มันอยู่ในนั้นทั้งหมด
ทั้งประวัติและเรื่องราวของผม
เชิญเอาไปเขียนลงบทความ และตีพิมพ์ลงในฉบับครบรอบ 20 ปี
สรุปว่า คุณคือเท็น นักเขียนชื่อดังที่ไม่เปิดเผยตัว
คุณจะเปิดเผยตัวโดยการ ให้สัมภาษณ์ลงเดอะโมสต์ใช่ไหม
ใช่เลย
คุณคงไม่เชื่อสินะ
นี่ล่ะ เหมือนหรือยัง
ลายมือ ปากกา เหมือนกันเป๊ะ
ต้องการหลักฐานอะไรอีกไหม
มีอะไรที่จะใช้ยืนยันได้อีกนะ
คุณได้บอกให้โรงพิมพ์ หยุดพิมพ์หรือเปล่า
เสียงที่อัดไว้ ก็น่าจะพอเขียนลงในบทความ
ถ่ายรูปสิ
คุณอาจจะต้องใช้รูปเพื่อสร้างกระแสนะ
- คุณคิม - เอาให้ผมหล่อๆ ด้วยนะ
ผมโกนหนวดมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะเลยนะ
ยิ้ม
ทำไมคุณต้องเปิดเผยตัวล่ะ
เพื่อไม่ให้นิตยสารปิดตัวลงงั้นเหรอ
เอาเถอะ ยังไงก็ถ่ายรูปผมสักทีสิ
ให้ตายสิ
งั้นผมจะเซลฟี่เอาก็แล้วกัน
ตัวจริงผมดูดีกว่าอยู่แล้ว
แต่งรูปให้ผมดูสมเป็นโมสต์ด้วยนะ
คุณต้องมีเหตุผลที่ปิดบังตัวเองสิ
ความลับไม่มีอยู่ในโลก
ผมเองก็คงต้องเปิดเผยตัวตน
ในแบบที่โมสต์ที่สุด
นี่มันเป็นโอกาสที่ดีที่สุดแล้วล่ะ
คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบ...
ผมคิดว่าคุณจะเป็นมืออาชีพซะอีก
อย่าทำให้ผมรู้สึกว่าคิดผิด ที่มาหาคุณ
ตอนแรกนะ ผมกะจะไปขอแจ็กสันแหละ
เออจริงสิ คุณอาจไม่ชอบข้อความในนั้นนะ
เพราะผมกะจะให้แจ็กสัน ผมเลยพูดแบบสบายๆ ไป
ผมไม่ชอบการนินทาจากคนแปลกหน้า
ผมเลยคิดว่า ถ้าให้ฮเยจิน เล่าเรื่องราวของผมก็คงไม่เป็นไร
คุณก็รู้ว่าเธอใจอ่อนขนาดไหน
เธอคงไม่เต็มใจที่จะทำ
ผมเลยติดต่อคุณแทน
- คุณคิม - เขียนเถอะ
ก้าวไปสู่ที่หนึ่ง
รักษาเดอะโมสต์เอาไว้
ทำแบบนั้นแล้ว
จะไม่มีใครต้องเสียใจ
แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ถ้าผมเขียนบทความนั้น
มันจะไม่เปลี่ยนชีวิตคุณเหรอ
มันก็อาจจะวุ่นๆ สักพัก แต่เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
นั่นไม่สำคัญหรอก
ผมโอเค
แต่ว่ามัน...
ทำตามที่บอกเถอะ
ผมต้องการให้เดอะโมสต์
ตีพิมพ์บทสัมภาษณ์แรกของผม
ได้โปรด
คุณคิม
ไม่มีทาง
มันเข้าท่าตรงไหนเนี่ย
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ฉันไม่เห็นว่ามันจะเสียหายเลย
รุ่นพี่พุงโฮเป็นรองประธานเหรอ
- พระเจ้า - คุณพระช่วย
เหลือเชื่อ
อย่างกับเห็นผี
ฉันก็ด้วย ไม่เห็นเข้าใจสักนิด
- มันเป็นไปได้ยังไง - สวัสดี
นายน่ะ...
ฉันหมายถึง ท่านรองประธาน...
- ไม่น่าเชื่อ - ทำแบบนี้กับเราได้ยังไง
- บ้าบอจริงๆ - ไม่มีทาง
คนทรยศ
ฟังทางนี้
ทุกคนคงมีคำถามมากมายสินะ
ดวงตะวันของป้า
ครับป้า
เชิญแนะนำตัวได้ตามสบายเลยนะ
ขอบคุณครับ
สวัสดีทุกคน ผมคิมพุงโฮ รองประธานคนใหม่ของจินซองแม็กกาซีน
เฮ้ย คิมพุงโฮ นี่นาย...
นายปิดบังพวกเราแบบนี้ได้ยังไง
- ใช่ รุ่นพี่ควรบอกพวกเรานะ - ทำไมถึงทำแบบนี้
มีใครถามฉันไหมล่ะ ไม่มีสักคน
ดูไม่ออกหรอกเหรอ ฉันดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยนะ
ดูดีกับผี ฉันไม่เห็นสักนิด
เอาน่า ให้เกียรติรองประธานหน่อย
ว่าแต่ รุ่นพี่ขอให้คุณพ่อ รักษาแผนกเราไว้ได้ไหม
- ใช่ - รักษาทีมเราไว้
ใช่ๆ
ฉันขอแล้วนะ
แต่สำนักงานใหญ่ได้ตัดสินใจไปแล้ว เขาจึงทำอะไรไม่ได้มาก
ทำไมรุ่นพี่ถึงมาทำงาน เป็นนักข่าวที่นี่ล่ะ
ฉันต้องรู้ระบบภายในของบริษัท
ถึงจะบริหารธุรกิจได้
เห็นหรือยังล่ะ ว่าฉันทุ่มเทขนาดไหน
- อยากตายเหรอ - อย่าทำเขาเลยครับ
ไง ฮเยจิน
นายอยู่ไหนน่ะ
ฉันไปประชุมมา
กับใครเหรอ
สักคนน่ะ
นายรู้หรือยังว่า มีเรื่องฮือฮาเพิ่งเกิดขึ้น
ตั้งใจฟังให้ดีนะ รองประธานคนใหม่คือ...
