(คู่วิวาห์ต้องห้าม)
(ละครเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ)
(ชื่อและเนื้อหาของผู้คน สถานที่ และอื่นๆ ไม่มีอยู่จริง)
ข้าจะกลับบ้านสักสองวันเพคะ
ข้ารู้แล้ว
ชินวอนอยู่ตรงนั้นรึเปล่า
ก็ได้ ไว้เจอกันตอนเจ้ากลับมา
โอ้
ลงมาเถอะ แม่หญิง
ข้าไม่ใช่แม่หญิง ข้าเป็นขอทาน จำได้ไหม
ขอบคุณที่พาข้ากลับบ้าน
ข้าไปก่อนนะ
ไปกันเถอะ
เขารู้รึเปล่านะว่าข้าคือเยฮยอนซอน
ทำไมเขาดีกับข้าขนาดนี้
เยฮยอนซอนตายไปแล้ว
เป็นอะไร โซรัง
บ้าจริง ตกใจหมด
ทำไมท่านยังอยู่อีกล่ะ
ทำไมเจ้าอยู่ข้างนอกไม่หลับไม่นอนล่ะ
ข้าเพิ่งฝันร้าย
ทำไม มีอะไรรึ
เปล่าหรอก
เจ้าไม่กลัวรึ
กลัวอะไร
คงลำบากน่าดูที่อยู่ๆ ได้เป็นนางใน และรับใช้พระราชา
ข้าไม่กลัวหรอก ที่จริงแล้วพระองค์…
น่ารักกว่าที่คิด
น่ารักรึ
เปล่า ข้าหมายถึง
ท่านไม่เห็นพระองค์เกาะแขนเสื้อข้าตอนกลัวผีรึ
น่ารักมากเลย
ข้ากังวล
ฝ่าบาทอาจสับสนได้
สับสนอะไรรึ
เจ้าเป็นร่างให้วิญญาณพระชายาสิง
ดังนั้น…
พระองค์อาจเห็นเจ้าเป็นนางด้วย
มันน่ากลัวนะ
การที่สับสนความรู้สึกตัวเองน่ะ
เจ้าหลับตาทำไม
ข้าเหนื่อยน่ะ
ข้า… ไปนอนดีกว่า
ถ้ากลัวก็ออกมานะ ข้าอยู่ตรงนี้
ไม่เป็นไรหรอก
ข้าไม่หนีไปไหนอยู่แล้ว ท่านกลับบ้านไปนอนเถอะ
คำสั่งพระราชาน่ากลัวจะตายไป
อย่าสนิทกันไปกว่านี้เลย
ข้าให้ใครรู้ตัวตนที่แท้จริงไม่ได้
ไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าเคยเป็นใครมา
(ตอน 3)
สิบวันก่อนที่โรงเตี๊ยมในยางฮวาจิน
คนที่อ้างว่าฆ่าพระชายาปรากฏตัวมาพ่ะย่ะค่ะ
เรากำลังติดตามเรื่องอยู่
มีใครอยู่ไหม
แม่บ้าน!
นั่นแหละวิธีของพวกเขาพ่ะย่ะค่ะ
กำจัดหลักฐานเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่าง
แล้วท่านจะทำอย่างไร หากเกิดฆาตกรรมขึ้นอีกล่ะ
กระหม่อมมีแผนพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์ต้องแสดงให้ทั้งแคว้นเห็นว่า พระองค์สุขภาพดี
ไปล่าสัตว์ดีไหมพ่ะย่ะค่ะ
ล่าสัตว์รึ
ข้าไม่ได้ล่ามาเจ็ดปีแล้ว
พระองค์จะรวบรวมความร่มเย็นกลับมาได้
และกำจัดคำนินทาของชาวบ้านพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์ต้องไปโดยไม่บอกใคร พวกเขาจะได้ลุกลี้ลุกลนและทำพลาด
และอาจทิ้งร่องรอยไว้โดยไม่ตั้งใจพ่ะย่ะค่ะ
ล่าสัตว์…
พระชายา
คือ…
เจ้าอยากเห็นไหมว่าข้าได้อะไรมา
แต่นแต๊น!
องค์หญิงเพคะ!
- พระชายา! - คิมซังกุง พานางเข้ามา!
องค์หญิง!
