Ya, mesyuarat saya habis awal, jadi saya akan pulang.
- Awak ada di mana? - Saya keluar sebab ada kerja.
Saya akan jumpa awak nanti.
Ya, jumpa nanti.
Baiklah, jumpa awak di sana.
PEKERJA CONTOH
PENGURUS HOTEL CEMERLANG MIN HA-RI, HOTEL ARA
- Cik Min Ha-ri. - Ya?
Sung-joon.
Min Ha-ri.
Siapa awak?
Mengapa…
awak berpura-pura jadi Kim Hye-jin?
Apa yang awak buat?
Siapa awak?
Jelaskan.
Saya akan beritahu awak semuanya, Sung-joon.
Biar saya jelaskan.
Jawab.
Siapa awak?
Seorang kawan.
Saya kawan Hye-jin.
Saya sepatutnya bertemu awak untuk gantikan dia,
tapi keadaan jadi rumit apabila saya terserempak dengan awak di hotel.
Saya nak jelaskan semuanya malam ini dan minta maaf.
Jadi Kim Hye-jin yang sebenar…
Itulah dia?
Dialah yang saya fikirkan?
Ya.
Dia orangnya.
Sung-joon, maafkan saya kerana menipu awak.
Saya tak berniat untuk tipu awak selama ini.
Saya dilahirkan dengan rambut keriting…
Rambut awak!
Rambut?
Rambut saya!
Sayalah Kim Hye-jin.
Kim Hye-jin!
Jalan!
Mengapa awak ketawa?
Awak mengingatkan saya kepada seseorang.
Ia seperti mencarinya dalam susun suai gambar tersembunyi.
Awak tak boleh jumpa melainkan cari dengan teliti.
Sama seperti susun suai gambar tersembunyi.
Saya rasa saya akan gunakan…
hajat terakhir saya hari ini.
Hajat terakhir saya adalah…
perkara ini.
Jika awak tak boleh pergi kepadanya atau tinggalkan dia,
awak boleh datang kepada saya.
Boleh berikan saya peluang?
Saya…
En. Kim.
Namun saya…
EN. JI
Jawablah.
Ya, En. Ji.
Lama tak jumpa…
Cik Kim Hye-jin.
Apa?
Bukankah kita bertemu di muzium tadi?
Lama tak jumpa…
Hye-jin.
Saya sangat rindukan awak,
Kim Hye-jin.
Sung-joon.
Di mana awak sekarang?
Saya nak jumpa awak.
Jangan pergi.
Jangan pergi, Jackson.
Maafkan saya.
Saya benar-benar minta maaf, En. Kim.
Maafkan saya.
Hye-jin, di mana awak sekarang?
Saya di lintasan pejalan kaki di depan pejabat.
Awak pula?
Awak di seberang jalan?
Saya sedang melintas jalan sekarang.
Saya jumpa awak.
Akhirnya saya jumpa awak,
Kim Hye-jin.
Mengapa awak sembunyikan diri daripada saya?
Mengapa awak tak beritahu saya? Saya rindukan awak…
Tak mengapa.
Ia tak penting, Hye-jin.
Saya patut cam awak lebih awal.
Saya patut jumpa awak lebih awal.
Saya minta maaf sebab lewat.
Maafkan saya.
Ia pasti sukar selama ini.
Awak ada di sebelah saya, tapi saya tak kenal awak.
Biar saya tengok betul-betul.
Tak kira dari mana-mana sudut sekalipun, ia jelas sekarang.
Memang awak.
Awak kawan saya, Kim Hye-jin.
Masa untuk jalan.
Betul. Masa untuk jalan.
Sebenarnya saya datang untuk jumpa awak pada hari itu.
Tetapi?
Awak tak kenal saya dan berjalan melepasi saya,
tiba-tiba saya terasa kerdil.
Saya tak bekerja ketika itu,
jadi saya rasa saya bukanlah gadis yang awak ingati.