รุ่นพี่พุงโฮ เขาเป็นลูกชายของท่านประธาน
เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
โลกนี้มีแต่เรื่องน่าแปลกใจเนอะ
ใช่ ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องน่าแปลกใจ
ไว้ค่อยคุยกันนะ
สวัสดี แจ็กสัน
ตั้งใจฟังนะ ฉันกำลังจะเล่าเรื่องของฉันให้เธอฟัง
ชื่อเกาหลีของฉันคือคิมชินฮยอก และนามปากกาคือเท็น
เธอรู้อยู่แล้วล่ะ
สวัสดีครับ
ใช่ เกี่ยวกับบทความเพิ่มเติมน่ะ
เราจะไม่แทรกมันลงไป
เลือกใช้ร่างอันแรกได้เลยครับ
ครับ
ไม่นะ
เกิดอะไรขึ้น
เหลือเชื่อจริงๆ
อะไรกัน
ดูแบบทดสอบความถนัดที่ฉันทำสิ
ผลออกแล้ว
แล้วไง
อะไรเหรอ
ฉันลาออกเพราะฉันรู้สึกอับอาย
แต่ทำไมทุกอย่างถึงชี้กลับมา ให้ฉันเป็นผู้จัดการโรงแรมอีกล่ะ
แล้วฉันจะลาออกไปเพื่ออะไรล่ะ
ก็ตอนนั้นเธอละอาย ที่พ่อหางานให้เธอ
เธอไม่ได้ดูเกลียดการทำงานที่นั่นเลย
เอาจริงๆ เธอดูชอบงานนั้นนะ
ฉันว่าฉันคงไม่ได้เกลียดหรอก
นี่ ปกติเธอเป็นพวก เกลียดทุกอย่างอยู่แล้ว
ถ้าเธอพูดว่าไม่เกลียดงานนี้ แสดงว่าเธอชอบมันมากนะ
- คิดแบบนั้นเหรอ - ใช่สิ
- แน่รึ - แน่สิ
(พิเศษเฉพาะเดอะโมสต์)
อรุณสวัสดิ์ครับ
(สัมภาษณ์พิเศษกับนักเขียนเท็น)
นี่มัน...
ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าผมให้ยกเลิกการสัมภาษณ์
คุณจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง
จัดจำหน่ายออกไปกี่ฉบับแล้ว
เดอะโมสต์มีบทสัมภาษณ์ใหม่ด้วยล่ะ
นี่มันบทสัมภาษณ์ของเท็น
โอ้โฮ เขาไปสัมภาษณ์เท็นจนได้นะ
นี่มันเท็นนี่
คุณคิมมาพร้อมกับบทความใหม่
ผมพยายามตรวจสอบกับคุณ แต่เขาบอกว่าคุณทราบแล้ว
เขาบอกว่าเขาจะรับผิดชอบเอง
ฉบับครบรอบ 20 ปี ผลงานจากหยาดเหงื่อของเรามาถึงสักที
เดี๋ยวก่อน นี่มันอะไร
บทสัมภาษณ์พิเศษกับเท็นเหรอ
- เดี๋ยว ใครนะ - คุณบอกว่าเท็นเหรอ
เดี๋ยวนะ นี่มันรุ่นพี่ชินฮยอกนี่
อะไรกันเนี่ย
พระเจ้าช่วย
เหลือเชื่อ
นี่มันอะไรกัน
รุ่นพี่ชินฮยอกคือเท็นงั้นเหรอ
พูดว่าอะไรนะ
แต่คุณคิมไม่ได้...
วันนี้เป็นวันพิเศษ
มีอะไรพิเศษเหรอ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้
ไม่มีทาง
โรงแรมอารา สวัสดีค่ะ
ขอพูดกับห้อง 2024 หน่อยครับ
ห้องนั้นไม่มีแขกค่ะ
หา คิมชินฮยอกไม่ได้อยู่ที่นั่นเหรอ
เขาเช็กเอาต์ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วค่ะ
คุณโอเคหรือเปล่า
คุณตกใจใช่ไหมล่ะ
ผมขอโทษนะ
คุณควรจะทำเอง ผมจะได้ไม่ต้องทำ
ไม่ต้องตามหาผมล่ะ
ผมไม่อยู่หรอก
ไว้เจอกัน
บาย
โอ้แม่เจ้า
แค่ปากกามันก็มากเกินพอแล้ว
นี่ถึงกับให้ของขวัญชิ้นใหญ่เลยเหรอ คุณคิม
ไอ้นั่นมันบ้าถึงแก่นจริงๆ
เบื่อจังเลย
(การค้นหายอดนิยม: ตัวตนของเท็น)
อะไรเนี่ย
(นักเขียนเท็นเปิดเผยตัวตน)
เดี๋ยวนะ
นี่มันตาห้อง 2024 นี่
- พวกเราแน่ใจแล้วเหรอ - เขาคือคิมชินฮยอกชัดๆ
- ฉันตามอ่านผลงานของเขาตลอดเลย - เหลือเชื่อ
(นักข่าวจอมทึ่ม)
ไง ฮาริ ฉันยุ่งๆ นิดหน่อยน่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับนักข่าวจอมทึ่ม
เธอรู้จักเขาได้ยังไง
เขาคือคนที่ฉันพูดถึง
คนที่พักในห้องชุดน่ะ
เขาขอไม่ให้ฉันบอกอะไรกับเธอ ด้วยเหตุผลส่วนตัว
เขา...
เขาดูเป็นห่วงเธอมากนะ
- ฮเยจิน - ซองจุน
คุณคิมคือ...
