จินซึงฮี
ตอนนี้ฝาแฝดเธอ เป็นเด็กนิติฯ ม.โซลไปแล้ว
เธอล่ะจะเอายังไง
โธ่ ครูคะ
ให้แม่เอาหนูไปเทียบกับจินซึงโฮ คนเดียวก็พอแล้วค่ะ
ว่าแต่ว่า
ชเวคียองยื่นที่ไหนไปเหรอคะ
คียองเหรอ
ยื่นที่โซลทุกลำดับเลยใช่ไหมคะ
อือ
เขาจะไปโซลจริงด้วยสินะ
ทำไมจู่ๆ หน้าบูดเฉยเลยล่ะ
หรือว่าเธอแอบสนใจคียอง
เปล่านะคะ
ไม่ใช่เด็ดขาดเลย
ไม่มีใครในห้องเราชอบหมอนั่นสักคนเลยค่ะ
เนอะ แจอึน
อือๆ
แปลกแฮะ
แจอึน เธอนั่งคู่กับคียองใช่ไหม
- ค่ะ - เขาออกจะสุภาพแล้วก็แสนดีไม่ใช่เหรอ
- เอ่อ หนู… - สองคนนี้ไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำมั้งคะ
เอาเถอะ
สรุปว่าซึงฮีก็จะลงม.คยองจี วิทยาเขตชองจูเหมือนกันใช่ไหม
แจอึน
ฉันใกล้เสร็จแล้ว อย่าเพิ่งไปนะ รอก่อน
คียอง
แจอึน
ฉันชอบเธอ
ฉันชอบเธอนะ คิมแจอึน
เธอก็รู้อยู่แล้วใช่ไหม
ขอโทษนะ
ฉันไม่เคย…
คิดกับนายเกินเพื่อนเลย
ฉันขอโทษ
แจอึน
ไม่สิ ฮเยจู
หวัดดี
(ตอน 8: ทางที่ดีที่สุด)
เธออยู่ละแวกนี้เหรอ
เปล่าหรอก
ฉันตั้งใจชวนนายมาเจอที่ละแวกอื่นเอง
มันรู้สึกแปลกๆ น่ะ
อ๋อ
ดีแล้ว คิดถูกแล้วล่ะ
ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ยินดีกับการแต่งงานด้วยนะ
นายสองคนเหมาะสมกันดี
ขอบคุณนะ
ฉันแอบดูเบอร์เธอจากมือถือซึงฮี
อย่าบอกซึงฮีนะว่าเรามาเจอกัน
อือ ไม่บอกหรอก
ฮเยจู
เรื่องซึงโฮน่ะ…
เธอพอจะขอโทษพวกเขาได้ไหม
นึกว่าฮเยจูซะอีก
อารมณ์ไหนล่ะ ไหงมาดูดฝุ่นซะงั้น
ไหนๆ ทำแล้วก็ทำห้องอื่นด้วยเลยสิ
- ไม่อยากทำค่ะ - ไม่อยาก…
นี่
ฮเยจูอุตส่าห์ทำเพื่อเธอตั้งเท่าไร แค่นี้ก็ทำให้ไม่ได้เหรอ
ช่วงนี้นางยิ่งอมทุกข์อยู่ด้วย
- งั้นป้าก็อย่าแทงข้างหลังสิคะ - อะไรนะ
ป้าจัดการห้องนอนใหญ่ไปละกันค่ะ
ฉันทำห้องยุนซอเสร็จแล้ว
ยัยคนนี้
ก็คุณป้าบอกว่าห้ามเข้าถ้าไม่ได้อนุญาตนี่คะ
(โอนอัตโนมัติ)
(100,000 วอน ไปยัง สถานสงเคราะห์สตรีและเยาวชนเขตชินยัง)
(60,000 วอน ไปยัง ศูนย์ช่วยเหลือเหยื่อความรุนแรงทางเพศ)
(80,000 วอน ไปยัง สถานสงเคราะห์เด็กทานตะวัน)
(200,000 วอน ไปยัง ศูนย์ช่วยเหลือครอบครัวผู้ที่ฆ่าตัวตาย)
ฉันนึกไม่ถึงเลยว่า เคยเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นที่ยองซาน
แค่คิดว่าภรรยาฉันต้องเจออะไรมาบ้าง ฉันก็ปวดใจแล้ว
ไงก็เถอะ ฉันไม่คิดว่าพวกนั้น จะปิดปากเงียบไปตลอดหรอก
เราควรจะเคลื่อนไหว ก่อนที่จะเกิดอย่างอื่นขึ้น
แต่ว่า
ฉันดันห่วงเรื่องจีซึงกยูนี่สิ
ถ้าทางนั้นเอาสองเรื่องมาปนกัน คงจะวุ่นวายน่าดู
รู้ไหมว่าข้อดีของโลกอินเทอร์เน็ตคืออะไร
แค่เราโยนเหยื่อไปสักชิ้น
ชาวเน็ตก็จะพากันรุมทึ้งเอง
เรื่องซึงโฮน่ะ…
เธอพอจะขอโทษพวกเขาได้ไหม
เรื่องซึงโฮ
ฉันไม่รู้หรอกว่าระหว่างเธอกับซึงฮี ใครกันแน่ที่พูดความจริง
ฉันได้ยินมาว่าตำรวจไม่ได้สืบสวนต่อ เพราะซึงโฮตายไปแล้ว
เพราะงั้น
ฉันเลยนัดเธอมาเจอเพราะอยากถาม
ฉันอยากรู้ว่าความจริง
มันเป็นยังไง
แต่พอได้เห็นหน้าเธอ
ฉันก็รู้เลยว่า
เธอ…
ไม่ได้โกหก
แต่ว่านะ ฮเยจู
เธอช่วยขอโทษพวกเขาหน่อยได้ไหม
- แต่ว่า คียอง… - ถึงเธอจะไม่ได้ทำอะไรผิด
แต่ความเจ็บปวดของ คนที่สูญเสียลูก สูญเสียครอบครัว
เธอเองก็เข้าใจดีนี่
แม่ยายฉันสภาพจิตใจอ่อนไหวมาก