Saya tak cukup yakin untuk berdepan dengan awak.
Jadi ia salah saya.
Saya patut kenal awak.
Tidak, ia bukan salah awak.
Saya yang lari seperti pengecut yang dungu.
Cantiknya!
Ayuh.
Saya tak dapat bayangkan perasaan awak,
mengetahui segalanya semasa berjumpa saya setiap hari.
Namun penipuan itu semakin lama
semakin sukar untuk diluahkan.
Sebab itulah saya tak dapat beritahu kebenarannya.
Tunggu.
Saya rasa saya patut kecewa.
Tentang apa?
Jika saya tak berjaya,
adakah awak akan menilai saya?
Saya fikir hubungan kita lebih penting daripada itu.
Adakah hanya saya yang fikir begitu?
Ia tak penting walaupun awak dah berubah
atau apa-apa pun situasi…
yang awak hadapi.
Jika saya tak sembunyikan diri dulu,
tentu keadaan akan jadi lebih baik.
Saya menyesal.
Jangan menyesal.
Jangan fikirkan masa lalu.
Mulai sekarang, ayuh kita fokuskan tentang sekarang.
Saya andaikan Ha-ri beritahu awak semuanya.
Tidak.
Saya baru mendengarnya sekarang.
Saya terfikir beberapa perkara, namun setakat itu saja.
Apa maksud awak?
Ha-ri tak beritahu awak cerita itu?
Mengapa awak di sini?
Awak tak jumpa Ji Sung-joon?
Apa yang berlaku? Awak okey?
Saya dengar awak tak berpeluang untuk jelaskannya.
Sebenarnya…
Apa yang saya buat?
Saya pasti dah hilang akal.
Saya patut beritahu awak lebih awal.
Maafkan saya, Hye-jin.
Awak nak perbaikinya sendirian dan kembali seperti sediakala.
Sebab itulah awak perlukan masa.
Betul.
Dia tetap akan tahu malam ini.
Dia cuma dapat tahu lebih awal.
Ada orang tunggu saya di luar sekarang, jadi saya harus pergi.
Saya akan lewat, jadi jangan tunggu saya.
Ha-ri.
- Helo? - Hei, Min Ha-ri!
- Mengapa tak jawab panggilan saya? - Saya kawan Ha-ri.
Dia tinggalkan telefon di rumah.
Mengapalah dia yang jawab?
Suruh dia hubungi saya apabila dia pulang.
Baiklah.
Saya tak tahu bagaimana saya patut katakannya.
Saya tak boleh beritahu semuanya secara bersemuka
jadi saya ingin menulis tentangnya.
Pertama sekali, maafkan saya, Sung-joon.
Saya benar-benar minta maaf.
Itulah satu-satunya yang saya boleh katakan.
Awak sentiasa ada untuk saya
apabila saya sedih.
Kata-kata dan sokongan awak menenangkan saya.
Buat seketika, saya terfikir yang kita berdua serupa.
Awak layan saya dengan baik sebab awak fikir saya ialah Hye-jin.
Walau bagaimanapun, saya salah sangka.
Sebab itulah saya mula pentingkan diri.
Terima kasih.
Saya benar-benar…
minta maaf.
Saya tahu ia tak boleh dimaafkan,
tapi saya tetap kesal.
Walaupun awak fikir saya Hye-jin,
dialah Hye-jin yang awak sentiasa cintai.
Saya lebih memahaminya daripada sesiapa pun.
Maafkan saya kerana masuk campur dan melambatkan awak untuk bertemunya.
Awak dan Hye-jin.
Saya…
Saya harap awak berdua bahagia.
Daripada kawan Hye-jin,
Ha-ri.
Awak belum pergi kerja lagi.
Saya fikir awak balik lewat malam tadi. Bila awak bangun untuk bersenam?
Saya minum terlalu banyak dengan kawan saya semalam
hingga saya rasa perlu bersenam.