ท่านช่างโหดร้ายใจดำจริงๆ
คือว่า…
ข้าได้ยินเสียงร้องไห้ อันเจ็บปวดของกวางตัวนั้นเลย
ทรงสนุกกับการฆ่าสัตว์ เพื่อฉลองได้อย่างไรเพคะ
ข้าไม่ได้สนุกนะ
ลองคิดดูสิเพคะ
กวางตัวนั้นต้องมีครอบครัวแน่ ไม่ว่าจะมีแม่หรือมีลูก
เอ่อ…
กระหม่อมได้ข่าวว่า พระองค์ฝึกกับหัวหน้าอีชินวอนบ่อยๆ
หากพระองค์ฝึกหนักอีกนิด…
ฝ่าบาท
ข้ายังมีฝีมืออยู่
กระหม่อมจะกำหนดการให้พ่ะย่ะค่ะ
ดูสิ
หนักนะเนี่ย เจ้าแบกไหวรึ
แน่นอนอยู่แล้ว
มาทางนี้สิ
ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ
เลือกมาสิ รองเท้าเจ้าเน่าหมดแล้ว
คนจรจัดไม่เหมาะกับรองเท้าดอกไม้หรอก
เจ้าไม่ใช่คนจรจัดสักหน่อย
เจ้าเป็นเจ้าของโรงน้ำชาในอินซากล
และทำงานที่วังหลวง
ข้าจะกลับไปที่เดิมของข้า
เจ้าจะออกเร่ร่อนอีกแล้วรึ
ไม่รู้สิ ที่เดิมของข้าคือที่ไหนล่ะ
ถ้าอยู่วังหลวงต่อ ข้าต้องสร้างเรื่องแน่
ข้าเป็นคนเก่ง ข้าตายแบบนั้นไม่ได้หรอก
เมื่อพระชายาไปสู่สุคติแล้ว ข้าจะไป
ข้าไม่อยากได้รองเท้าใหม่หรอก
ถ้าจำเป็น ข้าจะไปซื้อในตลาด
ใครเขาซื้อรองเท้าใช้แล้วกัน นั่งลง
ลองดูก่อนเจ้าค่ะ
ต่อจากนี้ไป เจ้าต้องกินอาหารอุ่นๆ
และนอนในที่ดีๆ
และสวมรองเท้าดอกไม้เท่านั้น
ท่านไม่รู้รึ
หากซื้อรองเท้าให้ผู้หญิง นางจะหนีไป
ล่าสัตว์กะทันหันรึ
ขอรับ
แล้วระหว่างเดินทาง
ฝ่าบาทคิดจะรับแสงแดดบ้างรึเปล่า
เราจะประดับทางเดินดียังไงให้แจ่มจรัสไปเลย
- อ้าว - หืม
ได้ข่าวว่าเจ้าเตรียมตัวไปล่าสัตว์
เสด็จแม่
ไปแล้วจะล่าสัตว์ได้ไหม
แม่กลัวว่าร่างกายเจ้าจะยังอ่อนแออยู่
ฝ่าบาท เข้าเป้าพอดีเลยพ่ะย่ะค่ะ!
ฝ่าบาท!
ไก่ฟ้าตัวใหญ่เท่าบ้านเลยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!
ไก่ฟ้า…
ฝีมือดีขนาดนี้ ไปที่ไหนก็ไม่แพ้แน่
รู้ใช่ไหมว่าสุขภาพของเจ้าเป็นพลังของแคว้นนี้
คำสั่งห้ามแต่งงานจะได้ถูกยกเลิก เจ้าจะได้ให้กำเนิดพระโอรสสักที
ไม่ต้องห่วง ยิงไก่ฟ้าเถอะ แม่ไปล่ะ
ข้ายิงโดนไก่ฟ้า
ให้สำนักหมอหลวงจัดเตรียม ยาบำรุงกำลังพระราชาซะ
เพคะ
ร่างกายฝ่าบาทขาดความร้อน…
- โสมแดงน่าจะเข้าท่า - เพคะ
แคว้นควรสนับสนุนให้หนุ่มสาวมีลูกสิ
ควรสนับสนุน
ดันจับเราขังเพราะมองผู้หญิงคนเดียว
- ไม่ยุติธรรมเลย - ไม่ยุติธรรมเลย
- หาลูกสาวข้าที - โธ่เอ๊ย
นางตื่นขึ้นมาเจอว่าลูกสาวถูกลักพาตัวไป
เพราะแบบนี้ถึงเรียกกันว่านรกโชซอน!
นรกโชซอน
- นี่ ไปดื่มกันหน่อยดีกว่า - ไปเถอะ
พวกเจ้าคงโมโหแคว้นนี้มาก
(อังฮวาฮอน)
ตายจริง ลักพาตัวรึ น่ากลัวจริงๆ เจ้าค่ะ
หากข้าอยู่ใต้กฎหมาย ข้าก็ต้องเคารพกฎหมาย
แต่หากข้าอยู่เหนือกฎหมาย กฎหมายต้องเคารพข้า
ท่านจะอยู่เหนือกฎหมายอย่างไรเจ้าคะ
อำนาจ
ในฐานะผู้หญิงน่ะรึเจ้าคะ
เข้าวัง แล้วเป็นผู้หญิงในราชวงศ์ไงล่ะ
เป็นไปได้ด้วยรึเจ้าคะ
แน่นอน
หากท่านเข้าร่วมยอวอนฮเวน่ะนะ
ยอวอนฮเวรึเจ้าคะ
เป็นการรวมตัวของเหล่าแม่ ที่อยากให้ลูกสาวเป็นราชินี
แทนที่จะให้ลูกสาวแต่งกับชายประหลาด หลังผ่านมานานเจ็ดปี
เราเล็งเป้าหมายสูงสุด
เมื่อมีการประกาศพิธีคัดตัว ครอบครัวที่ไม่ได้อยู่ในสโมสรของเรา
จะไม่สามารถสมัครได้
เราหารือและได้ข้อสรุปกันแล้ว
แต่ราชินีมีได้คนเดียวนะเจ้าคะ
การแข่งขันจะสูงก็จริง แต่โอกาสก็เพิ่มขึ้นด้วยนะเจ้าคะ
งั้นรึเจ้าคะ
โอ้โห ค่าสมาชิกแพงเหมือนกันนะ
หากท่านเข้าร่วม
ใบสมัครของลูกสาวท่านจะถูกส่งตรง