จนซึงฮีกระวนกระวายตลอดเวลา
ฉันคิดว่าสิ่งเดียวที่จะทำให้ แม่ยายฉันกับซึงฮีดีขึ้นได้ในตอนนี้
มีแค่คำขอโทษจากเธอ
เพราะงั้น
ฉันเลยอยากขอร้องเธอ
เธอพอจะ…
ขอโทษพวกเขาได้ไหม
จับแน่นๆ สิ
นั่งตรงนี้เลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ
แต่คุณต้องไปอีกไกลหรือเปล่าคะ
ไม่หรอกค่ะ ฉันลงโรงเรียนประถมจีชอง
อ๋อ
แม่ฮะ ข้างนอกอย่างกับฝักบัวเลย
- โห จริงด้วยแฮะ - นี่คือสถานี…
- ฝนกระหน่ำลงมาเลย - บริษัทเครื่องทำความร้อนเขตเกาหลี
สถานีต่อไป…
นี่คือสถานี บริษัทเครื่องทำความร้อนเขตเกาหลี…
ตายแล้ว ซูบิน
คุณป้า
ถือนี่ไว้สิ
พระเจ้าช่วย
ไม่ต้องหรอกค่ะ
ฝนตกหนักขนาดนี้
เธอออกมาอยู่ข้างนอกตอนดึกๆ ดื่นๆ ทำไม
เข้าข้างในกันก่อนเถอะ
เพราะฝนตกค่ะ
ว่าไงนะ
ฉันเห็นว่าฝนมันตกหนักค่ะ
แต่ถ้าจู่ๆ ฝนตกหนักตอนกลางคืนขึ้นมา
บางทีฉันก็แวะมาดูเองนะ
ยังไงฉันก็อยากเช็กกับตาตัวเองมากกว่าน่ะ
คุณป้าเคยบอกว่าถ้าฝนตกหนักตอนกลางคืน คุณป้าจะแวะมาเช็กเองไงคะ
ฝนกำลังตกหนัก แต่คุณป้าก็ยังไม่กลับบ้าน
ฉันเลยคิดว่าคงอยู่ที่ห้องซ่อมหนังสือ
ฉันมาดูเผื่อๆ แล้วเห็นว่าไฟปิดอยู่
ก็เลยเข้าไปดูเครื่องทำความชื้น
- นี่เธอ… - คุณป้าเคยบอก
ว่าอย่าเข้าไปในพื้นที่ของคุณป้า โดยไม่ได้รับอนุญาต
แต่ฉันก็ยังทำตัวเสียมารยาทอยู่เรื่อย
จนคุณป้าเสียความรู้สึก
จะให้โทรไปขออนุญาต มันก็รู้สึกแปลกๆ
ฉันก็เลยเข้าไปโดยพลการค่ะ
ขอโทษนะคะ
ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว
อย่าทำแบบนั้น
อย่าทำแบบนั้นอีกนะ
สัญญาสิ ว่าเธอจะไม่ทำอีกแล้ว
ค่ะ
ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก
ถ้าคุณป้าไม่อนุญาต…
ฉันไม่อยากให้ใครเป็นอะไรไป
เพราะฉันอีกแล้ว
เธอห้ามเป็นอะไรไปนะ ซูบิน
ทั้งเธอ…
และลูกเธอด้วย เข้าใจไหม
ทารกหัวใจหยุดเต้นแล้วค่ะ
คุณแท้งลูกค่ะ
เพราะงั้นเธออย่าตากฝนเพราะฉันอีกเลยนะ
เข้าใจไหม
การแก้กฎหมายอาญาที่อนุญาต
ให้ดำเนินคดีต่อได้ โดยคดีไม่ยุติลงเพราะไม่มีสิทธิ์สั่งฟ้อง
แม้ว่าผู้ต้องสงสัย คดีอาชญากรรมทางเพศเสียชีวิตแล้ว
ทราบใช่ไหมคะ ว่ามันมีปัญหาในหลักกฎหมาย
ครับ
เพราะการดำเนินการสืบสวนต่อไป แม้ว่าผู้ต้องรับโทษจะเสียชีวิตไปแล้ว
เท่ากับการขัดต่อ หลักกระบวนยุติธรรมทางอาญา
แต่พูดกันในเรื่องข้อกฎหมาย
ก็มีแต่คนเรียนกฎหมายอย่างเราที่เข้าใจ
กฎหมายในความรู้สึกของประชาชน มันคนละเรื่องกันครับ
กฎหมายในความรู้สึกของประชาชน คนละเรื่องกับการออกกฎหมายนะคะ
แต่เรื่องนั้นคุณก็คงรู้ดีอยู่แล้ว
ตอนที่ฉันดำรงตำแหน่งผู้พิพากษา
ฉันเห็นเหยื่อคดีความรุนแรงทางเพศ ต้องบอบช้ำซ้ำสอง
เพราะผู้กระทำผิดดันฆ่าตัวตายไปก่อน
เยอะมากเลยค่ะ
แต่กฎหมายก็เป็นกฎหมายวันยังค่ำ
และไม่ใช่แค่ว่า
ยากที่กฎหมายนี้จะผ่านหรอก
มันเป็นไปไม่ได้ค่ะ
ถึงแม้ว่าส.ส.นัมจะขับเคลื่อนประชาชน และใช้แรงผลักดันจากพวกเขา
สุดท้ายก็จะเหลือแต่ความขัดแย้งอยู่ดีค่ะ
ผมยินดีรับความขัดแย้งนะครับ
เพราะความสนใจของประชาชน ที่จะมาจากความขัดแย้งนั้น
จะช่วยล้มล้างความเป็นไปไม่ได้ ที่ท่านพูดถึงเมื่อกี้นี้ครับ
ตอนที่ท่านชักชวนให้ผม ลงสมัครตัวแทนบัญชีรายชื่อที่นี่เมื่อแปดปีก่อน