Saya tak pernah jumpa orang yang boleh minum banyak alkohol.
Saya dahaga. Saya nak minum air.
Saya fikir awak nak minum air.
Apa?
Jika awak nak minum, mengapa awak ke bilik awak?
Betul.
Mengapalah saya ke sana?
Aneh betul.
Hye-jin.
Hai.
Bosannya.
Selamat pagi.
Hai, Hye-jin.
Awak patut berhenti membaca di jalanan, En. Ji.
Sebab itulah awak selalu terlanggar sesuatu.
Baiklah.
Jalan!
Mengapa saya rasa begitu kejang? Mungkin saya tak cukup tidur.
Mari kita makan malam nanti.
Apa kata kita lawat kejiranan lama kita?
Saya tertanya-tanya jika kedai membuat roti masih ada.
Pada Hari Kidal Antarabangsa,
awak belikan saya kek sebab awak ingat ia hari jadi saya.
Awak ingat?
Saya buat begitukah?
Memori saya tak sebaik dulu, jadi saya kurang ingat.
Apa saya patut panggil awak?
Kawan saya, timbalan ketua penyunting,
atau En. Rakan Sekerja?
Atau kawan saya, En. Ji.
Tak, semuanya aneh.
Awak ada idea?
- Kim Hye-jin. - Hei.
Hidup awak di Amerika tentu bagus
hingga awak boleh kembali dengan hebat.
Ji Sung-joon, awak sangat hebat.
Ya. Awak kata awak cari saya dalam rekod alumni.
Saya tertanya-tanya tentang perkembangan orang lain.
Mungkin kita patut aturkan perjumpaan semula.
Tunggu.
Apa yang awak buat?
Saya?
Apa maksud awak?
Awak tak begini semalam.
Tentang hal itu.
Saya fikir kita tak patut campur urusan peribadi dengan urusan kerja.
Tak bagus
untuk ambil kesempatan atas hakikat yang kita pernah berkawan.
Asingkan urusan peribadi dengan urusan kerja?
Kawan?
Awak ingat kita kawan?
Apa lagi hubungan kita?
Awak inginkan lebih daripada kawan semalam,
tapi sekarang kita hanya kawan?
Mengapa awak begini?
Ha-ri suka awak.
Tunggu.
Jangan cakap yang awak masih teringat tentang cinta pertama dan kawan lama.
Betulkah? Dungunya awak.
Awak pandai melukai hati seseorang.
Awak tahu berapa lama saya…
Mengapa awak tiba-tiba berkelakuan begini?
Saya tak faham sebabnya.
Apa alasan awak?
Jangan mengarut.
Mengapa awak begitu serius?
Saya sangka kita ada hubungan istimewa.
Nampaknya hanya saya yang kesal kita ambil masa terlalu lama untuk bertemu,
sebab bagi awak, saya cuma seorang kawan.
Saya akan tanya awak buat kali terakhir.
Awak ada sebab lain berkelakuan begini?
Ha-ri sangat sukakan awak.
Baiklah.
En. Kim.
- Adakah awak pulang… - Saya pulang dengan selamat.
En. Kim!
Ambillah.
Saya tak pasti apa maksudnya.
Tangan awak cedera disebabkan saya.
Saya nak bayar bil hospital awak.
Lupakan saja.
Tidak, tunggu, En. Kim.
Hei, si gila!
Mengapa muram?
Ada masalah?
Tiada apa-apa. Saya tak rasa seronok lagi.
Saya akan pulang awal selepas temu duga saya.
Apa yang berlaku?
Selamat pagi.
Helo.
Mereka berdua selalu keluar bersama seperti dalam filem Dumb and Dumber.
Apa agaknya yang berlaku?
Ada sesuatu yang tak kena.
Hye-jin, apa yang berlaku antara awak dengan si gila?
- Apa? - Tak mengapa.
Ia perkara biasa untuk bercinta dan bergaduh.
Saya tahu awak berdua semakin rapat.
