Tak guna.
Tak guna? Jadi bagaimana awak nak minta maaf?
Apa yang awak asyik pandang?
Mengapa?
Saya rasa tercekik, lepaskan!
Jangan pandang.
Ada orang mabuk dan sedang buang air kecil.
Ia menjijikkan. Jangan lihat. Mari kita pergi.
Aduhai.
- Saya takkan pandang. Lepaskan saya. - Ayuh.
Daripada sekadar kawan lama awak,
saya nak jadi teman wanita awak.
Saya nak tahu…
perasaan awak…
terhadap saya juga.
Nampaknya awak tak suka saya.
Awak teragak-agak, maknanya…
awak tak berperasaan seperti saya.
Ayuh.
Saya sangka awak ada adik!
Tak adilnya.
Jangan ikut saya. Saya nak masuk, jadi pergi dari sini.
Jackson.
Tentang kawan serumah awak…
Diakah yang awak panggil sebagai isteri?
Mengapa awak tiba-tiba tanya tentang Ha-ri?
Tiada sebab, ayuh kita berbual di sini.
Saya berbual dengannya ketika hantar awak tempoh hari
semasa awak mabuk.
Kamu berdua pasti sangat rapat sebab awak panggilnya sebagai isteri.
Kami lebih daripada rapat.
Ibu kami kawan baik, jadi kami sentiasa bersama sejak lahir.
Kami kawan baik sejak lahir.
Perkara terbaik saya pernah buat ialah berkawan dengan Ha-ri.
Perasaan cemburu ialah perkara biasa walaupun kawan rapat.
Ia sifat manusia.
Namun setiap kali ada perkara baik berlaku kepada saya,
dia amat gembira seperti ibu saya.
Itulah Ha-ri.
Dia juga cantik.
Lihatlah. Saya serius.
Tubuh badannya juga cantik.
Awak dah sukakan dia?
Jangan berangan.
Bagi saya, awak jauh lebih cantik.
Awak nak usik saya lagi? Berhenti mengarut dan pergilah!
Hei, Jackson.
Tentang kawan awak…
Tak mengapalah. Saya pergi dulu. Mimpikan saya.
Dia dah jatuh hati dengan Ha-ri. Mengapalah saya tunjuk gambar dia?
Saya pasti ia ada di sini.
Ji Sung-joon, apa yang awak buat?
Kita takkan kembali ke sini apabila masuk ke sekolah menengah rendah.
Kita perlu tinggalkan tanda kita.
Siap.
Apa itu? Awak dan saya?
Ya. Setelah tamat belajar di sekolah menengah rendah,
ayuh lihatnya semula, okey?
Baiklah!
- Hei! - Sung-joon, lari!
Berani kamu conteng tembok itu!
Ia ada di sini!
Hye-jin, ia masih di sini. Lihatlah.
Awak masih ingat?
Saya tak sangka ia masih ada di sini.
Mengagumkan.
Hye-jin, awak ingat ketika…
Boleh kita…
berhenti berbual tentang masa lalu?
Daripada cakap tentang masa lalu,
apa kata kita berbual tentang sekarang?
Saya jarang ingat masa lalu.
Saat ini…
lebih penting buat saya.
- Apa yang awak buat? - Berikan saya masa.
Siap.
Baiklah, Hye-jin.
Kita takkan cakap tentang masa lalu lagi,
sebaliknya kita fokus pada masa sekarang.
Awak dan saya, di sini dan sekarang.
Sekejap ya.
Hei, Min Ha-ri!
Terkejut saya.
- Apa awak buat di sini? - Mengapa dengan awak?
Awak tak nak jumpa saya atau jawab panggilan saya.
Sebab apa lagi?
Maknanya, saya tak suka awak lagi.
Namun awak masih tak faham dan tunggu depan rumah saya.
Siapa dia?
Siapa lelaki tak guna itu?
Awak panggil dia tak guna?
Dia bukan seseorang yang awak layak panggil begitu.
Jika awak cakap begitu lagi, siaplah awak.
Hye-jin?
Ha-ri, awak suka seseorang?
- Benarkah? - Sebenarnya…
Hye-jin, sebenarnya…
Itu berita baik!
Tahniah, Ha-ri!
Awak ingat yang awak pernah cakap
ibu awak tinggalkan awak,
jadi begitu juga dengan lelaki.
Sebab itulah awak tak nak jatuh cinta.
Saya teringat awak cakap begitu sehingga sekarang.
