul?
Saya nak jumpa mereka.
Awak pakai yang ini tadi.
Tak mahu. Buangkan.
Anak CEO Kumpulan Jinsung ahli pasukan kami?
Terima kasih.
- Ya, Cik Cha. - Hantar segera.
Ya.
Terima kasih.
Sudahlah tak cekap, mata awak pun tak nampak.
Dia hina saya lagi?
Kenapa asyik marah saya dari tadi?
Dia sangka saya bodoh?
Tunggu, Encik Ji!
Apa?
Tunggu.
Encik Ji.
Encik Ji!
Darah.
Awak cakap apa?
Apa?
Oh, ya.
Banyak saya nak cakap.
Mula-mula, maaf sebab buat silap di set semalam.
Kedua, saya tak ingin bekerja di situ juga.
Saya telah diminta secara langsung dan dipindah tanpa rela.
Jadi, saya tak sempat tahu tugas saya
dan cara beri sumbangan dalam mesyuarat.
Awak sudahlah tak tahu, tapi asyik mengkritik,
kata saya bazir oksigen, mata saya tak nampak
dan saya macam budak tadika. Saya rasa awak menghina.
Awak nak cakap apa?
Lupakan.
Encik Ji!
Jadi, saya…
Saya minta maaf atas kesilapan saya di studio.
Namun…
awak sangka saya bodoh kalau diam.
Tak adil yang…
Saya pasukan pengurusan…
Awak dari luar negara?
Apa?
Tidak.
Kenapa awak gagap?
Ada masalah pertuturan?
Baik fikir habis-habis dan buat rumusan dalam tiga minit.
Saya benci orang yang buang masa saya.
Saya faham yang awak marah kerana kesilapan semalam.
Bagus awak sedar.
Apa?
Tunggu.
Apa masalah awak dengan saya?
Awak tak cekap, tak profesional, tapi selain itu
nama awak Kim Hye-jin!
Nama itu terlalu bagus untuk awak!
Tak kisah awak dari mana, sekarang ini pasukan awak.
Beri kerjasama atau berhenti kalau tak mahu.
Tolonglah! Saya boleh pecat kalau mahu.
Ada masalah pertuturan?
Awak tak cekap, tak profesional dan tak nampak.
Pergi saja.
Awak bazirkan oksigen di sini.
Dia bukan lagi Sung-joon baik yang saya kenal.
Lupakan memori itu!
Bukan saya dapat duit!
Cinta pertama, konon!
Awak orang tak berguna pada saya sekarang!
Tolonglah! Saya boleh pecat kalau mahu.
Saya boleh pecat kalau mahu.
Pecat saya, ya?
Saya takkan berhenti.
Jangan harap awak boleh pecat saya!
Dia balik pukul 2,00 petang.
Sekejap.
Ke tepi!
Apa?
Apa benda ini?
Encik Boo, berhenti!
Sedap makan tengah hari?
Mestilah sedap. Jumpa tiga bulan lagi.
Pasukan editor mesti beri tekanan.
Ketua Editor Kim Ra-ra ialah adik pengerusi,
jadi anak Presiden Kim Tae-sup ahli pasukan kita.
Keluarga ini kendalikan pembinaan, kewangan, pengedaran
dan ada pasukan besbol!
Ada keluarga mereka anaknya.
Jangan kata Kim Poong-ho.
Jijiknya.
Mustahil dia.
Kim Jun-u?
Memang dia?
Ya, pakaiannya mewah dan dia nampak kaya.
Selain mereka berdua, siapa lagi?
Awak keluar beli blaus baharu?
Jangan kata Kim Shin-hyuk.
Awak memang hebat.
Syabas.
Dia langsung tak nampak kaya.
Siapa agaknya?
Saya perlu pikat sebelum gadis lain tahu!
Ciao!
Hai, si comel Jun-u.
Datang!
Bawa barang saya.
Terima kasih.
Barulah beli-belah namanya.
Aduhai.
Baru saya teringat. Pastikan malam ini lapang.
Kita adakan makan malam syarikat untuk Encik Ji.
Parti paling Most-esque!
Saya tiada masa malam ini. Saya sibuk.
Ya? Esok…
Esok pun saya sibuk.
Ya? Lusa?
Bukan untuk masa ini.
Ya? Bila awak lapang?
Boleh beri sedikit masa?
Untuk alu-alukan saya saja, anggaplah kita dah makan.
Maaf, saya ada mesyuarat.
Encik Ji!
Dia mesti sibuk.
Sentiasa ada hari lain.
Kita berkumpul nanti saja dalam gaya paling Most-esque.
Awak nampak?
Cara dia layan ketua?
Ji Sung-joon, tak guna itu.
Memang betul dia tak guna.
Macamlah hebat sangat.
Orang kata dia hebat,
tengoklah dia tak kacak mana pun.
Perangai pun pelik. Memang mengarut!
Adakah dia dada ayam atau skon? Kenapa dia begitu kering?
Dia sangka dia Choi Min-soo?
Kenapa pakai jam pasir?
Perut saya sakit.
Helo?
Ya.
Biar saya jelaskan.
Encik Ji.
Jadi…
Apa kandungan surat Cik Kim tadi?
Janji dengan saya dulu.
Ahli lain tak boleh tahu apa yang saya nak beritahu ini.
Dalam masa tiga bulan, The Most Korea akan dihentikan.
Dihentikan? Apa maksud awak?
Ibu pejabat New York baru buat keputusan.
The Most takkan diterbitkan selepas tiga bulan
dan ahli pasukan akan dipindahkan.
Itu…
Apa awak cakap?
Ada cara untuk selamatkannya.
Kalau kembali jadi yang terbaik dalam masa tiga bulan, penerbitan diteruskan.
Itulah tugas saya.
Saya dah kaji pasukan sebelum saya tiba.
Mereka editor berbakat,
jadi kita ada peluang untuk berjaya.
Saya akan cungkil kebolehan mereka.
Untuk berbuat demikian, serahkan semua tugas kepada saya.
Jika majalah dengan sejarah 20 tahun dibatalkan,
pasukan sukar diterima bekerja di tempat lain.
Saya juga takkan ada tempat untuk pulang.
Teruskan seperti yang dibincangkan.
Ya, baiklah.
Dia benar-benar letak jawatan?
Cik Min?
Tetamu di bilik 701 berterima kasih
dan menghantar beberapa snek.
Baiklah, terima kasih.
Permintaan saya tadi…
- Helo. - Selamat tengah hari.
- Helo. - Helo.
Kim Hye-jin!
Awak teka kenapa saya di sini sekarang?
Dia akan tahu dan saya hampir mati!
Dia tak boleh tahu!
Kenapa teruja?
Setiap kali nampak benda saya suka, saya mesti memilikinya.
Apa awak buat di sini?
Awak orang bagaimana?
Awak bodoh? Tak boleh buat?
Kenapa buat silap?
Seri.
Bagaimana agaknya kalau awak jumpa dia malam itu?
Ji Sung-joon…
Bukan urusan awak.
Minta maaf pada dia.
Saya beri tiga minit.
Mak cik!
Beritahu semua orang? Awak macam kenal Encik Ji.
Rahsia!
Awak kenal saya?
Jika awak kenal, awak akan terkejut!
Apa? Ulang lagi!
Apa awak kata?
Sayalah Kim Hye-jin!
Terjemahan sari kata oleh NH Azizan