Jangan mengarut!
Saya dah tahu.
Sejauh mana hubungan kamu?
Baiklah. Ya Tuhan.
Sekarang musim cinta.
Namun ia hanya musim sejuk untuk saya, sebab itulah saya asyik kesejukan.
Ya, ayah.
Benarkah?
Tahniah, Pengerusi Kim.
Pengerusi?
Ya, jumpa ayah nanti.
Baiklah.
- Ayah awak seorang pengerusi? - Han Seol.
Ayah saya nak jadi pengerusi kelab bola sepak tempatan.
Akhirnya dia berjaya.
Pengerusi kelab bola sepak? Bukankah…
Tidak. Ia tak bermakna ayahnya bukan pengerusi syarikat besar.
Ayah awak ada masa untuknya?
Ya, dia sangat sibuk.
Dia selalu basuh baju dan menyeterika,
jadi dia perlu bersenam.
Basuh baju? Menyeterika?
Mengapa ayah awak menyeterika pakaian?
Saya dah cakap, bukan?
Ayah saya uruskan kedai cucian kering yang besar di Gangnam.
Dia sangat bagus dalam kerjanya, jadi dia terkenal di kawasan itu.
Ayah saya juga siapkan baju ini untuk saya.
Awak bukan belajar di luar negara? Awak mahir berbahasa Inggeris.
Tentulah.
Ayah saya uruskan kedai cucian kering di Los Angeles selama enam, tujuh tahun.
Dia juga pandai uruskan pakaian wanita.
Han Seol, awak perlukan apa-apa?
Han Seol?
Saya akan hubungi awak.
Tak perlulah.
Saya suka dia.
Saya suka Kim Hye-jin.
Ini minit mesyuarat.
Hantar fail kepada saya mulai sekarang. Awak tak perlu terus asyik menghantarnya.
Ya, saya faham.
Seperkara lagi.
- Ambillah. - Sepuluh ribu won?
- Mengapa awak berikannya? - Saya dengar awak yang bayar.
Kurier itu?
Tak mengapa. Awak tak perlu bayar saya semula.
Ia tentang kerja, mengapa awak perlu bayarnya?
Awak mahu kita hanya berhubungan atas dasar kerja.
Saya tak boleh buat begini, Hye-jin.
Saya tak boleh lakukannya.
Saya tak boleh berkawan dengan awak
dan ketepikan perasaan saya.
Sebenarnya, saya tak mahu.
Mengapa saya perlu buat begitu? Saya tak faham.
En. Ji, artikel ini…
Saya perlukan pengesahan tuan.
Baiklah.
Terima kasih untuk temu duga hari ini, Pengarah.
Filem itu terima ulasan yang hebat. Saya pasti ia akan berjaya.
En. Kim, saya kecewa dengan awak.
Apa? Ada sesuatu yang tak kena?
Awak tak menyeronokkan lagi.
Apa? Saya?
Ya. Awak membosankan.
Orang lain merayu untuk ditemu duga,
tapi saya bersama awak sebab awak menyeronokkan.
Awak ingatkan saya tentang diri saya dan kelihatan seperti saya.
Namun temu duga hari ini tak menyeronokkan langsung.
Betulkah?
Apa patut kita buat?
Apa kata jika saya mulakan semula?
Inilah En. Kim yang saya kenal.
Betul tak?
Saya akan tulis artikel yang hebat, jadi jangan risau.
Ya.
Saya akan sampai tak lama lagi.
Rasanya begitulah.
Saya tahu.
Saya juga rindukan awak.
Hubungi saya, okey?
Okey. Selamat tinggal.
Mungkin dah tiba masanya untuk saya pergi.
Awak dah tiba.
- Awak nak pergi mana? - Saya tak pasti. Awak?
Ha-ri.
Hye-jin.
Siapa ini?
Hei, Kim Jae-hoon.
Saya perlu cakap dengan kawan saya. Jadi tunggu saya di kereta.