ฉันรู้แล้ว
ฉบับนี้วางแผงแล้วใช่ไหม
เราควรทำยังไงดีตอนนี้
ฉันต้องไปเจอเขา
เขาอยู่ที่โรงแรมของฮาริ
แต่เขาหายไปแล้ว
ฉันเช็กแล้ว
แต่ถึงยังไง ฉันก็ต้องตามหาเขา
นี่มันอะไร
นี่คือข้อความที่เขาทิ้งไว้ให้เธอ
(บทสัมภาษณ์กับเท็น)
สวัสดี แจ็กสัน
ตั้งใจฟังนะ ฉันกำลังจะเล่าเรื่องของฉันให้เธอฟัง
ชื่อเกาหลีของฉันคือคิมชินฮยอก และนามปากกาคือเท็น
เธอรู้อยู่แล้วล่ะ
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ ฉันมีอีกชื่อ
เดวิด โจเซฟ
ชื่อภาษาอังกฤษของฉัน
ฉันถูกอุปการะเมื่อตอนอายุ 12 ปี
เธออาจจะรู้สึกสงสารฉัน เมื่อฟังมาถึงตรงนี้
แต่ถ้าเธอไม่รู้สึก ฉันจะยินดีมาก
เธอคงจะเห็นได้ จากอุปนิสัยอันยอดเยี่ยมของฉัน
ฉันได้เจอครอบครัวที่ดี และโตในบ้านที่เต็มไปด้วยความรัก
ฉันมีความสุขมากเกินกว่าจะบรรยาย
ตายแล้ว แม่ สวยขึ้นอีกแล้วนะครับ
จริงเหรอ ลูกก็ดูหล่อขึ้นนะ
ครับ เซ็กซี่ไปนิดหนึ่ง
แล้วพ่อล่ะ สบายดีไหม ทำไมหน้าตาเป็นแบบนั้นล่ะ
พ่อทานเยอะๆ สิครับ
เอาเถอะ เดวิด ถ้าลูกทำอะไรให้ช้าลง
และเพลาๆ ดื่มโซจูบ้าง พ่อจะเพิ่มน้ำหนักให้นะ
เป็นยังไงบ้างล่ะลูก
ผมสบายดีครับ ทุกอย่างราบรื่นดี
- รักลูกนะ - พวกเราคิดถึงลูก
คิดถึงเช่นกันครับ
"บุพการีที่รักทั้งสอง..."
ฉันได้มาเป็นนักเขียนโดยบังเอิญ
ฉันโพสต์ผลงานขึ้นสู่โลกออนไลน์ ตอนเรียนมัธยมปลาย
และสำนักพิมพ์ก็ติดต่อฉันมา
พวกเขาเสนอที่จะตีพิมพ์ให้ แล้วทำไมฉันจะไม่คว้าโอกาสนั้นไว้ล่ะ
หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็สนใจอย่างอื่นแทน
นักเขียนวัยรุ่นชาวเอเชียอย่างฉัน ผู้ซึ่งถูกอุปการะ
กลายเป็นจุดขายของเขา
ฉันก็แค่ต้องการทำในสิ่งที่ฉันรัก
แต่คนมากมาย ก็อยากตีกรอบการเขียนของฉัน
พอถึงจุดหนึ่ง ฉันก็รู้ว่ามันไม่ใช่ตัวตนของฉัน
ฉันคิดว่าฉันจะทำสิ่งที่รักต่อไปได้ หากปกปิดตัวตนของตัวเอง
ทั้งเพศ อายุ และประวัติ
นี่คือจุดเริ่มต้นของนามปากกาเท็น
ฉันต้องการให้งานเขียน มีเอกลักษณ์ ปราศจากอคติ
แต่มันก็ตลกดี เพราะฉันต้องปกปิดตัวเองถึงจะทำได้
นี่จึงเป็นสาเหตุ ที่ฉันตัดสินใจใช้ชีวิตแบบนิรนาม
ฉันอยากทำสิ่งที่ฉันรักที่สุด
แจ็กสัน เธอก็รู้คติชีวิตของฉัน
"อะไรที่ทำแล้วสนุก ก็ทำไป"
ฉันเริ่มทำงานกับ "เดอะโมสต์" เพราะคิดว่ามันน่าสนุกดี
ข้อมูลเหล่านี้ คงพอเอาไปเขียนบทความแล้วนะ
โอเค งั้นฉันหยุดแค่นี้นะ
แจ็กสัน ฉันฝากบทความนี้ด้วยนะ
คิดว่าจบแล้วล่ะสิ
อยากร้องเพลงให้เธอฟังแฮะ
ทดสอบ หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง
ล้อเล่นเจ้าค่ะ
หลงกลอีกแล้วล่ะสิ แหงอยู่แล้ว
เขาจากไปโดยไม่กล่าวคำลาเลยได้ยังไง
นี่มันอะไร
(อย่าจับ)
ให้ตายเถอะ นี่ขนาดแปะข้อความแล้วนะ
- คิมชินฮยอก - บอกว่า "อย่าจับ" ไง
- ใครเป็นคนจับ - ชินฮยอกไง
พนันได้เลยว่าต้องเป็นจุนอู
- นั่นใช่ชินฮยอกหรือเปล่า - ผมคิดว่าทุกคนคงผิดหวัง
- รุ่นพี่ชินฮยอกนี่ - ถ้าผมไม่กล่าวคำลา
ทุกคนรู้ดีว่าผมมารยาทดีแค่ไหน
รุ่นพี่ชา ผมไม่ต้องพูดก็คงรู้
แต่พี่เป็นคนดีที่สุดเลย
ชั้นหนึ่งจริงๆ
อารึม ยินดีด้วยที่จะได้แต่งงานนะ
ไม่ว่าชายผู้นั้นจะเป็นใคร แต่เขาโชคดีที่สุดแล้วล่ะ
ดูใต้เก้าอี้สิ
พระเจ้า
(ขอแสดงความยินดี)
รุ่นพี่พุงโฮ
คุณมันซกมก
คุณมีกลิ่นตัวนะ อาบน้ำบ้างเถอะ