ถึงหัวหน้าตำหนักในเลยนะเจ้าคะ
สู้ฮยอนของข้าไม่ได้หรอก
โอ้โห ใครกันเนี่ย
อึนจองที่หนีจากแกกยองไม่ใช่รึนั่น
นางโลมที่หนีไปน่ะรึ ไม่ใช่ข้าหรอกเจ้าค่ะ
ข้ายังไม่ได้พูดถึงนางโลมเลย
น่าหงุดหงิดจริงที่เจ้าทำเป็นไม่รู้จักข้า
ข้าได้ยินเรื่องเจ้ามา
เจ้าไปเป็นเมียน้อยท่านเสนา แต่กลับได้เป็นนายหญิงแทน
แหม
แบบนี้ก็ดูมีรัศมีนายหญิงเหมือนกันนะ
ข้าบอกว่าข้าไม่ใช่นางเจ้าค่ะ
ได้ข่าวว่าเจ้ามีลูกสาวคนเดียว ทำยังไงดีล่ะ
ต่อให้ไม่มีคำสั่งห้ามแต่งงานแล้ว นางคงเป็นได้แค่เมียน้อย
เพราะภูมิหลังของเจ้า
ข้าบอกแล้วไงว่าไม่รู้จักนาง
ท่านคงกำลังจะเดินทางไปฮันยาง
ถ้างั้นก็ขอให้สนุก
และห่วงแต่เรื่องของตัวเองเถอะเจ้าค่ะ
ที่ฮันยาง พวกเขาจับคนสอดรู้ไปตัดจมูก
และคว้านเนื้อ
เอาไปหั่น
ท่านพี่
ออกไปข้างนอกระวังด้วยนะเจ้าคะ
ทำไมอยู่ๆ พูดแบบนั้นล่ะ
มีผู้หญิงถูกลักพาตัวอีกแล้วเจ้าค่ะ
ไม่ใช่ว่าคนรักนางลักพาตัวไป เพื่อไปอยู่ด้วยกันหรอกรึ
ทุกคนก็คิดอย่างนั้นเจ้าค่ะ
แต่มีคนเจอศพผู้หญิงคนนึงที่ชายหาด
ตายแล้ว
ท่านมัวแต่ทำอะไรในฐานะผู้พิทักษ์ของสามัญชน
ไม่ไปจับคนเลวแบบนั้นรึ
ข้ารู้
เราสืบกันมาหลายปีแล้ว
ทำไมยังจับพวกเขาไม่ได้อีก น่ากลัวชะมัด
มันอันตรายนะ ความสวยของข้าน่ะ
คนเราหลีกเลี่ยงโชคชะตาได้หรือไม่
ตกใจหมด วันนี้ถึงคราวเป็นบ้ารึ
อ๊าก หนาว!
ระวังน้ำไว้
โอ๊ย!
หัวข้า! ระวังต้นไม้หน่อย
พ่อ ถ้าท่านมีญาณวิเศษ…
อย่าพูดสิ่งที่ใครก็พูดกันสิ ทำนายอะไรหน่อย
ตกใจหมด!
ระวังน้ำกับต้นไม้ไว้ให้ดี!
อย่าทำกับเขาแบบนั้นสิเจ้าคะ
อย่าถือสาเลย เขาป่วยหนักน่ะ
ระวังต้นไม้และน้ำไว้ให้ดี
เจ้าระวังผู้ชายไว้ให้ดี
เฮ้อ ข้าจะบ้าตาย
โฮ่! อา…
โซรังจะกลับมาเมื่อไหร่นะ
ฝ่าบาท!
หาข้าอยู่รึเจ้าคะ
อะไรกัน ทำไมอยู่ๆ …
ข้าถูกสั่งให้ทำหน้าที่ทันทีที่กลับมาเพคะ
ข้าเลยตรงมาที่นี่เลย
ไม่รู้ว่าใครวางกำหนดการ
ฝ่าบาทกำลัง…
รอข้าอยู่รึเพคะ
ข้าน่ะรึ ข้าจะรอทำไม
ข้าก็นึกว่าพระองค์จะเบื่อซะแล้ว ที่ต้องอยู่คนเดียว
อ๋อ…
ข้าหาเจ้า เพื่อถามถึงอากาศวันพรุ่งนี้น่ะ
พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ ฝนจะตกหรือแดดออก
อากาศพรุ่งนี้รึเพคะ
ไม่ต้องห่วงเพคะ!
อากาศพรุ่งนี้จะแจ่มใสไม่แพ้หน้าข้าเลย
เจ้ามีญาณวิเศษจริงๆ สินะ
แน่นอนเพคะ
แค่ฝนปรอยเดี๋ยวเดียวเพคะ
- ตายจริง - ไม่เห็นมีอะไร
ตายจริง!
เข้าตำหนักเถอะพ่ะย่ะค่ะ
- ฝ่าบาท เข้าตำหนักเถอะเพคะ - ฝ่าบาท
ไม่นะ! ฝ่าบาท
ทำยังไงดี
- เสียงนั่น - โซรังอยู่รึเปล่า
เสียงพรายน้ำอีกแล้วรึ
รอเดี๋ยวนะเพคะ
ข้าจะจัดการพรายตัวนั้นเอง
จัดการ…
เฮ้อ
โอ๊ย!
หืม
อะไรล่ะเนี่ย
ใครเอามาไว้นะ
อ้าว
อะไรกัน แค่นี้เองรึ
อะไรเนี่ย
โอ้!
ง่ายจริงๆ
ฝ่าบาท!
ข้าทำได้แล้วเพคะ!
ผีหลอก!
ไม่ใช่เพคะ ข้าโซรังเอง!
นี่… คือการ… ก่อกบฏร้ายแรง
(กยองโฮรู)
ช่วยข้าด้วยเพคะ
เยฮยอนซอน!
โซรัง
โซรัง เจ้าเป็นอะไรไหม
อืม ข้าไม่เป็นไร
เดี๋ยวนะ นี่ข้ารอดมาคนเดียวรึ
ชินวอน ท่านลืมใครรึเปล่า
ฝ่าบาท!
ย๊าก!
ฝ่าบาท!
ฝ่าบาท
ข้าสมควรแก่ความตายเพคะ
ไม่เป็นไรหรอก
พระองค์ดูไม่สู้ดีนะเพคะ
ข้าไม่เป็นไร
เจ้ารอดมาได้ยังไง
ลงโทษกระผมด้วยความตายเถอะขอรับ ฝ่าบาท
ชินวอน
มานี่หน่อย
เร็วเข้า
- เจ้า… - ขอรับ
- อยากตายรึ - ว่าไงนะขอรับ
ไปช่วยนางก่อนข้าได้ยังไง
เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน!