Nama saya Park Jae-hoon.
Park?
Tunggu di kereta sajalah.
Siapa lelaki itu?
Kenalan saya.
Mengapa awak bersama dia jika awak tak tahu namanya?
Mengapa awak begitu serius?
Awak kenal saya.
Mari masuk. Kita perlu berbincang.
Tak, jika awak nak berbual, lakukannya di sini.
- Saya ada rancangan dengan dia. - Mari masuk.
- Sekarang! - Mengapa dengan awak?
- Apa yang awak fikir awak buat? - Saya patut tanya perkara yang sama!
Jika awak terganggu atau alami masa sukar, beritahulah saya!
Berhenti berpura-pura baik.
Mengapa awak menjerit?
Tiada apa-apa yang mengganggu saya!
Awak menangis.
Saya nampak awak menangis. Awak masih nak nafikannya?
Ha-ri, berapa lama awak nak nafikannya?
Mengapa awak berpura-pura seperti tiada apa-apa?
Jangan menderita sendirian.
Orang yang berpura-pura…
ialah awak.
"Awak panggil awak kawan?"
"Sanggup awak buat begini?"
"Awak memang teruk. Saya tak mahu jumpa awak lagi!"
Lepaskan kemarahan awak!
Baiklah! Saya marah.
Namun bukan kerana awak dan Sung-joon.
Sejujurnya, saya faham sebab awak tak boleh beritahu dia.
Saya libatkan awak dengan perkara ini dulu,
jadi saya juga bertanggungjawab.
Namun apa yang buat saya marah sekarang ialah sikap awak!
Berhenti mengelak daripada isu ini dan berikan alasan.
Berhenti melarikan diri seperti budak-budak.
Awak tahu…
inilah diri saya.
Apa yang awak mahu?
Hei, Min Ha-ri.
Saya penat.
Mari kita…
tamatkan saja hubungan kita.
Saya akan…
pergi untuk awak.
Tak, saya akan pergi.
Lagipun, saya tinggal di rumah awak.
Tak guna!
PUSAT PERCETAKAN HYE-JIN
Ayah, saya dah balik.
Hei, anak ayah.
Mengapa kamu pulang?
Saya cuma nak bermalam di sini.
- Bagaimana dengan Ha-ri? - Entahlah.
Hei, Hye-jin.
- Bukankah dah lewat? - Dia bermalam di sini.
Bagaimana dengan Ha-ri?
Jangan tanya saya.
Apa awak buat di sini?
- Saya akan bermalam di sini. - Bagaimana dengan Ha-ri?
Mengapa semua orang tanya tentang Ha-ri? Jika ingin tahu, tanyalah dia sendiri!
Awak nak ke mana?
Saya nak hirup udara segar!
Dia asyik naik angin sekarang.
Kim Hye-rin, jangan jadi sepertinya.
Jangan menyesal.
Jangan fikirkan masa lalu.
Mulai sekarang, fokus pada masa sekarang.
PAYUNGKU
Mari kita berjumpa. Saya akan pergi rumah awak.
Itu awak?
Awak dah banyak berubah.
Saya tak percaya!
Mengapa begitu bising?
Betulkah awak budak gemuk yang jadi jiran kami dulu?
Saya dah berubah, bukan?
Kamu berdua apa khabar?
Tentulah.
Saya takkan cam awak di jalanan.
Apa awak buat di sini?
Saya jemput dia ke sini. Dia mahu bercakap dengan awak.
Apa? Bagaimana kamu kenal satu sama lain?
Awak sangat tembam dulu?
Ya.
Saya masih ingat yang saya selalu datang ke sini untuk makan.
Saya seperti tinggal di rumah awak.
Betul.
Ketika ayah awak ada lawatan kerja, awak selalu bermalam di sini.
Begitu. Sekarang awak ada teman wanita?
Mengapa ayah tanya begitu? Kami tak rapat.