Saya tertanya-tanya tentang lelaki yang buat kawan saya
jatuh cinta kepadanya.
Dia layak mendapat anugerah.
Dia orang yang bagaimana?
Saya ingin tahu.
Saya ingin tahu!
Mengapa awak malu sangat?
Patutlah awak risau kebelakangan ini.
Kita perlu raikan hari ini.
Tunggu di sini. Saya akan pergi beli bir.
Ha-ri.
Saya sokong cinta baru awak.
Saya akan menyokong awak.
Mengujakan!
Maafkan saya, Hye-jin.
Berikan saya masa dua bulan.
Saya akan bersama Sung-joon untuk dua bulan saja lagi.
Hanya dua bulan.
Selepas itu…
Saya akan beritahu dia.
Saya akan beritahu dia semuanya.
- Awak ada di rumah? - Terkejut saya!
Apa awak buat di sini?
Awak ada pakaian yang cantik.
Boleh berikan beberapa helai?
Apa awak buat di sini?
Saya ada berdekatan ketika teringat tentang seluar dalam saya.
Saya datang untuk ambilnya semula.
Mengapa awak asyik cakap tentang seluar dalam?
Lupakannya dan pulangkan kunci kad saya.
Awak lewat hari ini.
Awak ada janji temukah?
Saya dengar awak ada teman wanita yang cantik.
Saya tak rasa kita cukup rapat untuk berbual tentangnya.
- Awak kenal teman wanita awak? - Apa awak cakap?
Sesetengah perkara tak seperti yang dilihat.
Dengar sini. En. Kim.
Apa yang awak nak beritahu saya?
Ada sesuatu yang saya nak beritahu awak, tapi saya takkan cakap.
Saya tak pasti jika saya ada hak untuk cakap apa-apa.
Saya pergi dulu.
Selamat malam.
- Oh, ya. - Aduhai.
Saya akan makan ini.
Selamat malam.
Awak tidur lena?
Ayuh kita jumpa malam ini.
Ada filem yang saya nak tonton, Boleh kita pergi bersama?
Tayangan akhirnya malam ini.
Ayuh kita bersarapan.
Awak telefon siapa awal pagi begini…
Teman lelaki awakkah?
Helo? Hye-jin.
Tahniah kepada kamu berdua!
Saya nak jumpa awak suatu hari nanti!
Apa?
SUNG-JOON
Hye-jin?
Mengapa awak letak telefon tergesa-gesa?
Apa yang awak cakap? Sesuatu yang peribadi?
Saya akan beri awak privasi.
Saya sudah jatuh cinta
Nion saya, saya harap kamu membesar dengan sihat!
Saya patut letak gam.
Susahnya.
B nampak terlalu gemuk.
A-reum.
Saya tak boleh pilih. Pilihannya sama hebat.
Saya pilih B. Tidak.
A.
Aduhai, tapi saya suka B.
Susah jika ada dua idea yang hebat.
Kamu semua!
Perhatian!
Okey. Saya akan tanya satu soalan.
Saya nak kamu jawab segera. Itulah peraturannya.
Kita di restoran Cina.
Kamu semua akan pesan makanan. Jjajangmyeon atau jjamppong? Pilih!
- Jjajang. - Jjamppong.
- Jjajang.
- Jjamppong. - Kedua-duanya.
- Tersingkir. - Jjajang.
Saya sedang berdiet, jadi saya takkan makan.
Semua orang, pandang depan.
Ada keputusan kamu perlu buat, A atau B. Jawab!
- B! - B.
- A.
Okey. Jadi pilihan kita B.
Pilih B.
Ya. Hati awak pilih O, namun awak nak cakap X.
Hati awak pilih X, namun awak nak cakap O.
Kita sentiasa teragak-agak. Kenapa?
Sebab kita tak tahu perkara yang kita inginkan.
Jadi perkara yang terlintas adalah perasaan sebenar kamu.
Faham?
Jumpa nanti.
- Biar saya bawa! - Apa?
- Awak nak pulangkannya? - Tak mengapa. Biar saya buat.
Saya rasa nak tolong awak, itu saja.
- Ayuh. - Tak, pulangkannya.
- Saya bertegas. - Tak mengapa.
Berikannya kepada saya!
Tapak kasut saya!
Bagaimana awak boleh pakai kasut sehingga jadi begini?
Jika lekatkan, saya boleh pakai hingga tahun depan.
Lupakan saja.
Jackson.
Naik belakang saya.