กลับตำหนักเถอะพ่ะย่ะค่ะ
เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะพ่ะย่ะค่ะ
- กล้าดียังไง - ได้โปรดขอรับ
โธ่…
นี่
ไปกันเถอะเจ้าค่ะ
ฝ่าบาท เดี๋ยวข้าช่วยเปลี่ยนชุดนะเจ้าคะ
ใครจะพอใจร่างกายข้าล่ะ
เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ ข้าจะทำยังไงดีนะ
เจ้าบอกว่าข้าไม่เร่าร้อนไม่ใช่รึ
เพราะแบบนั้นเลยไปอยู่ในอ้อมแขนชินวอนสินะ
ดูเข้าสิ ข้าจะแก้สถานการณ์ยังไงดี
ฝ่าบาท เดี๋ยวข้าเช็ดหน้าให้เพคะ
ไม่จำเป็นหรอก
ข้าเช็ดเอง ส่งมา
ไม่ได้เพคะ
อย่างน้อยก็ให้ข้าเช็ดให้เถอะเพคะ
ส่งมาให้ข้า
- ไม่ได้เพคะ - ส่งมา
- เปียกไปหมดแล้วเพคะ - ถอยไปเถอะ ข้าไม่เป็นไร
ฝ่าบาท ข้าจะช่วยเปลี่ยนชุดนะเพคะ
ข้าบอกว่าไม่ได้
ไม่ได้รึเพคะ
พระองค์คงหนาวมาก
นี่
คราวก่อนข้าคงตาบอดไปแน่ๆ
ข้าบอกว่าร่างกายหัวหน้าอีดูดีรึเพคะ
ไร้สาระจริงๆ!
ร่างกายพระองค์… พอดูใกล้ๆ โอ้โห…
สมบูรณ์แบบเลยเพคะ
แข็งมาก อย่างกับหินเลยนะเนี่ย
- โอ้โห - โอ๊ย!
นี่เจ้าเพิ่งรู้รึไง
เวลาข้ามองฝ่าบาท
ดูเหมือนมังกรฟ้าทะยานขึ้น
และแผ่จิตวิญญาณและเกียรติภูมิ ไปทั่วทั้งพิภพเลยเพคะ
วันนี้พระองค์น่าประทับใจมาก
ตอนพระองค์แกว่งดาบ การเคลื่อนไหวช่างแม่นยำ
ราวกับเทพเจ้าแห่งการทหาร เต้นรำใต้แสงจันทร์เลยเพคะ
นี่… เดี๋ยวก่อน!
ข้า…
ข้าจะเช็ดเอง
มีเรื่องอะไรเพคะ
ข้าจะสวมกางเกง
ข้าจะสวมกางเกงเอง เจ้าหันหลังไปเถอะ
เดี๋ยวข้าทำให้เองเพคะ
เจ้าเอานี่ไป แล้วไปตรงโน้นเถอะ
เพคะ
นี่ อย่าหันมานะ
ฝ่าบาท
พระองค์จะยกโทษให้ข้าเรื่องวันนี้ไหมเพคะ
เรื่องที่ข้าขวิดกับเรื่องจ๋อมแจ๋มน่ะเพคะ
เจ้าคิดว่ามันน่าให้อภัยรึ
ข้าเจอแล้วเพคะ ว่าเสียงนั่นมาจากใคร
- ใครรึ - มีผีพรหมจรรย์
ถูกฝังไว้ตรงนั้นเพคะ
นางมาเพื่อหลอกหลอนพระองค์
แต่ข้าเป็นใครกัน
ข้าคือโซรัง นักปราบผี
ด้วยญาณวิเศษ ข้าบอก “นังผีร้าย!
กล้าดียังไงมาทำเสียงผี”
ข้าเลยตบตีและเอาชนะมาได้เพคะ
จริงรึ
ดูสิเพคะ พระองค์ไม่ได้ยินเสียงนั้นแล้ว
ไหนๆ ข้าก็ทำสำเร็จครั้งใหญ่
ข้าอาจสมควรได้รับสักดื่มจากพระราชา
แต่ในเมื่อข้าทำผิดไว้
เราหายกันดีไหมเพคะ
- หายกันรึ - เพคะ หายกัน
ทำยังไงให้เขาหลับดีนะ
พูดเองก็เหนื่อย ข้าให้เขาพูดแล้วกัน
ฝ่าบาท
ดวงจันทร์กลมๆ ทำพระองค์นึกถึงอะไรไหมเพคะ
ดวงจันทร์รึ
ไม่มี
ถ้าอย่างนั้น…
เรื่องตลกเกี่ยวกับเหล้าล่ะเพคะ
แต่นแต๊น!