ท่านบอกว่าการเมือง ไม่ใช่การลงมือคนเดียว
แต่ต้องฟังความเห็น จากประชาชนและพรรคด้วย
ผมจะสร้างมติมหาชนขึ้นมาให้ได้
ขอให้ท่านประธาน ซึ่งเป็นผู้นำพรรคของเราสนับสนุน
การแก้กฎหมายฉบับนี้ด้วยนะครับ
ช่วงนี้คงมีเรื่องวุ่นวายเต็มไปหมด
เพราะเรื่องจีฮุนใช่ไหมครับ
ฮเยจูคงปวดใจกว่าฉันอีกค่ะ
แต่ก็ดีไป
ที่เธอดูเหมือนจะดีขึ้นเยอะแล้ว
ว่าแต่ว่า คุณผู้ช่วยไม่เปลี่ยนไป
จากตอนแรกที่เราเจอกันสักนิดเลยนะคะ
ผมจะทำสุดความสามารถ
ไปพร้อมกับคุณทนายนัมจุงโดครับ
(พ่อพยายามฆ่าตัวตาย หลังฆ่าคนในครอบครัว)
(จงลงโทษคนที่ฆ่าลูกหลาน ให้เหมือนคนที่ฆ่าบุพการี)
ฉันคงลืมไม่ลงเลยว่าคุณเคยช่วย
ให้เรื่องของฉันได้ออกข่าว หลังจากที่ฉันยื่นอุทธรณ์ไป
ขอบคุณมากนะคะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ
สุดท้ายคำร้องของคุณก็ถูกปฏิเสธไป
เราเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย ผมขอโทษด้วยนะครับ
โธ่ ไม่หรอกค่ะ
มันเป็นการต่อสู้ที่เรารู้ทั้งรู้ ว่าต้องแพ้อยู่ดีนี่คะ
แต่ในระหว่างการต่อสู้ครั้งนั้น
ฉันก็ได้รับรู้ว่ามีอีกหลายคนที่อยู่ข้างฉัน
จนฉันมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาได้ค่ะ
คุณไม่เสียดายบ้างเหรอคะ ที่ลาออกจากอาชีพนักข่าว
เข้ามาทำงานที่รัฐสภาแทน
เสียดายสิครับ
ตอนนั้นผมเป็นนักข่าวตำแหน่งประจำ
แต่ตอนนี้มาเป็นข้าราชการตำแหน่งพิเศษ
แค่ท่านส.ส.เอ่ยขึ้นมาสักคำ ผมก็โดนไล่ออกได้ทันที
ถ้าเขาไล่คุณออก เดี๋ยวฉันให้มาทำงานที่นี่เองค่ะ
เอ่อ เรื่องนั้น…
ผมขอคิดดูก่อนแล้วกันครับ
ผมมาเป็นนักข่าว
เพราะอยากเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้
ผมได้เจอท่านส.ส.จากการทำข่าว ในช่วงแรกๆ ที่เข้าไปทำงาน
แล้วก็
ได้ใกล้ชิดเขาเพราะคดีของแชอึน
"ฉันน่าจะวางชีวิตไว้กับคนคนนี้ได้" ผมคิดแบบนั้นครับ
ตอนที่ท่านส.ส. เสนอให้ผมร่วมมือด้วยในสภา
เมื่อเจ็ดปีครึ่งที่แล้ว
ผมยื่นใบลาออกโดยไม่ลังเลเลย
ผมเลยหวังว่า การเลือกตั้งทั่วไปครั้งนี้จะไปได้สวย
และเราต้องไปให้ไกลกว่านี้
คือว่า
- คุณผู้ช่วย… - การวางชีวิตผมไว้กับท่านส.ส.
คือทางเลือกที่ดีที่สุด
และผมจะทำให้มันเป็น ทางที่ดีที่สุดให้ได้ด้วยครับ
ว่าแต่วันนี้
คุณมีเรื่องจะคุยกับผมนี่
เรื่องอะไรเหรอครับ
ว่ามาสิครับ
เรื่องท่านส.ส.หรือเปล่าครับ
เปล่าหรอกค่ะ
ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร
ครับ
เข้ามาสิ
เข้ามาเลย สวมอันนี้ด้วย
ที่บ้านเรามีอ่างอาบน้ำแค่ในนี้
พ่อจีฮุนน่าจะกลับดึก ไม่ต้องกังวลไปนะ
แช่น้ำอุ่นๆ
อาบน้ำตามสบายไม่ต้องรีบ
ยุนซอ
ยุนซอยังไม่นอนเหรอ
อือ กำลังจะเข้านอนแล้วแหละ
มีอะไรเหรอ
จู่ๆ เป็นอะไรไปเนี่ย
ลูกแม่โตเป็นสาวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
- ทำการบ้านอยู่เหรอ - อือ
แม่
รู้จักปัญหารถรางไหม
- ปัญหารถรางเหรอ - อือ
ก็คือว่า
อันนี้คือรถราง
แล้วเบรกมันพังอยู่
ถ้าปล่อยไปแบบนั้น
- ก็จะมีคนตายห้าคน - อือ
แต่ถ้าแม่สับสวิตช์เปลี่ยนราง
รถรางก็จะไปอีกทาง และมีคนตายแค่คนเดียว
แม่จะทำยังไงเหรอ
ไม่แน่ใจแฮะ
คำถามนี้ยากจัง
ไม่นะ ก็ไม่ยากมากหรอก
- หือ - ดูนะ