Tak mengapa. Saya boleh berjalan.
Ayuhlah, naik. Kaki awak akan sakit.
Saya tak apa-apa.
Jangan degil dan naik belakang saya.
Bunyi apa itu?
Awak buang angin?
Jackson, saya rasa seluar saya koyak.
Apa?
Ia koyak.
Jackson.
Lindungi saya sebelum orang nampak seluar dalam saya.
Cepat!
Jackson!
Jackson, cepat!
Naik belakang saya.
Ayuh.
Terima kasih banyak.
Alat apa ini?
Ia sesi foto untuk isu ulang tahun ke-20.
Namun kita perlu tukarnya.
Begitu.
Namun awak masih nak beritahu En. Ji
tentang hal sebenar?
Ya, kami akan berjumpa selepas sesi foto.
Jika awak tak muncul semasa lawatan kerja, saya tentu dah beritahu dia semuanya.
Awak memang menyusahkan.
Awak anggap dia sebagai kawan…
atau lelaki?
Apa?
Awak pasti awak hanya anggapnya sebagai kawan…
dan tak lebih daripada itu?
Sebenarnya…
Hati awak memilih O, tapi awak nak cakap X.
Hati awak memilih X, tapi awak nak cakap O.
Kami sentiasa teragak-agak.
Kenapa?
Apa ini?
Ke mana fikiran awak melayang?
Panggung lima dibuka!
Hye-jin!
Mengapa dengan awak?
Maaf. Saya kemalangan semasa ke sini.
Kemalangan?
Awak cederakah? Badan awak sakit di mana-mana?
Awak patut ke hospital daripada datang ke sini!
Ayuh ke hospital sekarang.
Saya tak apa-apa. Ia cuma kemalangan kecil.
Maaf sebab terlepas filem itu. Awak kata hari ini tayangan akhir.
Siapa peduli tentang filem itu?
Awak patut lebih berhati-hati. Bagaimana ia berlaku?
Kemalangan kereta perkara serius.
Awak mungkin tak apa-apa, tapi awak mungkin akan hadapi masalah.
Maafkan saya.
Saya takkan buat awak risau lagi.
Saya akan berhati-hati mulai sekarang.
Awak tak perlu bimbang tentang saya lagi.
Saya akan hantar gambar tapak itu.
Sudah tentu.
Ini surat awak.
Awak belum makan, bukan?
Cuba makan.
Saya tak makan sarapan. Bawanya pergi.
Namun…
Saya perlukan kelulusan tuan.
En. Kim, makannya jika awak belum bersarapan.
Saya dah makan sarapan, tapi belum makan pencuci mulut.
Terima kasih.
Apa?
Ada apa-apa lagi yang awak nak beritahu saya?
Tidak.
Mengapa angin dia tak baik?
Apa agaknya yang berlaku?
Hye-jin.
Sung-joon.
Tunggu di sini.
Apa awak buat?
JUALAN TERLARIS
Buka mata!
Ayuh kita tonton filem yang kita terlepas tempoh hari.
Saya dapat tahu tempat ini akan tayangkan filem itu hingga malam ini.
Saya gunakan kemahiran dan semua sumber untuk cari tempat ini.
Awak bawa saya ke sini untuk tonton filem ini bersama saya?
Ayuh.
Seronok, bukan?
Ya.
Tontonlah. Awak nak tontonnya.
Watak utama lelaki itu pelakon yang bagus, bukan?
Babak lif juga hebat, bukan?
Apa? Lif?
Babak lif!
Ya, saya juga fikir ia menarik.
Awak tak suka filem itu?
Tidak, saya suka dapat menontonnya dengan awak.
Terima kasih.
SEMAKAN DAN PEMBETULAN OLEH HYE-JIN
Ia ada di sini!
Nama saya dipaparkan dalam majalah.
Nama saya ada dalam majalah!
Ayah, mak, kamu bangga dengan saya?
"Semakan dan Pembetulan oleh Kim Hye-jin."
Ya Tuhan!
Memang nama anak mak.
Tulisannya kecil dan halus.
Anak saya di situ!
Jalan!
En. Ji?
Selamat pagi!
Aduh!
Apa yang awak buat?
Lampu isyarat akan bertukar merah. Lari!
Cepat lari!
Nyaris-nyaris tak sempat.
Oh, ya.
Selepas kita selesai sesi foto malam ini,
boleh saya belanja awak makan malam?
Namun ia hanya makanan biasa.