ไม่มีหรอก
พระองค์บอกว่าลืมไม่ได้
แต่คงลืมแค่เรื่องที่เกี่ยวกับดวงจันทร์และเหล้า
เหตุผลที่พระองค์สัญญาไม่ได้ว่าจะลืม
เป็นเพราะอะไรเพคะ รู้สึกผิด ความรู้สึกที่ค้างคา หรือเสียใจทีหลัง
ทำไมไม่มีความรักที่ค้างคาให้เลือกล่ะ
ทำไมตอนนั้นข้าไม่เข้าใจและรู้ดีกว่านี้
นางคงทุกข์มากที่ต้องอยู่ในวังประหลาด
งั้นก็เพราะมาเสียใจทีหลังสินะเพคะ
รู้อะไรไหมเพคะ
คนที่มองย้อนไปในอดีตแล้วเสียใจ
ยังคงทำสิ่งที่ทำให้เสียใจอยู่งั้นรึ
พระองค์สร้างความเจ็บปวดให้คนอื่น
คนอื่นรึ ใครกัน
สามัญชนเพคะ
ข้าเองก็เป็นหนึ่งในสามัญชนพวกนั้น
อะไรน่ะ
นี่นางนอนไม่หลับตารึ
โอ้
นี่
นางคงจำไม่ได้หรอกว่าข้าจูบนาง
ใช่แล้ว มันเป็นความผิดพลาด
ใจข้าจะเต้นแรงไปทำไมก็ไม่รู้
อะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้น
อ๋อ ยังมีชีวิตอยู่
อยู่เฉยๆ เลยนะ
เฮ้อ…
นางคงจำไม่ได้หรอกว่าข้าจูบนาง
ให้ข้าเอามาฝังไว้เหมือนเดิมไหมขอรับ
ถ้ามันถูกพบ
เราก็ควรกำจัดร่องรอยทั้งหมด
เจ้ารู้ไหมว่าใครพบมัน
ได้ยินว่าเป็นนางในขอรับ
ไปสืบมาว่าใคร
เตรียมการล่าสัตว์เป็นยังไงบ้าง
ไม่ต้องห่วงขอรับ
อากาศพรุ่งนี้จะแจ่มใสไม่แพ้หน้าข้าเลย
วันนี้โซรังทำหน้าที่อะไร
วันนี้เป็นวันหยุดนางพ่ะย่ะค่ะ
นางคงครั่นเนื้อครั่นตัว เพราะตกน้ำเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ
งั้นรึ
งั้นข้าจะไปกับนางในนางอื่น
บอกให้นางพักผ่อนซะ
(กวางฮวามุน)
บ้าไปแล้วรึไง
กล้าดียังไงให้เรามายืนส่งเขาไปล่าสัตว์
ข้าจะละลายอยู่แล้ว!
ข้าน่าจะได้แต่งงานไปตั้งนานแล้วแท้ๆ
ข้าก็อยากมีสามีเหมือนกัน
ขอดูหน้าพระราชานั่นหน่อยเถอะ
หล่อขนาดไหนกัน ถึงมาห้ามไม่ให้เราแต่งงาน
นี่! ต้องเรียกว่าพระพักตร์
พระพักตร์บ้าๆ
นั่นแหละ
ต่อให้ต้องถูกจับ ข้าก็จะพูดสิ่งที่อยากพูด
ราชาคลั่งเสด็จลงมาได้แล้ว เสด็จลงมา!
พลังงานเราเหลือล้น!
- ทำเราแทบบ้าแล้ว! - บ้า!
พระราชาเสด็จแล้ว!
ก็ไม่ได้ดูเหมือนคนบ้านะ
บ้าสิ หน้าเขาหล่อเป็นบ้าเลย
จากวันนี้ไป ข้าจะสมัครเป็นราชินี
ทรงสง่างามมาก
ถ้าหล่อขนาดนั้น ทำไมไม่ยอมรับราชินีสักทีล่ะ
ข้าน่าจะออกมาเผยหน้าตั้งนานแล้ว
พร้อมไหม ชินวอน
เจ้าเป็นใคร
ข้าเองเพคะ ฝ่าบาท
เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
พาข้าไปด้วยเถอะ
ไม่ได้ เจ้าเป็นไข้อยู่นะ
พาข้าไปด้วยเถอะนะ
ล่าสัตว์สนุกจะตาย ไม่ให้ข้าไปด้วยได้ยังไง
นี่ทำเอาสนุกอย่างเดียวรึไง วันนี้ไม่ใช่วันทำงานของเจ้าด้วยซ้ำ
ข้าสลับวันหยุดเอาก็ได้
พาข้าไปด้วยเถอะนะ ชินวอน
เจ้าเลยปลอมตัวให้นางแล้วพามาด้วยรึ
นางดื้อจะมาให้ได้ขอรับ
เจ้าไม่ใช่องค์หญิง
หรือนางสนมคนโปรดสักหน่อย เจ้าเป็นแค่นางใน
กล้าดียังไงมาโวยวาย
ฝ่าบาท หมอผีอย่างข้ามาเพื่ออะไรล่ะเพคะ
ฝ่าบาทเอาแต่ได้ยินเสียงจากสระน้ำ
ไม่คิดว่ามันแปลกๆ รึเพคะ
อย่างผีตามหลอกหลอนพระองค์ไปทุกที่
- ไม่นะ - ไม่รึ
นั่นก็เพิ่งเดินผ่านไปตัวนึง
วังหลวงตั้งอยู่ในจุดที่ดี
ผีเลยทำร้ายพระองค์ไม่ได้
แต่นี่เป็นสุสานไปหมด
หากพระองค์โดนผีสิงขึ้นมาล่ะเพคะ
แต่ไม่ต้องกังวลเพคะ
โซรังอยู่ที่นี่แล้ว
ข้าจะปกป้องฝ่าบาทเองเพคะ
ข้าว่าเจ้านี่แหละเกะกะที่สุด
ชินวอน ข้าได้ยินว่าหลังล่าเสร็จ จะมีงานเลี้ยงเนื้อ
นี่เจ้ามาเพราะเนื้อรึ
ไม่เคยกินเนื้อรึไงกัน
นี่เจ้ามาเพราะเนื้อจริงๆ รึ
นี่ท่านโจมตีจุดอ่อนข้ารึ
ท่านดูถูกข้า เพราะข้าเป็นขอทานมาก่อนรึ
ไม่ใช่แบบนั้น
สุภาพบุรุษไม่ควรโจมตีจุดอ่อนใคร
ก็ได้
ข้าจะเก็บไว้ให้เจ้าทีหลัง
- จริงรึ - อืม
ท่านต้องล่าให้หนัก เอาเนื้อมาเยอะๆ นะ
เจ้าคงเห็นสัตว์น่ารักพวกนี้เป็นอาหารไปหมด
เล็กเกินไป ขอตัวใหญ่ๆ
ข้าว่ามันก็ใหญ่พอแล้วนะ
เจ้าอยากเห็นไหมว่าข้าได้อะไรมา
ทาดา!