- นี่รองประธานคนใหม่นะ - ทิ้งไม้เกาหลังซะ
ผมจะเอาไปบอกเขานะ
ถึงจุนอูและฮันซอล
หยุดอวดว่าเป็นแฟนกันได้แล้ว
มันบาดตาและเลี่ยนมาก
และถึงผู้ช่วยที่น่ารักทั้งสามคน
อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ได้เลื่อนขั้นแล้ว
- แน่นอน - ขอบคุณนะ
- เข้มแข็งไว้ - เข้มแข็งไว้
สวัสดีรองบก.จี เจ้าของห้อง 502
ผมทำให้คุณตกใจมากไหม
ผมขอโทษนะ
รู้สึกผิดบ้างไหม ที่ไม่ให้กางเกงในผมเพิ่มน่ะ
กางเกงในเนี่ยนะ
ผมใส่ของคุณอยู่นะ ลื่นและนิ่มมากเลยแหละ
กางเกงในน่ะ
โอเค
ผมต้องไปแล้วล่ะ
รักษาตัวด้วยนะทุกคน
ดูแลสุขภาพด้วยล่ะ
ตั้งใจทำงานนะ
เขาไม่ได้กล่าวถึงฮเยจิน
เออใช่
ผมลืมอีกคนหนึ่ง
ผมเกือบทำพลาดครั้งใหญ่แล้ว
ว่าแล้วเชียว
แน่นอน
บรรณาธิการใหญ่
คุณชอบของขวัญอำลานั่นไหม
ขอร้องล่ะครับ
ปกป้อง "เดอะโมสต์" ด้วยวิถีโมสต์ให้ถึงที่สุดนะ
โอเค
ผมไปจริงๆ แล้วล่ะคราวนี้
รักษาตัวและขอให้มีความสุขมากๆ นะ โอเคนะ
- โอเค - โอเค
โอเค
ลาก่อน
พระเจ้าคุ้มครอง
ทำไมเขาถึงไม่ฝากอะไรถึงฮเยจินเลย
(ขอแสดงความยินดี เดอะโมสต์เกาหลี มียอดขายสูงสุดเป็นประวัติการณ์)
เราขึ้นแท่นเป็นอันดับหนึ่ง แต่ฉันไม่มีความสุขเลย
เหมือนกันเลย
รุ่นพี่ชินฮยอก ไปจากเกาหลีแล้วจริงๆ เหรอ
เขายกเลิกเบอร์มือถือด้วย
คิมชินฮยอก
ใจร้ายที่สุด
ฮเยจินจะกลับไปอยู่ทีมบริหารจริงเหรอ
ใช่ กลับไปพรุ่งนี้
ทำไมทุกคนถึงทิ้งเราไปทีละคนๆ คงจะเงียบเหงามากเลย
เศร้าจัง
จัดงานเลี้ยงอำลาสักหน่อยไหมล่ะ
- ใช่ - งานเลี้ยงอำลา
- ใช่ จัดเลย - งานเลี้ยงอำลา
อะไรน่ะ
รุ่นพี่ มาตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่สิ
ท่านรองประธาน
ห้องทำงานฉันมันอึดอัดมากเลย อย่างกับอยู่ในคุก
ฉะนั้น ฉันจะกลับมาทำงานตรงนี้
เป็นรองประธานประสาอะไร รุ่นพี่จะบริหารบริษัทได้เหรอ
เงียบไปเลย เดี๋ยวตีหัวหรอก
- ออกไป - ใช่ ออกไปเลย
ไปๆ
แต่ฉันรอเลี้ยงอำลาฮเยจินอยู่นะ...
ด้วยบัตรเครดิตอันนี้
บัตรทองด้วย
ไม่จริงน่า
- บุฟเฟต์ไหม - อยากกินอะไรล่ะ
ไปกินแบบฟูลคอร์สกันเถอะ
- ใช่ กินแบบฟูลคอร์ส - ฟูลคอร์สน่ะเหรอ
ล็อบสเตอร์ ปูจักรพรรดิ
ทรงผมอะไรของรุ่นพี่น่ะ
กลับสู่ที่หนึ่ง ทำดีมาก รอรับรางวัลได้เลย
- ตอนนี้ก็เตรียมตัวกลับมาได้แล้ว - ครับผม เข้าใจแล้วครับ
(ยอดขายเดือนธันวาคม: เดอะโมสต์ ที่หนึ่ง)
เธอโอเคหรือเปล่า
เธอไม่ปฏิเสธเครื่องดื่มสักแก้วเลย
ฉันจะปฏิเสธได้ยังไง นี่มันงานเลี้ยงส่งฉันนี่
ฉันคอแข็งนะจะบอกให้
ดีแล้ว
เรามาเดินคุยกันเถอะ
นำไปก่อนเลย ฉันจะไปซื้อน้ำ
อือ
เธอหายไปไหนนะ
พระเจ้า
พระจันทร์สวยแฮะ
รองบก.จี
พระจันทร์สวยแฮะ
เหตุการณ์แบบนี้คุ้นๆ นะ
ไปเถอะ คุณไถล
หนาวมากเลย
สำนักงานใหญ่อยากให้ฉันกลับไป
เขาเสนอตำแหน่งที่สูงขึ้นให้กับฉัน
จริงเหรอ สมแล้วที่เป็นแฟนฉัน
นายกำลังก้าวหน้านะ
มันคือรางวัล สำหรับการขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง
แต่ว่า
มันไม่ใช่ผลงานของฉันคนเดียว
ถ้าไม่มีคุณคิม สิ่งนี้คงเป็นไปไม่ได้
นั่นคือเหตุผล
ที่ฉันจะปฏิเสธตำแหน่งนี้
ทำไมล่ะ
ฉันว่าจะขอเธอแต่งงาน เมื่อ "เดอะโมสต์" ขึ้นเป็นที่หนึ่ง
เพราะฉันอยากฉลอง ช่วงเวลาที่ดีที่สุดกับเธอ
แต่กลับกลายเป็นว่า มันยังไม่ใช่ช่วงเวลานั้น
ฉัน...