Memandangkan saya tak perlu bayar bingkai kaca itu,
saya akan belanja apa-apa.
Apa-apa pun, nama saya ada dalam isu bulan ini.
Ada orang telefon awak.
Jawablah. Kita jumpa nanti.
HYE-JIN
Jurang telah dikecilkan, tapi kita masih belum mendahului dari segi jualan,
kadar langganan dan keuntungan daripada pengiklanan.
Sekarang awak hanya ada dua peluang lagi.
Saya harap awak boleh capai jangkaan kami.
Baik. Saya faham.
Maafkan saya.
Saya sangka awak di studio.
En. Poong-ho suruh saya hantarnya kepada awak.
Letakkan saja.
Tuan, awak tak apa-apa?
Awak nampak penat.
GRAF UNTUK EDISI TERBARU
JUALAN, LANGGANAN, HASIL, IKLAN
- Cantiknya. - Ya Tuhan.
- Lihatlah. - Sukar dipercayai.
Hebat.
Cantik, bukan?
Jenamanya memang hebat.
Ya.
James Taylor memang luar biasa.
Jackson, mari makan malam selepas semua ini selesai.
Saya belanja.
Awak tahu hari ini penting buat saya.
Perlukah awak beritahunya?
Mengapa awak asyik ungkit tentangnya? Jangan masuk campur urusan saya.
Saya akan muat naik gambar ini.
Jangan ambil gambar!
Kamu sedang berseronokkah?
Di mana akal kamu?
Kita ada sebulan lagi sebelum edisi ulang tahun ke-20.
Jika rekaan kita bocor sebab kamu muat naiknya,
siapa yang akan bertanggungjawab?
Simpan gaun ini sekarang.
Ya, tuan.
Berhenti.
Apa awak cuba buat?
Pembantu fesyen jenis apa yang menyentuh pakaian
sedangkan tangannya penuh perhiasan?
Jika gaun ini rosak, awak akan bertanggungjawab?
Saya terlupa untuk tanggalkannya, tuan.
Saya nak orang lain uruskannya
dan awak boleh keluar dari studio ini.
Lampu!
Mengapa dia marah sangat? Saya benci dia.
Mengapa?
Awak nampak?
Anginnya tak baik. Jadi ayuhlah kita pergi makan malam.
- Awak tahu hari jadi saya hari ini? - Awak berbohong lagi!
Awak kata kita lahir tahun yang sama, tapi sebenarnya Januari.
- Saya kata begitukah? - Hye-jin.
Ya?
Bawa gaun itu ke bilik persalinan dan jaganya sehingga model sampai.
Baiklah.
Ya, saya akan alihkannya.
Tempat letak kereta di studio ini teruk.
Apa ini? Awak sedang curi tulang?
Tentulah tak! Saya menjaga gaun ini.
Saya perlu periksa solekan model dengan A-reum,
jadi alihkan kereta saya. Ia terletak di aras G.
Namun…
Saya…
Aduhai.
Semoga berjaya di sesi foto.
Okey.
Awak tak apa-apa, Cik Min?
Perut awak sakit?
Ya.
Perut saya sakit kebelakangan ini.
Biar saya ambilkan ubat untuk perut awak.
Bolehkah? Terima kasih.
Sama-sama.
Bagaimana awak masuk ke sini?
Hentikannya.
- Apa maksud awak? - Hentikannya, Min Ha-ri.
Berhenti berpura-pura sebagai Kim Hye-jin.
Jadi, awak wartawan yang bekerja dengan Hye-jin?
Entah bagaimana saya boleh terlibat dengan kamu bertiga.
Saya tak boleh berdiam diri setelah tahu semuanya.
Cik Min, mereka berdua akan bertemu malam ini.
Jackson…
Maksud saya, Hye-jin nak beritahu semuanya kepada En. Ji.
Bukankah teruk jika rahsia awak terbongkar begitu?
Cara terbaik untuk kurangkan kesakitan…
adalah dengan berterus terang.
Jadi kamu bertiga boleh selesaikannya dengan cara baik.
Saya harapkan awak.
Sejuknya.
Adakah hujan di luar?
Ya, hujan lebat tiba-tiba.
- Ini kunci kereta awak. - Terima kasih.
Mengapa dengan rambut awak?
Apa?
Rambut saya.
Rambut saya kerinting, jadi ia kelihatan kusut apabila terkena hujan.
Awak nampak tak terurus.
Rambut awak!
Rambut?