มันเท่ากับห้าต่อหนึ่งไง
เราก็ต้องสับรางแน่นอนอยู่แล้ว
แต่ยัยควอนดาซม
ถามหนูว่าถ้าหนึ่งคนนั้นดันเป็นคนที่หนูรัก
หนูจะทำยังไง
ถ้าเกิดว่าคนนั้นคือแม่หรือพ่อ…
งั้นลูกจะทำยังไงล่ะ
ไม่รู้หรอก หนูขอชิ่งหนีไปดีกว่า
ถึงหนูจะไม่ทำอะไร ก็คงมีคนตัดสินใจแทนอยู่ดีแหละ
ว่าแต่ลูกติดนามบัตรพ่อไว้ตรงนั้นทำไมเหรอ
ไม่มีอะไรหรอก
(สมาชิกรัฐสภา นัมจุงโด)
เพราะปลื้มพ่อเหรอ
อือ
- แม่ - หือ
วันนี้แม่มานอนกับหนูนะ
เอางั้นเหรอ
นานๆ ทีนอนกอดลูกสาวแน่นๆ ซะเลยดีไหม
อือ ดีเลย
(ยุนซอหนึ่งร้อยวัน)
อย่ามาโกงกันนะ
หยุดเลย ไปไกลๆ
พ่อครับ
ส่งมา
หยุดเลย
- เดี๋ยว แบบนี้เรียกโกง - ส่งมาเลย
ทางนี้ๆ
เยส โอเค
เสร็จฉัน
ไปยืนข้างหน้า
- ตานายละ - มาสิ
(สภาผู้แทนราษฎร)
อย่าโกงนะ
- ซูบิน - คะ
ตื่นแล้วเหรอ
ไม่เจ็บป่วยตรงไหนนะ
ค่ะ
นอนหลับสบายไหมคะ
อือ ฉันหลับสบายดี เธอก็ด้วยใช่ไหม
ไม่มีอะไรหรอก
พอดีว่าฉันจะแวะไปที่หนึ่งสักหน่อย แล้วก็ไปทำงานต่อเลย
อีกเดี๋ยวถ้าเธอไม่ติดอะไร อยากมาที่ห้องซ่อมหนังสือไหม
ไว้เราไปกินของอร่อยๆ ตอนเที่ยงกัน
เอ่อ ฉัน…
มีนัดกับเพื่อนตอนเที่ยงแล้วค่ะ
อ๋อ แบบนี้นี่เอง
ไม่ใช่ผู้ชายนะคะ
หือ
ฉันไม่ได้ไปเจอผู้ชายนะคะ แค่มีนัดเฉยๆ
อือ เอาสิ
งั้นไปไหนมาไหนก็ระวังด้วยนะ ฉันขอตัวก่อน
ฉันจะไปค่ะ
ฉันจะแวะไปห้องซ่อมหนังสือก่อนค่ะ
ยังไงฉันก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่ดี
งั้นฉันควรไปกี่โมงคะ
นั่งสิคะ
เฮ้อ
คุณผู้หญิง
อุตส่าห์มาหาตั้งแต่เช้า แค่เพราะฉันออกจากโรงพยาบาล
แถมยังจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้อีก
ฉันจะตอบแทนบุญคุณหมดได้ยังไงคะ
บุญคุณอะไรกันคะ อย่าพูดแบบนั้นเลย
พักผ่อนให้เต็มที่ แล้วรีบหายไวๆ นะคะ
ได้เลยค่ะ
อือ ซูบิน
ฉันสายไปหน่อย ขอโทษด้วยนะ
แต่เดี๋ยวฉันจะไปถึงภายใน 15 นาที
เธอไปถึงแล้วเหรอ
โอเค งั้นเปิดประตูเข้าไปก่อนเลย จ้ะ
(คิมซูบิน)
(รายการโปรด)
(รักแม่กับพ่อนะครับ จากนัมจีฮุน)
ปัดโธ่
ฮัลโหล
ว่าไง น้องเมีย
โทรมาทำไมตั้งแต่เช้าเหรอ
อ๋อ
น้องเมีย
ถึงฉันจะไม่ค่อยพอใจเท่าไร
ที่ถูกเจ้านัมจุงโดลอบกัดเข้าให้
แต่พอเวลาผ่านไป
เดี๋ยวคนก็ลืมหมดอยู่ดีแหละ
ฉันมีธุระต้องทำต่อ
แค่นี้ก่อนนะ อือ
ให้ตายเถอะ
นางคิดว่าฉัน เป็นตาแก่ว่างงานแถวบ้านหรือไง
นายยังไม่รู้ข่าวคราวอีกเหรอ
ว่าตอนนี้พวกเพื่อนเก่าของนาย ทำอะไรกันอยู่
ขอโทษครับ
ลูกชายเขาที่ตายไปน่ะ
อะไรนะครับ
ลองขุดคุ้ยเรื่องหมอนั่นดู
ในเมื่อหมอนั่นซื้อยาไอซ์ได้ มันจะไม่ทำอย่างอื่นเชียวเหรอ
โอ๊ย หงุดหงิด
แม่ ขายที่ดินนั่นไปซะไม่ได้เหรอ
ฉันไม่ได้บ้านะ
นี่ นาย
นายได้ไปเจออีตาส.ส.นัมอะไรนั่นหรือยัง
ไม่ได้ไปใช่ไหมล่ะ
ทำไมถึงทำอะไรที่ฉันสั่งไม่ได้เรื่องสักอย่าง
- เป็นอะไรของนาย - แม่
บ่นอะไรตั้งแต่เช้าเลย
เดี๋ยวคียองก็สายพอดี ไปกันเถอะ
นายตั้งใจทำแบบนี้กับฉันใช่ไหมล่ะ
- ซึงฮี - ขอโทษนะ
แม่ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี หลังจากโทรคุยกับลุงเขยเมื่อเช้า
ขอโทษแทนแกด้วยนะ ฉันขอโทษ
นี่ ซึงฮี
คุณแม่กำลังหัวเสียกับเรื่องที่ดินอยู่
เราอย่ายุ่งกับแจอึนไปสักพักดีกว่า
เรื่องนี้เกี่ยวพันกับสามีแจอึนนี่