- พระชายา! - องค์หญิง!
ฝ่าบาท!
อย่าลังเลกับกระต่ายสิเพคะ
ตรงนั้นมีกวางด้วย
เจ้าทำข้าเสียสมาธินะ
งั้นก็ช่างเถอะเพคะ
- หัวหน้า ท่านล่ากวางเป็นใช่ไหม - ข้าจะจับมันเอง
- เฮ้อ - อ๊า!
กลางวันจะหมดลงแล้ว
มันดูน่าอร่อยมากเลยนะเนี่ย
ฝ่าบาท ไหนบอกว่าจะทำสุดความสามารถไงเพคะ
จริงด้วย
ฝ่าบาท ตรงนั้นมีไก่เพคะ
- ปัง! ปัง! - ทำอะไรของนางน่ะ
- ตรงนั้นมีแร็กคูน! - เจ้าออกไปเลย!
เจ้าไก่ อยู่ไหนกันนะ
ตัวนั้นกินไม่ได้รึ ปัง!
ยิงเลย!
- ยิง! - ตกใจหมด!
แค่นั้นยังยิงไม่โดนรึเพคะ
ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ลองอีกครั้งเถอะ
เจ้ายิงธนูไม่เป็นด้วยซ้ำ
หากยิงสุ่มสี่สุ่มห้า เดี๋ยวสัตว์ป่าก็แค้นกันพอดี
นี่ทรงกังวลเรื่องนั้นเองรึเพคะ
พูดเรื่องแค้น ความแค้นของบรรดาหนุ่มสาว
ที่แต่งงานไม่ได้ยังแย่กว่าอีก
เทียบกับความแค้นของสัตว์ป่าน่ะรึ
ดูสิ!
ข้าจะทำยังไงกับนางดี
กระผมขอโทษที่พานางมาขอรับ
ชินวอน ถ้าเจ้าช่วยนางก่อนข้าอีก…
เรื่องนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีกขอรับ
ไม่งั้นเจ้าได้เจ็บตัวแน่
ปัง ปัง โธ่เอ๊ย!
เป็นอะไรไหมขอรับ ฝ่าบาท
- ฝ่า… - ปัง ปัง!
ฝ่าบาท รักษาเกียรติด้วยขอรับ
- อ๊ก - เรียกข้าทำไม
เจ้าเห็นหมูป่าที่จะจบคำสั่งห้ามแต่งงานลงไหม
- เห็นสิ - เจ้าทำยังไง
มีคนบอกให้ข้าทำพิธีระลึกเพื่อหยุดคำสั่งห้ามแต่งงาน
เยี่ยมไปเลย
พวกเจ้าคงโมโหแคว้นนี้มาก
มันมีวิธีหยุดคำสั่งห้ามแต่งงานอยู่
พวกเจ้าต้องทำพิธีระลึกที่อารามหลวง
กับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่จะหยุดพระราชกฤษฎีกา
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์รึ
เช่นสัตว์ที่พระราชาจับด้วยพระองค์เอง
ฝ่าบาทจะทรงเสด็จไปล่าสัตว์
ข้าหวังว่าพระองค์จะจับหมูป่าได้
งั้นถ้าข้าเอาเนื้อมาทำพิธี พระราชกฤษฎีกาจะจบลงรึ
แบบนั้นคงยากหน่อย
เพราะในเขตล่า ไม่มีหมูป่าเลย
ให้ตายสิ
เราจะไปหาหมูป่ามาจากไหน
อยู่ในเขตล่ายังไม่มีเลย
วังแบ!
เอาตัวนึงไปปล่อยที่เขตล่ากันเถอะ
อ๊ก!
โอ้โห!
โอ้โห
พอพระราชาจับหมูป่านี้ได้และทำพิธีระลึก
คำสั่งห้ามแต่งงานบ้าบอนี่จะจบลง
นี่แหละความรักชาติ
งั้นเราก็จะได้แต่งงานใช่ไหม
แน่นอน!
นี่ อ๊ก
- ข้ารึ - อ๊ก!
ข้าพูดเผื่อไว้เฉยๆ นะ
พอไม่มีพระราชกฤษฎีกาแล้ว เราคงไม่เป็นซอโลแล้วใช่ไหม
ไร้สาระ ต่อให้ไม่มีคำสั่ง เราก็เป็นซอโล!
- แน่รึ - แน่นอน
- โอ้โห - เราคือซอโล
ทั้งหมดก็เพราะแคว้นนี้
- ใช่แล้ว - เริ่มเลย
เฮ้อ
หา
- นั่นอะไรน่ะ - หืม
หืม
ฝ่าบาท ล่าสัตว์สนุกมากเพคะ
ทางนั้นเพคะ เราไปทางนั้นกันดีไหม
ก๋ากั่นจริงๆ
เหนื่อยกันจริงรึเพคะ เร็วเขา
แบบนี้กินได้เป็นร้อยคนเลย
นั่นไงล่ะ
ฝ่าบาท นั่นหมูป่าจริงรึเปล่าเพคะ
นี่เป็นเขตล่าสัตว์ที่คนทำ ไม่ใช่ป่าจริง
งั้นรึเพคะ แต่…
เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีทาง
มีจริงขอรับ
โซรัง!