Rambut saya!
Jalan!
Mengapa awak kata begitu apabila melintas jalan?
Sebab itulah makna lampu isyarat hijau.
Sekejap.
Mengapa dengan gaun ini?
- Ya Tuhan! - Mengapa? Ada masalah?
Apa yang berlaku?
- Bukan saya! - Saya tak tahu.
Nampaknya sesi foto perlu dibatalkan.
Salah siapa?
Siapa yang uruskan gaun itu?
Saya.
Awak lagi?
Mengapa sentiasa awak orangnya?
Mengapa dengan awak?
Siapa awak?
Mengapa awak asyik buat saya marah?
Maafkan saya, tuan.
Saya cuai.
Pergi.
Jangan buat saya marah lagi…
dan pergi dari sini.
Saya tak mahu lihat awak lagi.
Awak…
dipecat.
Tuan, ia salah saya.
Gaun itu sangat cantik.
Saya nak cuba pakainya.
Apa maksud awak?
Siapa awak?
Dia model baru dari agensi.
Saya rasa dia datang ke sini untuk memperkenalkan dirinya.
Saya cuma nak cuba memakainya.
Maafkan saya.
Awak…
Mengapa awak buat begitu?
Awak sedar masalah yang awak telah timbulkan?
Baiklah.
Awak boleh pergi.
En. Ji, bagaimana dengan Hye-jin?
Kamu semua boleh pulang.
Kim Jun-u, ia sudah berakhir?
Sesi foto telah ditangguhkan.
Gaun itu rosak, jadi kita perlu tunggu sehingga ia dibaiki.
Mengapa dengan gaun itu?
Di mana Jackson?
Saya perlu beritahu dia.
Dia perlu dengarnya daripada saya.
Ji Sung-joon, jawablah.
Jawablah!
HYE-JIN
Mengapa awak tak jawab telefon?
Awak telefon saya?
Hye-jin?
Ha-ri.
Hari ini…
Ji Sung-joon pecat saya.
Dia tak mahu jumpa saya lagi.
Dia halau saya.
Apa maksud awak?
Awak di mana?
Hye-jin.
Hei!
Ha-ri, kesayangan saya!
Duduklah.
Saya dungu.
Saya fikir kami semakin rapat semasa lawatan kerja
dan saya fikir dia ialah Sung-joon yang saya kenal.
Saya fikir kami boleh kembali seperti dulu.
Jadi…
saya bersedia untuk beritahu dia semuanya malam ini.
Namun saya dipecat.
Bagi dia, saya seseorang yang boleh dipecat bila-bila masa,
tapi saya percaya sebaliknya.
Saya dungu, bukan?
Maafkan saya, Hye-jin.
Apa?
Mengapa awak minta maaf?
Maafkan saya.
Awak cepat menangis.
Awak menangis ketika saya dapat kerja
dan sekarang awak menangis sebab saya dipecat.
Keadaan jadi rumit setiap kali kami berjumpa,
jadi saya gembira saya tak perlu jumpa dia lagi.
Janganlah menangis!
Habislah wajah cantik awak.
Bukankah itu teman lelaki awak? Jawablah.
SUNG-JOON
Saya tak nak jawab.
Saya takkan jawab.
KIM HYE-JIN
Setiap kali saya melihat kad saya,
saya rasa bersyukur, teruja dan gembira.
KIM HYE-JIN
Hye-jin, apa saya nak buat?
Apa kita nak buat?
MAJALAH JINSUNG
Hye-jin, terjemahkan dokumen ini.
Oh ya, dia tiada di sini lagi.
Namun dia pandai menterjemah.
Joon Psiko dah melampau, bukan? Dia lepaskan kemarahannya pada Hye-jin.
Saya kasihankan Hye-jin.
Bagaimana dia buat semua kerja ini?
Ya.
Banyaknya kerja kita.
Saya rindukan Hye-jin.
Saya tertanya-tanya keadaannya.
Helo?
Ya, helo.
Saya setahun lebih tua daripada had umur awak,
tapi saya nak tanya jika saya masih boleh hantar resume saya.
Ya.
Begitu.
Ya, saya faham.
En. Boo, awak dah dengar berita?
Kim Hye-jin dipecat daripada Pasukan Penyuntingan,
jadi bukankah kita patut hubungi dia semula?
Saya dah dengar,
tapi mereka ada hak untuk tentukan status pengambilannya.
Jadi saya tak boleh buat apa-apa.