ซึงโฮสำคัญกับแม่มากนะ
ถ้าเรื่องซึงโฮแพร่งพรายออกไปแบบผิดๆ
ชื่อเสียงซึงโฮก็เสียหายเหมือนกัน
เพราะงั้นคุณแม่ถึงไม่กล้าฟ้องแจอึน ว่าแจ้งความเท็จไง
- ถึงยังไง… - ถ้าคุณแม่…
ต้องเจอเรื่องซึงโฮ เพิ่มจากเรื่องที่ดินอีก ท่านจะยิ่งเครียดไปใหญ่นะ
เพราะงั้น แค่สักพักหนึ่ง
อย่างน้อยก็จนกว่าคุณลุงเขย จะแก้ปัญหาเรื่องที่ดินได้
เราอย่าเพิ่งเอาเรื่องซึงโฮ ไปแตะต้องแจอึนเลย นะ
สามีแจอึนไม่ใช่คนธรรมดาสักหน่อย
เข้าใจแล้ว
ดีแล้ว
งั้นผมไปนะ
ทำไมพยายามถ่ายรูปขนาดนั้นล่ะคะ
ไม่ได้จะบันทึกไว้เฉยๆ หรอกเหรอ
อันนั้นก็ส่วนหนึ่ง
แต่ฉันเชื่อว่าในหนังสือที่ชำรุดพวกนี้
มีความหวงแหน และความรักของเจ้าของอยู่ด้วย
ถ้าไม่มีความรู้สึกพวกนั้นอยู่
เจ้าของคงไม่เอามาซ่อมหรอก
แต่คงจะทิ้งไปแล้ว
ฉันก็เลยอยากบันทึก ความรู้สึกพวกนั้นที่ฉันสัมผัสได้
ไว้เป็นรูปถ่ายแบบนี้
แล้วก็ส่งคืนเจ้าของพร้อมกับหนังสือ
ฉันเลยพยายามถ่ายรูปสวยๆ นี่ไง
ค่ะ
ถ่ายฉันด้วยสิคะ
หือ
ถ่ายรูปฉันด้วยสิคะ
ได้สิ
เดี๋ยวฉันถ่ายให้ ยืนตรงนั้นสิ
อือ ตรงนั้นแหละ
โอเค จะถ่ายละนะ
- หนึ่ง สอง… - เดี๋ยวค่ะ
ฉันต้องยิ้มไหมคะ
แล้วแต่เธอเลย
ค่ะ
จะถ่ายจริงๆ ละนะ มองตรงนี้
เอาล่ะ
หนึ่ง สอง สาม
(คัดลอก 32 ไฟล์ ไปยัง "รูปซ่อมหนังสือ")
(จีฮุน)
- นี่ ซูบิน - คะ
เธอพอจะมีรูปจีฮุนอยู่บ้างไหม
- รูปจีฮุนเหรอคะ - อือ
จริงสิ เธอคงไม่มี เพราะทำมือถือหายไปนี่เนอะ
ค่ะ ไม่มีค่ะ
ว่าแต่ถามทำไมคะ
ฉันไม่ค่อยมีรูปจีฮุนเลย
ก็เลยถามเผื่อว่าเธอจะมีบ้าง
ว่าแต่
เพื่อนที่เธอกำลังจะไปเจอ เขารู้จักจีฮุนไหม
ไม่ค่ะ
ไม่รู้จักเหรอ
งั้นถ้าเธอได้เจอเพื่อนคนอื่นหลังจากนี้
ฝากถามให้หน่อยได้ไหม
ว่ามีรูปจีฮุนอยู่บ้างหรือเปล่า
ค่ะ ฉันจะถามให้
ขอบใจนะ
แต่ว่า
หือ
ทำไมถึงไม่ถามล่ะคะ
เรื่องอะไร
ว่าฉันจะเก็บเด็กไว้
หรือว่าจะไม่เก็บ
ฉันถามได้เหรอ
อยากให้ฉันทำยังไงเหรอคะ
ฉันเป็นแม่จีฮุน
เอาตรงๆ ถ้าบอกว่าไม่อยากเห็นเด็ก ฉันก็คงโกหก
แต่เหนือสิ่งอื่นใด
ทุกคนมีเหตุจำเป็น และมีสถานการณ์ของตัวเองทั้งนั้น
และฉันเชื่อว่าทุกคน จะเลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง
ไม่ว่าซูบินจะตัดสินใจแบบไหน
ฉันก็หวังว่ามันจะเป็น ทางที่ดีที่สุดสำหรับเธอนะ
ฉันพูดจากใจเลย
ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว
ฉันไปนะคะ
อือ ได้สิ
ซูบิน
(กำลังอัปโหลดรูปที่จะปรินต์)
(เพิ่มรูปภาพ)
(7. ยุนซอ)
(8. จีฮุน)
ความเจ็บปวดของ คนที่สูญเสียลูก สูญเสียครอบครัว
เธอเองก็เข้าใจดีนี่
เพราะงั้นฉันเลยอยากขอร้องเธอ
เธอพอจะ…
ขอโทษพวกเขาได้ไหม
- อย่ามาแตะฉันนะ - ไม่ต้องเลย ก็เธอมันกวน
- คือว่านะ - หือ
สมมตินะ
แค่สมมตินะว่า…
ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเถอะ
อะไรเล่า
เกริ่นมาแล้วก็พูดให้จบสิ
สมมตินะว่า…
พ่อเธอคบชู้
แล้วเธอก็รู้เรื่องเข้า
เธอจะบอกแม่ไหม
แม่เหรอ
ทำไมต้องบอกแค่แม่ล่ะ
อะไรนะ
การที่พ่อมีชู้ มันไม่ใช่การทรยศแม่คนเดียว
แต่เท่ากับทรยศความเชื่อใจ ของทุกคนในครอบครัว
เพราะงั้นฉันจะฟ้องแม่แน่ๆ แล้วหนึ่ง
แล้วก็แฉให้คนทั้งโลกรู้ด้วย เอาให้ขายหน้าไปเลย
แต่ถ้าคนอื่นรู้ว่าพ่อเธอมีชู้