ข้าจะตายแบบนี้รึ
ท่านแม่
ท่านแม่ ข้าตายรึยังเจ้าคะ
ท่านแม่
นางยังมีชีวิตอยู่
ยังมีชีวิตอยู่รึ
โอ๊ย หัวข้า
โอ้โห
เจ้าเป็นอะไรไหม
โอ๊ย หัวข้า
แม่เจ้าประคุณรุนช่อง! พระองค์ยิงโดนรึเพคะ
ในที่สุดข้าก็ยิงโดนตัวนึง ข้าล่าเป็น
เมื่อวานนางเปียกน้ำ ฉะนั้นวันนี้…
ระวังต้นไม้สินะ
เป็นแม่หมอทำไมไม่ทำนายชะตาตัวเองเลยล่ะ
ข้าเป็นห่วงพระองค์นะเพคะ
ไม่เห็นความซื่อสัตย์ของข้ารึเพคะ
ที่เอาตัวเองมารับหมูป่าแทน
ว่าแต่ พวกเจ้าพูดไม่เป็นทางการกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่
คือ…
- คือ… - หืม
- ฝ่าบาท! - เฮ้ย
- ฝ่าบาท! - ฝ่าบาท!
โอ้โห!
อะไรเนี่ย
ฝ่าบาทจับหมูป่าตัวใหญ่นี่ได้รึพ่ะย่ะค่ะ
สำหรับพิธีระลึกที่อารามหลวง
เราใช้หมูป่าตัวนี้บูชายัญได้พ่ะย่ะค่ะ
ไม่ได้
เราจะกินหมูป่าในงานฉลองคืนนี้
ขอรับ! ฝ่าบาท!
พระกรุณาธิคุณไม่มีที่สิ้นสุด!
- พระกรุณาธิคุณไม่มีที่สิ้นสุด! - พระกรุณาธิคุณไม่มีที่สิ้นสุด!
พระกรุณาธิคุณไม่มีที่สิ้นสุด!
งานเลี้ยง!
กินให้พุงกางเลยนะ
เป็นอะไรไหม
ที่พ่อข้าบอกว่าให้ระวังน้ำกับต้นไม้ ต้องเป็นเรื่องนี้แน่ๆ
ข้าไม่เคยถูกหมูป่าชนมาก่อนเลย
ข้าว่าหมูป่าก็ไม่เคยโดนเหมือนกัน
- งั้นรึ - ใช่
นางในซุ่มซ่ามคนนั้นรึ
ถึงกับปลอมตัวเพื่อให้นางมาด้วยเลยรึ
ตัวใหญ่มาก!
น่าจะเอาไปใช้ในพิธีสิ
แบบนี้คำสั่งห้ามจะจบเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย
ไม่ได้การแล้ว เพื่อจบคำสั่งห้ามแต่งงาน
- ข้าต้องมีอำนาจกว่านี้ - ใช่!
เพื่อแสดงอำนาจของซอโล แค่เราสองคนน่ะไม่พอหรอก
ถ้าเราสองคนไม่พอ ก็รวบรวมคนเพิ่มกันเถอะ
เอาสิ
พวกซอโลน่ะมีอยู่เต็มไปหมด
- ใช่แล้ว - เราต้องแสดงให้พวกเขาเห็น
- จะได้เกรงกลัวเรา ซอโล - พวกเขาจะเกรงกลัวเรา
เรียกอีกอย่างว่าโมซอลดาน
มารวมพลังกันแล้วแสดงให้พวกเขารู้เถอะ ว่าเราทำอะไรได้
โมซอลดาน ความคิดสุดยอดเลย!
- แต่ก่อนอื่น… - วิ่งกันก่อนเถอะ
ไปล่ะ!
คุ้นๆ เหมือนผู้ชายคนนั้นอยู่ด้วยนะว่าไหม
ชายที่บอกเราว่ามีการล่าสัตว์ที่นี่น่ะรึ
ท่านได้เก็บเนื้อไว้ให้นางในรึเปล่า
เป็นเพราะโซรังรึพ่ะย่ะค่ะ
อย่าลำบากเลยพ่ะย่ะค่ะ นางดูแลตัวเองได้
- นางไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา - ก็จริง
ฝ่าบาท
ฝ่าบาท!
โปรดกล่าวคำขวัญเถิดพ่ะย่ะค่ะ
ได้สิ
ดูเหมือนทุกคนจะสนุกกับการล่าสัตว์
ข้ามีความสุขมาก
เอ้า
ทุกคนยกจอกขึ้นมา
ดูเหมือนวันนี้พระองค์จะอารมณ์ดีนะ
ปกติมักอารมณ์เสียในงานเลี้ยง
ชอบส่งสายตามาที่เราราวกับ “มาดูกันว่าพวกเจ้าสนุกกันแค่ไหน
โดยไม่มีพระชายา”
เวลามันผ่านไปแล้ว
อารมณ์ที่แข็งราวกับดาบและตะปูอ่อนโยนลงแล้ว
ถ้าเรามีราชินีล่ะก็
ว่าไงนะ ข้าไม่ได้ยิน
ข้าบอกว่าหากมีราชินีคงดีขอรับ
ว่าไงนะ
ข้าบอกว่าหากเรามีราชินี
ที่อายุยืนกว่าพระชายาที่ล่วงลับคงดีขอรับ!
เมื่อกี้เจ้าว่ายังไงนะ
เอ่อ… ข้า… ข้าพูดอะไรนะ
ฝ่าบาท กระหม่อมสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ!