Seul-bi, lembaran hamparan Excel saya dah siap?
Sekejap. Saya sedang bersolek.
Memandangkan kita perlu bermula dari awal, sepatutnya ada penambaikan.
Pada kadar ini, kamu rasa edisi ulang tahun ke-20 kita akan siap?
Ini saja yang kamu mampu buat?
Ada apa-apa lagi?
Jika tak, saya akan…
Bagaimana dengan kisah dongeng?
Ia dah dibuat banyak kali. Awak nak buat lagi untuk edisi istimewa?
Saya tak bercakap perkara yang sama, tapi dari sudut yang baru.
Kita akan fokus kepada watak sampingan.
Watak sampingan? Bagaimana?
Awak tahu muzikal Wicked? Ahli sihir hijau dari The Wizard of Oz ialah watak utama.
Kita akan tukar perspektif dan fokus kepada watak sampingan
dan bukan watak utama.
Kita boleh paparkan mereka dalam sesi foto kita.
Ia idea segar.
Ketika saya tonton Cinderella dulu,
saya simpati dengan kakak tirinya sebab kadangkala Cinderella menjengkelkan.
Bukankah kita patut dengar cerita mereka juga?
Ya, dan jangan lupa puteri yang tertidur di hutan itu.
Ada sesuatu yang tak kena tentangnya.
Lelaki yang dia tak pernah jumpa datang dan ciumnya semasa dia tidur.
Dia patut tampar lelaki itu dan bukannya terima cinta dia.
Apa kata kita perbaiki watak utama juga?
Contohnya, kita boleh gunakan tujuh orang kerdil
untuk menyerlahkan tarikan Puteri Salju.
Puteri Salju boleh memakai bustier kulit dan seluar pendek.
Ia tentu sesuai.
Ia kedengaran menyeronokkan.
Apa pendapat awak, En. Ji?
Jangan hadkan diri kita kepada cerita dongeng dan luaskan skop itu.
Konsep yang menunjukkan jika sesuatu kelebihan ditonjolkan,
watak sampingan juga boleh jadi watak utama.
Jadi teruskan dengan idea ini dan kembangkannya.
- Kerja yang bagus, semua. - Syabas.
- Bagus. - Syabas.
Apa ini?
Apa kata awak tengok dulu?
KIM HYE-JIN
Jika hilang dan ditemui, pulangkannya untuk terima ganjaran!
Saya pernah nampaknya.
Jadi mengapa?
Awak memang tak sabar, bukan?
AWAK SATU-SATUNYA WIRA? SAYA JUGA WIRA!
Secara jujurnya, ia bukan idea saya.
Ia idea Kim Hye-jin.
Jika kita teruskan dengan konsep ini,
kita patut ambil dia bekerja semula.
Bukankah dia tak nak kembali walaupun kita dah hubunginya?
Ia ketika Cik Cha yang hubunginya.
Memandangkan awak yang salah faham dan berlebih-lebihan,
jika awak hubungi dia, dia mungkin pertimbangkannya.
Jadi, awak nak saya minta maaf dan bawa dia pulang?
Syarikat apa yang meminta maaf dan merayu kepada pelatih
untuk kembali walaupun dia tak mahu?
Lupakan semuanya dan fikirkan konsep baru.
Saya salah sangka?
Saya fikir awak seorang yang rasional,
tapi awak tak pernah begitu apabila ia melibatkan Kim Hye-jin.
Ia seperti awak ada perasaan terhadap dia.
- Dengar sini, En. Kim. - Biar saya tanya awak satu perkara.
Jika pembantu lain buat silap,
awak akan pecat dia serta-merta juga?
Lebih baik pergi jika awak hanya mengarut.
Saya akan pergi setelah awak jawab.
Awak pasti awak tiada…
apa-apa perasaan terhadap Kim Hye-jin?
Hati awak memilih O, tapi awak nak cakap X.
Hati awak memilih X, tapi awak nak cakap O.
Ia bermakna kita teragak-agak.
Itulah sikap awak.
Awak tak tahu apa yang awak cakap.
Awak fikir awak siapa?
Apa kaitan awak dengannya?
Sebab saya suka dia.
Saya suka Kim Hye-jin.
Jawapan itu cukup bagus untuk awak?
Jackson!
En. Hilang Akal!
Betul. Awak tinggal di sini.
Saya ada tugasan untuk ambil gambar jalan indah di Seoul.
Lorong ini cantik, bukan?
Baiklah, saya takkan ganggu awak.