ฉันต้องกลับไปอเมริกาก่อน
หากฉันปฏิเสธตำแหน่งนี้ อาจทำให้ฉันต้องเริ่มใหม่เลยก็ได้
ช่วงเวลาที่ฉันคาดหวัง อาจจะไม่ได้มาเร็วๆ นี้
แต่ฮเยจิน
เธอจะยัง...
อยู่กับฉันไหม
ได้โปรด
ไปกับฉันนะ
ได้สิ
ฉันจะไปกับนาย
อยู่ด้วยกัน
จริงสิ
อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ
- ทำไมล่ะ - นี่ไม่ใช่การขอแต่งงานแบบทางการ
ของจริงจะอลังการกว่านี้เยอะ
ฉันจะรอดู
แต่
พระจันทร์คืนนี้สวยเนอะ
ถามจริง
หยุดล้อเลียนฉันได้แล้ว
ไปเล่นสไลเดอร์กันเถอะ
ไปกัน
- นั่นของฉันนะ - ไม่ใช่ ของฉันต่างหากล่ะ
ของฉัน
ขอบคุณสำหรับทุกๆ อย่างเลยนะ
พี่จะไปจริงๆ เหรอ
เศร้าจัง
ไม่ไปได้ไหม
เธอจำเป็นต้องไปจริงๆ เหรอ
- ต้องไปจริงๆ เหรอ - พี่ครับ
โชคดีนะ
อือ
คุณควรไปได้แล้วนะ คิมฮเยจิน
โชคดีนะ
ขอบคุณ แล้วฉันจะกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ
โชคดีนะ คุณฮเยจิน
รุ่นพี่ชา
คุณเปลี่ยนไปมาก เมื่อเทียบกับตอนเข้ามาทำงานใหม่ๆ
คุณดูดีมากเลย
ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่
ฉัน...
ได้เรียนรู้อะไรมากมายจากคุณ
ทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้ล่ะ
นี่เหมือนฉันกำลังร่ำลาลูกเลย
รุ่นพี่คะ
ตายแล้ว จะซึ้งไปไหน
พอเถอะ
ดูแลตัวเองด้วยนะ
สวัสดีค่ะ คุณพัค
ฉันกลับมาแล้วค่ะ
โอ้ คุณฮเยจิน
- ฮเยจินนี่ - เธอกลับมาแล้ว
คุณคงไม่รู้หรอก ว่าผมรอวันนี้มานานแค่ไหน
ยินดีต้อนรับกลับมานะ ปรบมือให้เธอหน่อยเร็ว
- ดีใจจัง - ยินดีต้อนรับนะ
ขอบคุณค่ะ
เริ่มกันเลย
ฉัน...
กลับมาแล้ว
หัวหน้าบู มีอะไรให้ฉันทำไหมคะ
ไม่มี นี่มันหกโมงแล้ว ได้เวลากลับบ้านแล้วนะ
เวลาเลิกงานเร็วนี่มันรู้สึกแปลกๆ
คุณคิมเหรอ
คุณคิม
อ้าว ขอโทษค่ะ
นึกว่าเป็นเขาซะอีก
เหมือนมากนะ
ฉันตาฝาดเหรอ
สวัสดี แจ็กสัน
เธอเป็นยังไงบ้าง
คุณคิม
พี่เป็นยังไงบ้าง
พี่หายตัวไปโดยไม่กล่าวคำลาเลยเหรอ
พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง
แล้วทำไม...
ทำไมพี่ถึงไม่ฝากอะไรถึงฉันเลย
เพราะอย่างนั้นฉันเลยมาเองไง
พี่รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วงแค่ไหน
พี่ย้ายไปอยู่ที่ไหน
กินดีอยู่ดีหรือเปล่า
พี่โอเคจริงๆ เหรอ
พี่ไม่น่าทำแบบนี้เลย
แจ็กสัน อรุณสวัสดิ์
อยากชิมไหม
- ไม่เอา - ทำไมล่ะ
ฟันหน้าฉัน
ฉันว่าฟันหน้าฉันร่วงไปแล้ว
ฟันหน้าฉัน ฟันหน้าฉันร่วงไปแล้ว
บดละเอียดเลยนี่
ทำอะไรน่ะ แจ็กสัน
จ้างฉันที ขอให้ได้งานๆ
นี่
แจ็กสัน
ตายล่ะ ใครใช้เงินฉันหมดเนี่ย
เธอกำลังคำนวณอะไรอยู่เหรอ
เอาไป
ค่าใช้จ่ายเยอะ แต่ไม่มีเงินเก็บเลย
ฉันไม่มีอะไรให้ขายแล้ว
ขายอันนั้นสิ
ไม่มีทาง ฉันซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงเลยนะ
อ๋อเหรอคะ
มันจะดีมากๆ เลยนะ ถ้าเราไปเที่ยวช่วงสุดสัปดาห์กัน
เธอต้องทำงานช่วงสุดสัปดาห์ สมัยทำอยู่ทีมบรรณาธิการ
แต่ตอนนี้ ก็ไม่ต้องนอนดึกแล้ว
ดีจะตาย
มันดีมากๆ เลยล่ะ
ว่าแต่ ฉันจะกู้เงินเรียนได้ยังไง
ทำไมล่ะ
ฉันจะเรียนต่อ ด้านการจัดการโรงแรมน่ะ
จริงเหรอ
จริงสิ
ฉันเก็บคำพูดของเธอมาคิด
และฉันก็ชอบงานนั้นจริงๆ
ดังนั้น คราวนี้ ฉันจะตั้งใจเรียนสายนี้ล่ะ
พระเจ้า ฉันภูมิใจในตัวเธอจริงๆ
เป็นความคิดที่ดีเลยล่ะ