ข้าจะถือเป็นคำอวยพรให้ข้าหาราชินีสวยๆ
เอ้า ดื่มสิ
ฝ่าบาท ความเมตตาของพระองค์ช่างไร้ที่สิ้นสุด!
ขอให้สนุกนะ
หายไปไหนมา ข้าหาเจ้าอยู่
ข้าทำความสะอาดที่นี่อยู่เพคะ
เจ้าอยากกินเนื้อนี่ ได้กินรึยัง
ยังเพคะ
เจ้าไม่ได้กินเนื้อรึ
เจ้าเป็นใครเนี่ย
เจ้าไม่ใช่โซรัง
หืม
เจ้าถูกสิงอีกแล้วรึ
เจ้าถูกสิงรึเปล่า โซรัง เจ้าถูกสิงรึเปล่า
เจ้ากินยาอะไรแปลกๆ เข้าไปรึเปล่า
- อะไรน่ะ - ข้าไม่ได้กินยาเจ้าค่ะ
เจ้า…
มีไข้
ท่านหัวหน้าขันที!
- ขอรับ ฝ่าบาท - ไปตามหมอหลวงมา
นี่เป็นเรื่องด่วน
หากหมอหลวงรักษานางใน คนจะเอาไปพูดได้นะพ่ะย่ะค่ะ
โซรังจะถูกเพ่งเล็งเอาได้
เราตามหมอจากในหมู่บ้านมาดีไหมพ่ะย่ะค่ะ
เอางั้นก็ได้
- พระชายา เป็นอะไรไหม - องค์ชาย นี่เป็นหน้าที่เราเพคะ
แต่ภรรยาข้าเป็นลม จะให้ข้าอยู่เฉยๆ ได้ยังไง
- พระชายา! - เราจะดูแลนางเองเพคะ
ข้าเป็นสามี…
พระชายา เจ้าเป็นอะไรไหม
ฝ่าบาท เราจะพาโซรังไปที่พักของนางเพคะ
ไม่เป็นไร
ต่อให้นางจะตาย เราก็ต้องให้นางอยู่ในที่ที่เหมาะสมเพคะ
ข้า…
จะดูแลนางเอง
- เพคะ แต่ฝ่าบาท… - ข้าบอกว่าไม่เป็นไร
เอาน้ำเย็นกับผ้าเช็ดตัวมาให้ข้าที
โว้ๆ
ลงมาเถอะ
ฝ่าบาท!
การได้เจอพระราชา
ช่างเป็นเกียรติ แก่ครอบครัวกระหม่อมจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ
พระองค์ทรงเจ็บป่วยตรงไหนพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าต้องรักษา
นางในนางนี้…
เอ๊ะ นางในไม่ควรนอนอยู่ที่นี่นะพ่ะย่ะค่ะ
นี่!
กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวนาง
กระหม่อมเรียนมา จากหมอทางตะวันตกน่ะพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมพยายามฟังเสียงจากอก
อ๋อ
หญิงกับชายควรแยกกัน
การรักษาแบบนี้ไม่ถูกต้อง
ไม่รู้รึว่านางในทุกนางเป็นหญิงของพระราชา
จริงด้วย
ข้าเพียงแค่พยายามฟังเสียงที่อกนางขอรับ
อย่าตื่นตูมไปหน่อยเลย
อ้าๆ
นางปวดเมื่อยตามร่างกายอย่างรุนแรงพ่ะย่ะค่ะ
เมื่อร่างกายตื่นตระหนกกะทันหัน
จะทำให้เกิดการปวดเมื่อยตามมาพ่ะย่ะค่ะ
นางต้องทานยาพร้อมทุกมื้ออาหาร
เอาละ
ขอบใจมากที่มา แม้จะดึกขนาดนี้
ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม
พระกรุณาธิคุณช่างเหลือล้นพ่ะย่ะค่ะ
ฝ่าบาท เดี๋ยวกระผมทำเองขอรับ
เจ้าออกไปได้แล้วล่ะ
- ขอรับ - ออกไปเถอะ
นางดูอ่อนโยนมากเวลาหลับ
แต่ทำไมถึงได้ก๋ากั่นนักนะ
ทำไมมัวแต่เอาหน้าผาก…
ชนทุกอย่างไปทั่วอย่างนี้
ไม่รู้ทำไมข้ารู้สึกผิดต่อพระชายา
เวลาที่เป็นแบบนี้
จะจูบข้าอีกแล้วรึเพคะ
คราวก่อนพระองค์จูบข้าทำไมเพคะ
อะไรเนี่ย
ตอนนี้เขาเห็นข้าเป็นใครนะ
เขาเห็นข้าเป็นพระชายา
ข้ากึ่งหลับกึ่งตื่น
ถ้าพระองค์กึ่งกลับกึ่งตื่น
งั้นจะจูบก็ไม่เป็นไรรึเพคะ
(คู่วิวาห์ต้องห้าม)
- ข้ามาหลังจากได้ยินเรื่องเจ้ามามาก - โอ้โห
คนที่มีหนังสือพวกนี้เป็นคนมียศศักดิ์
งานศิลปะสำหรับพระองค์เพคะ
พระองค์ไม่ใช่คนที่จะอ่อนไหว กับอะไรแบบนี้หรอกเจ้าค่ะ
ชินวอนเป็นใครสำหรับเจ้า
อายุและยศถาเราต่างกัน แต่เราตัดสินใจเป็นเพื่อนกันเพคะ
สองคนนั้นทำอะไรกันน่ะ
สายตาที่ฝ่าบาทมองโซรัง ข้าเห็นความรัก
ให้พวกเขานอนด้วยกันเถอะ
พวกท่านวางแผนอะไรกันอยู่
โซรัง หนีไปด้วยกันเถอะ
(คู่วิวาห์ต้องห้าม)