เธอก็โอเคเหรอ
จะไปแคร์เพื่อ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
ไงก็เถอะ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อแฉให้คนรู้
พ่อน่ะเหรอ อย่าได้แคร์
แหวะสุดๆ
การนอกใจนี่น่าขยะแขยงสุด
ทำไมเธอทำหน้าแบบนั้นล่ะ
นี่เรื่องของเธอเหรอ
อือ พ่อฉันมีชู้
เด็กๆ มาเข้าเรียนกัน
- สวัสดีครับ ผมนัมจุงโดครับ - สวัสดีค่ะ
ฉันพัคยองซูค่ะ
ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก
- เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่าค่ะ - ครับ
คุณแท้งไปแล้วก็จริง แต่เด็กก็ยังอยู่ในครรภ์
ฉะนั้นต้องผ่าตัดนะคะ
พอสอดยา อาจจะทำให้มีไข้หรือปวดท้องได้
ถึงตอนนั้นต้องรีบมานะคะ
ฉันกลับก่อนนะ
- ค่ะ ลาก่อนนะคะ - อือ
ทานให้อร่อยนะคะ
- ค่ะ - เขาเลือกปลิดชีวิตตัวเองลง
ซึ่งกลายเป็นข่าวไปทั่วเลยค่ะ
ใช่ครับ คุณยายเพิ่งมาทราบทีหลัง ว่ามีคลิปหลุดออกไป
- นั่นเขาไง - จึงทิ้งจดหมายลาตายไว้
และพยายามปลิดชีวิตตัวเองลงครับ
นัมจุงโดนี่หล่อเหลาเอาการจริงๆ
แต่ในเมื่อหมอนั่นปล่อยคลิปจริงๆ
ก็แปลว่าเขาชาติชั่วตัวจริงเลยน่ะสิ
แต่ว่ากันตามตรง ก็น่าจะพอกันทั้งคู่หรือเปล่าคะ
ฉันว่าจะไม่พูดขนาดนี้แล้วนะ
แต่เอาตรงๆ ผู้หญิงที่คบผู้ชายพรรค์นั้น ก็ไม่น่าจะดี…
- นี่เธอพูดอะไรออกมาน่ะ - คะ
ผู้หญิงคือเหยื่อนะ
เธอจะพูดพล่อยๆ แบบนั้นไม่ได้สิ
โธ่ ก็ได้ค่ะ
ฉันปากไม่ดีไปซะแล้ว
รีบกลับไปได้แล้วค่ะ
เขาพยายามปลิดชีวิตตัวเอง จนเสียชีวิตไปแล้ว ถูกไหมคะ
แต่คลิปนี้มันหลุดออกมาได้ยังไง
(ดาอน คลินิกสูตินรีเวช)
คุณคิมซูบิน
แม่
แม่…
แม่ แม่เป็นอะไรหรือเปล่า
- แม่ - โอย
โอ๊ย ใจหายใจคว่ำหมด มีอะไร
แกมีอะไรเล่า
ตายจริง
นี่อะไรเนี่ย
นี่มันยากล่อมประสาทที่กินเฉพาะกลางคืนนี่
วันนี้แม่กินยานี่ด้วยเหรอ
หมอบอกให้กินแค่ตอนกลางคืนไง
โอ๊ย วันนี้ฉันไม่ได้กินสักหน่อย
"วันนี้" เหรอ
งั้นปกติแม่กินตอนกลางวันด้วยเหรอ
- แม่ - โอ๊ย หนวกหู
ปัดโธ่
ถ้าแกเป็นห่วงขนาดนั้น ก็ช่วยทำอะไรสักอย่างสิ
เล่นทิ้งแม่ที่ป่วยไปเมืองนอก
จะมาทำเป็นห่วงเป็นใยเอาทำไมตอนนี้
- แม่ - โอ๊ย หนวกหู ออกไปเลยไป
(โกซองชาง (เพื่อนร่วมชั้นยองซาน))
โทษที พี่เมียฉันบอกว่า เปิดเผยข้อมูลส่วนตัวไม่ได้เด็ดขาด
พี่ ขอโทษที ฉันขอตัวก่อนนะ
ฉันไม่ค่อยหิวน่ะ
ได้สิ
ฮเยจู เป็นอะไรไหม เธอเจ็บหรือเปล่า
ส่งผ้าขี้ริ้วมา
เธอยืนตรงนั้นเลย เดี๋ยวจะเจ็บตัว
- ไม่เป็นไร ฉันทำเอง - ส่งมาๆ
เป็นอะไรไป
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
พี่
เมื่อก่อนที่ฉันเคยอยู่ยองซาน
พี่ชายของเพื่อนฉันตาย
ฉันถูกเขาลวนลาม ก็เลยไปแจ้งความกับตำรวจ
แล้วในคืนนั้น
เขาก็ฆ่าตัวตาย
พี่
ฉันไม่คิดเลยสักนิดว่ามันจะเป็นแบบนั้น
ไม่เป็นไรนะ
เธอไม่ต้องพูดอะไรก็ได้
ไม่ต้องอธิบายอะไรหรอก ฮเยจู
โธ่
เธอน่าจะบอกฉันให้เร็วกว่านี้
เรื่องเจ็บปวดขนาดนั้น
เธอเก็บไว้คนเดียวมาตลอดได้ยังไง
เธอคงทรมานมาก
สุดท้ายก็แก้ไขอะไรไม่ได้เลย
พ่อยุนซอบอกว่า
หลังจากนี้เขาจะจัดการทุกอย่างเอง
และฉันไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น
แต่…