Mengapa awak tak nak kembali?
Awak tahu En. Ji cuma agak keterlaluan.
Semua orang menunggu awak, Jackson.
Saya takkan kembali. Saya lebih tenang setelah dipecat.
Saya perlu pergi. Saya akan cari kerja.
Kebetulan pula.
Saya nak minta bantuan awak.
Baguslah begini. Jackson, awak boleh jadi pembantu saya.
Apa?
Kim Hye-jin, saya dengar awak ada pengalaman bekerja untuk majalah.
Baiklah, awak diambil bekerja.
Sudahlah. Saya perlu pergi.
Saya, Kim Hye jin, janji untuk tunaikan tiga permintaan Kim Shin-hyuk.
Ini permintaan kedua saya.
Jackson, ayuh kembali sebagai pembantu saya.
Maafkan saya,
namun saya tak nak terlibat dengan The Most lagi.
Gajinya agak tinggi.
Berapa?
Cantiknya.
Jackson, saya haus.
Ya, tuan.
Keluarlah.
Mengapa awak lari daripada saya?
Jackson, awak nak ke mana?
Jackson, awak tahu tak?
Jika awak melompat dengan satu kaki tanpa jatuh,
hasrat awak akan jadi kenyataan.
Benarkah? Awak tipu lagi.
Awak ingat saya apa?
Takkanlah saya akan usik sedangkan awak tiada kerja?
Ada banyak video dalam talian.
Awak tak pernah lihat?
- Benarkah? - Suka hati awaklah. Awak yang rugi.
Ayuh.
Saya nak kerja.
Saya nak kerja!
- Tolonglah! - Apa?
Dia dah gila.
Dia seperti hilang akal.
Siaplah awak!
Saya fikir tugasan awak adalah ambil gambar jalan di Seoul?
Wilayah Gyeonggi berdekatan,
jadi tentu rugi jika tak ke sana!
Segarnya!
Menarik, bukan? Awak perlu kelihatan cantik, Jackson.
Sedia, satu, dua.
Sekali lagi. Mula.
Jackson, satu, dua.
Kelakarnya.
Awak pernah tanya saya…
jika saya hanya anggap Sung-joon sebagai kawan.
Saya fikirkannya dan saya silap.
Saya rasa saya suka Sung-joon…
dan anggapnya sebagai lelaki.
Awak tahu cermin itu?
Cermin yang awak boleh lihat menembusinya
dari satu bahagian.
Cermin itu sentiasa ada antara kami.
Saya boleh nampak dia dengan jelas, tapi dia tak nampak saya.
Kadangkala, saya ingin bersembunyi daripadanya,
tapi kadangkala, saya harap dia cam saya.
Mungkin sebab itulah saya menderita.
Saya berjaya laluinya disebabkan awak
dan saya seronok bekerja di Pasukan Penyuntingan.
Saya tahu awak datang untuk pujuk saya hari ini.
Terima kasih.
Jadi apa kata awak keluar dengan saya?
Sekali lagi.
Saya tarik kata-kata saya. Saya tak suka awak langsung.
Helo?
Ya.
Jumpa nanti.
AWAK SATU-SATUNYA WIRA? SAYA WIRA JUGA!
SAYA BUKAN PENJAHAT! SAYA MENENTANG AHLI SIHIR OZ
SAYA SELAMATKAN PUTERA
SAYA TAK NAK TIPU DIA DENGARLAH CERITA SAYA
SAYA TERPAKSA KENAKAN SUMPAHAN KE ATASNYA
PUTERI ITU MILIK SAYA! MANA KEBAHAGIAAN KITA?
IKAN FLOUNDER
Saya sangka awak rasional,
tapi awak tak pernah rasional apabila melibatkan Kim Hye-jin.
Ia seperti awak ada perasaan terhadapnya.
Hye-jin, bersedia untuk kerja.
Apa?
Di syarikat kawan saya.
Ia tak besar, tapi gajinya tinggi.
Mereka ingin cari pekerja
dan saya cadangkan awak.
- Saya boleh pujuk dia. - Benarkah?
Awak asyik ditipukah?
Saya yakin.
Awak takkan jumpa orang lain seperti saya, Hye-jin.
En. Boo, terima kasih.
En. Boo, terima kasih banyak!
Awak bersyukur, bukan?
Ada orang jual gula-gula kapas di sana.
Boleh belikannya?
Ya, saya akan belikan untuk awak.