หายห่วงได้เลย ฉันชำนาญเรื่องการกู้เงินเรียนเลยล่ะ
สวัสดีค่ะ คุณอี
สบายดีไหมคะ
สบายดีค่ะ แล้วคุณล่ะ
ฉันจะโทรศัพท์มาขอบคุณคุณนักข่าว สำหรับบทความนั้นน่ะ
อ๋อ ฉันไม่ใช่นักข่าวหรอกค่ะ
ฉันทำงานชั่วคราวในทีมบรรณาธิการน่ะ
ตอนนี้ฉันกลับไปทำที่ แผนกสนับสนุนการบริหารแล้ว
อ๋อ เหรอคะ
แวะมาเยี่ยมเยียนกันบ้างนะ ถ้าคุณว่าง
ค่ะ ได้ค่ะ
ได้เลยค่ะ โชคดีนะคะ
เดี๋ยวก่อน คุณฮเยจิน
คะ
อยู่ไหน เธออยู่บ้านหรือเปล่า
ฉันอยู่ที่เฮรี มาพบนักเขียน ที่ฉันสัมภาษณ์ครั้งก่อน
เหรอ ถ้าบอกกันก่อน ฉันขับรถไปส่งเธอก็ได้
ไม่จำเป็นหรอก
เธอว่างมาทานข้าวเย็นกับฉันไหม
อือ
อือ ไว้เจอกันนะ
ใช่ที่นี่ไหมเนี่ย
เสือควรจะโผล่มาตอนนี้ แล้วคำรามเบาๆ ไหม
โฮก
เป็นความคิดที่ดีนะ
คล้ายๆ กับนิทานพื้นบ้านสมัยก่อนเลย
ยินดีต้อนรับ คุณฮเยจิน
สวัสดีค่ะ
ฉันไม่อยากไปขัดจังหวะพวกเขา
ไม่เป็นไร มาเถอะ
- ไม่เป็นไรค่ะ - มาเถอะ
- ของน่ารักๆ - หมีไม่น่ารักนะ
ทุกคนโปรดฟังทางนี้
กล่าวทักทายหน่อย
นี่คือเหล่านักเขียนที่ฉันทำงานด้วย
สวัสดีค่ะ
- สวัสดี ยินดีที่ได้พบนะ - สวัสดี
เธอใช่นักข่าว ที่เพิ่งสัมภาษณ์คุณหรือเปล่า
ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่ใช่นักข่าว
ห้องทำงานของคุณน่ารักจัง
คุณทำงานกับนักเขียนหลายคน ตลอดเลยเหรอ
เปล่าค่ะ เรารวมกลุ่มกัน เมื่อไม่นานมานี้
พวกเรามีโครงการที่ต้องทำด้วยกัน
ทุกคนต้องอยู่ที่นี่จนถึงปีหน้าเลย
ฟังดูน่าสนุกนะคะ
ทุกคนดูเชี่ยวชาญไปหมดเลย อิจฉาจัง
ถ้าคุณสนใจ ทำไมไม่มาทำงานกับเราล่ะ
อะไรนะคะ
ความฝันของคุณ คือได้เขียนหนังสือเด็กใช่ไหม
เอาตามตรงนะคะ ฉันแอบเสียใจที่คุณวางปากกาแล้ว
ฉันก็แค่กลับไปในที่ที่ฉันควรอยู่น่ะ
ที่ที่คุณควรอยู่เหรอ
เหมือนคุณพยายามตีกรอบตัวเอง ด้วยคำพูดนั้นนะคะ
ฉันเชื่อว่า ที่ที่คุณอยากอยู่ คือที่ของคุณค่ะ
จะว่าไป
ฉันกำลังมองหานักเขียนคนสุดท้าย มาร่วมทีม
คุณสนใจไหม
ฉันเหรอคะ
ถึงแม้จะเป็นเพียงการสัมภาษณ์ แต่ฉันชอบวิธีการเขียนของคุณนะ
คุณก็ชมฉันเกินไป
จริงๆ แล้ว ฉันกำลังจะไปอเมริกาเร็วๆ นี้
และ...
ฉันกำลังจะแต่งงาน
จริงเหรอ ยินดีด้วยนะ
ขอบคุณค่ะ
ห้องทำงานน่ารักดีนะ
มีแต่ของน่ารักเต็มไปหมด
อยู่ที่นั่นรู้สึกเหมือนอยู่บ้านเลย
เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม
เข้าใจ
อาจจะเพราะ พวกเขาเป็นนักเขียนเทพนิยาย
พวกเขาทุกคนทั้งดูน่ารักและใจดี
- แถมยัง... - ค่อยๆ พูดนะ
ดื่มน้ำสักหน่อยไหม
พักหายใจสักหน่อยไหม
พวกเขานั่งรวมกัน แล้วก็วางแผนเกี่ยวกับหนังสือกันอยู่
- ขอบคุณค่ะ - ด้วยความยินดีครับ
อร่อยมาก
อ๋อ แล้วก็นะ ฝันของผู้เขียนหลัก
คือการได้ทำงานร่วมกับคน ที่มีความคิดคล้ายๆ กัน
เธอถึงสร้างหมู่บ้านนิทานเด็กไง
เจ๋งเนอะ ว่าไหม
เธออยากทำด้วยหรือเปล่าล่ะ
- อะไรนะ - เธอดูตื่นเต้นมากเลยนะตอนนี้
เธอเคยฝันว่าอยากจะเป็น นักเขียนนิทานเด็กนี่
ไม่ ยังไงฉันก็จะไปกับนาย
เออใช่ นายอยากคุยเรื่อง โรงเรียนสอนภาษาใช่ไหม
ฉันต้องทำอะไรบ้างล่ะ
อ๋อ
ดูนี่ แล้วเลือกโรงเรียนมา
ได้เลย
ภายในหนึ่งปี ฉันจะพูดอังกฤษได้คล่องไหม
เยี่ยมสุดๆ ไปเลย
ฉันควรเลือกเรียนที่ไหนดีล่ะ
เลือกยากมากเลย
อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