Kami ada peluang untuk bersama.
- Awak nak minum wain quince? - Betul. Kita masih ada wain itu.
Biar saya ambil.
Untuk apa? Dia tak boleh minum.
Saya nak cuba minumnya.
Awak akan sukakannya.
Cubalah, menantu saya.
- Menantu? Jangan panggil dia begitu! - Terima kasih banyak.
Minum.
Dia tak boleh minum.
Ia sedap. Saya boleh bau quince itu.
Tentulah.
Semua orang boleh minum segelas.
Aduhai.
Kecuali dia.
Ha-ri.
Kamu sihat?
Kamu…
tak rindukan mak?
Ayuh kita tinggal bersama, Ha-ri.
Kembalilah tinggal dengan mak.
Kacaknya dia.
Bagaimana dia boleh jadi kacak begini?
Kening dia tebal dan garis rahangnya terserlah.
Saya rasa dia suka Hye-jin. Betul tak?
Jika tak, dia takkan datang ke sini.
Apa mak dan ayah buat di sini?
Pergi, sekarang!
- Okey. - Baiklah.
Berseronoklah.
Apa maksud mak?
Semoga berjaya!
Apa saya buat di sini?
Wain quince.
Awak tak apa-apa?
Saya tak tenang disebabkan awak.
Mari kita bercakap di luar.
Sebab itulah saya datang.
Awak tak nak beritahu saya?
Jika tak, ia akan buat saya rasa lebih dungu.
Saya sangka ia mungkin disebabkan En. Kim,
tapi saya yakin awak sukakan saya.
Saya tak nak buat andaian sembarangan, Hye-jin.
Sung-joon,
awak mungkin fikir
saya istimewa sebab saya cinta pertama awak.
Itulah cinta pertama.
Perkara kecil kelihatan lebih cantik, segalanya lebih baik
dan memorinya lebih indah.
Namun itu hanya kenangan zaman kanak-kanak.
Jadi saya rasa awak patut…
Pada masa itu, awak ada untuk saya apabila ibu saya tiada
dan awak satu-satunya kawan saya.
Sebab itulah ia istimewa.
Namun saya tak peduli tentangnya.
Saya sukakan awak sekarang.
Walaupun awak bukan Hye-jin yang saya kenali
dan walaupun kita bertemu lagi sebagai orang asing,
saya masih akan jatuh hati pada awak.
Saya akan tertarik dengan awak dan akan sukakan awak.
Hye-jin…
boleh awak beritahu saya apa yang berlaku sebenarnya?
Ha-ri.
Dia…
sangat sukakan awak.
Dia suka awak hingga sanggup menderita sendirian
dan berpura-pura jadi saya sepanjang masa itu.
Dia sangat sukakan awak.
Ha-ri lebih daripada sekadar kawan saya.
Dia sangat bermakna buat saya sepertimana keluarga saya dan awak.
Namun jika kita bercinta…
Ha-ri akan terluka
dan saya takkan rasa selesa.
Saya tak boleh tinggalkan dia begitu saja.
Saya tak nak dia terluka.
Kim Hye-jin.
Pandang saya.
Ayuh.
Pandang saya.
Orang yang saya suka
ialah awak.
Saya suka awak dari dulu
dan awak juga sebelum saya sedar awak orang yang sama.
Saya akan sentiasa sukakan awak.
Saya takkan paksa awak.
Saya takkan harapkan apa-apa.
Saya cuma harap awak tak jauhkan diri.
Itu saja yang saya inginkan.
Ya Tuhan, Kim Hye-jin.
Awak baik ketika kita masih kecil.
Malah, awak lebih baik sekarang.
Saya suka yang awak tak berubah.
Maaf.
Ia berhenti.
Ya.
Ia akan mula berputar semula.
- Ayuh. - Okey.
Benarkah?
Ya, okey.
Saya tak percaya Kim Shin-hyuk.
Mengapa? Apa dia buat?