Saya akan belikan awak sepuluh jika awak mahu!
Puteri, rantai besi kamu tersimpul lagi?
Selamat tinggal!
Sebenarnya…
Ya, En. Boo.
Saya dah cakap dengan dia.
Dia akan jumpa awak pagi esok.
Benarkah?
Terima kasih banyak.
Sudah tentu.
Hebat!
Mengapa saya bersembunyi?
Aduhai, kaki saya kebas.
En. Ji?
Cahaya bulan terang malam ini.
Lama tak jumpa.
Idea awak daripada buku nota itu.
Saya mahu gunakan konsep itu untuk edisi ulang tahun ke-20 kami.
Saya nak awak kembali bekerja.
Tidak.
Saya tak rasa saya akan kembali,
tapi awak boleh gunakan idea itu.
Saya…
agak melampau pada hari itu.
Saya mengaku yang saya bereaksi berlebihan.
Maafkan saya.
Kembalilah dan bantu kami keluarkan edisi ulang tahun ke-20 kami.
Tidak.
Saya takkan kembali walaupun kerana awak.
Secara jujurnya,
saya tak selesa bekerja dengan awak.
Lagipun, saya dah dapat kerja baru.
En. Boo perkenalkan saya kepada seseorang.
Cik Kim Hye-jin.
Apa-apa pun, terima kasih kerana datang ke sini.
Selamat tinggal.
Selamat pagi!
- Awak dah sampai? - Apa khabar?
Ya, En. Boo.
Awak cakap saya akan terima panggilan pagi ini,
tapi tiada sesiapa hubungi saya lagi.
Ya. Saya tak pasti cara untuk katakannya.
- Awak tak boleh ke sana. - Apa?
Saya ingat awak dah pujuknya?
Kadangkala hidup ada cabarannya.
Hye-jin, maafkan saya.
Sekarang masa untuk makan tengah hari. Maaf sekali lagi.
En. Boo!
Biar betul?
Saya nak awak kembali bekerja.
Tidak, saya akan malu.
Aduhai.
Baiklah.
Selepas saya makan, saya akan mula cari kerja lain.
Apa ini?
Kami kehabisan beras?
Serius?
Ayah.
Ayah?
Apa ini?
Mengapa dia tak habiskan mi?
Dia pergi buat penghantaran?
Mungkin saya patut kejutkan dia.
En. Kim!
Saya fikir risalah itu akan siap menjelang hari ini.
Saya minta maaf.
Mesin saya rosak.
Sekali lagi?
Saya tak boleh terus berikan kerja hanya kerana kita kawan.
Maafkan saya.
Saya akan betulkannya dan siapkan risalah itu esok.
Saya janji.
Buang saja mesin itu!
Atau suruh anak awak belikan mesin baru
memandangkan dia kerja untuk syarikat besar.
Serius?
Maafkan saya.
Saya akan siapkannya esok.
- Helo? - Ayah, ini saya.
Anak ayah!
Kamu dah makan?
Tentulah.
Jangan makan jjajangmyeon saja dan makan makanan berkhasiat.
Bagaimana keadaan di rumah dan kedai?
Apa?
Semuanya sama di sini.
Kami baik-baik saja, jadi jangan risau.
Jadi bekerja keraslah di syarikat kamu.
Adakah nama kamu akan muncul dalam isu bulan depan juga?
Tentulah. Syarikat itu perlukan saya.
Ayah boleh harapkan saya.
Mendengarnya saja dapat beri ayah kekuatan.
Terima kasih, anakku!
Okey, ayah.
Penyunting itu telefon saya.
Saya akan telefon ayah nanti.
EN. JI
Ayuh lakukannya!
Saya takkan kembali walaupun kerana awak.
Mengapa saya cakap begitu?
Tak, saya perlu lakukannya.
Saya tak selesa bekerja dengan awak.
Saya tak patut kata begitu!
Saya tak boleh lakukannya.
Apa?
Helo?
Hye-jin, ini saya.
Saya berjaya!
Saya belanja dia makan dan yakinkan dia untuk ambil awak bekerja.
Dia setuju, jadi jawab panggilan nanti.
Benarkah?
Terima kasih, En. Boo.
Sudah tentu.
Dia menangis tanpa pemiliknya.
Awak akan tinggalkan dia?
Boleh sesiapa jawab telefon?
Ya, saya Kim Hye-jin daripada Pasukan Penyuntingan.
Terjemahan sari kata oleh Sakinah Amran