ฉันคิดว่าถ้าฉันขอโทษคุณแม่ของเขา ก็น่าจะเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน
ไม่หรอก ฮเยจู
สามีเธอคือบุคคลสาธารณะ
ถ้าเธอขอโทษ พวกเขาก็จะใช้เป็นข้ออ้างมาขู่เธออีก
ถึงงั้นก็เถอะ
คุณแม่คนนั้นกับเพื่อนของฉัน
คนหนึ่งเสียลูก คนหนึ่งเสียพี่
พอฉันเสียจีฮุนไป ฉันก็เข้าใจหัวอกพวกเขา
จนฉันทรมานกว่าเดิมอีก พี่
ใช่
ฉันเข้าใจหัวอกของคนที่สูญเสียลูกดี
ทำไมฉันจะไม่รู้
แต่ว่านะ ฮเยจู
ยังไงเธอก็ไม่ควรขอโทษ
ในเวลาแบบนี้ เธอไม่ควรขอโทษหรือขอขมา
อย่าทำอะไรไปมากกว่าแสดงความเสียใจเลย
มันคืออุบัติเหตุนี่นา
ไม่ใช่ความผิดเธอหรอก
คนที่ยังอยู่ก็ต้องเจ็บปวดเป็นธรรมดา
ได้ยินว่าคุณยายโรงกลั่นน้ำมัน ก็จะตายตามหลานสาวไปอีกคน
ท่านช็อกมากที่คลิปของหลานสาวหลุดออกไป
พี่ได้ยินเรื่องนั้นมาจากไหน
อะไรเหรอ
เรื่องคุณยายคนนั้นไง
จุงโดพูดออกทีวีเมื่อกลางวันไง
ทีวีเหรอ
(ย่าพยายามฆ่าตัวตายตามหลานสาว หลังช็อกที่คลิปหลุด)
("ประเด็นร้อนวันนี้ 24")
(ผู้ร่วมรายการ: ส.ส.นัมจุงโด พรรคแดฮัน นักข่าว: พัคยองซู)
(ความคิดเห็น)
(จนตายไปแล้วก็ยังเป็นไอ้เปรตอยู่)
(ชาติหมาหนึ่งครั้ง ชาติหมาตลอดไป)
(วันนี้พี่จุงโดมาผดุงความยุติธรรมอีกแล้ว)
(นี่คือร้านอาหารของพ่อแม่นักศึกษาแพทย์นั่น)
(โต๊ะอาหารของซึงกยู)
(พ่อแม่เขาไม่รู้จริงเหรอ ว่าลูกตัวเองเป็นสวะสังคม)
(กอดคอกันตายไปซะเถอะ)
(ฉันว่ายัยหลานย่าคนนั้นก็น่าสงสัยนะ)
อ้าว
ทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่นอน ดึกแล้วนะ
ทำไมไม่พูดล่ะ ผมกลัวนะ
ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า
- ที่รัก - หือ
ที่คุณไปออกรายการทีวี เมื่อตอนกลางวันน่ะ
อ้อ คุณดูแล้วเหรอ
อือ
แต่เรื่องคุณยาย
คุณไม่เอาไปพูดในทีวีไม่ได้เหรอ
คุณหมายความว่าไง
คุณดูนี่สิ
ในคอมเมนต์พากันด่า พ่อแม่นักศึกษาแพทย์กันหมด
แล้วมันทำไมเหรอ
คราวก่อนที่แม่เขาพยายามฆ่าตัวตาย จนกลายเป็นข่าว
ตอนนั้นพวกเขาก็โดนด่าหนักมากแล้ว
แล้วพอคุณไปออกทีวี พูดเรื่องคุณยายเข้าไปอีก
พวกเขาก็โดนรุมด่าอีกรอบ
ใช่ นักศึกษาแพทย์คนนั้น ทำเรื่องผิดมหันต์ไว้ก็จริง
แต่แม่เขาพยายามฆ่าตัวตาย เพราะทรมานที่คนรุมคอมเมนต์ด่าลูกเขานะ
พอมีคอมเมนต์ด่าทอ กระหน่ำเข้ามาแบบนี้อีก…
ฉันกังวลชะมัดเลย ที่รัก
ที่ผมทำก็เพราะ เห็นแก่คุณยายกับหลานท่านนะ
ในนี้ก็มีคนที่ด่าคุณยายกับหลานเหมือนกัน
"นังงูพิษ" "เล่นละครเรียกค่าไกล่เกลี่ย" คนกำลังพากันคอมเมนต์สารพัด
ถ้าคุณยายรู้เรื่องขึ้นมา…
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง
ท่านรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว
ท่านจะรู้ได้ยังไง
ผมไปที่โรงพยาบาล เพื่อขออนุญาตเปิดเผยเรื่องของท่าน
และอธิบายไปแล้วด้วยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
ใช้ประโยชน์จากยายแก่คนนี้ได้เต็มที่เลยค่ะ
ถึงโดนด่า ฉันก็ไม่เป็นไรค่ะ
ขอแค่คนทั้งโลกได้รับรู้ ว่าเจ้าซลไม่ได้รับความเป็นธรรมก็พอ
แต่ทุกครั้งที่เรื่องหลานสาวคุณยาย ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา
ฉันก็อดเป็นห่วง พ่อแม่นักศึกษาแพทย์คนนั้นไม่ได้
คุณจะไปเห็นใจคนผิดทำไม
ฉันไม่ได้เห็นใจนะ