นี่มันวันอาทิตย์ ทำไมเธอตื่นเช้าจัง
สำหรับฉัน ทุกวันคือวันอาทิตย์
จริงสิ
นี่เป็นตัวอย่างคำถาม ในการสอบสัมภาษณ์เพื่อเข้าเรียน
ไหนลองถามฉันหน่อย
- คำถามสอบสัมภาษณ์เหรอ - ใช่
เอาล่ะ "หลักการตลาดสี่พี" คืออะไร
สี่หลักการสำคัญ ของการตลาดที่มีประสิทธิภาพ
ผลิตภัณฑ์ ราคา ช่องทางการขาย และการส่งเสริมการขาย
เยี่ยมมาก
การส่งเสริมการขายคืออะไร
การสื่อสารกับลูกค้า เช่น การโฆษณา
ประชาสัมพันธ์ ขายตรง ส่งเสริมการขาย
ทำการบ้านมาดีใช่ไหมเนี่ย
ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ
เวลาเรียนมันสนุกแบบนี้เลยเหรอ
สินค้า บริการ คุณภาพงานออกแบบ
ฮาริ ตอนนี้เธอดูสวยมากเลยนะ
ก็รู้ๆ อยู่แล้วไง
ฉันสวยตลอดแหละ
ฉันหมายถึงสีหน้าเธอ ไม่ได้หมายถึงหน้าตา
เธอดูตื่นเต้นมากเลยนะ
จริงเหรอ
ก็นะ ช่วงนี้ฉันก็ตื่นเต้นน่าดู
"คุณจะทำให้สินค้าของคุณ แตกต่างจากคนอื่นได้ยังไง"
ฉันไม่สวยเลยสักนิด
ไม่มีร่องรอยของความตื่นเต้นเลย
เธอถึงสร้างหมู่บ้านนิทานเด็กไง
เจ๋งเนอะ ว่าไหม
เธออยากทำด้วยหรือเปล่าล่ะ
- อะไรนะ - เธอดูตื่นเต้นมากเลยนะตอนนี้
(แด่ ฮเยจิน หวังว่าคุณจะไม่หยุดฝัน จากอีมีอึน)
ฉันเชื่อว่า ที่ที่คุณอยากอยู่ คือที่ของคุณ
เธออยากมาทานอาหารเย็นกับฉันไหม
(โกลเด้นดิว)
ไง
เข้ามาข้างในเถอะ
แต่งงานกันนะ ซองจุน
หา อะไรนะ
ฉันหมายถึง
เราควรแต่งงานกันได้แล้ว
ฉันตั้งใจที่จะแต่งงานกับนายสักวัน
และต้องเป็นนายเท่านั้น
แน่นอน แต่ว่า...
ฉันเตรียมแหวนคู่มาแล้วด้วยนะ
วงนี้ของฉัน
เอามือนายมา
วงนี้ของนาย
ฉันกำลังขอนายแต่งงานนะ
แต่แทนที่เราจะแต่งงานกันทันที...
เธอต้องการเวลาอีกปีใช่ไหม
นายรู้ได้ยังไง
เหตุผลที่ฉันขอเวลาอีกปีก็คือ...
เธออยากเขียนนิทานเด็กใช่ไหม
นายรู้ได้ยังไง
ขอบคุณที่ไม่ปิดบังฉัน
ฉันรู้ดีว่าเธออยากทำงานนั้นมาก
และฉันก็กังวลอยู่ ว่าเธอจะไม่ทำเพียงเพราะฉัน
มันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ
ถ้าเธอไปอเมริกากับฉัน
เธอคงจะไปแบบไม่มีความสุข
และคงจะแอบนั่งเป็นทุกข์
ฉันก็คงอยู่ไปโดยไม่รู้อะไร
และรู้สึกแย่มากพอมารู้ทีหลัง
เธอพูดตรงๆ กับฉัน เพราะเชื่อใจฉันใช่ไหม
ฉันอยากสวยบ้าง เพื่อตัวฉันเอง
คนเราจะสวยที่สุด เมื่อได้ทำสิ่งที่รัก
ฉันอยากทำสิ่งที่ฉันรัก
และดูสวย
ไม่ใช่เพราะคนอื่น
แต่เพื่อตัวฉันเอง
เธอตัดสินใจถูกแล้วล่ะ
ขอบคุณนะ
และขอโทษจริงๆ
แต่ฉันรู้สึกเหมือนโดนโกงเลย
ฉันเตรียมการขอแต่งงาน แบบยิ่งใหญ่ไว้แล้วด้วย
จริงเหรอ
นายกำลังเตรียมอะไรอยู่น่ะ
มาบอกตอนนี้จะได้อะไรล่ะ
มาต่อตัวต่อของเรากันเถอะ
ไหน นายกำลังวางแผนอะไรอยู่
บอกฉันมานะ
นายจะขอฉันแต่งงานยังไงเหรอ
ใบ้หน่อยสิ นายวางแผนไว้ยังไงเหรอ
สายไปแล้ว ฉันไม่บอกเธอหรอก
คราวหน้าเอาผู้หญิงที่ซ่อนอยู่มาด้วย เราจะส่งเธอคืนสู่ที่กัน
หายไปไหนชิ้นหนึ่งกันนะ
บอกฉันหน่อยได้ไหม
ฉันจะลงแดงตายอยู่แล้วนะ
นายจะขอฉันแต่งงานยังไง
ตรงนั้นไง หยิบให้หน่อยสิ
อะไรน่ะ
ฉันจะขอเธอแบบนี้ไง
ฉันยัง...
เตรียมคำพูดมาด้วยนะ
ก่อนที่ฉันจะเจอเธอ
ฉันไม่เคยสัมผัสกับความสุขแบบนี้
เธอทำให้ฉันมีความสุข และฉันก็อยากตอบแทนเธอ
อยากทำให้เธอมีความสุขไปชั่วชีวิต
ฮเยจิน
เธอจะ...