Saya cakap dengan kawan di New Look. Dia akan ke sana!
- Mengarut! - Benar?
Apa?
Apa maksud awak?
Dia sentiasa menerima banyak tawaran,
tapi dia menolaknya.
Dia tak jumpa mereka langsung.
Namun dia jumpa seseorang daripada New Look.
Apa?
Dia akan pergi kali ini?
Ke syarikat lain?
Dia bukan anak pengerusi Kumpulan Jinsung?
Adakah Kim Poong-ho pewarisnya?
Tak, New Look mungkin tak sedar yang dia anak pengerusi.
Mengelirukan!
Shin-hyuk datang!
- Shin-hyuk! - Shin-hyuk!
- Duduk. - Cepat.
- Benarkah? - Awak pergi ke New Look?
Awak benar-benar akan pergi?
- Benarkah? - Awak nak pergi?
Mengapa khabar angin begitu cepat tersebar?
Apa? Ia benar!
- Jangan pergi! - Awak tak boleh buat begini.
Si Gila! Sebab itukah awak merungut
semuanya membosankan sekarang?
Betul.
- Benarkah? - Ya.
Adakah saya patut kerja di sini lebih lama?
Dia memang nak pergi.
Adakah saya terlalu berkasar dengannya?
- Tentulah tak. - Dia memang nak pergi.
- Telefon dan periksa semula. - Tak mungkin.
En. Kim!
Awak akan bekerja di New Look?
Tak, saya takkan ke sana.
Baguslah.
Jadi awak akan ke tempat lain?
Entahlah, saya tak pasti.
Perhatian.
Isu terkini kita…
habis terjual. Hasil pengiklanan kita juga meningkat.
Jabatan Pengurusan baru beritahu saya.
Hebat!
Jadi The Most dapat nombor satu?
Tidak, tempat pertama masih New Look.
Jadi kita masih di tempat kedua.
Namun En. Ji mengubah segalanya.
Kita ada kemajuan.
- Bukankah kita patut raikannya? - Hei.
Mari kita raikannya dengan makan malam!
- Makan malam! - Makan malam!
Syabas!
Indah! Hebat!
Bagus!
Lazat!
Okey.
Ia perlu diraikan.
Saya tak boleh pergi sebab ada janji temu malam ini,
tapi kamu boleh ambil kad saya dan berseronok.
Raikan parti paling hebat!
- Kim Ra-ra! - Kim Ra-ra!
Okey. Awak buat saya malu.
Apa-apa pun, saya harap isu seterusnya akan dapat tempat pertama.
Adakah saya dengar dengan betul?
Bukankah dia kedengaran seperti En. Ji tadi?
Betul.
Dia tak pernah cakap tentang kedudukan.
Dia memang dah berubah.
Lihatlah.
Ya Tuhan.
Awak buat semua ini?
Saya tak nak berlagak, tapi ia terjual laris di Jepun.
Cha Hye-jeong!
Hebatnya awak.
Cantiknya.
Saya patut hidup sendirian lebih awal.
Saya tak dapat terima lelaki yang saya cintai tak mencintai saya lagi,
jadi saya hanya melarikan diri.
Namun saya rasa Ha-ri terganggu disebabkannya.
Saya tak yakin untuk berbaik dengannya,
namun saya bekerja keras untuk memujuknya semula.
Sekarang saya agak kuat.
Awak akan bawa Ha-ri bersama?
Saya nak bersama dia sekarang
dan saya ingin tebus masa yang saya tak dapat bersamanya.
Namun dia tak nak dengar.
MAK
Mak akan ke luar negara dalam beberapa hari lagi.
Kamu tak nak jumpa mak sebelum mak pergi?
MAK
MENELEFON
Mak masih boleh buatkan…
bubur isi ketam?
Saya dengar kita dapat tempat kedua lagi.
Apa kata awak beritahu semua orang
daripada memendamnya sendirian?
Ia akan mengganggu mereka dan mungkin ada yang nak pergi.