ถ้าไม่ได้เห็นใจ แล้วแบบนี้มันเรียกว่าอะไร
ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉัน…
โอเค ฉันเห็นใจจริงๆ นั่นแหละ
แต่ไม่ใช่กับคนทำผิด ฉันเห็นใจแม่เขาต่างหาก
นักศึกษาแพทย์คนนั้น คืออาชญากรแน่ๆ ก็จริง
แต่ครอบครัวเขาล่ะ
คนในครอบครัวเขา ยังต้องเผชิญกับความเจ็บปวดต่อไปนะ
ขืนเป็นแบบนี้แล้วมีคนเป็นอะไรไปอีก คนที่ยังอยู่ล่ะจะทำยังไง
- ฮเยจู - ที่รัก
ที่รัก ฉันกลัวเหลือเกิน ว่าโศกนาฏกรรมแบบนั้นจะซ้ำรอยอีก
ฉันไม่อยากให้คุณใช้สื่อ
ทำให้เรื่องนี้บานปลายไปกว่านี้อีกแล้ว
ที่รัก
พอเถอะ
ได้โปรดหยุดเถอะ
ฉันขอร้อง
ผมขอโทษ
เรื่องนี้จะต้องบานปลายขึ้นอีก
จนกว่าคนทั้งประเทศจะรับรู้
ที่รัก
ผมจะเสนอการแก้กฎหมายอาญา
ที่จะอนุญาตให้ดำเนินคดีต่อไปได้ แม้ผู้กระทำผิดทางเพศเสียชีวิตแล้ว
เลยต้องมีคอมเมนต์ด่าทอพวกนั้น มากยิ่งกว่านี้ในอนาคต
เพราะนั่นคือความรู้สึกของประชาชน ที่จะผลักดันให้การแก้กฎหมายนี้ผ่าน
ผมพยายามป้องกันไม่ให้ใครต้องทนทุกข์ จากการฆ่าตัวตายของผู้กระทำผิดอยู่นะ
คุณเองก็ต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
ถ้ากฎหมายเป็นแบบนั้นแต่แรก
ไม่ว่าคุณ หรือครอบครัวนั้น ก็คงไม่ต้องทุกข์ทรมานมาตั้ง 20 ปีหรอก
คุณช่วยสนับสนุนแผนการของผมเถอะ
ผมต้องการแรงสนับสนุนจากคุณ
จากภรรยาที่ผมรักยิ่งกว่าใครนะ
คุณนอนก่อนเลย
ไว้เราค่อยคุยกันคราวหลัง
ถ้าจะทำการใหญ่ มันก็เลี่ยงไม่ได้หรอก
นอกจากเสียสละสิ่งที่เล็กกว่า
คุณป้า
อ้าว ตื่นแล้วเหรอ
เธอไม่เจ็บป่วยตรงไหนนะ
ค่ะ
ไปกินข้าวก่อนสิ เมื่อวานตอนเย็นก็ไม่ได้กินนี่
หลังจากนี้ไม่ต้องทำกับข้าวให้ฉันแล้วก็ได้ค่ะ
ก็ได้
แต่กับข้าววันนี้ฝีมือพี่ยอจินนะ
ถ้ารู้สึกขอบคุณ ก็ไปบอกพี่เขาสิ
ค่ะ
งั้นฉันไปก่อนนะ
เอ่อ คุณป้าคะ
หือ ว่าไง
ไม่มีอะไรค่ะ
รีบไปกินข้าวเถอะ
คุณคิมซูบิน
เพราะงั้น…
อย่าบอกเรื่องนี้
ให้คุณป้ารู้นะคะ
เข้าใจไหมคะ
วันนี้เลย ไม่ใช่พรุ่งนี้เหรอคะ
ถ้างั้นมาประมาณบ่ายสามได้ไหมคะ
ตอนนี้ฉันกำลังเก็บงานอยู่ค่ะ
ค่ะ รับทราบค่ะ
(ปรินต์โฟโต พัสดุของคุณลูกค้าถูกจัดส่งแล้ว)
(คุณยายของจีฮุน)
ฉันลืมคิดไปเลยว่าควรส่งรูปไปให้ท่าน
ซูบิน ฉันแวะมาแป๊บหนึ่งนะ
หลับเหรอ
ตอนนั้นฉันซื้อซองใหญ่ไว้แล้วนี่นา
อ๋อ ซองเหรอ
อยู่ในลิ้นชักห้องอ่านหนังสือ
อ้อ
น้ำหมึกอยู่ตรงนี้นี่เอง
อันนี้ไม่ใช่
(สมาชิกรัฐสภา นัมจุงโด)
(สภาผู้แทนราษฎร สมาชิกรัฐสภา นัมจุงโด)
ตำรวจ
บอกว่าไม่เจอมือถือที่จีฮุนใช้อยู่
(ซูบิน)
อย่ามาบอกเลิกฉันเด็ดขาด
เธออยากตายจริงๆ หรือไง
จีฮุน…
ตายเพราะเด็กนั่น
(สมาชิกรัฐสภา นัมจุงโด)
ฉันจะฆ่าตัวตายซะ
(ฉันจะฆ่าตัวตายซะ)
(Trolley)
ถ้าคิดจะปิดบัง ก็ควรปิดให้มิดจนถึงที่สุดสิ
ก็แค่คำนวณพลาด
เรามาทำอะไรสักอย่าง ในฐานะเหยื่อกันเถอะค่ะ
นัดเจอกับนัมจุงโดหน่อยซิ
หักหลังกันแบบนี้ได้ยังไงคะ
ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้
ไม่มีอะไรเข้าท่าเลยสักอย่าง
เชื่อคำพูดแกได้เหรอ
พี่ ช่วยเก็บเป็นความลับที
ผมอดทนและใจดีมามากพอแล้ว
ทุกการกระทำของนักการเมือง คือข้อความนะครับ
ท่านส.ส.ทำผิดเต็มๆ ครับ
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์