พอครบหนึ่งปีแล้ว เธอจะแต่งงานกับฉันไหม
ส่งมือมาสิ
เรามีแหวนสองวงเลยนะ
ฉันชอบ ไม่เหมือนใครดี
ฉันไปก่อนนะ
อะไรเหรอ
ต้องไปด้วยเหรอ
อะไรนะ
มันก็ดึกแล้วนะ
และฉันก็ยังไม่ได้พับผ้าเลย
พวกขยะรีไซเคิลด้วย
ฉันต้องแยกขยะพวกนั้น
งั้นฉันไปส่งเธอก็แล้วกัน
ฉันว่าฉันลืมกุญแจรถไว้ด้านในแน่เลย
รอนี่ เดี๋ยวไปหยิบให้
ไม่เป็นไร ฉันนั่งแท็กซี่กลับได้
ไม่ รอก่อน เดี๋ยวฉันไปส่ง
แค่สิบนาทีจากที่นี่เอง
ไว้เจอกัน ถึงแล้วฉันจะโทรหา
ไว้เจอกันนะ
ใครครับ
ฮเยจิน
คิดไปคิดมา
ฉันไม่จำเป็นต้องพับผ้าวันนี้
แล้วก็รีไซเคิลขยะพรุ่งนี้ก็ได้
เธอต้องไปอยู่ที่นั่นจริงๆ เหรอ
ไปๆ มาๆ ไม่ได้เหรอ
มันเป็นงานที่ทำร่วมกันน่ะ
นักเขียนทุกคนต้องย้ายมาอยู่ด้วยกัน จนกว่าจะเสร็จงาน
ฉันก็ควรจะไปอยู่ที่นั่นด้วย
ตอนที่เธอบอกจะไป ฉันไม่รู้สึกอะไร
แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกแล้ว
ตอนเห็นเธอจัดกระเป๋า
ฉันรู้น่ะ
เราไม่เคยอยู่ห่างกันเลย ตั้งแต่ฉันกลับจากญี่ปุ่น จริงไหม
ใช่
เธอร้องไห้เหรอ
ไม่ได้ร้องสักหน่อย
ร้องไห้ทำไมกัน
เห็นเธอจะร้องไห้ ฉันก็ร้องตาม
ถ้าเทียบกับอเมริกา เฮรีก็ใกล้กว่านะ
ใช้เวลาเพียงแค่สองชั่วโมง เพื่อเดินทางมาหาเธอ
พวกเราตัวติดกันมาตลอดสิบกว่าปี
แต่ตอนนี้เรากลับต้องหาเวลา ที่จะเจอกันแทน
ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นล่ะ ฉันร้องไห้แล้วนะ
แล้วต่อไป ใครจะมานั่งร้องไห้ และสั่งน้ำมูกกับฉันล่ะ
ถ้าเธอร้องไห้ ฉันจะมาหาเธอ แล้วช่วยเธอสั่งน้ำมูกนะ
เธอจะถ่อมาถึงนี่จริงๆ เหรอ
แน่นอนอยู่แล้ว
- ฮเยจิน - ฮาริ
แด่การเริ่มต้นใหม่ของคิมฮเยจิน
แด่การตอบรับเข้าเรียนปริญญาโท ของมินฮาริ
- ฉลอง - ฉลอง
ไขว้แขนดื่ม
จำวันแรกที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไหม
เครื่องทำน้ำอุ่นเสีย
เช้าวันถัดมา เราแทบจะตายจากความหนาว
แล้วทุกวันนี้ล่ะ
เธอจำวันที่น้ำไม่ไหล ระหว่างที่เธอกำลังสระผมได้ไหม
แน่นอน ฉันจำได้
ผมของฉันเต็มไปด้วยฟองสบู่ แล้วน้ำก็หยุดไหลเฉยเลย
- หนาวมาก - ไม่น่าเชื่อเลย
อย่าไปเลยนะ ฮเยจิน
- ไม่ได้ ฉันต้องไป - อย่าทิ้งฉันสิ
- เธอไม่เคยทำความสะอาดเลย - อย่าไปเลยนะ
- ฉันไม่ให้เธอไป - ไม่เอา จั๊กจี้
มานี่เลย
ตายแน่ มินฮาริ
นั่นคือที่ทำงาน
บรรยากาศดีมาก
ฉันน่าจะย้ายมาที่นี่ แทนการไปนิวยอร์กนะ
พรุ่งนี้จะให้ไปเจอที่สนามบินกี่โมง
บินตอนกี่โมงล่ะ
ฮเยจิน
เราอย่าไปร้องไห้กันที่สนามบินเลยนะ
ทำไมล่ะ
ฉันอยากไปส่งนายนะ
เราอาจจะไม่ได้เจอกันเป็นปีเลยนะ
ฉันว่าฉันทนไม่ได้แน่ๆ
ถึงจะทำเป็นเฉยแล้วบอกว่าเธออยู่ได้
แต่พอเจอเธอพรุ่งนี้ ฉันอาจขอร้องให้เธอไปด้วย
ฉันกลัวว่าฉันอยากจะพาเธอไปด้วย
จะบอกให้เราลากันตรงนี้เหรอ
อย่าเผลอล่ะ
ฉันอาจจะโผล่มา แบบไม่บอกกล่าวเลยก็ได้
จะโทรศัพท์หาวันละสิบครั้ง
จะส่งอีเมลหาเธอทุกๆ วัน
เรามาเขียนจดหมายถึงกัน เหมือนสมัยเด็กๆ กันดีไหม
อือ ก็ดีนะ
เข้าไปข้างในเถอะ
นายไปก่อนสิ
ฉันอยากเห็นนายไปก่อน
ก็ได้
ไปก่อนนะ
อือ
ฉันรักเธอ
ฉันรักเธอนะ ฮเยจิน
เหมือนกัน
ฉันก็รักนาย
คุณฮเยจิน จะไปไหนคะ
มีคนมาหาฉันน่ะ
เดี๋ยวจะกลับมาค่ะ
สวัสดีค่ะ
คำบรรยายโดย: ปวิชญา วลีสุขสันต์