Namun awak menanggung beban yang besar.
Jika awak peluk saya, saya akan rasa lebih baik.
Besarkah permintaan saya?
Saya cuma bergurau.
CARIAN: KIM SHIN-HYUK
VITAE KURIKULUM
BILIK 2024, 58-2, SINSA-DONG, GANGNAM-GU
- Helo. - Ya?
- Saya nak tanya awak. - Sudah tentu.
Adakah Kim Shin-hyuk tinggal di bilik 2024?
Maaf.
Kami tak dibenarkan untuk dedahkan maklumat peribadi.
- Saya faham. - Sudah tentu.
En. Kim.
Awak tinggal di sana?
Ya.
Mengapa awak tinggal di hotel?
Mereka sediakan makanan dan basuh baju saya.
Ia memudahkan.
Saya dengar awak terima tawaran dari New Look.
Awak nak pergi?
Mungkin saya akan pergi, mungkin juga tak. Saya tak pasti.
Saya bosan kebelakangan ini, jadi saya mempertimbangkan pilihan baru.
Saya akan berterus terang.
Saya nak awak terus bekerja dengan kami.
Boleh awak kekal di syarikat kami?
Saya sangka awak tak suka saya.
Saya memang tak suka awak.
Malah, saya rasa awak menjengkelkan.
Walau bagaimanapun…
saya perlukan kemampuan awak.
Awak puji sayakah?
Jika kami tak dapat tempat pertama untuk isu ulang tahun,
The Most akan dibubarkan.
- Apa maksud awak? - Ia seperti yang awak dengar.
Ibu pejabat dah buat keputusan,
jadi sebab itu saya perlukan awak.
Kami tak boleh lakukannya…
tanpa awak.
Mengejutkan.
Malangnya, saya seorang yang sukar untuk dipujuk.
Isu ulang tahun ke-20 ialah peluang terakhir kami.
Selepas satu lagi…
Maksud saya,
tolong pertimbangkannya.
Saya akan periksa dan hubungi awak semula.
Apa ini?
Shin-hyuk tak datang hari ini?
Bukankah sudah dua hari?
Dia dah berhenti?
Dia memang pentingkan diri.
Dia tak habiskan tugasan terakhirnya.
Sebenarnya, dia hantar artikel lengkap melalui e-mel.
Dia sudah tawar hati.
Dia tentu akan ke New Look.
Saya kecewa. Sanggup dia buat begitu?
En. Kim, di mana awak?
Tolong jangan cakap awak akan pergi.
Maaf, ini nombor Kim Hye-jin?
Ya, saya.
Apa khabar?
Saya bekerja dengan Cik Min dan nama saya Jung Hyun-woo.
Saya tak dapat hubungi dia
dan awak disenaraikan sebagai nombor kenalan kecemasannya.
Dia telah letak jawatan,
tetapi pengurus besar ingin bercakap dengannya secara peribadi.
Ha-ri!
Hye-jeong nak bawa Ha-ri bersama dia.
PERKARA PERLU DIBUAT, HOTEL, KERETA, KAD KREDIT, BAJU, KASUT, BEG TANGAN
Mari kita tamatkannya.
Saya akan…
pergi untuk awak.
Pak cik, awak nampak Ha-ri hari ini?
Bukankah dia pergi bercuti?
Saya nampak dia masukkan banyak beg dalam kereta.
Mengapa ia sangat curam?
Ha-ri, tinggalkan saya di sini dan hubungi mak awak.
Lupakan saja. Saya takkan tinggalkan awak sendirian di sini.
Ayuh.
Apa saya nak buat?
Dia tentu dah pergi.
Min Ha-ri…
Bagaimana awak boleh tinggalkan saya begini?
Jika awak pergi begini…
Jika awak pergi…
apa saya nak buat, Ha-ri?
Ha-ri tinggalkan saya.
Terjemahan sari kata oleh Sakinah Amran